KUJDES! FILLOI NGA PUNA INXHINIERINGU ETNIK SERBOMADH NË SHKODËR, ASHTU SIKURSE DIKUR NË KOSOVË (1989-1999)!

  *** Ku qenë kanë në qytetin e Shkodrës ato “varreza të 10 mijë ushtarëve serbë të rënë gjatë luftërave ballkanike dhe pushtimit malazez të Shkodrës?”(Shih: www.telegrafi.com,1.11.2008).

*** “Eureka kishtare serbe”!-Pas 100 vitesh, agjentit ultranacionalist të KOS-it, mitropolitit, Amfilohije Radoviq, sot, në dekadën e parë të shekullit XXI(viti 2008) iu ka kujtuar se në Shkodër “paskësha shumë varreza” të ushtarëve të vrarë serbë dhe malazezë?!
 

 Edhe  kjo vizitë e mitropolitit të KOS-it, Amfilohije Radoviq, nuk është në funksion të  realizimit të asnjë të drejte a lirie të minoritetit serb në Shkodër, sepse përfaqësuesit e tij i gëzojnë të të gjitha të drejtat dhe lirtë, ashtu si çdo minoritet tjetër në Evropë, por, thjesht, është në funksion të nxitjes, dhe të përndezjes së urrjetjes  ndërnacionale midis minoritarëve serbë dhe shumicës dërrmuese autoktone  shqiptare në Shkodër.Për më tepër, në kuptim të gjerë dhe afatgjatë të strategjisë së zgjerfimit të Serbisë së Madhe, “kërkimi arkeologjik shkencor i varrezave” të Amfilohije Radoviqit, është edhe një provë më shumë se ende (edhe pas tri luftërave dhe agresioneve gjenocidale të Serbisë kundër Kroacisë, Bosnjës dhe Kosovës(1991-1999) praktikisht nuk ka përfunduar ekspansionizmi dhe  nacionalizimi gjeopolitik i Serbisë së Madhe në Ballkan, në veçanti ndaj  kombit shqiptar dhe Shqipërisë Etnike.

Mitropoliti, Amfilohije Radoviq nuk ka vajtur në Shkodër, që të zbulojë varre të vjetra, as të reja serbe, sepse varre të tilla nuk ekzisojnë në Shkodër, por atje ka shkuar që t’ia “masë pulsin” nacionalist serbomadh  minoritetit efemer malazez sesa ai është i gatshëm, që një ditë, të rebelohet, ashtu sikurse minoriteti serb në Kosovë(1981-2008), duke i kërkuar “të drejtat dhe liritë e veta autonome politike” deri në shkëputje të plotë të ndonjë pjese të territorit të Shkodrës shqiptare. Kjo është esenca e rikujtesës së  varrezave fantazmë serbe të mitropolitit Amfilohije Radoviq në Shkodër.

Sa më sipër si Shqipëria, Kroacia, Bosnja, ashtu edhe Kosova, mitropolitin malazez, Amfilohije Radoviq, duhet ta shpallin persona non grata,sepse ai nën vellon e tij të zezë “engjullore” në njërën dorë mban “gurin, kurse në tejtrën eshkën”, me qëllim që te minoriteti serbo-malazez, të ringjallë klimën mentale paranoide  të urrejtjes, të konfrontimit dhe, të ndezjes së luftës me shqiptarët, me kroatët dhe me boshnjakët myslimanë, në mënyrë që ata,e dhe në shekullin XXI, t’i “rrudhin” territorialisht nga territoret e tyre etnike sikundër këtu e 100 vjet më parë.

Prandaj, idenë dhe realizimin e këtij “ekskursioni kërkimor” politiko-propagandistik të agjentit alias të mitropolitit të Kishës Ortodokse Serbe(KOS), Amfilohije Radoviq në kërkimin e “varrezave” të soldateskës okupatore serbo-malazeze në truallin shqiptar si qarqet fetare, ashtu edhe ato politike zyrtare të Shkodrës dhe të Tiranës, duhet ta marrin me seriozitetin më të madh dhe, ta kuptojnë vetëm si provokim të thellë nacional, politik, fetar dhe shtetëror të shqiptarëve dhe të Shqipërisë. Po qe se qarqet e caktuara zyrtare (politike dhe fetare) të Shkodrës dhe të Tiranës, e kuptojnë ndryshe  “misionin e shenjtë” të Amfilohije Radoviqit, bërë “varrezave” serbe në Shkodër, atëherë, do të jenë vonesë të marrjes së masave konkrete preventive të  pezullimit të inxhinieringut etnik serbomadh në Shkodër, të manifestuar, paraprakisht në Kosovë (1989-19990).

Prapavija politike e vizitës së mitropolitit, Amfilohije Radoviq, bërë “varrezave serbe” në Shkodër, është  e njëjta reprizë e politikës dhe e propagandës së popave të Kishës Ortodokse të Serbisë, e zhvilluar në Kosovë gjatë viteve të 80-ta të shekullit XX, e cila para botës, i akuzonte shqiptarët për “zhdukjen”  dhe për “thyerjen e gurëve të varreve” serbe në Kosovë nga ana e “separatistëve” shqiptarë.

Edhe pse e vërteta ishte ndryshe, serbomëdhenjtë ishin ata që vetë i thyenin dhe i përdhosnin gurët e varrezave të tyre, jo shqiptarët, qeveria e Serbisë (me të të gjithë mekanizmat, organet dhe institucionet e saj akademike, kishtare, policore, ushtarake dhe të sigurisë) me në krye Slobodan Milosheviqin për veprat e tyre barbarike, i fajësonte dhe, i ngarkonte me përgjegjësi kundërvajtëse dhe penale shqiptarët.

Agjent, propagandues, politikan ultranacionalist, "astrolog" dhe mitropolit i KOS-it

Pse e quajmë me këto epitete të shumëfishta mitropolitin Amfilohije Radoviq, sepse ai përveç misionit të tij fetar, merret edhe me politikë ultranacionaliste serbomadhe, edhe është “parashikues i saktë” i ngjarjeve të ardhshme politike në Ballkan.. Ja, p.sh., ai e di se për çfarë shkaku, së shpejti, do të fillojë lufta e ardhshme në Ballkan: “Është e pashmangshme lufta në rajonin e Ballkanit, për shkak të gjendjes së vështirë në të cilën ndodhet  pakica serbe në Kosovë, si pasojë e armiqësisë së shumicës së popullsisë mysliamne.www.24.sata.info,18.10.2008).Ja, se në çfarë shkalle shprehet racizmi dhe fashizmi barbarik i këtij mitropoliti serb, shumciën dërrmuese shqiptare mbi 90%, e quan vetëm myslimane, e jo shqiptare, as nuk i përmendë fare shqiptarët në Kosovëë!? -Ja, kjo është alfa dhe omega e portretit “humanist” politiko-kishtar serbomadh e Amfilohije Radoviqit ndaj shqiptarëve të Kosovës, i cili, veç kësaj, është i bindur se në Kosovë, do të ketë luftë mes shqiptarëe dhe serbëve!? – Po, duke qenë se Amfilohije njëherazi, është edhe “astrolog i aftë”, ai, fare, nuk e ka  pasur të vështirë, ta parashikojë një luftë të tillë, sepse ai së bashku me KOS-in dhe me strukturat e tjera shtetërore të Serbisë, mund të jenë aktorë,nxitës dhe planifikues të drejtpërdrejtë të saj, ashtu sikurse në rastet e mëparshme të luftërave gjenocidale serbe në Kroaci, në Bposnjë dhe në Kosovë, gjatë kohës së sundimit të kryekriminelit të Ballkanit, Slobodan Milosheviq(1989-1999).

Edhe pse mitropoliti Amfilohije Radoviq ka deklaruar se “Nuk mund të ketë paqe në Ballkan, derisa pakica serbe në Kosovë, të jetë e diskriminuar dhe shtypur nga shumica myslimane”, ai për momentin harron se, Serbia e Slobodan Milosheviqit i ka ngordur në Kosovë.Nuk ka më Serbi kolonialiste dhe tiranike në Kosovë, sepse kjo që nga 17 shkurt 2008, është shtet i pavarur dhe nën kontrollin rigoroz të Amerikës, të BE-së dhe të NATO-s.Kështu që, çdo opcion i luftës së kurdisur dhe të provokuar në Kosovë nga ana e Serbisë dhe e Kishës Ortodokse Serbe me në krye mitropolitin racist  antishqiptar, Amfilohije Radoviq, është i gjykuar të dështojë, edhe më keq sesa Serbia e Slobodan Milosheviqit nga bombardimi 78-ditor i NATO-s.

Për politikanin dhe racisitin kishtar, Amfilohije Radoviq, më mirë dhe, shumë e dobishme, do të kishte qenë, që të heqë dorë nga thurja e ideve dhe e planeve të zeza serbomëdha kundër shqiptarëve dhe Shqipërisë,( se do të digjej edhe më keq sesa mesija e tij, Slobodan Milosheviq në Kosovë), e të vazhdojë mbështetjen dhe avokaturën në favor të mbrojtjes së bashkideologut dhe bashkëmendimtarit të tij, Radovan Karaxhiq, që për vepra gjenocidale kundër njerëzimit ka përfunduar në Tribunalin Ndërkombëtar të Hagës.

Sa mitropoliti, Amfilohije Radoviq ka qenë në lidhje të mira bashkunimi dhe të fshehjes së kriminelit, Radovan Karaxhiq, këtë e dëshmojnë edhe këto dy fakte të pakundërshtueshme: (1) “Derisa Radovan Karaxhiq ndodhej në paraburgim në Beograd, para se ai, t’i ekstradohej Tribunalit të Hagës, atë e ka vizituar mitropoliti, Amfilohije Radoviq, i cili, ka pohuar se Karaxhiqi është njetri i mirë, mirëpo, e ka mohuar faktin se ai ka qenë i strehuar në Kishë me rastin e arratisjes së tij.”(www.tnt.ba.com,18.10.2008); (2) Ndërkaq, me rastin e varrimit të nënës së kriminelit, Radovan Karaxhiq, më 23.05.2005, Amfilohije Radoviq, është shprehur, me këto fjalë:” Sot, nëna Jovankë radhitet ndër nënat e pavdekshme, sikurse nëna e Jugoviçëve( mit serb, që nuk ka kurrfarë lidhje me realitetin, as me të vërtetën), e cila nëntë djemë të saj i ka flijuar për fenë, krishtin dhe atdheun.”(www.vijesti.com,23.05.2005).

Duhet të nënvizojmë faktin se, këtë “uratë” politike të Amfilohije Radoviqit, të lexuar mbi varrin e nënës së Radovan Karaxhit “disa parti politike në Mal të Zi e kanë kritikuar ashpër, duke vënë në dukje se mitropoliti, Amfilohije nuk është person kishtar, por politikan, i cili mantinë e tij e shfrytëzon për të manipuluar me ndjenjat nacionale dhe fetare të njerëzve, ku në këtë mënyrë i ka shkaktuar shumë dëm Malit të Zi.”(Po aty).

 BARAK OBAMA NUK DO TË JETË KRIJUES, AS SHPËTIMTAR I “NJË BOTË E RE”

*** As në botë e as në Amerikë, nuk do të fillojë asgjë nga e para, edhe pse Barak Obama është zgjedhur kryetar i ri SHBA-ve, me gjasë, bota do të përballet edhe më tej me të njëjtat konkfilkte, kriza dhe probleme dhe, ekzison rreziku që në të ardhmen ato të evoluojnë në përmasa edhe  më të gjera, sesa gjatë tetë viteve të shkuara, kur bota ndihmohej nga SHBA-të, të drejtuara nga presidenti Xhorxh W. Bush.

Me gjithë minusat e politikës së brendshme dhe të jashtme të presidentit, Xhorxh W. Bush gjatë dy mandateve të tij të konsumuara (2000-2008), zgjedhja e Barak Obamës për kryetar të ri të SHBA-ve, nuk nënkupton se në  botë, do të fillojë “një epokë e re” për njerëzimin, sepse, ajo, tanimë ka filluar më 1989 me rrëzimin e Murit të Berilinit-përfundimin e luftës së ftohtë midis dy superfuqive botërore (SHBA dhe BRSS).

Një konstatim i tillë egzagjerues dhe euforik nuk është i qëndrueshëm, pikësëpari nga fakti se, bota nuk ka qenë e pushtuar nga Amerika gjatë mandatit tetëvjeçar të presidentit Xhorxh W.Bush(2000-2008), e tash, me zgjedhjen e Barak Obames, “bota do të marrë frymë më lirisht, do të çlirohet nga tirania e Amerikës” së drejtuar nga presidenti Xhorxh W.Bush!?

Edhe pse Barak Obama është zgjedhur president i  SHBA-ve, më 4 nëntor 2008, politika e jashtme dhe diplomacia amerikane nuk do të ndryshojnë në mënyrë radikale  kursin e tyre  të deritashëm në relacionet dhe në dimensonet e sistemit shtetëror të  marrëdhënieve politike ndërkombëtare. Natyrisht, do të ketë ndryshime, por ato do të kenë më tepër karakter kozmetik sesa rrënjësor(radikal), ashtu siç parashikojnë prognozat jorealiste dhe euforike të simpatizuesve, të mbështetësve, të komentatorëve dhe të politikanëve të ndryshëm në përmasa të politikës  botërore, të cilët nuk kanë njohuri të mjaftueshme për konstatën historike të politikës së brendshme dhe të jashtme të Amerikës. 

Obama -shansi real për ndryshime të reja në Amerikë

Në zgjedhjet presidenciale të SHBA-ve, më 4 nëntor 2008, Barak Obama u zgjodh presidenti 44-të i SHBA-ve në saje të votimit të shumicës dërrmuese të elektoratit. Karizma dhe premtimi i tij për ndryshime ekonomiko-politike dhe sociale të brendshme , si dhe zgjidhja  problemeve të nxehta ndërkombëtare (Iraku, Afganistani, Irani, Korea Veriore, konflikti izraelo-palestinez etj..) ndikuan pozitivisht që ai të fitojë shumicën dërrmuese  të votave të të gjitha gjeneratave votuese, pa dallim race, konfesoni dhe përcaktimi politik.

S’ka dyshim se, zgjedhja e Barak Obamës kryetar, do të hapë një kaptinë të re të ndryshimit në Amerikë, në veçanti në fushën ekonomiko-politke, sociale, shëndetësore, të punësimit, si dhe të lirimit dhe të zbritjes së taksave klasës së mesme etj. Vërtet, zgjedhja e Barak Obamës për kryetar të Amerikës, premton se në planin e politikës së brendshme do të bëhen ndryshime të mëdha në kuptimin pozitiv, që do të jenë në funksion të drejtpërdrejtë të interesit të përgjithshëm nacional dhe shtetëror, duke përfshirë çdo qytetar, pa dallim race, feje, ngjyre, nacionaliteti etj 

Mirëpo, pavarësisht nga shpresa dhe nga bindja e palëkundshme e votuesve dhe e përkrahësve të ideve dhe të progarmit të ndryshimeve të Barak Obamës, duhet të mbajmë parasysh faktin se Obama nuk ka “shkopin magjik”, që ai vetëm “brenda natës”, t’i ketë zgjidhur të gjitha problemet ekzistuese me të cilat amerikanët po ballafaqohen qe tetë vjet radhazi(2000-2008). Këtë fakt të qëndrfueshëm, e vuri në dukje, edhe vetë Barak Obama në fjalimin e tij të pranishmëve në Çikago, me rastin e shpalljes së fitores së tij, duke i apostrofuar se “gjendja në shoqërinë amerikane nuk mund të ndryshohet brenda një dite, brenda një mandati, porse, për këtë, është i nevojshëm aksioni i përbashkët afatgjatë.”

Pikërisht ky konstatim objektiv i kryetarit të ri të SHBA-ve, Barak Obama hudh poshtë  vlerësimin e frazave dramatizuese dhe euforike të masmediave të ndryshme, si dhe të disa shtetarëve të vendeve të ndryshme të botës, se me zgjedhjen e tij, do të fillojë “një epokë e re” për zgjidhjen e problemeve të përbotshme.

Megjithë simpatinë dhe mbështetjen e Barak Obamës nga qendrat e ndryshme të vendosjes, në botë nuk do të ndodhin ndryshime thelbësore (ngase imixhi dhe karizma e tij, është më tepër produkt i çastit i marketingut të gazetave dhe të masmediave të ndryshme kushtuar zgjedhjeve presidenciale në Amerikë), as në “tërheqjen automatike” të ushtrisë amerikane nga Iraku, e as nga “ mbyllja urgjente” e burgut në Guantanamë, sepse këto nuk janë vetëm “çështje personale” të presidentit të ri amerikan, Barak Obama, por, para së gjithash, në këtë pikvështrim, rol vendimtar ka kompleksi industiral-ushtarak amerikan, i cili, patjetër, duhet të konsultohet me rastin e tërheqjes së trupave amerikane nga Iraku, si dhe me rastin e braktisjes së Guantanamos.

Gjithashtu, edhe me rastin e shqyrtimit dhe të revidimit të krizës ekonomike dhe financiare etj., presidenti i ri i SHBA-ve, Barak Obama, nuk mund të jetë i mëvetësimishëm në tërheqjen e potezave të tij si president, pa marrjen e pëlqimit të institucioneve përkatëse ekonomike dhe financiare etj. të Amerikës.

Pse mbarë opinioni botërtor  është gëzuar pa masë, duke e festuar me pompë, me eufori dhe, në mënyrë dramatizuese fitoren e Barak Obamës, provojnë këta dy faktorë: (A) Sepse, për herë të parë në historinë e  SHBA-ve, është zgjedhur për kryetar një “afrikano-amerikan” dhe, (B) Sespe, shpresohet se, presidenti i ri i SHBA-ve,  Barak Obama “nuk mund të jetë më i keq se Xhorxh W, Bush”.

            *         *                *

Sipas së drejtës ndërkombëtare “çështje të hapura” do të thotë “probleme të pazgjidhura” ndërmjet dy vendeve sovrane. Në rastin konkret, zgjidhja e tyre kërkohet të bëhet në mënyrë paqësore, pa ndërhyrje ose pa përdorimin e forcës nga palët në konflikt. Nëse të dy shtetet nuk arrijnë    që, në mënyrë bilaterale paqësore, të zgjidhin mosmarreshjen  mes tyre, atëherë vjen në shprehje ndëryrja e shërbimeve të vullnetit të mirë nga ana e bashkësisë ndërkombëtare. Domethënë vjen në shprehje ndërmjetsimi i faktorit ndërkombëtar.

 Mirëpo, ky përkufizim i zgjidhjes së konfliktit ndërkombëtar sipas normës së drejtës ndërkombëtare nuk vlen për “zgjidhjen e çështjeve të hapura” të Kosovës me Serbinë, sepse ato nuk kanë të bëjnë me Serbinë, as me avokatin serb Ban Ki Munin, sepse janë çështje të brendshme, që iu përkasin vetëm  institucioneve legjitime dhe legale të shtetit sovran dhe të pavarur të Kosovës.

Prandaj, qeveria dhe parlamenti i Kosovës, nuk duhet të pranojnë kurrfarë “plani ndërhyrës” të Ban Ki Munit për të hyrë në bisedime me Beogradin, sepse “policia, gjyqësia, financat, doganat, legjislacioni”etj.,  nuk janë “probleme të hapura”, që duhet disktutuar me qarqet zytare të Serbisë, por këto janë institucione legjitime dhe legale, të sanksionuara me ligj dhe me kushtetutë, si dhe me të drejtën ndërkombëtare, që përbëjnë atributet krysore të shtetësisë së pavarur dhe sovrane të Kosovës. De facto dhe de jure këto institucione shtetërore të Republikës së Kosovës  janë të padiskutueshme me Serbinë dhe me Ban Ki Munin e manipuluar nga diplomacia koloniale serbe e Vuk Jeremiqit (ministër i Jashëm) dhe nga Boris Tadiq (kryetar i Serbisë), pavarësisht nga qëllimi i tyre i përbashkët strategjik, që një ditë, Kosovën ta “rikthejnë” nën sovranitetin kolonial të Serbisë.

Ligjërisht, pa miratimin e ndonjë vendimi a resolute nga ana e Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara lidhur me Kosovën, Ban Ki Muni (sekretar i përgjithshëm) nuk gëzon asnjë të drejtë që të dërgojë misionarë paqësorë  në Kosovë, me qëllim që t’i detyrojë autoritetet zyrtare të Kosovës, të dialogojnë me Beogradin për  të ashtuquajturat “çështje të hapura”.

Sipas agjendës paqësore (që indirekt sfidon ligjëshmërinë e statusit të pavarur të Kosovës) të Ban Ki Munit, këto janë problemet e hapura për të cilat, duhet të debatojnë Prishtina dhe Beogradi: “ funksionimi i jurisprudences, i policisë, i doganave, i qarkullimit, i komunikimit, si dhe mbrojtja e objketeve fetare.”(HINA,21.10.2008).

Ç’është e vërteta, siç ka bërë të dijtur, Aleksandër Ivanko(zëdhënës i UNMIK-ut) përmes Agjenicsë së lajmeve kroate “HINA”(21.10.08), një dialog i tillë absurd midis Prishtinës dhe Beogradit, tanimë, paskësha filluar nën drejtimin e emisarit të Sekretarit të Përgjithshëm të KS të Kombeve të Bashkuara, Endru Ledly (Andrew Ladley), i cili në Kosovë ka biseduar me Hajredin Kuçin(zëvendskryeministër), si dhe në Beograd ka kontaktuar me zyrtarë të qeverisë së Serbisë.

Me gjithë deklarimin e kryetarit të Kosovës, Fatmir Sejdiu, si dhe të zyrtarëve të tjerë të Kosovës, se “Kosova si shtet sovran mund të bisedojë me Serbinë për çështje të hapura, por jo më kurrë edhe për statusin e Kosovës”(po aty, HINA), fillimi i dialogimit të Prishtinës zyrtare me Beogradin nën drejtimin e Endru Ledlit, është jo vetëm paradoksal, por edhe absurd politik, juridik dhe diplomatik, sepse kjo formë dialogimi është inicuar nga politika, propaganda dhe diplomacia e Beogradit, që gradualisht dhe, në  mënyrë retroaktive Kosovës t’i zhvlerësohet statusi i pavarësisë. Ky është qëllimi dhe motivi kryesor i prapavijës politike dhe diplomatike të Beogradit dhe të aleatëve  të tij ndërkombëtarë, siç është avokati proserb, Ban Ki Muni(sekretar i përgjithshëm i OKB-së), i cili, në vend se të angazhohej në zgjidhjen e veto-s së Rusisë në favor të pavarësisë së Kosovës, tanimë, postfestum (pas falimentimit 10-vjeçar të OKB-së në Kosovë) ka marrë anën e gabuar dhe, krejtësisht destruktive të politikës së Serbisë kundër pavarësisë së  Kosovës.

New shuttle diplomacy e Ban Ki Munit e konteston dhe e vë në pikëpyetje statusin e pavarësisë së Kosovës(!!!)

Këtë e provon edhe poetzi më i ri i gabuar i Ban Ki Munit, i cili në formë arbitrare(në kundërshtim të plotë me dispozitat e Kartës së OKB-së), duke përfillur kërkesat dhe demarshet absurde të diplomacisë serbomadhe dhe kolonialiste të Vuk Jevremoviqit (Ministër i Jashtëm i Serbisë), “lansoi”  NEW SHUTTLE DIPLOMACY proserbe  midis Prishtinës dhe Beogradit, edhe pse de facto dhe de jure për një “ndërmjetësim ndërkombëtar” të tillë nuk ekziston kurrfarë nevoje, sepse, tanimë Kosova  është shtet i lirë dhe sovran.

Kosova e pavarur shqiptare nuk ka asgjë të pazgjidhur dhe, asgjë të përbashkët me Serbinë. Së këndjemi, imponimi i NEW SHUTTLE DIPLOMACY proserbe e Ban Ki Munit, që Prishtina të dialogojë me Beogradin kinëse për “çështje të hapura”, është akt precedent juridik ndërkombëtar në kundërshtim me Kartën e OKB-së, me Aktin final të Helsinkit (Kreu VIII), si dhe të drejtën ndërkombare, sepse kjo  është përzierje dirkte e Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së, Ban Ki Mun në çështje të brendshme të Republikës së Kosovës.

Logjikisht, nëse Serbia ka “probleme të hapura serbe” në Kosovë, ajo së pari, duhet ta njohë pavarësinë e Kosovës, në mënyrë, që të fillojë dialogun bilateral me shtetin e pavarur të Kosovës. Mirëpo, realisht, siç e dijmë të gjithë, Serbia nuk ka asnjë “problem të hapur” në Kosovë, veç minoritetit të saj kolon serb (9%), përmes të cilit po orvatet, që ta copëtojë dhe ta “gardhojë” territorin e Kosovës shqiptare në kantone të pavarura serbe(me legjislacion, me polici, me financa, me dogana, me gjyqësi,me ushtri, me objekte fetare etj.).

Pra, synimi kryesor, dhe qëllimi i fundit i NEW SHUTTLE DIPLOMACY proserbe të Bank Ki Munit, të filluar përmes emisarit ndërkombëtar “legal” të tij, Endru Ledly, është në funksion të dekompozimit territorial dhe shtetëror të Kosovës së pavarur, gjë që kjo “formulë dialoguese paqësore” kolonëve serbë (në perspektivë), do t’u garantonte krijimin e një shteti të ri serb në zemër të Kosovës shqiptare, përkatësisht rikthimin e Kosovës së pavarur nën sovranitetin kolonial shekullor të Serbisë gjenocidale (1912-1999).

Politika as diplomacia shqiptare dhe e aleatëve të tyre ndërkombëtarë (për çudi), sidomos diplomacia proserbe e Ban Ki Munit, ende nuk e kanë të qartë (qe më se 10 vjet, si rrjedhim i së cilës ka dështuar UNMIK-u në zgjidhjen e statusit të Kosovës-1999-2008) konceptin strategjik të politikës kolonialiste të Serbisë:”zgjidhja e çështjeve të hapura teknike” në Kosovë me shqiptarët. Kjo tezë strategjike serbe, është e pranishme që nga ndërkombëtarizimi i Kosovës më 1999 e deri më sot (tetor 2008). Akceptimi i kësaj teze absurde nga ana politikës shqiptare dhe e aleatëve të saj, zgjidhjen e statusit të Kosovës e kanë prolonguar hiq më pak se 10 vjet të plota(!?)

Lind pyetja, pse tash, prapë, riaktualizimi i të së njëjtës tezë serbe:”zgjidhja e problemeve të hapura në Kosovë”, kur, tanimë, Kosova është shtet i pavarur dhe sovran! Pse të pranohet kjo tezë iracionale, kur me ligj, me kushtetutë, sipas së drejtës vendore dhe asaj ndërkombëtare, dihet se “legjislacioni, policia, gjyqësia, doganat, si dhe të gjitha institucioent dhe organet e tjera” nuk janë “çështje të hapura, as të diskutueshme” për Serbinë, as për NEW SHUTTLE DIPLOMACY-në proserbe të sekretarit të përgjithshëm të OKB-së, Ban Ki Mun, por janë atribute shtetërore, të padiskutueshme dhe të paprekshme, që u përkasin vetëm Kosovës së pavarur dhe popullit të saj sovran. Vetëm populli-titullar sovran i  Kosovës, gëzon të drejtën e shqyrtimit dhe të rishqyrtimit të “çështjeve të hapura”-institucioneve të tij legale dhe legjitime (legjislacion, polici, ushtri, financa, dogana,administrim etj.), e jo Serbia, as Eulexi, as UNMIK-u i falimentuar, e as Ban Ki Muni i mashtruar dhe i manipuluar nga diplomacia dhe politika kolonialiste dhe neokolonialiste e Beogradit ndaj Kosovës së pavarur.

Sa më sipër, si Prishtina, si New-Yorku i Ban Ki Munit, si Brukseli i Havier Solanës, ashtu edhe Uashingtoni etj., duhet ta kenë kuptuar  qartë se, teza strategjiko-taktike e diplomacisë dhe e politikës së Beogradit: “Dialog me shqiptarët për çështje të hapura”, politikisht dhe diplomatikisht, do të thotë se Serbia ende e konsideron “Kosovën si pjesë përbërëse të territorit dhe të shtetit sovran të saj”(?!)

Kjo është arsyeja kryesore pse Serbia e mbështetur nga Ban Ki Muni (UNMIK-u i dështuar) dhe EULEX-i  ia ka filluar “BISHTBISEDIMEVE”  kinëse për “çështje të hapura” me Prishtinën zyrtare, nën drejtimin e misionarit të OKB-së, Endru Ledli. Isn’t this all wrong politics?!

Këtë rrezik nuk po duan ta shohin vetëm mbështetësit dhe miratuesit e politikës zyrtare të Prishtinës, të cilët, pa asnjë arsye valide e kanë dhënë pëlqimin për rikonfigurimin e UNMIK-ut dhe, për instalimin e EULEX-it në Kosovë. Me këtë akt arbitrar politik, juridik, kushtetues, qeveria e Kosovës ka legalizuar një MBIQEVERI të protektoratit të huaj, e cila, kësisoj, de facto dhe de jure e ka vënë “jashtë loje” qverinë e pavarur dhe sovrane të Republikës së Kosovës.

Në rrethanat ekzistuese politike, çdo dialog i palës shqiptare me Beogradin, është vetëm në dobi të politikës kolonialiste dhe neokolonialiste të Serbisë, e cila nuk do ta njohë Republikën e Kosovës, derisa politika zyrtare e Prishtinës dhe e Tiranës, të koketojnë dhe, të kenë marrëdhënie të leverdishme ekonomike, politike, diplomatike, kulturore  dhe tregtare me Beogradin.

    -VELLA I LARTÇMUAR DHE DOT I PAHARRUAR, HYDAJT HYSENI,
    TRAJTESA JOTE SUBLIME, VIZIONARE, E GUXIMSHME, OBJEKTIVE, PATRIOTIKE KOMBETARE DHE ATDHETARE SHQIPTARE PER LEGJENDEN TONE KOMBETARE DHE SHTETERORE SHQIPTARE, ENVER HOXHA, MA FLLADITI ZEMREN, MA SHUAJTI MALLIN 10-VJECAR, QE KUR NUK TE KAM PARE NE KOSOVE(MARS 1999).
    VELLA HYDAJET, VLERESIMI JUAJ PER ENVER HOXHEN, ESHTE I VERTETE SI DIELLI DHE DRITA! PIKERISHT, KY VLERSIM PROVON SE GUXIMI, EDUKATA, NDERGJEGJJA, SJELLJA, VENDOSMERIA, IDEALI, ATDHEDASHURIA, DEVOTSHMERIA JUAJ NDAJ LIRISE, KOMBIT SHQIPTAR DHE MESUESIT DHE STRATEGUT TE MADH PATRIOT SHQIPTAR, ENVER HOXHA, KA NGELUR E PANDRYSHUAR DHE E PATJETERSUAR QE NGA RINIA REVOLUCIONARE STUDENTORE
EDHE NJEHERE, TE LUMTE VELLA HYDAJET,SE, EDHE PSE KOHERAT DHE NJEREZIT NDRYSHUAN QE NGA VDEKJA E ENVER HOXHES,TI NUK NDRYSHOVE, POR I NGELE BESNIK VEPRES LIRIDASHESE ATDHETARE SHQIPTARE TE ENVER HOXHES, I CILI I KA MERITAT KRYESORE PER BASHKIMIN, ÇLIRIMIN DHE PAVARESIMIN E KOSOVES.
    TE LUMTE!
    EDHE UNE ME KETE TRAJTESE I BASHKOHEM VLERESIMIT JUAJ PER ENVER HOXHEN.
    SE BASHKU ME TY DERI NE VDEKJE,
    YT VELLA, MEHDI HYSENI
    RROFTE SHQIPERIA E RIBASHKUAR ETNIKE!

Edhe pse ky shkrim është botuar në muajin Prill 2008, e konsideroj të udhës, që në këtë version, pa  ndryshuar asnjë fjalë, këtë t’ia bashkëngjes trajtesës së HYDAJET HYSENIT për vlerësimin e guximshem, real, objektiv dhe eksplicit të figures madhështore kombëtare, shtetërore dhe atdhetare shqiptare, ENVER HOXHA, të parashtruar në Akademinë solemne me rastin e 100-vjetorit t të lindjes së tij, të organizuar nga Klubi  “Afrim Zhitia” në Prishtinë, më 10 tetor 2008.

Duke qenë se (prej 13 shtator deri me 15 tetor 2008  kam qenë i shtrirë në spital) nuk kam pasur asnjë mundësi, që të jem së bashku me ju në kremitimin e 100-vjetorit të lindjes së kolosit kombëtar dhe shtetëror shqiptar, ENVER HOXHA, ja, tani, (edhe pse ca i sëmurë )me sa vonesë kam kënaqësinë e posaçme t’iu përshëndes dhe t’iu përgëzoj për mbajtjen e Akademisë  së 100-vjetorit të lindjes së ENVER HOXHËS  në Prishtinë, me kete trajtese timen, e cila eshte ne favor te asaj cfare ka pohuar HYDAJET HYSENI per meritat kombetare, atdhetare dhe shteterore te Enver Hoxhes.

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr.Mehdi HYSENI
erenikut:Fri October 17, 2008 4:04 pm
botuar: E shtunë 18 tetor, 2008 3:45 am

* * *
Fashistët dhe neofashistët; kolonizatorët dhe neokolonizatorët; hegjemonistët dhe militaristët; pashallarët dhe bejlerët esadistë , injorantët dhe mafiozët e ndryshëm kolltukofagë derbederë, si dhe ish-përfituesit e pandershëm të favoreve dhe të privilegjeve të sistemit të pushtetit popullor(1945-1990) me në krye “disidentin” Ismail Kadare (ish-nënkryetar i Frontit Popullor dhe komunist i dëgjueshëm e i dalluar i Partisë së Punës së Shqipërisë) kanë arsye ta kritikojnë, dhe ta mohojnë veprën kombëtare dhe shtetërore të Enver Hoxhës. Mirëpo, POPULLI LIRIDASHËS PATRIOT SHQIPTAR, shkenca dhe inteligjencia e mirëfilltë shqiptare, si dhe në tërësi shqiptarët patriotë, revolucionarë, demokratë dhe përparimtarë nuk e gëzojnë një të drejtë të atillë antishqiptare, sepse Enver Hoxha deri në vdekje (1985) ishte vetëm një shërbëtor besnik i kombit dhe i shtetit shqiptar, asgjë më shumë. Kuptohet, edhe pse vepronte nën vellon e komunizmit, Enver Hoxha, mbi të gjitha ishte nacionalist dhe patriot i madh, sepse, para së gjithash, e deshi lirinë, drejtësinë, demokracinë, pavarësinë dhe sovranitetin e shqiptarëve dhe të Shqipërisë, gjë që kjo , edhe ishte arsyeja kryesore pse në favorin e politikës së jashtme dhe të diplomacisë së Enver Hoxhës, dështuan të gjitha aleancat e filluara të bashkëpunimit me Jugosllavinë e Titos, me Bashkimin Sovjetik të Nikita S. Krushçovit dhe me Kinën e Mao ce Dunit. Ndryshe, sikur politika drejtuese e Enver Hoxhës, të ishte dëshmuar si vasale, e dëgjueshme dhe e disiplinuar ndaj interesave politike, tregtare, ekonomike, strategjike ushtarake gllabëruese të aleatëve të theksuar, me siguri se, një bashkëpunim i tillë, do të kishte mbijetuar, edhe sot. Mirëpo, duke falënderuar këmbëngulësisë dhe largpamësisë së kursit të drejtë dhe të justifikueshëm (i ndërtuar mbi bazën e ruajtjes dhe të mbrojtjes së interesit të përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror) politik, diplomatik, demokratik dhe paqësor të Enver Hoxhës, Shqipëria ia arriti, që të mos jetë “plaçkë tregtare” as e Jugosllavisë, as e Bashkimit Sovjetik, as e Kinës, as Evropës e as Amerikës. Kjo është asimetria thelbësore që e dallon Republikën Popullore Socialiste të Shqipërisë së Enver Hoxhës nga Republika e Shqipërisë së “garniturave demokratike” të pashallarëve të rinj të saj, Sali Berisha, Rexhep Mejdani, Alfred Mojsiu, Fatos Nano etj., të cilët, në vend të mëkëmbjes, të sforcimit, të avancimit dhe të afirmimit të interesit të përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror të Shqipërisë, kanë zgjedhur rrugën më të gabuar dhe më të keqe-tregtimit të tij për të mos i lënë “xhepat” e tyre bosh, dhe për të mos ua prish “tymin e duhanit” padronëve dhe tutorëve të tyre të jashtëm, që sa më shumë të jenë të varur, të ndërvarur, të dirigjuar dhe të kushtëzuar nga filozofia dhe nga praktika politike dhe ekonomike e tregjeve të huaja, kuptohet, “ të lira” për kapitalistët e huaj, dhe për pashallarët e ndryshëm shqiptarë, por shumë të kushtueshme për shtresat e varfra milionëshe shqiptare, dhe për interesin e përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror shqiptar.

Shqipëria e Enver Hoxhës ishte plotësisht e pavarur dhe sovrane (1945-1990), kurse kjo e sotmja(1990-2008), e sunduar nga berishizimi dhe nga nanoizmi, është e kundërta e kësaj së vërtete të pavdekshme kombëtare shqiptare. Kjo e vërtetë është e papranueshme, është jashtë kohe, dhe anakronike vetëm për armiqtë kulleristë dhe karrieristë mafiozë politikë=pashallarët e rinj “demokratë-socialistë”(të cilët për interesa të krijimit, të shumëfishimit, të zgjerimit dhe të mbrojtjes me çdo kusht të pasurive dhe të kapitaleve të tyre tregtare, ekonomike, financiare etj., të krijuara në kurriz të gjakut, të djersës së mbarë popullit, shqiptarët i kanë shndërruar në plaçkë të padhembshme dhe të pavlefshme të tregut mikst të brendshëm dhe të jashtëm, kurse Shqipërinë e kanë shndërruar në një shtet vasal, të varur dhe të nënshtruar tërësisht interesave të huaja hegjemoniste dhe neokolonialiste) të të gjitha ngjyrave të Shqipërisë Etnike dhe të shqiptarëve në Ballkan.

Po të ishte gjallë Enver Hoxha, Anastas Janullatosi nuk do të kishte pasur rastin historik, që të “pirdhte” në Tiranë si “shpëtimtar” i Kishës Ortodokse Shqiptare, dhe si “qytetar nderi”, i importuar, i fronzuar, i shpallur dhe i dekretuar nga kryeministri i qeverisë, Sali Berisha dhe nga kryebashkiaku (nudisti “reformatori-demokrat-socialist francez”) i Tiranës, Edi Rama.

Kur një komb dhe një shtet (siç po ndodh qe njëzet vjet me gjysmë Shqipërinë) shndërrohen në plaçkën ditore, mujore, vjetore dhe dekadore të tregut, personal, familjar, klanor, partiak, ideologjik, lokal, rajonal ose ndërkombëtar të interesave dhe të profiteve kuislinge të brendshme, dhe atyre të huaja, ai nuk është as komb e as shtet i lirë, sovran dhe i pavarur në kuptimin e plotë të fjalës, por vetëm një artikull konsumi me karakter të përgjithshëm shfrytëzues shitblerës dhe, i pastandardizuar në sistemin ekonomik dhe politik, kombëtar dhe ndërkombëtar.

“Suksesi reformues ekonomiko-politik demokratik” i vetëm i Shqipërisë së pashallarëve berishistë dhe nanoistë (1990-2008), është varfërimi, papunësimi (afro 50%), shpërngulja permanente, si dhe Eksporti i trurit shqiptar(mësues, arsimtarë, profesorë, magjistra, doktorë dhe akademikë), dhe i mbi 1 milion shqiptarëve në vendet fqinje ballkanike, në Evropë, në Amerikë dhe në Australisë. Ja, ky është “thelbi” dhe “suksesi i pranueshëm” i përmbajtjes së identitetit të demokracisë, të pavarësisë, të sovranitetit, të zhvillimit dhe të përparimit ekonomiko-shoqëror të Shqipërisë së berishistëve dhe nanoistëve?!

-Ja, kjo është Shqipëria e sotme(1990-2008) e agallarëve, e bejlerëve dhe e pashallarëve mafiozë-trafikantë mashtrues “demokratë” të rinj dhe të vjetër, e jo, kurrsesi Shqipëria e lirë, e pavarur dhe sovrane e Ismail Qenalit, e Avni Rrustemit, e Enver Hoxhës dhe e popullit shqiptar.

Pikërisht, statusi politik i kësaj Shqipërie të sotme, është frika, skepticizmi, pengesa dhe rreziku më i madh paralajmërues për moszgjidhjen e çështjes koloniale shqiptare në Ballkan, që është kusht i domosdoshëm dhe i pashmangshëm për pavarësimin dhe për ribashkimin e shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike.

Këtë rrezik të mundshëm për interesin e përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror të ribashkimit të Shqipërisë Etnike, taminë e provojnë edhe përpjekjet dhe angazhimi i vazhdueshëm i politikës së brendshme dhe të jashtme të pashallarëve drejtues të Tiranës, të cilët(së pari, për së prapthi) me çdo kusht duan integrim në kuadrin e Bashkimit Evropian(BE), por pa integrimin dhe, pa ribashkimin paraprak të kombit dhe të territoreve shqiptare brenda kufijve etnikë, historikë dhe gjeopolitikë të Shqipërisë Etnike.

* * *
Sipas kritikuesve qëllimkëqij, smirëzinj, diletantë dhe destruktivë vehementë politikë, diplomatikë, shkencorë, partiakë dhe ideologjikë antishqiptarë, “gabimi më i madh” politik i Enver Hoxhës ishte, pse ai nuk lejoi që Shqipëria të shndërrohej në një “livadh të butë kullosash” pa tapi shqiptare, të ashtuquajtura kullosa të gjithkujt dhe të askujt, si dhe, pse ai nuk lejoi ikjen e trurit shqiptar në dhena të huaja; nuk lejoi exodin individual as masovik, që mbi 1 milion popull, të derdhej nga Shqipëria në Greqi dhe në vendet e tjera të Evropës dhe të botës, duke kërkuar mëshirë, ndihma sociale, punë dhe strehim për të siguruar ekzistencën “sot për nesër” si refugjatë, shegertë, si hamaj dhe lypsarë të nëpërkëmbur dhe të përjetshëm nëpër vendet e ndryshme të botës. Një katarzë e këtillë e kombit dhe e shtetit shqiptar, është e papranueshme, sepse nuk ka kurrfarë lidhjeje me procesin e demokratizimit dhe të zhvillimit të Shqipërisë, por është vetëm në funksion të zhvlerësimit dhe të komprometimit të vlerave të saj tradicionale historike, etnike, kombëtare dhe shtetërore.

- Enver Hoxha ishte komunist me bindje, ama Kombin Shqiptar dhe Shqipërinë i deshi, i përparoi dhe i mbrojti me ngulmë nga çdo rrezik i copëtimit dhe i shthurjes së tyre nga armiqtë e brendshëm dhe të jashtëm. Ai tërë jetën e tij jetoi dhe punoi për Shqipërinë e pavarur dhe sovrane. Ai, vërtet, ishte asimetria e sundimit vasal të egër politik mesjetar të Shqipërisë së “janullatosëve”(1945-1985). Ai ishte antiteza e robërisë dhe e kolonizimit të Shqipërisë nga çdo invadues dhe asgjësues i jashtëm apo i brendshëm.

Pikërisht, ndërtimi, jetësimi dhe konkretizimi i një strategjie të këtillë afatgjatë dyzetvjeçare pozitive në artikulimin, në mbrojtjen, në avancimin dhe në afirmimin e interesave jetike dhe vitale të kombit dhe të shtetit shqiptar, ishte dhe, është, edhe sot “arsyeja kryesore” (por krejtësisht e padrejtë dhe e paqëndrueshme), që armiqtë e tij dhe të Shqipërisë, Enver Hoxhën e kritikojnë si “regresiv”, si “diktator” dhe si “vetizolues” i shqiptarëve dhe i Shqipërisë në sistemin shtetëror të marrëdhënieve ndërkombëtare. Politika strategjike kombëtare dhe shtetërore e Enver Hoxhës nuk kishte karakter, as veçori të “vetizolimit”, por të faktorizimit të Shqipërisë si shtet i pavarur dhe sovran në dimensione të përbotshme.

Historia as politika e as diplomacia shkencore shqiptare, nuk kanë argumente të qëndrueshme, që të vetëviktimizohen, duke pranuar dhe, duke u bërë robër të tezës së ndryshuar dhe të falsifikuar antishqiptare “vetizolimi i Shqipërisë’, që ishte, dhe është pjellë direkte dhe indirekte e teorisë së komplotit të koniunkturës së njësuar të agjenturave dhe të shërbimeve të ndryshme të politikës, të propagandës dhe të diplomacisë së “perandorive” të njohura hegjemoniste evropiane dhe botërore.

- Kur një komb dhe një shtet (siç po ndodh qe njëzet vjet me gjysmë Shqipërinë) shndërrohen në plaçkën ditore, mujore, vjetore dhe dekadore të tregut, personal, familjar, klanor, partiak, ideologjik, lokal, rajonal ose ndërkombëtar të interesave dhe të profiteve kuislinge dhe të huaja, ai nuk është as komb e as shtet në kuptimin e plotë të fjalës, por vetëm një artikull konsumi i pastandardizuar në sistemin ekonomik dhe politik, kombëtar dhe ndërkombëtar.

Shembulli absurd dhe negativ i Anastas Janullatosit në krye të kishës ortodokse shqiptare, sheshit provon se gjysmë Shqipëria e sotme (1990-2008), është produkt antihistorik, antidemokratik dhe antikombëtar, i sajuar dhe i drejtuar nga salihët dhe nga nanosët (aleanca “demokratiko-socialiste”e cila qe 20 vjet ka ngelur vetëm në “synimin projektues”, e jo kurrsesi, edhe në realizimin e domosdoshëm dhe konkret të reformave ekonomiko-politike, demokratike dhe shoqërore), që emëruesi i tyre i përbashkët politiko-kombëtar dhe demokratik shtetëror, është Janullatosi=janullotasizimi dhe Bollani=bollanizimi grekomadh fashistoid i Shqipërisë së sotshme.

Në veçanti, kullerat, shitblerësit injorantë të prostitutave, të uzinave, të fabrikave, të armatimeve dhe të arsenalit ushtarak, të pasurisë shoqërore dhe shtetërore; “bixhozgjinjtë”, kuislingët fashistë dhe neofasishtë shqipfolës të brendshëm dhe të jashtëm, e fajësojnë Enver Hoxhën pse ai nuk ka pranuar që Shqipërinë ta shndërrojë në plaçkë tregu (greko-serb-bullgar-italian etj.), dhe shqiptarët në mall konsumi të tyre, ashtu sikurse po ndodh sot me Shqipërinë dhe me shqiptarët. Edhe në këtë pikëvështrim strategjik të ruajtjes dhe të mbrojtjes së vlerave vitale kombëtare dhe shtetërore, Enver Hoxha ka pasur plotësisht të drejtë morale, historike, kombëtare, ndërkombëtare, kushtetuese dhe politike, që Shqipërinë ta shpëtojë nga çdo lloj virusi dhe epidemie, që në çfarëdo forme qoftë rrezikonte lirinë, pavarësinë, sovranitetin, rendin, drejtësinë, sigurinë dhe mirëqenien e saj.

* * *

- Enver Hoxha ishte me bindje komunist, mirëpo interesin e përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror të Shqipërisë (1945-1985), nuk e sakrifikoi as për hir të interesit të ideologjisë së revizionizmit komunist sovjetik, kinez, jugosllav dhe evrokomunist, e as për hir të interesit tregtar monopolizues të ideologjisë së liberalizmit dhe të neoliberalizmit kapitalist evro-perëndimor.


Ndryshe nga përvoja e hidhur e rendeve shtetërore vasale (feudale) mesjetare të Shqipërisë, Enver Hoxha ishte i vetmi kryetar i derisotëm në historinë e Shqipërisë, i cili për dyzet vjet me radhë e ndërpreu zinxhirin e tradicionales së vazhdimësisë tragjike të “ultimatumeve historike” të kundërshtarëve dhe të armiqve të saj të jashtëm. Ai nuk pranoi kurrfarë diktati, as kurrfarë ryshfeti, që Shqipërinë ta shndërronte në një gjysmëkoloni as koloni të Greqisë, të Serbisë, të Malit të Zi, të Bullgarisë, të Rusisë, as të kapitalizmit evro-perëndimor, por e ndërtoi, e zhvilloi, e mbrojti dhe e afirmoi në botë si shtet të pavarur dhe sovran. Një strategji e këtillë racionale si për kombin, ashtu edhe për shtetin shqiptar, i pengonte jo vetëm armiqtë e jashtëm, por edhe armiqtë e brendshëm, të cilët dyzet vjet me radhë luftuan që ta përmbysnin sistemin e pushtetit popullor të Enver Hoxhës. Mirëpo, me gjithë përpjekjet e tyre të turpshme antikombëtare, reaksionare terroriste në përmasa vendore dhe ndërkombëtare, armiqtë fashistë dhe neokolonialistë të Enver Hoxhës, nuk ia arritën qëllimit të fundit-djegies së Shqipërisë, as të fundosjes së saj në “bifurkacionin” e Detit Adriatik dhe të Detit Jon, por u dogjën dhe u fundosën vetë, ashtu si e mbollën, ashtu edhe korrën “frytin” e tyre të turpit dhe të dështimit si në sy të Shqipërisë Etnike, të Ballkanit dhe të Evropës, ashtu edhe të mbarë botës. Kështu që, së fundi, Shqipëria mbeti e shqiptarëve, e atyre që e kishin themeluar me gjak, me djersë dhe me sakrifica mbinjerëzore, e atyre, të cilët e donin pa hile, dhe të cilët në çdo çast ishin të gatshëm për të flijuar jetët e tyre, me qëllim që ta shpëtonin atdheun dhe shtetin e tyre të shtrenjtë nga çdo armik, dhe nga çdo rrezik që mund t’i kanosej asaj.

Kjo është arsyeja kryesore pse, edhe pas vdekjes së tij, Enver Hoxha u gjend në shënjestrën e kritikave absurde iracionale, më brutale dhe më skandaloze të “tregtarëve” të të gjitha ngjyrave të kohës, të armiqve fashistë të brendshëm dhe të jashtëm të Shqipërisë ngase ai nuk e kishte “ndërtuar” dhe “zhvilluar” Republikën Popullore Socialiste të Shqipërisë, sipas diktatit dhe ultimatumeve të tyre tregtare plaçkitëse dhe shfrytëzuese, ku fjalën kryesore do ta kishte kasta e analfabetëve tregtarë dhe mafiozë, e drejtuar nga pushteti politik vasal (feudal) mesjetar, ashtu siç ndodhi gjatë 20 viteve të shkuara (1990-2008).

Enver Hoxha popullin dhe shtetin shqiptar nuk i trajtoi, as nuk i shfrytëzoi si pronë private të vetën, ashtu siç po veprojnë qe dy dekada radhazi, pasardhësit e tij të pushtetit politik feudal mesjetar në Shqipëri. Ky është dallimi thelbësor i filozofisë politike të pushtetit popullor të Shqipërisë së Enver Hoxhës, që e veçon nga filozofia e mjerimit e politikës private sunduese dhe shfrytëzuese e pushtetit politik feudal mesjetar të Shqipërisë së Sali Berishës, të Rexhep Mejdanit, të Alfred Mojsiut dhe të Bamir Topit, duke u thirrur në demokraci, në reforma ekonomiko-politike dhe integruese evropiane.

Kjo ishte përparësia kryesore e politikës kombëtare dhe shtetëror e pushtetit popullor të Enver Hoxhës, i cili ishte i vetëdijshëm se populli dhe shteti shqiptar nuk mund të bëheshin pronë as plaçkë private e askujt, duke qenë se ai e kishte studiuar dhe kuptuar me kohë që, prona private është vetëm një segment i lirisë së njeriut, por jo edhe vendimtar për ekzistencën, shpëtimin dhe përparimin e tij të gjithmbarshëm si në kuptimin e veçantë, ashtu edhe në atë të përgjithshëm.

Dhe, vërtet, koha e brishtë njëzetvjeçare (1990-2008), dëshmoi praktikisht se Enver Hoxha kishte të drejtë ta mbronte kombin dhe Shqipërinë nga sunduesit e huaj eksploatues kolonialistë dhe neokolonialistë, sepse prona private është vetëm një faktor i lirisë së njeriut, por jo, assesi vendimtar. Natyrisht, liria e njeriut nuk mund të jetë e mëvetësishme nga shoqëria. Mirëpo, së këndejmi, puna e tij nuk është në funksion të lirisë, sepse në ato kushte dhe rrethana të çdo rendi politiko-shoqëror, ku e drejta e punës është e kufizuar dhe e kushtëzuar, kuptohet janë të kufizuara dhe të kushtëzuara edhe të drejtat dhe liritë e njeriut. Aty ku njeriu nuk vendos për kushtet e punës, kuptohet ai nuk vendos as për fatin e tij, as për lirinë e tij, as për ardhmërinë e tij, as për rezultatet e as për shpërblimin e tij në bazë të rezultateve të punës, por thjesht, është vetëm një artikull tregu dhe konsumi, që tregtarët politikë manipulojnë me të sipas kërkesave dhe interesave të tyre private personale qoftë në tregjet vendore apo në ato ndërkombëtare.

Si rrjedhim, me plot të drejtë dhe me arsye, Enver Hoxha nuk e ka pranuar dhe, nuk e ka praktikuar filozofinë e pushtetit dhe të tregut liberal borgjez për privatizimin tregtar dhe politik të vlerave vitale të kombit dhe të shtetit shqiptar, për hir të përqafimit të interesave ekonomike, tregtare, politike, strategjike shfrytëzuese dhe hegjemoniste të sistemit kapitalist.

Fundja, është e drejtë e çdo populli në botë, që të zgjedhë, të vendosë dhe të përcaktohet se, në çfarë sistemi politiko-shoqëror dhe shtetëror do të jetojë ai, në sistemin kapitalist a socialist. Çdo imponim dhe, çdo diktat mbi këtë bazë, është antiligjor, antihuman dhe antidemokratik. Prandaj, në këtë kontekst, nuk ekzistojnë argumente të qëndrueshme dhe të vlefshme historike, politike dhe juridike kombëtare dhe ndërkombëtare të mohimit të Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë, e dalë nga Lufta Nacionalçlirimtare Antifashiste, dhe anëtare e Koalicionit Botëror Antihitlerian (1945-1990).

Enver Hoxha nuk është fajtor pse Shqipëria zgjodhi rrugën e socializmit, sepse nuk kishte tjetër alternativë politike ngase kështu pat vendosur Konferenca e Jaltës (Çerçill, Ruzvelt, Stalin) më 1945, me ç’rast bota u nda në dy sfera (lindore dhe perëndimore-socialiste dhe kapitaliste). Mbi këtë bazë, nuk mund të kontestohet as të mohohet Republika Popullore Socialist e Shqipërisë, pavarësisht nga interesat tregtare dhe rrënimtare të armiqve të saj të dikurshëm dhe të sotshëm.

* * *

Që nga përfundimi i Luftës së Dytë Botërore e deri më sot (1945-2008), pas Ismail Qemalit, themeluesit (BABAIT) të Shqipërisë së lirë dhe të pavarur(1912), asnjë kryetar i shtetit shqiptar nuk ka qenë më i guximshëm, më i vendosur, më i urtë, më vizionar, më i frytshëm, më i suksesshëm, më i vlefshëm dhe më i merituar për krijimin, ndërtimin, mbrojtjen, pavarësimin, sigurinë, përparimin, mirëqenien, lirinë dhe afirmimin e Shqipërisë si komb dhe si shtet në botë sesa Enver Hoxha. Veprën e tij madhështore kombëtare dhe shtetërore e mohojnë vetëm janullatosët, bollanët, milloshviqët çetniko-fashistë, duçoistët musolinianë, nazifashistët hitlerianë dhe larot e tyre të dikurshme dhe të sotshme.

E vërtetë e pakontestueshme historike, kombëtare dhe shtetërore është se Enver Hoxha për dyzet vjet me radhë, nuk lejoji asnjë armik (të madh as të vogël, të brendshëm as të jashtëm), që të luante me fatin, me nderin, me dinjitetin, me traditën, me virtytet, me krenarinë, me lirinë dhe me të drejtat e ligjshme dhe legjitime të kombit shqiptar, me gjithë ballafaqimin e problemeve ekonomike, të krijuara si rrjedhim i politikës së këtillë racionale kombëtare dhe shtetërore. Me një fjalë, Enver Hoxha nuk pranoi dhe nuk lejoi që, as “miza” ta prekë, përkatësisht ta nëpërkëmbë sovranitetin territorial, kombëtar dhe shtetëror të Shqipërisë. Kush ka cenuar këto vlera fundamentale të ekzistencës së kombit dhe të shtetit shqiptar, dihet është sanksionuar sipas ligjeve dhe kushtetutës në fuqi, ashtu siç funksionon dhe vepron çdo shtet i pavarur dhe sovran në botë në bazë të ligjeve dhe të kushtetutave të tyre, pavarësisht nga sistemi kapitalist a socialist, çdo individ a grup individësh që bie në kundërshtim me ligjet dhe me kushtetutën e tij në fuqi, ndëshkohet sipas peshës së krimit të kryer ndaj tyre. Hiq ndryshe, kështu ka ndodhur edhe në sistemin politiko-shtetëror të Shqipërisë socialiste (1945-1990).

Enver Hoxha, edhe pse ishte komunist, ai nuk lejoi janullatosizimin fashistoid të Shqipërisë, kurse Sali Berisha si “demokrat” e solli Janullatosin në Shqipëri, dhe për “merita të jashtëzakonshme” të janullatosizimit të Shqipërisë, e dekoroi atë, edhe me medalje “qytetar nderi” të Tiranës, kurse Enver Hoxhën (i cili e lindi, e rriti, e edukoi, e arsimoi dhe e afirmoi Sali Berishën, duke i dhënë edhe gradën akademike shkencore prof. dr. Universiteti) e zhvarrosi nga varrezat e dëshmorëve dhe të heronjve të kombit, vetëm pse ai kurrnjëherë nuk u pajtua me politikën e helenizimit dhe të fashizimit grek të Shqipërisë.

Pa keqkuptime me lexuesit, me studiuesit dhe me prirjet e interesat e ndryshme politike të brendshme dhe të jashtme, autori i këtij shkrimi nuk sugjeron, as nuk pretendon që të kthehemi në kohën e perënduar të rendit dhe të shoqërisë socialiste në Shqipëri (1945-1990), sepse autori është aq i vetëdijshëm se në bashkësinë e derisotme të njerëzimit, rrota historike e ndryshimit dhe e zhvillimit të saj kurrnjëherë nuk është kthyer prapa në regres, por ka avancuar përpara në kuptimin progresiv. Mirëpo, në rastin tonë konkret, mbrojtja e interesit nacional dhe shtetëror të Shqipërisë dhe të shqiptarëve në Ballkan, është kategori e përhershme historiko-kombëtare dhe shtetërore, është domosdoshmëri dhe detyrë e përjetshme për të gjitha sistemet politiko-shoqërore dhe për të gjithë brezat shqiptarë (me dhe pa Enver Hoxhën, Sali Berishën, Fatos Nanon, Rexhep Mejdanin, Alfred Mojsiun, Bamir Topi etj.). Të gjithë këta njëri pas tjetrit (një ditë), do të shkojnë nga pushteti, ashtu sikurse Enver Hoxha, por Shqipëria është e pavdekshme, ajo nuk guxon të ngelë në mëshirën e të pamëshirëve, që identifikohen si armiq dhe shkatërrimtarë të përbetuar të saj qoftë të brendshëm apo të jashtëm.

Megjithatë, ish-kryetari i Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë, Enver Hoxha nuk është objekt shqyrtimi i këtij shkrimi, por vetëm një paradigmë krahasuese pozitive e veprës së tij kombëtare dhe shtetërore se si duhet të mbrohet sine qua non interesi i përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror i Shqipërisë, pavarësisht nga interesat heterogjene antishqiptare, nga ideologjia dhe nga sistemet e ndryshme (qoftë komuniste, socialiste, demokratike apo borgjeze kapitaliste), sepse interesi nacional dhe shtetëror, është mbi të gjitha, dhe para së gjithash, e jo tregtia, as kapitali e as dekadenca, që janë në funksion të shpërfytyrimit të identitetit të këtij koncepti. Këtë duhet ta mbajnë parasysh si majtistët, djathtistët, demokratët dhe social-demokratët, ashtu edhe të pasurit dhe të varfrit shqiptarë.

Koha dyzetvjeçare e pat provuar se, derisa ishte në krye të pushtetit shtetëror të Shqipërisë, Enver Hoxha, janullatosët dhe bollanët grekë e grekomanë fashistë të brendshëm dhe të jashtëm nuk patën shansin historik, tregtar as “humanist”, që të dalin nga “bira e miut’ dhe të loznin me ndjenjat fetare, kombëtare as shtetërore të shqiptarëve as të Shqipërisë.

Tanimë qe 20 vjet të shkuara, kushtet dhe rrethanat politike dhe shoqërore kanë ndryshuar edhe në Shqipëri, sikurse në vendet e tjera të Evropës Juglindore si rrethim i procesit të ndryshimeve dhe të transicionit politiko-ekonomik, demokratik dhe integrues në Evropë.

Mirëpo, ndryshe nga vendet e theksuara në transicion, sot, si duket, preokupim kryesor i “politikanëve të moderuar” (djathtistë dhe majtistë) shqiptarë, është karrierizmi, lufta për pushtet me çdo kusht, interesi tregtar me Greqinë, me Serbinë, me Malin e Zi dhe me “Maqedoninë”, kurse mbrojtja e interesit të përgjithshëm kombëtar, territorial dhe shtetëror e shqiptarëve dhe e Shqipërisë Etnike, është parulla më atraktive, e hedhur në letër, dhe e proklamuar në programet dhe platformat e partive të ndryshme djathtiste dhe majtiste shqiptare.

Pra, duke qenë se, këtu e 20 vitet e shkuara (1990-2008), në plan të parë kemi vënë interesat tregtare (jo kombëtare as shtetërore), nuk përjashtohet mundësia, që Himara, Korça dhe viset e tjera të Shqipërisë Jugore, një ditë të “ngrysen” nën sundimin kolonial grek, për çka haptazi po lufton Vasil Bollano, kurse fshehurazi përmes “meshave engjëllore” Anastas Janullatosi së bashku me Greqinë e tyre nxitëse dhe

Nuk janë fajtorë grekët Vasil Bollano dhe Anastas Janullatosi me harengat e tyre fashiste dhe kuislinge shqiptare, të cilët në forma të dukshme dhe të padukshme (1990-2008) po veprojnë, dhe po duan ta copëtojnë dhe ta greqizojnë Shqipërinë, por “është fajtor” Enver Hoxha, sepse nuk është dashur të vdiste më 1985, para se të “përshëndetej” me këta greqizues dhe helenizues të shqiptarëve dhe të Shqipërisë.

Ky është problemi thelbësor pse sot shqiptarët dhe Shqipëria po ballafaqohen me bollanot dhe me janullatosët e brendshëm dhe të jashtëm kolonialistë. Ky është problem shumë i thellë, shumë kompleks dhe shumë dimensional, ku ndër segmentet e tjera, e ilustron edhe paradigma fashistoide dhe separatiste Vasil Bollano dhe Anastas Janullatosi,

Si në kuptimin e ngushtë dhe të gjerë politik dhe diplomatik, ish-kryetari i RPSSh-së, Enver Hoxha “ishte fajtor” pse nuk lejoi ndërhyrjen, përzierjen, copëtimin dhe kolonizimin e asaj gjysmë Shqipërie nga ana e Greqisë, e Jugosllavisë dhe e Italisë. Përmbajtja e një strategjie të këtillë kombëtare dhe shtetërore, krejtësisht ishte pozitive dhe e justifikueshme për mbrojtjen e interesit të përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror të Shqipërisë (1945-1985), sepse Shqipëria nuk u shndërrua në “lodër” tradicionale shekullore të hegjemonizimit dhe të imperializmit serbo-greko-bullgaro-rus sllav, por ishte kështjellë e pamposhtur sovrane dhe e pavarur në Ballkan. Ky “është faji kryesor” i Enver Hoxhës, i cili për dyzet vjet me radhë nuk lejoji, që të cenohet siguria, rendi, drejtësia,liria, pavarësia dhe sovraniteti territorial dhe shtetëror i Shqipërisë nga ana e armiqve të jashtëm as të brendshëm.

Natyrisht, këtë të vërtetë nuk duan ta shohin, as nuk duan ta pranojnë vetëm mbështetësit helenistë dhe fashistë të Anastas Janullatosit, të cilët në kundërshtim, me historinë,me traditën, me kulturën, dhe me kushtetutën, së pari, Janullatosin e sollën në krye të kishës ortodokse shqiptare, me qëllim që të propagandojë, dhe t’i vërë në jetë sa më shumë të jetë e mundur idetë dhe programet e vjetra heleniste dhe fashistoide greke për greqizimin dhe copëtimin territorial të Shqipërisë.

Kjo është arsyeja kryesore pse sot Shqipëria pa dhimbje po greqizohet me kisha, me shkolla, me priftërinj, me firma tregtare dhe ekonomike, me politikanë, dhe me agjentura të ndryshme greke dhe grekomane, të cilat janë identifikuar dhe, po identifikohen me kryeprotagonistët dhe me kryedrejtuesit e tyre siç janë Vasil Bollano dhe Anastas Janullatos etj.
Fundja, edhe shembulli i dhembshëm dhe tragjik gjithëkombëtar shqiptar i “Hiroshimës” së Gërdecit(15 mars 2008), provon sheshit se kush e drejton Shqipërinë sot, e qartë dhe e kuptueshme, të gjithë makariosët, janullatosët dhe bollanot e brendshëm dhe të jashtëm, veç shqiptarëve patriotë dhe demokratë, siç ishte ish-kryetari dhe strategu i patrembshëm largpamës i Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë, Enver Hoxha, të cilin qe 20 vjet radhazi, “kuptohet” e shajnë dhe e anatemojnë vetëm kolaboracionistët, hyzmeqarët, tyxharët dhe bandat këmishëzeza dhe fatzeza antishqiptare të janullatosëve, të makariosëve, të bollanove, të duçe Musolinit dhe të nazifashistit famëkeq-Hitlerit.

Edhe pse, thjesht, për interesa të tyre të shtrirjes dhe të mbizotërimit në relacione globaliste, Lindja dhe Perëndimi (1945-1985) nuk e kanë dashur, nuk e kanë pranuar dhe nuk e kanë mbështetur politikën e jashtme të drejtë të Enver Hoxhës, megjithatë, ajo ka qenë pozitive dhe e dobishme si për bllokun socialist lindor, ashtu edhe për atë kapitalist evro-perëndimor (në asnjë mënyrë nuk i ka rrezikuar, as nuk i ka prekur interesat konkurrente të tyre në asnjë pikë dhe, në asnjë zonë të influencës Lindje-Perëndim), sepse ajo politikë assesi nuk kishte ndikim as pasoja negative për zhvillimin e politikës globale të dy superfuqive botërore (BRSS – ShBA) ngaqë ishte parimore, e pavarur pozitive, dhe shërbente si “zonë tamponi” për neutralizimin e konfrontimit, dhe të rivalitetit të sferës së interesit të tyre politik dhe strategjik në Mesdhe dhe në Ballkan.

Mirëpo, meqë, këtu e njëzetë vitet e shkuara ka perënduar ajo diplomaci dhe politikë e jashtme e Enver Hoxhës, që historikisht, de facto dhe de jure ishin konstruktive, parimore dhe racionale si ndaj shteteve fqinje në Ballkan, ashtu edhe në sistemin shtetëror të marrëdhënieve politike ndërkombëtare, kuptohet se, si rrjedhim i ndryshimeve dhe realiteteve të reja, të krijuara në Ballkan, në Evropën Juglindore, dhe në atë globale, Shqipëria duhet të ndërtojë diplomacinë dhe politikën e jashtme në frymën demokratike dhe kooperative integruese me partnerët e saj ballkanikë, evropianë dhe botërorë, por vetëm duke e marrë për bazë, duke mos e sakrifikuar, dhe duke e ruajtur me fanatizëm dhe me konsekuencë kohezionin dhe integralen historike dhe kombëtare të mbrojtjes së interesit nacional dhe shtetëror të strategjisë së diplomacisë dhe të politikës së jashtme të pavarur dhe sovrane të Shqipërisë së Enver Hoxhës (1945-1985).

Në këtë vështrim ndryshimet, reformat ekonomiko-politike, demokratike dhe integruese, të përfshira në diplomacinë dhe në politikën e Jashtme të Republikës së sotme të Shqipërisë si në sfondin rajonal, evropian, ashtu edhe në botëror, do të kenë kuptim të thellë pozitiv dhe progresiv afatgjatë kombëtar dhe shtetëror, vetëm po qe se drejtuesit e saj të sotshëm me në krye Bamir Topin, dhe ata të nesërm, para së gjithash, marrin parasysh konstantën historiko-strategjike të mbrojtjes së interesit të përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror të diplomacisë dhe të politikës së jashtme të Enver Hoxhës, sepse ato janë kusht i domosdoshëm, që Shqipëria si shtet i pavarur dhe sovran, të jetë faktor me ndikim në rajon, dhe në kuptim më të gjerë.

Ndryshe, si shtet vasal, i varur dhe i copëtuar në disa shtete të huaja kolonialiste serbo-greko-sllave fqinje, do të jetë vetëm një gjysmështet tërësisht i defaktorizuar në Ballkan, sepse për fatin e tij, prapë, do vendosnin aleancat e ndryshme ruso-sllave me shenja dhe parashenja të ndryshme integruese, përkatësisht dezintegruese antishqiptare.

Hyrja, integrimi dhe participimi i gjysmë Shqipërisë në BE, në NATO, dhe në institucionet e tjera të BE-së, pa zgjidhjen e problemit kolonial shqiptar në Ballkan, më tepër, do të ketë kuptim dhe efekt politiko-propagandistik, diplomatik, doktrinar, tregtar dhe ekonomik, sesa realist, praktik dhe pragmatik të mbrojtjes së interesit të përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror- ribashkimit të të gjithë kombit shqiptar dhe, të të gjithave territoreve indigjene pellazgo-ilire-shqiptare të Shqipërisë Etnike.

Thjesht, pa zgjidhjen e problemit kolonial të Shqipërisë Etnike në Ballkan, integrimi i gjysmë Shqipërisë në BE dhe në organizmat dhe strukturat e tjera të saj, nuk ka kurrfarë rëndësie dhe efekti pozitiv në kuptimin e mbrojtjes së interesit nacional dhe shtetëror të shqiptarëve në Ballkan. Përkundrazi, më tepër, mund të ketë efekt negativ, sepse do të pengojë në zhvillimin e synimeve dhe të përpjekjeve të procesit nacionalist demokratik përparimtar, të fokusuar në çlirimin antikolonial dhe të ribashkimit të shqiptarëve në Ballkan.

Ekziston frika dhe skepticizmi i arsyeshëm se, në një ditë të ardhshme, pasi që gjysmë Shqipëria, t’i ketë plotësuar kushtet për të aderuar me të drejta të barabarta si anëtar i “familjes” 27-anëtarëshe të BE-së, t’i parashtrohet edhe një kusht shtesë-mosintegrimi dhe mosribashkimi me territoret e tjera autoktone shqiptare në Ballkan (Ilirida, Kosova, Anamorava, Çamëria dhe Malësia e Madhe e Mbishkodrës). Mbi këtë bazë kushtëzuese të politikës antibashkim të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, Bashkimi Evropian (BE-ja) me aleatët e tij, e njohu edhe Republikën e Kosovës me simbole dhe me kushtetutë kosovare(jokombëtare dhe joshtetërore shqiptare), me qëllim që shqiptarët dhe Shqipëria e tyre etnike, të ngelin sërish të copëtuar dhe të dezintegruar në “federatën ballkanike”, të quajtur “Ballkani perëndimor”, por “me një status më të avancuar politik edhe ekonomik”, ashtu, sikurse në “federatën” pluraliste multietnike të Republikës Socialiste Federative të Josip Broz Titos (1945-1990).
30.04.2008

*** Legjenda heroike e lavdishme gjithëkombëtare shqiptare, Adem Jashari dhe UÇK-ja nuk kanë luftuar dhe, nuk janë martirizuar, që Kosovën ta drejtojnë injoranatët karrieristë dhe pazarxhinjtë e saj të politikës dhe të “biznesit” ditor, të cilët “bishtin e kanë në Serbi, e kokën në Kosovë”, por për ato vlera njerzorëe dhe profesinale të ndërgjegjshme kombëtare dhe atdhetare shqiptare, që Kosovës i japin dritë dhe diell lirie. \

(I)- Derisa në Kosovë, do të jenë të pranishme UNMIK-u dhe EULEX-i, si dhe importuesit, “sponsoruesit” dhe dekretuesit e tyre politikë dhe “konstitucionalistë” vardisës shqiptarë, realisht Kosova nuk mund të ketë politikë të brendshme, as të jashtme të mëvetësishme, sepse si njëra, ashtu edhe tjetra janë të varura nga faktorët ndërkombëtarë, që e kanë mbështetur pavarësinë e Kosovës nga Serbia.

(II)- Sepse me “ bashibozukë”, me “kullera” = me profiterë të luftës dhe, të gjakut të derdhur të popullit shqiptar dhe, të Adem Jasharëve-UÇK-së për çlrimin, për lirinë dhe për pavarësinë e Kosovës, nuk bëhet as politika e jashtme, as politika e brendshme e një shteti. Këtë populli, do të duhej ta ketë dijtur, sepse fati i tij, dhe i Kosovës, duhet të jetë i përqëndruar drejtazi dhe zhdrejtazi në duar të tij, sepse varet prej tij, e jo prej bashibozukëve dhe të kullerave, sajesë e erozionit të rrethanave politike, ekonomike dhe tregtare të shoqërisë konsumatore të sotme.

(III)- Zëvendëskryeministri i Kosovës, Hajredin Kuçi është pajtuar me konstatimin e publicistit Veton Surroi se Kosova nuk ka vizion për politikën e jashtme” (www.mekulipress.com,16.08.2008), spese nuk e ka kuptuar “ thikën me dy tehe” politike të konstatimit të Veton Surroit. Ndyrshe, nuk do ta kishte përqafuar atë si të qëlluar, sepse mesazhi i përmbajtjes së tij, në të njëjtën kohë ka “vrarë” jo vetëm “politikën e jashtme”, të drejtuar nga ministri i Jashtëm, Skënder Hyseni (diplomat i paarsimuar, përkatësisht përkthyes i anglishtes me profesion), por edhe politikën e brendshme të qeverisë së Zëvendëskryeministrit, Hajredin Kuqi dhe të Kryeministrit të tij, Hashim Thaçi.

1. Faktorët negativë të politikës së brendshme kushtëzojnë diplomacinë dhe politikën e jashtme

Kosova ka kuadro diplomatike për të drejtuar diplomacinë dhe politikën e jashtme dhe shtëtërore të Kosovës. Mirëpo, fatkeqësisht ato janë të izoluara dhe të diferencuara nga vetë politika primordiale e Kosovës.

Kjo, është edhe një nga arsyet pse Kosova nuk ka kurrfarë strategjie vizionale dhe afatgjatë të ndërtimit, të zhvillimit dhe të zbatimit të objektivave parësore të politikës së saj të jashtme.
Në këtë kuptim, qëndrimi, sjellja dhe veprimi i politikës paragjykuese, mahallore dhe nahiore të Kosovës, është i barasvlershëm me “standardet” dhe me “kriteret” e dikurshme eliminuese të politikës negative seleksionuese të Serbisë, përkatësisht të ish-Jugosllavisë së Titos ndaj kuadrove të mirëfillta profesionale diplomatike shqiptare, të cilat në vend të tyre, angazhonin analfabetë, agjentë, spiunë, kolaboracionistë dhe “shqiptarë të ndershëm”, që punonin për interesat e politikës dhe të diplomacisë së tyre kolonialiste, që si brenda, edhe jashtë në Evropë, dhe në botë, kishin për “mision diplomatik” likuidimin, reduktimin, anatemimin, eliminimin dhe diferencimin e kuadrove të mirëfillta profesionale shqiptare.

Mjerisht, edhe sot (pas pavarësimit të Kosovës), politika ditore sektariste, burokratike dhe korruptuese shqiptare në Kosovë po vepron sikruse ajo e Serbisë dhe e Jugosllavisë së dikurshme, ku në vend të përzgjidhjes pozitive të kuadrove diplomatike, ajo, pa kurrrfarë të drejte, pa dhimbje, pa kurrfarë kriteri, pa kurrfarë objektiviteti dhe, pa kurrfarë arsyeje, po zbaton të njëjtën startegji dhe taktikë të eleminimit dhe të diferencimit të tyre. Për shembull, në vend të diplomatëve të kualifikuar (me fakultet, me magjistraturë dhe me doktoraturë), qeveria e “hajredinë pashëve” dhe e “pashallëqeve” të Kosovës ka angazhauar, ka rekrutuar, ka pranuar dhe, ka zgjedhur “profilin përkatës diplomatik” (ministrin e jashtëm, ambasadorë etj.) të saj, me profesione dhe me kualifikime arsimore, që nuk kanë asnjë lidhje me diplomacinë dhe me politikën e jashtme (kuptohet sipas bazës së akraballëkut dhe të logjikës fisnore të robit). Kjo nuk është kurrfarë befasie, as kurrfarë novus-i, sepse kjo është metodë e vjetër shekullore e seleksionimit negativ të kuadrove shqiptare nga ana e Serbisë dhe e Jugosllavisë kolonizatore.

Dallimi (ASIMETRIA)!

I vetmi dallim i politikës së sotme “bashibuzokiste” dhe komercialiste të seleksionimit negativ të kuadrove shqiptare në Kosovë, kur është fjala për eleminimin dhe për diferencimin e tyre nga jeta e përditshme politike, është se, kjo, kuadrot e saj diplomatike të izoluara, i kursen në kuptimin fizik (nuk i vret, nuk i persekuton dhe, nuk i likuidon në forma të ndryshme sikurse dikur Serbia dhe Jugosllavia). Kjo është ana pozitive e politikës së sotme, që në fokus ka vetëm interesat e ngushta dhe grupore të akraballëkut fisnor dhe borgjez në Kosovë, e cila nuk ka asgjë të ngjashme, asgjë të përbashkët, e as të barasvlershme me politikën dhe me diplomacinë eliminuese negative të Serbisë, përkatësisht të Jugosllavisë kolonialiste, kur është fjala për “paralizimin” dhe për zhdukjen fizike të kuadrove të arsimuara të mirëfillta diplomatike shqiptare.

Ekuivalenca (SIMETRIA)!

Ndërkaq, në kuptimin etik dhe profesional nuk dallon për asnjë nuancë të saj, por është kopje origjinale e mekanizmave dhe e instrumenteve “etike”, “profesionale” dhe “ligjore” të diplomacisë eliminuese të Serbisë dhe të Jugosllavisë, të cilat “kanë pasur arsye” t’i eliminojnë dhe t’i diferencojnë shqiptarët (sepse i konsideronin si “ element i huaj”, i përkisnin Shqiperisë, jo Jugoslavisë, as Serbisë).

Mirëpo, politika e sotme zyrtare e Kosovës nuk ka asnjë të drejtë dhe, asnjë arsye (as morale, as ligjore, as kushtetuese, as kombëtare, as ndërkombëtare, e as shtetërore), që sipas “formulës” famëkeqe anitshiptare serbo-jugosllave, t’i eliminojë dhe, t’i izolojë kuadrot e saj profesionale diplomatike shqiptare, sepse i përkasin dhe, mbi të gjitha i nevojitën si buka, si ajri, si drita dhe si dielli Kosovës dhe shqiptarëve, por jo, edhe “rrobaqepësve” dhe përkthyesve të “elitës politike” dhe “diplomatike”, të cilët Kosovën e kanë shëndrruar në “pronë private” të tyre.

Fundja, të mos harrojnë “sitat diplomatike” dhe “shoshat politike”, si dhe “aliazhi” i akraballëkut të tyre fisnor, feudal, latifundist borgjez, grupor, partiak, ideologjik, ekonomik dhe tregtar, (“i përzgjedhur” nga ato “sita” dhe nga ato “shosha” vetëm për nevojat e tyre presonale dhe grupore “diplomatike”, tregtare, ekonomike dhe karrieriste poltiike), se Kosova nuk është vetëm një “pronë private”e tyre, por e gjithë popullit shqiptar dhe e gjithë Shqipërisë Etnike.

Ndaj, kuadrot e izoluara dhe të diferencuara diplomatike shqiptare në “stilin” politik dhe diplomatik të Serbisë së Slobodan Milosheviqit dhe të Josip Broz Titos, edhe pse nuk kanë asnjë “bashkëpartiak”, asnjë “bashkideologjist”, asnjë dajë, asnjë tezak, asnjë kushëri, asnjë djalë axhe, dhe asnjë mik, që do t’iu ndihmonte për të arritur në “sitat” dhe në “shoshat” e pedagogjisë dhe të psikologjisë grupore dhe mahallore, kjo nuk do të thotë se ata e kanë humbur të drejtën e tyre natyrtore, legjitime dhe legale të jenë të zgjedhur dhe të zgjedhin, edhe pse, hëpërhë këtë të drejtë ua kanë tjetërsuar dhe mohuar “VIPAT” e ndryshëm kulltukofagë dhe despotikë të “politikës së lartë” oborrtare të Kosovës.

Vetoni ia “ka qëlluar”, por Hajredini ia ka gabuar!

Tema pse Kosova nuk ka politikën e saj të jashtme, është tejet serioze dhe komplekse, që shqyrtimi i saj nuk i përket vetëm V.Surroit dhe H.Kuçit, por para së gjithash, ka të bëjë me Qeverinë dhe me Parlamentin e Republikës së Kosovës, dhe, së dyti, natyrisht ka të bëjë edhe me opozitën politike “korrektorin politik” të pozitës së “fronzuar” politike në pushtetin shtetëror të Kosovës.

Pra, trajtimi i saj, pikësëpari kërkon seriozitet, etikë, profesionalizëm, objektivitet, ligjshmëri dhe pragmatizëm nga të gjithë ata mekanizma, organe dhe institucione që janë me komp