Fshati gjatë luftrave shekullore nuk u kursye asnjëher, koha e perandoris Osmane fillimisht u ndërroi fenë, mori te rinjt e fshatit me forcë <<Nizan>> (ushtarë te Mbretit)

Mesi i shekullit XIX fshatin e gjeti ne kryengritje kundër Osmalinjëve. Fshataret nuk u bindën urdhrave të Turqis. Fshati pësoi djegien e shtëpive dhe vrasjen e disa fshatarëve. Fillimi i shekullit XX fshatin e gjeti të lodhur e të varfër por të fuqishëm për tu mbrojtur nga armiqtë e radhës, tash nga Serbia E Mali i Zi.

Fshatarët nuk pranuan ti nënshtrohen pushtuesit Serb e Malazez.

Në vitin 1912, Serbet kërkuan nga fshatarët tatimin mbi pronën d.m.th me forcë të ju marrin tatimin (Atkupin). Kundër këtij vendimi ishin të gjithë fshatarët, ndër ta dallohet Jahë Salihu ku vret 4 pjestar të ushtris qetnike Serbe. Forca Serbo-Malazeze nga mllefi filluan me vrasjen e banorve dhe djeg’jen e fshatit. Atë ditë pushkatohen para syve të fshatarve Bajram Musa me te birin Hysen Bajramin,te familjes se Musë Tahirit ndërsa nga mllefi dhe merzia më vonë vdes nëna e Hysenit.

Po atë ditë gjat rruges për në Gjakovë vriten bashkfshatarët Adem Tahiri dhe Zenun Sadiku.

Fshati ishte halë ne sy te pushtetit Serb.

Me 1918 forca te medha Serbe versulen mbi fshat, ku djegin shumë shtëpi, Fshatarët ishin të gatshem ti dalin zot vatanit. Kështu me 1922 në Bjshket e Nemuna në luftë kundër forcave pushtuese te Malit Zi u vrane disa fshatarë: Misin Muzlia, Hasan Zumberi, Sadri Zenuni, Zenun Balia, Kamber Dema me gru Haten (Hate Ukë Dina).

Kohes se Bajram Currit nuk i mungoi ndihma e fshatareve, si me ushqime, municion dhe ushtarë. Vitet Krajl Aleksandrit 1928-1941 fshatit me forcë i merren tokat, duke u vendos kolon Serb dhe Malazez. Fshati gjaët kësaj kohe numronte rreth 60 shtepi .

Lufta e dytë botërore fshatarët edhe pse e dinin ku do ti shpi kjo luftë, Ata u bashkuan ne luften kunder nazi-fashistëve. Lufta la pasoja te mëdha. Në fshat para dhe gjatë luftes vritet Januz Malë Miftari 1937 dhe Sejdë Avdyl Delia nga forcat partizane Serbe. Menjëher pas luftes filloi gjenocidi qe nuk u ndal për 50 vite. Partizanet filluan ta vendosnin kolektivizimin, ku banoret e fshatit nuk e pranuan (Kolektivizimin), me qka mori fund përhapja e kolektivizimit ne Kosovë.

Viti 1956-1966 dimri i madh për shqiptarët, goditi fuqishem fshatin (Koha e Rankoviqit), bëri një të pa parë mbi banorët e pa fajshem shqiptarë duke kërkuar armet.

Gjatë torturave te Babariqve dhe Rankoviqit vdes bashkfshatari Sheh Hasan Mehmeti, dhe dhjetra te tjerë të torturuar në mënyra ma te egëra.

Vitet kalojnë tmerri e dhuna nuk ndalet, me 28 Nëntor 1968 nga rinia e fshatit te udhehequr nga mësuesi Zenel Sadiku, ne mes te fshatit ngrihet Flamuri dhe shkruhet në muret e xhamisë  “Rroft Dita e Flamurit”.

Nëntorë-Dhjetorë 1981, forcat Serbe prap versulen mbi fshat, kësaj rradhe me burgosjet e bashkfshatarve Zenel Sadikun mësues në shkollen fillore Fahri Hoxha, Hasan Sadriun mësues, Idriz Hajdarin, Ali Ukën, Xhevdet Pajazitin, Miftar Meten dhe Ibrahim Sadriun. Grupi i te burgosurve dënohet me 21 vjet burgim. Në Janar 1982 burgoset prisi  i fshatit Dervish Avdyli me pretekst qe ka kerkuar Shqipërin e Madhe.

Vritet ne ushtrin Jugosllave i riu Miftar Tali duke u kthyer ne shtëpi, vritet nga sigurimi i atëhershem ushtarak, vetem e vetem qe nuk ju është bindur urdhërave për te bashkpunuar me UDB-në. Qe atëher familja e ti kohë pas Kohe u torturua nga UDB-ja.

Ne pranveren e vitit 1992 ne malet mbi fshat (Boka) nga ushtria Serbe vriten vëllezerit Zenun e Musë Rexhepi. Nëntor 1994 policija Serbe burgosin prap Zebel Sadikun bashkë me shoket Mentor Kaqin dhe Naim Krasniqin. Zeneli denohet me 4 vite e gjysmë burgim.

Lufta e fundit 1997-1999 fshati ishte i rrethuar me rreth te hekurt nga forcat ushtarake Serbe, mirpo banorët e fshatit i ndihmonin fshatrat për rreth ne menyra te ndryshme, dhe shërbeu si urë lidhëse me Shqipërin, dhe disa te rinjë rroken armet e Lirisë.

Pas bombardimeve nga forcat ajrore NATO-os, me 26 Mars 1999 fshatarët dëbohen me dhunë nga fshati, dhe ne mëngjesin e 27 Marsit 1999 fshati u dogjë i tëri dhe i përgjante një gërmadhe.

Pas kësaj lufte fshatit i mungonin këta banorë: Gani Sadriu i vrarë me 17 Mars 1999, Ali Rrustemi i vrarë me 17 Korrik 1998, Muhamet Ali Miftari (70) me 27 Mars 1999 i cili nuk kishte pranuar te largohet nga vatra e shtepis se tij, Shkurte Rexhepi rreth te 80-ave, Ali Hajdar Kameri rreth 60-ave, Zenun Zenun Miftari vritet ne oborrin e shtëpis tij, plagoset Danë Sylë Miftari. Te zhdukur e te gjetur te vrarë: Sheh Ramë Mehmeti rreth (50) me te birin Mehmet Sheh Rama (25), Ismet Zenun Syla (55), Ahmet Mustafë Ahmeti (60), mësuesi Shaban Bajram Shabani (25) dhe Hamez Hasani rreth 45 vjec ende i pa gjetur.

Sot fshati merr frymë i lirë dhe i ndertuar, por me plagë të rënda historike e shekullore.

                                                   Pergaditur nga Muharem Miftari