Mediat dhe Politika
Spiralja e heshtjes dhe opinioni publik

Nga GËZIM MEKULI*
Mediat shqiptare shpeshherë manipulojnë me përmbajtjen e informacionit duke përdorur, vetëdijshëm, nuancat e shumta të shkrimit e të shprehjes gjuhësore…. Është e njohur, se ndërtimi dhe lançimi i dy llojeve të informacioneve mbi të njëjtën ndodhi, mund të ndryshojë shumë për nga forma dhe përmbajtja, (edhe pse, në asnjërën nga këto informacione, nuk do të kishte gabime konkrete). Përzgjedhja e fjalëve dhe shprehjeve gjuhësore luan një rol të rëndësishëm në formësimin e informacionit. Kjo përzgjedhje është tregues se çfarë dhe çka synon të arrijë politikisht një shtëpi mediale: p.sh. Kryetitujt e gazetave si "Angazhimi i SHBA-së në Afganistan dhe Irak" dhe "Agresioni i SHBA-së në Irak dhe Afganistan", përshkruajnë dhe transportojnë realitetin politik dhe ushtark që sot, aktualisht, ekziston në këto shtete… Por shtrohet pyetja: Si ndikon ky manipulim fjalësh në opinionin publik? A krijon përshtypje dhe vlerësime të ndryshme e të dyshimta në opinion, ky lloj formësimi (shtrëmbërimi) sintaksor e gjuhësor? Si transportohen politikat demokratike të SHBA-së nga këto industri mediale? Bëhet kjo me qëllim të caktuar politik, apo është kjo edhe një nonsens i gazetarëve?
     Opinionit shqiptar, për një aktivitet, ndodhi apo deklaratë politike, janë duke iu servirur informacione me përmbajtje, porosi e përshtypje të shumëllojshme. Rreth takimit të një udhëheqësi partiak, me votuesit potencialë, një gazetë shkruan, se filan politikan "dokumentoi", "kristalizoi" dhe "konstatoi", ndërsa gazeta tjetër, oponente e politikanit në fjalë, po për të njëjtin takim potencon, se filan politikan "supozoi", "hamendi" dhe "mendoi"... Akoma më tepër konstruktimi i fjalisë nga gazetarët e gazetaret partiake, se "salla për pritjen e përfaqësuesve të partisë X… ishte gjysmë e mbushur" ka asosacione e qëllime të tjera kundrejt asaj, se "salla për pritjen e përfaqësuesve të partisë Y ishte gjysmë e zbrazët"!
    Është e njohur se shumica e individëve nuk e pëlqejnë të jenë të vetmuar e "të leçitur" për sherr të pikëpamjeve, qëndrimeve, bindjeve dhe vlerësimeve të tyre politike personale. Nga frika e izolimit intelektual e social këta ndrydhin, dhe nëse është nevoja, edhe tradhtojnë mendimet, idealin dhe qëndrimet e tyre intelektuale e shkencore; mendime të cilat do të ishin në kundërshtim me klimën momentale e dominuese në opinion. Shumë individë/intelektualë i bashkëngjiten qëndrimit, mendimeve dhe politikave dominuese; (edhe pse një qëndrim apo vlerësim i tillë - qoftë politik, ekonomik apo kulturor - dominues në opinion, në të shumtën e rasteve është jo i qëlluar dhe i gabuar). P.sh. rast konkret kemi keqvlerësimin dhe dënimin që është duke iu bërë figurave dhe bërthamave të para të UÇK-së në Kosovë. Çfarë ndodh në opinionin tonë publik? Shumë intelektualë kanë zgjedhur heshtjen dhe "ndrydhjen" e opinioneve, mendimeve dhe qëndrimeve të tyre…! Në lidhje me këtë do të përmendja klimën dominuese politike gjatë sundimit të NSPD-së hitleriane në Gjermaninë e vitit 1939 – 1945. Dihet në lidhje me këtë, heshtja dhe bashkëngjitja e intelektualëve të shumtë grupacionit diktatorial e antinjerëzor dominues të kohës.
     Me ndihmën e opinioneve, qytetari dhe intelektuali shqiptar, vazhdimisht është duke kërkuar të zbulojë se në çfarë raporti është mendimi i tij politik me qëndrimet e shumicës sunduese dhe pakicës nënshtruese. Ky "rentgenizim i opinioneve" do të realizohej, pjesërisht, me ndihmën e bindjeve personale, por në shoqërinë tonë, para së gjithash, janë mediat ato që shprehin klimën e opinionit. Ambienti në opinionin publik shqiptar ka humbësit dhe fituesit e saj. Në këtë etapë është duke u aktivizuar frika nga izolimi, dhe kjo krijon qëndrime të ndryshme kundrejt ndodhive politike (partiake) me orientime të ndryshme. Ata të cilët gjejnë përkrahje për mendimet dhe qëndrimet e tyre, janë duke fituar vetëbesim të fuqishëm, po bëhen më aktivë dhe po marrin pjesë në debate të jetës politike, sociale e kulturore. Ata të cilët po e kuptojnë se i përkasin klimës "së opinionit pakicë", janë duke u vetëtërhequr, janë duke u bërë më pasivë dhe e ndiejnë se është e vështirë të mbrohen e të lançohen pikëpamjet dhe mendimet e tyre. Kështu debati i shoqërisë shqiptare, i dalë dhe brumosur nga rrethanat që tanimë dihen dhe i stimuluar nga media, do të karakterizohej e orientohej në dy drejtime: Nga ajo shumicë që është në sulm dhe ajo pakicë që është në mbrojtje.
Se sa do të mbijetojë kjo "spirale heshtjeje" mbetet të shihet!?

* Autori vazhdon studimet në shkencat e mediave, film dhe komunikacion në Universitetin e Oslo-s Norvegji

"Ushqehen" gjepurat vetëm me gojë? Ka të ashtuquajtura gjepura private?
Sidoqoftë, mund të konstatohet se thashethëmet përmbajnë e prezentojnë, pikësëpari një "informacion", i cili, gjithsesi, ka një lidhshmëri të afërt me ndodhinë e së kaluarës dhe, i cili, do të besohet në një përqindje në opinion. Thashethëmet e mediave shqiptare mbi një personalitet të njohur, tejkalojnë fjalët, sepse kjo zgjon kërshëri dhe "aha efekt" më të bujshëm se sa një qytetar "i thjeshtë", fati i tij politik është i një interesi më të gjërë! Zakonisht kemi të bëjmë me fatin personal të VIP-it si; jeta intime e tij, aktivitetet, mënyra e të shprehurit, të veshurit dhe, veçanërisht, veçoritë psiko-fizike të tij. "Thashethëmet" mbi kryetarin e Kosoves dhe lidhjet e tije me narko mafian italio-shqiptare, "tradhëtinë e politikanit", "përvetësimin e buxhetit shtetëror", "burgosjet partiako-politke", "ngritjen apo zbritjen e çmimeve" dhe të ngjashme janë duke zhvilluar efektin e vet të gjatë negativ në opinionin publik dardanas.
Krizat në shoqëri nxisin kërkesat për informacion dhe në këto grupe të shoqërisë, siç jemi ne dardanasit, thashethëmet shpejt lindin e tejfryhen, shpërndahen si në rrafshin horizontal dhe atë vertikal, këto "marrin dhenë" lehtazi.
Shkencëtarët, shpërndarjen dhe ndikimin e thashethëmeve e konsiderojnë si epidemi. Ato janë aq të errëta, të pashëndosha e dinake saqë shpërndahen shumë ngadalë dhe rrëzikshëm, ato janë fuqishëm të "ngjyrosura" dhe mund të orientojnë në tronditje të opinionit publik me pasoja të paparashikuara...(Rast konkret kemi luftën në Kosovë, dhe ndikimi vdekjeprurës e dezorientues i thashethëmeve dhe fjalëve në organizimin, orientimin dhe drejtimin e popullit në grumbullimin e mjeteve materiale, për të ndihmuar popullin shqiptar, udheheqjen politke "Kosovare" dhe UÇK-në). Thashethëmet dhe fjalët copëtuan e grimëzuan energjinë e madhe morale, politike e ekonomike të disporës shqiptare. Pasojat dihen. Edhe sot është duke vazhduar ky avaz, edhe sot instrumentalizohet populli "barkbosh" dardanë, edhe sot e fusin në grykë të topit...e kapot medial qëndrojnë anash, fërkojnë duart...e presin..., kolltuqe e karrierë...!
Lakmia e mediumeve për zbukurime dhe konsumim lejon fabrikantët që me çdo çmim të përvetësojë të renë, ekskluziven, dhe senzacionalen.
Këto media lejonë të drejtohen dhe shërbehen me fjalë apo si themi ne "informata çajtoresh"... Ka disa teori që shpërndarjen e thashethëmeve dhe fjalëve i trajtojnë si teori kaotike: Këto bëjnë hope, ecuria dhe zhvillimi i tyre nuk mund të parashikohet. Pasqyrë e kristaltë do të ishte për ne shqiptarët në përgjithsi raporti e ambienti i ndotur e armiqësor, medial, politik e ndërnjerëzor, ku jo pak fjalët dhe thashethëmet (të përtypura me shije nga grupacione të caktuara mediale e partiake), kanë "kontribuar e ndihmuar" për këtë ambient!
Impotenca e mosvënies nën kontroll të kësaj të keqeje, të lindur nga "kutia e pandorës" bën që thashethëmet të jenë interesante dhe plotë kuriozitet për opinionin publik dhe mjaft strategjik për qarqe të caktuara politike. Opinioni publik shqiptar më së paku ka disponim "për thithjen" e këtyre "informatave". Tepër shumë TNT ka shpërndarë dhe "mbjellë", në fushat e Dardanisë pushtuesi i pangopur serb. Mos të lejojmë që "mediat" karrieriste dhe profituese të minojnë dhe "TNT-izojnë" mendjen, trurin dhe të arriturat politike (edhe ashtu simbolike) të Dardanisë!

BAROMETRI DIPLOMATIK

Pof.Dr.Mehdi HYSENI

     SHQIPTARËT E MALËSISË  MIDIS NEOKOLONIALIZMIT MALAZEZ  DHE RAJONIZIMIT EVRODEMOKRATIK

Kohëve të fundit, si rrjedhim i rikatualizimit të statusit të shqiptarëve në Mal të Zi, propaganda dhe politika zyrtare e Podgoricës dhe e Beogradit në mënyrë të bashkërenduar dhe intensive kanë filluar agjitacionin dhe anatemat kundër qenies autoktone  shqiptare, me qëllim të fundit që  edhe më tej në fillimshekullin XXI (sipas hieroglifeve të falsifikuara të historiografisë serbomalazeze dhe të kishës bizantine serbomadhe) çështen e pazgjidhur koloniale të Malësisë shqiptare, ta konisderojë  si “pronë të ligjshme të paprekur” të shtetit serbomalazez. Mirëpo, pavarësisht nga  metastaza dhe vampirizimi i  neokolonializmit dhe i apartedit  malazez në kurriz të shqiptarëve dhe të Malësisë së tyre stërgjyshore, fati i shqiptarëve dhe i trojeve të tyre etnike të Malësisë, nuk kanë më asnjë gjasë reale, që të ngelin si “mallra konsumi” të “mënysë” së politikës ditore serbomalazeze sepse kjo tanimë nuk është vetëm çështje e brendshme e Malit të Zi, përkatësisht e Unionit të SMZ-së, por edhe çështje e jashme ndërkombëtare mbase kombit shqiptar në Mal të Zi në vazhdimësinë historike (1878-2004) i janë mohuar, dhe po i mohohen edhe sot të drejtat dhe liritë elementare të ekzistencës së tij, gjë që kjo është në kundërshtim flagrant jo vetëm me të drejtën natyrore e historike të shqiptarëve, të ngulitur me shekuj në trojet e tyre etnike të Malësisë, por edhe me konventat dhe me  traktatet e së drejtës dhe të sistemit pozitiv juridik ndërkombëtar, të cilat e përbëjnë bazën e ligjeve dhe të ligjshmërive të proceseve dhe të vlerave bashkëkohore mbi lirinë, demokracinë dhe civilizimin botëror.

Prandaj, duke marrë për bazë Deklaratën universale për liritë dhe të drejtat e njeriut (10.XII.1948), si dhe të gjitha aktet e tjera themelore ndërkombëtare të mëpastajme, të cilat janë ndërtuar dhe miratuar në frymën e kësaj deklarate (konventat, protokollet, deklaratat dhe rezolucionet e Asamblesë së Përgjishme të Kombeve të Bashkuara, të Këshillit të Evropës(që nga miratimi i Statutit të tij më 1949), si dhe të KSBE-së, përkatësisht të OSBE-së që nga Akti përfundimtar i Konferencës së Helsinkit më 1975 e deri më sot) provojnë se të drejtat dhe liritë e njeriut nuk janë më vetëm objekt-çështje e brendshme e së drejtës vendore të nodnjë shteti, por janë subjekt i së drejtës ndërkombëtare. Këto argumente të pakontestueshme ligjore dhe shkencore të së drejtës ndërkombëtare, pa tjetër duhet t’i marrë në konsideratë regjimi aktual neokolonialist malazez i Podgoricës, përkatësisht i Unionit të SMZ-së, kur është fjala për realizimin dhe njohjen e të drejtave dhe lirive të shqiptarëve si në Mal të Zi, ashtu edhe dhe të shqiptarëve në Luginën e Preshevës, të cilët sipas së drejtës ndërkombëtare gëzojnë të drejtën e plotë ligjore dhe demokratike për rajonizimin e tyre në kuptimin territorial, etnik,  ekonomik, kulturor dhe shoqëror.

           Ndërrimi i tezave historike dhe juridike-politike

          ndërkombëtare  në disfavor të  shqiptarëve,  dhe

     të  vetë demokratizimit dhe  të stabilizimit  të Malit të Zi

S’ka dilemë se tanimë  ka filluar të demistifikohet  “tema tabu” e shqiptarëve të Malësisë, statusi i së cilës është i pandyrshuar që nga vitet 1878( sipas vendimeve të njëanshme dhe të padrejta të Kongresit të Berlinit territoret e Malësisë së madhe të Mbishkodrës i  dhurohen Malit të Zi, kurse territoret e tjera të Shqipërisë Etnike:Kosova, Anamorava dhe Ilirida i dhurohen Serbisë) dhe  1912, kur në saje të gjenocidit dhe të politikës së forcës serbomalazeze shkëputet nga trungu i Shqipërisë Etnike, dhe bëhet pronë koloniale e Mbretërisë së Malit të Zi,  mëpastaj e Mbretërisë Serbo-Kroato-Sllovene(1918) dhe, definitivisht më 1943 përfundon në pronësinë koloniale të ish-RSFJ-së së Titos. Pothuajse, brenda kësaj periudhe njëqindvjeçare nën sundimin e mbretërëve, të “vojvodëve”, të fashistëve, të çetnikëve të ashtuqujatur socialisto-komunistë serbomalazezë etj., qenia shqiptare e Malësisë iu nënshtrua formave më drastike të pastrimit etnik (ca në heshtje, ca botërisht) dhe të  shkretërimit ekonomik, kulturor dhe shoqëror, në përgjithësi.  Si rrjedhim grafiku i përiqndjes  mbi 7% i popullatës  sotme shqiptare në Mal të Zi, e provon më se besnikërisht këtë gjendje tragjike  të shqiptarëve në shekuj.

Duke mos u pajtuar assesi me një gjendje të këtillë katastrofike të shqiptarëve të diskriminuar dhe të kolonizuar nga ana e Malit të Zi, Lidhja Shqiptare-Amerikane me në krye Xhozef Diagardin, si dhe Këshilli Kombëtar Shqiptaro-Amerikan nën drejtimin e Martin Vulajt, kryetar (natyrisht, në saje të iniciativës dhe të kontributit të madh të gjithmbatrshëm, të pareshtur kombëtar patriotik shumëvjeçar të diaspores së Malësisë shqiptare në Shtetet e Bashkuara të Amerikës) këtë  status të papranueshëm  për shqiptarët në Mal të Zi, në formë të argumentuar dokumentuese, e kanë parashtruar edhe në qarqet politike të Kongresit amerikan, me ç’rast është konstatuar se “shqiptarët në Mal të Zi janë  ndër popujt më të diskriminuar në Evropë nga aparteidi i egër sundues malazias”. Edhe kjo çasje problemit serioz të shqiptarëve në Mal të Zi, është edhe një argument më shumë për zbatimin e së drejtës ndërkombëtare në favor të zgjidhjes së çështjes shqiptare në Mal të Zi, gjë që vë në dukje faktin se, ky tanimë ka hyrë në “binarët” e ndërkombëtarizimit si i tillë, pavarësisht se  këtë, në mënyrë  shpërfillëse dhe arrogante, qeveria e Malit të Zi me pushtetarët e saj, dhe me kryeministrin Milo Gjukanoviq, janë duke i ndërruar tezat historike, juridike dhe politike në disfavor jo vetëm të shqiptarëve dhe të Malësisë së Shqipërisë Etnike, por edhe të vetë demokratizimit, të stabilizimit dhe të integrimit rajonal dhe evropian të Malit të Zi.

“Ridallgëzimin” euforik dhe  emocioanl antishqiptar të disa udhëheqësve të subjekteve politike dhe të qarqeve zyrtare të Malit të Zi, e nxori në sipërfaqe iniciativa e shqiptarëve të Malësisë për rajonizimin e tyre në kuadrin e këtij shteti malazias. Edhe pse kjo kërkesë e shqiptarëve për rajonizimin e Malësisë është e ligjshme dhe në frymën e standardeve të integrimeve, të rajonizimit dhe të demokratizimit të Evropës Juglindore, në kuadrin e së cilës është përfshirë edhe Ballkani Perëndimor(domethënë edhe Mali i Zi dhe Serbia krahas Shqipërisë, Kroacisë, Bosnjës dhe IRJM-së) si nocion politik përbrenda rrethit të katërt koncentrik të zgjerimit të Bashkimit Evropian sipas “Agjendës së vitit 2000”, kryetari i qeverisë malazeze, Milo Gjukanoviq (pas dështimit të Slobodan Milosheviqit në rikrijimin e Serbisë së Madhe, i ekspozuar “me pikëpamje më demokratike proevropiane”, dikur aleat besnik i “ballvanrevolucije” dhe i “jogurt revolucije” të Slobodan Milosheviqit me ndihmën dhe me bashkëpunim  direkt dhe indirekt  të makinerisë së tij të totalitarizmit komunisto-scilaist, të drejtuar nga qendra komanduese e Beogradit, erdhi në krye të pushteit malazias së bashku me prototipin e tij, Momir Bulatoviq, këtu e 14 vjet më parë) kategorikisht e ka hudhur poshtë atë si të papranueshme, duke nënvizuar se “definitivisht Mali i Zi nuk ka nevojë për diç të tillë ngase ky në periudhën e kaluar e ka dhënë provimin e pjekurisë në aspektin e multietnikes, prandaj edhe duhet të mbetet si i tillë”(Vijesti,21.1.2004). Sipas kësaj deklarate zyrtare të premierit Milo Gjukanoviq, dhënë Televizionit MBC të Podgoricës, pozita e shqiptarëve dhe statusi i tyre territorial, politik, ekonomik dhe kombëtar, duhet të ngelë edhe më tej i pandryshueshëm, në varësinë e apartedit dhe të neokolonializmit të sundimit të deritashëm të regjimit të Malit të Zi. Lind pyetja, cilat ishin “njësitë e tërësisë mësimore” të “provimit të pjekurisë politike dhe multietnike” të Qeverisë së Milo Gjukanoviqit në lidhje me realzimin e të drejtave dhe lirive më elementare (sipas kritereve dhe standardeve evropiane dhe ndërkombëtare) të shqiptarëve në Mal të Zi, kur dihet se edhe gjatë qeverisjes së pushtetit të tij të deritashëm (1990-2004) janë diskriminuar si në aspektin politik, kushtetues, ekonomik, arsimor, ashtu edhe në atë nacional. Si rrjedhojë e një gjendjeje  të këtillë të sundimit të egër kolonial malazias, shumica dërrmuese e popullsisë shqiptare ka qenë e detyruar t’i nënshtrohet ekzodit permanent, duke kërkuar strehim në vende të ndryshme të Evropës, dhe kryeshisht në Amerikë për t’i shpëtuar asimilimit dhe shfarosjes biologjike të tij. – Mos vallë, sipas M.Gjukanoviqit, ky është “promovimi” i “pjekurisë politike dhe multietnike”  i shtetit të tij centralist antishqiptar?! –Jo, assesi, kjo nuk ka kurrfarë lidhjeje me teorinë, as me praktikën e realizimit të drejtave dhe lirive elementare të shqiptarëve në trojet e tyre etnike të Malësisë. Për më tepër, të gjitha format dhe praktika e deritashme shfrytëzuese kolonialiste e regjimit të vetëproklamuar “demokratik+pluralist” të Malit të Zi ndaj etnikumit shqiptar të Malësisë, të drejtuar nga Milo Gjukanoviq dhe garanitura e tij udhëheqëse politike, në esencë përbëjnë shkelje flagrante të të gjitha akteve ndërkombëtare, që kanë të bëjnë me të drejtat dhe liritë e njeriut. Sa është i “qëndrueshëm” konstatimi politik i kryeministrit Milo Gjukanoviq, se qeveria e tij malaziase e ka “kaluar provimin e pjekurisë politiko-multietnike” në favor të jetësimit të lirive dhe të drejtave të ekzistencës së shqiptarëve, flet edhe ky konstatim i Tahir Gjonbalajt(kryetar i Këshillit Komunal të Plavës, i cili me plot të drejtë ka pohuar se :”Republika e Malit të Zi qëmoti i ka harruar shqiptarët, kështu që gjatë 50 viteve të shkuara asgjë nuk ka investuar në viset e banuara me shqiptarë. Ne, definitivisht jemi qytetarë të rendit të dytë ose të tretë në krahasim me qytetarët e tjerë të Malit të Zi”(Glas Javnosti,12.01.2004). Këtë deklaratë zyrtare, Tahir Gjon Balaj, e ka ilustruar edhe me këto fakte, të cilat sheshit e përgënjeshtrojnë deklaratën  e theksuar të kryeministrit Milo Gjukanoviq, duke nëvizuar se: “ mbi 200 policë të punësuar prej tyre vetëm një (1) është shqiptar. Duke qenë se tani nga ushtria e dikurshme “jugosllave”, rripin e kufirit të Malit të Zi, që kufizohet me Shqipërinë e ka marrë për sipër policia malazeze, mirëpo në strukturën e saj nuk bën pjesë asnjë shqiptar. Gjithashtu, Sektorin e Sigurimit e përbëjnë 70% të malazezëve (17%  në komunën e Plavës), kurse në Ministrinë e Punëve të Brendshme të Malit të Zi 30%  janë të zënë me punë pjesëtarët e përkatësisë boshnjake. Po ashtu edhe në sistemin e gjyqësisë nga 50 të punësuar, në Plavë, në mesin e tyre nuk ka asnjë shqiptar.”(Po aty).

Krahas këtij observimi objektiv dhe kritik, të argumentuar të Tahir Gjonbalajt nga Plava e Malësisë lidhur me realitetin e hidhur të qenies shqiptare në Mal të Zi dikur dhe sot,  kryeministrit malazias Milo Gjukanoviq,  i shtrohen edhe këto pyetje relevante nga materia e së drejtës ndërkombëtare, pse pikësëapri qeveria e Malit të Zi i ka cenuar pa precedencë të gjitha nenet e Deklaratës së përgjithshme mbi të drejtat e njeriut (qytetare, politike, ekonomike, sociale, arsimore, kulturore, shkencore dhe nacionale), kur dihet se nënshkruese e kësaj Rezolute historike mbi të drejtat e njeriut ishte edhe Jugosllavia socialiste e Titos? Pse instancat e caktuara politike të Malit të Zi, kërkesën e ligjshme për rajonizimin e Malësisë e kanë kualifikuar si “material epidemik”, kur dihet se kjo ka bazën e saj historike dhe ligjore, që përputhet me të drejtën ndërkombëtare dhe evropiane?! Me një fjalë të gjitha reagimet e këtilla të papeshuara as politikisht, as historikisht e as juridikisht të politikës zyrtare të Malit të Zi ndaj çështjes së pazgjidhur shqiptare, në mënyrë imediate dhe permanente imponojnë mobilizimin e përgjitshëm politik kombëtar të të gjitha subjekteve politike shqiptare, jo vetëm në Mal të Zi, por edhe më gjerë, në mënyrë që me kohë të pezullohen të gjitha shpifjet, gënjeshtrat, anatemat dhe i tërë fallsiteti i strategjisë dhe i  taktikës së politikës zyrtare kolonialiste të Malit të Zi ndaj së vërtetës së dhimbshme shekullore të shqiptarëve në Mal të Zi. Ndryshe, si pasojë e indiferentizmit dhe e dispersionit të faktorit të përgjithshëm politik shqiptar, do të ringjallet fantazma e “topuzit poetik” të politikës antishqiptare të Petar P.Njegoshit, e cila do të pretendojë, jo vetëm që të mohojë identitetin kombëtar dhe territorial të shqiptarëve në Malësi, por do të tentojë ta rikthejë “rrotën historike” prapa, duke ushqyer ambicie, që ta pushtojë sërish vilajetin e Shkodrës sikurse në vitin 1913(!) Këtë rrezik eventual e paralajmëron edhe propaganda e fshehtë e nëndheshme serbomalazeze, e lansuar përmes të ashuquajturës Shoqata e luftëtarëve dhe e vullnetarëve të viteve 1912-1918 e Andrijevicës së Malit të Zi, e cila në mënyrë indirekte, në shenjë të solidarizimit unanim me subjketet politike dhe institucionet zyrtare shtetërore të Malit të Zi, jo vetëm se në heshtje  e hudhë poshtë, si të dëmshme dhe të pavlerëshme kërkesën e shqiptarëve për formimin e Rajonit të Malësisë, por në mënyrë të rafinuar hidhet edhe në një absurd tjetër, duke kërkuar që kjo qytezë të fitojë statusin e një repubike të pavarur, të cilin e paska pasur dikur në kohën “e artë” të sundimit të Petar P.Njegoshit(!?) Ja, se ç’thotë deklarata e tyre decidive: “ Ne vasojeviqët kërkojmë mëvetësinë e plotë për ish-qarkun e Andrijevicës, përkatësisht statusin e republikës, të cilin  e ka pasur gjatë kohës së sundimit të Njegoshit. Ne, së bashku me pasardhësit  dhe adhuruesit e Andrijevicës planifikojmë, që t’i rikthejmë pjesët e territorit të Malit të Zi: Pejën dhe Gjakovën, të cilat i janë grabitur pa të drejtë.”(Vesti,18.01.2004). Ja, kjo është sëmundja e pashërueshme e politikës dhe e historisë malazeze sllave, se sado që shtiren para Evropës dhe Amerikës, përkatësisht bashkësisë ndërkombëtare si “demokratë paqësorë” dhe “aleatë të tyre me prirje evroperëndimore”, malazezët, as serbët, kurrë nuk mund të tjetërsohen në demokratë të njëmendtë as evropianë e as amerikanë ngase me shekuj  janë të “stërvitur”, që në Ballkan t’i pushtojnë dhe kolonizojnë territoret etnike të shteteve fqinje, pikëspari të Shqipërisë, të Kroacisë, të Bosnjës, të Hungarisë dhe të Bullgarisë. Kështu, të paktën flet historia dhe politika e marrëdhënieve të vendeve dhe popujve të Gadishullit Ballkanik, të cilën histori, natyrisht, që nga koha e Bizantit e deri më sot nuk e njeh, as nuk e pranon as logjika sllave serbomalazeze, as shkenca, as politika, e as Kisha Ortodokëse Serbe, për këtë arsye, edhe në fillim të dekadës së fundme të shekullit XX (1990-1999) u ripërsërit historia grabitçare dhe gjenocidi serbomalazez ndaj ricopëtimit dhe pushtimit të territorit të Kroacisë, të Bosnjës dhe të Kosovës. Mirëpo, si rezultat i luftërave çlirimtare kombëtare mbrojtëse të këtyre tre vendeve, si dhe nga mbështetja e drejtpërdrejtë e NATO-s, së prirë nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës, dhe aleatëve të saj më besënikë në kuadrin e Aleancës së Atlantikut Verior, përnjëherësh, dhe pse mos të thuhet përgjithmonë u pre në embrion tradita historiko-politike, militare dhe paramilitare e sëmundjes kolektive paranoide serbomalazeze për të pushtuar dhe sunduar territore të huaja të vendeve fqinje ballkanike. Këtë ridefinim të politikës dhe të diplomacisë evroperëndimore në Ballkan, qarqet politike zyrtare të Unionit të SMZ-së, duhet ta vlerësojnë realisht si në sfondin e së drejtës historike, ashtu edhe të asaj evropiane dhe ndërkombëtare, përndryshe as Serbia e as Mali i zi, nuk do të kenë asnjë gjasë reale, që si partnerë me të drejta të barabarta të integrohen në Bashkimin Evropian, as në asociacionet  intgeruese me karakter rajonal. Më thejsht, me bagazhin e tanishëm kolonial të shqiptarëve as Mali i Zi, as Serbia nuk mund të llogarisin në normalizimin e marrëdhënieve me shqiptarët në Ballkan, pavarësisht se nominativisht Unioni i SMZ-së ka marrëdhënie (goxha të mira, të ngrohta dhe miqësore) diplomatike me politikën e jashtme të regjimit të Fatos Nanos. Megjithatë, s’ka dyshim se një “idil romantik” i diplomacisë bilaterale (joreciproke, për shkak se  asnjë problem i shqiptarëve të kolonizuar nën Serbi, Mal të Zi dhe IRJM nuk është zgjidhur deri tani në përputhje me të drejtën historike të shqiptarëve dhe të së drejtës ndërkombëtare) ndërmjet Shqipërisë dhe Unionit të SMZ-së, realisht nuk mund të ketë karakter afatgjatë sepse  është i “mbarësuar” nga recidivi kolonial serbomalazez, i cili ende është i pashërueshëm ngase zgjedhja e terapisë së zhdukjes së tij efikase dhe përfundimtare ende është stereotipe, dhe plotësisht e gabuar sepse është e përshkruar nga “recetat bizantine” të  “mjekësisë popullore” serbomalazeze, relikte këto, që u përkasin shekujve XVIII, XIX dhe XX të formimit të shteteve njënacionale në Evropë, në saje të rreshtimit të aleancave të ndryshme të mbretërëve dhe të carëve të Fuqive të Mëdha të Evropës, që kishin për qëllim për të pushtuar dhe përthithur popuj dhe vende të vegjël, natyrisht me dhunë dhe me luftëra e agresione të përgjakshme  gjenocidale. Mjetet dhe të gjitha instrumentet e një “mjekësie” të tillë të startegjisë së ndyshkur të Evropës së vjetër si Serbia, ashtu edhe Mali i Zi, e së këndejmi, të gjitha vendet ballkanike, duhet ta eliminojnë nga përvoja e tyre e deritashme dokrinare dhe praktike, sepse është plotësisht me përmbajtje toksikologjike, dhe në asnjë segment nuk përputhet me projektet e rajonizimit, të integrimit dhe të globalizimit të strategjisë së Evropës së re. Është i pakrahasueshëm dallimi i Evropës së re dhe i Evropës së vjetër ngaqë  e sotmja për objekt ka ndërtimin e tashëm dhe të ardhmërisë së saj pa luftëra dhe në mënyrë paqësore. Kështu, duhet kuptuar thelbin e Evropës së re, e cila zuri të hapërojë që nga rrëzimi i Murit të Berlinit (1989), përkatësisht nga  përfundimi i luftës së ftohtë dhe i politikës bipolare të dy superfuqive botërore(SHBA-së dhe ish-BRSS-së), me ç’rast përfundimisht përmbyset përgjithmonë “pernadoria e kuqe” sovjetike, e cila ishte barriera kryesore e ndërtimit të një Evrope të lirë, demokratike dhe pluraliste, sepse pjesa e saj lindore ishte nën tutelën e  kampit socialist të ish-Bashkimit Sovjetik.

      Jo “urbanizim stereotip komunal” malazias, por rajonizim    integrues-demokratik evropian të Malësisë shqiptare!

Problematizimi i nënshkrimit të Peticionit të shqiptarëve për  formimin e rajonit të Malësisë (Tuz, Plavë, Guci, Ulqin dhe Krajë) shqiptare nga ana autoriteve të qeverisë së Malit të Zi, politikisht është i dëmshëm dhe juridikisht i papranueshëm, sepse para së gjithash është në kundërshtim me konceptet  dhe me standardet  strategjike të intergimit dhe të rajonizimit të Evropës Qendrore  dhe të asaj Juglindore. Pavarësisht nga shfaqja e panikut dhe e intrigave të politikës propagandistike të Podgoricës, se iniciativa e shqiptarëve për rajonizimin e  Malit të Zi “ është akt anticivilizues joligjor” ( kjo akuzë, duhet kuptuar vetëm si ndryshim i tezave historike-politike dhe si floskulë propagandistike e strategjisë së frikësimit të regjimit aktual kolonialist malazez ndaj ekzistencës dhe veprimit demokratik  të faktorit politik shqiptar në Mal të Zi), të gjitha subjektet politike shqiptare, si dhe  e tërë popullata vendoree Malësisë, së bashku me diasporën shqiptare në mbarë botën, nuk duhet të heqin dorë nga kërkesa e tyre  e parashtruar për rajonizimin e territorit shqiptar si në; kuptimin ekonomik, politik, kulturor dhe territorial, sepse kjo në esencë është kërkesë demokratike, e drejtë, dhe e ligjshme si nga aspekti< i së drejtës historike, ashtu edhe nga aspekti i së drejtës evropiane sipas së cilës janë ndërtuar dhe funksionojnë në praktikë mekanizmat e integrimit dhe të rajonizimit të teritoreve  të ndryshme të Evropës, që sot i përkasin Bashkimit Evropian(BE).

Natyrisht, është “e kuptueshme” pse qarqet e pushtetit  malazez e kontestojnë  njësimin e territoreve shqiptare në kuadrin e rajonoit të Malësisë, sepse edhe më tej duan t’i mbajnë shqiptarët si “pengjë” të rendit të dytë, pa status të përcaktuar politik, ekonomik, kombëtar dhe territorial, që nga ankesimi i tyre më 1878, 1912, 1913 dhe 1943. Mirëpo, partitë politike shqiptare në Mal të Zi, në asnjë mënyrë nuk kanë arsye, që të mos e mbështesin iniciativën për formimin e rajonit të Malësisë ngase në këtë mënyrë, do të vepronin në kundërshtim me të drejtën natyrore historike të identitetit të tyre autokton kombëtar dhe territorial, si dhe me të drejtën ndërkombëtare, të cilat janë në favor të rajonizimit dhe të integrimit të shqiptarëve në kuadrin e Malësisë së tyre.

Fundja, për rrumbullakësimin e kësaj kërkese racionale në dobi të formimit të rajonit të njësuar të Malësisë në kuadrin e Malit të Zi, do të ishte e udhës, që popullatës shqiptare të kësaj krahine t’i jepej mundësia e ligjshme dhe demokratike, që për këtë çështje vitale të tyre, të deklarohen me referendum, i cili do të organizohej dhe monitorohej drejtpërdrejt nga përfaqësuesit përkatës të OKB-së dhe të OSBE-së, duke përfshirë edhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Shtruarja e kërkesës së shqiptarëve të kolonizuar të Malit të Zi për formimin e rajonit të Malësisë së Madhe, është një nga format më oportune dhe më racionale për të ruajtur ekuilibrin ndëretnik dhe, është në funksion të stabilizmit dhe të demokratizimit të shtetit të Malit të Zi, dhe jo të shthurjes së tij si shtet, ashtu siç po trumbeton politika propagandistike e Malit të Zi.

Përkundër faktit se, si Mali i Zi, ashtu edhe Serbia tradicionalisht janë të zhveshura nga prirjet dhe praktika e rajonizimit ndëretnik, nëse këto, vërtet prtendojnë të jenë shtete demokratike të “familjes” evroperëndimore, ashtu siç janë deklaruar botërisht para institucioneve dhe mekanizmave të Bashkimit Evropian(BE) dhe Shteteve të Bashkuara të Amerikës, atëherë nuk iu mbetet rrugë tjetër veçse të instruktohen dhe të mësojnë nga shembujt e shteteve evropiane, të cilat qëmoti e kanë tejkaluar këtë “sëmundje të fruthit”, kur është fjala për rajonizimin dhe integrimin e tyre rajonal. Prandaj, në vend të zbatimit të “formulave të vjetra” të politikës kolonizatore dhe gjenocidale(vazhdimisht duke i ndërruar tezat historike të autoktonisë shqiptare në Ballkan në favorin e politikës ekspansioniste serbomalazeze, qeveria e Malit të Zi në krye me Milo Gjukanoviqin, duhet të ndjekë përvojën e derisotme të rajonizimit të Evropës Perëndimore, në mënyrë që, në të ardhmen të mund të identifikohet si pjesë përbërëse e “evorajoneve”, të cilat në esencë janë njësi rajonale të Bashkimit Evropian. Në rastin konkret të parashtrimit të kërkesës së shqiptarëve për rajonizimin e Malësisë në kuadrin e shtetit të Malit të Zi, qeveria dhe politika malazeze nuk kanë asnjë arsye qoftë morale, politike a ligjore, që ta bllokojnë atë (ashtu siç kanë filluar tani me propagandën e tyre fyese antishqiptare, por nëse vërtet janë të interesuara, që edhe më tej të kanë marrëdhënie të mira me shqiptarët dhe me Evropën dhe Amerikën demokratike, atëherë në mënyrë imediate, duhet ta përqafojnë inciativën e shqiptarëve për krijimin e rajonit të Malësisë, sepse kjo është formula më e kapshme politike, demokratike dhe ligjore, që shpie në rrugën e zbutjes së problemit ekzistues shqiptar në Mal të Zi, përkatësisht të decentralizimit, të sigurisë dhe të stabilitetit të shtetit pluralist të Malit të Zi.

  Rajonizimi i Malësisë shqiptare-vizë” garantuese e Malit të Zi për të hyrë në Bashkimin Evropian (BE)

Vërtet, po qe se politika e qeverisë së Milo Gjukanoviqit e kupton drejt shtruarjen e kërkesës së shqiptarëve për rajonizimin e Malit të Zi, atëherë s’ka asnjë fije dyshimi se do të davariten të gjitha përpjekjet tendencioze, të njëanshme, subjektive dhe antishqiptare të përfaqësuesve të partive politike dhe parlamentare të Malit të Zi, të cilat në mënyrën më perfide dhe intriguese po tentojnë ta “bindin” opinion malazez dhe atë ndërkombëtar se formimi i rajonit të Malësisë shqiptare është në kolizion me dispozitat e Kushtetutës dhe të sovranitetit të Republikës së Malit të Zi ngase sipas Velizar Kalugjeroviqit(përfaqësues i Partisë Popullore Socialiste “iniciativa e theksuar shqiptare është jo vetëm absurde, por edhe antidemokratike, anticivilizuese dhe e rrezikshme”. (“MINA”, 10.01.2004). Ky “vlerësim politik” i këtij funksionari “socialist” të Malit të Zi nuk ka të bëjë fare me përmbajtjen e kërkesës së theksuar shqiptare për formimin e rajonit të Malësisë, sepse ajo në asnjë pargraf të saj nuk e rrezikon ligjshmërinë, kushtetushmërinë, e as sovranitetin e Malit të Zi. Përkundrazi, në kuptimin e ngushtë është në favor të demokratizimit dhe të artikulimit të interesave të përbashkëta si të qytetarëve, ashtu edhe të shtetësisë së Malit të Zi, kurse në kuptimin e gjerë përbën bazën themelore të politikës integruese dhe globale evropiane.

Sipas vlerësimeve shkencore të ekspertëve të së drejtës evropiane dhe të politikës ndërkombëtare, krijimi i evorajoneve dhe i nënrajoneve nuk janë kategori të reja administrativo-politike, të cilat i absorbojnë funksionet dhe atributet shtetërore dhe parashtetërore. Përkundrazi rajonizimet e tilla janë në funksion të drejtpërdrejtë të integrimit, të respektimit të kufijve ekzistues shtetërorë, por orvaten që këta kufijë t’i liberalizojnë dhe t’i bëjnë të kalueshëm dhe papengesa si për lëvizjen e njerëzve, ashtu edhe të qarkullimit të mallrave në të gjitha fushat me interes të përgjithshëm të qytetarëve, që aspirojnë të integrohen në rajone të caktuara, sepse në këtë mënyrë arrihet zbutja e trysnive të jetës së përditshme dhe e fërkimeve ndërmjet etnive të ndryshme si në planin politik, ashtu edhe në atë të zhvillimit dhe të prosperitetit ekonomik e shoqëror. Si paradigmë karakteristike pozitive e procesit të rajonizimit, në të shumtën e rasteve merret Tiroli, ( edhe pse është shtet konstituiv i Federatës Austriake, dhe, gjithashtu, edhe pjesë e Italisë Veriore me popullësi të përzier etnike, e cila flet gjuhën italiane dhe gjermane) i cili ka arritur prosperitet të konsiderueshëm ekonomik, si rrjedhim i decentralzimit dhe i rajonizimit.

Sa më sipër, qeveria e Malit të Zi nevojitet, që në sistemin e saj kushtetues dhe politik, sa më parë ta sanksionojë kërkesën e palës shqiptare për rajonizimin e Malit të Zi, sepse kjo është e drejtë e patjetërsueshme e saj dhe, nuk mund të injorohet as të hudhet poshtë si “ nonsens” i sovranitetit shtetëror të malit të Zi, kur dihet se ky nocion ka pësuar transformim evolutiv gjatë historisë së tij, e sidomos me të përfunduar lufta e ftohtë(1990), kur respektimi dhe mbrojtja e të drejtave dhe lirive të njeriut fitojnë epërsinë ndaj tij, si kategori juridike ndërkombëtare, e cila si e tillë më nuk është vetëm çështje e brendshme e shteteve, por edhe e bashkësisë ndërkombëtare.

Çdo qasje tjetër e iniciativës paqësore dhe demokratike të shqiptarëve të Malësisë për rajonizimin e Malit të Zi, do të minonin stabilitetin dhe sigurinë e këtij shteti multietnik, duke çuar kështu në konfrontime të paparashikuara ndëretnike, të cilat, pa dyshim, do t’ia mbyllnin dyert kësaj republike, që të aderojë (sipas parashikimeve) në Bashkimin Evropian, si dhe integrimet rajonale të Ballkanit Perëndimor.

E mërkurë, 14 janar, 2004

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI

                 SI FITOI  SHESHELIZMI NË SERBI?

Pse në zgjedhjet parlamentare në Serbi (28 dhjetor 2003),  shumicën e votave  të zgjedhësve e fitoi Partia Radikale Serbe e Sheshelit, kjo fitore në radhë të parë  i befasoi qendrat e vendosjes së politikës evropiane (BE, NATO, OSBE) dhe  ato ndërkombëtare(OKB, FMN), së këndjemi edhe Shtetet e Bashkuara të Amerikës ngase që nga rënia e Slobodan Milosheviqit nga pushteti (tetor 2000) kanë investuar mjaft  ( si kredibilitetin e tyre moralo-politik, ashtu  edhe mjete të konsiderueshme në dollarë dhe në evro) për ta rehabilituar politikisht dhe për ta  rimëkëmbur Serbinë si në reformat ekonomike, ashtu edhe në ato politike e demokratike. Mirëpo, ja, fitorja e “papritur” e partisë ultranacionaliste çetnike e dr.Voislav Sheshelit, investimin katërvjeçar të bashkësisë ndërkombëtare e ka vënë në pikëpyetje ngaqë  partitë dhe subjektet e tjera politike të Serbisë (të ashtuquajtura demokratike sipas sondazheve  vlerësuese të politikës dhe të institucioneve të caktuara evroperëndimore) me programet dhe me punën e tyre të deritashme  praktike në transformimin e  rendit nacionalshovinist dhe fashist serb të Slobodan Milosheviqit, nuk kanë qenë  në gjendje të dëshmohen si kundërpeshë e denjë  ndaj virusit endemik të paranojës kolektive antidemokratike serbe.

     Dështimi i këtillë i forcave të ashtuquajtura demokratike në zgjedhjet parlamentare në Serbi, para së gjithash ka për pasojë tradicionalen historike të nacionalizmit serbomadh, gjenerator, inspirator dhe mëkëmbës kryesor i së cilës ka  qenë dhe është  pa dyshim Kisha Ortodokëse Serbe. Në këtë sfond, duhet të kërkohet dhe të shqyrtohet filli i triumfit politiko-nacional të ultranacionalistëve çetnikë të partisë  së Vojisllav Sheshelit në zgjedhjet e fundme në Serbi.

     Sa është i qëndrueshëm konstatimi se  në zgjedhjet e theksuara serbe, fitorja e “SRS-së” së Sheshelit nuk është e rastësishme, as nuk ka për pasojë mungesën e mbështetjes së faktorëve të jashtëm të bashkësisë ndërkombëtare, këtë e dëshmoi edhe deklarata zyrtare e qarqeve kishtare serbe, se e  njohin dhe e  mbështesin atë pa asnjë rezervë. Prononcimi i këtillë i Kishës ortodokëse Serbe, noxori në shesh faktin se orientimi dhe veprimi i saj politik, edhe sot, pas shkaktimit të luftërave agresive dhe gjenocidit të forcave çetniko-fashiste, nacionalsocilaiste  në hapësirat e ish-Jugosllavisë (Kroaci, Bosnjë dhe Kosovë), të drejtuara nga kriminelët Slobodan Milosheviq dhe Vojislav Shesheli, jo vetëm se e ka ruajtur kohezionin dhe ekuilibrin politik të  logjikës destruktive të ultranacionalizmit serbomadh, por këtë e ushqen dhe e mban gjallë edhe më tej sipas parametrave të  teorisë mitologjike të  së “vërtetës historike” kundër gjenealogjisë së shqiptarëve dhe Kosovës, përkatësisht Shqipërisë Etnike. Fundamentin e përmabjtjes së kësaj teorie imagjinuese ireale dhe psikopatologjike të Kishës Ortodokëse Serbe në vazhdimësinë historike  të marrëdhineve serbo-shqipatre e përbëjnë etita amorale, historiografia falsifikatore, kuazishkenca politiko-dogmatike dhe antidemokratike  e të gjitha regjimeve të derisotme serbomëdha në favor të  sofistikimit dhe të eliminimit të qenies së përgjithshme dhe indivduale shqiptare në Ballkan.

     Prandaj, duke mos rënë viktimë e politikës ditore të nacionalshovinizmit serbomadh, se shkaktar kryesor i dështimit të forcave “demokratike” në zgjedhjet e 28 dhjetorit 2003 në Serbi  “ishte diktati, njëanësia dhe kushtëzimet e Gjykatës Ndërkombëtare të Hagës” (citat nga deklarata  e  ish-kryetarit të ashtuquajturës RFJ dhe kryetar aktual i PDS-së, dr.Vojislav Koshtunica) ndaj qeverisë serbe për t’i dorëzuar kriminelët e luftës, si politika shqiptare, ashtu edhe ajo ndërkombëtare, duhet të mbajnë parasysh faktetet e theksuara, që përbëjnë kuintesencën  e vazhdimësisë historike të ultranacionalizmit shtetëror, nacional dhe religjioz ortodokës serb. Një iracionalizëm i këtillë i pakufizuar i qarqeve kishtare serbe ka luajtur rolin vendimtar, që me shekuj të ruhet dhe të kultivohet fryma e teorisë dhe e praktikës së fundamentalizmit ekstrem serbomadh në disfavor të orientimit progresiv demokratik të forcave politike serbe, dhe të krijimit të ndonjë ngrehine shtetërore me karakter demokratik, multietnik a pluralist. Gjithashtu, një pragmatizëm  i këtillë vulgar i politikës së KOS-it, fatkeqësisht, edhe sot është tejet aktiv dhe frytdhënës në përhapjen,  në propagandimin dhe  në mbështetjen e hapur dhe të fshehtë të nacionalizmit autodestruktiv  dhe të radikalizmit të forcave regresive çetniko-fashiste në Serbi, me qëllim që, edhe më tej me idetë dhe me reliktet e saj indoktrinuese dogmatike serbomëdha, t’i imponohet bashkësisë ndërkombëtare dhe  sistemit ekzistues politiko-shoqëror serb, si zëdhënësi dhe faktori kryesor në mbrojtjen e interesave nacionalshoviniste të Serbisë së madhe, e jo kursesi demokratike a të reformuar, ashtu siç është deklaruar “me mbulesë” politika zyrtare e Serbisë para bashkësisë ndërkombëtare , me rastin  e  rënies nga pushteti të ish-kryetarit-diktatorit të saj, Slobodan Milosheviq në tetor të vitit 2000.

Thjesht, fitorja e “SRS-së”, duhet të vështrohet  në  përmbajtjen e spekulimeve, të prakticizmit dhe të pozitivizmit të tradicionales historiko-politike të shtetësisë së derisotme serbe, e cila në kontinuitet ka qenë e operuar nga elementet demokratike dhe përparimtare, si shkak dhe pasojë e influencës negative  dhe e ndërlikimit të KOS-it në organizimin  institucional shtetëror të Serbisë. Këtë e dëshmon edhe rasti më i ri (1989), i ardhjes së Slobodan Milosheviqit në krye të pushtetit shtetëror serb, KOS-i ishte një nga levat dhe forcat promotore, e cila e inspiroi, e pajisi me “dosje të zeza” antishqiptare, antikroate dhe antiboshnjake, dhe e mbrojti  deri në fund politikën e  regjimit të tij gjenocidal dhe fashistoid kundër kroatëve, myslimanëve boshnjakë dhe shqiptarëve, e cila shkaktoi me mijëra e mijëra viktima dhe shkatërrrime të pakompensueshme  për këta tre popuj fatkeqinj të Ballkanit.

      Pra, vota e elektoratit serb shkoi në “aktivin” e partisë çetnike të Sheshilit, ( i cili, siç shihet, edhe nga qelia burgut të Hagës ka ndikim dhe besim në popullin serb) jo për shkak të “fajësisë dhe të  destruktivitetit të gjykatësëve të Trubinalit ndërkombëtar të Hagës” (siç pohon politika propagandistike e Beogradit zyrtar), as të Bashkimit Evropian, as të UNMIK-ut, e as të Amerikës, por për shkak të vetë përbërjes së tij paranoide kolektive, e cila me shekuj është bërë rob i politikës anitsemitiste dhe hegjemoniste në Ballkan. Si rrjedhim i destruktivitetit dhe i iracionales së paranojës kolektive serbe, çmimin më të shtrenjtë e kanë paguar, dhe janë duke e paguar kroatët, boshnjakët dhe shqiptarët ende të kolonizuar në geton shekullore serbosllave.

      Fitorja e Sheshelit nga Haga nuk mund të konsiderohet kurrfarë “befasie”, sepse në këtë mënyrë elektorati serb i prirë nga flamurtarja shekullore e  nacionalshovinizmit serbomadh-KOS-i, e bëri në dijeni si opinionin e brendshëm, ashtu edhe të jashtëm, se me gjithë “stigmatizimet” dhe “paqartësitë” e Tribunalit të Hagës ndaj (“patriotëve” kriminelë të Serbisë, siç e konsiderojnë Slobodan Milosheviqin dhe Vojislav Sheshelin, si dhe kriminelë të tjerë të rangut hollokaust të Radovan Karaxhiqit, Ratko Mladiqit  etj., të cilët  pa dyshim janë në vonesë, që t’i dorëzohen Gjykatës ndërkombëtare të Hagës), është hakmarrje direkte kundër politikës liberale të ish-premierit të Republikës së Serbisë, dr Zoran Gjingjiq, i cili me të drejtë kriminelin Slobodan Milosheviq  ua dorëzoi autoriteteve zyrtare të Tribunalit të Hagës, mirëpo, fatkeqësisht e pagoi me kokë nga plumbat e fundamentalzimit çetniko-fashist serbomadh. Në anën tjetër, fitorja e sheshelizmit në Serbi sheshit vuri në dukje faktin se me gjithë ndihmën dhe investimet e bashkësisë ndërkombëtare, e tërë bota mund të demokratizohet dhe të reformohet, por jo, edhe logjika, edhe ndjenja, edhe teoria e praktika e ndryshkur shekullore e antisemitizmit dhe e imperializmit kolonialist serb ndaj popujve dhe territoreve të tjera në Ballkan.

Ndryshime pozitive me karakter  të njëmendtë demokratik në Serbi, do të ndodhin vetëm atëherë, kur bashkësia ndërkombëtare (sipas Kartës së Kombeve të Bashkuara, të drejtës humanitare ndërkombëtare: konventave mbi gjenocidin dhe agresionin..., etj.), duke u mbështetur në të drejtën dhe drejtësinë  e rendit juridik pozitiv ndërkombëtar, Serbinë (për shkak të tre gjeonocideve dhe shkatërrimeve materiale të saj, të kryera kundër Kroacisë, Bosnjës dhe Kosovës) do ta nxirrte  në bangën e zezë të Gjykatës Ndërkombëtare, ashtu sikurse u veprua me Gjermaninë nazifashiste të Adolf Hitlerit më 1945. Ndryshe, nuk mund të pritet asnjë “evoluim” në vendosjen e ndonjë  rendi demokratik në Unionin e SMZ-së, as në normalizimin e mirëfilltë dhe të akceptueshëm të tij me vendet fqinje, sidomos me Kosovën dhe me shqiptarët në Ballkan, të cilët  edhe në fillimshekullin XXI, po i konsideron “plaçkë natyrore” të sistemit të tij kolonial.

      Fundja, politika zyrtare shqiptare e Kosovës nuk ka asnjë arsye pse të “rezignohet”, e aq më pak t’i frikësohet triumfit të sheshelizmit në Serbi, sepse edhe cilado parti tjetër të fitonte në zgjedhjet e theksuara serbe, për Kosovën dhe shqiptarët nuk do të ndryshonte asgjë në kuptimin e lëvizjes pozitive të vendosjes së marrëdhënieve reale me Unionin e SMZ-së ngase të gjitha partitë e tjera serbe (për çështjen shqiptare dhe Kosovën) kanë të njëjtin program strategjiko-politik, sepse  ato dallohen vetëm për nga emërtimet e tyre  akronimologjike, e asgjë tjetër.

      Së këndejmi, ia vlen të theksojmë se, shprehja racionale e pakënaqësisë së personaliteteve të Bashkimit Evropian(BE), në radhë të parë e Havier Solanës (shefi i politikës së Jashtme) lidhur me fitoren e sheshelizmit në Serbi, vetëm pozitivisht do të ndikojë në psikologjinë patologjike të votuesve dhe  të mbështetësve të tjerë të dëshmuar të vijës së radikalizmit serbomadh në Unionin e SMZ-së.

E mërkurë, 7 janar, 2004

STANDARDET-SKENAR PROLENGIMI APO FITIM KOHE !!!

Standadet e përcakuara nga faktori nderkombëtar gjegjesishtë UNMIK-u, thuhet se do të jenë si parakushtë i planifikuar dhe i caktuar për të kaluar në fazat e mëvonshme të percaktimit apo vendosjës për statusin final për Kosovën. Lidhur me parashtrimin e ketyre kushteve paraprakishtë eshtë biseduar dhe më herët nga ish Kryeadministratori z.Shtajner, për të kaluar tani në fazen e operacionalizimit të ketyre parakushteve të qujtura si standarde për Kosovën për ekzekutim nga UNMIK-u, e të miratuara nga qarqe apo qendra vendosëse nderkombëtare.

Gjatë puplikimit të operacionalizimit të ketyre standardeve, thuhej decidivisht dhe në menyrë konkrete se bëhet fjalë për 8 pika të cilat duhet të përbushën mbrenda një afati prej 18 muajsh. Puplikimi i ketyre kushteve me rastin e ditës nderkombetare për të drejtat e njeriut nuk ishte rastësi, sepse qeshtja e kosovës si qeshtje e cila ende nuk eshtë zgjidhur dhe kerkon zgjidhje ende po konsiderohet si qeshtje e të drejtave të njeriut e jo si qeshtje e një populli që kerkon zgjidhjen, të drejtën për vetvendosje, konform standardeve nderkombëtare si për popujt tjerë në Botën demokratike.

Puplikimi i operacionalizimit të ketyre parakushteve nga z.Holker në prezencën e disa nga liderët ton institucional dhe partijak, pa u percaktuar perambula e ketyre standaredeve duhet të jetë kuptuar se ka diqka që mbetet enigm. Eshtë i pa kuptushëm thën haptaz qendrimi I z.Kryeadministrator se kinse përmbushja e ketyre parakushteve do të jetë si kushtë për ta zgjidhur apo për tu kaluar në fazën e zgjidhjës së statutit përfundimtar për Kosovën, dhe pa sqaruar se qfar mund të jetë ky statut final. Nga disa udheheqës institucional dhe partijak, puplikimin e ketyre parakushteve e pritën me efori-entuzjazem dhe disa me ndoni rezerv, se kryesishtë paraqitjet e tyre ishin në favor të ketyre standardeve.

Nga shumë qendra nderkombëtare vendosëse siq eshtë dhe Kshilli i Sigurimit të OKB-s, kerkoin të fillohet përmbushja e ketyre kushteve nga Kosovarët, pa u deklaruar për procedurat dhe kushtet e domosdoshme ligjore të standartizuara nderkombetarishtë për ta filluar këte fund të fillimit, që konsiderohet logjikishtë i pa përmbushur. Sigurishtë se faktori nderkombëtar i ka menduar lehtazi apo ka dashur të paraqet kamoflim të skemave për të mos mundur të përmbushën keto kushte atehere kur nuk ka percaktuar qart autoritetin ligjor të subjektit që e ka për obligim për të krijuar kushtet dhe rrethanat e përmbushjës së ketyre standardeve mbrenda objektit që quhet fusha ligjore-kushtetuse e standardizuar.

Sipas Kornizës kushtetuse dhe shumë rregulloreve të hartuara nga administrata nderkombëtare në Kosovë, institucjonet e Kosovës të mveshura fiktivishtë me mandatin ligjor dhe realishtë me mandatin e popullit të Kosovës me votën e lir e demokratike, nuk u lejohet hapsira e domosdoshme vepruse për të i kryerë keto detyre që dalin nga tetë pikat e standardeve për Kosovën. Si mund të përmbushet pika e parë keti standardi ku thuhet shprehimishtë se duhet të kthehen serbët e larguar nga Kosova. Në rrethanat e krijuara menjëhere pas luftë qlirimtare të bërë nga UQK-ja, nga Kosova eshtë bërë zbrazje e teritorit jo vetëm nga pakica serbe siq aludohet për kthim të tyre, por jan larguar dhunshëm shumica e popullli Shqiptar si dhe shumë pakica tjera etnike e të cilat poashtu ende nuk janë kthyer në vendin e tyre. Zatën, apelimi si kushtë që në kosovë duhet të kthehen kolektivishtë pakica serbe pa u definuar menyra e kthimit dhe kompetancat ligjore të garantuara me kushtetut për institucjonet e Kosovës eshtë pamundur deri në sovranitetin e plotë të Kosovës, se keshtu pika e parë e keti kushti mbetet vetem apstrakt. Si mund të quhet e mundur kthimi i kësaj pakice serbe, ku dihet se shumica e tyre ka qen e përfshir në luftën gjenocidale kunder popullit të Kosovës, se ende janë të dukshme gjurmet e gjakut të njom të shumë shqiptarve, dhe kur me mijra pengje lufte Shqiptaresh janë të kindapuar dhe gjenden në serbi, se lideri shpirtror dhe shtetror i kësaj pakice gjatë luftës, gjendet i akuzuar për gjenocid dhe qfarosje etnike kunder Shqiptareve dhe popujve tjerë në ish Jugosllavi, dhe tani i paraburgosur në Gjykaten e Hagës, se shumica e popullit serb dhe Shteti i ashtuqujtur Serbi Mali i zi kan pretendime teritoriale ndaj Kosovës. Si kushtë paraprakishtë duhet të sigurohet funkisionimi ligjore i pushtetit legjislativ, ekzekutiv dhe gjygjsor i institucjoneve të Kosovës, për ta plotesuar jo vetem kushtin e parë për realizim të mundshëm të standardeve për Kosovën.

Konsideroi se faktori nderkombëtar duke e ushtruar pushtetin e përkoshem administrativ në Kosovë eshtë e domosdoshme të i permbushë disa parakushte demokratike, të i rrespektoi institucjonet e Kosovës të dalura nga zgjidhjet e përgjithshme, duke i njohur dhe vendimet e tyre defakto dhe dejure, e jo të leshohët në avantuara poltsishtë anti demokratike dhe kunderligjore për anulim vendimesh të Parlamentit dhe institucjoneve tjera të Kosovës.

Duplifikimi i pushteteve, duhet paraprakishtë ta brengos UNMIK-un, para se të kerkohen plotesimi i ketyre standardeve, ku dihet se pakica serbe e ka të organizuar pushtetin paralel nëpër të ashtqujtura enklava me Ligjet dhe Kushtetutën e Serbisë, krahaz pushtetit administrativ të përkoshem të UNMIK-ut, dhe thën kushtimishtë pushtetit moral të ushtruar nga institucjonet e Kosovës, si pjesë e një demokracie të brishtë.

Bashkesija nderkombetare perkatesishtë UNMIK-u, eshtë më logjike të bënë bartjen e pushtetit të plotë ligjore tek institucjonet e Kosovës, më par për të kerkuar plotesimin e qfardo standardeve si parakushte për zgjidhjen e statutit final për Kosovën, e jo ta mbeshte qendrimin e fundit të z.Holiker, se pushtetin dhe vendimet e rendsishme për Kosovën do të i merrë bashkësia nderkombëtare dhe se paku 18 muajë, pra ketu shifet jo serioziteti dhe u heqet maska e ketyre parakushteve nderkombetare për Kosovën. Sipas kësaj logjike athua për se po u dashkan institucjonet e Kosovës.

Në hapsiren politike të Kosovës jan krijuar disa  grupe me qendrime te ndryshme lidhur me puplikimin e Standarteve për Kosovën, Grupi parë e vlerson si të fryetshme deri në avancuse për tu zgjidhur qeshtja e statusit për Kosovën, duke e vlersuar si afatizim për zgjidhje të qeshtjës se Kosovës, dhe grupimi i dyt i cili ka mendim tjetër duke e mos i dhanur mbeshtetje deri në kundershtimin e tijë, si të pa nevoishëm dhe në skajshmeri deri në vlersime që jan duke i krijuaj parakushtet që Kosova të futet serishë nën ombrellën e të ashtuqujturit Shteti i Serbis dhe Malit të Zi, dhe opinjoni i tretë ka vlersuar si rruga nderkombetare deri te pamvarsia për Kosovën, por pa e konkretitzuar dhe adresuar rrugën e procedurës diplomatike për njohjen e pamvarsisë për Shtetin e Kosovës, dhe duke u vazhduar të mjaftohet vetem me paraqitjet gojore para qdo delegacjoni, në takime me vendoret dhe nderkombetaret se njohja formale do ta shpejtonte proqesin dhe qetsonte rajonin, sigurishtë se kjo paraqitje e keti grupimi nuk eshtë e mjaftushme që Kosova ta fitoi Shtetsin e vetë.

Sylë ARIFI
Basel

E hënë, 5 janar, 2004

SULMET VAZHDUSE NDAJ TMK-s SKENARE TË VJETRUARA ANTISHQIPTARE !!!

     Institucjoni i parë legjitim i dalur nga lufta qlirimtare e bërë nga UQK-ja ishte TMK-ja, e cila u pranu nderkombtarisht . Rrespektivishtë ky institucjon eshtë themeluar si rezulltat i një marraveshtje mes komandanteve të ish-Ushtrisë Qlirimtare të Kosovës dhe Gjeneralve të lartë të NATO-s, që nga shtatori i vitit 1999. TMK-ja si institucjon i uniformum, paraqet njikosishtë prespektivën e një ushtrije të organizuar si trashigimtare logjike e një formacioni ushtarak qlirimtar e cila organizoi, dhe zhvilloi luftë qlirimtare për ta qliruar Kosovën nga pushtuesi serbo-sllav. Zaten, ky mekanizem ushtarak ka kryer shumë misjone në vazhdimsi para gjatë dhe pas luftës së armatosur në realizimin e shumë projekteve nga të gjitha fushat.

     Mbeshtetur në shumë sukses të treguara dhe jo vetem në ate humanitare, por duke i dalur në ndim popullit të Kosovës në ndertime të strehimeve bansore, rregullim të shumë urave, rrugëve dhe ndimave mjeksore, pati dhe kontakte të vazhdushme me popullin për ta ndimuar në katastrofa natyrore, bëri shumë përpjekje të vazhdushme për ta avancuar të drejten e popullit të Kosovës në liri e pamvarësi. Poashtu përpjekjetë vazhduse të keti institucjoni për trajnime institucionale qoft ketu me KFOR-in dhe shumë trajnimeve të bëra jasht Kosovës, ka të vetmin synim të bëhet USHTRIJA E ARDHËSHME E KOSOVËS. Sigurishtë se keto ishin avancimet e kudrit strukturor në një përgaditje të avancuar e profesionale, që dikujt nuk i konvenonin, qoft mbrenda apo jashtë Kosovës, sepse filluan të qfaqën dyshimet e para për ta atakuar duke e sulmuar ne menyra të ndryshme si organizat të dyshimt.

     Sigurishtë se sulmet kunder TMK-s kishin filluar më heret me formimin e sajë në bazë të marraveshtjës siq u përmend më lart, dhe keto vinin nga pushteti i Serbisë, por nuk mungonin herpas here mjerishtë nga një pjesë e faktorit politik nga pozitat nihiliste ketu në Kosovë.

    Mendoi se keto ishin disa nga argumentet që pa dyshim UNMIK-u i filloi masat ndershkruse, por jo vetem në përmasa të disciplinës nga rrafshi ushtarak, se keto sulme i tejkaluar masat një preventive nga rrafshi i disciplinës ligjore, por u fillu me kualifikime, diskriditime të pjestarëve të TMK-s, më pas me arrestime, burgosje, gjykime dhe se fundi duke tentuar në sulmin më shkatrrues kundër keti institucjon në aplikim të masave brutale të suspendimit apo shkarkimin e gadi të gjithë strukturës udhheqse të Shtabit të përgjithshëm dhe zonave komanduse të TMK-s.

    Kulminacjonin e vetë kjo fushat e atakimeve ndaj TMK-s e kan arritur tani me suspendimin e 12 udhehqësve të lartë të keti institucjoni, dhe arrestimin e Komandantit Gjeneral Agim Qekut në Slloveni. Institucjonet e Kosovës, subjektet politike, intelektuale, dhe populli i Kosovës keto dit eshtë duke u ballafaquar me veprime arbirtrare të skenuara nga një pjesë e faktorit vendor pacifist që ende për një shumicë të popullit të Kosovës mbetet si enigm, dhe të ndimuara fuqishem nga një pjesë e faktorit nderkombëtar, për të i zbatuara-ekzekutuar mjerishtë nga njeriu që ka marrur mandatin nderkombëtar për ta udhehequar administraten e përkohshme në Kosovë, z.Hari Holeker, me kompetenca apsulute të mbi fuqishme jo vetem në rrefshin moral por dhe në ate kushtetus-ligjor. Nga gjdo sistem funkisional kushtetues të gjdo shteti antar i OKB-s, këte lloi fushate nuk e njofin dhe kjo kategori antidemokratike eshtë në kundershtim me akte, deklarata dhe konventa nderkombetare. Të drejtën më të fuqishme natyrshem mund ta ketë vetëm ai popull që kerkon zgjidhje për fatin e tijë.

    Vazhdës së ketyre goditjeve ndaj TMK-s, ju kundervuan disa nga udhehqsit e keti institucjoni, dhe disa perfaqesues të institucjoneve të Kosovës, atyre politike dhe intelektuale. Vlersim i përgjithshem mund të konstatohet se kësaj radhe keto reagime nuk ishin të mjaftuara dhe mbeten të pa efekt, apo thën troq si një kompromis i cili vazhimishtë në raste të tilla shkon në dem të institucjonit të goditur. Reagimet në raste e tilla kishin me qen të fryteshme vetëm kur janë të guximshme. Poashtu kësaj rradhe patëm perfaqesues të Institucjoneve, subjekteve dhe shoqatave që muarën guxim të i kundershtoin veprimet e tilla arbitrare të Kryeadministratorit, dhe titullar të institucjoneve dhe subjekteve të ndryshme që fare nuk reaguan, sikurse nuk ka ndodhur asgjë. Por kesaj radhe problemi identifikohet vetë dhe une nuk deshiroja të merrem fortë me ate kategori të ketyre pashallarve që kan patur fatin apo fatkeqesin të jenë në pozita udhheqse nga disa institucjonet tona, që nuk e gjetë të arsyshme intelektualishtë dhe të nevojshme politikishtë të reagohet kunder veprimeve të tilla kur sulmohet institucjoni më legjitim i popullit të Kosovës TMK-ja, pa u përfillur as një procedur ligjore për konstatim dhe verifikim të fakteve të mundshme për vertetim përgjegjsije ligjore kësaj rradhe të 12 pjestarve të TMK-s tani më të suspenduar. Ky veprim arbirtrar eshtë jasht logjikës juridiko-ligjore, se mund të ndodhë vetëm tek neve në Kosovë, dhe as kundi në Boten e organizuar si shoqeri civile që udhehiqet me norma demokratike.

     Por, ja se keti rreshtim nuk i bëjnë përshtypje veprimet e tilla, sepse sigurishtë mund të ket gishtë në organizime të ketyre skemave të shemtuara dhe shumë të dëmshme për popullin e Kosovës.

    Sigurishtë se reagimet ndaj veprimeve të tilla arbirtrare, erdhen kësaj radhe nga disa udhheqës të institucjoneve dhe subjekteve të ndryshme, si zakonishtë që kan reaguar vazhdimishtë kunder veprimeve të tilla jashtë ligjore nga faktori nderkombetar, por kësaj rradhe reagimet e keti rreshtimi që indentifikohet me mos pajtim të veprimeve të tilla arkaike, ishte jo vetem i zbetë por i pa mjaftuar, për qka rezulltoi vendimi i monarkut me pushtet apsolut. Reagimet e tilla ishin jo vetem të pa mjaftuara intelektualishtë por dhe të pa guximshme politikishtë, prandaj pasoja e kësaj papergjegjësie do të i kushtoi popullit të Kosovës në ngecje të proqeseve dhe vonesa për ta zgjidhur qeshtjen e Kosovës si qeshtje ende e pa zgjidhur, që kerkon urgjentisht zgjidhje. Nuk mund ta kuptoi se përse nuk gjeti mbeshtetje kundershtimi i z.Qeku i cili i kushtezoi marradhenjet me faktorin nderkombetar-UNMIK-un, duke e kundershtuar ket vendim arbirtrar, por as heshtjen apo zbehjen e reagimit nga z.Qeku i cili e ndryshoi qendrimin e vetë të nesërmen, që kam përshtypje se ky ishtë vlersimi më i përgjegjëshem dhe më i favorshëm për ta kontestuar dhe përse jo bllokuar suspendimin e 12 antarve-udhheqsve të lart të TMK-s.

    Sigurishtë se ky skenar eshtë dhe më i thellë se sa shifet në sipërfaqe, dhe nëse keshtu vazhdohet të tregohem të luhatshëm e të pa vendosur, TMK-ja një ditë nuk do të ekzistoi apo do të zavendsohet me ndoni emertim tjetër që nuk shkon në dobi të proqeseve politike për ta ndimuar Kosovën në krijimin e Shtetësis.

Sylë ARIFI
Basel,

E enjte, 1 janar, 2004

ESE POLITIKE

Prof.Dr.Mehdi HYSENI

  SISTEMI PROLINDOR I DEKRETUAR SOCIALIST I FATOS NANOS ËSHTË ANTITEZË E DEMOKRACIVE EVROPERËNDIMORE

  Historikisht është provuar se në të gjitha sistemet socialiste, të instaluara me dekret,  burokracia dhe ushtrimi i mjeteve të dhunës mbi vlerat e njëmendta të demokracisë pasqyrojnë me vërtetësi ndërlidhurinë e sistemit  dhe të sundimit të një kryefigure arbitrare shtetërore, të cilit  në mënyrë jodemokratike dhe joligjore i nënshtrohen interesi dhe  vullneti i shumicës dërrmuese të popullit. Kështu ka ndodhur me sistemet  e pushtetit të  personalizuar “socialist” të Stalinit, të Mao Ce Dunit dhe të Titos etj.Dhe,  ja, fatkeqësisht,  kështu po ndodhë tani, edhe me pasardhësin e tyre “xhugashvilin” socialist, Fatos Nano, politika e të cilit është larg parimeve dhe frymës së sistemeve demokratike të Evropës Perëndimore. Përkundrazi elementet burokratike dhe burokracia e fetishizuar e kreut të Partisë Socialiste (me gjithë të metat e deritashme të drejtimit dhe qeverisjes së pushtetit demokratik në Shqipëri)edhe në Kongresin e Gjashtë të kësaj Partie, e ngritën në piedestal të “drejtësisë” dhe të “demokracisë” sistemin socialist të dekretuar nga Fatos Nano, duke u përpjekur që në këtë mënyrë t’i mbrojnë “parimet” dhe “vlerat” e këtij sistemi, dhe të krijojnë kështu mitin mbi kultin e pazevendësueshëm dhe të pagabauar të kryesocialistit të restauruar Fatos Nano, përkatësisht të shtrirjes së mëtjeme të  politokracisë dhe të burokracisë së tij të pakontrolluar nga forcat politike  demokratike të opozitës në marrëdhëniet e përgjithshme shoqërore në Shqipëri.

Vërtet, elementet dogmatikë, oportunistë dhe konformistë, të identifikuar me “rekuizitat socialiste” në bashkëpunim të ngushtë me pushtetin politik të Fatos Nanos, deri tani kanë arritur të tregohen të pathyeshëm në vendosjen e kontrollit të sistemit të dekretuar socilaist mbi demokracinë, mbi shtetin dhe mbi jetën e përgjithshme politike dhe ekonomike në Shqipëri, duke përjashtuar çdo kufizim dhe kundërshtim të sundimit të tyre. Në shpërputhje me kriteret e përmbajtes së sistemit demokratik pluralist, dhe me interesin e përgjithshëm kombëtar shtetëror, makineria e  sistemit socialist  politik, e dekretuar nga Fatos Nano(në përpjekje që t’i fshehë veçoritë themelore të sistemit totalitar nën konceptin e demokracisë dhe të reformave ekonomike të vendit sipas standardeve më të reja evropiane dhe ndërkombëtare)ka arritur t’i eliminojë nga “gara demokratike” e zhvillimit dhe e udhëheqjes së vendit, të gjitha ato forca nacional-demokratike kombëtare, të cilat nuk përbëjnë rrethin koncentrik, dhe nuk janë në shërbim të qarqeve udhëheqëse të regjimit të ashtuquajtur socialist të Fatos Nanos. Këtë logjikë të restaurimit të sistemit totalitar, e dëshmuan edhe thyerjet dhe papajtueshjmëritë përbrenda Partisë Scialiste. Në këtë kontekst, më së keqi pësuan ish-zëvendëskryeministri i qeverisë së Shqipërisë, Ilir Meta dhe ish-presidenti i Republikës së Shqipërisë dr. Rexhep Mejdani me mbështetësit e tyre. Kjo paradigmë negative e politikës së qeverisjes së Fatos Nanos, edhe kësaj radhe praktikisht dëshmoi se, iu kundërvihet të gjithë atyre oponentëve të saj  (qoftë Berisha,  qoftë Meta  a Mejdani etj.), që paraqitën me ide përparimtare dhe me parime  të shprehjes së lirë të mendimit dhe të interesave të shënodsha në favor të ndërtimit dhe të forcimit të politikës dhe të rendit demokratik shoqëror në Shqipëri. Për më tepër në zgjedhjet e fundme vendore në Shqipëri, “deviza politike” e sistemit socialist të dekreeuar nga Fatos Nano nxori në shesh argumentet e pamohueshme, se proceset demokratike në Shqipëri janë vetëm një maskë e rrezikshme e “demokracisë së premtuar”, që në esencë nuk duron, as nuk pranon asnjë mendim a ide të ndryshme, që shfaqen nga të tjerët (qoftë edhe përbrenda “kokës” së partisë socialiste në pushtet), që janë në funksion të mbrojtjes së interesit të përgjithshëm të kombit dhe të shtetit, por këto i shpallë frakcioniste, antisocialiste dhe të huaja për qenien e saj, të normativizuar sipas logjikës utopiste-ideologjike dhe burokratike të sistemeve totalitare, që në mënyrë permanente prodhojnë vetëm dështime dhe divergjenca në sferën e normatives dhe reales, midis reales dhe së mundshmes, midis  programeve dhe veprave. Në relacionet e këtilla mjetet shndërrohen në qëllim, dhe stimulojnë ndërgjegjën se, qëllimi i justifikon të gjitha mjetet, edhe në rastet kur ato nuk janë në përputhje me parimet e moralit qoftë indvidual, grupor apo kolektiv të një rendi të caktuar shoqëror.

“Mua më quajnë Fatos Nano edhe prapa më vjen historia e përbashkët”(!!!)

Brendia “domethënëse” e kësaj deklarate të çoroditur historikisht, politikisht, kombëtarisht dhe diplomatikisht, nxjerr në pah vetëm këtë të vërtetë : Pa dyshim se, autori i saj,  quhet Fatos Nano(kryeministër i qeverisë së sotme të Shqipërisë), që brenda udhëheqjes së tij gjashtëvjeçare ka krijuar  epizodin  më të mugët  dhe më tragjik të historisë tradicionale të institucioneve demokratike kombëtare dhe  shtetërore të Shqipërisë. Këtë e provon edhe gjendja e tanishme e mjerueshme ekonomike dhe shoqërore(varfëria, papunësia, shpërngulja e vazhdueshme e popullsisë, krimi i orgnaizuar, korrupsioni, prostitucioini, kontrabandimi i njerëzve etj.) e Shqipërisë. Mirëfilli, do të vijë ajo ditë, që edhe Fatos Nano së bashku me politikën e tij falimentuese kombëtare dhe ndërkombëtare, do të arkivohet në “lëndët” e sirtarëve të ndonjë muzeu historik, por jo, assesi siç është shprehur përmes kësaj paradigme iluzore dhe absurde, si protagonist pozitiv i historisë së përbashkët gjithëshqiptare, por vetëm si “gangster” i papërmirësueshëm i “historisë së mafisë së nëntokës” të kultit të një çapaçuli socialist me ide dhe me prirje socialiste  prolindore sllave, i cili  në vend të interesit të përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror, ka mbështetur dhe legalizuar politikën e grupeve të ndryshme të inetresit, vetëm për të qëndruar vetë  me çdo kusht në pushtet, e jo për asnjë interes jetik të demokratizimit dhe të përparimit të shoqërisë shqiptare në praktikë, ashtu sikundër është prononcuar deklarativisht me “projektet demokratike-integruese” properëndimore evropiane para institucioneve dhe iniciativave përkatëse të Bashkimit Evropian(BE), NATO-s, OSBE-së e të tjera. Në këtë kontekst, politika socialiste e Fatos Nanos në sy të integrimeve evropiane perëndimore, ka demonstruar vetëm gatishmëri euforike-ekzagjeruese, pa kurrfarë koncepti dhe pa  përmbajtje reale të afirmimit të vlerave reale të një sistemi të lirë dhe demokratik shtetëror. Këtë e dëshmojnë edhe raportet vlerësuese zyrtare të komisioneve të ndyrshme të Bashkimit Evriopian.

Difektet e deritashme të politikës socialiste të Fatos Nanos, janë pjellë e dështuar e një ideologjie utopike, sipas së cilës,  ai edhe e ka ndërtuar sistemin normativ të tij, që karakterizohet nga format e ndryshme të dhunës mbi proceset e zhvillimit të iniciativës së lirë dhe të demokratizimit të shoqërisë në tërësi. Ky deformitet i “kredos politike”=unë quhem Fatos Nano, që pas, do më vije historia e përbashkët”(kjo “histori” tanimë ka ndodhur qe gjashtë vjet, por në kuptimin negativ të historikut të tij perosna , tanimë është tejet i “lexueshëm” për opinionin demokratik shqiptar, sepse bazohet në idetë dhe në konceptet e tij  të doktrinës dhe të praktikës së tij të gabueshme, që kanë për qëllim të shërbejnë si një nga mjetet më oportune për ta murkulluar dhe “zbukuruar” realitetin e hidhur ( i cili qe 13 vjet e ka pllakosur çdo pore të shtetit shqiptar) me të cilin po ballafaqohen idetë fisnike dhe forcat përparimtare të  kombit  dhe  të shtetit  shqiptar.

Si në prag, ashtu edhe pas përfundimit të Kongresit të Gjashtë të Partisë  Socialiste të Shqipërisë, u fol dhe u shkruan shumë komente e analiza, të cilat për objekt shqyrtimi kishin “pragmatizmin politiko-demokratik” të kryeministrit të “pazëvendësueshëm” Fatos Nano lidhur me manipulimin e zgjedhjeve të fundit në Shqipëri, si dhe me efeketet e deritashme të tij në sfondin e vendosjes dhe të zhvillimit të reformave ekonomiko-shoqërore e institucionale të shtetit shqiptar. Me keqardhje, duhet të konstatojmë se, konkluzioni sintetik i të gjitha atyre komenteve dhe analizave lidhur me fenomenin e absolutizmit dhe të despotizimit të quajtur Fatos Nano gjatë mbijetesës  politokratike të tij të  deritashme gjashtëvjeçare (1997-2004) është negativ si në planin e brendshëm të politikës kombëtare, ashtu edhe të asaj ndërkombëtare, dhe assesi nuk premton ditë më  të mira për lulëzimin e vendit  në kuptimin e  përparimit ekonomik, politik dhe demokratik.

Shikuar realisht, brenda 13-vjeçarit të shkuar (1990-2004) parashikimet dhe premtimet e politikave euforike të autoriteteve zyrtare të Shqipërisë lidhur me reformimin ekonmiko-demokratik të vendit, jo që nuk janë përmbushur në asnjë segment të tyre, por janë edhe më të brishta sesa në të gjitha sistemet e mëparshme shtetërore të Republikës së Shqipërisë. Një nga shkaktarët kryesorë të stagnimit transicional ekonomiko-shoqëror dhe demokratik të Shqipërisë, pa dyshim janë recidivat e ideologjisë dogmatike, apodiktike dhe utopike të sistemit të dekretuar, të ashtuquajtur socialist të kryeministrit Fatos Nano me garniturën e tij të ngushtë politike, që tërë luftën e deritashme politike dhe propagandistike e ka bërë jo për zhvillimin dhe prosperitetin e interesit të përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror të vendit, por për pushtet dhe sundim të dhunshëm personal burokratik. Këtë, në një mënyrë, e dëshmon edhe kjo sintagmë e politikës së tij diletante:” MUA MË QUAJNË FATOS NANO EDHE PRAPA MEJE MË VJEN HISTORIA E PËRBASHKËT”?!

Duhet të ritheksojmë se, mesazhi i kësaj deklarate të pakontrolluar logjikisht  si në kuptimin doktrinar, ashtu edhe në atë praktik  të mbrojtjes së interesit të përgjithshëm demokratik kombëtar dhe shtetëror, provon qartë fetishin e sistemeve socialiste të dekretuara nga Josif V. Stalini, Mao Ce Duni, Josip Broz Tito etj. Mirëpo, në rastin konkret, këtu ekziston një deskrapancë e madhe, që nuk mund të krahasohet me sundimin absolut socialist të Fatos Nanos, sepse ata, asnjëherë në fjalimet dhe referatet e tyre, nuk kanë deklaruar se “pas  tyre, do t’iu qepej historia e përbashkët”, siç është shprehur Fatos Nanos(!)Eh, ky është problemi kryesor, i cili kërkon zgjidhje imediate përkatëse si nga ana e forcave të njëmendta demokratike në Shqipëri, ashtu edhe nga institucionet demokratike të Bashkimit Evropian, sepse përderisa në krye të Shqipërisë ndodhet një “socialist”i tillë, siç është Fatos Nano me ambicie politike  të mbitejçmuara personale paranoide, që ka për qëllim të murkullojë të gjithë minusat e tij të deritashëm në restaurimin ekonomik, politik dhe demokratik të vendit, as Shqipëria, as shqiptarët në Ballkan, e as Bashkimi Evropian, përkatësisht bashkësia ndërkombëtare nuk mund të presin ndonjë rezultat efektiv në demokratizimin dhe në përparimin ekonimk dhe integrues të vendit, sikurse që janë duke vepruar vendet e tjera të Evropës Juglindore, Sllovenia,Çekia, Hungaria, Polonia etj.

Ndër të tjera, sipas logjikës psikopatologjike të politikës së absolutit Nano, Shqipëria nuk ka kurrfarë gjasësh, që të hapërojë drejt prosperitetit të zhvillimit ekonomik,demokratik dhe integrues sipas strategjisë afatgjatë transicionale, të cilin e kanë përqafuar  shtetet e Evropës Juglindore.

Prof.Dr. Mehdi HYSENI

LLOGARIA E GABUAR E POLITIKËS  SOCIALISTE E TIRANËS NDAJ  NDËSHKIMIT TË RIBASHKIMIT TË SHQIPËRISË ETNIKE(!?)

“Ma mirë dekë me  u shue nën hije,

  Se me rrnue nji jetë robnije”!

Mesazhi i këtyre vargjeve me përmbajtje të thellë antologjike, kombëtare patriotike, është  i thjeshtë dhe shumë i qartë,(që mund ta kuptojnë të gjitha moshat e shoqërisë shqiptare) i cili na apostrofon që, për asnjë çast nuk guxojmë të kapitullojmë para ndonjë furtune të huaj ugurzezë robëruese qoftë ajo sllave apo josllave, që do të ndrydhte frymëmarrjen dhe ekzistencën e lirë të qenies shqiptare dhe të çdo pëllëmbe të territorit të saj natyror etnik, vetëm për hir të  interesit të ngushtë  dhe të verbër të “xhepit personal”, grupor a mafioz të politikës ditore, vetëm për t’i përmbushur ineteresat e saj dhe të kolonizatorëve të huaj shtypës, duke i sakrifikuar dhe vrarë kështu  vlerat e përgjithshme kombëtare dhe shtetërore të Shqipërisë Etnike.

Gjithashtu, përmes këtyre vargjeve, është e domosdoshme që  të kuptojmë njëherë e përgjithmonë  se, nuk duhet të mashtrohemi dhe të pajtohemi me asnjë regjim politik, qoftë edhe ky “deomkratiko-seocialist” i Sali Berishës dhe i Fatos Nanos, që nuk është në funksion të lirisë dhe të pavarësisë së gjithë kombit dhe shtetit shqiptar në Ballkan.

Duke i mbajtur parasysh të gjitha problemet dhe vështirësitë me të cilat është duke u përballuar politika e Shqipërisë, që nga viti 1990 e këtej, megjithëkëtë, kjo, në asnjë mënyrë nuk mund të “amnistohet”, as të justifikohet para problemit të pazgjidhur kolonial shqiptar në Ballkan. Përkundrazi, politika e jashtme dhe diplomacia e Shqipërisë, duhet të jenë ndër faktorët parësorë centrifugalë  në përthithjen e të gjitha subjketeve politike shqiptare, ku në këtë mënyrë, pikësëapri do të vinte në shprehje arritja e konsensusit të përcaktimit të interesave dhe objektivave prioritare kombëtare dhe shtetërore lidhur me ngritjen dhe me ndërkombëtarzimin e çështjes koloniale shqiptare në Ballkan.

Edhe përkundër faktit se disa herë radhazi kemi debatuar në këtë temë në formë letrave të hapura, të apeleve (por, mjerisht, nga autoritetet më të larta zyrtare të Shqipërisë së “demokratizuar” dhe të “reformuar” deri më sot nuk ka ndodhur që të marrim asnjë përgjigje qoftë me përmbajtje pozitive a negative lidhur me aktualizimin dhe me  konstatimin e gjendjes koloniale shqiptare në Ballkan. Ja, fatkeqësisht, ky është “thelbi i  komunikimit të drejtpërdrejtë dhe demokratik” i institucioneve më të larta  politike-shtetërore të Shqipërisë me  qytetarët, përkatësisht me shtetasit e vet shqiptarë qoftë fshatarë, profesorë, doktorë apo akademikë!? Ky “stil i komunikimit” i  institutit shtetar-qytetar nuk njihet, as nuk praktikohet në asnjë  sistem politiko-shoqëror në botë.), të komenteve dhe të analizave, me shpresë të madhe dhe me bindje të palëkundur, se qarqet e politikës zyrtare në Tiranë, do të merrnin në konsideratë argumentet e shtruara të pamohueshme historike, politike dhe shkencore lidhur me ushtrimin e veprimtaisë kombëtare patriotike të Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar(FBKSH) dhe të gjitha strukturave të tij përkatëse në favor të çlirimit antikolonial sllav të të gjitha trojeve indigjene të Shqipërisë Etnike, mirëpo, kjo kërkesë e pashmangshme me karakter historiko-politik e kombëtar, e qëmtuar në frymën e amanetit të përjetshëm të të gjithë brezave shqiptarë, që nga Lidhja Shqiptare e Prizrenit me Abdyl Frashërin në krye(1878); Qevria e Përkohshme e Vlorës me Ismail Qemalin në krye(1912) e deri te lufta çlirimtare kombëtare e UÇK-së me Adem Jasharin në krye( 1998) në dobi të kauzës së shenjtë-ribashkimit të kombit shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike, jo vetëm që ndeshi në “veshë të shurdhër”, por edhe u anatemua dhe u ndëshkua në kuptimin më negativ dhe më absurd politiko-propagandistik, ashtu si po i konvenon dhe, po i shkon për shtati politikës neokolonialiste dhe militariste të Serbisë , të Malit të Zi, të FYROM-it dhe të Greqisë, të cilat edhe sot (viti 2004, prologu i shekullit XXI), në erën  e integrimeve evropiane dhe të Rendit të Ri Ndërkombëtar, i mbajnë nën tutelën e tyre kolonizuese shekullore  mbi 50% të shqiptarëve dhe të trojeve  të Shqipërisë Etnike në Ballkan.

Një gjendje e këtillë tragjike, jo vetëm për gjysmën e Shqipërisë së kolonizuar dhe të copëtuar, por për gjithë shqiptarët dhe Shqipërinë Etnike si tërësi, dëshmon se problemi kombëtar shqiptar në Ballkan, përkatësisht në zemër të Evropës, kërkon zgjidhje urgjente si nga politika gjithëkombëtare shqiptare, ashtu edhe nga politika e bashkësisë ndërkombëtare. Ndryshe, çdo zvarritje “për nesër” e këtij problemi, do ta ketë çmimin më të shtrenjtë, dhe të pakompensueshëm për qenien gjithëshqiptare si në Ballkan, ashtu edhe në mbarë botën. Politika kosmopolite shqiptare, nuk duhet të ushqejë iluzione se me dakordimin e saj “deklarativ” para  reformave transicionale ekonomike integruese në Evropë, dhe kërkesave të globalizmit ndërkombëtar, se  pa përmbajtjen reale, domethënë pa përmbushjen e kërkesave  paraprake, të domosdoshme të integrimit të brendshëm territorial, ekonomik, gjeopolitik e kulturor  përbrenda kufijve të saj kombëtarë dhe shtetërorë të Shqipërisë Etnike, nuk mund të jetë partner i barabartë me të drejta dhe liri të plota  në mekanizmat e institucioneve dhe të organizatave përkatëse të Bashkimit Evropian(BE). Pra, pa zgjidhjen e problemit kolonial shqiptar në Ballkan, intgerimi i Shqipërisë në “aleancat” hibride të Paktit të Stabilitetit për Shtetet e  Evropës Juglindore, “aleanca” këto kryesisht me partnerë tradicionalë, të cilët i përkasin sferës së vjetër të interesit sllav në Ballkan, dhe së këndejmi (sikurse dikur në historinë e tyre të hegjemonizmit dhe të kolonilaizmit mbi tokat etnike shqiptare), prapë, do ta luajnë rolin dominant në procesin e intgerimeve të gjithmbarshme rajonale. Në këtë mënyrë, politika e Shqipërisë do të jetë e “mbivotuar” dhe e margjinalizuar në krahasim me kryepartnerët e shteteve sllave kolonialiste(Serbia, Mali i Zi, FYROM-i, Greqia dhe Bullgaria). Një rrezik të këtillë eventual, politika e jashtme dhe diplomacia shqiptare, duhet ta mbajnë parasysh (pavarësisht nga ambicia e sondazheve në favor të bashkëpunimit reciprok dhe të marrëdhënieve tregtare e miqësore me fqinjtë kolonialistë sllavë ballkanikë në kuadrin e “shportave” të ndryshme integruese evropiane), se kolonizatorët e theksuar sllavë mbi viktimat e kombit shqiptar, kurrnjëherë deri më sot nuk kanë ndryshuar qëndrimin e tyre  armiqësor dhe të urrejtjes raciste, as politikën e tyre imperialiste ndaj shqiptarëve, dhe tëkurrjes territoriale të Shqipërisë Etnike. Këtë konstatim tonin, e ilustron edhe politika e sotme neokolonialiste e Serbisë dhe e Malit të Zi, (e prirë dhe shtytur nga politika antishqiptare e Kishës Ortodokëse Serbe), e cila më 18.12.2003 në Mitrovicë në “kuvendin” e të gjithë përfaqësuesve të  komunave serbe të Kosovës, të mbajtur nën patronazhin e Këshillit Nacional Serb të Graçanicës (KNS), dhe të “Povratakut”, iniciatorët e të cilit janë delegatë të Kuvendit të Kosovës(Oliver Ivanoviq dhe Rada Trajkoviq, dhe këshilltarë të tjerë specialë serbë të Hari Hokerit, kryeshef i UNMIK-ut), e shpallën Deklaratën e Shën Kollit, sipas të cilës, pakica serbomalzeze dhe Qevria e Serbisë së bashku me Kishën Ortodkëse Serbe, u dakorduan që Kosova të ndahet në dy entitete  qeverisëse serbe dhe shqiptare, sikurse  rasti i Bosnjës në tre entitete(serbo-kroato-boshnjak) sipas Marrëvehsjes së Dejtonit(1995). Më sak, shpalla e kësaj Deklarate antikushtetuese me ndihmën dhe instruksionet e drejtpërdrejta të Qeverisë së Unionit të SMZ-së, nxori në pah  shkakun e njëmendtë pse politika e Unionit të SMZ-së, e Kishës Ortodokëse Serbe dhe e minoritetit serbomalazez të Kosovë, zyrtarisht dhe,  në mënyrë të prerë e hudhën poshtë si të pavlefshëm Planin e Hari Holkerit mbi “standardet e Kosovës”, të cilën e mbështetën Bashkimi Evropian(BE) dhe Këshilli i Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, jo pse këto standarde ndërkombëtare favorizonin në mënyrë të njëanshme shqiptarët, dhe se ishin në kolizion me Rezolutën 1244 të KS të Kombeve të Bashkuara, siç trumbetonte me paturpësi politika propagandistike kishtare serbe, por pse nuk ishin në përputhje me politikën e Platformës gjithëserbe për ndarjen e Kosovës, siç parashikon tanimë hapatazi para opinionit publik, Deklarata  Shën Kollit, e miratuar në Mitrovicë nga “trupa” nacionalshoviniste serbomalazeze, e cila brenda këtyre 4 viteve të shkuara është përgatitur në hollësira nga Qeveria e Beogradit dhe Kisha Ortodokëse Serbe(KOS) me në krye peshkopin Artemije Radosavleviqin e të tjerë. Për më tepër, Deklarata e theksuar serbe e Shën Kollit është sajesë origjinale e Platformës politike serbomadhe e regjimit racist dhe gjenocidal të Slobodan Milosheviqit: “Të gjithë serbët në një shtet të vetëm”; “Kosova është djepi dhe zemra e Serbisë” etj. Fenomenet e këtilla të shëmtuara antishqiptare, duhet t’i “survejojë” dhe t’i ndëshkojë para gjykatave ndërkombëtare dhe kombëtare politika zyrtare e Shqipërisë së Fatos Nanos, e jo, ajo t’i arrestojë dhe t’i prangosë oponentët e saj shqiptarë, të organizuar dhe të bashkuar në Frontin për Bashkimin Kombëtar Shqiptar (FBKSH), Gafurr Adilin (kryetar), Idajet Beqirin (sekretar) dhe Taip Mustafajn (përfaqësues i AKSH-së).

   Të dënohet terrorizmi politik dhe krimi kolonial serbosllav mbi Kosovën dhe Shqipërinë Etnike, e jo krerët e FBKSH-së dhe të AKSH-së!

S’ka asnjë dilemë se orientimi dhe përqëndrimi i politikës shqiptare të Tiranës në përndjekjen, arrestimin, burgosjen dhe dënimin e veprimtarëve më të dalluar të FBKSH-së dhe të AKSH-së, Gafurr Adili, Idajet Beqiri dhe Taip Mustafaj, është  një llogari e gabuar dhe e pajustifikueshme si mbi bazën morale, politike e kombëtare, ashtu edhe në atë historiko-juridike ndërkombëtare, sepse zhvillon dhe përhapë propagandë në favor të murkullimit të okupimit kolonial të shqiptarëve dhe të ribashkimit të Shqipërisë Etnike, edhe pse politikisht, një okupim i tillë quhet terrorizëm politik serbosllav, kurse në aspektin juridik të së drejtës ndërkombëtare, quhet  krim penal ndërkombëtar.

Me keqardhje dhe me dhimbje, duhet të përkujtojmë se, një strategji të politikës propagandistike të këtillë (arrestime, persekutime, burgosje dhe zhdukje “pa shenjë e pa dokë” në prita të ndryshme nëpër kufijë të Evropës) të Tiranës zyrtare kundër veprimtarëve  dhe  lëvizjeve antikoloniale shqiptare në Kosovë, përkatësisht në trevat e Shqipërisë Etnike, dikur (1945-1999) e kanë ndjekur dhe praktikuar vetëm UDBA dhe policitë e ndryshme sekrete dhe publike serbo-jugosllave në bashkëpunim dhe në koordinim me shërbimet e huaja të zbulimit  dhe të kundërzbulimit jo vetëm në Serbinë e Madhe (Jugosllavinë), por  edhe në gjithë Evropën. Mirëpo, të gjitha këto vepra të organizuara vrasëse-antinjerëzore dhe  antishqiptare të  të gjitha regjimeve shtypëse koloniale  të OZNA-ve dhe UDBA-ve serbosllave, shqiptarët revolucionarë patriotë të të gjitha trojeve etnike shqiptare, pothuajse gjysmë shekulli qenë në gjendje t’i përballojnëme sukses në favor të mbrojtjes së identitet kombëtar  dhe shtetëror shqiptar. Këtë e provon edhe shembulli më i freskët i fitores së luftës çlirimtare kombëtare dhe antikoloniale i UÇK-së mbi hordhitë çetniko-fashiste pushtuese serbomalazeze, të drejtuara nga ish-diktatori dhe “kasapi i Ballkanit”, Slobodan Milosheviq(ish-kryetar i Serbisë) për ta djegur dhe rikolonizuar Kosovën.

Neve, fare nuk na befason fakti pse okupatorët kolonialë serbosllavë dhe aleatët  e tyre tradicionalë sllavë, FBKSH-në dhe AKSH-në, si dhe veprimtarët e tyre i shantazhojnë në forma të ndryshme eufemistike, duke sofistikuar objektivat dhe rolin e tyre virtual  kombëtar, politik dhe ushtarak, me qëllim që, para opinionit të brendshëm, e posaçërisht atij ndërkombëtar, edhe më tej të mbrojnë statusin e tyre joligjor të sovranitetit kolonial mbi Kosovën, si dhe mbi të gjitha trojet e tjera të Shqipërisë Etnike. Mirëpo, ne  më së shumti na kanë befasuar dhe, po na befasojnë edhe tani potezat e papeshuar të politikës zyrtare të Qeverisë së Republikës së Shqipërisë, e cila përmes mekanizmave të vet përkatës është vënë në funksion të kompremetimit dhe të anatemimit të politikës dhe të luftës çlirimtare kombëtare dhe antikoloniale sllave të FBKSH-së dhe të AKSH-së, struktura këto, të cilat me plan dhe me  program të hapur para opinionit kombëtar dhe atij  ndërkombëtar  janë vënë në funksion të çlirimit, të mbrojtjes dhe të ribashkimit të trojeve të kolonizuara  dhe të copëtuara të Shqipërisë Etnike. Një orientim i këtillë programor i strategjisë politike, kombëtare i FBKSH-së kundër të gjitha formave të shtypjes së terrorizmit neokolonialist serbosllav, i   drejtuar dhe i mbështetur nga udhëheqja  Gafurr Adili (kryetar) dhe Idajet Beqiri(sekretar) ligjërisht (sipas së drejtës ndërkombëtare) nuk përbën asnjë element ndëshkues, që kjo lëvizje nacionalçlirimtare antikolonialiste, të cilësohet si  “ekstremiste”(“nxitje e aurrejtjes ndëretnike”, siç e ka kualifikuar “ligji për propagandë dhe  agjitacion”  i politikës zyrtare socialste të Shqipërisë), siç  i kanë cilësuar në deklaratat e tyre  pushtetarët  shqiptarë, Pandeli Majko (ministër i Mbrojtjes) dhe Ilir Meta (nënkryeministër dhe ministër i Ministrisë së Punëve të Jashtme të Shqipërisë). Fatkeqësisht, pas kritikave absurde dhe të paekuilibruara të këtyre dy ministrave të Qeverisë së Fatos Nanos në llogari të keqintereptimit  dhe të kualifikimit  negativ të objektivave dhe të rolit të FBKSH-së, përkatësisht AKSH-së, organet përkatëse të rendit dhe të gjyqësisë të Shqipërisë  hidhen në veprim konkret për të neutralizuar  “ligjërisht” dhe praktikisht aktivitetin e kryeveprimtarëve të këtyre dy strukturave të theksuara politiko-ushtarake dhe kombëtare shqiptare.

Sa më sipër, konsiderojmë se, është me interes jetik dhe tejet të ngutshëm, që eksponentët  e politikës zyrtare të Tiranës, të ridefinojnë konceptet e tyre politike dhe diplomatike ndaj  ndëshkimit iracional dhe absurd të procesit historiko-politik dhe kombëtar të ribashkimit të shqiptarëve dhe të trojeve të Shqipërisë Etnike, sepse "radiusi vizional" propagandistik i një politike të këtillë është kryekëput (direkt dhe indirket) në favor të "sedimentimit" të mëtejmë të së derjtës sovrane kolonialiste dhe imperialiste të Serbisë, të Malit të Zi, të FYROM-it dhe të Greqisë  mbi shqiptarët dhe Shqipërinë e kolonizuar etnike, e jo assesi në favor të politikës së jashtme dhe të diplomacisë së Shqipërisë së sotme të lirë.

Fundja, i gjithë sepktri i politikës shqiptare si i gjysmës së Shqipërisë së lirë dhe të pavarur, i drejtuar nga politika e  brishtë socialiste, ashtu edhe ai i Shqipërisë së copëtuar dhe të kolonizuar nën sundimin e egër serbosllav, duhet ta mbajnë parasysh faktin se, filozofia e doktrinës dhe e strategjisë politiko-kombëtare dhe ushtarake e FBKSH-së, në asnjë mënyrë nuk është e prirur, që   t'i  rrezikojë interersat e tyre vitale, as të jetë ndonjë  antitezë e përkohshme apo afatgjatë e interesave strategjike të SHBA-ve në Ballkan. Përkundrazi, është dhe, do të jetë në funksion të mbrojtjes dhe të avancimit të interesave komplementare  shqiptare-amerikane, jo vetëm në Ballkan, por  edhe në kontekstin më të gjerë të bashkëpunimit të ndërsjellë kombëtar dhe ndërkombëtar, me qëllim që kësisoj, ta ruajë me konsekuencë kohezionin e zonës së interesit perëndimor në Ballkan.

Thjesht, strategjia politike dhe ushtarake e FBKSH-së, do t'i rrezikojë vetëm interesat shekullore të politikës kolonialiste dhe hegjemoniste të Unionit të SMZ-së, të FYROMIT dhe të Greqisë mbi shqiptarët dhe territorin e tyre indigjen etnik.  Po qe se politika e sotme zyrtare e Tiranës, nuk e shikon në këtë kontekst prezencën dhe veprimin politik të FBKSH-së dhe të strukturave të saj përkatëse, atëherë s'ka dilemë se ajo do të shpie në konfrontime dhe polarizime të panevojshme fatale si në relacionin  e marrëdhënieve të politikës së brendshme kombëtare, ashtu edhe të asaj ndërkombëtare. Për të mënjanuar një rrezik të këtillë, që pikësëpari do të shpiente në një qorrsokak të përçarjes shqiptare (sikurse "revolucioni i vonuar e demokratik" në Shqipëri më 1997, i cili përfundoi me viktima të shumta  vëllavrasëse etj.), të cilën nuk do ta përkrahte opinioni demokratik ndërkombëtar, politika e jashtme dhe diplomacia e Shqipërisë së sotme, janë të obligueshme që, në vend të ndëshkimit dhe të anatemave ndaj FBKSH-së dhe veprimtarëve të tij, të përqëndrohen në sensibilizimin dhe në mbështetjen direkte të kërkesës historike të shqiptarëve, që të dalin nga kthetart e kolonializimit ekzistues serbosllav, sepse kjo është kërkesë e drejtë historike, e ligjshme dhe e pamohueshme, që edhe kombi shqiptar brenda territorit të tij etnik, gëzon të drejtën të  jetë i ribashkuar, i lirë dhe sovran, sikurse të gjithë e popujt e tjerë të Ballkanit. Kjo  është esenca e Platformës politike dhe kombëtare e FBKSH-së, e jo kurrfarë “devize”  e “ekstremizmit” ose e “terrorizmit ” vendor ose të importuar, të shpifur dhe të atribuar në adresë të saj nga ana e politikës propagandistike terroriste, gjenocidale dhe neokolonialiste  e Unionit të SMZ-së, të FYROMIT dhe të Greqisë.

Politika e Shqipërisë, duhet të distancohet nga kualifikemt e tilla të propangadës subversive luftarake të shteteve serbosllave në llogari të FBKSH-së dhe të AKSH-së, sepse asnjëra prej tyre nuk merren me “bizens terrorizmi dhe ekstremizmi” kundër asnjë individi, kundër asnjë populli,  kundër asnjë vendi në Ballakn, kundër asnjë individi, kundër asnjë organizate a përfaqësie ndërkombëtare brenda ose jashtë vendit, ashtu siç  i kanë hartuar dhe po i përpilojnë “dosjet e zeza” imperialistët dhe neokolonialistët serbosllavë në bashkëpunim me mbeturinat e kombit shqiptar në llogari të FBKSH-së dhe të AKSH-së, por  veprimtaria e tyre parësore dhe e fundit është që  t’i luftojë të gjitha format e terrorizmit të okupimit kolonial të regjimeve shtetërore serbosllave mbi shqiptarët dhe tokat e tyre stërgjyshore të Shqipërisë Etnike.

Në këtë vështrim kompleks të kësaj çështjeje, të gjithë armiqtë imperilaistë sllavë dhe kundërshtarët e pasionuar naivë të FBKSH-së dhe të AKSH-së, përkatësisht të RIBASHKIMIT të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, duhet t’i vëmë në dijeni se, nuk janë të qëndrueshme dhe, në asnjë mënyrë bindëse as për opinion publik të brendshëm shqiptar, as për atë të bashkësisë ndërkombëtare, se pas  ngritjes së procedurave urgjente të arrestimeve dhe të burgosjes së Gafurr Adilit, Taip Musatafajt dhe së fundi të Idajet Beqirit, nuk qëndron “dëshira dhe vullneti” i politikës propagandistike të Shqipërisë, por “intersi jetik” i disa shteteve të huaja. Një pohim i këtillë justifikues nuk mund të quhet ndryshe, veçëse spekulim i një politike rigjide, e cila me gjithë mbështetjen e gjithanshme politike, ushtarake dhe ekonomike të Bashkimit Evropian(BE), NATO-s  dhe në veçanti të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, gjatë 13 viteve të shkuara (1990-2004), nuk  ka arritur asnjë përparim në zgjidhjen e problemeve ekonomike, dhe në institucionalizimin e  reformave të tjera  të  ndërtimit dhe të stabilizimit demokratik të vendit. Mjerisht, në favor të këtij konstatimi flasin edhe shifrat e panumërta tragjike të statistikës së krimit të organizuar, korrupcionit, prostitucionit, trafikimit të njerëzve, si dhe fluksi i shpërnguljes së vazhdueshme të popullsisë shqiptare (i të gjitha moshave) për të kërkuar punë dhe strehim në Greqi, në Itali, në Evropë, në Amerikë e gjetkë. Segmente  këto më të zeza dhe më fatale, që përbëjnë “imixhin” e politikës së ashtuquajtur demokratike të (gjysmë=5o%) të Shqipërisë së sotme. Ky problem jetik dhe statusi kolonial i (gjysmës tjetër-50%) të Shqipërisë Etnike, nevojitet  që në mënyrë permanente dhe të efektshme të jenë në plan të parë të interesave të përgjitshme prioritare të politikës së jashtme dhe diplomacisë së Shqipërisë, e jo përndjekja, burgosja dhe dënimi i veprimtarëve të FBKSH-së dhe të AKSH-së, që janë në funksion të “demontimit” të dukurive të këtilla  negative shkombëtarizuese antikombëtare dhe anticiviluese (të cilat nuk kanë kurrfarë lidhjeje me proceset demokratike emancipuese dhe reformatore të  shoqërisë dhe shtetit shqiptar), çërrënjosja e të cilave, pa dyshim do të intensifikonte procesin e ribashkimit të Shqipërisë Etnike.

Edhe pse interesat parciale,  individuale, grupore dhe antipopullore  nuk njohin kurrfarë kufijsh moralë në përfilljen e interesave të përgjithshme kombëtare dhe shtetërore, politika dhe objektivat e parashtruara të FBKSH-së nuk do të pranojnë, që populli shqiptar brenda kufijve të Shqipërisë Etnike të kolonizuar të jetë “monedhë kusuri” edhe në shekullin XXI, duke iu nënshtruar në mënyrë të verbër modelit të ndarjes, të copëtimit dhe të izolimit të tij të përhershëm brenda sferave të interesit serbosllav në Ballkan.

Mediat dhe Politika 

Mediat dhe monopoli i agjensive të lajmeve informative

Shkruan: Gëzim Mekuli, Oslo

Me zvillimin shpërthyes të mediave në këtë fundshekull, dhe ndikimit të tyre në të gjitha fushta e jetës, duket të ketë ndryshuar skajsshmërisht karakteri i formës dhe i shpërndarjes së Lajmit; "Lajmi për shume media është bërë profit; keshtu pat filluar epoka e mediave që nga koherat e vjetra të informimit. Ai i cili nuk mund të ofronte informacione të shpejta, të kutpueshme dhe me qmim të volitshem, ai nuk mund të bënte "tregti". Gara ekonomike rrezikon që vlera e një informacioni nga ajo ideore të shkrihet ne atë materiale...

Informata dhe presioni politiko-ekonomik

Për opinionin publik "shiten" dhe parapëlqehen dukshem më shume ndodhitë,  nformacionet spektakulare dhe tragjeditë, se sa informatat relevante, serioze e të rëndësishme të shoqërisë.

Lajmi i cili për publikun do të ishte lajm i "peshës së dytë apo tretë", lansohet si një lajm i rëndësisë së "veqant dhe jetik", duke anashkaluar dhe "harruar" problemet dhe telashet e një shoqërie të tërë. Shembull: lajmi i lansuar me pompozitet nga një zyrtar i Unmik-ut: "Ja, shiqoni ku ka arritur Kosova sot, ajo ka edhe Internetin...!!! Ky është një lajm që aktualisht për opinionin publik të Kosovës nuk zgjon aq interesim e "orgazëm shpirtëror", në krahasim me tragjedinë kolektive të të rinjëve, tragjedi e cila është duke u ndërtuar mbi supet e dhe ardhmërinë e tyre siq jane: papunësia, pamundesia materiale per arsim, pasiguria, mungesa e sigurimit shendetesor, invalidor dhe pensional, jo ardhmëria...joshtëtësia.

Këto dukuri të rënda e të rëndësisë jetike, lansohen në media, qëllimisht "imtësisht", apo të themi duke u anashkaluar fare. Kjo menyrë e lansimit të lajmeve spektakulare, nga ky lloj i grupit medial nuk realizohet pa qëllime... Vetëdija e Opinionit publik, (sipas sjelljes së disa mediave), lë të kuptoj se, në disa pjesë të rruzullit tokësor, ka nevoj për intervenime mediale, "riinstalime dhe risocializime"!

Monopoli i agjensive të lajmeve informative

Nga pamundësia materiale apo "jopërshtatshmëria politike", që secila shtëpi mediale të ketë prezent korrenspondentin/en e tijë neper botë, agjensitë informative të lajmeve luajnë, për mediat, një rol thelbësor.

Schneider dhe Raue dy professor shkencash informatike thonë: "Agjensitë informative vendosin në një masë të madhe, se cili lajm "guxon" të shtypet ose lansohet/shpërndahet, dhe cilat lajme "nuk guxojnë", asdhenjehere, të dëpërtojn e të ngulitën në vetëdijen e shumicës së opinionit publik"!

Institucionet dhe politikat kosovare nuk e kane të themeluar agjensin kombetare informative. Ajo është duke u zevendesuar nga disa gazetar dhe "specialist mediash", kombetar e ndërkombëtar. Në mungesë të mos njohjes së mentalitetit dhe aspiratave të këtije populli, dhe nivelit arsimor të tij, këta "specialist mediash" në menyrë jo të kënaqshme dhe shpesh manipoluese e bëjne keq-informimin e opinionit public.

Konsiderohet papranushme dhe joprofesionale nëse mediat lartësojnë dhe hyjnizojnë pavarësinë, këngen, kulturën dhe identitetin kombëtare...!

Disa media shqiptare ne Kosovë, nuk guxojne dhe nuk u lejohet që në menyrë objektive dhe të pavarur të kritikohet, te debatohet dhe të monitorizohet rrjedha dhe proceset e politikave ekonomike, sociale e kombetare!!!

Dëshirohet që mediat të përkthejnë dhe citojnë, besnikërisht e masovikisht, agjensit informative që ata i preferojnë...

Një ofertë e madhe e "pakontrrolluar" lajmesh rrjedhë sot nga agjensite informative në mediat e tëre botës: dpa furnizon këto media me mbi 600 lajme e inormata, Reuters 450, AP 250, AFP 200, ddp/ADN mbi 300, dhe kështu gjdo ditë lansohet nga një "libër enciklopedik" lajmesh e informatash me mbi 1300 faqë. Dhe këto vetëm nga 5 Agjensitë më të mëdha në botë. Temat e mëdha dhe të rëndesishme shpeshë shofin dritën vonë në opinionin publik. Shumë tragjedi, probleme, shtete e kontinente "shkrihen" nga grumbulli i madh i këtyre lajmeve. Dy të tretat e informacioneve, (pra lajmit) lindin dhe lansohen (direkt ose indirekt) nga SHBA dhe Europa pernedimore.

Më shume se dy të tretat e gazetarëve të ketyre agjensive informative janë shtetas Amerikan ose Europianoperëndimor. DHE KETA SHOFIN BOTËN ME SYTË E TYRE, apo jo?

Shume forca relevante si ato politike dhe ekonomike kërkojn nga mediat mbështetje për perforcimin dhe sigurimin e pozitave të tyre. Ato shpeshherë edhe bejne "marveshje të fshefura" për "mos sulm" medial. Nëse këto media ndonjëher nuk përkrahin dhe lansojnë besnikërsiht idetë dhe planet e këtyre forcave partiake/ekonomike/politike, "traktati i mos sulmit medial" do të jetë i pavlefshem; nga politika ne pushtet do të pasonin sanksionet: Mund të jetë në form letrave, telegrameve, thirjeve telefonike, peticioneve, dënimeve materiale, e deri edhe të kërcnimet dhe mbyllja e medias. Ky lloj sulmi politik mund të jetë organizim i centralizuar dhe/ose lokal.

Mediat masive në demokracine përëndimore në shiqim të par duken se janë duke vepruar dhe janë të ndërtuara në një liri dhe pavarësi të plot të shtypit, por sipas Chomskys dhe Postamans edhe në këto vende bota e mediave është e kërcnuar nga totalitarizmi, presioni ekonomik e politik , censura dhe propaganda.

Po si mbijeton media shqiptare? Është e dhunuar dhe e përndjekur kjo nga politika partiake? Nëse jo nga partia, po nga ekonomia? Janë këto pyetje të "vogla" për opinionin tonë, por pyetje që kërkojnë pergjigje shkencore të mëdha nga sociologët, filozofet, psikologët, antropologët, profesor të shkencave të komunikacionit...etj.  Sa me parë aq më mirë! 

Gëzim Mekuli

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI

        SERBIA “DEMOKRATIKE” KUNDËR AMERIKËS DHE  STANDARDEVE TË UNMIK-UT NË KOSOVË

      Doktrina dhe përvoja historike e marrëdhënieve politike ndëkombëtare, ka provuar se, “nuk ka probleme kontradiktore dhe të pazgjidhura, që nuk mund të zgjidhen me mjete paqësore, në marrëveshje të ndërsjellë ndërmjet vendeve të interesuara”. Kjo tezë parimore e  së drejtës dhe e diplomacisë ndërkombëtare, pa asnjë pengesë mund të merret si bazënisje edhe për zgjidhjen përfundimtare të çështjes koloniale të Kosovës, po qe se protagonistët kryesorë të  bashkësisë ndërkombëtare (Amerika dhe Bashkimi Evropian) janë të gatshëm dhe të vendosur për t’i respektuar ligjet pozitive të së drejtës ndërklombëtare dhe dispozitat e Kartës së OKB-së për njohjen e vetëvendosjes popujve dhe vendeve të kolonizuara, siç është edhe rasti i Kosovës në relacionin me Serbinë kolonizatore. Mirëpo, fatkeqësisht, politika zyrtare e qeverisë së Serbisë së “demokratizuar” (2000-2004) e Zoran Zhivkoviqit (kryeministër), e Nebojsha Çoviqit (nënkryeministër) dhe e Vladan Batiqit (ministër   i Drejtësissë) nuk njeh as parime, as standrade të së drejtës ndërkombëtare, as të UNMIK-ut e as të Amerikës, kur është fjala për shkolonizimin e Kosovës nga ana e SMZ-së.  Këtë konstatim tonin   e  justifikoi praktikisht  qeveria e Serbisë, e cila më 8 dhjetor 2003, e hudhi poshtë Planin preliminar  për ardhmërinë e Kosovës, të propozuar nga Kombet e Bashkuara, dhe të mbështetur nga Amerika dhe Bashkimi Evropian (BE-ja). Ky është edhe një argument më shumë që flet se, Serbia me çdo kusht synon të integrohet në strukturat përkatëse të Bashkimit Evropian dhe në procesin e stabilizimit dhe të aderimit të vendeve perëndimore ballkanike në BE, si dhe në partnerizmin për paqe të Aleancës së Atlantikut Verior(NATO-s), por me  “Kosovën si pjesë territoriale dhe administrative serbe”(!)  Mirëpo, it cannot be done, sepse Kosova historikisht ka qenë, është, edhe do të jetë territor i Shqipërisë Etnike. Në asnjë mënyrë Unioni i SMZ-së, nuk ka gjasë që të përfshihet në proceset integruese rajonale, evropiane dhe transatlantike me Kosovën si barrë koloniale edhe në fillim shekullin XXI. Këtë fakt të pashmangshëm Serbia dhe Mali i Zi, duhet ta kenë pasur parasysh, pavarësisht nga vardisja e politikës së tyre hipokrite “paqësore”  ndaj Shqipërisë, Evropës, dhe në veçanti Amerikës, që Kosovën dhe  territoret e tjera etnike shqiptare, t’i mbajnë edhe më tej nën sundimin e tyre të egër kolonial. Mirëpo, këtë “devizë politike” të Serbisë kolonialiste, që është projekt strategjik afatgjatë i Serbisë së madhe  të Slobodan Milosheviqit, tanimë e kanë “lexuar” dhe e kanë kuptuar në detaje si Amerika, Organizata e Kombeve të Bashkuara, ashtu edhe Bashkimi Evropian.     

Është fakt i pamohueshëm se pas rënies së regjimit gjenocidal-militarist shtetëror të Slobodan Milosheviqit (tetor 2000), bashkësia ndërkombëtare, në veçanti Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Organizata e Kombeve të Bashkuara (OKB)  dhe Bashkimi Evropian(BE) kanë bërë përpjekje të jashtëzakonshme diplomatike dhe ekonomike, që  Serbinë jo vetëm ta rikthejnë në gjirin e tyre, dhe  në organizmat e tjera ndërkombëtare, por edhe ta shpëtonin   nga katastrofa ekonomike dhe kaosi politik i saj, si rrjedhim i shterimit të tre agresioneve të saj gjenocidale në Kroaci, në Bosnjë dhe në Kosovë gjatë periudhës së viteve 1990-1999 të fundshekullit XX. Mirëpo, përkundër gjithë këtij investimi kapital të këtyre faktorëve më  relevantë të bashkësisë ndërkombëtare, politika dhe propaganda e regjimit serbomalazez e Beogradit dhe e Podgoricës deri tani (2000-2004) praktikisht dëshmuan se, edhe pas dorëzimit të Slobodan Millosheviqit në Tribunalin Ndërkombëtar të Hagës, nuk janë të gatshme të shkëputen nga prirjet dhe strategjia e kolonializmit serbmalazez kur është fjala për Kosovën, Anamoravën (Presheva, Bujanoci dhe Medvegja) dhe Malësinë e Mbishkodrës (Tuz, Hot, Grudë, Plavë, Guci, Ulqin dhe Tivar).

Të gjitha përpjekjet dhe aranzhmanet katërvjeçare të diplomacisë serbomalazeze me  institucionet dhe me organizatat e bashkësisë ndërkombëtare janë zhvilluar me “moton” deklarative për rindërtimin ekonomik dhe reformat politike e demokratike  në Serbi, duke synuar integrimin rajonal me shtetet fqinje në kuadrin e Paktit të Stabilitetit të Evropës Juglindore, dhe “statusin e merituar” integrues në Bashkimin Evropian(BE), më 2007. Mirëpo, në këtë kontekst, praktikisht ende nuk kanë dhënë asnjë rezultat konkret për shkak se edhe qeveria katervjeçare e koalicionit serbomalazez, e identifikuar me Vojislav Koshtunicën (ish-president i Serbisë dhe i Malit të Zi), me Zoran Gjingjiqin (ish-kryeministër i qeverisë Serbisë), me Nebojshqa Çoviqin (nënkryetar i qeverisë së Serbisë) dhe me Svetozar Maroviqin (kryetar i Unionit Serbomalazez) ende është duke vazhduar “këngën e vjetër” të politikës pushtuese hegjemoniste të regjimit hollokaustik serbomadh të Slobodan Milosheviqit. Natyrisht, regjimi “demokratik” i Svetozar Maroviqit dhe i Nebojsha Çoviqit nuk përputhet me taktikën agresive të politikës propagandistike dhe luftarake të regjimit të juntës paramilitare, policore e ushtarake të Slobodan Milosheviqit, kurse me strategjinë afatgjatë të tij, është tërësisht kompatibil, dhe paraqet të njëjtën simetri të  rrezikut si për Kosovën, ashtu edhe për pjesët e tjera të kolonizuara të Shqipërisë Etnike. Dimensionet e paralajmërimit të një rreziku të tillë për shqiptarët, sheshit pasqyrohen edhe në vendimet dhe në deklaratat zyrtare të Qeverisë dhe të Kuvendit të Serbisë, që i referohen mohimit të pavarësisë së  Kosovës. Sipas tyre, del krejtësisht e qartë se Unioni i Serbisë dhe i Malit të Zi, Kosovën ende e  konsiderojnë  “territor etnik serb”. Mbi këtë  bazë fallso, antihistorike dhe antiligjore Kosova është sanksionauar edhe në Kushtetutën e re të SMZ-së. Pikërisht, këtu qëndron poenta kyçe pse politika kolonialiste serbomalazeze i ka hudhur poshtë  si të papranueshme “standardet” për Kosovën, të miratuara nga administrata ndërkombëtare e UNMIK-ut, të cilat u proklamuan  zyrtarisht në mënyrë ceremoniale  nga Hari Holker, më 10.XII.2003 në Prishtinë, me ç’rast promovimi publik i këtyre standardeve u mbështet nga ana e përfaqësuesve më të lartë të politikës zyrtare shqiptare të Kosovës, Ibrahim Rugova (kryetar i Kosovës) dhe Bajram Rexhepi (kryeministër i Qeverisë së Kosovës).

           “Anatomia” e ndërrimit të tezave serbomëdha-test

             për Hari Holekrin dhe për Amerikën në Kosovë

Refuzimi  në formën korale i standardeve për Kosovën (në   inicimin, në ideimin  dhe “përpunimin” e të cilave kanë marrë pjesë edhe vetë specialistët e politikës  dhe shkencës juridike serbe të Beogradit) nga ana e Unionit të SMZ-së, nxjerr në pah faktin se Serbia dhe Mali i Zi janë të gatshme të bashkëpunonë me Amerikën, me OKB-në, përkatësisht me UNMIK-un, me BE-në dhe me OSBE-në, vetëm po qe se vjen në shprehje realizimi i njëanshëm dhe subjektiv i “anatomisë” së ndërrimit të tezave serbomëdha në disfavor të pavarësisë së Kosovës dhe të diplomacisë mbështetëse të saj nga ana Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe e UNMIK-ut, përkatësisht e Kombeve të Bashkuara.

Siç pohon politika propagandistike shoviniste antiamerikane e Unionit të Serbisë dhe Malit të Zi, shkas kryesor i kontestimit dhe i refuzimit të standardeve të Planit të Hari Holkerit për Kosovën, qenkanë këto “fakte” : “ Iniciativën dhe draftin e këtij dokumenti nuk e kanë përpiluar Kombet e Bashkuara ose UNMIK-u, por  kjo është “një letër”, të cilën në Prishtinë e solli Mark Grosman, nënsekretari i Stejt Departamentit Amerikan?! ‘Procedimin’ e mëtejmë të këtij dokumenti e mori përsipër Dejvid Ros, këshilltar në misionin e UNMIK-ut” etj. Sipas përmbajtjes së kësaj teze të trilluar dhe të ndryshuar sipas “oreksit” të uzansave tradicionalë të propagandës së zezë dhe të bardhë të regjimit kolonial të Beogradit, del se Projekti i standardeve të theksuara për  Kosovën, qenka hatrtuar nga epspertët  e njohur të politikës shtetërore amerikane, që atë edhe ia paskanë “imponuar” kryeadministratorit të UNMIK-ut, Hari Holker. Ja, ky është preludi i gënjeshtrës dhe i dezinformimit të opinionit publik nga ana e propagandës së politikës zyrtare të Beogradit, që për qëllim të fundit ka kompremtimin e politikës dhe të rolit paqësor të SHBA-ve në Kosovë, përkatësisht në Ballkan.

Në këtë vështrim, njëri nga patrtizanët e ndërrimit të tezave në disfavor të UNMIK-ut dhe të Amerikës, është Nebojsha Çoviqi (kryear i Qendrës Bashkërenduese për Kosovën dhe nënkryetar i qeverisë së Serbisë), i cili në frymën euforike të nacionalromantizmit serbomadh, në stilin e dikurshëm të mesijes së tij,Slobodan Milosheviqit përmes deklaratve të tij dhënë masmediave të ndryshme serbe është shprehur se Plani i Hari Holkerit është një përpjekje perfide e tij, që në emër zbatimit të standardeve të proklamuara për Kosovën, të nxjerrë jashtë loje, Rezolutën 1244, Kornizën kushtetuese (në hartimin e së cilës ka marrë pjesë edhe Serbia së bashku me autonomistët juristë shqiptarë nga Kosova dhe administrata e UNMIK-ut të Hans Hekerupit), duke evituar kësisoj përgjegjësinë e UNMIK-ut, të KFOR-it dhe të institucioeneve të përkohshme. Sipas cilësimit të tezës së ndryshuar dhe të trilluar të Nebojsha Çoviqit, miratimi i standardeve të Planit të Holkerit, nëkupton: “Autostradën për pavarësinë e Kosovës”(Tanjug, më 9.12.2003). Sikundër ky konstatim hipotetik i Nebojsha Çoviqit, të përbënte vetëm 50% e dozës së vërtetës mbi paragjykimin e statusit të ardhshëm politik të Kosovës, atëherë del krejtësisht e qartë se, pala shqiptare nuk ka asnjë arsye, që të mos e mbështetë me përpikmëri zbatimin e standardeve të Planit të UNMIK-ut. Fundja, pavarësisht nga mesazhi tendencioz dhe jo objektiv i kësaj teze akuzuese  dhe të paqëndrueshme të nënkryeministrit serb, Nebojsha Çoviq në llogari të kryeadministratorit të UNMIK-ut, Hari Holkeri, zbatimi i standaredeve të theksuara për Kosovën, pa dyshim do të thotë një hap drejt pavarësisë së Kosovës, që do të ishte faktori kryesor i stabilizimit të paqes dhe të sigurisë në Ballkan, i pëlqeu kjo apo jo politikës virusoide kolonialiste të Unionit të Serbisë dhe Malit të Zi.

Ndërkaq, për sa u përket akuzave të subjekteve politike serbe (pozitë-opozitë), se “njohja e pavarësisë së Kosovës, do thotë përflakjen e Ballkanit”, kjo është tezë absurde dhe e paqëndrueshme e politikës zyrtare serbomalazeze, e lansuar nga  regjimi gjenocidal serbomadh i Slobodan Milosheviqit, dhe nga politika e Kishës Ortodokëse Serbe. Përkundrazi, po qe se ndodhë që politika pushtuese  serbomalazeze nuk heq dorë me  rrugë paqësore (me ndërmjetësimin e OKB-së dhe Amerikës) nga kolonizimi i  Kosovës, atëherë, vërtet, do të përballemi me rrezikun e shpërshtimit të një lufte të re me dimensione jo vetëm ballkanike, por edhe më gjerë.

Të gjithë përfaqësuesit legjitimë të politikës serbomalazeze, dhe populli serbomalazez, tanimë, duhet ta kenë të qartë njëherë e përgjithmonë se, Kosova është territor i Shqipërisë Etnike, e jo i Serbisë, as i Malit të Zi, të cilën e kanë shkëputur nga trungu i saj indigjen, që nga viti 1912, në saje të luftërave gjenocidale të hordhive serbomalazeze, dhe të ndihmës së aleatëve të tyre-Fuqive të Mëdha të Evropës së asaj kohe. Tanimë, edhe Amerika, edhe OKB-ja, edhe Bashkimi Evropian e kanë të qartë se Kosova është shqiptare, por në të jetojnë edhe pakica serbomalazeze, si dhe të tjerë, çka do të thotë se të drejtat e tyre në asnjë segment nuk do të ngulfatën, as nëpërkëmben me t’u pavarësuar Kosova nga sundimi kolonialist serbomalazez.

Pavarësisht nga destruktiviteti dhe shovinizmi i politikës serbomadhe  se “Kosova është tokë serbe”, gjë që kjo është vetëm një ëndërrë dhe utopi e shkretë, që e shfrytëzojnë dhe e kapitalizojnë për qëllime të marketingut politik për pushtet liderët dhe grupet e ndryshme të interesit përbrenda Serbisë dhe Malit të Zi, sepse Kosova më kurrë nuk ka gjasë, që të kthehet brenda kufijve kolonialë të Serbisë dhe të Malit të Zi.  Në këtë vështrim, asnjë argument nuk është në favor të së drejtës historike serbomalzzeze mbi Kosovën, por është e kundërta.

Politika serbomalazeze mund të ushtrojë kërcënime, shpotitje ironizuese se “shqiptarët nuk do ta shijojnë kurë pavarësinë e Kosovës, por janë duke parë ëndrra etj.”.Mirëpo, të gjitha këto “mjete moralizuese” të propagandës  dhe politikës serbomalazeze, assesi nuk do të ndihmojnë në rikthimin e terrorit dhe të gjenocidit të institucionalizuar shtetëror të Unionit Serbomalazez në Kosovë. Ç’ është e vërteta, Beogradi dhe Kisha  Ortodokëse Serbe në Kosovë kanë filluar të ngrejnë institucione paralele shtetërore si pandan  Qeverisë së Kosovës dhe UNMIK-ut. Këtë e ka deklaruar edhe Hari Holkeri, duke nënvizuar se :”pushteti i Serbisë kohëve të fundit po vazhdon me forcimin e strukturave paralele në Kosovë, posaçërisht në shkallë komunale, gjë që kjo është në kundërshtim me Rezolutën 1244, dhe është duke rrezikuar ndërtimin dhe zhvillimin e  shoqërisë multietnike në Kosovë”.(The Guardian,10.12.2003). Mirëpo, të gjitha këto përpjekje të KOS-it dhe të politikës serbomalazeze për të rikthyerë sovranitetin kolonial mbi Kosovën, së shpejti do të dështojnë, si rrjedhim i njohjes së subjektivitetit juridik ndërkombëtar të Kosovës.

Të gjitha koketimet dhe deklaratat e politikës zyrtare serbomalazeze, se dakordohen me kursin e politikës së jashtme amerikane në Ballkan dhe në Evropë janë të pasinqerta, dhe pa asnjë përmbajtje reale të zhvillimit të marrëdhënieve miqësore reciproke me SHBA-në, sepse kanë për qëllim vetëm shfrytëzimin e favoreve të saj në emër të gatishmërisë së luftimit të terrorizmit ndërkombëtar, dhe të vjeljes së ndihmave dhe të kredive financiare për të ringjallur bankrotin ekonomik dhjetëvjeçar, e në anën tjetër të murkullojnë dinakërisht terrorizmin e tyre kolonial mbi Kosovën dhe territoret e tjera të Shqipërisë Etnike.

S’ka dyshim se, në çdo kohë, Serbia dhe Mali i Zi janë të gatshme t’i dërgojnë  trupat e tyre  ushtarake në Afganistan, në Irak, dhe kudo, në cilindo qoftë  skaj të botës, vetëm ta “bindin” Amerikën se “Kosova është serbe, dhe shqiptarët janë terroristë dhe separatistë”. Ky është i tërë sensi i  vërtetë i vardisjes së politikës së sotme “demokratike” dhe të “disiplinuar” të Unionit Serbomalazez ndaj politikës zyrtare amerikane, politikë kjo, e cila në esencë për serbët dhe për malazezët racistë, e ka humbur besimin dhe kredibilitetin e saj që nga ndërhyrja ushtrarake e NATO-s në Kosovë kundër forcave militare, paramilitare dhe policore të Serbisë dhe të Malit të Zi, të cilat e patën djegur Kosovën, dhe shpërngulur me dhunë dhe me terror mbi 800.000 mijë shqiptarë në IRJM, në Shqipëri, në Turqi, në Evropë, në Amerikë dhe në Australi etj.

Natyrisht, edhe politika zyrtare amerikane nuk është infantile dhe,  aspak e "përgjumur" nga "evolucioni" i politikës zyrtare të Unionit të SMZ-së ndaj saj, sepse tanimë si regjimi hollokaust i Slobodan Milosheviqit, ashtu edhe ai regjimit "demokratik" të "DOS-it" i kanë dhënë mjaft argumente të pamohueshme, se politika serbomalazeze, patjetër duhet të lirohet nga recidivat e mitologjisë mesjetare dhe të kolonializmit mbi popujt e tjerë fqinj të Ballkanit. Ndryshe, do të vijë në pikëpyetje serioze "idili" i marrëdhënieve ekonomiko-tregtare e diplomatike i Amerikës me Unionin e SMZ-së, marrëdhënie këto, të cilat ende qëndrojnë në "këmbë të qelqta", sepse Unioni i SMZ-së, akoma nuk e ka dhënë "provimin e maturës"  nga politika e jashtme  në rastin e zgjidhjes së statusit përfundimtar të Kosovës, sepse ende po ushqehet me vlerësimet negative të politikës antishqiptare dhe antiamerikane të regjimit fashistoid kriminal të ish-kryetarit të Serbisë, Slobodan Milosheviq. Këtë e dëshmoi edhe potezi më i ri i gabuar i Qeverisë së Serbisë, e cila më 9 dhjetor 2003, i hudhi poshtë si të papranuara, standardet për Kosovën, të sajuara nga ana e UNMIK-ut, dhe të miratuara nga politika shqiptare e Kosovës, si dhe nga Bashkimi Evropian(BE) më 10.12.2003.

 Arritjen e një konsensusi të këtillë politik të palës shqiptare me faktorët e bashkësisë ndërkombëtare në miratimin e Planit të kryeshefit të UNMIK-ut, Hari Holker për zbatimin e standardeve për Kosovën, pushtetarët  dhe politika propagandistike zyrtare e qeverisë së  Serbisë, me në krye Nebojsha Çoviqin,(nënkryetar), Zoran Zhivkoviqin (kryeminkistër),Goran Svilanoviqin (ministër i Jashtëm) i Unionit të SMZ-së, si dhe i "trabantëve" të tyre nacionalshovinistë në Kosovë, Oliver Ivanoviq, Rada Trajkoviq dhe  Momçilo Trajkoviq etj., e cilësuan si "teori komplloti" dhe ndërhyrje direkte në çështje të brendshme të Serbisë nga ana e Amerikës dhe UNMIK-ut, në favor të përgatitjes dhe të promovimit të ardhshëm të pavarësisë së Kosovës.

Mediat dhe Politika

ETOSI DHE PATOSI NË SHËRBIM TE POLITIKËS PARTIAKE: IDEOLOGJI APO REALITET SHQIPTAR?

Shkruan: Gëzim MEKULI*, Oslo, 3 dhjetor, 2003

           Të gjithë neve që kemi mbaruar, së paku, shkollën fillore, kemi njohuri për modelin e thjështë të komunikacionit: Dërguesi- Porosia- dhe Pranuesi. Ky komunikacion me te drejte mund te quhet edhe modeli i "binareve të hekurudhës" Por cilat janë format që ndikojnë në (keq)kuptimin e një porosie, fjalimi, debati? Cfarë është semiotika, retorika?

             Që nga antika politikanët përdorën shprehjet retorike për të ndikuar/bindur opinionin publik. Përzgjedhja e elementeve ndikuese të retorikës duhej, patjeter, që t’iu përshtatet "qështjes", e cila ishte edhe pjesë e situatës. Teoria klasike mbi retorikën, rëndësi të vecantë i kushton mënyrës së komunikacionit retorik. Kjo teori udhëzon që retorika gjithmonë duhet të zhvillohet me rastinin e ndonjë ndodhie të vecant; në një kohë të caktuar; për një publik të përzgjedhur, dhe padyshim për një qëllim të caktuar. Retorika, pra, fundamentalisht, është e orientuar nga mënyra pragmatike.

              Shprehja retorikë në shqipen tonë, të perdithsme, kuptohet si "gjuhë e trandafileve" dhe si "gjuhë e zbrazët". Mënyra e të paraqiturit në opinion është pjesë e integruar e politikës, andaj edhe është fare e natyrshme që politikanët të jenë të kujdesshëm rreth formulimit të fjalëve dhe fjalive politike. Por një ndër më të rëndesishmet është se si politikanët shfryëzojnë aftësin e tyre intelektuale? Në cformë representohen në publik dhe si fokusohen këta në media dhe nga mediat?

           Edhe pse telvizioni ka kohë që ka zëvendësuar takimet dhe tubimet klasike (dhe më vonë edhe kuvendin) si arenë kryesore për agjitacion e propagandë politike, talenti dhe aftësia për të bindur dhe komunikuar/biseduar, është sot po aq e rëndësishme, mu si në antiken e vjeter.

          Profesori i shkencave politike Thomas Christian Wyller thote se "politikanet para ekranit televiziv shfrytëzojnë shumë triqe të retorikës klasike. Ai shton, se "arti i të folurit dhe talenti për tu shprehur ishte gjithnjë në epiqëndër të civilizimit romak dhe atijë grek; ishte një fenomen i opinionit publik; qëllim i edukimit dhe një instrument i fuqishëm per te arritur qëllimet politike. Përgatitjes, dispozicionit dhe transportimit të porosisë me gojë gjatë takimeve/tubimeve i është kushtuar rendesi e veqantë. Ata që dëshironin të flitnin në procese gjyqësore apo në tubime popullore, u është afruar shkollim cilësorë.

            Edhe pse retorika më nuk është drejtim i veqant në shkolla, nuk është qudi se përse politikanët, edhe sot, janë shumë të vetedijshëm rreth paraqitjes së tyre në opinionin publik dhe rreth përzgjedhjes me kujdes të fjalëve. P.sh sot shfrytëzohet me shumë precizitet dhe kujdes përshtatja e mënyrave ndikuese gjuhësore, gjithnjë duke u bazuar në shkallën e mentalitetit dhe nivelit arsimor të publikut, dhe natyrisht në bazë të asaj se cfarë, politikani, dëshiron të arrijë në opinion. (Shqiptarët kanë politikan, që në opinion, me decenie të tëra kanë komunikuar me udhëzimin dhe ndihmën mediave. Dhe pa dyshim mund të thuhet se platforma e karierës së tyre politike është ngritur e ndërtuar vetëm në bazë të fjalimeve retorike dhe fjalëve premtuese) Për këta njerëz është shumë me rëndesi që të rrezatojnë bindje, siguri përsonale, moral, padjallëzi e sinqëritet tek përkrahesit e tijë.

          Sipas teorisë retorike janë tre faktor që politikanet i kanë në dispozicion për të bindur/ndikuar opinionin. E këto sipas kategorizimit të Aristoteilt janë: Ethos, Pathos dhe Logos. Retorikasit e vjetër mendonin se gjdo fjalim i mirë do të duhej të "informoj", "argëtoj" dhe "leviz publikun" ( docere, delectare, movere).

          Ndonjëri politikan më shumë i kushton rëndesi anës etike (Etos), tjetri politikan investon dhe luan me ndjenjat e popullit (Patos), e ndonjë tjetër tenton që të argumentoj me arsye e logjikë të shëndoshë (Logos). Shumica e politikanëve, gjatë apeleve, shfrytezojnë kombinimin e elementeve të etikës, ndjenjave dhe arsyes, përderisa të tjerët gjatë teknikës së fjalimit paraqiten si zotërues të mirë të sajë.

           Është e dobishme të nenvizohet se politikanët tanë janë duke përdorur edhe "stolisjen/zbukurimin" e fjalimit ", e cila është duke argëtuar opinionit publik, e kjo bëhet me qëllim që "publiku të mos mërzitet/bajatoset". Fjalimet e politikanëve "tanë" janë të "erëzuara/shishmuara" me formulime të ndryshme fikse, pak a shumë të befasishme dhe jologjike (Pekmezi, turshitë kosovare, qënte e Sharit,…etj)

           Sipas kësaj logjike, fjalimet nuk duhet drejtuar ne mendje, ne koka, përkundrazi, fjalimet duhet orientuar ne ndjenja (feelings), ne bark. Gjithsesi sipas kesaj teorie, fjalet duhet te jen te shkurta, dhe te perseriten vazhdimisht…Shumica e politikanëve gjatë fjalimeve të tyre përbejnë karakteristika të veqanta në vete: p.sh Presidenti, z. Dr. Rugova është një shembull tipik i cili në opinion paraqitet me shumë ethos dhe pathos, përderisa kryetari i kuvendit të Kosovës, z. Nexhat Daci, më shumë njifet, në opinion si argumentues racional dhe është përsonifikim i logos-it.

          Sot, perspektiva retorike klasike është pjesërisht e zbatuar. Karakteri audiovizuel i medias televizive kërkon mirëkuptim dhe njohuri të thellë, se cfarë cilesi duhet të posedoj një politikan, për të korrë suksese në opinion.
  Për polotikanët e aktual (dhe politikat e tyre) më e rëndësishmja, dhe mos të themi më jetike/ është presantimi sa më unikat dhe sa më i "pazëvëndesuar" në ekranin televiziv; rrespektivisht "actio". Dhe këtu rol të madhë luajnë shumë më tepër elemente e rrethana tjera: Theksimi i fjalëve, apo fjalive të përzgjedhuara, mimika, shiqimi ( i këndshëm e plot lezet), gjestet (si berja me gishte, pershendetja me dore -ashtu kot në ajër- karizma dhe "gjuha e trupit ("body language").Në veqanti kujdesi për të zotëruar sa më shumë zërin dhe fotografinë, është një kusht qëndror për të arritur suksese në skenën politike (kombëtare dhe ndërkombëtare) Andaj edhe nuk është e cuditshme se aktorët janë profesionalist mu në "actio fushen" e retorikes. (Keni lodhur mendjen se pse kryetari i shtetit të California -s, quhet Arnold Schwarzeneger?) Ne e dime se aktoret luajn role kurë ata paraqiten në skenë. Gjdonjeri që shfaqët në opinion, luan një rol. Por sot kjo konsiderohet si retorike e keqe po që se kjo aktparaqitje është e shumdukshme dhe "jo origjinale"

       Porosia politike (dhe vet proceset demokratike) mund të mbeten jo të qarta, për shkak të triqeve retorike të politikanit, dhe tentimit te tijë, për të ndërtuar imigjin personal. Në qoftë se fjalët e mëdha dhe gjestika përsonale mbizoterojnë lidhshmërite logjike, mundësia që politikat të jenë të dështuara janë më se reale. Në anën tjetër, përdorimi i shprehjeve metaforike dhe paraqitja unikate mund të zgjojë interesim në mijëra shtepi dhe familje, dhe në këtë mënyrë edhe të kontribojnë në simpatine e politikave, (por kjo varet nga vetedija e nje shoqërie)

         Është me rëndësi që populli të ketë interesim për përsonalitetin e politikanit, dhe kështu dalë ngadalë, ky popull, do "të hapë sytë" dhe do të jetë i interesuar edhe në përmbajtjen politike, mendojnë shkenctarët e shkencave të komunikacionit. Një ndërë pyetjet që sot janë duke u shtruar në opinon është: nëse mediat janë një mjet i rëndësishëm për moralin e shoqërise, apo vetëm instrumente që janë "duke i zenë" frymën debateve konstruktive të vyeshme.

   Vlera e debatit shqiptar s’do duhej të ishte "një kafiteri e tymosur", por një katalizatorë për një mendim dhe veprim të ri politik. Është një ndër detyrat më të rëndësishme dhe jetike që mediat të realizojnë një vitalizim të vlerave të debatit edhe në shtresat më të varfëra të shoqërisë, si dhe të përbashkojnë shprehjet dhe zhargonët abstrakte/thata së bashku me vendimet dhe veprimet politike konkrete.
     Po qëse shoqëria angazhohet në qështjet fundamentale, rreth ardhmërisë dhe zhvillimit të shoqërisë, është e rëndësisë së vecant, që këta të përjetojnë rrjedhojat konkrete të jetës së tyre të përditshme. Në të kundërtën po që se publiku nuk ështe në gjendje që të njoftohet më shumë se sa formulimet e përzbukuruara me ngjyrime "a la Brezhnjeviane", e të lançuara nga kolltuqët e politikanëve dogmatik, atherë retorika do të shndërrohet në propagande Goebels-iane...

 * Autori vazhdon studimet pasdiplomike në shkencat e Mediave, Filmit dhe Komunikacionit në Universitetin e Oslos, Norvegji.

Prof.Dr.Mehdi HYSENI

TRIBUNALI I TIRANËS GJYKOI NË FAVOR TË TIRANËS ETNIKE

Siç bëri të ditur "BalkanWeb" përmes lajmit të orës 2,35, më 21 nëntor 2003, Gjykata e Faktit e Tiranës liroi nga burgu krerët e AKSH-së, Gafur Adili dhe Taip Mustafaj, të cilët për shkak të akuzës " për nxitje të urrejtjes dhe grindjes etnike", të ngritur nga ana e gjykata e Tiranës, që nga 1 korriku 2003 mbaheshin "pengjë" në burgun hetues të Tiranës. Si rrjedhim i një aktvendimi të tillë racional largpamës të Gjyaktës së Faktit të Tiranës, sot, definitivisht u përmbyll si e pabazë "dosja" e ashtuquajtur e "nxitjes së urrejtjes ndërnacionale", e cila në mënyrë skandaloze dhe, pa kurrfarë të drejte iu pat atribuar krerëve të Armatës Kombëtare Shqiptare (AKSH-së) Gafur Adilit dhe Taip Mustafait, të cilët sot, në mungesë të provave, u shpallën të pafajshëm dhe të lirë.

Aktvendimin e Gjykatës së Faktit të Tiranës për lirimin nga burgu të Gafur Adilit dhe Taip Mustafajt, kam nderin dhe kënaqësinë e posaçme, që ta përshëndes dhe ta çmoj lart e gjithanshmërisht, sepse është një akt i drejtë, racional dhe, plotësisht me bazë të parrëzueshme ligjore, morale, juridike, kombëtare dhe patriotike, duke nxjerrë në shesh para opinionit kombëtar dhe atij ndërkombëtar, se krerët e akuzuar të AKSH-së, Gafur Adili dhe Taip Mustafaj, nuk kanë qenë të implikuar, as nuk kanë kryerë asnjë vepër të "nxitjes së urrejtjes ndëretnike", siç i fajësonte rëndë dhe pa të drejtë aktakuza e Prokurorisë së Tiranës.

Kolegji gjykues i Tribunalit të Tiranës, i drejtuar nga kryegjyaktësi Fehmi Petku, me nxjerrjen e aktvendimit të prerë, që krerët e AKSH-së, Gafur Adili dhe Taip Mustafaj, të lirohen nga aktakuza e montuar, dhe e përgatitur nga aktorë të ndryshëm të shërbimeve sekrete policore serbosllave e maqedone, si dhe të hyzmeqarëve të tyre vullnetarë, është akt i rëndësishëm juridik ligjor, sepse në mënyrë argumentuese, objektive dhe të guximshme, i përgënjeshtëroi si të pabaza, duke i hudhur në erë, të gjitha akuzat e kurdisura me karakter shpifës dhe spekulativ politik të frontit ortoks sllav (serbomaqedon), të orientuara jo vetëm kundër këtyre dy krerëve të AKSH-së, por edhe kundër organeve dhe institucioaneve të rendit dhe të drejtësisë së Republikës së Shqipërisë, që kishin për qëllim të fundit destabilizimin e saj, sipas devizës tanimë të njohur serbomadhe sllave , këtu e 100 vjet më parë: "divide et impera" të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike.

Fatkeqësisht,kohëve të fundit, këtë konstatim po e dëshmon edhe përzierja direkte dhe indirekte e "gishtave" greko-serbë  në rastin e Himarës.

Me aktvendimin e lirimit të Gafur Adilit dhe të Taip Mustafait, Gjykata e Faktit të Tiranës me përfaqësuesin e saj të autorizuar, Fehmi Petku, pa dyshim, do të jetë një shmebull i pashlyerë pozitiv në historinë e drejtësisë kombëtare shqiptare, sepse praktikisht dëshmoi para opinionit, se kriteret dhe normat e saj vlerore juridike, ligjore dhe kushtetuese nuk priren, as nuk mbështeten në tendencat, në paragjykimet, në trsynitë dhe në idetë e errëta ortodokëse sllave dhe pansllave, që kanë për qëllim organzimin dhe shfarosjen e institucionalizuar të lirive dhe të drejtave individuale dhe kolektive të shqiptarëve, pavarësisht se ku ndodhen dhe ku jetojnë ata sot.
Gjithashtu, Gjykata e Faktit të Tiranës, me aktlirimin e Gafur Adilit dhe të Taip Mustafait, hudhi në erë të gjitha insinuatat, dyshimet dhe skepticizmin e manifestuar lidhur me këtë çështje, se institucionet dhe organet e caktuara të Tiranës (me gjasë) janë të influencuara dhe të dirigjuara drejtazi ose zhdrejtazi nga politika propagandistike shoviniste serbomaqedone sllave.

Për më tepër, aktvendimi i theksuar i Tribunalit të Tiranës, i la me "gishta në gojë" të gjithë armiqtë dhe kundërshtarët e Gafur Adilit dhe të Taip Mustafait, përkatësisht "ALERGJIKëT" e procesit të ribashkimit të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, ngase në vend të shqiptimit të dënimit të tyre, Kolegji gjykues me në krye Fehmi Petkun, e gjykoi çështjen drejt, dhe në favor të Tiranës, duke i mbyllur kësisoj të gjitha poret e politikave spekuluese dhe propagandave sllave e prosllave antishqiptare, dhe të rrugëve pa krye, që do të shpienin pa dyshim (për herë të parë në historinë e kombit dhe të shtetit shqiptar) në ngritjen e "Murit të Berlinit" apo të "Murit Kinez", që do të vulosnin përgjithmonë përçarjen dhe ndarjen fizike, shpirtërore, kombëtare dhe shtetërore të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike.

_____________________

Autori i këtij komenti, përfiton nga rasti, që t'iu falënderohet sinqerisht dhe shqiptarisht si Gjykatës së Faktit të Tiranës, ashtu edhe të gjithë atyre veprimtarëve patriotë shqiptarë, që u angazhuan drejtpërdrejt, dhe kontribuan në forma të arsyeshme për ndriçimin dhe gjykimin e drejtë të çështjes së Gafur Adilit dhe të Taip Mustafait.

VAZHDON TRYSNIJA NDERKOMBETARE

- Paralelizmi i kercenimeve politiko-diplomatike dhe penalo-juridike!!!

Pas mbajtjës së takimit të ashtuqujtur dialogu në mes të Prishtinës dhe Beogradit në Vjenë, me instistim të faktorit nderkombetare, dhe më pas “sukesin” e deshtuar, siq vlersohej nga një pjesë e faktorit nderkombëtar dhe ati vendor në Kosovë, mbetët vetëm simbolika e një fotografije aqë të kerkuar. Faktori nderkombëtar ka paralajmruar vazhdimin e trysnisë tani me forma tjera më shantazhuse me kercenime jo vetëm në rrafshin politiko-diplomatik por dhe nga një paralelizëm me kercenime në disciplinen penalo-juridike.

Si mund të kuptohet ndryshe paralajmrimi i ardhjës së dy krerëve të dy institucjonëve nderkombetare për fundin e kësaj jave në Prishtinë, dhe vazhdimin e bisedimeve me faktorin politik dhe institucional të Kosovë nga z.Sollana dhe në të njejten kohë ardhja e kryeprokurores për krime lufte në ish Jugosllavi, z. Arburg, sigurishtë për të bërë kercenime të reja për arrestime të mundshme ndajë ishë luftetarve të lirisë, për qellime tani më politike sespse keshtu do ta ndimonte z.Sollana në relizimin e synimeve të tija diplomatike, për relizimin apo ekzekutimin me qdo kushtë vazhdimin e takimit tani më të deshtuar në Vjenë.

Pra, tani udhheqja e jon politike dhe institucionale do të ballafaqohet me një paralelizem trysnije tani më të sofistikuar, me një “kauzalitet logjik”. Se tani një pjesë e faktorit nderkombëtar që eshtë duke menduar se nga një metodologji e till e imponimit do ta realizon emisjonin e sajë për ta detyruar një popull për kunder vullnetit të tijë të deklaruar për mvetesi, të detyrohet të pranoi shkeljen e të drejtës së tijë për liri dhe vetvendosje.

Duke u kercnuar një popullë me metoda më të ndryshme për mes të zgjedhurve me voten e lir e demokratike që i përfaqesoin institucjonet e Kosovë, pa u përfilluar, principet demokratike të një rendi juridiko-ligjor të bazuar në rregullativa kushtetuse dhe tek e fundit dhe në Kornizën ligjore mbi të cilen eshtë ndrtuar pushtet institucional.

Si guxohet me aqë letësi të anashkalohen institucjonet e Kosovës të ndertuara me mund, sakrifica dhe gjak të popullit të Kosovës, pas një lufte qlirimtare të udhehequr nga UQK-ja dhe e ndimuar nga faktori nderkombëtar.

Një pjesë e këti faktori nderkombetar që tani deshiron ta rrenon tërë ketë mund dhe sakrificë jo vetëm të popoullit të Kosovës por dhe të faktorit nderkombetar që ishte shumë i sinqertë për ta ndimuar qlirimin e Kosovës nga pushtuesi serbo-sllav, me tentime të tilla për bashkjetesa mes popujve që kan mure gjaku ende të njomë që nuk munden ta tekaloin apo të harrohet. Sigurishtë se atakimi i kësajë vlere tani më të pranuar nderkombetarë të qlirimit të Kosovës, të atakohej keshtu siq po veprohej me organizime të tilla të bisedave-dialogjeve, athua vall po shkelen marraveshtjet nderkombetare të siguruar në konferenca nderkombetare në Rambuje dhe rezulluta 1244 e cila decidivishtë popullit të Kosovës pas tri vitesh i ka siguruar deklarimin e vullnetit të tijë për ardhmerin dhe statusin final për Kosovën.

Sigurishtë se e gjithë kjo punë e mund i faktorit nderkombetar për tu krijuar relacione të reja në mes të Kosovës dhe ish Jugosllavisë, nuk është bërë që tani të dalin një pjesë e po keti faktori nderkombetar për ta rrenuar, me tentaiva të tilla të dukshme dhe të pa dukshme që Kosovën ta fusi në krijesa të reja shtetrore si eshtë kjo e ashtuqujtura Serbija dhe mali i zi. Pra, po ky faktor apo pjesë e faktorit nderkombetar heshtazi apo indirekt i jep shenjen e gjelbërt Serbisë dhe Malit të Zi të bën agresinon kushtetues mbi Kosovën duke e futur në perambula apo deklarata kushtetuse e qeveritare të saja. Përkunder faktit se tani më nuk ka Shtet të qujtur Jugosllavi dhe juriduikishtë me konventa dhe akte nderkombetare mund të konsiderohet se rrezulluta 1244 eshtë e tejkaluar në raport me rrethanat e reja të krijuara në keto hapsira, se Kosova duhet konsideruar juridikishtë si teritor kompakt me kufit ekzistues siq ka qen para Luftës qlirimtare, dhe tani e bashkadministruar me faktorin nderkombetar si fazë kalimtare deri në vendosjen definitive të statusit final të sajë.

Udhehequar nga logjika e veprimeve apsurde dhe të pa kuptushme të një pjese nga faktori nderkombëtar në rrafshin politik e diplomatik dhe ushtarak sot shiquar nga prizmi i marraveshtjeve të krijuara kryesishtë me inciativen dhe ndimen kryesor të SHBA-ve dhe të Anglisë si aleate e fuqishme dhe më vonë e përkrahur dhe ndimuar nga disa shtete tjera, u vue në veprim të ndimës jo vetëm moralo- politike dhe humanitare, por u detyruan të bëhet intervenim ushtarak nga Aleanca veriatlantike NATO-ja për ta ndimuar qlirimin e Kosovës nga pushtuesi serb, duke u bashkndimuar me UQK-në, kundër forcave ushtarako-policore serbo-jugosllave Ky intervenim nderkombetarë u shoqerua me shumë demtime jo vetem te faktori njeri por dhe matrijal, për tu krijuar situata e reja në keto hapsira në mes të palve nderluftuse. Prandajë, tentimet e fundi të po keti faktori nderkombetar apo një pjese të sajë, për t`i detyruar dy popuj që kurrgjë të përbashket nuk kishin në historin e tyre të dhimshme, pos dhunës dhe gjaksojës se vazhdushme që e pejetuan Shqiptaretë, tani themi se ky absurditet paraqet nderkombtarisht një nonsens politiko-diplomatike. Se pas gjdo lufte të bërë në mes popujve, logjikishtë bisedat duhet të ngritën në autoritetin e KONFERENCAVE NDERKOMBËTARE.

Eshtë evertet se një pjesë e faktorit politik në Kosovë, për fatkeqsi i udheheqin disa nga individ të pa përgjegjshem konform rrethanave, se janë treguar të luhatshem dhe shumë të discilinuar ndaj qdo faktori tjetër duke mos e rrespektuar faktorin vendor. Dhe pa kurrfar mbeshtetje apo përkrahje të shumicës jo vetëm politike, institucionale apo më gjërë në popullin e Kosovës, po vetëm duke i keqperdorur autortizimet në udheheqjen e instucjoneve, pa i pytur apo konsulltuar vetë keto Institucjone, ju kan bashjkangjituar inciativave të tilla për biseda dhe dialogje pa kurrfar kushtesh. Sigurishtë se marrja pjesë në bisedime në nivele të Konferencave nderkombetare dhe si palë të barabarta eshtë interes i përgjithëm dhe jetik i Kosovës, por se më parë duhet krijuar baza kushtetuse.

Populli i Kosovës kësaj rradhe duhet rrespektuar qendrimin parimor të një pjese të faktorit politik-real, që me vendosshmeri kerkoj të rrespektohet rregulla demokratike e një shoqerije civile, duke insistuar që për një qeshtje të tillë të hapjës së qfardo bisedimesh me një Shtet tjetër duhet domosdo të merret pajtimi i gjërë në baza politike, intelektuale e të shoqerisë civile, dhe institucionale. Se pa një mikuptim të mbrendshem politik dhe institucionale, pa patur koncenzus vendor qdo bisedim me tjerët mund të quhet paraprakishtë i deshtuar, siq u vertetua me takimin e parë në Vjenë.

Nuk kan munguar dhe në të kaluaren e afërt para lufte dhe gjatë lufte tentime e tilla për të patur biseda me Serbinë, por nuk kan dhanuar rezulltate dhe si pasjë ishte domosdoshmeria logjike për një popull të gjejë dhe rrugë tjera për ta kerkuar lirin e vetë. Edhe gjatë kësaj periudhe disa nga ishë udheheqesit e të ashtuqujturit pushtet paralel kan biseduar dhe në rrethana shumë më të pavoliteshme me kreun e serbis tani të akuzuarin për krime lufte kriminelin M.por se kan deshtuar, dhe tentimet e tilla në keto rrethana janë shumë të pa përgjegjeshme politikishtë dhe të dëmshme kombëtarishtë, sigurishtë se nga keto psime nuk kan marrur mesim!!!

Ardhja e paralajmruar e dy krerve të dy institucjoneve nderkombetar për të kerkuar vazhdimin e të ashtuqujturit dialogu dekorative Prishtinë Beograd, tani me kerkesë për tu krijuar disa nga grupet punuse në nivele qeveritare, duke paralajmrfuar metoda të reja e të kombinuara për ta testuar faktorin ton politik dhe institucional që të pranoj të jetë pjesë e këti skenari siqgurishtë të perpunuar nga një pjesë e po keti faktori nderkombetar që nuk deshiron qetesi në keto hapsira ballkanike. Sigurishtë faktori real politik-institucional do të analizoi dhe gjykoi racionalishtë e me përgjegjësi këte qeshtje, duke kerkuar edhe më tutje veprime institucionale dhe një konsullt e gjërë me popullin e Kosovës sespse eshtë duke u vendosur për ardhmerin e Kosovës dhe popullit të sajë, se ky paralajmrim tani veq eshtë deshmuar nga disa dashamir dhe miqet nderkombetar të cilet ia doin të miren proqeseve për Kosovën dhe Shqiptaret.

Paraqitjet, vlersimet dhe qendrimet e një pjese të faktorit politik dhe institucional para bisdave dhe tani pas bisedave në Vjenë, janë të përgjegjshme politikishtë dhe shumë të dobishme kombëtarishtë për ardhmerin e Kosovës dhe popullin e sajë. Tani, po keto subjekte intelektuale, politike dhe të shoqerisë civile duhet të janë të bashkuar dhe unike në veprime me qendrime intelektuale e politike në institucjonët tona, duke kerkuar një dinamizëm të ngutshme disa inciativa apo nisma parlamentare në veprim, për ta krijuar bazen e fort dhe të fuqishme ligjore dhe kushtetuse, që ta siguroi zgjidhjen e statutit final të Kosovë, në pamvarsi drejtë intergrimeve kombëtare në Evropen e Bashkuar.

Vetëm ketshtu mund të jemi të rrespektuar dhe të ndimuar nga faktori nderkombëtar, sespse vetëm ata popuj që janë të vendosur do ta fitoin lirin dhe pamvarsin e vetë.

                                                                                                Sylë ARIFI

                                                                                               Basel, 18.10.03

E shtunë, 6 shtator, 2003

MATEMATIKA POLITIKE SËRBE
Shkruan: dr.Besnik Bardhi
- Njeriu gjatë tërë jetës, mundohet të bëjë seleksionimin e kujtimeve.Disa gjëra, vërtetë duhet harruar, nga se ngarkojnë dhe rëndojnë trurin. Zakonisht njeriu tenton të eliminojë apo zbehë nga kujtesa e tij ngjarjet dhe gjërat e pakëndshme. Shpesh mendojmë se ia kemi arritur këtij qëllimi, por prap gjatë jetës, në momente të caktuara vie deri te riaktivizimi i tyre, si pasojë e ndonjë provokimi të fortë nga jashtë. Kohëve të fundit , kjo dukuri ndodhë si pasojë propagandës agresive dhe luftënxitëse sërbe. E gjithë kjo të përkujton kohën e vetë satanës kur ishte në pushtet, kriminelit të luftës dhe kasapit të Ballkanit Millosheviq. Nxënësit dhe pasardhësit e tij, prap dëshirojnë të bëjnë karrier në kurriz të Kosovës. Gjithë populli shqiptarë në Kosovë ishte dëshmitar i asaj që ndodhi në vitet 1998/99, dhe seicili nga ne kemi nga një histori të tmerrshme nga ato ditë. Çdo rrëfim nga ne përbënë në vehte një skenar filmi horror. Si fëmijë kisha dëgjuar nga disa njerëz të urtë një thënje të pabesuar dhe të pa kuptueshme për atë kohë. Ata shumë shpesh thoshnin: “ Do të vijë koha kur të gjallët do të ju kanë lakmi të vdekurve ” ! Gjatë kohës së bombardimeve të NATO-s në Kosovë, si shumë tjerë edhe unë me tërë familjen mbeta në Gjakovë, nuk patëm fatin të evakuohemi me kohë. Bandat kriminale paramilitare sërbe, të cilëve ju kishin ardhë në ndihmë edhe shumë vëllëzër tjerë sllavoortodoks, i kishin duart e lira për të qëruar hesapet me popullatën duarthatë shqiptare. Luftë i thoshin kësaj, por këtu nuk kishte vijë të frontit si në luftërat e zakonshme.! Armiku sërb ishte brenda në qytet dhe në prag të shtëpisë. Nuk kalonte natë apo ditë , e të mos atakohej ndonjë lagje e qytetit. Vriteshin njerëzit e pafajshëm dhe pastaj improvizoheshin krematoriumet , duke djegur shtëpitë së bashku me viktimat e masakruara.Qyteti i Gjakovës çdo ditë e më tepër i ngjante Vukovarit. Ishte “ fatlum ” ai i cili vritej me armë zjarri. Kriminelët sërb ekzekutonin shqiptarët me armë të ftohta dhe me përpikëri, ashtu si i kishte mësuar Vasa Qubriloviq dhe Artemija. Gjysëm harku i “ PATKOJ” - it, nga plani famkeq sërb për lufën e fundit në Kosovë, sa vinte e zgjërohej nga brenda. E gjithë kjo masakër, udhëhiqej nga serbomalazezët “ vendas ” të cilët ishin akterët kryesor në aksionet vrastare. Ata ishin prijetar, nga se ishin rritur pran shqiptarve dhe tereni për ata ishte i njohur. Çdo natë tubohej shtabi i tyre në Kuvend të Komunës. Kryetari i dhunshëm dhe shefi i atij shtabi Momqillo Stanojeviqi, ishte shumë i knaqur nga raportet që vinin nga tereni. Sipas parimit të njohur sërb, vetëm shqiptari i vdekur është i mire, u ekzekutuan foshnjët, gratë, burrat, pleqtë… Masakra në Familjen Vejsa me dt.01.04.1999, ku u masakruan dhe u dogjen 22 fëmijë dhe gra, është shembulli më tipik i veprimtarisë “ heroike ” të luftëtarëve sërbë. Kjo ngjarje tragjike në mesin e shumë masakrave që u bënë në Gjakovë, do të mbetet në kujtesen e shumë gjeneratave të këtij qyteti të lashtë. Gjatë kësaj kohe, numri i viktimave në qytet dhe rrethinë arriti në disa mijë.Në ato ditë të errëta , jeta e shqiptarit nuk vlente asgjë. Ajo ishte koha kur unë kuptova mesazhin të cilin e kisha dëgjuar si fëmijë. Mesazh shumë apsurd , por shumë i vërtetë nga se personalisht admiroja të vdekurit ! Ajo ishte dhe koha kur me të vërtetë numri i sërbëve në Kosovë kishte arritur në më shumë se treqind mijë. Ky numër u arritë , me ardhjen e soldateskës çetnike nga Sërbia, ” Republika Sërbe ”, Mali i Zi … në ndihmë vëllëzërve të tyre minoritar në Kosovë dhe së bashku të japin goditjen e fundit në luftën e tyre të “ shenjtë “ për dëbimin dhe asgjësimin e popullit autokton shqiptarë. Gazetari sërb Miroslav Antiq në tekstin e tij “ Prodaja ili Predaja Kosova ” si dhe shumë zyrtarë sërbë, pikërisht këtë numër e kan theksuar , për të “shpërngulurit ’ serbë që duhet kthyer në Kosovë.!!! Popullata serbomalaziase vendore e involvuar thellë në krime, u shpërngul vullnetarisht nga këto troje duke ju bashkangjitur bandave paramilitare dhe ushtrisë sërbe gjatë tërheqjës së tyre të turpshme nga këto troje.Ata nuk u dëbuan nga shqiptarët, ata ikën të vetëdijshëm për atë çka ju bënë fqinjëve të tyre shqiptarë. Këto fakte si duket me qëllim dëshiron të anashkaloj dhe harroj dikush. Gënjeshtrat sërbe i kan specifikat e veçanta, ato shkojnë në rritje në trajtë të progresionit gjeometrik dhe përsëriten tërë kohën, për deri sa të filloj të besoj dhe vetë autori i sajë. Sikur ne të mos kishim jetuar atë kohë në Kosovë, dhe mos të kishim qenë dëshmitarë në ato vite të luftës, padyshim kishim filluar edhe ne të besojmë në trillimet sërbe, ashtu si kan filluar të besojnë shumë nga zyrtarët e jashtëm dhe … Edhe pse për një kohë mendoja , se është mirë të zbehen disa kujtime , për hirë të ardhmërisë, ato sa vijnë dhe kthjellohen kohëve te fundit. Saktësisht mund ta dijë dhe numrin e tyre në qytetin tim, nga se të gjithë ishin udhëheqës dhe drejtorë me “ kualifikim të lartë ” fillor. Si duket na bëjnë mirë gënjeshtrat sërbe !

KËTHIMI NË VENDIN E KRIMIT

Dr Besnik BARDHI - Edhe pse kaluan katër vite nga lufta e tmerrshme që u bë në Kosovë, plagët e pashëruara ende kullojnë gjak.Ende hapen varre të reja në Kosovë nga eshtrat e viktimave të pafajshme shqiptare që vijnë nga Batajnica dhe varreza tjera masive sekrete në Sërbi. Këta njerëz ishin viktima të pafajshme, ata u vranë vetem pse ishin shqiptarë. Tentimi për të fshehur krimet si dhe kufomat shqiptarve në vise të ndryshme të Sërbisë, është edhe një dëshmi se cili është raporti i serbëve ndaj popullit shqiptarë ( të vdekur apo të gjallë). Numri i madh i viktimave të cilat u ekzekutuan në format më makabre nga forcat sërbe, mercenarë rusë dhe tjerë, bën që shqiptarët më kurrë të mos kenë besim në pushtetin sërb. Sërbia, pas gjithë asaj që bëri gjatë një shekulli me qenjen shqiptare, nuk ka të drejtë morale që të mbajë dhe më tutje Kosovën si koloni. Këtë bindje e sforcon edhe më tepër fakti se ende asnjë individ, parti apo institucion në Serbi nuk i quajti këto masakra me emër të vërtetë dhe kurrë nuk u distancuan nga këto veprime! Kosova dhe Sërbia , pas një “ martese ” të dhunshme dhe të imponuar nga krushqit bolshevikian, u ndanë përjetësisht dhe kthim prapa nuk ka… Vrasësit ordinerë ende qarkullojnë të lirë rrugëve të Beogradit dhe tani së fundi filluan të dëgjohen edhe më zëshëm në Parlamentin Sërb, ku bëjnë shumë zhurmë për kinse kthimin e Armatës dhe Policisë vrastare në Kosovë. Në vend se të aktivizohet ndjenja njerëzore e pendimit për krimet e bëra ndaj fqinjëve të tyre të parë, te ata sërish ringjallet epshi shtazarak i ushqyer nga ASHAS dhe Kisha Ortodokse Serbe, për asgjësimin dhe dëbimin e popullit shqiptarë nga Kosova dhe trojet tjera etnike shqiptare. Këto fakte duhet ti kenë parasysh edhe disa vende të botës, që kohëve të fundit filluan të luhaten nga qëndrimet parimore.E gjithë kjo ndodhe nga ofanziva e egër propagandistike serbe, intrigat politike, vrasjet dhe shpërthimet si dhe shumë vepra tjera kriminale “ enigmatike ” të porositura nga qarqet antishqiptare.Natën lëvizin si hijenat gjakpirëse duke kryer aksionet vrastare, ndërsa ditën trokasin në dyert e institucioneve ndërkombëtare duke u ankuar dhe bërë me gisht kah shqiptarët. Harrojnë zotërinjet se në Kosovë ka kush i observon edhe këto lëvizje të tyre. Populli i Kosovës tani më e ka kuptuar shumë mirë kush fshihet prapa kësaj ploje. Nëse nga ne kërkohet që të falim dhe të harrojmë për atë që bënë bandat sërbe me fëmijet, gratë shtatzëna, bijat dhe pleqët tanë , si mund të kërkohet tani nga ne që të lozim lojën e të sëmuarit nga amnezioni dhe të rrijmë indiferent ndaj sulmeve të paskrupullta që bëhen për thyerjen e kurrizit të Kosovës, për shuarjen graduale të aspiratës shekullore të këtij populli për ardhmëri, mëvetësi, paqe dhe liri. Ende nuk janë tharë lotët e nënave,motrave…,për më të dashurit e tyre, e prap kërkohet nga instancat më të larta shtetërore sërbe, kthimi i së njejtës armatë në Kosovë. Padyshim , kërkojnë të vazhdojnë lojen e tyre të djallit, aty ku u ndrepre në vitin 1999… Nuk thuhet kot, kriminelët ndjejnë dëshirë të madhe që sërish të kthehen në vendin e krimit. Edhe pse në Rezolutën e Kombeve të Bashkuara nr.1244 dhe Marraveshjen Teknike të Kumanovës të vitit 1999 , në formë të qartë thuhet se më nuk ka këthim të Armatës dhe Policisë Sërbe në Kosovë, ilusionet e serbëve për rekolonizimin e Kosovës ,vetëm sa vijnë dhe shtohen !!! Sërbia, de facto po i shpall luftë Forcave Paqëruajtëse Nderkombëtare në Kosovë dhe popullit të Kosovës! Është e njohur fare mire nga historia e Ballkanit kush ka nxitur dhe nisur flaken e luftërave ballkanike.ëDuke u nisur nga ky fakt, nuk duhet harruar por duhet mbajtur në mend një herë e përgjithmonë atë thënjën e artë: Historia mësohet që të mos përsëritet. Ndonjë tentim eventual i këthimit të tyre në Kosovë, do të kishte lëvizur dhe eshtrat e atyre njerëzve të pafajshëm, që u masakruan nga po kjo armatë kanibaliste. Populli i Kosovës padyshim do ti kishte bërë “ pritje madhështore ” , kjo do të ishte “ pritja më madhështore ” që ka bërë populli i Kosovës ndonjëherë. Pra, Armatë dhe Polici Sërbe," mirë se vini" sërish në vendin e krimit!

Dr.Besnik R.Bardhi
Gjakovë,27.08.2003

---

E shtunë, 9 gusht, 2003

LETËR E HAPUR E Dr. BESNIK BARDHIT, GAZETARIT SËRB MIROSLAV ANTIQ,
LIDHUR ME TEKSTIN E TIJ:
 “ PRODAJA ILI PREDAJA KOSOVA ”
TË PUBLIKUAR  NË MEDIAT ELEKTRONIKE SËRBE
(KY ËSHTË VERSIONI  ORIGJINAL NË GJUHËN SËRBE).
KJO LETËR I ËSHTË DËRGUAR NË ADRESËN E TIJ ELEKTRONIKE.

 PROHUJALO SA VIHOROM…

Citatujci vas tekst “Prodaja ili Predaja Kosova”, ipak nije gubitak vremena.Sve ove lazi koje vi plasirate elektronskim medijama, mozete samo vi da poverujete.

Vas otac nacije Dobrica Cosic, javno je pre par godina priznao da se pomocu lazi, pomaze srpskom narodu i da vam je to glavno oruzje.

Vi , mozete i dalje da nastavite tim putem, jer  otac vas jos uci. Ocigledno je da ste dobar djak…

Svaki okupator upotrebljave razne nacine da bih postigao svoje ciljeve,samo da ocuva svoje kolonije.Nazalost po vas, ovog puta nece se ponoviti sudbina Nisa,Prokuplja,Kursumlije ... i drugih delova zemlje koje ste ukrali od albanaca.

To sto ste uradili pre jednog veka sa albanskim zivljem u gore pomenutim mestima, ostaje otvorena rana za sve albance. Kosovo je zadnja rana koje ste naneli neduznom albanskom narodu.Ubice dece,trudnih zena,staraca ,moraju da odgovaraju pred pravdom. Celo Kosovo ste spalili, sve ste plackali i unistili. Sramno ste napustili Kosovo pred pritiskom  jaceg. Kosovo, posle ovog holokausta ne moze nikada vise biti srpska kolonija.

Vi ste krivi za sve ove ratove u Jugoslaviji.Raspad Jugoslavije je zivotno ( remek) delo vaseg vodje, okorelog kriminalca Milosevica i njegovih kompanjona.

Posle svega ovoga, vi imate obraza da plasirate ovakve neistine i verujete da mozete da obmanjujete medjunarodnu i domacu javnost.To je diletantizam svoje vrste.

Citajuci vase materjale koje vrve od ordinernih lazi i neistina, dobijam utisak da Srbija ostaje ista ona primitivna zajednica i posle dolaska "demokratije".

Rodbine onih kojih ste masakrirali zajedno sa ruskim i drugim placenicima, jos uvek cekaju vase javno izvinjenje.Javno izvinjenje za ono sto ste ucinili na Kosovo, moze biti dobar znak da ste poceli fazu otreznjenja i napustanja laznih nada o rekolonizaciji Kosova.

Albanski narod nije kriv  sto zivi u svojoj drevnoj otadjbini i zato sto susedi tvrdoglavo srnaju u plackanju njihovoh teritorija.

Poznati srpski pesnik Momo Kapor ima jednu jaku iskrenu poeziju:...

UKRALI SMO,UKRALI SMO SVE

TIM JADNIM ILIRIMA,

I SVE STO IMAMO,TO JE NA KRADJI…

Mislim da je ovo kraj...

Pozdravlja vas: Jedan od dva miljona albanaca koji zivi na svome.

Dr.Besnik Bardhi

---

E hënë, 28 korrik, 2003

Ujët fle, ARMIKU jo!
Shkruan: Besnik Bardhi
 Dhuna e intensifikuar  kohëve të  fundit që po ndodhë në shumë qytete të Kosovës, në formë të shpërthimeve dhe veprave tjera kriminale enigmatike, te popullata e Kosovës padyshim ka zgjuar dilema, pa siguri dhe shqetësime tej mase.  Këto ngjarje, na  rikujtojnë periudhen e rrënimit të  institucioneve të Kosovës në vitet e 90 –ta. Në atë kohë pushteti kolonialist  serb, për të arsyetuar veprimet e veta kriminale dhe ekspansioniste, nuk hezitonte , të shpallte brenda dite fajtorin kujdestar , dhe ai fajtor nuk ishte një shqiptar, por e tërë popullate shqiptare e  Kosovës.Kjo teori e mbrapsht ,e anatemimit kolektiv të shqiptarve kishte një synim të vetëm, të bindet opinioni ndërkombëtar, kinse  shqiptarët janë  telashegjinjët e Ballkanit.E gjithë kjo propagandë, plasohej nga Beogradi, dhe pikërisht këtu ishte dhe është epiqendra e krimit të organizuar shtetëror serb në luften e "shenjtë" antishqiptare e përkrahur dhe inspiruar nga ASHAS dhe Kisha Ortodokse Serbe. Shumë vende të botës , keto dezinformata si formë e luftës speciale, i merrnin me apo pa dashje si të vërteta...
  Ajo çka po ndodhë këtyre ditëve, para syve të policisë ndërkombëtare dhe UNMIK-ut, është pasqyrë jo e mirë për punën e tyre. E gjithë kjo po ndodhë gjatë mandatit të tyre dhe me të drejtë qytetarët kërkojnë ndriqimin e këtyre rasteve dhe kapjen e autorëve.

  Janë mjaft indikative veprat kriminale në prag të ndonjë ngjarje me rëndësi në Kosovë. Njëra nga shumë këto raste, që vlenë të përmendet  këtu , ishte dhe djegia e një kishe ortodokse, një ditë para vizitës së Sekretarit të Përgjithëshëm të OKB-së, Kofi Anan!.

  Administrata Ndërkombëtare  në Kosovë, ka  policinë e vetë dhe një kontingjent ushtarak profesional  si dhe shumë subjekte tjera informative dhe kundërinformative. Fitohet përshtypja se qarqe të caktuara përbrenda këtyre strukturave , nuk qajnë fare kokën për plasimin e informacioneve të ndryshme të pa verifikuara , duke prejudikuar dhe fabrikuar kështu shqiptarët si fajtorë !!!.
Kush dhe pse i  bënë këto manipulime të disfavorshme në këto periudha shumë të ndieshme që po kalon Kosova.?
Në llogari të kujt shkojnë të gjitha këto dhe kush paguan për këtë?

   Nga e gjithë kjo, qytetari i thjesht  kosovar me të drejtë dyshon se a mos  vallë në mesin e tyre ka dhe të atillë njerëz, të cilët janë infiltruar në këto organizma dhe veprojnë  me mjeshtri në rrënimin dhe sabotimin e çdo gjëje pozitive në Kosovë,  pra të njëjtët armiqë të cilët  punuan  në vitet e ’90 –ta,  për shkatërrimin e autonomisë së Kosovës dhe çdo gjëje që pasojë...

   Nëse bëhet një retrospektivë dhe analizë minucioze e këtyre ngjarjeve gjatë këtyre viteve të pasluftës, atëhere ato dyshime kan një bazë reale.

   Kohëve të fundit ky aktivitet është rritur tej mase për nga intenziteti dhe vërehet një ofanzivë e vërtetë e qarqeve të errëta antishqiptare. E gjithë kjo bëhet qëllimisht në prag të zgjidhjes definitive të statusit politik të Kosovës dhe dialogut të mundeshëm Prishtinë –Beograd.

  Kriminelët në terë botën  kan një emërtim të përbashkët dhe si të tillë duhet dënuar dhe denoncuar publikisht. Edhe ata që lëshojnë dezinformata qëllimkëqija dhe tendencioze, në njollosjen e një populli, nuk janë imun para ligjit.

  Si  është e mundur me gjithë këtë potencial zbulimi dhe kundërzbulimi që vepron në Kosovë , të mos gjinden  ende autorët e krimeve?!.

   Kush janë dhe ku strehohen këta demonë që po ia gërryjnë ngadal dheun ndër këmbë popullit shqiptarë  të Kosovës dhe aspiratës  së tyre shekullore për paqe, liri dhe mëvetësi?..

   Pse vazhdimisht synohet të bëhet  satanizimi  i  luftës së drejtë të shqiptarëve për të shporrë kasapet e Milosheviqit  nga këto troje dhe balansimi në mes të kasapit dhe viktimës?

   Nuk duhet harruar dhe fakti se në Kosovë jetojnë dhe sillen lirishëm shumë diverzantë dhe  kriminelë serbe. Për ata, lufta e tyre e shenjtë ende vazhdon , ashtu si nuk ka përfunduar dhe lufta e popullit të Kosovës për mëvetësi.

   Shqiptarët shumë lehtë e njohin dhe e duan mikun e vërtetë, mirëpo ështe koha e fundit të bëhet me gisht  në disa qarqe antishqiptare që veprojnë legalisht dhe në kuadër të institucionit, e të cilët kan paga të dyfishta.

 Dr.Besnik Bardhi

Gjakovë,26.07.2003

---

E premte, 4 korrik, 2003
BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI

                 

              ME ASNJË “AUTONOMI SPECIALE” NËN SOVRANITETIN

              SERBO-MALAZEZ NUK ZGJIDHET PROBLEMI KOLONIAL

              I KOSOVËS, AS I SHQIPTARËVE NË BALLKAN

 

 

Në veçanti pas përfundimit të Samitit të Bashkimit Evropian(BE) për Ballkanin Perëndimor (19-21 qershor 2003) çështja e Kosovës është bërë “temë qendrore” në sfondin e politikës ndërkombëtare. Këtë e vërtetoi edhe Projektrezoluta për “autonominë speciale” të Kosovës, e miratuar nga Asambleja  Parlamentare e Këshilli Evropian , më 24 qershor 2003 në Strasburg. Mirëpo, ky akt  aspak nuk duhet ta ketë krijuar panik, as shqetësim për  opinionin publik  shqiptar, sepse në thelb nuk ka kurrfarë efekti as peshe juiridike ligjore,  të detyrueshme për palët në kontest, por është vetëm një propozim i një Komisioni të ekspertëve për çështje politike, i cili ka  nxjerrë përfundimin se “ problemet ndëretnike mund të zgjidhën, duke iu njohur autonominë minoriteteve. Një status i këtillë, do të bënte të mundur respektimin e minoriteteve si në Kosovë, ashtu edhe në Serbi”(The Sunday Herald, 25.6.2003).

 

Një konkluzion i këtillë i ekspertëve për çështje politike të Komisionit të theksuar të Asamblesë Parlamentare të Evropës, parimisht është i qëndrueshëm, kur është fjala për realizimin e të drejtave themelore të minoriteteve ndryshme, sikurse, që është rasti me minoritetin serb në Kosovë. Mirëpo, kjo “normë kualifikuese” nga specialistët e theksuar nuk mund të merret si standard juridik, as politik për zgjidhjen e konflikteve koloniale, siç është rasti i Kosovës, i cili në thelb nuk ka të bëjë me peshën e kurrfarë problemi minoritetesh, por me mohimin e së drejtës së vetëvendosjes së shumicës dërrmuese (mbi 90%) të popullit shqiptar. Këtu qëndron “epiqendra” e krizës, dhe e shpërfilljes të së drejtës historike, kombëtare dhe ndërkombëtare  të shqiptarëve dhe të Kosovës së kolonizuar.

 

Gjithashtu, në Projektrezolutën për “autonominë speciale” Kosovës, të miratuar nga Asambleja Parlamentare e Këshillit Evropian, thuhet: “Kundrejt garancive të bashkësisë ndërkombëtare, Kosovës t’i njihet autonomia speciale, e cila nuk do të vinte në pikëpyetje integritetin territorial dhe sovranitetin e Unionit Serb dhe Malazez.”(Po aty). Ky propozim rekomandues dëshmon sheshit, se propozuesit nuk e njohin fare zanafillën historike të problemit të Kosovës, si pasojë e një mungese të këtillë` teorike, edhe ka mundur të nxirret një konludim i këtillë krjetësisht i verbër si historikisht, juridikisht dhe politkisht, i cili është i ndikuar dhe, tërësisht kompatibil me tezat e të gjitha projekteve serbomëdha të nacionalistëve dhe të imperialistëve serbë dhe malazezë, si dhe të Kishës Ortodokse Serbe, që edhe sot në shekullin XXI, Kosovën dhe travet e tjera të kolonizuara shqiptare, me paturpësi dhe pa kurrfarë të drejte, i konsiderojnë si “TERRITOR ETNIK SERBOMALAZEZ”(?!)

 

Ja, ky është “jusitifikimi profesional politik”, që Kosova si “autonomi speciale”, ose më mirë të thuhet si “specialitet kolonial” i propozuesve të Asamblesë Parlamentare të Këshillit të Evropës, edhe më tej duhet të mbetet pjesë integrale e territorit të Serbisë dhe të malit të Zi, sepse sipas “filozofisë politike” të tyre nuk paska zgjidhje tjetër për Kosovën?! Këtë, e ilustrojnë edhe me këtë argument: “ Asambleja  Parlamentare e Këshillit Evropian këtë propozim (domethënë: autonomi speciale-mh)  e ka nxjerrë, duke u bazuar në rezolutën e ashtuqujatur: ‘Përvojat pozitive të rajoneve autonome sepciale, si burim frymëzimi për zgjidhjen e konflikteve etnike në Evropë, në pjesën e titulluar: ‘Kosova në kuadrin e Federatës së Serbisë dhe të Malit të Zi.” Në brendinë e këtij citati, vetëm një segment i tij, mund të merret si i saktë, kur thuhet se në “Evropë ekzistojnë shumë rajone që kanë statusin e autonomisë speciale”. Kjo është e vërtetë. Mirëpo, ky model i “autonomisë speciale”, që është i zbatueshëm në disa shtete të Evropës, nuk mund të aplikohet për zgjidhjen e çështjes koloniale të Kosovës, sepse rajonet me “status special të autonomisë” në Evropë, nuk mund të krahasohen me asnjë veçori të Kosovës dhe të shqiptarëve, të cilët përbëjnë shumicën dërrmuese(mbi 90%) të popullatës, domethënë në asnjë formë nuk gjasojnë me statusin e “autonomisë speciale” të rajoneve të Evropës, nagse ato kanë statusin e minoritetit në shtetet e pavarura nacioanle evropiane. Ndërkaq, Kosova si territor etnik shqiptar, dhe shqiptarët si komb indigjen kanë statusin kolonial serbomalzez në tokën e tyre stërgjyshore, gjë që kjo nuk është karakteristikë as  e përgjithshme, as e veçantë e minoriteteve me status të “autonomisë speciale” të rajoneve të sotme të Evropës. Minoritetet e theksuara të rajoneve evropiane me “autonomi sepciale” e kanë lirinë plotë dhe të gjitha të drejtat, që iu përaksin me ligjet vendore dhe me ato ndërkombëtare, ato jetojnë të lira në shtetet sovrane demokratike të Evropës, kurse kombi shqiptar i Kosovës ende formalisht është nën sovranitetin e huaj kolonial serbomalazez. Pra, shqiptarët e Kosovës, nuk jetojnë si “minoritet” në  tokë të huaj, siç pohojnë imperialistët serbomnalazezë, por jetojnë në truallin e tyre etnik shqiptar. Këtu nuk ekziston kurrfarë paqartësie as në palnin etnik, as në atë historik a territorial, sepse Kosova kurrnjëherë në historinë e saj (sikurse, Anamorava, Ilirida, Hoti, Gruda, Plava, Ulqini dhe Tivari) nuk ka qenë territor etnik  i Serbisë, as i Malit të Zi, por vetëm “plaçkë koloniale”, e grabitur me forcë dhe me gjenocid nga barbarët serbomëdhenj, të ndihmuar direkt dhe indirekt nga Fuqitë e Mëdha të Evropës. Prandaj, statusi i sotëm i pazgjidhur i Kosovës, nuk mund të jetë objekt shqyrtimi i asnjë varianti të “autonomive speciale” qofshin ato “produkte të përkohshme ose afatgjata” të shërbimit të vullnetit të mirë të Bashkimit Evropian(BE) ose  të bashkësisë ndërkombëtare.

 

                                 “Autonomia speciale” për Kosovën, është

                                   vetëm një shkronjë e vdekur në letër!

                          

 

Pavarësisht  nga objektivat dhe interesat politike të Asamblesë Parlamentare të Këshillit Evropian dhe të Unionit të Serbisë+Malit të Zi, që për statusin përfundimtar të Kosovës, të rezervohet “autonomia speciale”, sipas së cilës shqiptarët dhe Kosova edhe më tej të ngelin “produkte” të vlefshme dhe të pandryshueshme për sistemin e kolonializmit srbo-malazez, të gjitha opcionet e tilla me parashenjë minoriteti, politika kozmopolite shqiptare, duhet t’i hudhë poshtë në mënyrë të prerë, dhe pa kurrfarë dhimbjeje e nihilizmi në emër të ndonjë “parimi të lartë demokratik”, të premtuar nga “mishmashet integruese rajonale”, sepse parimi i këtillë, mbi asnjë bazë nuk mund të jetë substitut i PARIMIT ETNIK DHE TERRITORIAL as në kuptimin e së përgjithshmes, as në kuptimin e së veçantës, kur është fjala për Kosovën dhe për trojet e tjera etnike shqiptare, të kolonizuara nga Serbia, Mali i Zi, FYROMI dhe Greqia. Arsyeja është fare e thjeshtë, sepse  në rastin konkret të Kosovës dhe të shqiptarëve, edhe pas sa shekujsh kryengritjesh dhe luftërash të pareshtura çlirimtare kombëtare dhe antikolonialiste shqiptare kundër barbarëve grabitçarë serbosllavë, ende nuk ka ardhur në shprehje zgjidhja dhe jetësimi i konceptit dhe i parimit kombëtar të shqiptarëve, që ndodhen në “kurorën” e përgjakshme të kolonializmit serbosllav, për këtë fajin kryesor e mban  Evropa e “dikurshme”, e cila edhe sot, kur të gjithë popujve të shkëputur të ish-RSFJ-së (sllovenëve, kroatëve, boshnjakëve dhe maqedonëve) ua ka njohur të drejtën e vetëvendosjes, kurse vetëm ndaj shqiptarëve po tregohet   akoma  “e shurdhër” dhe  e rezervuar!?

 

 

Të gjithë “specialistët” e shekncës politike, juridike dhe diplomatike, të cilët  e kanë marrë përsipër “ si detyrë shtëpie” që problemin kolonial të Kosovës ta zgjidhin përmes formave të “autonomisë speciale” nën Serbi dhe nën Mal të Zi, do të dështojnë me projektet e tilla strategjike, sepse të gjitha regjimet dhe politikat e derisotme të regjimeve tiranike kolonialiste serbomalazeze, tanimë i kanë harxhuar “kreditë” dhe favoret e tilla si ndaj Kosovës, ashtu ndaj territoreve të tjera të Shqipërisë Etnike. Këtë, së fundi, e vërtetoi edhe hollokausti i regjimit policor-militarist të Serbisë së Slobodan Milosheviqit mbi Kosovën dhe shqiptarët(1989-12.6.1999).

 

Pavarësisht nga tendencat dhe kontinuiteti i strategjisë së pandryshuar të luftës speciale dhe të pretendimeve territoriale të Serbisë dhe Malit të Zi (sikurse në fillim dhe në mbarim të shekullit XX, të ndihmuara nga partnerizmi i disa fuqive të mëdha tradicioanle evropiane), që Kosovës sine qua non t’ia imponojë ndonjë “autonomi speciale”, “demokratike evropiane”, qoftë ajo edhe  e “përsosur” sikurse autonomia e ish-RSFJ-së, e vitit 1974, ajo do të jetë e gjykuar të dështojë, sikurse që ka dështuar makroprojekti serbomadh i Slobodan Milosheviqit në Kroaci, më 1995, pas arritjes së Marrëveshjes së Dejtonit, sepse as politika, as populli shqiptar i Kosovës (pas qindra-mijëra viktimash të therorizuara për liri dhe për pavarësi të Kosovës) nuk do të jenë të gatshëm, që ta pranojnë atë si zgjidhje përfundimtare dhe të drejtë të çështjes së Kosovës.

 

Këtë strategji dhe qëndrim unik të politikës shqiptare, duhet ta kenë të qartë si pala e involvuar serbomalazeze, ashtu edhe pala mediatore evropiane ndërkombëtare, sepse, ndër të tjera, është edhe në frymën e këtij konstatimi racional dhe realist: “shqiptarët nuk kanë luftuar për autonomi, por për pavarësi dhe, mirëfilli, që të mos ngelin nën suzerenitetin jugosllav”, konluzion aksiomatik ky, i argumentuar dhe i peshuar si në aspektin historik, realist, etik, politik, juridik ashtu edhe në atë shkencor nga arkitekti dhe eruditi më i shquar i diplomacisë amerikane, përkatësisht ndërkombëtare, ish-sekretari i shtetëror i SHBA-së, Henry Kissinger (Does America need a foreign  policy? New York, 2001, f.270).

 

Edhe ky vlerësim  objektiv i Henri Kisinxherit, provon se me masa paliative, si rezultat i paragjykimeve të tradicionles historike të imperializmit serbosllav, dhe të interesave (të vjetra dhe të reja) polivalente të “shportave integruese” rajonale të Evropës Juglindore, nuk mund të zgjidhet problemi njëshekullor kolonial i Kosovës, pavarësisht nga interpretimet “e holla juridike” dhe diplomatike të autorëve të “Projektrezolutës së autonomisë speciale për Kosovën” të Asamblesë Parlamentare të Këshillit Evropian, të miratuar në Strazburg, më 24 qershor të këtij viti.

 

                             Makroprojekti serbomadh ka dështuar,

                            por jo edhe ambiciet e tij neokolonialiste

                       

 

Makroprojekti hisotoriko-politik dhe nacional “të gjithë serbët në një Serbi të Madhe”(sipas Naçertanijes së Ilia Garashaninit, 1844) në thelb ka dështuar, sikurse edhe promovimi i stretgjisë antishqiptare dhe antiamerikane në Ballkan  i “frontit ortodoks” në shtrirjen gjeografike (Rusi, Ukrainë, Serbi dhe Greqi), front ky, që pretendonte “ringjalljen e ortodoksizmit dhe të traditës bizantine me të gjitha dimensionet (historike, kulturore, ekonomike, politike, ushtarake dhe religjioze), që do të ishte në disfavor të popujve të tjerë ballkanikë, e në veçanti të interesave kombëtare dhe shtetërore të popullit shqiptar. Me një fjalë, ka dështuar politika dhe strategjia e forcës së logjikës hegjemoniste dhe militariste të Beogradit, në saje të së  cilës, kryekëput mbështetej projekti i theksuar për “ringjalljen” e idesë së lashtë sllave, përkatësisht për krijimin e një Serbie të madhe.

 

Mirërpo, e gjithë kjo nuk ka ndikuar pozitivisht, që Serbia e Slobodan Milosheviqit (natyrisht, edhe me gjithë përdorimin e sanksioneve ekonomike dhe tregtare të OKB-së, dhe të ndërhyrjes ushtarake të SHBA-së), edhe pas rënies së tij nga pushteti shtetëror, të heqë dorë nga inkursionet dhe nga pretendimet territoriale ndaj Kosovës, si dhe nga territoret e tjera të kolonizuara të Shqipërisë Etnike.

 

Ka ardhur koha që, edhe qeveria e tashme unioniste serbomalazeze, (e cila  para asëve të Bashkimit Evropian: Havier Solana, Roano Prodi etj., po shtiret se është e gatshme për t’i pranuar “rregullat e lojës” për t’u integruar dhe bashkëpunuar në mënyrë paqësore me vendet fqinje në rajon, së këndejmi edhe me Shqipërinë dhe me shqiptarët) ta kuptojë drejt realitetin e pashmangshëm të porcesit të pavarësisë së Kosovës, si dhe vendosmërinë e politikës së forcës dhe kursin paqësor të rendit të ri botëror, që është fryt i drejtpërdrejtë i diplomacisë dhe i politikës së jashtme amerikane, në saje të së cilave krirmineli Slobodan Milosheviq, edhe  pësoi “metamorfozë”, duke reviduar në përmasa drastike kursin e politikës së tij pushtuese dhe ekspansioniste, si në Kroaci, Bosnjë-Hercegovinë, ashtu edhe së fundi Kosovë. Ndryshe, nëse regjimi serbomalazez i Beogradit, qëndron në të njëjtat kërkesa dhe pozicione të politikës gjenocidale të “mesisë” së tyre,  i cili, tani është duke u “dergjur” në Tribunalin e Hagës(për shkak të kryerjes së tre agresioneve dhe tri gjenocideve ndaj kroatëve, boshnjakëve dhe shqiptarëve), duke manipuluar dhe spekuluar në skajshmëri me “autonomi speciale” të Slobodan Milosheviqit dhe të Vojisllav Sheshelit për Kosovën, atëherë s’ka dyshim se, krerët e tij, Zoran Zhivkoviq (kryeministër i qeverisë serbe), Nebojsha Qoviq (nënkryeministër) dhe Svetozar Maroviq (kryetar i Unionit të SMZ-së), do të përballen me të njëjtat probleme të politikës antishqiptare dhe anitevropiane të Slobodan Milosheviqit.

 

Nëse politika zyrtare serbomalzeze e Beogradit, nuk e ridefinon strategjinë kolonialiste ndaj Kosovës, atëherë krejtësisht është e qartë se, Serbia as Mali i Zi nuk janë të gatshme, që problemi i Kosovës të zgjidhet me mjete paqësore, por me mjete të dhunës dhe të terrorit të aparatit shtetëror paraprak të Slobodan Milosheviqit. Mirëpo, kjo do t’i çojë në të njëjtin epilog politik dhe ushtarak të  dështimit të regjimit policor dhe militarist të Slobodan Milosheviqit, edhe pse Serbia është rikthyerë në organizatat dhe në  institucionet e bashkësisë ndërkombëtare (OKB, OSBE, Pakti i Stabilitetit për Shtetet e Evropës Juglindore etj.).

 

Sesa Unioni i SMZ-së, do t’i përfillë rregullat dhe normat e së drejtës ndërkombëtare dhe të Kaqrtës së Kombeve të Bashkuara, që çështja e Kosovës të zgjidhet me dialog dhe me mjete paqësore në favor të pavarësisë së Kosovës, është çështje e palës serbomalazeze. Mirëpo ne, për arritjen e objektivit tonë kombëtar dhe shtetëror, nuk kemi aspak arsye, që të bijmë viktimë e kurrfarë strategjie a taktike serbe ose proserbe, që do të manifestohej në dimensione ndërkombëtare (sikurse në rastin e miratimit të Projektrezolutës të autonomisë speciale për Kosovën të Asamblesë Parlamentare të Këshillit Evropian, më 24.6.2003 në Strazburg), apo të frikësohemi nga ushtrimi i trsynisë diplomatike të “Koncertit të Ri Evropian”, sepse Kosova nuk është pjellë e forcës dhe e agresionit (siç kanë vepruar Serbia dhe Mali Zi në rastin e krijimit Republikës Serbe në Bosnjë, si produkt i gjenocidit dhe hollokaustit militarist çetniko-fashist serb, gjë kjo është në kolizion flagrant me normat e së drejtës ndërkombëtare dhe me standardet e tjera ndërkombëtare), por është krijesë e natyrshme në territorin e saj etnik shqiptar, e cila pa e përdorur forcën, është krijuar si shtet i pavarur, më 2 korrik 1990 në saje të Deklaratës Kushtetuese të Pavarësisë së Kosovës nga ana e delgatëve të Kuvendit të Kosovës; të Kushtetutës së Kaçanikut më 7 shtator 1990, si dhe të Referendumit gjithëpopullor shqiptar (mbi 99%) , më 26-31 shtator 1991. Pikërisht kjo formë procedurale e shpalljes së Republikës së Kosovës është në përputhje me  normën e së drejtës ndërkombëtare dhe me dispozitat e Kartës së Kombeve të Bashkuara. Prandaj, bashkësia ndërkombëtare (edhe pse këto atribute të ligjshme, tanimë janë suspenduar nga misioni paqësor ndërkombëtar-UNMIK-u), përkatësisht Organizata e Kombeve të bashkuara, e ka për detyrë ta përfillë vullnetin e deklaruar të popullit shqiptar, që Kosova të jetë shtet i pavarur dhe sovran si në kuptimin  de facto, ashtu edhe  në atë de jure.

 

Në planin historik, “autonomia speciale” (si kornizë ligjore e realizmit të së drejtave të pakicave kombëtare) për Kosovën, duhet  kuptuar vetëm si “çështje arkivore”, që i përket “stazhit” të saj të dikurshëm kolonioal nën tiranitë serbe-jugosllave (1912-12.6.1999), kurse në palnin politik, vetëm si provokim dhe testim të të unitet, të vendosmërisë, të rezistencës, dhe të përcaktimit të politikës dhe të rrugës sonë të drejtë për liri dhe pavarësi të plotë.

 

Të gjitha “analizat” dhe “elaboratet” qoftë të punuara nga politika serbomadhe, qoftë nga komisionet dhe organizatat e ndryshme të pavarura ndërkombëtare, që i referohen “ringjalljes” së fantazmës së “autonomisë speciale”, “të ngushtë” apo të “zgjeruar”, në thelb janë tendencioze, të sipërfaqësishme dhe antishqiptare me vlerësime të pathemelta (qoftë në aspektin historik, politik a juridik) dhe aprioristike. Pra, të jemi edhe më konkret (pavarësisht nga “evoluimi dhe demokratizimi” i politikës së regjimit të Unionit të SMZ-së), çdo formë e autonomisë për popullin shqiptar të Kosovës është plotësisht e papranueshme, ngase kjo e kufizon dhe e pezullon definitivisht të drejtën e  sovranitetit dhe të drejtën e vetëvendosjes. Instituti juridiko-politik i autonomisë (me të gjitha format dhe shkallëzimet e tij) ka të bëjë me realizimin e të drejtave  politike dhe kulturore të pakicave kombëtare, e jo kursesi  me jetësimin e së drejtës së vetëvendosjes dhe të sovranitetit të një populli (mbi 90%), siç është rasti ynë konkret në Kosovë.

 

Shqiptarët, pavarësisht nga makineria propagandistike e Unionit të Serbisë dhe Malit të Zi, që është duke u zhvilluar në frymën e strategjisë së tërthortë dhe të frikësimit (duke ushtruar trysni përmes faktorit ndërkombëtar), e cila ka për qëllim që ta zhvlerësojë luftën çlirimtare kombëtare të UÇK-së (dhe kryeliderët e saj, t’i dorëzojë në Tribunalin e Hagës në bazë të aktpadive terroriste të udb-së së periudhës së regjimit të Slobodan Milosheviqit, siç ndodhi rasti i përkoshëm i arrestimit të kryetarit të PDK-së, Hashim Thaçi në aeroportin e Budapestit të Hungarisë, më 30 qershor 2003, por, i cili arriti të lirohet në saje të ndërhyrjes imediate-direkte të kryeadministratorit të UNMIK-ut, Mihael Shtajner, të  shefit të diplomacisë së BE-së, Havier Solana, si dhe të Ministrisë së Punëve të Jashtme të Francës tek organet përkatëse të Ministrisë Jashtme të Hungarisë), si dhe t’i dezavuojë të gjitha përpjekjet e deritashme të popullit shqiptar  në krijimin e shtetit të pavarur dhe sovran të Kosovës, për asnjë moment nuk kanë arsye, që të tërhiqen nga llogoret e mbrojtjes me çdo çmim të lirisë dhe të pavarësisë së Kosovës. Çdo kompromis dhe alternativë tjetër, që bie ndesh me të drejtën e pavarësisë dhe të vetëvendosjes së Kosovës, pa dyshim do të shpie në një kryengritje të përgjithshme shqiptare në Ballkan. Mirëpo, përgjegjësinë dhe të gjitha pasojat e saj, do t’i marrë përsipër vetë politika e papërgjegjshme dhe e papërmirësueshme kolonialiste e Serbisë dhe e Malit të Zi, e cila (përkundër mbështetjes së Evropës dhe bashkësisë ndërkombëtare në ringjkallejn e saj të reformave ekonomike, politike dhe demokratike) ndaj Kosovës dhe shqiptarëve, po e zbaton me konsekuencë politikën e regjimit racist të Slobodan Milosheviqit.

 

Autori është bashkëpunëtor shkencor i “American Diplomacy”, North Carolina”, USA.

---

E marte, 1 korrik, 2003
BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI

 

                  SHQIPËRIA ËSHTË E OBLIGUAR TË MARRË PJESË NË

                  NEGOCIATAT SERBO-SHQIPTARE PËR KOSOVËN 

 

Duke mbajtur parasysh të drejtën historike legjitime dhe legale të Republikës së Shqipërisë mbi Kosovën dhe mbi  ish-territoret e saj, që sot gjenden nën  sundimin kolonial të Serbisë, të Malit të Zi, të FYROMIT dhe të Greqisë, është krejtësisht e natyrshme, e logjikshme dhe e qëndrueshme kërkesa që, Shqipëria të marrë pjesë jo vetëm në dialogun politik serbo-shqiptar për Kosovën, (që sipas të gjitha  gjasëve, do të bëhet nga fundi i muajit korrik në Bruksel të Beligjikës), por edhe për zgjidhjen e çështjes së përgjithshme koloniale  të shqiptarëve në Ballkan. Pavarësisht nga “ekzemplarët” e politikës dhe të propagandës ultranacionaliste dhe kolonialiste serbosllave, (që, edhe përmes “agjendave” integruese, multientike dhe pluraliste rajinale po tentojnë me çdo kusht, që ta izolojnë  Shqipërinë  nga pjesëmarrja e çdo zgjidhjeje të problemeve të shqiptarëve në Ballkan  në saje të mbështetjes së “vijës dhe sentimentit tradicional” sllav dhe, të disa “eksponentëve”  të Bashkimit Evropian me “prirje proserbe”) kërkesa racionale e shqiptarëve në tokat e koloniauara nga sllavët, që Shqipëria të angazhohet drejtpërdrejt  në planin ndërkombëtar në zgjidhjen e statusit të tyre, assesi nuk mund të cilësohet si retorike, megalomane, ekstremiste dhe radikale, sepse nuk pretendon të përvetësojë  asnjë pëllëmbë toke të huaj të  fqinjve të saj, as të ndërhyjë në çështjet e tyre të brendshme, por në mënyrë të ligjshme (si shtet amë) ka të drejtë dhe për detyrë, që të interesohet jetësisht për mbrojtjen e interesave të tyre (qoftë politike, qoftë kombëtare, qoftë territoriale) dhe të jetë partner i drejtpërdrejtë në të gjitha çështjet vitale, të cilat kanë të bëjnë me Kosovën dhe me trevat e tjera  shqiptare, të kolonizuara nga  elementi serbosllav. Këtë të drejtë askush nuk mund t’ia kontestojë dhe t’ia pezullojë shtetit shqiptar as politika nga pozita e forcës së “boshtit hibrid” kolonial ortodoks sllav, as “urgjenca” e interesave komplemenatre të bashkësisë ndërkombëtare, sepse historikisht, ashtu edhe juridikisht është titullar i vetëm i “pronës koloniale”  serbomalazeze, maqedone dhe greke, që përbën 50%  të territorit etnik të saj. Prandaj, nuk mund quhet  formë ekstremiste, as antiligjore, e për më tepër jashtëkohore(anakronike) kërkimi i rikthimit të “borxhit kolonial” nga serbomalazezët, nga maqedonët dhe nga grekët. Kështu, naivisht dhe në formë mendjeshkurtër,  “ka të drejtë” të deklarohet vetëm politika antishqiptare serbosllave dhe mbështetësit e saj tradicionalë, por jo, edhe ndonjë shqiptar a politikë shqiptare, sepse do të bënin vetëvrasje politike dhe kombëtare. Kjo, nuk do të duhej të bëhej fare çështje as pengesë për arritjen e konsensusit  të politikës gjithëshqiptare, por vetëm qasja se si të artikulohet në agjendën e prioriteteve të  strategjisë së objektivave dhe të interesave të përgjithshme kombëtare dhe shtetërore të  politikës së jashtme dhe të diplomacisë së Republikës së Shqipërisë së sotme.

 

                                   Kosovën në Bruksel, duhet ta përfaqësojë

                                 Tirana, e jo Presheva, Bujanoci as Medvegja!

 

Njohtimi i lajmit për opinionin publik, se bisedimet serbo-shqiptare, të cilat nga Bashkësia Evropiane janë parashikuar të mbahen në Bruksel nga fundi muajit korrik 2003, duhet të kushtëzohen me kërkesën e  pjesëmarrjes delegacionit të Kosovës Lindore (Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë), duhet kuptuar vetëm si potez  antipropagandistik dhe apolitik dhe, aspak serioz e në favor të çështjes së inetresit të palës shqiptare. Sikur do të ndodhte kështu në praktikë, s’ka dyshim se, nga një gabim i këtillë, do të përfitonte vetëm pala serbe, të cilës do t’i konvenonte, që “pazarin politik” për zgjidhjen e çështjes së Kosovës, ta fokusonte vetëm  në kontekstin e debatimeve të “projektit” të saj, tanimë të finalizuar (sipas “strategjemave autonomiste” të ish-premierit të qeverisë së Serbisë,dr.Zoran Gjingjiq) për  njohjen e të drejtave elementare të “minoritetit” shqiptar ( mbi 90%) në Kosovë. Në këtë rast (mos e dhashtë Zoti, që të ndodhë diç e tillë, e pamenduar fare, dhe e shprehur mbrapsht nga diletantizmi politik provinicial shqiptar), do të vinte në pikëpyetje si statusi i luftës çlirimtare kombëtare antikoloniale i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK) dhe e drejta e vetëvendosjes dhe e shtetësisë së Kosovës. Në rastin konkret, me “një plumb qorr”, do të vritej përnjëherësh interesi i përbashkët politik dhe kombëtar  jo vetëm i Anamoravës, i Kosovës, por edhe i Tiranës, sepse ajo (si pasojë e politikës së verbër  sektariste dhe krahinariste shqiptare) do të eliminohej nga pjesëmarrja direkte dhe indirekte, jo vetëm nga bisedimet serbo-shqiptare në Bruksel, por edhe nga çdo debat tjetër i ardhshëm  ndërkombëtar lidhur me zgjidhjen e problemeve akute të shqiptarëve si në Kosovë, ashtu edhe në hapësirat e tjera mbarëshqiptare në Ballkan.

 

Për të mos krijuar dilema dhe paqartësi në opinion publik shqiptar, duhet të riktheksojmë  faktin se, shfaqja e dëshirës së liderëve politikë të Kosovës Lindore, që  të marrin pjesë në bisedimet ardhshme srbo-shqiptare (pavarësisht se do të mbahet në Belgjikë apo gjetkë tjetër), nuk përkon as me momentin politik, as me “temën” që do të jetë objekt shqyrtimi në “treyezën e gjelbër diplomatike” për të dy palët në konflikt dhe ndërmjetësuesit ndërkombëtarë. Më konkretisht, të gjithë jemi në dijeni se, në Bruksel a dikund tjetër, Kosova, do të jetë në “rend dite”, e jo asnjë nga problemet aktuale të Anamoravës (Preshevë, Bujanoc, Medvegjë etj.), as të shqiptarëve në Mal të Zi, as në FYROM e as në Greqi. Prandaj, pavarësisht nga gjendja e rëndë ekzistuese nga shtypja e rëndë dhe kolonializmi në këto hapësira etnike shqiptare, duhet të jemi pragmatikë, dhe të çmojmë gjithanshmërisht dhe me gjakftohtësinë më të madhe prioritetin e çështjes së Kosovës. Tash për tash, i gjithë spektri i politikës shqiptare, duhet pa tjetër të përqëndrohet pikësëpari në zgjidhjen e statusit të Kosovës, sepse me zgjidhjen e drejtë të çështjes së Kosovës, deshën nuk deshën kolonialistët sllavë, si dhe shërbëtorët e tyre të “parapaguar”, për ta fillon çdo gjë nga e para, që do të thotë se me humbjen e Kosovës, Serbia dhe Mali i Zi, në perspektivë, do të humbin edhe territortet e tjera të “vjedhura” dhe të kolonizuara nga tërësia e Shqipërisë Etnike. Çdo neglizhim dhe nebulozë e panevojshme e shtruarjes së  njëkohshme edhe të kërkesave të tjera politike (nga liderë apo politika të shfrenuara për promovime dhe profiterizëm personal karrierist) pa zgjidhjen definitive të Kosovës, si detyrë mbi detyra prioritare të politikës gjithëshqiptare, do t’i kushtojë edhe Kosovës edhe gjithë Shqipërisë Etnike, jo një hap prapa, por të paktën gjysmë shekulli në vonesë, derisa të rrumbullakësohet procesi i integrimeve evropiane dhe i globalizmit botëror) do të çonin në “konservimin” e mëtejmë të statusit të pazgjidhur kolonial të Kosovës. Sipas  qasjes dhe aplikimit të njohurive empirike dhe pragmatike (duke mbajtur parasysh krjimin e faktorëve të rinj relevantë dhe  realitetet e reja politike dhe ekonomike, të krijuara jo vetëm në Ballkan, në Evropë, por edhe në mbarë botën, pas përfundimit të luftës së ftohtë 50-vjeçare në favor të superfuqisë botërore të SHBA-së, me ç’rast u krijuan raporte të reja në relacionet e sistemit të marrëdhënieve ndërkombëtare), të diplomacisë ndërkombëtare, të shkencës së marrëdhënieve politike ndërkombëtare, dhe të rendit të ri botëror, edhe diplomacia dhe politika e jashtme shqiptare e Republikës së Shqipërisë, nevojitet t’i  harmonizojë dhe novelizojë rivendikimet e saj me karakter të ngutshëm prioritar, që janë të ndërlidhura drejtpërdrejt me mbrojtjen e interesit nacional dhe shtetëror gjithëshqiptar në rajonin e Gadishullit Ballkanik. Për pragmatizmin e diplomacisë dhe të politikës së jashtme të zëvendëskryeministrit dhe të ministrit të Punëve të Jashtme të qeverisë së Republikës së Shqipërisë, Ilir Meta, hëpërhë, duhet të jetë zgjidhja e drejtë përfundimtare e Kosovës. Ky është një nga prioritetet kryesore dhe të pashmangshme të qeverisë së Shqipërisë. Realisht dhe praktikisht nuk mund të ketë asnjë lloj bashkërendimi as pragmatizmi në relacionin e marrëdhënieve politike shqiptare-shqiptare Kosovë-Shqipëri, po qe se zgjidhja e çështjes së Kosovës nuk figuron si NUMËR 1 në objektivat prioritare strategjike të politikës kombëtare dhe shtetërore të Shqipërisë, pavarësisht se, kjo sot, qeveriset nga Partia Socialiste apo nesër nga ndonjë parti tjetër me orientim demokratik  a djathtist.

 

                      Pragmatizmi politik kosovar    në dioptrinë

                     diplomatike  të ministrit të Jashtëm, Ilir Meta

 

 Vështruar gjithanshmërisht interesin e përgjithshëm kombëtar shqiptar, pavarësia e Kosovës nuk mund të eliminohet nga “rendi i ditës” së politikës së brendshme as të jashtme të Shqipërisë. Prandaj, taktizimet dhe simulimet e panevojshme përbrenda politikës dhe diplomacisë shqiptare, ka ardhur koha, që të eliminohen si të tilla, sepse nuk çojnë kurrfarë peshe në zgjidhjen e asnjë problemi shqiptar në Ballkan. Këtë, tanimë, e dëshmojnë edhe dështimet tona politike si komb unik në sfondin e çlirimit  dhe të emancipimit përfundimtar nga kolonializmi serbomadh dhe sllavomadh. Kjo situatë e palakmueshme na e tërheq vërejtjen historike, duke na paralajmëruar seriozisht se, pavarësisht nga interesat e ngushta personale dhe nga  pozitat politike, qeveritare dhe krahinore, të rindërgjegjësohemi, dhe problemet që na preokupojnë, duke rënduar me shekuj mbi supe,  dhe presin zgjidhje nga ne, t’i shikojmë drejt në sy, duke i emërtuar , dhe duke iu dhënë udhë sipas rëndësisë dhe prioritetit që kanë, e jo t’i përgjithësojmë dhe, t’i neglizhojmë(duke i xhiruar me “skica gjeodezike”, duke kërkuar “fajtorin”), me qëllim që t’i “sedimentojnë” për një kohë tjetër, dhe ato, pa të drejtë,  t’ua imponojmë si barrë të rëndë dhe të pashmangshme  berzave të ardhshëm shqiptarë. Një  logjikë dhe qasje e këtillë e aktuales së sotme shqiptare në Ballkan, do të ishte më shumë se “retorikë” dhe, më tepër se hipokrizi për politikën e gjithmbarshme shqiptare. Shtypja dhe robëria koloniale e sotme e gjysmës së Shqipërisë Etnike, nuk mund të lihet për nesër, as për pasnesër (si “dhuratë” hipoteke gjeneratave të ardhshme), por kjo kërkon zgjidhje imediate nga të gjitha forcat dhe elitat politike, si dhe nga i gjithë kombi shqiptar si brenda, ashtu edhe në diasporë. Natyrisht, duke vepruar hap pas hapi, së pari pavarësimi i Kosovës, i cili është çelësi prioritar i zgjidhjes së çështjes koloniale shqiptare në Ballkan. Ky koncept assesi nuk mund të kualifikohet si “retorikë” dhe “prepotencë” qoftë i Ibrahim Rugovës(kryetar), qoftë i Bajram Rexhepit (kryeministër i qeverisë multietnike të Kosovës) ose i Hashim Thaçit (kryetar i PDK-së). Për më tepër, ky koncept strategjik kombëtar afatgjatë, është në përputhje të plotë edhe me Kushtetutën e sotme të Shqipërisë, edhe me dispozitat e Kartës së Kombeve të Bashkuara, si dhe me të drejtën  ndërkombëtare: “Ekzistenca e një kombi dhe aspiratat e tij për liri dhe vetëvendosje, për të drejtën ndërkombëtare dhe për marrëdhëniet politike ndërkombëtare, kanë rëndësi prioritare, domethënë janë bazënisje e pozicionit të shqyrtimit të faktorit nacional dhe, të vendit të tij në marrëdhëniet ndërkombëtare.”(R.V. International Relations, 1998, f.92).

 

Shprehur edhe më thjesht, për t’u arritur objektivi i pragmatizmit  në shkallë të njësuar kombëtare, së pari, është e domosdoshme që të mendojmë, të komunikojmë dhe të bashkëveprojmë shqiptarisht (pa i bërë politikë  njëri-tjetrit, sepse  në rastin tonë konket, politikë duhet t’i bëhet vetëm armikut sllav, e jo vetëvetes, siç po ndodhë në praktikë, fatkeqësisht), së dyti, në sy të botës, të prezentohemi si një tërësi e vetme e pavarur politike, kombëtare dhe evropiane. Është e ditur se, për çdo shtet dhe komb në botë, së pari, kërkohet ndërtimi i strategjisë së unitetit dhe i identitetit kombëtar, së dyti,  (duke marrë për bazë vazhdimisht interesin nacional) parapëlqehet hyrja në aranzhmanet dhe në obligimet e sistemit shtetëror ndërkombëtar. Në këtë kontekst, duhet të analizohet “kërkesa e pragmatizmit” të Zëvendëskryeministrit dhe të ministrit të Punëve të Jashtme të Shqipërisë, Ilir Meta, të shprehur në intervistën e tij, dhënë të së përditshmes vjeneze “ Die Presse”, duke nënvizuar : “Meqenëse bashkëpunimi ynë me UNMIK-un dhe me institucionet e Kosovës është jetik për ardhmerinë e Kosovës demokratike evropiane, duhet të përqëndrohemi te qëllimet e përbashkëta, dhe jo të bëjmë propagandë, e cila nuk ndihmon në përmirësimin e jetës së përditshme. Disa nga politikanët e Kosovës, duhet të përqëndrohen në problemet e vërteta sesa të vazhdojnë me retorikat e tyre patriotike.”(Liria Kombëtare, 25 qershor, 2003).

 

Megjithëqë kjo deklaratë ka karakter përgjithësues, mesazhi i saj politik është shumë i qartë, sepse autori i saj(ministri i Jashtëm i Shqipërisë). Ilir Meta, me të drejtë ka shtruar  kërkesën, se politika shqiptare, duhet të ketë qëllime dhe veprime të njësuara në artikulimin e saj si në kuptimin e brendshëm, ashtu edhe në atë të jashtëm. Në të vërtetë, këtu edhe qëndron problemi kryesor, sepse diplomacia dhe politika e jashtme e Shqipërisë (dorën në zemër) deri tani pak ka qenë origjinale në aspektin e unifikimit të qëllimeve dhe të veprimeve të përbashkëta lidhur me pragmatizmin e mirëfilltë të politikës vetëmbrojtëse, çlirimtare kombëtare e antikoloniale të shqiptarëve të Kosovës, të Kosovës Lindore dhe të Iliridës. Këtë diskurs të diplomacisë zyrtare të Shqipërisë, nuk dëshrioj ta elaboroj më tej, për shkak të shumë rrethanave dhe faktorëve politikë, të cilët sot e rrethojnë qenien e përgjithshme shqiptare në Ballkan, dhe më gjerë. Këtë do ta valorizojë shkenca e historisë dhe e politikës shqiptare, e jo, kursesi interesat afatshkurtëra subjektive të politikës spekuluese ditore të përditshmërisë sonë. Mirëpo, segmenti më paradoksal dhe më  kontradiktor i përmbajtjes së kësaj  deklarate të theksuar të Ilir Metës, është apostrofimi në formë akuze i disa liderëve dhe i institucioneve poltike shqiptare të Kosovës, të cilët sipas komentit të tij kanë “devijuar” nga “problemet e vërteta dhe të përbashkëta”. Edhe pse përmes këtij konstatimi të paekuilibruar diplomatik, Meta nuk i ka pasqyruar në mënyrë taksative, se cilat janë ato “qëllime dhe probleme të vërteta”, por lë të kuptohet se ato sipas nomeklaturës diplomatike të politikës së jashtme të shtetit shqiptar, janë “përqëndrimi dhe bashkërendimi unik i politikës shqiptare në zbatimin e “detyrave reformatore”, demokratike, të marra përsipër nga  UNMIK-u dhe Bashkimi Evropian(BE), si dhe nga institucionet e tjera ndërkombëtare. Në kuptimin e gjerë të participimit dhe të harmonizimit të interesave vitale të spektrit të politikës shqiptare me ato  të komplementares së institucioneve përkatëse të bashkësisë ndërkombëtare, s’ ka fije dyshimi, as pikëpyetje, se duhet të veprohet në frymën e rregullave reciproke të “lojës”, gjë që, edhe janë duke vepruar kështu të gjithë liderët zyrtarë shqiptarë dhe institucionet  politike të tyre në Kosovë. Këtë konstatim tonin, kështu të paktën e kanë vlerësuar deri tani raportet dhe analizat zyrtare e profesionale të organizatave qeveritare dhe joqeveritare, të cilat veprojnë në Kosovë, që nga 12 qershori i vitit 1999, si dhe vetëadministrata ndërkombëtare paqësore e UNMIK-ut me Mihael Shtajnerin në krye etj. Prandaj në këtë aspekt nuk mund t’i bëhet asnjë vëretje serioze dhe objektive klasës poltiike shqiptare në Kosovë, as institucioneve të tyre përkatëse (pavarësisht nga akuzat dhe anatemat vulgare të politikës propagandistike të Unionit të SMZ-së, që kanë për qëllim destabilzimin dhe riserbizimin e Kosovës).

 

Sa më sipër, e gjithë kjo tregon se liderët dhe institucionet politike shqiptare në Kosovë, aspak nuk veprojnë në kolizion me objektivat dhe me interesat e përcaktuara  të politikës së tyre kombëtare dhe ndërkombëtare. Si rezultat i shkallës së lartë të dëshmisë së pjekurisë së tyre politike dhe diplomatike, UNMIK-u gradualisht edhe ka filluar, t’ua kalojë atyre autorizimet dhe kompetencat e qeverisjes së organeve dhe institucioneve të Kosovës. Kjo është dëshmia më konkrete dhe e argumentuar se elita politika zyrtare shqiptare e Kosovës për asnjë milimetër nuk është shmangur, as nuk është shpërqëndruar nga problemet e vërteta jetësore (siç Meta e pohon të kundërtën), e as që e kanë humbur “busullën strategjike” të bashkëpunimit të ngushtë dhe të ndërsjellë me UNMIK-un, as me partnerët e tjerë ndërkombëtarë, e në veçanti me Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

 

Këtë kurs racional  dhe objektiv të përfaqësuesve zyrtarë të institucioneve politike shqiptare në Kosovë, pa reshtuar (hiq më pak se katër vjet) po e kritikon në me tendencë dhe në mënyrën më skrupuloze vetëm poltika “demokratike” zyrtare e regjimit kolonialist serbomalazez e Beogradit dhe e aleatëve-mbeturinave të saj, e jo as UNMIK-u, as Amerika, e as Bashkimi Evropian (BE). Vërtet, në këtë drejtim po zhvillohet  zhurmë e madhe propagandistike nga ana Unionit të SMZ-së, që tërë bashkëpunimin e deritashëm të liderëve dhe të  institucioneve politike shqiptare të Kosovës me UNMIK-un dhe me KFOR-in, ta pasqyrojnë para bashkësië ndërkombëtare (sidomos para SHBA-së) si destruktiv (“antiserb” dhe “antievropian”) dhe të falimentuar në kuptimin politiko-juridik dhe demokratik të ndërtimit të institucioeneve multietnike dhe pluraliste në Kosovë. Mirëpo, këto përpjekje të politikës shantazhiste subversive serbe, do të ngelin vetëm si i vetmi “ngushëllim” i fundit për ëndërrat e parealizueshme të virusit endemik të nacionalshovinizmit  dhe imperializmit serbomadh në Kosovë, dhe më gjerë.

 

Tezë tjetër e papranueshme e “pragmatizmit diplomatik” të ministrit të Jashtëm të Shqipërisë, Ilir Meta, është edhe kjo, kur pohon se: “ disa nga politikanët shqiptarë të Kosovës, duhet ta braktisin retorikën e tyre patriotike, e të përqëndrohen në problemet e vërteta.”(Liria Kombëtare, po aty). Ky konstatim është i zhveshur nga çdo sens politik, sepse nuk ka kurrfarë logjike arsyetuese, në asnjë segment nuk përputhet me të vërtetën për çka angazhohet dhe lufton me ngulmë klasa politike shqiptare në Kosovë.  (Ndoshta) sipas  thjerrëzës diplomatike të Ilir Metës, manifestohet një “dozë retorike”, kur është fjala se, elita politika shqiptare në Kosovë ia ka bërë të qartë si Unionit të SMZ-së, si Bashkimit Evropian(BE), si OKB-së, si OSBE-së, si UNMIK-ut, si KFOR-it, e gjithashtu edhe Shteteve të Bashkuara të Amerikës, se nuk heq dorë nga opcioni i pavarësisë së Kosovës, sigurisht se këtë e ka të qartë si dielli, edhe diploamcia dhe politika e jashtme e qeverisë së Ilir Metës. Ky përcaktim politik i udhëheqjes politike shqiptare në Kosovë, nuk mund të kualifikohet si “patriotizëm retorik”, sepse nuk ka të bëjë me kurrfarë retorike ose romantizmi nacional, por ka të bëjë me realizmin e së drejtës historike dhe të vetëvendosjes së shqiptarëve në Kosovë, realizëm politik ky, i cili mbi asnjë bazë nuk prish ekuilibrin e politikës së jashtme të qeverisë së Ilir Metës me partnerët e bashkësisë ndërkombëtare qoftë kur është fjala për realizmin e favoreve të Shqipërisë apo të vëllezërëve shqiptarë në Iliridë, në Anamoravë dhe në Mal të Zi. Përkundrazi, një qasje dhe angazhim i këtillë i liderëve poltikë shqiptarë të Kosovës, hap shtigje të reja për fushëveprim  të përbashkët politik kombëtar gjithëshqiptar  për të dalë nga kthetrat e  e përgjakshme të kolonializmit serbosllav  shekullor në Ballkan.

 

Pse mos ta rikujtojmë (jo, në asnjë mënyrë me cinizëm politik a diplomatik, por si vëllau-vëllaun)  z. Zëvendëskryeministër dhe ministër të Punëve të Jashtme të Shqipërisë, Ilir Meta se, sikur klasa politike shqiptare në Kosovë të ushqehej me “retorikën”, që në këtë rast, pa të drejtë i atribuohet nga zoti ministër Meta, pa dyshim se, Kosova edhe më tej, do të ishte tokë e okupuar serbe (sikurse prej 1912 e  deri më 12 qershor 1999), e jo tokë e lirë shqiptare.  Kjo provon se, lufta çlirimtare kombëtare e UÇK-së, dhe vetëdija e lartë dhe e  pjekur poltike dhe kombëtare e liderëve dhe e instutucioneve politike shqiptare të Kosovës, kanë arritur që, si faktor politik kombëtar shqiptar, ta fitojnë besimin dhe kredibilitetin para bashkësisë ndërkombëtare. Ky investim i vlefshëm politik dhe ushtarak i  elitës politike shqiptare të Kosovës, duhet të mbështetet, të  çmohet dhe të klutivohet edhe  nga faktori i brendshëm politik gjithkombëtar shqiptar, i cili edhe mëkëmbi pa rezervë, me sakrifica mbinjerëzore, me heroizëm dhe me urti politike gjatë ditëve më të stuhishme të luftës së tij heroike vendimtare për çlirimin e Kosovës nga hordhitë e okupatorit  gjenocidal serbomalazez. Këtë konstantë vlerore historiko-politike gjithëkombëtare shqiptare për çlirimin dhe mëvetësimin e Kosovës, që është lajmëtari i parë i stinës së pranverës edhe për trojet e tjera të pushtuara të Shqipërisë Etnike, duhat ta cilësojë drejtë dhe ta mbrojë me çdo kusht edhe diplomacia dhe poltiika e jashtme e Shqipërisë me Ilir Metën në krye, e jo ta vërë në dyshim rolin dhe kredibilitetin e saj politik si në palnin e brendshëm kombëtar, ashtu edhe në atë të jashtëm ndërkombëtar. Më saktë, edhe interesat strategjike të politikës së jashtme të Shqipërisë, së pari dhe, në afat të gjatë, duhet të përqëndrohen në zgjidhjen e problemit të drejtë të Kosovës, e mëpastaj të thellohen në kombinatorikën e normalizimit të marrëdhënieve diplomatike me vendet fqinje kolonialiste sllave. Kjo do të ishte alfa dhe omega e pragmatizmit të diplomacisë së Ministrisë së Punëve të Jashtme të Shqipërisë me kryesuesin e saj të moderuar Ilir Metaj karshi  mbështetjes pa rezervë  të politikës së udhëheqjes shqiptare të Kosovës, si dhe të strategjisë e të  taktikës së tyre diplomatike për pavarësimin përfundimtar të Kosovës. Cilado qoftë elitë politike, që devijon nga ky parim pragmatik dhe largpamës kombëtar, atëherë me të vërtetë e meriton ndëshkimin dhe mallkimin e popullit dhe të historisë jo si “fjollë retorike e patriotizmit”, por si njollë-vurratë damkosëse e përjetshme e tradhtisë ndaj Kosovës dhe ndaj Shqipërisë Etnike.

 

                         Testi i diplomacisë pragmatike të Shqipërisë së Ilir Metës,

                         për Kosovën, pritet të promovohet në Brukselin e Belgjikës

             

Nëse standardet e së drejtës ndërkombëtare dhe të politikës së bashkësisë ndërkombëtare vlejnë njësoj për të gjitha subjektet e tyre, atëherë këto duhet të vlejnë edhe për Republikën e Shqipërisë , e cila ka cilësinë e subjektit juridik ndërkombëtar. Prandaj, si e tillë i gëzon të gjitha të drejtat dhe favoret e bashkësisë ndërkombëtare, që të marrë pjesë direkte, dhe të interesohet jetësisht   dhe ligjërisht  për zgjidhjen e problemit të Kosovës, si dhe të problemeve të tjera akute politike, kombëtare dhe territoriale të gjysmës së Shqipërisë së kolonizuar nga hegjominizmi kolonialist i Serbisë, Malit të Zi, të FYROMIT dhe të Greqisë. Duke përfillur një logjikë të këtillë të sistemit juridik pozitiv ndërkombëtar, si dhe praktikën e deritashme të tij ndaj zgjidhjes së problemeve ndërkombëtare, edhe Shqipëria mund të kërkojë që, si një nga palët kryesore , të marrë pjesë direkte në negociatat serbo-shqiptare për Kosovën, që do të mbahen në fund të korrikut në Bruksel të Belgjikës, sepse atje do bëhet fjalë për fatin e shqiptarëve dhe të Kosovës, që kurrnjëherë gjatë historisë së derisotme nuk kanë qenë “pronë e ligjshme” e Serbisë, as e Malit të Zi, por vetëm e Shqipërisë. Rikthimin e kësaj të drejte të ligjshme historikisht dhe juridikisht, politika e jashtme e Shqipërisë, duhet ta kërkojë patjetër në konferencën ndërkombëtare, që do të mbahet për zgjidhjen e  çështjes së Kosovës.

 

Sigurisht se,  “politika moderatore” shqiptare, dhe ajo kolonialiste serbomadhe, do ta kundërshtojnë kërkesën e Shqipërisë, që të marrë pjesë direkte në dialogun serbo-shqiptar për Kosovën, që parashikohet të bisedojë “çështje praktike” në Bruksel, mirëpo diplomacia dhe politika e jashtme e Shqipërisë, që tani nevojitet ta sondojë dhe ta përgatitë terrenin  me partnerët e saj në kuadrin e bashkësisë ndërkombëtare, që ta sigurojë “vizën ndërkombëtare” për të marrë pjesë në bisedimet serbo-shqiptare për Kosovën në Brukesel, apo në ndonjë metropol tjetër ndërkombëtar në Evropë. Ky do të duhej të ishte kusht për hapjen e kaptinës historike të zgjidhjes së problemit të Kosovës, e jo pjesëmarrja e ndonjë delegacioni shqiptar nga Kosova Lindore, siç është njohtuar  (totalisht në mënyrë të papërgjegjshme dhe apolitike për rastin konkret) për opinion publik.  Po qe se  politika zyrtare e Shqipërisë dakordohet që, me çdo kusht të marrë pjesë direkte në bisedimet e ardhshme për Kosovën, këtë iniciativë dhe vendim strategjik kombëtar të Shqipërisë, nuk ka kurrfarë shansi ta bllokojë Serbia as Mali i Zi, sepse këto tani janë duke bërë përpjekje maksimale, që së bashku me vendet e tjera të Ballkanit Perëndimor, (të “rehabilitohen” nga hipoteka e rëndë e kryerjes së hollokaustit serbomalazez mbi shqiptarët, kroatët dhe boshnjakët-myslimanë) të integrohen në strukturat ekonomiko-politike e demokratike të Evropës Juglindore. Për më tepër, diplomacia shqiptare e Ilir Metës, e ka edhe një argument më shumë që, ta detyrojë Unionin e SMZ-së, të dakordohet me pjesëmarrjen e drejtpërdrejtë të  Shqipërisë në negociatat e ardhshme serbo-shqiptare për Kosovën, që do të zhvillohen në Bruksel. Së pari, Shqipëria ka marrëdhënie të mira diplomatike me SMZ-në, kurse së dyti, duhet ta përkujtojë Bashkimin Evropian dhe Amerikën, se Serbia dhe Mali i Zi kanë marrë pjesë direkte në të gjitha takimet dhe konferencat ndërkombëtare për serbët e Bosnjë-Hercegovinës dhe të Kroacisë. Këtë e dëshmon edhe Konferenca paqësore e Dejtonit (1995). Atëherë, me të drejtë shtrohet pyetja pse të bëhet përjashtim në rastin e Shqipërisë, kur është fjala për mbrojtjen e interesave të qytetarëve  të saj dhe të Kosovës? Kërkesën e pjesëmarrjes së Shqipërisë në takimin e ardhshëm të bisedave serbo-shqiptare në Bruksel (dhe në të ardhmen), duhet ta mbështet edhe politika zyrtare shqiptare e Kosovës, si dhe spektri politik i të gjitha trojeve shqiptare të Shqipërisë Etnike. Vërtet, ky proces i bashkërendimit dhe i konsensusit politik,  do të quhej parim dhe strategji  e pragmatizmit të diplomacisë  së njësuar shqiptare, e jo “dikush thumbit, tjetri patkoit”. Në këtë “stil”, do të dëshironin të na shihnin dhe, të na “ndihmonin” si kolonizatorët shekullorë sllavomëdhenj, ashtu edhe të gjithë armiqtë e shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike. Mirëpo, vërtet, nëse ne nuk duam të tregohemi “retorikë”, “euforikë” dhe të mashtrohemi e, për më tepër  “të befasohemi” nga vetëvetja, atëherë këtë  “adut shpresëdhënës tradicional”, duhet t’ua heqim nga dora tinzare kolonialistëve srbomalazezë, duke filluar që nga rasti i ardhshëm i dialogut serbo-shqiptar në Bruksel.

 

Ta kemi të qartë se, pjesëmarrja e Shqipërisë  si palë bashkëbiseduese në konferencën e ardhshme të Brukselit për Kosovën, nuk varet as nga kundërshtimi i Unioniot të SMZ-së, as nga vendimi i  bashkësisë ndërkombëtare, por vetëm nga vullneti, gatishmëria dhe konsensusi i politikës gjithëkombëtare shqiptare.

 

 

Pas mbajtjes së Samitit të Selanikut të Bashkimit Evropian(BE) për Ballkanin Perëndimor(21 qershor 2003), u bë e qartë për opinion se Beogradi dhe Prishtina, do të fillojnë dialogun e negociatave për Kosovën nga fundi i muajit korrik të këtij viti në Bruksel ose në ndonjë kryeqendër tjetër të rëndësishme të “kancelarive diplomatike” të Evropës Perëndimore. Sa është me peshë dhe e ngutshme zgjidhja e problemit kolonial të Kosovës për paqen, stabilizimin dhe zhvillimin e proceseve demokratike, si dhe të reformave  të tjera integruese rajonale-evropiane, tanimë e kanë të qartë edhe liderët e Bashkimit Evropian(BE).

 

Edhe pse  ekspertët e njohur të së drejtës ndërkombëtare të organizatave joqeveritare, në radhë të parë të Grupit Ndërkombëtar të Krizave (ICG) deri tani kanë hartuar elaborate voluminoze për t’i hyrë në thelb çështjes së konfliktit serbo-shqiptar për shkak të Kosovës, përgjigje të përafërt as të saktë nuk kanë qenë gjendje t’i japin kësaj çështjeje, për shkak të paragjykimeve dhe të shtrembërimeve flagrante të “metodologjisë humanitare të paanshme” të tyre i kanë eliminuar këto dy elemente themelore: 1) Origjinën e historisë koloniale dhe 2) Të drejtën e vetëvendosjes së Kosovës. Si rrjedhim i shpërfytyrimit dhe i mistifikimit të këtyre  dy elementeve kryesore, që përbëjnë kontestin e titullarit të ligjshëm të Kosovës, tani nga bashkësia ndërkombëtare shqiptarëve iu imponohet  me “autonominë substanciale”, përkatësisht  me “autonominë speciale” për zgjidhjen “definitive” të statusit kontestues të Kosovës. Të dy këto koncepte politike, në thelb e errësojnë në tërësi origjinën historike të kolonializmit serbomadh mbi Kosovën dhe të drejtën e saj të ligjshme të vetëvendosjes. Një qasje e këtillë subjektive  dhe arbitrare favorizon  dhe e jusitifkon haptazi politikën kolonialiste grabitçare të Serbisë dhe të Malit të Zi ndaj Kosovës dhe shqiptarëve edhe në  prologun e shekullit XXI. Mirëpo, politika zyrtare shqiptare e Kosovës, as ajo e Republikës së Shqipërisë, nuk duhet të pranojnë asnjë  manovër a variant “substancial” ose “special” autonomist për Kosovën, “made in” nga Bashkimi Evropian(BE) ose nga ndonjë “Grup i Kontaktit”, që do të krijohej për zgjidhjen e statusit të Kosovës, sepse do të bënin vetëvrasje ndaj së drejtës historike dhe të vetëvendosjes së popullit shqiptar dhe Kosovës.

 

Të gjitha “projektet” dhe “formulat” eklektike gjysmake për statusin e Kosovës (pavarësisht se kush janë autorët e tyre) kanë për qëllim të fundit, që përgjithmonë ta arkivojnë të drejtën e vetëvendosjes jo vetëm të Kosovës, por edhe të gjitha  territoreve të tjera indigjene të Shqipërisë Etnike.

 

Pra, tani, fati i Kosovës është në duart tona (e jo të kolonialistëve serbomëdhenj), të japim çdo gjë për  arritjen dhe kurorëzimin e pavarësisë së saj, si hap i parë vendimtar dhe i rëndësishëm historik drejt çlirimit dhe mëvetësisë së territoreve të tjera të Shqipërisë Etnike.

___________________________________

* Autori është bashkëpunëtor shkencor  i “American Diplomacy”, North Carolina, USA.

---

E mërkurë, 18 qershor, 2003

PAMVARSIJA E KOSOVËS NË UDHEKRYQ !!!?

(MUNGESA E NJË  PROJEKTi  TË UNIFIKUAR POLITIK)

 Mungesa, e një platforme të përbashkët për një  strategjie politiko-diplomatike, institucionale, shkencore dhe intelektual nga i gjithë subjekti real kombëtar i Shqiptarve,  nga e gjithë hapsira etnike, pason me dalje të disa opcioneve-projekteve tani më të përfaqesuara nga disa formacione politike relevante në Kosovë, që pa dyshim kanë shkaktuar dilema dhe huti jo vetëm tek faktori vendor-populli i Kosovës por dhe më gjërë tek qendratë vendose nderkombëtare.

Dalja e disa propozimeve dhe bërja puplike e tyre për statusin e arshëm të Kosovës tani më janë duke u diskutuar dhe janë bërë temë bisedash nga shumë mese qofshin ato politike, institucionale, diplomatike, shkencore,historike dhe i  debateve  puplike të organizuara në mjetet informative të shkruara apo elektronike në Kosovë e më gjerë.

OPCIONI I PARË I PROPOZUAR PËR UNIONI SHQIPËRI KOSOVË !!!?

 Synimi historik i të gjithë Shqiptarve përmes levizjës kombëtare që nga kohnat më të lashta e në vazhdimsi deri më sot, ishte kërkesa  për të qenë të lirë e të bashkuar në hapsirën e tyre etnike, si e drejta më e natyrshme dhe historike e gjithë kombit Shqiptar. Sigurishtë se kjo strategji e kahmotëshme tani eshtë aktualizua nga një subjekt politik në Kosovë LPK-ja,  duke zygjeruar që populli i Kosovës ka të drejtë të kerkoin bashkimin apo unionin e Kosovës me Shqipërinë. Kjo kërkesë tani më e avancuar në mese  politike  dhe institucionale, e ka gjetur mbeshtetjën e sajë shumë logjike, me argumente shkencore, etnike, gjeografike dhe shumë e shumë fakte  tjera historike për Kosovën dhe Shqiptarët.

 Tani  ky opcion e ka marrur formën e vetë të natyrshme, duke u debatuar si e drejtë e një populli për të jetuar i lirë, i barabartë dhe i bashkuar në Shtetin e tyre, se edhe populli Shqiptar ka të drejtë të jetë i barabartë me popujt tjerë në keto hapsira ballkanike.

Ditëve të fundit është akualizuar mbajtja e disa tryezave, me debate të nxeta politike, intelektual për ta elaboruar këte opcion, që praktikishtë  eshtë bërë një sistem debati i mirfillt në mes të Shqiptarëve, dhe paraqitet si një projekët shumë serioz  për ta  ndimuar e zgjidhur qeshtje e Kosovës dhe ate Shqiptare një here e përgjithmon si tërsi.

Ky propozim  paraqet një nga strategjit më të vjetra të shqiptarëve me përpjekje dhe luftat vazhduse gjatë historisë, e në vazhdimsi me Lidhjën e Prizerenit 1878, dhe mbajtjën e disa kuvendeve e kongrese të organizuara nga e gjithë hapsira e jonë kombëtare, e më tutje  me organizimin e levizjeve dhe demostratatave që nga vitet 1968, 1981 dhe se fundi me luftën qlirimtare të bërë nga UQK-ja si istitucjon ushtarak i përkrahur dhe ndimuar nga populli i Kosovës e më gjërë dhe  përkrahje  ushtarake nga faktori nderkombëtar, dhe sot me vazhdimin e kësaj lufte në fushën politiko-diplomatike, nga subjekti politik dhe institucjonët e Kosovës.

 Meq, qeshtja Shqiptare në ballkanike ende qendron e pa zgjidhur, në përfillje të akteve dhe konventave nderkombëtare popujt duhet ti gezoin të drejtat e tyre të barabarta, në hapsirat e tyre etnike. Atehere kur faktori nderkombëtar këte të drejtë ju njefë popujve tjerë me të drejtën e krijimit të unjoneve siq ishte pranuar nga bashkësija Evropjane e drejta e Serbisë dhe Malit të zi të e formoin Shtetin e ri të qujtur unioni  Serbi dhe Mali i zi, atehere përse edhe popullit të Kosovës dhe ati Shqiptar në përgjethsi të mos i njifët kjo e drejtë për ta krijuar Unionin Shqipëri -Kosovë. Prandaj krijimi i një unioni në mes të një populli eshtë si e drejtë e tyre dhe në pajtim me praktikat nderkombetare në parim për ta  zgjidhur qeshtjen e Kosovës dhe popullit Shqiptar në hapsira Ballkanike.

Sigurishtë se për tu realizuar projektet e tilla eshtë e nevoishme të angazhohën të gjitha forcat tona intelektuale, shkencore,  politike dhe institucionale nga e gjithë hapsira e jonë etnike kombëtare. Nga praktikat e ndryshme nderkombëtare tani më dihet se eshtë mundesuar bashkimi  popujve të ndarë padrejtësisht me një kultur, histori dhe identitet të njejtë, siq ishte rasti i bashkimit të dy Gjermonive dhe shumë e shumë popujve tjerë. Keshtu mendoi se korigjohën padrejtësit historike që i janë bërë popullit Shqiptar i copzuar në disa shtete deri me sot. Vetëm keshtu mendoi se populli Shqiptar mund të jetë i intergruar në bashkësin Evropjane, si popull me të drejta të barabarta me popujt tjerë, përqka një veprim i till praktik  eshtë si shembull i mir për ta qetsuar, paqsuar dhe stabilizuar  gjendjën  rajonale.

OPCIONI I DYT PËR SHPALLJËN  E PAMVARSISË PËR KOSOVËN !!!?

 I  përfaqesuar nga një mes politik,  AAK-ja, dhe i paraqitur si nismë parlamentare, që nuk mbeti vetem me karakter të ngushtë politik mbrenda subjektit partijak,  por e mori përkrahjën  nga  delegatët  e disa grupeve politike që janë të përfaqesuara në Parlamentin e Kosovës. Zatën, ky opcion u shendrruar në një nismë shumë të qëlluar parlamentare dhe ju paraqit institucjonit ton Kuvendit të Kosovës, si inciativ parlamentare për marrjen e  një rezullute apo deklaratë mbi shpalljen e Shtetit të Kosovës.

Sigurishtë se ky projekt tani më u përfaqesua nga më shumë se dyzetë delegatë të Parlamentit të Kosovës,  në procedur e sipër disi ka ngecuar duke mos gjetur përkrahjen e shumicës së kerkuar të delegatëve. Kjo inciativë  parlamentare ka kaluar nga fazat e procedurave të nevoishme administrative nga Kryesia e Parlamentit,  dhe nuk gjeti  përkrahje të nevoishme nga  një mes politik apo nga disa delegat që tani më përfaqesoin  politikën  e iluzjoneve dhe mashtrimeve.

E gjithë kjo amolli politike e shkaktuar nga një pjesa e faktirit politik me pikpamje pacifiste e nihiliste nuk kan gjetur mundesin ta tejkaloin vetën nga keto pozita tani më të hargjuara e të dëmshme, që praktikishtë paraqesin  vazhdimsin e pengesave për ti avancuar proqesët politiko-diplomatike dhe institucionale që  Parlamenti i ynë i zgjedhur në menyrë demokratike dhe i njohur nderkombetarishtë ta kryejnë emisjonin historik për ta shpallur Kosovën Shtet sovran e të pavarur, sepse keshtu i obligon vota e popullit të Kosovës nga zgjidhjet e përgjithshme të vitit 2001.

 Prandaj,  ky opcion i përfaqesuar nga disa forca politike, intelektruale dhe institucionale, paraqet një kerkesë të popullit të Kosovës për ta bërë relitet  Shtetin e Kosovës.

 OPCIONI I TRETË, AFATIZIMI PËR ZGJIDHJEN E STATUTIT TË KOSOVËS!!!?

 Tani më del si ide nga ishë drejtori i drejtorisë politike të UQK-së, e cila gjenë mbeshtetje nga mesi politik, PDK-ja se ku e udheheqë z.Thaçi, dhe në përshpejtim gjenë përkrahje të gjërë si një ide interesante e atraktive, e konsideruar nga perfaqesuesit e Shteteve nderkombetare ketu në Kosovë,  dhe e pranuar për faktorin nderkombetar për ta avancuar  çeshtjen e proqeseve politiko-diplomatik  për  Kosovën si çeshtje  ende e pa zgjidhur,  që eshtë duke pritur drejtë finalizimit të statutit të sajë, por siq  mendoin  nderkombëtaret se shkallë shkallë duhet të kaloi ky proqes  deri në vendosje definitive të statusit për Kosovën.

 Kjo ide tani më e përfaqesuar jo vetem nga një mes politik por u shtua interesimi dhe përkrahja e sajë nga shumë mjedise jo vetëm politik por dhe shkencor e intelektual në Kosovë Ideatori i këti projekti  përmes tribunave puplike  e eleboroj gjërsishtë duke e hapur si temë debati puplik me asye të shendrrimit të kësaj ideje si një strategji të mundeshme  për ta zgjidhur qeshtje e statusit të Kosovës shkallë shkallë siq thuhej me afatizime të proqeseve drejtë finalizimit.

Qfaqja e kësaj ideje si projek zgjoi interesim tek populli i Kosovë e më gjërë duke qfaqur debate më të ndryshme, të atyre që e avanconin këte opcion dhe  atyre që e atakonin deri në skajshmeri, duke e qujtur si bllokim të njohjës formale të pamvarsisë për Kosovën, apo të disa meseve politike duke e qujtur të parakohshëm dhe për momentin të pa nevoishëm.

 Me tutje nga elaborimi i këti projekti del se fjala eshtë për disa altrenativa apo opcione për dinamizim të proqeseve për ta ndryshuar gjendjen ekzistuse, që qeshtja e statusit të kosovës të afatizohet me plotesimin e disa kushteve e standarteve tani më të kerkuara nga faktori nderkombetar. Nga disa debate të organizuara për këte ide doli se ky propozim apo projekt i prezentuar paraqet vetëm  një kundershtim të gjendejës ekzistuse si shumë e pa voliteshme për proqeset politike në Kosovë dhe si ndoni altrenativ për pamvarsinë e Kosovës siq thuhej nga disa qarqe politike në kosovë.

 I gjithë faktori politik në Kosovë është i përcaktuar për pamvarisin e Kosovës, por shtrohet pytja për gjetjen e modaliteteve të mundshme e të përshtateshme për ta realizuar pamvarsinë. Se për momentin,  populli i Kosovës eshtë duke ju nenshtruar disa  prej  amollive politik, intelektuale dhe institucionale nga institucjonet tona, shpesh të kufizuar dhe të pamundesuar për ta ushtruar pushtetin ligjor e kushtetues për popullin e Kosovës për qka eshtë mandatuar me institucjonin e votë së lir të qytetarve.

Si rreflktohen raportet e ndertuara tani më në mes të institucjoneve tona me ato nderkombëtare ketu në Kosovë, në bazë të dokumentave,  rregulloreve dhe Kornizës kushtetuse dhe disa dekreteve të emisrit special të OKB në Kosovë, se nga keto raporte shpeshë del se përgjegjësija u mbetet vetem institucjoneve të Kosovës me pretendim që nderkombetaret të i legalizoin qendrimet, veprimet dhe vendimet e tyre, në shumicën e rasteve pa u përfillur sistemet demokratike nga shoqerit civile, me sistem funksional juridik dhe kushtetues të qfardo Shteti demokratik.

Se vazhdon të jetë përmanent rreziku i legalizimit të iluzjoneve, mashtrimeve e shumë formave tjera të një potence demagogjike në sistemin institucional nga institucjonet tona në Kosovë. Se pretendimet dhe kerkesat e këti projekti apo kerkes për afatizim nenkuptoin angazhime krahas standarteve me statusin dhe anasjelltas, me propozime konkrete për krijimin e sitemit juridik të shoqerisë Kosovare me nxjerrje të ligjeve dhe Kushtetutës për Shtetin e Kosovës, me plotesimin e qeverisë së Kosovës me ministrit që ia japin Kosovës elememntet dhe atributet e shtetsisë, siq janë ministrija e jashtme, e mbrendshme, e mbrojtjës dhe sistemin gjygjsore me ministri të drejtesisë, sigurishtë duke kerkuar ndertimin e istitucjoneve funksionale shtetrore të Kosovës.

Dhe se fundi mendoi se ideatori i këti projekti ka pretenduar se ky moratorium të gjenë përkrahje nga subjektet politike në Kosovë për ta marrur formën e një strategjije të përbashkët, që praktikishtë të dinamizohet jeta politike e institucionale në Kosovë dhe qeshtje e Kosovë dhe ajo Shqiptare të vendoset sa më parë, natyrishtë dhe me ndimen e faktorit nderkombëtar.

OPCIONI I KATËRT, KOSOVA E PAVARUAR DHE  NJOHJA FORMALE!!!?

 Si vazhdimsi e një mbrojtje për të kaluaren  dhjet vjeqare të  politikës se qujtur  paqesore me pushtet  të qujtur paralel  dhe institucjone të brishta paralele karreshi  sundimit të egër të pushtetit fashist të ish jugosllavisë, në Kosovë. Se  ky opcion i mbeshtetur dhe i kamofluar nën firmen referimeve si alibi në disa dokumete historike të dhjetë vjeqarit  të fundit të marrura nga ish Parlamenti i Kosovës në kohen e LKJ-së, dhe ish institucjonët  e ashtuqujtur paralele. Megjithate keto akte e kan vlerën e tyre shumë të qmuar dhe të pa kontestuar nga rreshtimi real kombetar, por thirrja e vashdushme dhe mbeshtetja vetëm në keto dokumente nuk eshtë e mjaftuar për ta avancuar dhe ndertuar pamvarsinë e Kosovës konkretisht.

Mirpo,  mbrojtja e kësaj ideje  si një projekë apo strategji e përfaqesuar kryesishtë nga LDK-ja dhe disa nga grupacjone tjera politike, paraqet si një qendrim vetëm kontraverz, se me konzervatizem eshtë duke u mbrojtur si platformë  për ta aryetuar me fanatizem politikën e ashtuqujtur  paqesore e gandiste, sepse edhe akterët e këti  përfaqesimi të kësaj dogme e din shumë mir  se tani më koha e keti fenomeni në formë prrallashë ka kaluar dhe nuk eshtë e frytëshme për ta ndimuar zgjidhjen e qeshtjës së Kosovës.

Sigurishtë se në kontekstin kohor kan ndryshuar situatat dhe referimi i pa nderprer në dokumente të ish insitucjoneve të Kosovës dhe atyre të ashtuqujtura paralele që pa dyshim i takoin historisë, dhe mendoi se nuk mjafton që qeshtja e kosovë  të zgjidhet në keto faza vetem duke u thirrur në qfardo proqesi apo dokumente në aspektin kohor. Por,  se  institucjonet tona të njohura nderkombtarishtë,  tani e kanë  detyrë që duke mos e mohuar vlerën e të gjitha punëve dhe aktivitetetve politike, shkencore, intelektual të asajë përiudhe dhjet vjeqar, por tani duke u mbeshtetur fuqishem në Luftën qlirimtare të bërë nga UQK-ja, e të mbeshtetur gjithanshëm nga faktori nderkombëtar, dhe shumë fakte e argumente tjera historike për Kosovën dhe popullin Shqiptar, të jenë të guximshëm dhe të vendosur në avancime të proqeseve politiko-diplomatike që qeshtja e Kosovës dhe qeshtja Shqiptare të vendoset drejtë dhe qendrushme.

 Dihet se menyra apo forma e krijimit të shteteve të reja nenkupton logjikishtë diqka më shumë se sa vetëm të thuhet vazhdimishtë nga lideri i keti  rreshtimi politik që e përfaqeson këte opcion, se tani të konsiderohej si e mjaftuar vetëm kerkesa verbale-gojore e perseritur vazhdimishtë për njohja formale të pamvarsisë për Kosovën, eshtë iluzjon.

 Keto,  opcione janë disa prej shumë ideve, projekteve apo platformave të hartuara dhe të përfaqesuara nga shumë veprimtar, intelektual, subjekte politike dhe institucjone tona jo vetëm në hapsirën e Kosvës por nga e gjithë hapsira kombetare, që paraqesin opusin e shumsisë së mendimeve demokratike, për ta përmbushur një unifikim politik për hartimin e një strategjije mbarëkombëtare në plotesimin e qellimeve dhe synimeve për të gjithë Shqiptarët  në një Shtetë historik në rrespektim të parimit etnik dhe të natyrshëm që kombi i ynë të jetë i bashkuar. Unifikimi i qendrimeve politike dhe institucionale të gjithë faktorit Shqiptar, për ta konkretizuar projektin e kësaj strategjije, do ta stabilizonet gjendjën mbrenda Shqiptare dhe rajonale.

Sylë ARIFI

---

Bazel, maj, 2003
Sylë ARIFI

BASHKËBISEDIM I z.JAKUP KRASNIQI,  ish-ZËDHËNËS I UÇK-së,  ME  MËRGATËN SHQIPTARE  NË  ZVICËRR

Ishte takimi i parë i  ish zedhënesit të UÇK-së tani ministër dhe udhehqës i PDK-së, z.Jakup Krasniqi me mergatën Shqiptare ketu në Shtetin e Zvicrrës, se dialogim-bashkbisedimi filloi me tubimet informative të organizuar nga  PDK-ja Dega në Zvicërr në tri qytetet  Zvicrrane, në Gjenevë, Cyrrih dhe Vetingen. Tubimet ishin  të hapura për të gjithë mergimtarët pa dallim përkatësie partijake-politike, dhe pjesëmarrja e qytetarve nga hapësira shqiptare ishte shumë e kënaqëshme. Sigurishtë  njoftimi se në keto takime me bashkatdhetaret do të prezentoi një ishë personalitet i lart i UÇK-së kishte shtuar interesimin prej një kurreshtje të një pjesmarrje masive të mergimtarve pamvarsishtë percaktimeve të tyre ideo-politike.

Paraqitjet e z.Krasniqi e kishin shtuar vemendjen tekë bashkatdhetaret se qfar do të na thoshte kjo figurë jo vetëm politike por edhe ushtarake, që për shumë mergimtar ishte si enigmatik për gjatë fillimeve, vazhdimit dhe përfundimit të luftës qlirimtare të UÇK-së. Pas shumë bashkbisedimeve që z.Krasniqi e pati rastin të i bëjnë me bashkatedhetar nga keto tri takime, u krijua përshtypja  se ky personalitet i Luftës qlirimtare nuk paraqiste vetëm figurën e një ushtaraku por ishte i kompletuar  si një politikan realist me një racionalitet në fushën diplomatike, dhe shumë i fuqishëm në rrespektimin e të dejtave nacionale për popullin e vetë, se fuqishëm konfirmoi  para mergimtarve që Kosova pa dyshim një ditë e pa vaonuar do të bëhet Shtet  drejtë intergrimeve në Evropën e bashkuar.

Pa dyshim se bashkatdhetaret që nga tubimi i parë në Gjenevë, hezitonin të i fillonin bashkbisedimet dialoguse me një personalitet siq ishte z.Krasniqi në shoqerim me z.Ramadan Avdiun ish udheheqes i lartë i Drejtorisë politike të UÇK-së, dhe tani kshilltar politik i Kryeministrit të Kosovës z.Bajram Rexhepit, sepse e kishn të veshtir ta lironin vetën e tyre nga hipoteka e  një të kaluare se kinse personalitet e larta të UÇK-së jan të ashpër të një vije ekstreme në skajshmeri  e të tjera etiketime të krijuara nga fushatat e bëra nga skenar më të ndryshëm jo vetëm vendor por edhe nderkombëtar me të vetmin synim për ta  qvlersuar punën dhe aktivitetin e tyre politiko-ushtarak në ato përiudha kur zhvilloheshin luftimet qlirimtare kundër pushtuesit sebosllav, dhe në perudhat e mëvoneshme në rrafshin politiko-diplomatik. Por ja se autori i këti shkrimi i pari e mori fjalën duke ju drejtuar  bashkatdhetarëve, se i vedishëm që ky tubim eshtë informativ, se pjesëmarrës janë edhe antar të partive tjera apo ndoni i pa parti, se për dijunin e të gjithve  partija demokratike e Kosovës kultivon kultur politike dhe eshtë transparente duke lejuar shumësin e mendimeve të lira, duke shprehur dhe mospajtime, kritika, sygjerime qoftë dhe me kreun e partisë, siq eshtë praktik shumë e rrallë  deri me tani tekë subjektet tjera politike.  Praktikishtë partija demokratike ka program nacional dhe udhehiqet nga platforma programore dhe statuti si aktet më të larta të partisë demokratike, dhe jo nga kulti i individit. Prandaj,  si antar i kësaj partije, udheheqjsë së lart  partijake ia bëra tri pytje duke i filluar me shprehjen përse:

1. Dhe a ndihet përgjegjëse kreu i partisë që me koncenzues politik i dha mandat  zgjidhjës apo emrimit të  Kryetarit të Kosovës nga një njeri i cili nuk e ka njohur UÇK-në dhe luftën e sajë qlirimtare dhe edhe sot nuk e njefë, kur dihet që Parlamenti në procedur demokratike të votimit nuk e mandatoi edhe për kundër tri votimeve. Z.Krasniqi,  përgjigjet se PDK-ja nuk e ka zgjedhur kryetarin se populli ia ka dhanur votën prej 47% si subjekt me më shumë vota, por jo dy të tretat ishte nderhyrja e autorit të pytjës!!!?

2. Dhe si bën që PDK-ja dhe disa nga partitë tjera që ishin në përkrahje të gjithanshme të liuftës qlirimtare të bërë nga UÇK-ja, nuk ka reaguar apo e vonuar ka reaguar në qfardo menyre ndajë fushatës së skenuar për arrestime dhe gjykime të qlirimtarve të Kosovës, kur dihet synimi i një pjese të faktorit politik vendor dhe ati nderkombëtar për ta denegruar dhe qvlersuar këte proqes historik për qlirimin e Kosovës nga okupatori serb, Z.Krasniqi përgjigjet se këte qeshtje ka qen dashur ta bëjnë institucjonet e Kosovës, se ndonjëhere edhe neve si subjekt politik mund të jemi vonuar në reagime të tilla kundër arrestimeve dhe burgosjeve të pa kuptimta që na bëhen nga nderkombëtaret, dhe

3. Përse PDK-ja, edhe pas një viti nuk e ndmorri inciativen parlamentare në procedur të rregullt për ta kerkuar ndryshimin e Kornizës kushtetuse, kur dihet se nga ky dokument na eshtë kufizuar ushtrimi i kompetencave tek institucjonet e Kosovës, dhe siq thot populli se nga kjo kornizë na eshtë lidhur këm e krye për ta ushtruar pushtetin institucional në përfillje të institucjonit të votës së lir të qytetarve të Kosovës, të mandatuar në zgjidhjet e përgjithshme, Z.Krasniqi  përgjigjet se këte veprim demokratik dhe institucional ka qen dashur ta bëjnë institucjonet tona, dhe se PDK-ja këte  veprim për ndryshimin e kornizës kushtetuse e ka  kerkuar për mesë deklaratës politike dhe moratoriumit.

Sidoqoft, nga mergimtarët u shtua disponimi dhe  kurreshtja  se të lirë mund të bashkbisedoin me z.Krasniqi dhe z.Avdiun, duke ju drejtuar atyre shumë pytje, vrejtje, mospajtime,  sygjerime për ndoni qeshtje të caktuar nga më të ndryshmet, dhe pas përfunduar të këti takimi në Gjenevë, bashkatdhetarët  prezent  u ndan shumë të kenaqur.

Autori i shkrimit dhe në tubimin e dytë pati rastin që me udhehqjen politike të partisë të shprehet lishëm në menyrë dialoguse, duke bërë fillimishtë një mos-pajtim,  pastai ka vazhduar me paraqitjen e dy vizjonëve për avancim të proqeseve politike e diplomatike në formen e  sygjerimeve  për institucjonet e Kosovës,  duke e qfryetzuar prezencen e z.Krasniqi në detyrat dhe përgjegjësit e ministrit të sherbimeve puplike pran Qeverisë së Kosovës, dhe z.Avdi Ramadani në cilsin e kshilltarit politik të Kryeministrit:

1. Shpreha mendimin tim lidhur me qendrimet e gjertanishme të institucjoneve tona sa i përket relacionit të Gjykatës së Hagës dhe proqeseve politiko-diplomatike që po i kalon Kosova në keto periudha kalimtare, dhe fushata e kësaj gjykate duke u drejtuar kundër qlirimtarve të Kosovës me qellim të defaktorizimit të tyre,  dhe jo duke luftuar kriminalitetin dhe kriminelet e vertet në të gjitha fushat. Se shpreha qendrimin që institucjonet tona nuk duhet që lehtazi apo nga ndoni nenglizhencë e shtuar të pajtohen  që ishë bartësit e luftës qlirimtare të përballen me këte fushatë të skenuar nga një pjesë e subjektit politik me qendrime pacifisto-nihiliste që e kan treguar dhe vazhdoi ta tregoin ndajë luftës qlirimtare dhe UQK-së, dhe ketyre proqeseve politiko-diplomatike që po i kaloim,  sigurishtë  të inicuara e të ndimuar  dhe nga një pjesë e faktorit nderkombëtar që nuk ja doin të mirën Kosovës dhe në veqanti Shqiptarëve. Prandaj,  sygjerova për institucjonet tona ndryshim të stratëgjisë  vepruse duke rreflektuar guxim dhe dinamizëm, dhe këte duke e pasqyruar me një shembul që kishte ndodhur para ca kohe në Mitrovicë,  atehere kur forcat e KFORIT tentuan ta arrestoin një kriminel seb, dhe mëtutje hasen në rezistencë nga forcat militare të organizuara nga segmente të serbisë të qujtur rojetë e urës, dhe forcat ushtarake e policore të nderkombëtarve  psuan nga veprimet e tyre  duke patur të  plagosuar më se 20 ushtar e policë, se pas të gjithë kësajë  nderkombëtarët e ndrshuan strategjin e  veprimeve,  duke u treguar të paefektëshem për ta luftuar krimin dhe kriminelet serbë të Luftës, sigurishtë se ky veprim ka qen dashur të sherbejnë si provë se edhe forcat e KFOR-it testoin dhe kur hasin në rezistencë e nderroin  metoden e veprimeve. Se para faktorit nderkombëtar neve si popullat shumicë në hapsiren Kosovare dhe subjekt politik relevant në Kosovë dhe institucjonet tona  u testuan duke deshmuar për paaftesinë e vetë me mos guximin e mjatuar për të qen në mbrojtje të vlerave tonë më të qmuara të luftës qlirimtare dhe bartësit e sajë, sespse fundia gjykata  e Hagës eshtë formuar për ta gjykaur krimin dhe kriminelët e jo mbrojtësit-qlirimtarët e Kosovës, të cilët të ndimuar nga NATO-ja e qliruan Kosovën nga pushtimi serbosllav. Dhe shembullin e dytë për institucjonët tona e mora nenshkrimin e  një marraveshtje-pakti të mirkuptimit që u neshkruar nga Shteti Shqiptar dhe SHBA dit më parë që shtetasit amerikan të mos i derzohen eventualishtë gjykatës nderkombëtare, sepse po ky Shtetë eshtë në sherbim të qytetarve të vetë, se keshtu duhet të veprohet dhe nga institucjonet tona duke qen vazhdimishtë në mbrojtje të qytetarve të vetë, e sidomos të mbrohen luftetaret e lirisë që ia sjellën Kosovës dhe popullit të sajë qlirimin nga pushtuesi shumëshekullor sllav.

2. A kan menduar institucjonet tona në Kosovë për masa mbrojtëse si përgjegje ndajë veprimeve të z.Shtajner si emisar special i OKB i caktuar për Kosovën, atehere kur ai pa kurrfar kriteri dhe në kundershtim dhe me akte nderkombëtare dhe Kornizën kushtetuse, anulon apo i shpall të pavlefshme ligjerishtë, rezulluta, deklarata apo nuk i nenshkruan ligjet që i aprovon  parlamenti i Kosovës në procedur parlamentare përmes seancave plenare si institucjoni më legjitim para popullit të Kosovës, apo të ndoni veprimi  tjetër të  institucionit të Qeverisë dhe Presidentit.  Për qka dhe sygjerova për institucjonet tona përmes ministrit Krasniqi që të provohet  ngrirja e raporteve me nderkombëtaret duke e bllokuar bashkpunimin e ndersjelltë  me UNMIKUN duke kerkuar ligjëshmeri dhe kushtetushmëri edhe për institucjonet tona dhe popullin e Kosovës konform dokumenteve, akteve dhe konventave nderkombëtare.

3. Dhe sygjerimi i tretë ishte se a kanë menduar institucjonët tona për aplikimin-venjën në zbatim të nocionit të votbesimit apo ndonihere edhe të sharkimit si masë preventive dhe demokratike që vlen dhe aplikohet në të gjitha sistemet parlamentare e demokratike të shteteve juridike, për ta penguar mos përgjegjësin liogjore, neglizhencen vepruse, dhe pengesat tjera që i prolengoin proqeset për tu avancuar apo zgjidhur sa më parë qeshtje e Kosovës si qeshtje ende e pa definuar.  Prandaj aplikimi i kësaj mase demokratike eshtë e domosdoshme që sa më parë të zbatohet edhe në Parlamentin tonë dhe institucjonet tjera,  kur eshtë fjala për bartësit e përgjegjësive me autiorizime të veqanta ligjore-kushtetuse, dhe në veqanti për udheheqesit e institucjoneve të cilet janë mandatuar në procedur të rregullt parlamentare, me sistemin e votës së lirë të qytetarëve.

Sylë ARIFI
Basel, 18.05.03

---

PËRSE U PENGUAN DHE TANI HESHTËN INCIATIVAT PARLAMENTARE ?!!!


     Institucjonët e Kosovës janë duke i kaluar momentet më të testuara jo vetëm para faktorit ndërkombëtar por edhe nga populli i Kosovës. Istitucjoni i votës së lir nuk paraqet vetëm kuptim deklerativ të ndoni demokracije të brishtë por në kuptimin e një rregullative kushtetuse apo të një demokracie si rend civil, themi se paraqet një kuptim përgjegjësie para votës se qytetarëve në Kosovë, për të zgjedhurit-delegatët e Parlamentit të Kosovës.

      Çdo parti politike, delegat apo grup delegatësh që janë të përfaqesuar në Parlament, përmes institucjonit të zgjidhjeve të lira, kan të drejtë të inicoin-praqesin inciativa, kerkesa, deklarata, rezuluta etjara nisma parlamentare në seanca plenare të konvokuara nga Kryatari apo Kryesija e Parlamentit, dhe keto nisma nuk eshtë e domosdoshme që gjithmon të inicohen në Kryesin e Parlamentit. Para disa dite nga grupi palamentar i AAK-së, u paraqit inciativa parlamentare e përkrahur edhe nga grupe tjera parlamentare të neshkruar  mbi dyzet depotetësh, për shpalljen e deklaratës mbi pamvarsinë e Kosovës si Shtet Sovran. Pas, ca dite pasoi edhe nisa e dyt parlamentare po nga grupi  parlamentar i AAK-së i përkrahur  dhe nga grupi palmanentar i PDK-së dhe disa grupe tjera parlamentare,  për miratimin e një Rezulute mbi njohjen e Luftës qlirimtare të UQK-së dhe vlerave të saja historike për popullin e Kosovës.

     Inciativa e parë parlamentare,  pas disa seancave të Kryesisë së Parlamentit dhe seancave plenare të Parlamentit, nuk kaloi dhe kjo më ne fund duke u përdorur edhe mekanizmi teknik i votës me insistim të Kryetarit të Parlamentit dhe i përkrahur nga grupi me shumicë parlamentare. Fatit të kësaj nisme parlamentar i parapriu një skenar i përpunuar mir me një mjeshtri të hollë diplomatike për tu amortizuar, dhe kjo përfundoi me njëfar të qujture deklaratë mirkuptimi në mes të tri grupeve politike në Parlament, se partit politike LDK,PDK dhe AAK janë pajtuar se sëshpejti do të miratohet Deklarata mbi shpallje e pamvarsisë së Kosovës si Shtet Sovran, po ja  se kan kaluar disa muajë dhe as që bëhet më fjalë për këte dokument aq të rendësishëm për prespektivat e mëtejme të proqeseve politike për Kosovën për tu zgjidhur statusi final i sajë. Menjëhere,  pas kësaj deklarate mikuptim

     Politik siq u puplikuar,  pasoi arrestimi i Kryetarit të grupit Parlamentar të PDK-së, z.Fatmir Limajt ish komandat i UQK-së me nofkën Qeliku dhe disa ushtarakve tjerë, nën rrethana enigmatike.Inciativa e dyt parlamentare për miratimin e një rezulute mbi luftën qlirimitare të UQK-së dhe vlerat e saja historike për popullin e Kosovës,  e  gjeti përkrahjen  nga disa grupe parlamentare dhe delegat,  por fatkeqesisht e përjetoi të njejtin fat sikurse nisma e parë, duke u penguar me mospërkrahje nga grupi shumicë parlamentar, duke e qfryetzuar mekanizmin e votës si kuptim teknik. Ja se si eshtë kuptuar përgjegjësija politike dhe parlamentare e shumicës parlamentare  për ta përfaqesuar vullnetin politik e qytetar të popullit të Kosovës, të daluar nga zgjidhjet e përgjithshme në Kosovë. Bllokohen duke u penguar  keto dy nisma parlamentare dhe tani kalohën në heshtje, me synim amortizmi, sepse keshtu dikujt i teket dhe jo vetëm me kaq.  Sigurishtë se keto inciativa parlamentare  mund të i shkaktoin shqetsime vetem tek armiqët dhe kundershtarët për krijimin e Shtetit të Kosovës, sepse kjo vazhdimishtë i ka penguar, apo ndofta kan pretendime të na sygjeroin kultivimin e ndoni  shoqeri multi etnike me format e njejta të një bashkim-vllazimi siq ishin mod e përiudhave pansllaviste. Se mund të i pergoin dhe ndoni grupi  politik me shumicë pëfaqesim në Parlamentin e Kosovës eshtë më shumë se një absurd politik me pasoja të rënda në rrafshin kombëtar. Pengimi apo kundershtimi i këtyre dy nismave parlamentare nuk mund të justifikohet nga askush me qfado motivi, e më se paku nga parlamentarët e Kosovës që në këte institucjon të shejtë për Kosovën dhe popullin e sajë, duhet të i përfqesoin me përgjegjësi më të lartë parlamentare  interesat e popullit shumicë, dhe të popujve tjerë si pakica,  pamvarishtë kalkulimet e interesave politike të subjekteve që i përfaqesoin, sepse interesi kombëtar eshtë mbi të gjitha historirat e grupacjoneve politike dhe filozofija e tyre pushtetare.

      Sigurishtë se një pjesë e parlamentarëve tanë duhet të e ngrisin ndergjegjesimin e etikës moralo-kombëtare se keto institucjone janë krijuar apo ngritur mbi bazatë e punës, sakrificës dhe gjakut të mija deshmore të lirisë që e dhanë edhe gjën më të shtrejtë jetën e tyre për një Kosovë të lir e demokratike.  Inciativa  për shpalljën e Kosovës Shtet Sovran përkoin jo vetëm me sakrificat, heroizmin dhe gjakun e shumë deshmorve të luftës qlirimtare të bërë nga UQK-ja e ndimuar nga populli i Kosovës, dhe sigurishtë që qdo Shqiptar duhet të i trioket vetës në ndergjegjen e tijë morale e njerzore për familjët e fisnikruara si gjaku më i pastër Shqiptar që dhan prova me sakrifica individuale e familjare për një sovranitet të Kosovës, siq ishin familja Jasharaj dhe Harejdinaj e shumë e shumë familje tjera në gjithë hapsirën Shqiptare. Kush mund të jetë kundër inciativës për njohjen e luftës qlirimtare dhe vlerave të saja, pos atyre që nuk e qmoin vetveten e tyre dhe nuk e vlersoin sakrificën dhe gjakun e qmuar dhe më të pastër që u dha për ditët e sodit që po i kalon Kosova.  Pra si mund të presim që të tjerët të na përkrahin luftën qlirimtare kur neve vetë një pjesë edhe sot e kësaj dite nuk jemi  në gjendeje  ta shofin realitetin në historin e re të Kosovës. Nuk eshtë dobësi por burreni  politike dhe kombëtare që në rradhë të parë ta pranoshë realitetin e krijuar si rezulltat i luftës  qlirimtare të bërë nga UQK-ja.

     Megjithate,  përgjegjësija nuk bije vetëm tek grupi parlamentar që praktikishtë i ka penguar keto dy inciativa  parlamentare, me optimizëm që shumica e tyre do të i korigjoin veprimet e tyre dhe se shpejti do të jenë në gjendeje të i japin përkrahje ketyre nismave parlamentare dhe shumë punve tjera që na presin nga të gjitha institucjonet tona e në radhë të parë nga Parlamenti si organi me legjimitetin më të plotë. Sigurishtë se përgjegjësi edhe më të madhe kan ato grupe parlamentare dhe deputet që e kan ndermarrur dhe përkrahur keto insma parlamentare si veprime të domosdoshme parlamentare dhe domosdoshmeri historike për mandatin e këti Parlamenti, që ato të mos mbesin të bllokuara duke u heshtur por se menjëhere të veprohët konform përgjegjësive të tyre parlamentare dhe keto inciativa parlamentare të miratohën sa më parë në Parlamentin e Kosovës.  Pritën edhe punë e veprime institucionale në rrafshin politiko-diplomatik  më të avancuara  nderkombëtarishtë,  për realizimin dhe konkretizimin e ketyre akteve-vendimeve  parlamentare me krijmin e mekanizmave  pragmatik e zbatues. Zatën,  institucjonët tona dhe në veqanti Parlamenti i Kosovës nuk guxon të mbesi në defanzivë legjislative dhe të veprimeve  politiko-diplomatik, por njikosishtë duke qen edhe më aktiv dhe guximshëm  konform përgjegjësive të marrura nga vota e qytetare të Kosovës të jenë të udhehequr me një ofenzivë dinamike.

                                                                                                                          Sylë Arifi, publicist
                                                                                                                          Basel, 05.prill, 2003

---

Të kujt janë dëshmorët?

Pasi që edhe kësaj radhe (në pushimet dimërore) vendosa të shkoi në Kosovë , i vura detyrë vehtes që edhe kësaj radhe ti vizitoi disa varreza të dëshmorëve, sikur herave tjera. Në pamundësi që ti vizitoi të gjitha, vendosa ti vizitoi vetem ato me më rensi dhe të cilat kanë bërë jehon jo vetem në shpirtin e shqitarëve por edhe në botën e qytetruar.Vizitova keto varreza të deshmorëve.
- Prekazin Legjendarë
-  Reqakun
- Lubeniqin
- Gllogjanin
-Landovicen
- Dhe Kosharen
Deshmoret e dhanë më të shtrejtë që e patën, jetën, për Kosovë dhe nëse ne do i vizitoim për qdo dit, nuk do i dalim hakut të tyre.Po edhe të shkruajm për qdo dit, prap se prap nuk mundem ti dalim hakut të tyre dhe kurrsesi  ta laimë vetveten ndaj obligimeve të tyre.Deri sa në varrezat e më lartë shenuara mbërrita disi e  i gjeta të rregulluara disi por jo ashtu sikur që duhet dhe sikur që e meritoin dëshmorët.
Prekaz
Lubeniq
Landovic
Varrezat e Prekazit  egziston nji projekt, i cili pritet të realizohert.Varrezat e dëshmorëve të Koshares janë më të lënat pas dore dhe me  te pakujdesëshmet.Keto varreza  gjatë kohes së dimrit pothuaj se janë fare të pa mundura që të vizitohen. Bora e madhe dhe të reshurat e shumta, sidomos gjatë vjeshtës, e bejnë rrugën të pakalushme. Po asht udhe këmbë, për shkak te otirgjeve të mëdhaja të bores dhe klimes së ashpër të Bjeshkëve të Nemuna, nuk munden të vizitohen. Ata flijuan ate me te shrenjet qe ne mundemi me i thene me te shtrenjet JETEN per kete vend per kete toke per kete te quajtur KOSOVE dhe sakrifikica e tyre bene qe ne sot te jetoim të lirë.Deri sa për meritat e tyre, rrahin gjoks si njeri krah ashtu edhe krahu tjetër, për meremetim apo ndreqjen e tyre nuk rrahë asnjëri krahë.I fusin veshet në leshë dhe për ta folin vetëm atëherë kur mbi gjakun e tyre, duan voten e popullit, njiherë në kater vite.

Varrezat e Koshares

A ka më turp se sa të vien familjarët, prindrit e dëshmorëve, me qindra e besa edhe mija kilometra e mos munden ti vizitoin më të dashurit e tyre. A ka më veshtirë qe sa axha Hysni (babai i Agim Ramadanit) me nji mosh të thyer, mos mundet të shkoi e ta vizitoi birun e tijë.A ka më veshtirë se sa nëna plakë e Sali qekut të kthehet disa her rrugës në pamunsi që të shkoi e të ja ledhatoi barin e njom mbi varrin e të birit. Por ka edhe shum e shum nëna të tjera që i ka pritur i njejti fatë e ku nji pjesë e zemres ë  tyre ju ka thyrë dhe mbetur në Koshare.Gjersa Bukoshi, me parat e 3 % (djersen e bashkombasëve tonë) formon parti, a ka qenë më e udhës që ta rregulloi të pakten rrugen gjeri te varrezat apo ti rregulloi ato. Por edhe parat e “Vendlinda Thërret” besoi se kanë mbetur sa për tu rregulluar rruga. Por nejse, ky është fati i ynë i hidhur.Kurë do të mirren dëshmorët në mbikqyrje institucionale, nga shtei, për të cilën e dhanë edhe jetën.  Islam SADIKI

---

Letër e hapur

        PARLAMENTIT TË KOSOVËS

      Duke ju përgëzuar për punë të mbarë në vitin 2003, ju deshiroi të jenï në ushtrimin e përgjegjëshem të autorizimeve, nga detyrat e obligimet e marrur nga qytetaret e Kosovës, përmes institucjonit të zgjidhjeve nga vota e lir e demokratike.  Jeni institucjoni me mandatin e plotë legjitim , konform rregullativës juridiko-ligjore dhe kushtetuse të një shoqerije civile e demokratike në Kosovë. Juve,  si institucjoni më perfaqesimor, ligjëdhënes, në përfillje të standartëve kushtetuse keni zgjedhur  Qeverin e Kosovës dhe Kryetarin e Kosovës, sipas marraveshtjës së arritur dhe të ndertuar mbi bazatë e një  koncenzuesi politik nga të tri forcat relevante politike që kishin fituar mandate më se shumti në Parlament, LDK,PDK dhe AAK, dhe une si qytetar i Kosovës e kam përshendetur arritjen e marraveshtjës për zgjidhjen e një qeverije me një bazë të gjërë nga disa subjekte politike, sespse kam mendur dhe gjithnjë vazhdoi të mendoi se në keto faza kalimtare që po i kaloin proqeset politike në Kosovë qeverija një partijake nuk ka mund të jetë e sukseseshme, dhe për kundër faktit se asnjë subjek politik nuk e kishte fituar këte mandat nga rezulltati i zgjidhjeve të përgjithshme, për mandatimin e një qeverije një partijake. Ndërsa, për koncenzuesin politik siq une kam mendur dhe vazhdoi të mendoi për zgjidhjen e Kryetarit të Kosovës ka qen i gabuar dhe jo i bazuar në votën e lirë e demokratike të qytetarve të Kosovës në Zgjidhejt e përgjithshme,  sepse zgjidhja e kandidatit për Kryetar të Kosovës në procedur parlamentare  edhe për heren e tretë të votimit kishte deshtuar, dhe ky fakt ka qen dashur të konsiderohet  i përfunduar sipas procedurave parlamentare, sespse keshtu veprohet në të gjitha parlamentet e shteteve demokratike,  keshtu ka qen dashur të veprohet edhe në Parlamentin e Kosovës. Prandaj, zgjidhja e imponuar e dr.Rugovës si kryetar i Kosovës ka qen një nonsenës jo vetëm politik por edhe juridiko-kushtetues, që paraqet një dukuri sui-generis që në literaturen juridike don të thot rast i veqant, duke i shkelur të gjitha rregullat demokratike të votës së lir të qytetarve,  në  Parlamentin  e  Kosovës. Megjithate, një zgjedhje e këti lloi ndodhi në Parlamentin e Kosovës,  pra gjithni duke pohuar sipas koncenzuesit të imponuar, sigurishtë nga faktori i huajë duke e perjashtuar ate vendor. PDK e AAK u imponuan  më në fund të japin votën për zgjidhjen e dr.Rugovës për Kryetar të Kosovës, edhe për kundër qendrimeve dhe vlersimeve të tyre paraprake,  por sidoqoftë nga vullneti i mirë i tyre që proqeset politike të avancohen për hir të zgjidhjës së qështjës së pa zgjidhur të statutit final për Kosovën, që të mos pengohej më tutje ndertimi i  institucjoneve,   Qeverija  dhe kryesishtë  Kryetari i  Kosovës.  Dr.Rugova i udhehequr prej tekeve emocionale ishte  këmbengulës që vetem ai të jetë në krye të keti institucjoni duke mos i perfilluar as procedurat parlamentare, po vazhdoi të paraqitet si  pengesë e vazhdushëme,  për  krijimin e  institucjoneve të Kosovës sipas  votës  së lirë të qytetarve, me të vetmin kushtë për zgjidhjen e tijë Kryetar i Kosovës. Une ketu si autor i kësajë letre të hapur, juve të nderuar delegat të Kuvendi të Kosovës,  ju konfirmoi  se  qendrimin tim politik  e kam thanë në kudër të hirarkisë nga subjekti që veproi, PDK-së, se nuk jamë pajtuar që parlamenti i Kosovës, duke i shkelur rregullat demokratike që  kandidati i cili ka provuar tri here të kaloi në procedurë parlamentare për tu votuar për Kryetar të Kosovës,  të zgjidhet nga një koncenzus që une kam mendur dhe ende mendoi i imponuar, dhe njikosishtë kam pohuar se  ky veprim eshtë i gabuar  dhe me  përgjegjësi subjektive e objektive të udheheqejesë partijake për shkelje të tilla të procedurave parlamentare pamvarishtë nga qellimi shumë i mir i tyre, dhe kam pohuar se ky akt eshtë një veprim politikishtë i gabuar dhe kombëtarishtë i demshëm. Tani, mjerishtë koha po i verteton qendrimet e mija se zgjedhja e till e imponuar e një kandidati për kryetar të Kosovës del shumë e gabuar dhe demshëm jo vetëm në aspektin politiko-institucional,  sepse po dr.Rugova  si Kryatar i Kosovës, eshtë duke i shkelur  autorizimet edhe aq të kufizuara me të ashtuqujturen kornizë  kushtetuse,  siç vijon:

-se edhe pas një viti  të  zgjidhjës së dr.Rugovës Kryetar i Kosovës, ai nuk e pa të udhës të e paraqet  një fjalë apo ekspoze para Kuvendit të Kosovës për situaten e përgjithsme në Kosovë, sepse konform të drejtave dhe obligimeve ai eshtë i detyrauar të ipërgjigjet  Organit më të lartë ligjëvenës të Kosovës që e ka zgjedhur,

-se për qyterarët e Kosovës ende eshtë e pa ditur që Kryatari i tyre ka mbajtur ndoni takim zyrtar puplik me perfaqesuesit e institucjoneve tjera  perkatesishtë me Qeverin dhe Parlamentin,

-se nga perfaqesuesi specijal i OKB, nuk  ka kerkuar puplikishtë që kur të perfaqesohej Kosova dhe populli i sajë duhet deomos të jen prezent perfaqesuesit legjitim të Kosovës, në kontakte me nderkombetaret,

-se bën emrime në fushen diplomatike pa u konsulltaur paraprakishtë me institucjonet tjera e në veqanti me parlamentin e Kosovës, për qka e ven në lojë autoritetin e Kryatrit të Kosovës si institucjoni më me autoritet politik e kushtetues,

-se fillimishtë jep propozime për ndryshim të simboleve, pa u konsulltuar me institucjonet tjera, dhe keto propozime i bën si të aplikushme, keshtu që mendoi se kryetari luan me autoritetin e keti institucjoni që eshtë duke e udhehequr, duke i imponuar teket e tija prej emocjoneshë për tentim ndryshimi  të simboleve kombetare pa kurrfar procedurash ligjore e kushtetuse,

-se shkakton huti në popullin e Kosovës kur thot vazhdimishtë se Kosova eshtë e pa varur de fakto, dhe siq deklaron ai vazhdimishtë se Shtetit të Kosovës i duhet vetem njohja formale,  kur dihen procedurat politiko-diplomatike dhe institucionale për tu pranuar një shtet i ri nga faktori nderkombetar,  se një paraqitje e tillë përqeshse e vazhduse para qdo nderkombetari e qvlerson duke e neqmuar proceduren  institucionale të pranimit të pamvarësis për  Kosovën  nga bashkesija nderkombetare,

-se Kryetari i Kosovës duhet ta perfaqesoi të gjithë popullin e Kosovës, pa anime politike, ideologjike, etnike, fetare,

-se Kryetari i Kosovës duhet të jetë simbol i unitetit e jo i përqarjës politik në baza partijake, në raste të ndodhjës së ngjarjeve manifestive dhe atyre të hidhura,

-se dr.Rugova jo vetem qyshë nga përfundimi i luftës qlirimtare, ngjarjeve të ndryshme në Kosovë, e sidomos krimeve të ndodhura nga të gjtha aspektet që janë si dukuri devinate dhe e deshme për qdo popull dhe shoqeri demokratike, në vend se të luftohen duke i gjykuar në parim me gjuhen e fakteve dhe argumenteve, ju jep karakter politik-partijak,

-se dr.Rugova nga të gjitha vrasjet e ndodhura në Kosovë, pas luftë dhe tani, ahere kur viktimat e krimit janë antar apo simpatizant të subjektit që ai e udheheq, menjihere i paragjykon krime politike, apo vraseje me motive politike,  pa ofruar prova e fakte bindse për vrasit dhe motive vrastare nga zhanderri i kriminalistikës juridoko-penale, dhe sigurishtë se qdo krim duhet të luftohet nga të gjithë qytetaret por edhe nga Kryatri i një vendi,  mirpo paraprakishtë  duhet të pritet vendimi i organeve  policore dhe të  gjygjësis për  ta thenë fjalën e vetë,  dhe gjykimi i parakoheshëm dhe i njianshem i ngjarjeve dhe krimeve  tek qytetarët e Kosovës shkakton terror psikologjik me pasoja të mëdha politike të përqarjës nga bazat  partijake,  për qka Kosovën dhe prespektiven e sajë e demtoin jo vetem para faktorit kombëtar por mbi të gjitha tek faktori nderkombetar,

-se Kryatri i Kosovës konform autorizimeve të institucjonit që e udheheq duhet që të gjithë qytetaret e Kosovës të konsiderohen njejtas e të barabartë duke kerkuar mbrojtje ligjore, pamvarsishtë percaktimeve të tyre partijake,  spepse ka ndodhur që nga disa vrasje të ndodhura në kosovë pas luftës qlirimtare viktima kan qen jo vetem antarët dhe simpatizuesit e LDK-së por edhe nga subjekte tjera partijake apo nga luftetar të lirisë pa percaktime partijake dhe presidenti ka heshtur dhe fare nuk ka reaguar,

-se paraqitjet e tilla nga dr.Rugova, për qyterarët e Kosovës paraqesin një devijim apo keqperdorim i të drejtave, obligimeve dhe autorizimeve nga institucjoni i Kryetarit, përqka e demtoin rend situaten e përgjithshme në Kosovë me tendenc të keqesimit të raporteve ndërnjerzore,  ndërfamiljare, ndë-etnike,  nderfetare dhe se fundi ndërpartijake ,

- se  ndikoin dukshem në qvlersimin e proqeseve politiko-diplomatike që tani më po i kalon Kosova, në keto faza kalimtare, që kerkon një zgjidhje të drejtë e të pranushme për  Kosovës me statutin final të pamvarisë si e vetmja zgjidhje,  drejtë intergrimeve mbar kombëtare në Evropen e bashkuar.

- Duke ju  rrespektuar juve delegat të nderuar,  për përgjegjësin e juajë jo vetem politiko-institucionale, por ate kushtetuse konform të drejtava dhe obligimeve parlamentare, dhe duke e qmuar guximin e juajë të muajve të fundit për marrjen e disa rezulutave dhe miratimin e mëse dhjetra ligjeve edhe përkundër veshtersive dhe pengesave që ju paraqesin faktoret tjerë, nga veprime  jo ligjore dhe jasht kompetencave nga korniza kushtetuse,  për tu prolenguar disa nga kompetencat e juajaj parlamentare, ju   ftoi  puplikishtë që tani e tutje të rreflektoni  guxim edhe më të madhë për ta aplikuar edhe masen e votbesimit për të gjithë  udheheqesit e institucjoneve  në Kosovë,  e  në veqanti ju apeloi që Kryatrin e Kosovës ta ftoni puplikishtë  për një ekspoze mbi situaten aktuale e të përgjithshme në Kosovë, se paku për këte peridhë që juve e keni mandatur me legjimitet parlamentar,  duke i  vlersuar  të gjitha veprimet dhe mos veprimet e tija konform autorizimeve që i konsiderojë serishë të paraqesin shkeje të rend të obligimeve ligjore  të institucjonit që ai e udheheq, gjithni nen mandatin e koncenzuesit politik që juve e keni legjitimuar, duke kerkuar edhe më tejë përgjegjësi për të gjitha veprimet e bëra dhe të atyre të pa bëra në rrafshin politi, diplomatik dhe institucional, dhe më tutje  nën logjiken e fakteve të vehet në dispozicjon procedura e votbesimit jo vetem për dr.Rugovën, por edhe për të gjithë bartësit e institucjoneve të Kosovës,  sespe votbesimi eshtë kategorija më demokratike e parlamentare që mund të   ushtrohej vetem evetem për të u luftuar e qrrenjosur  dukurit negative e devijante në shoqeri civile, se kjo masë preventive duhet të fillohet nga bartësit kryesore të udheheqejes politike e institucionale.                                                                              

                                                                                                            Sylë ARIFI, Basel, 07,janar, 2003
                                                                                                        ish avokat i pamvarur në Gjakovë.

---

  Deshirat e dr.Rugovës

  Për të cilin  shtet na flet z. president,  me të madhe spikat se eshtë i pa varur de fakto, duke kerkuar vetem njohje formale!  Cili është ai shtet, ku institucjonet e saja të zgjedhura me voten e lir dhe demokratike  të gjytetarve në Kosovë,  të monitoruar nga ndërkombetarët nga nendori i 2001, me   parlament, qeveri dhe president, të detyruar të veproin duke zbatuar rregullativen juridike, rregullore dhe ligje që i bëjnë të tjerët ! E të gjitha keto shqetesime për një pamvarsi të Kosovës ,  meqrast z.Rugova, me paraqitjet e tija vazhduse duke insistuar para qdo delegacjoni nderkombetar pamvarsishtë nivelin e përfaqesimit,  shtetar, diplomat e nga organizata të ndryshme humanitare, sportive, kulturale  që pa nderprerë e vizitoin Kosovën,  para të  cilëve z.Rugova  e shpreh preokupimin e tijë emocional  për siq thot ai vazhdimishtë une e kerkoi njohjen formale të pamvarësis së Kosovës! Ku dihet se në të cilat nivele institucionale duhet të paraqitet kerkesa për njohje ndërkombetare  të një Shteti, dhe cilat procedura apo rrugë diplomatike duhet të përfillen konform akteve normative, ligjeve dhe rendit kushtetues të një shoqerije demokratike,  duke qen në harmoni me marraveshtje dhe akte nderkombetare.   Padyshim, se përgjegjësija dhe detyrimet e z. Rugova si numri një i  politikës kosovare eshtë e madhe dhe pikpytje drejtë realizimit të kësaj përgjegjesija jo vetëm politike por edhe kombetare eshtë edhe më e madhe.

Presidenti i Kosovës, Dr. Ibrahim Rugova  kohët e fundit ka ndermarrur disa veprime jo të matura e të papërgjegjëshme  në drejtim për realizimin e  pavarësisë së Kosovës, pa u konsulltuar në rradhë të parë me kompetencat e tija që i ka caktuar dhe përkufizuar Korniza kushtetuse për të cilen ai vetë e dha miratimin puplikishtë. Dihet se fjalët e mëdha të dr.Rugovës për pamvarësi të Kosovës janë shumë të mirpritura si deshira por praktikishtë tek populli i Kosovës eshtë duke shkaktuar iluzjonet e viteve te humbura nga 10 vjeqari i para luftës qlirimtare dhe edhe tani vazhdon të krijohet një lloi fushate dekorative se kinse kosova e ka pamvarsinë por i nevoitet vetem njohja formale, e të cilat opcjone nga keto deshira bijen në kundershtim me situatat e reja nga ky realitet i krijuar në keto faza kalimtare që po i perjetoin proqeset politiko-diplomatike për  ndertimin e shtetit të Kosovës, me monitorim dhe mbikqyrje nderkombëtare.

 Qdo shtet i pavarur, duhet të i ketë simbolet e tij shtetrore pa dyshim, për dallim nga ato kombëtare sespse simbolet kombëtare janë të shejta dhe të pa prekëshme, se pavarësia e një vendi ka nevojë të shoqërohet me simbolet e veta. Por,  propozimet e dr.Rugovës diten e flamurit dhe pamvarsisë së Shqipërisë me 28.nendor 2002, pra në 90 vetorin e kësaj dite të shejtë për të gjithë popullin Shqiptar, në një manifestim të mbajtur në Prishtë i provoi të i zbatoi si të aplikushme simbolet kombetare, flamurin dhe himnin duke i shpalosur në sallë, në njeren anë dhe duke e kenduar himenin e tijë, pa u konsulltuar as me forumet e tija partijake, por vetem sipas tekeve të tija, dhe thuajse Kosova nuk ka institucjone tjera, dhe mendoi se duke e keqperdoruar institucjonin që ai e kryeson sot në Kosovë e bëri një hap jo vetem të gabuar politikishtë por edhe të demshëm kombetarishtë siq vijon: a. dr.Rugova para se të i bën propozim-qendrimet e tija  puplike, nga teket personale  për ndryshimin e simboleve duke e keqperdorur institucjonin e presidencesë, eshtë  i  obliguar jo vetem politikishtë por edhe moralishtë e mbi të gjitha kombëtarishtë të e kerkoi një konsullt më të gjër me institucjonet e tanishme të Kosovës!  b. Propozimi për ndryshimin e mundëshem të simboleve apo thën ndryshe krijimi i simboleve të nevoishme për shtetësin e Kosovës nuk mund të i mohohet askujtë, nëse kishte mbetur vetem propozim, por të e provoshë për zbatim  në praktikë,  pa kurrfar konsullte dhe pa kurrfar vendimesh nga institucjonet e Kosovës paraqetë një nonsens moralo- politik dhe atakim direk i votës së lir e demokratike të qytetarve të Kosovës! c. Sigurishtë se Parlamenti i  Kosovës si organi  më i larti i një vendi e ka këte  të drejtë të marrë vendime të tilla të një rëndesije të veqant për popullin e Kosovës, d. Për qeshtje të ndryshimit apo krijimit të simboleve shtetrore shumë popujë kann vendosur në procedura më demokratike  me referendum për qka kompetent do të ishte natyrishtë parlamenti  si organi me legjimitet demokratike të bazuar në institucjonin e votës së lir të qytetarve,  për qka  mendoi se z.Rugova me kët rast nuk e ka ndimuar proqesin e avancimit për pamvarsinë e Kosovës por përkundrazi duke i shkelur të gjitha etikat moralo-politike të një shoqerije, deshiron të ia imponoi  popullit të Kosovës,  teket e tija  duke i shkelur edhe përgjegjesit që i takonin si kryesues i një instiutucjon  me të drejta dhe dytyra më të mëdha e të sanksionuar  nga rendi juridik e kushtetues i një shoqerije demokratike.

 Procesi i gjatë i pavarësimit të një vendi muk mund të jetë i realizuar vetem evetem duke u mbeshtetur në deshira të mira të dr.Rugovës,  duke shkaktuar iluzjone nga qfardo teke personale, por kerkohet një bashkpunim i gjithashëm politiko-diplomatike i një strukture profesionale e me kompetenca  institucionale  duke patur mbeshtetje të fuqishme juridiko-kushtetuse, nga një shoqeri civile e demokratike.  Kosova   tani më ka institucjonet e saja demokratike të cilat kann përgjegjesi të japin prova se janë duke i qfryetzuar të gjitha mundesit e tanishme kushtetuse, e duke u bazuar në vlerat e  luftës qlirimtare të UQK-së,  sot politika e Kosovës dhe institucjonët e saja  me ligjimitet të njohur nderkombëtar, do të jenë në përmbushjen e misjoneve të marrura nga vota e lir, sigurishtë se do të gjejnë forma e pershtetshme për ta realizuar të drejtën e natyreshme për ta rikonfirmuar shpalljen e pamvarsisë  për  Kosovën.
 Emërimi  i  senatorit  të nderuar Bob Doll si ambasador nderi të Kosovës në Washington, gjë që kishte me qen shumë i qelluar  për Kosovën në këte situat që po e kaloim, dhe  ekzekutimi i  Himni të ri dhe i flamurit të Kosovës,  paraqesin vazhdimin e gafeve të dr.Rugovës, duke na sjellur në perkujtimin e viteve  të ashtuqujtura gandiste, me  iluzjone dhe deshira emocionale  të tija.  Por se sot i deshiroim të i perkujtoim Dr. Rugovës se jeni duke e kryer një detyre me pergjegjësi jo vetem politike por edhe diplomatike e institucionale konform rendit kushtetues, se përgjegjësija eshtë edhe më e madhe tani jo vetem nga rrafshi moralo-politik por mbi të gjitha historik për popullin e Kosovës.
 Të thuash  se Pavarësia e Kosovës është  defakto një realitet eshtë një nonsenës politiko-diplomatik, sepse kjo nuk mvarët nga deshirat, por z.Rugova duhet ta kupton më në fund se sot Kosova po administrohët nën autoritetin e rezullutes 1244 të OKB, dhe nuk mjafton të thuhet se neve na nevoitet vetem njohje formale e pamvarsisë për Kosovën , kur dihen tendencat e disa forumeve nderkombetare ndajë neshë dhe veprimeve të tyre  të fundit që janë duke u ndermarrur, shiqo nderhyrejën e tyre ndajë rezullutave të Parlamentit të Kosovës, mosnenshkrimin e disa Ligjeve, mos njohejën e dekretit të juajë si president për emrimin e z.Dol, nderhyrejët e pa spjegushme lidhur me kompetencat e instiucjoneve tona-Parlamentit dhe Qeverisë, mos reagimit të mjaftuar apo fare për marrjen e disa mijrave hektar tokë të Kosovës nga një Shtet tjetër- Maqedonija në pazare me Serbin pa u pytur Kosova, mos reagimin e tyre lidhur me perambulen në projekkushtetuten e të ashtuqujturës serbi-mali i zi, dhe sidomos veprimet e fundit të emisarit specijal z.Shtajner, për kinse bashkimin e Mitrovicës e që kjo nenkupton ndarjen faktike e juridiko-administrative të kësaj Komune ,  administrimi i pothuaj se i afër 25% të teritorit të Kosovës me ligjet e Serbisë nën syrin dhe pajtimin e nderkombetareve,  dhe sidomos konfirmimet e z.Shtajner se qeshtja e statutit final për Kosovën do të vendosët në Kshillin e sigurimit në OKB, që eshtë në kundershtim me dispozitat e dokumentit të Rambujesë, ku thuhet se populli i kosovë duhet ta shpreh vullnetit e tijë të lirë për statutin e tijë final, dhe shumë e shumë veprime tjera po të i rikujtoj o dr.Rugova, dhe qfar duhet tjetër të veprohet e ti të vazhdoshë të luash me ndjenjen më të sinqert të popullit të Kosovës për pamvarsi, se gjeja Kosovës i mungon vetem njohja formale.

 Me përgjegjesi dhe i  ndërgjegjshëm për rolin  historik të popollit të Kosovës, pas një pune të gjatë e plot sakrifica,  mendoi se Institucjonet tona janë para një pergjegjësije historike që duhet të i  avancoin  proqeset politiko-diplomatike për zgjidhjen e statutit final të Kosovës dhe tani praktikishtë Parlamenti i Kosovës në bashkpunim nga i gjithë subjekti relevant politik në parlament dhe i gjithë spektri politik e intelektual në Kosovë, ta vën në rend dite zgjidhjen e statutit final për Kosovën duke e krijuar mekanizmin mbrojtës për ta  rikonfirmuar Shpalljen e pamvarsisë dhe njohjen nderkombëtare të Shtetit të Kosovës.

 Bazel, Sylë ARIFI

 25.12.02.

---

                                                  - MUHAMET ARIFI -

  SHEMBULLI  I PËRKUSHTIMIT INTELEKTUAL DHE NJERËZORË

 

        Përpjekjet e pareshtura të njeriut shqipëtar nëpër  kohë  të ndryshme dhe periudha të caktuara të historisë  kanë qënë të  vazhdueshme  për të mbrojtur identitetin e rrezikuar  nga gllabëruesit që donin të na zhbënin  nga faqja e dheut. Breza të tërë u desh të luftonin, në forma të ndryshme, duke kaluar në ethe të jetës  për të arrijtur deri te dita e shumëpritur  e lirisë. Ndodhën ngjarje të rëndësishme, që u bënë pjesë e rëndësishme e kësaj historie, ndërsa në faqet e saj  mbeti i pashlyer  roli dhe kontributi i gjithë atyre që u bënë anëtarë të kësaj pjese të rëndësishme .

Puna dhe përkushtimi intelektual shembull edhe për të tjerët

         
Një nga të shumtët veprimtar, që në ditët më të mira të rinisë së tij iu bashkua rradhëve të njerëzve, që punonin për tokën e Kosovës dhe për çlirimin e saj nga kthetrat e egra të robërisë, ishte edhe Muhamet Arifi. I lindur në Molliq të Rekës së Keqe të Gjakovës  më 08 janar të vitit 1958 dhe i shkolluar në vendlindje, Gjakovë e Pejë, Muhameti shumë shpejt arrijti, të bëhej një emër, që me punën  e tij të përkushtueshme të arrinte rrezultate  të lakmueshme. Për rolin e tij dhe kontributin në lëminë profesionale ku punoi, ai arrijti që brenda një kohe të shkurtër të korrte suksese të dukshme. Dhe puna e përkushtimi i tij  professional bëri që ai të emërohej  drejtor komercial  në kooperativën bujqësore të Becit, atëbotë një ndër ndërmarrjet bujqësore më në zë në tërë Kosovën. Kjo njohje, ky nam i asaj Kooperative ishte edhe një pjesë e  angazhimit dhe e kontributit të Muhamet Arifit .Kjo ishte një pjesë e ndritshme e veprimtarisë së tij në fushën  e profesionit të tij  si komercialist .Vijnë vitet tetëdhjetë. Fillimi I kësaj periudhe kohore për popullin  e Kosovës ishte  një tregues, i cili po paralajmëronte kohë të rënda  por të rëndësishme që do të jenë  edhe udhërrëfyese për realizimin final  të qëllimit të përpjekjeve  të këtij populli. Marsi i vitit  1981 shënon  konkretizimin e fillimit të realizimit të një lufte  të pakompromis të këtij populli. Në Prishtinë  dhe kudo në Kosovë shpërthyen demostrata  studentore  në kërkim të  drejtës elementare për popullin e Kosovës siç ishin liria, barazia dhe ajo më sublimja, Republika, përmes së cilës duhej të realizoheshin edhe qëllimet. Njerëzit përparimtarë, atdhetarë të devotshëm dhe punëtorë të palodhshëm  të çështjes  madhore kombëtare iu bashkuan zërit këmbues të studentëve, të organizuar për të çuar deri në fund kërkesat e tyre. Me zërin studentor, të sublimuar përmes demostratave  dhe organizimeve të tjera ilegale nga grupe dhe individë, që kishin një qëllim, bashkohet edhe Muhamet Arifi .  Këtë ai nuk e  bënte  rastësisht. I nxitur  thjeshtë nga ndjenja e përkrahjes, ai tashmë ishte përpjekur edhe politikisht.Këtë e kishte  edhe traditë familjare. Gjatë kësaj kohe  e deri në fillim të viteve nëntëdhejtë Muhameti dha një  kontribut të çmuar, në forma të ndryshme, në shpierjen  përpara të procesit tashmë  të nisur jo vetëm në fillim  të viteve tetëdhjetë .

                  I pathyeshëm edhe përballë torturave psiqike dhe fizike të UDB-së

Vitet 1990-1991 atë e gjejnë të kyqur tashmë në struktura të rëndësishme politike , të cilat ishin bashkuar rreth një qëllimi : kurorëzimit të kërkesave  dhe iangazhimeve të vazhdueshme të njerzëve më të devotshëm të këtij populli në fitimin e lirisë dhe të çlirimit të atdheut , tashmë të pushtuar e të përplasur keq për toke. Janë këto vite kur Kosova  po vuante ditët më të egra të historisë së saj. Kur ajo tashmë ndodhej në një pushtim të egër nga regjimi serb , kur më nuk funksiononte asnjë segment institucional,ato ishin pushtuar e njeriu shqiptar ndiqej kudo. Në këtë kohe ishin formuar grupe të rëndësishme që bënin plane strategjike se si të zgjidhej  ky problem.  Një nga këto ishte edhe Fronti Nacional për  Çlirimin e Kosovës. Në këtë formacion, i cili vepronte edhe në Gjakovë, ishte edhe Muhamet Arifi por jo në mënyre të drejtpërdrejtë. Meqë I vëllai itij, avokati dhe atëdhetari Sylë Arifi ishte i angazhuar në këtë organizatë, Muhameti kishte marrë një rol të rëndësishëm. Ai përmes komunikimit me opinionin dhe në forma të tjera  mundohej që  misionin  e kësaj organizate  patriotike dhe luftarake, e cila përgatiste njerëz për një luftë për çlirim, ta drejtonte dhe ta bënte të njohur edhe në masat e gjëra popullore.Muhameti kishte një mision politik në këtë rast, por që ishte mjaft I rëndësishëm për momentin. Është koha kur grupe dhe individë të bashkuar rreth Frontit Nacional për Çlirimin e Kosovës ishin hetuar dhe disa prej tyre  edhe arrestuar nga organet e sigurimit  sërb të instaluar  në Gjakovë e Kosovë përgjithësisht. Me këtë rast fillojnë hetimet rreth të vëllait të Muhametit, Sylës. UDB-ja shton presionin dhe represionin edhe ndaj Muhamet Arifit . Për çdo ditë thirret dhe maltretohet në polici , ndërsa krimineli Sreten camoviq,i cili ishte në atë kohë edhe kryeshef i Sigurimit serb në SPB të Gjakovës, mundohet të përdorë edhe metoda më monstruoze ndaj Muhametit vetëm për ta thyer atë fizikisht, moralisht dhe kombëtarisht . Ishte kjo një metodë e njohur  mirë e këtyre organeve, tashmë të ushtruara me vite  ndaj shqipëtarëve  dhe në veçanti ndaj  atëdhetarëve të shquar. Megjithë torturat dhe presionin e vazhdueshem psiqik, Muhamet Arifi arrijti të qëndrojë i pathyeshem  në misionin e tij dhe të shokëve të idealit. Veprimtaria e tij prej atëdhetari  vazhdon  edhe në vitet që vijnë  edhe pas zbulimit dhe burgosjes së disa anëtarëve të  FNÇk-së. Me arratisjen e të vëllaut të tij Sylës në dhjetor të vitit 1996, ndaj Muhametit ushtrohet një presion edhe më I madh. Merret prapë në polici dhe atje maltretohet dhe kërcënohet edhe me likuidim fizik, por ai nuk dorëzohet asesi . Nuk dëshiron të largohet nga Kosova, ndonëse kishtë mundësi. Ai nuk dëshironte ta bënte një veprim të tillë,  ngase ishte i vetëdijshëm se organët e pushtetit serb  e  dëshironin një gjë të tillë kur bënin presion mbi të. Deri me shpërthimin e luftës  frontale në Kosovë dhe të daljes në skenë të UÇK-së , Muhameti mban lidhje të vazhdueshme me njerëz që asnjeherë nuk e ndalën  veprimtarinë atëdhetare si mr. Muhamet Rugova ish i burgosur politik, Musa Shehu prijës i shumë manifestimeve politike e atdhetare që nga vitet 81 dhe Sulejman Beqa ish pjestar dhe ndër organizatorët e demostratave të 81-ës, nga ky vit  me motive politike i arratisur duke jetuar dhe edhe më tutje duke vepruar pa ndarë për çështjen kombëtare në mergatën shqiptare, etj. Ishte koha e veprimit konkret. E kalimit nga ilegalja në luftë frontale, sepse më s'kishte  çfarë të fshihej e pritej . Gjatë kësaj kohe ai mbante kontakte me vëllaun e tij Sylën, i cili ndodhej në mërgim. Atje ai së bashku me të tjerët zhvillonte aktivitetin e filluar në Kosovë . Përmes të vëllaut ai, por edhe përmes aktivitetit të tij asnjëherë të ndalur, ai njihet edhe me kreatorët e luftës për liri, me udhëheqës të lartë të UÇK-së  si me Jashar Salihun etj. Është marsi I vitit 1998. Në Drenicë lufta kishte filluar, ndërsa flakët e saj ishin përhapur në të gjitha pjesët e Kosovës që kërkonte lirinë dhe çlirimin e saj nga kthetrat e robërisë serbe. Meqë ai kishte kontakte dhe ishte në dijeni për rrjedhat  e luftës që  shtrihej kudo ne Kosovë, Muhameti kyqet në Shtabin e UÇK-së  që ishte formuar në fshatin Osek Hylë, ku prej vitesh jetonte. Me kontributin e tij të pamohueshëm, por edhe  të bashkëveprimtarëve të tjerë  të strukturuar rreth këtij Shtabi , përmes Sylës , të vëllait të Muhametit , Ii cili vepronte  në perëndim, perkatësisht në Zvicërr, ai arrinë të siguroj armatim për shtabin, por edhe për zonat e tjera të luftës. Meqë fashti Osek Hylë ishte në një pozicion shumë të rëndësishëm dhe një kanal i mirë për sigurimin e armatimit për zonat e luftës, më urdhër nga lart, ishte e ndaluar lufta frontale në këtë fshat. Prandaj, njisiti i formuar nga Shtabi i Osekut vepronte në ilegalitet dhe qëndronte në gjendjë  të plotë  gadishmërie .        Nga torturat në burgjet serbe pëson goditje të rëndë shëndetësore, por jo edhe thyerje shpirtërore e kombëtare Meqë në këtë fshat vepronte në atë kohë njëri nga bashkëpunëtorët më të rrezikshëm të policisë e ushtrisë serbe, kolaboracionisti Muharrem (Mushk) Jakupi  me  të bijtë dhe me grupin e tij, aty paraqitej rreziku i zënies dhe i shpërbëries së këtij Shtabi,  gjë që ndodhi pak më vonë, kur forca të shumta policore dhe ushtarake serbe, të ndihmuara  edhe nga ky kolaboracionisti (Mushk Jakupi) rrethuan fshatin, pasi më parë aty një pjesë e popullatës  kishte dorëzuar “ vullnetarisht “ armët  e veta  personale, ndërsa pjesëtarët e Njësitit të UÇk-së ishin larguar nga fshati  dhe ishin bashkuar me njësitet e tjera të UÇK- së  të ZOD. Rrethimi I fshatit Osek Hylë ndodhi më 20 gusht të vitit 1998. Pas bastisjeve, maltretimit nga ana e policisë serbe, më këtë rast bashkë me 23 bashkëfshatarët e tij arrestohet edhe Muhamet Arifi me të birin Valonin , ndërsa ditë më vonë ai së bashku me bashkëfshatarët e tij dënohet nga Prokuroria Publike e Qarkut në Pejë për vepër penale të terrorizmit  dhe bashkim me njësitë e UÇK–së. Muhameti më këtë rast dënohet me 6 muaj dënim, të cilin  e vuan deri në fillim të muajit mars të vitit 1999 në burgune  Pejës  dhe atë të Lypjanit. Gjatë mbajtjes  në burg dhe gjatë qëndrimit të tij në hetuesi Muhameti përjeton tortura të tmerrshme, të cilat ia dobësuan shëndetin dhe sipas pohimeve të anëtarëve të  familjes së tij ai nga pasha 90 kilogramëshe kishte rënë në 30 kilogramë, gjë që ndikoi më pas në mospërmisimin e shëndetit të tij dhe me pasimin e vdekjes së hershme, në kohën kur i duhej shoqërisë  për të dhënë kontributin në liri, të cilën e deshi aq shumë  dhe për të cilën punoi me pietet. Pas kohës së kapitullimit të ushtrisë serbe dhe të vendosjes së trupave të NATO–së në Kosovë, Muhameti  përmes angazhimit të tij politik, dha një kontribut të çmuar  në këtë drejtim . Duke qenë një nga anëtarët  e hershëm të formacioneve ilegale  dhe më pas të atyre që u angazhuan  në frontin e hapur të luftës për liri, Muhamet Arifi  u inkuadrua në rradhet e Partisë Demokratike të Kosovës, një subjekt  politik, i cili u formua nga strukturat udhëheqëse të Drejtorisë politike të UÇK-së. Përmes inkuadrimit  dhe angazhimit  në këtë subjekt Muhameti e shihte rrugën e kurorëzimit të aspiratave tona kombëtare, për të cilat  bashkë me shumë shokë kishte derdhur një pjesë të madhe të kontributit. Ishte anëtar i  kryesis ë   në Degën e PDK–së në Gjakovë dhe për një kohë edhe përfaqësues i këtij subjekti në qeverinë komunale. Se Muhameti kishte  dhënë një kontribut të çmuar në luftë për avansimin e çështjes sonë kombëtare, këtë e dëshmon edhe puna dhe vepra e tij.  Rrezultat i punës dhe i angazhimit të tij patriotik, ishte edhe kuptimi i rëndësisë së kësaj çështjeje edhe nga anëtarët e tjerë të familjes së tij të ngushtë, si vëllezërit, djemtë etj, të cilët duke marrë shëmbullin  e tij që në ditët e para u inkuadrua në rradhët e UÇK-së e më vonë kaluan edhe kufijtë administrativë të Kosovës, për të ndihmuar edhe vëllezërit e tjerë shqipëtarë  në viset e mbetura nën pushtimet e huaja. Këtë e dëshmojnë edhe angazhimet e të vëllaut  Islamit në rradhët e UÇK–së, përkatësisht në Njësitin  e UÇK-së në fshatin Osek-Hylë, dhe më vonë i angazhuar në sektorin e veçant në Policinë ushtarake të formuar nga Shtabi i Përgjithshëm i UQK-së
Edhe djemt e Muhametit ndiqnin rrugën e babait dhe të xhaxhait të tyre Sylës. Për të dhënë kontributin e tyre për Kosovën ishin të angazhuar gjatë tërë kohës së luftës "Agroni në brigadën 138“Agim Ramadani “ dhe Albani më vonë edhe  në rradhët e Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare në Maqedoni. Kjo është një pjesë e rrëfimit për Muhamet Arifin, njeriu i cili diti përse jetonte dhe përse punonte Ai ishte një njeri që deshi të jetonte dhe të vdiste, megjithatë vertikalisht, sepse misioni i njeriut është që të jetojë me ndërgjegjëshmëri dhe vendosmëri të plotë. Sepse, thoshte Muhameti, tek e fundit njerëz jemi dhe një jetë e kemi, por këtë duhet ta dijmë si ta jetojmë. Të jetosh  mundesh gjithëçysh, por të jetuarit gjithëçysh nuk është edhe mision I kësaj jete. Prandaj , ai kishte parasysh se të jetuarit me nderë dhe duke lënë gjurmë të mira është një mision i kësaj jete. Prandaj, Muhamet Arifi dijti të jetojë dhe të punojë ashtu si duhet dhe si i ka hije njeriut të pathyeshëm, i cili vetit, me vetëdije të plotë, ia ka ngarkuar rolin e rendë, por të rëndësishëm të luftës së pakompromis, të realizimit të idealeve të shenjta - "luftës së pandërprerë për qështjen madhore të atdheut . 

Islam Haxhiu, gazetar\Gjakovë

---

  Kosovën e DUA mbi të gjitha!

          Lufta e Koshares ishte një nga betejat e rendsishme në historinë e shqiptarëve. Ajo hynë në radhën e betejave më të veqanta të historisë sonë, jo vetem lidhur me përmasat që ka pasur, por edhe me mënyren e organizimit, me sukseset e arritura dhe me vetë synimet e saja. Meritat për suksesin e asaj beteje bein mbi të gjithë eprorët dhe ushtarët që muren pjesë dhe dhanë kontributin e tyre. Kjo betej shquhet ndër të tjerat edhe për atë që njësia kishte komandën profesionaliste me Akademi ushtareke të kryera, si Rrustem Berisha, Musa Gjakova, Fadil Hadergjonaj, Skender Rexhahmetaj, Skender Hasangjekaj, Hysen Berisha etj.

Kësaj radhe nuk do të ndalem te dëshmoret e rënë, nuk do të ndalem te dëshmorët Agim Ramadani, Sali Çeku dhe 16 dëshmorët e tjerë që ranë aty, sepse për ta edhe po të shkruhet me vite e shekuj, nuk do i dalim hakut. Kësaj radhe do të përqendrohem te njër nga heronjët e gjallë të kesaj beteje. Në mesin e shumë eprorëve që komanduan në atë njësi, me moton „pas meje trima" ishte edhe Anton Quni, i cili është njëri nga më të merituarit për suksesin e arritur.




Anton Quni, autori shkrimit Islam Sadiku dhe Hysen Berisha në Nashec

                                    Kush është Anton Quni?

        Antoni lindi në fshatin Fshej të Hasit, ku e kreu shkollën fillore. U regjistrua në shkollen e mesme ushtarake në Beograd, ku pas kryrjes i vazhdoi studimet në Akademin ushtareke, në të cilën u specializua në këmsori. Antoni u caktua të punoi në Shibenik të Kroacisë, ku edhe e gjeti lufta ndërmjet Kroatëve dhe APJ-së. Ai si dhe shumë ushtarak kosovar, pa u hamendur fare, kaloj në krahun e Kroatëve. Vitet e paraluftës së Kosovës Antoni i kaloj në Zvicër. Aty ai pati rastin të njpftohet me shumë ushrtarak kosovar që vepronin në kaudër të Grupit të ushtarakëve kosovar. Në tubimet e eprorëve Antoni ishte i qetë. Shumë rrallë fliste dhe ishte si disa të tjere që zjarr qitëshin nga goja, e në realitet asgjë nuk bënin. Masakrat e marsit në Kosovë, prekën shumë në zemën e tij bujare, ashtu sikurse sikurse prekën edhe zemrat e tjera të ndershme shqiptare.

       Ne tubimin e fundit me eprorë në Zvicer , Antoni ishte gjitnjë i qetë me fjalë fare por i mbushur me mëllef ndaj forcave serbe. Ne kët tubim u muren detyrat konkrete se si dhe kurt ë shkohet për Kosovë. Duke parë se punet shkoishin ngadalë, Antoni pa kurrefarë thirrje zyrtare u nis drejt Shqipërisë. Me të arritur atje, në bisedën që pati me të ndjerin Ahmet Krasniqi, insiatoj që sa më parë të lejohet hyrja e tij në Kosovë.

Kur i kryhen formalitetet e regjistrimit ky me nji zë të but dhe ashtu të qetë si qdo here e pytë përgjegjsin.

• A thua kur mundem të futem në Kosovë
• Shiqoni është duke u kompletuar njesiti e pasi të kompletohet njesiti do niseni.
• Por a mundeni të më thoni se sa zgjatë kjo përafersishtë. Pyet prap Antoni.
• Besoi se sipas parashikimeve shum shpejtë,dy apo tri javësh.
• Shum gjat. Shum gjat po shkoika.
• Unë mendova menjiherë, sotë apo neser.

Kjo ishte kërkesa e parë dhe e vetme e nji eprori i cili kërkonte që sa më parë të futej në Kosovë. Ishte guximi, trmëria, atdhedashuria, patriotizmi i të urtit Anton Qunit. Antoni në Shqipër, qendrat servitore u bashkangjit me Agim Ramadanin, Sali Qekun, Rrustem Berishen, Hysen Berishen, Fadil Hadergjonin, Musa Gjakoven e shum e shum të tjerë ku së bashku bënin GOP-3. Antoni u caktua të komandoi forcat speciale "DELTA" detyrë të cilen e kreu me sukses dhe profesionalizëm të madhë deri në fund. Detyrë e keti njesiti ishte që të futen në mbrendi të forcave të armikut, të mbledhë të dhena për të, për numrin e ushtarëve të armikut, tekniken dhe drejtimin e tyre. Nuk munguan asë aksionet e shpejta dhe të befasishme që kjo njesitë i ndermuar në bjeshkë te Junikut , Botushës e Zharre e Zakup, ku forcat serbe paten humbje të mëdha. Në të gjitha keto arsione muar pjesë Antoni së bashku me Agim Ramadanin.

                Anton Quni, Autori i këti shkrimi, Hysen Berisha  në Nashec

   Beteja e lavdishme e thyrjes së kufirit në Koshare u planifikua dhe u udhheqë nga Ushtarak profesionalistë ku njeri ndër ta ishte edhe Antoni. Ishte aty ku e kërkonte nevoja. Rëmja heroike e Agimit dhe Salihut ishte humje e madhe për tër njesitin, por humbje e madhe ishte edhe për komanden, dhe njiherit edhe për Antonin. Por lufta duhej vazhduar. Amaneti i Agimit e Salihut dhe dëshorëve të tjerë duhej quar në vend. Pas ramjes së Agimit Antoni emrohet Shef i Shtabit të GO 3 në vend të Agimit. Detyrë e vështirë por edhe nderi i madhë. Luften e vazhduan dhe amaneti i dëshmorëve duhet quar në vendë deri në fitore, punë dhe detyrë të cilen e realizoi, së bashku me shokë, me mjaft sukses. Pas lufte Antoni është pjsetarë Trupave Mbrojtës së Kosovës, kolonel, ku sot është shef i shtabit i nji kazerme që mban emrin e të madhit Agim Ramadani.

  "Vdis që të njofim se kush je" thuhet nji proverb Gjerman. Fati deshi që Antoni i gjallë ta pres lirin e Kosoves. Antoni sot është nji hero i gjallë. Nji njeri me të kaluar të ndritur. Me nji meritë të pa kontestushme për lirinë e Kosovës. Lumë ai popull që ka kësi njrezish të mëdhenjë ku njëri nder ta  është edhe Anton Quni. (Islam SADIKI, Zvicerr, Gusht 2002)

---

3 gusht 2002
Vizitorë të dashur, para pak çastesh na arrijti nga bashkpunëtori ynë i rregullt ISLAM SADIKU- (epror dhe analitik i çështjeve ushtarake)një analizë shumë interesante dhe me interes të pergjithshëm për opinionin në tërësi dhe sidomos për ata që merren dhe duan të merren me politikën e realizimit të interesave tona jetike se sa duhet qenë kurreshtar me rastin e servisimeve të maskuara të informacioneve nga armiqët dhe perkrahësit e tyre.
Textin po e botojmë origjinal ashtu si na arrijti ne redaksi, pa kurrfarë intervenimesh për ta ruajtur origjinalitetin e tij.


     Qka mshifet prapa tuneleve  të Goleshit

Me 2 Gusht 2002 u bë hapja ( e nji pjese) “solemne” të tunelit të shumë  folur të Goleshit, për gazetarë dhe media. Shumica e popullates vetem se kishin dëgjuar se egziston por si dhe sa është këtë mundëshin vetëm ta paramendonin. Me këtë, ushtaret Rusë në kuader të KFOR-it menduan se përfundoi njiherë e përgjithmon misteri i këti tuneli dhe e kësaj nëntoke. Por jo.


kliko mbi hartë për të parë detalet e tunelit

Qka ka nën Golesh

       Në nëntoken e Goleshit, afer Aeroportit të Prishtinës (më poshtë AP), egziston nji zingjirë tunelesh dhe kanalesh nëntoksoe të cilat e përshkroin horizontalisht dhe vertikalisht tëtër nëntoken e kodres së Goleshit. Në këto tunele ka edhe shumë kryqësime dhe lidhje ndërmjet koridoreve dhe dhomave të tjera. Në foton më poshtë jam munduar që përafersisht ta paraqesë planin e kësaj nëntoke, e këtijë labirinti të vertetë.Tuneli i cili ju prezentua mediave dhe publikit është vetëm 1/3 e tër tuneleve të Goleshit, apo me mirë të themi se u prezentua vetem tuneli kryesorë pa pjeset ansore dhe pa pisten kryesore.Hyrja e gazetarëve u bë nga dalja rezervë apo dalja e kushtëzuar. Kjo dalje është e planifikuar në rast sulmesh dhe bllokimesh të daljeve tjera, që të sherbei për terheqjen e përsonelit.Aty është pista e Aeroplanave e cila ka dy dalje, apo nji hyrje dhe nji dalje. Hyrja-Dalja  kryesore është nga pista e AP, paralel me të, nga drejtimi i Prishtinës.Dalja e tjetër (këtu vetëm munden të dalin aeroplanet e kurrsesi të zbresin, gjersa nga hyrja tjetër është e kunderta edhe zbritja edhe ngritja) është paralel me hyrjen në anën e tjetër të Goleshit ka drejtimi i Gjakovë-Pejë.Portat hyrse - dalse kryesore janë të levizshme nga anët, të metalta nga pjesa e mbrenshme kurse nga ana e jashtme janë të maskuara, kamofluara, me gurë dhe cement nga vetë vendi i tyre, aqë preciz që nuk mundet të verehen nga lartësija.Hyrja kryesore, nga ana e AP është poashtu e maskuar dhe kamofluar me disa lisa, plepa të cilët janë të mbjellur mbi pisten e asfaltuar e nji gjersije prej 20 m me gjersi të njejtë të pistës së AP.Dalja nga pjesa jugore është e engritur nga toka dhe se kur fluturakja del nga kjo dalje atëher është vetëm në ajër. Gjatsija e kësaj piste është 1200 m me nji gjersi 14 m dhe lartësi 8 m.Pos këtyre, pistes kryesore dhe tunelit kryesorë, nën Golesh ka edhe tunele dhe strehimore tjera të cilat sherbein për marvajtjen dhe komandimin.Dy strehimore afer kryqëzimit të koridorit me pisten kryesore  shërbein për “parkimin” e aeroplanave dhe mirëmbajtjen e tyre. Vetëm në njeren strehimore munden të qendroin 5- 10 MIG- 21 mvarsishtë se a janë vetem të parkuar apo edhe mirëmbahen.Afer këtyre Strehimorëve, gjindet venqendrimi i pilotëve në të dy anët e pistes ku qendroin ne gjendje gadishmerie të shkalles 1.

Përpos tyre në nëntoken e Goleshit gjinden edhe:

-         Qendra Komanduse- Komanda e Korpusit.

-         Qendra e radarëve

-         Qenra e lidhjeve dhe deshifrimit.

-         Baza e sistemit raketorë

-         Magazinat e municionit armatimit

-         Magazinat e derivateve dhe Kerozinit

-         Magazinat e Veshmbathjes dhe ushqimit

-         Venqendrimi i Ushtarëve, ushqimi dhe fjetja e tyre në nji madhësi te Bataljonit, kryesisht Polici Ushtarake.

Duhet vequar se të gjitha keto tunele, strehimore, janë të lidhura ndermjet vete me nga nji hyrje dhe me nga nji dalje dhe se janë të paisura me filterë special në raste të sulmimit me arme biologjike – kimike.

Kjo nëntok me rrymë funizohet nga  AP në  kushte të paqes, a me gjenerator në kushte të luftës.

Me uij furnizohet poashtu nga AP, por ne rast lufte furnizohet me nji sasi të uijt nga nëntoka, edhe pse e vogël por i akumuluar.

Kush dhe kurë u ndertua ky Tunel

Ky tunel, i cili është i dyti për nga madhësija pas atijë të Rakovices afer Beogradit, filloi të ndertohet në vitet e 60 ta dhe nuk u përfundua thuaj se kurrë,sepse gjithnji u ndertoike, rindertoike dhe u riparoike diqë. Projektues dhe ndertues të tijë janë Inzhinjerët  Rusë.Në ndihm të tyre isht Bataljoni i  Xhenios (Ingjinjerisë) i Korpusit të Prishtinës. Në ndertimin e këtij tuneli muren pjesë edhe nji numër i madhë i të burgosurive të Përjetshëm që në atëkohë gjindeshin në Burgjet jugosllave. Në të punuan ekskluzivisht eproret serb vetëm e vëtem që të ruhet sekreti i këtij Tuneli.I tër tuneli u financua dhe u mbikqyr nga Shtatmadhoria e APJ-së dhe përsonalisht nga Nikolla Lubiqiqi.Qellimi i ndertimit të ketij tunelit ishte mbrojtja nga nji sulëm eventual nga Shqipëria dhe se armatimi dhe përsoneli të maskohen nga popullata shumicë e Kosovës.Gjat sulmeve të NATO-s ndaj caqeve Serbe, po ashtu shërbei për mshefjen e nji numri të madh fluturakesh që gjindeshin në Kosovë por që i pruan edhe nga Serbia e posaqërisht nga Aeroporti i Tutinit, Nishit dhe Podgoricës.(Islam SADKI-Epror-Analist Ushtarak)

---

12 prill 2001
Në dyvjetorin e Kosharës
Shkruan: Jakup Krasniqi
- Lufta Çlirimtare e popullit shqiptar, e organizuar nga Ushtria Çlirimtare të Kosovës dhe e udhëhequr nga SHP, është ngjarja më e lavdishme e më kulmore e historisë sonë më të re. Nga Shpallja e Pavarësisë së Shqipërisë, nga 28 Nëntori i Lavdishëm i Vlorës e deri të qershori i vitit 1999, kishin kaluar gati 87 vjet: 87 vjet robëri, 87 vjet luftëra të pandërprera për çlirim e bashkim kombëtar, 87 vjet burgime, ndjekje, dëbime, vrasje, zhdukje më shenjë e pa shenjë, luftëra, uzurpime të pasurisë së tundshme e të patundshme, djegie, masakrime, gjenocid e pastrim etnik, 87 vjet rrugëtim nëpër dhiaret e shpateve e të monopateve deri të agu i lirisë, 87 vjet në kërkim të lirisë, të pavarësisë e të demokracisë, 87 vjet katrahure, netë të Bartolomeut, mote halokausti deri te fitorja e luftës çlirimtare, 87 vjet të përgjakur për liri, barazi e drejtësi, 87 vjet lavdi të paguar shtrenjtë, tepër shtrenjtë, ashtu si e meritojnë liria, pavarësia e demokracia. I përsërita shpesh 87 vjetët e robërisë, jo pse e dëshirova, por pse dikujt iu kanë përzier koncepti i robërisë dhe ai i lirisë. I janë përzier aq shumë sa dikush e ka vështirë të bëjë dallimin e këtyre dy nocioneve, jo vetëm në aspektin teorik, por edhe në atë praktik. E megjithatë jeta në Kosovë, pas 21 qershorit, kur është nënshkruar Marrëveshja mes gjeneral Xheksonit dhe kryetarit të QPK-së, Hashim Thaçit, ka fytyrë dhe pamje tjetër për të sotmen dhe përspektivën e Kosovës. Edhe luftimet në Kosharë, dy vjetorin e të cilave po e kremtojmë, kanë vulën dhe hisën e tyre në buzëqeshjen dhe perspektivën e Kosovës. Kjo buzëqeshje e kjo perspektivë i ka rrënjet në gjakun e Komandantit Legjendar të UÇK-së - Adem Jasharit, e gjithë Jasharëve legjendarë, i ka rrënjët në gjakun e shumë komandantëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, në gjakun e dëshmorëve të kombit, në gjakun e gjithë të rënëve për liri e pavarësi që nga Merdari e Presheva, në Koshare e Pashtrik. Rrënjet e kësaj lirie janë edhe në gjakun e 84 dëshmorëve të Kosharës, gjak që ka ngjyrën dhe aromën e ushtarëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës që ia falën jetën popullit dhe tokës së Kosovës. Asnjë betejë e veçantë e UÇK-së, e madhe apo e vogël qoftë, e shkëputur nga tërësia e luftës çlirimtare nuk do t'i bashkonte 18 vendet e NATO-s, për të bombarduar Serbinë dhe makinerinë e saj vrastare. Është strategjia politike dhe ushtarake e UÇK-së, guximi, vendosmëria, lufta dhe heroizmi i luftëtarëve e komandatëve të saj, ajo që solli NATO-n dhe lirinë në Kosovë. Kosharja edhe pse erdhi pas bombardimeve të NATO-s, pas gjuajtësve të "UÇK-së" nga ajri, ka vendin dhe rolin e saj në historinë e lavdishme të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës e të popullit shqiptar.
Kufirin shqiptaro-shqiptar, Ushtria Çlirimtare e Kosovës, shprehur figurativisht e ka thyer disa herë. Thyerja e kufirit shqiptaro-shqiptar, në fund të fundit ishte pjesë e programit politik të çdo organizimi klandestin të pas Luftës së Dytë Botërore, ishte pjesë e programit të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Shikuar realisht, kufiri shqiptaro-shqiptar, i vendosur mes përmes tokave shqiptare, nuk është thyer as në Koshare e as në Pashtrik. E vërteta është nga ai kufi, edhe para qershorit 1999, janë larguar më forcën e armëve ata armiq, që në mes popullit shqiptar dhe tokave të tij paten ngritur një kufi të akullt, përkatësisht të çeliktë. Në hapësirat e atij kufiri për 87 vjet më radhë janë mbjellur vdekje, është mbjellur urrejtje për armiqësi ndërshqiptare, që dy vjet është krijuar një realitet i ri, që ka hapur perspektiva të reja.
Po bëhen gati dy vjet, nga ai brez i kufirit, ku konstruktoheshin armiqësi e vdekje, është kthyer në kufi të një jete të re, në kufi që ende formalisht ekziston një akull, që ruan ftohjen shpirtërore mes një kombi. Fati i kufirit, i akullsisë apo i ngrohtësisë së tij, do të varet nga përcaktimi ynë si popull. Nëse përcaktohemi për lëvizje e ndryshime dinamike, për vlera kombëtare e intelektuale, për demokraci e mvehtësi, nuk do të këtë akull në Alpet Shqiptare, dhe aspiratës së popullit do t'i hapen perspektiva të reja, më të thella se këto që i kemi sot. Nëse përcaktimi i popullit tonë do të jetë për amulli e inercion, për nostalgjinë e së kalurës kosovare nën Serbi, akulli do të shkrihet në pjesën veri-lindore të Kosovës, e ardhmja e aspiratës do të jetë e zymtë. E bëra këtë digresion, më qëllim që të mësohemi, ta bëjmë praktikë njerëzore zëvendësimin e entuziazmit me realizmin, euforinë me strategjinë, dëshirat me vendosmërinë e së mundshmes.
Politika është si Maratona, fiton ai që ka më shumë kondicion dhe vendosmëri. Fuqia e atyre që do të vendosin për fatin e Kosovës dhe të kombit nuk varet vetëm në fuqinë e armëve, do të varet shumë edhe në vullnetin e shprehur të popullit, në përcaktimin orientimor të tij. Armët e kanë kryer pjesën e tyre, radhën tani e ka guximi, vendosmëria dhe këmbëngulsia politike. Dhashtë zoti që përcaktimi i popullit të jetë: për vendosmërinë dhe dinamizmin, për guximin dhe urtinë, për vlerat kombëtare, intelektuale e profesionale, për perspektivën dhe ardhmërinë, për gjakun dhe amanetin e dëshmorëve të kombit, për Kosovën e lirë, të pavarur e demokratike.
Koshara dhe Pashtriku ishin pjesë e operacionit "Shigjeta", të hartuar nga SHP i UÇK-së, nga shefi i Shtabit, Agim Çeku, dhe stafi profesional, me aprovimin e udhëheqësit politik, Hashim Thaçit. Planifikimi i depërtimit të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës në Koshare është planifikuar të bëhet më herët, por për arsye objektive, është shtyer për gati dy javë. Kjo vonesë bëri që edhe plani i aksionit për depërtimin që do të bëhej në Koshare u bë pjesë e pandashme e operacionit "Shigjeta". Përgatitjet përfundimtare e më serioze për operacionin në fjalë janë bërë në fund të marsit e në fillim të prillit 1999, pas fillimit të bombardimeve të NATO-së mbi makinerinë ushtarake e policore serbe në Kosovë dhe mbi infrastrukrurën politike dhe ushtarake të FJ të Zhablakut, duke përfshirë: Beogradin, Novi Sadin dhe Podgoricën, etj. Bisedimet në emër të SHP me Grupin ushtarak në Babin e Popaj, të komanduar nga Rrustem Berisha, Nasim Haradinajn e Agim Ramadani i bëra unë. Në atë rast u vendosen lidhjet e reja më SHP dhe më SHOZD, më komandantin e saj Ramush Haradinajn. Këtu u morëm vesh që gjithë ushtarët e UÇK-së, që gjendeshin në Shqipëri, të formonin një formacion të përbashkët, që më vonë u quajt Brigada 138, dhe pas rënies së Agim Ramadanit mori emrin e tij. Fillimisht ky formacion kishte mbi 300 ushtarë (200 të Popajt e Babit e mbi 100 të Cahanit). Pas shpalljes së Mobilizimit nga Ministria e Mbrojtjes e QPK-së, numri i ushtarëve do të arrin 800 deri në 1000 ushtarë. Ndihmë të madhe në teknikë dhe municion kanë dhënë, drejtpërdrejti ministri i Mbrojtjes, Azem Syla, e Xheladin Gashin që aso kohe ishte komandant i zonës së veriut në Shqipëri. Po ashtu, ndihmë të veçantë ka dhënë komandanti i Garnizonit të Kukësit, gjenerali Kutisi Lame, pra shteti dhe Qeveria shqiptare. Pas aprovimit të Operacionit "Shigjeta", komandën e të gjitha trupave në Shqipëri do ta merr shefi i Operativës së UÇK-së, Bislim Zyrapi, komandanti i Operacionit "Shigjeta".
Bislim Zyrapi jo vetëm ishte profesionist, por ai kishte suksese e përvojë të madhe operative në luftimet në Bosnje e Kosovë.
Operacioni "Shigjeta", është planifikimi më serioz i SHP të UÇK-së dhe i Ministrisë së Mbrojtjes së QPK-së, për depërtimet më luftë nga Koshara dhe Pashtriku. Këto luftime janë më seriozet pas shpalljes së mobilizimit të përgjithshëm ushtarak nga Ministria e Mbrojtjes dhe SHP i UÇK-së.
E veçanta e këtyre luftimeve ishte: U bënë pas Konferencës Ndërkombëtare të Rambujesë për Kosovën, ku populli shqiptar korri fitore politike dhe diplomatike mbi politikën dhe diplomacinë Serbe, dhe pas fillimit të NATO-s; Pas një bashkimi mjaftë të gjer në shkallë kombëtare i nxitur edhe nga shkalla e pastrimeve enike;Pas një angazhimi më të gjerë dhe shumëdimensional të Shqipërisë; Ushtarët e UÇK-së, në luftimet në Kosharë e Pashtrik, në krahasim më luftimet që zhvilloheshin në brendësi të Kosovës, përveç municionit të pakursyer, dispononin armë edhe të kalibrave më të mëdha të armëve ofanzive. Përparësi tjetër ishte se prapavijën, shpinën e kishin të sigurt. Luftimet dhe depërtimet ishin të vështira, për faktin se armiku në brezin kufitar kishte grumbulluar forca të shumta. Qëllimi dihej: bllokimi i depërtimit të armëve nga Shqipëria për në Kosovë. Luftimet nuk u zhvilluan sipas planifikimit dhe qëllimit të Operacionit "Shigjeta": hapja e koridorit me shpartallim të armikut, për dërgimin e armëve dhe municionit në zonat e brendshme të luftës. Humbjet e armikut ishin të mëdha. Luftohej edhe për një pëllëmbë tokë. Përgatitja morale dhe profesionale e ushtarëve të UÇK-së ishte në nivel të lartë. Dashuria për lirinë dhe tokën, si dhe urrejtja për armikun, kishte arritur kuotën më të lartë të mundshme.
Në luftën e Kosharës ranë 84 dëshmorë, në mesin e tyre kishte shumë komandatë e veprimtarë politikë dhe ushtarakë. Ata ranë për ta ndërprerë tragjedinë e robërinë e popullit të Kosovës, për t'a kthyer lirinë, buzëqeshjen, perspektivën, për t'ia rikthyer nderin dhe dinjitetin popullit më të nëpërkëmbur të Evropës. Edhe humbjet e armikut ishin të shumta dhe të përditshme. Në këto luftime u dëshmua me fakte pjesëmarrja e ushtarëve dhe e oficerëve rusë, si mercenarë.
Burreli dhe Fekeni, pas Cahanit, Elshanit, Babinës dhe Popajt, qenë qendrat stërvitore të ushtarëve, që përgatiteshin për Operacionin "Shigjeta", që u përgatiten për Koshare e Pashtrik. Në Burrel dhe Feken u përgatitën mbi 10.000 ushtarë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Pas stërvitjes ushtarake të këtyre ushtarëve, një ushtarak i huaj do të deklarojë: "Nuk do të dëshiroja të isha ushtar serb, para shënjestrës së këtyre ushtarëve". Këtu ishte dhe shihet kontributi i pedagogëve profesionistë të Shqipërisë. Në ushtrinë tonë, që u përgatit në Shqipëri, dominonin djemtë e vajzat që kishin lënë luksin në vendet perëndimore dhe SHBA, nuk ishin ushtarë profesionistë, ishin njerëz që luftonim më zemër dhe shpirt. Me zemër e shpirt luftoi e gjithë UÇK-ja. Mbi zemër dhe shpirt konsiston e gjithë fitorja e UÇK-së. Me zemër e shpirt fituam mbështetjen e NATO-s, të SHBA-ve e të Evropës së Bashkuar.
Lufta e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës si në Koshare e Pashtrik, ashtu dhe në çdo Zonë të saj Operative ishte e hapur për të gjithë ata luftëtarë apo ushtarë që pranonin programin politik të Lëvizjes Kombëtare, të UÇK-së, që ishte program i luftës për liri, pavarësi e demokraci. Janë munduar t'ia mveshin UÇK-së nofkën e sektarizmit, të gjithë ata njerëz, politikë a profesionistë ushtarakë, që nuk kanë pasur guximin për t'u ndeshur e përballur më sakrificën e luftës për liri, gjenin arsyetime për t'i ikur obligimit kombëtar e atdhetar. Edhe sot nuk ndalen tentimet, sidomos nga ato qarqe a subjekte që asnjëherë nuk u përcaktuan për luftën çlirimtare, për t'i ndarë, ngjyrosur a përvetësuar dëshmorët e kombit. Dëshmorët e kombit edhe kanë mundur të jenë pjesëtarë të kësaj apo asaj partie politike, por sakrifica e tyre sublime për liri dhe atdhe, ju jep vetëm ngjyrën e kombit.
Lavdi dëshmorëve të kombit! (nga kosovapress)

---

Qërshor i 2000-tës

KOSOVA e ka KOSHAREN legjendare të Sefë KOSHARES
po sot Kosova e ka edhe një KOSHARE tjetër të lavdishme-ATE të UCK-ës
Ja disa foto,të cilat flasin(pa komente)në Një vjetorin e legjendes së saj.Keto foto të cilat na i dergoi nergut pë erenikun dhe erevizionin 2000 bashkëpunëtori ynë i rregullt(autor i tyre)Islam Sadiku,sjellin para jush bashkatdhetarë të dashur freskinë e luleve të vëna pranë varreve të dëshmorëve si dhe porosinë e shtrenjt:...Atdheu mbi të gjitha!.(ereniku)







---

Janar 2000


Vështrime analitike nga Islam Sadiku

Iku pa e thënë realitetin-ngordhi njeri ndër udhëheqësit e operacionit vrasës të vëllezërve Gërvalla dhe Kadri Zekës

Pak kush ka pasë karierë të begatshme, si partiake, policore dhe shtetrore si Stane Dollanci.
Në kohërat tjera, lajmi për vdekjen e tij,do të merrte dhenë në mediat e shkruara dhe tv-numërtë madh telegramesh,varrosje me nderime shtetërore dhe pjesëmarrje të shtetarëve ish miq të atëhershëm të asaj Jugosllavie. Pa medyshje do të ngriheshin edhe ceremoni dhe takime rasti për veprat rolin dhe rëndësinë e tij. Por,kjo mbeti e vdekur ashtu;sikur që mbeti e vdekur ideologjija e tij dhe shteti të cilit i shërbeu. Lajmin për vdekjen në Ljubljanë të Stane Dollancit, në moshen 75 vjeare, njerit ndër poletikanët më të njohur slloven dhe ish bashkëpuntorët më të ngusht të J.B. Titos, medijat sllovene e dhanë vetem sa të dihet-siq thotë populli ynë sa për sy e faqe.

Si „Lindi“ Dolanci?

Paraqitja e parë e tij me rëndësi para opinionit ishte suksesi i Basketbollistëve të Jugosllavisë në organizimin e kampionatit botëror me 1970 që u mbajt në Ljubljanë,dhe si sekretar i Komitetit të Ljubljans kur i „qetësoi“ me mjaft sukses protestat studentore me 1968 në Slloveni. Këto dy ngjarje i shërbyen si „dërrasa kërcyse“ në karierën e tij politike, policore dhe shtetërore,që menjiherë i mundësoi zgjedhjen e tij si sekretar i byros politike të kryesisë së KQ të LKJ. Në këtë post mbeti 9 vjet, deri në vdekjen e Kardelit me 1979 kur emërohet anëtarë i Kryesisë së KQ të LKJ. Për shkak të angazhimit politik të pa mohueshëm,bile një kohë si person i pazavendsueshëm; më të madhe u përfol se ky do të jetë zavendësi i mundshëm i Titos pas vdekjes. Ishte njeriu që më së shumti i besoi Tito ku edhe nga Jovanka fitoi besim të madhë. Megjithatë pas vdekjes së Titos nuk u bë ajo,që e mendonte dhe ëndërronte por iu dha „pas shpine“ Policija Sekrete Federative, shef i të cilës u bë që nga 1982 deri me 1984 (kur u zgjodh anëtarë i Kryesisë së RSFJ - së). Një vit para se të shkoi në pension, mori pjesë në mbledhjen sekrete në mes të APJ-së dhe organeve Sllovene në procesin e „katërshes“ (Janez Jansha dhe të tjerët) ku Armata Jugosllave kërkoi ndihmen e tij nëse vie deri te trazirat për këtë proces. Atëkohë Dolanci doli me propozimin,që gjykimi të mbahet në gjuhën sllovene dhe pastaj Kryesija e RSFJ të bëj anestimin e të burgosurve;gjë që edhe ndodhi. Me paraqitjen e „Pranverës sllovene“ dhe fillit të shkatërrimit të Jugosllavisë, Dolanci u pensionua dhe shkoi në harres.. Medijat sllovene, deklaronin hapur se „Dolanci ka shkuar për të mbledhur këpurdha në Gozd Martuljeku“, afër Kranjska Gorës, ku e kishte uikendshtëpinë. Gjat tërë kohës i iku politikës, nuk deshi kurrë të jap intervista nën arsyetimin se pas pensionimit i ka thënë lamtumirë politikës. Mirpo edhe pse i pensionuar Dolancit ju dasht që disa herë të paraqitet para seancave të ndryshme gjyqësore, përshkaqe të rolit të tij, si dhe disa herë në debate para parlamentit slloven. Para se të pësonte nga sëmundja e rëndë, të ciles mezi i shpëtoi (gjakëderdhje në tru), filloi të shkruaj memoare por ishte shumë i shkurtër-për shkaqe shëndetësore. Në shekullin që posa kemi shkelur, shumë kujt do ti interesonte se çka shkroi dhe çka dashur të shkruaj njëri ndër bashkëpuntorët më të ngusht të Titos, është shumë veshtirë për tu thënë. Por ajo që do të ishte më me interes sidomos për shqiptarët, është roli i tijë në policinë federative, aksionet e tyre të kryera jasht vendit(Jugosllavisë) e sidomos edhe një numër i madh likuidimesh. Këto likuidime kishin të bënin kryesisht ndaj mërgatës kroate e posaçërisht asaj shqipëtare.

Dihet se vrasja e vëllezërve Gërvalla dhe Kadri Zekës, është vrasje e përgaditur dhe e kryer deri sa Dollanci ishte shef i asaj policije.

Është e pa mundur,që Dollanci të mos e dinte se kush dhe pse e vrau Isuf Gervallen dhe bashkëpuntorët e tij-Bardhoshin dhe Kadri Zekën.Është dashur që së paku pas shkatrrimit të Jugosllavisë të deklarohet hapur,por përkundrazi ai heshti. Kanë qenë shumë interesante edhe parashikimet e tija për Kosovën kur thoshte se atje kemi të bëjmë me nji problem të brendshem dhe krejt çka ndodhë atje nuk vjen nga jasht. „ Askush nuk mundet ta shkatrroi Jugosllavin nga jashtë por atë do ta shkatërroj vetem nëse deshiron njera nga njësit e saja kushtetuse-apo populli i saj“. Kjo ishte thënja e tij e shpesht. Dy vitet e fundit të jetës së tij Dolanci i kaloi në kurim të pasuksesshëm. Tërë kohën e kaloi i ulur fare pa lëvizje . Nuk mundi të shkruaj e as të thotë atë,që e mendonte. Dolanci më në fund shkoi në harresë, pa ndonji popullaritet i harruar edhe nga bashkëpuntorët e tij politik si dhe nga bashkëmendimtarët më të ngusht. Sa dhe si ka qenë „aftësija“ e tijë politike në ish Jugosllavi do të dëshmohet edhe më në të ardhmën.

Kush ishte Dolanci?

Stane Dollanci lindi me 16 Nëntor 1925 në Hrasnik të Sllovenisë nga nji familje minatorësh. Pas mbarimit të maturës ju bashkangjit aradhave pertizane me 1944. Më 1958 diplomoi në fakultetin e drejtësisë në Lublanë.Që atëherë e deri me 1960 u gjend në disa detyra në APJ si eprorë aktiv. Ishte mësimdhënës në Akademinë e Artilerisë në Zarë. Pastaj kaloi si gjykatës ushtarak në divizionin e Novo Mestos e më vonë edhe zëvendës gjykatësi pranë Korpusit të Ljublanës. Më pas e ndërroi vend punimin dhe kaloi në Zagreb në detyrë të Eprorit të lartë të KOS-it. Në Armaten e Pestë (Armata e Zagrebit). Kur e hoqi uniformën ushtarake,me 1960 si civil,u kyq në formimin e shkollës së lartë për sociologji dhe shkenca politike (më vonë Fakulteti i shkencave politike) në Ljublan ku ishte edhe mësimdhënës dhe profesor i rregullt. Kariera e tij politike shkonte ngadalë por sigurt deri te „maja“, deri te njëri ndër pasardhësit më të mundshëm të Titos. Përpos besnikërisë ndaj partisë dhe Titos ai i mbeti besnik edhe KOS-it si njeri më i miri „zbulues ndër zbulusit“.

P.S.

Me këtë shkrim desha që opinionin shqipëtar jo vetëm ta njoftoi se ka ngordhur një QEN nga ish shteti fantazmë, po edhe t'i bëjë me dije të gjithë ata të cilët,në anën e tij ndoqën, vranë dhe sakatosën,burgjeve të asaj Jugoserbie djalërinë më të mirë shqiptare, se mëkatet e tyre do ti ndjekin edhe po patën edhe shtatë botëra të tjera...(Islam SADIKU Janar 2000)

---

Ja një analizë e hollësishme mbi planet djallëzore shfarosëse të përgatitur mbi kurrizin e shqiptarëve të Kosovës-nga barbaria mishngrënëse kanibaliste gjakatare sebosllave-E botojmë pa kurrfarë ndërhyrjeje redaktuese vetëm e vetëm,që të ruhet origjinaliteti i mprehtësisë së hollësishme të analizës,të cilën na e dergoi bashkëpuntori ynë i rregullt i Erenikut-PRISHTINA-TV/erevizionit2000,eprori ushtarak ISLAM SADIKU:

Operacioni famëkeq "Patkoi"

Dëbimet shqipëtare nga trojet e tyre shekullore ishin të shumta.Këto dëbime filluan menjiherë pas zbritjes së bishes karpike drejt viseve të nxehta. Për secilin Aksion të dëbimeve shteti serb përgaditke dhe realizoike plane ekskluzive vetëm për këtë qellim. Secili plan u dekodua me emre dhe kode sekrete të ndryshme. Vetem emertimet ndryshuan ndersa strategjija dhe plani fare apo shum pakë.
Nji ndër këto plane famëkeqe, i përgaditur dhe i zirë në instancat më të larta të pushtetit serb, është pamedyshje aksioni i fundit i emruar me kodin sekret "Patkovnica" (Shqip=PATKOI).


Si lindi "Patkoi"

Edhe pse mendohet se lindjen e kishte të mëhershme, ky plan fillimin e daljes në skenë e pa pas marrëveshjes Hollbruk-Millosheviq (Tetorë 98`).Pasë marrëveshjes, forcat serbe erdhën në përfundim se nuk mundën fare ta zhdukin Uçk-në deri sa ajo e ka përkrahjen dhe ndihmen e popullit. Për ta dobësuar atë duhet shkatërruar prapavija. Andaj u punua me të madhe (Tetor 98- Janar 99) në këtë drejtim. Duke u nisur nga parimet se "nuk vritën të gjith" ajo e përpiloi plani "Patkoi" ku vetë emri i sajë të jepë me kuptu se për qfarë qellimi ishte detikuar.
Qëllimi ishte që:
- Nji milion Shqipëtarë të dëbohen jasht Kosove.
Deri në pesëqindmijë (500,000) të vriten dhe likfidohen.
Pesëqinmijët e tjerë të mbesin në Kosovë por të nënshtrohen Serbisë dhe se ky numër nuk do të paraqiste kurrë më problem për Serbinë.
Depërtimi i këtyre do të bëhet duke jau lënë të hapur Gryken e Kaqanikut-Bllaca dhe Gryken e Lumës-Vërmica që njiherit ti destabilizoi edhe shtetet për rreth nga numri i madh i refugjatëve.
Likvidimet do të bëhen në ato lokalitete ku do të bëhet rezistenc pushtetit dhe përkrahje për UÇK-në. Medijave dhe organizatave nderkombëtare nuk do ju lejohet hyrja në vend edhe për nji kohë të gjat kështu që nuk do të zbulohen fare.
Kurse popullata që do të mbetët duhet ti nënshtrohet gradualisht dhunës dhe ndjekjeve që në këtë menyrë edhe ata pak banorë të detyrohen që "vullnetarisht" të largohen.


"Fryti" i parë i këti aksioni ishte masakra e 15 Janarit në Reqak.
Kush ishte autor i "Patkoit"

Duke u bazuar në planët e mëparëshme të cilat i aprovoi edhe ASSH, dyshohet se edhe këtë plan e përgaditen akademiket Serb. Por në bazë të rrethanave dhe dokumentave të gjetura si nga koha e Misionit Verefikues të OSBE-së dhe pas luftës, del se autori kryesorë është shefi i policies Specijale në Kosovë , Gjenerali Sreten Lukiq (Shqiptarër e njohin nga konferencat me gazetarë në "media center" të Grandit.). Po ashtu ndihm të madhe në këtë drejtim i dha edhe Shainoviq (Tani i shpallur si kriminel lufte nga gjyqi i Hages) si dhe Gjeneralët e AJ, gjeneralkoloneli Nebojsha Patkoviq (komandat i Armatës së tretë – Nish, dhe gjeneralmajori Vladimir Lazareviq (Komandant i korpusit të Prishtinës). Nga afërsija e ushtrisë dhe policis serbe e jugosllave e posaqërisht e përsonave të lartëpërmendur me vetë Millosheviqin, vjen në përfundim se i tër regjimi millosheviqian por edhe i tër populli serb është autorë i këti Plani.

Si do të realizohet ky plan.

Ky plan do të filloi në Janar 99 dhe do të kryhet shum shkurtë.Prej katër deri në Gjashtë muaj.
Së pari ishte planifikuar të pastrohet i tërë Rrafshi i Dukagjinit e ky në tri faza:
Vija kufitare që nga trekenshi kufitar Kosovë-Mal i Zi-Serbi e deri në Vermicë (e tërë Reka e Keqe dhe Hasi) të pastrohet dhe të shkatërrohen të gjitha fshatrat dhe lokalitetet. Qëllimi ishte i trefisht:
Të pastrohet etnikisht sepse u përbente me 99% Shqipëtare.
Që forcat e Uçk-së të mos kenë prapavi gjat furnizimit me armatim.
Që popullata e depertuar nga Kosova Veriore dhe Qendrore, gjatë depertimit të tyre për Shqipëri, të mos ken vend për pritje apo qendrim.
Që të zgjerohen pastrimet deri në rrugën Magjistrale Pejë-Deqan-Gjakovë-Prizren.
Zgjerimi prej burimit të Drinit të Bardhë, nëpër rrjedhën e tijë, e deri në Vermic.
Edhe pse pastrimet në këtë anë kishin filluar që nga Vera e 98-shit, këto vetëm se u zgjeruam dhe filloi aplikimi i "tokës së djegur". Me këtë u formua ana e majtë e "patkoit" që gradualisht shkonte duke u zgjeruar ka linja e Kosovës. Kurse ana e djathtë ishte paraparë nga Llapi e Karadaku duke u zgjeruar ka përendimi i Kosovës ku njikohësisht do të filloi edhe shtypja nga Veriu në drejtim të Jugut.Qdo zgjerim i krihve do të vie deri te zvoglimi i qendrës deri në zhdukje.

Cilat forca muaren pjesë në Operacionin "Patkoi"

Përpos UJ dhe MPB të Serbisë, në këtë aksion murren pjesë edhe nji numër forcash paraushtarake serbe siq janë:
Tigrat e Arkanit
Beli Orlovi (Shqiponjat e bardhë) të Sheshelit.
Vukovi iz Vuqjaka (Ujqit e Vuqjakut).
Ushtarë dhe eprorë Serb nga Bosnja në krye me Mlladiqin
Si dhe vullnetarë dhe mercenarë nga republikat Ruse.
Nga Ushtrija e rregullt ishte:
Përpos korpusit të Prishtinës edhe korpusi i Nishit, Beogradit, Uzhices, Podgorices, Beogradit, si dhe shum brigada dhe qeta nga tërë Jugosllavija.
Stacionimi i tyre u bë pas marrëveshjes Hollbruk-Millosheviq si dhe ndërmjet konferencës së Rambujes dhe Parisit.
Me këto forca komanduan Gjeneralkoloneli Nebojsha Patkoviq, Lazareviq dhe Dragoljub Ojaniq nga UJ kurse Sreten Lukiq Policin. Grupet paramiletare u udhëheqen nga komandatët përkatës.

Dështimi

Ashtu sikur edhe Plani "për Serbin e madhe" edhe plani "Patkoi" nuk u realizua. Falë gjeturisë dhe nuhatjes së mëhershme të këti plani nga ana KVM e posaqërisht e gjenerali W. Wokerit nga njëra anë dhe NATO-së dhe UÇK-së nga tjetra anë, ky plan u dergua në "Arkiv" si i pa realizuar.
Dhashtë zoti që ky operacion të ketë qenë i fundit mbi kurrizin e Shqipëtarëve.
Dhjetor 1999.


---

21 dhjetor 1999


Koridori i Tetë dhe shqiptarët

Me prezentimin e Koridorit të Tetë (KT) nga SHBA dhe BE, shqipëtarëve ju buzëqeshi fati,që ky korridor të kaloi nëpër viset tona dhe t'i bashkoi edhe më fortë ndërmjet veti. Ky bashkim u paralajmërua,mu në kohën,kur muri ndarës,ndërmjet shqipëtarëve,ishte ende i fortë dhe i pakalueshëm, (Gusht `97),duke na bër me dije se ky bashkim do të ndodhë deshi apo nuk desh dikush. Ky Koridorë do lidhë Perëndimin me Lindjen, Shqipërinë me Kosovën-shqipëtarin me shqipëtarin. Në vazhdën e shumë korridorëve botërorë edhe Korridori i Tetë do të ngritet dhe zhvillohet për ngritjen dhe zhvillimin e regjionit aty ku kalon ai. KT do filloi (starti) nga: Durrësi për në Tiranë (Rinas)- Kukës- Prizren- Shkup- Sofje- Stamboll-Ankara. Pas prezentimit të Itinerarit dhe vendeve nëpër të cilat do të kaloi KT, shteti amë i shqipëtarëve, Shqipëria (me ndimen e lobit grek) u mundua që ta ndërroi kahjen e këti koridori,duke i dhënë kahjen e Jugut të Shipërisë , Kakavijen, Athinën e mëtutje Stambollin. Po të ishte aprovuar ky plan do ishte fatal,jo vetëm për shqipëtarët jashtë kufive të shtetit amë,po edhe për vetë Shqipërin. Pastaj ish kryeministri Pandeli Majko u mundu,që këtë korridor ta shfrytëzoi për interesa të tija dhe partijake,duke hapur edhe konto për ndërtimin e tij.Por,duke u bazuar në interesin e fuqive të mëdha,që kanë për këtë koridor, mbetet itinerari i parë. Interesi strategjik i fuqive të mëdha nuk pyet kurrë për çmimin,kur ka parasyshë arritjet e gjithanëshme të një plani.Realizimi i tij,do të jetë vetë Aorta e Shqipëtarëve.

Çka paraqet Korridori i Tetë (KT)

Ky korridor do të lidhë të gjitha ato vende ku interesi Amerikan është prezent apo do të jetë edhe për nji kohë të gjatë. Me këtë Korridor do të lidhet Adriatiku me Detin e zi. Evropën (Ballkanin) me Azin e afërt. Me fillimin e konflikteve në ish RSFJ, sistemi rrugorë u paralizua nga Evropa Qendrore drejt Evropës Juglindore. Beogradi ishte nji nyje shumë me rëndësi e kryqëzimeve rrugore Veri-Jug dhe Lindje-Përendim. Tranziti i rrugëve jashtë teritorit të ish Jugosllavisë ishte pothuajse i pamundur. Në të gjitha shtetet e bllokut socijalist,sistemi i rrugëve edhe sot e kësaj dite mbetët i pa zhvilluar. Është për t'u befasuar se asnjëra nga shtetet,që kufizohej Jugosllavija (përjashtim bëjnë Italija dhe Austrija) nuk kishin Autostrada. Për këtë Azija e afërt,ku nji numër i madh i tregëtisë zhvillohet më këto shtete, mbeti e izoluar. Me zgjatjen e konflikteve në Jugosllavi (tetë vjet) ekonomija evropiane pësoi humbje të mëdha dhe të dyfishta. 1- Sanksionet ndaj ish RSFJ 2- Bllokimi i rrugëve tranzitore që kalonin nëpër te (Jugosllavi). U pa e udhës,që të gjindet nji zgjidhje për rajonin dhe problemin. Pas shumë diskutimeve dhe analizave, u zgjodh ky,si më i miri dhe më praktiku. Ky korridor ka rëndësisë jo vetëm ekonomike ,po edhe strategjike dhe ushtarake. Me KT do të lidhen të gjitha shtetet e Ballkanit,në kuadër të partneritetit për paqë, me Turqinë-Aleate e NATO-s. Këtu bëhet anashkalimi i qëllimt i Greqisë së llastuar që me nji fjalë të kuptoi edhe ajo vetë se është Anëtare edhe e NATO-s por edhe e BE dhe vetë t'u afrohet këtyre aleancave. Nga shtetet ku kalon ky Korridor vetëm Kosova,nuk është as anëtare dhe asë partnere e Aleancës së NATO-s. Mu për këtë ka rëndësi të madhe për ardhmërinë e saj.

Rëndësia për Shqipërinë

Aspekti Ekonomik: Durrësi si pikënisje e këti korridori do të jetë njëri ndër Limanët (Portet) më të mdhenj në brigjet e Adrijatikut. Do të shërbej si port deti, jo vetem Shqipërisë po edhe Kosovës, Maqedonisë dhe Bullgarisë. Do të ndërtohet rruga autostradë Durrës-Tiranë dhe Durrës-Kukës-Morinë. Nga të ardhurat e hyrje - daljeve,nga ky port, me nji taksë minimale shteti shqipëtarë,do fitoi mjaft. Pastaj vijnë edhe tatimet e rrugëve tranzitore si dhe përqindja e doganës si dhe shfrytzimi i derivateve të ndryshme dhe moteleve gjatë rrugës. Modernizimi i portit detar do t'i nxisë investitorët e ndryshëm,që në një të ardhme të shkurtër,të ndërtohet edhe rruga hekurudhore me të njejtin destinacion. Aspekti ushtarak: Shqipërija do t'i afrohet edhe më afer Aleancës. Egziston mundësija,që krahas portit civil të ndërtohet edhe nji bazë ushtarake detare në afersi. Do të vie deri të zgjerimi i Rinasit dhe shëndrrimi i tijë në nji mini bazë avijacioni ushtarak. Mirpo për ta realizuar dhe ndihmuar këtë plan shteti hqipëtarë duhet,që me çdo kusht,të vej kontrol mbi shtetin, policinë, ushtrinë etj. Zhdukjen dhe asgjësimin e bandave dhe kriminelëve,jo vetem gjatë aksit rrugor,po në të tërë vendin. T'u jap fund tarifave të larta të taksave tranzitit. Të zhduk byrokracinë e pritjeve të mëdha e të pa nevojshme në dogana. Të jap çdo gjë,që ka në dispozicion për realizimin sa më të shpejt të këtij projekti.

Kosova

Si nji vend i dalur rishtaz nga lufta, i djegur dhe i shkatërruar, ky korridor do të jetë nji ndër gjërat më të rëndësishme të nji shteti në lindje e sipër. Nga shteti amë do të huazohet nji pjesë e portit detar për ngarkimin dhe sharkimin e mallrave nga dhe për Kosovë,që në këtë menyrë do të bojkotohen portet detare në Mal të Zi. Ky koridor,do të luaj rol të rëndësishëm në vetë rindertimin e Kosovës. Taksat dhe tarifat e tranzit kalimit të mallrave dhe automjeteve do të jenë nji ndihmesë e madhe. Duke e ditur gjendjen e sotit të rrugëve të Kosovës ,ky korridor do të jetë edhe autostrada e parë në Kosovë. Pastaj nga vetë fakti se Kosova nuk është anëtare e Partneritetit për Paqe dhe se nuk është ende e njohur si shtet ndërkomtarisht, ky koridor ka rëndësi të madhe strategjike. Këtu vije deri te njohja e parë e faktike e teritorit të Kosovës dhe rëndësisë së tij. Ngritja e bazës ushtarake në Sojevë ,do të bëjë modernizimin e rrugëve të tjera,mbrenda Kosovës, edhe jasht këtij korridori. Pastaj,do të vije deri te intereset e ndryshme të investorëve,që të lidhet edhe sistemi hekurudhor përgjat KT si dhe elektrifikimi i tij. Nga kosovarët kërkohet nji bashkëpunim i frutshëm me organizatat partnere si dhe mos lejimin e formimit të krimit të organizuar, mafias, bandave e kështu me radhë.

Maqedonia

Maqedonija ka interesa momentale, ekonomike, për arsye të bllokadës që i bënë Greqia. Interes të madh ka sidomos me ngritjen e nji hekurudhe të mundshme me Shqipërinë- bregdetin shqipëtar për shkak të portit. Sa i përket interesave strategjike, ky korridor do të jetë thellim i mardhënjeve të Maqedonisë në kuader të Partneritetit për Paqe. Pastaj poligoni ushtarak Krivollaka do të jetë njëri ndër poligonët më me rëndësi për zhvillimin e stërvitjeve të ndryshme në kuadër të aleancës.

Bullgaria

Nga KT do t'a shfrytëzojë vetem tregtinë me Evropën Qendrore me ç'rast do të jetë shkurtimi maksimal i rrugtimit të pa nevojshëm. Nga iteresi strategjik,vetëm do thelloi edhe më tepër marrëdhënjet me Aleancën në kuadërt të Partneritetit për Paqë dhe luftës drejt antarësimit në vetë NATO-n.

Turqia

Si shteti më i largët i Evropës do të përfitoi nga ajo se nuk do të trajtohet si shtet aziatik. Pastai si shtet i vetëm- antarë i NATO-s do të luaj rolin kryesorë në organzimin dhe mbarëvajtjen e këtij korridori. KT do ndihmoi drejt antarsimit në BE. Nga të gjitha shtetet e KT më së shumti do të fitojnë shqipëtarët e posaçërisht Kosova. Andaj duhet me çdo kusht,që edhe ne ta ndihmojmë,në çdo aspekt,këtë projekt .(I.S.)

---

6 dhjetor 1999


Vështrim analitik i eprorit ISLAM SADIKU
për njerin ndër yjet kryesor të kreut politik të NATO-s gjatë luftës në Kosovë

Gjenerali i medias-Xhemi Shea

Me sulmin e NATO-s mbi caqet Serbe, përpos luftës së drejtëperdrejt, u zhvillua edhe nji luftë e rreptë e medijave botërore. Atë çka arrijten në front,forcat e NATO-s e stërarrijti edhe me shumë lufta propogandistike e Aleancës, ku per çdo ditë (të 87 ditët e luftës ) u mbajten konferencat e rregullta me gazetarë, në bazen e Aleancës në Bruksel. Propoganda negative e luftës u mposht që në fillim duke mos i lënë asnji depërtim në radhët,jo vetëm të Aleancës po edhe në medijat e tjera të interesuara për dhe rreth konfliktit të Kosovës.. Kjo antipropogandë ja arriti qëllimit që në aksionet konkrete luftarake të marrin pjesë të 19 shtetet e Aleancës, si njesi kompakte dhe këtë kompaktësi ta ruajnë deri në fund të konfliktit, d.m.th deri në fitore. Edhe pse kishte kontradikta për dhe rreth sulmeve (kush për shkak të interesave ekonomike e kush rreth interesave kombëtare) prap se prap fitoi shumica, pra e mbështetur nga SHBA; Britania e Madhe. Që kjo kompaktësi të mbetët deri në fund dhe pa përqarje, të dukshme, në radhët e aleances, merit të madhe, ndër të tjerët, pati dhe luajti Dr. Xhemi Shea, zëdhënës i Aleances.

Çfarë taktike përdori Xhimi Shea

Luta propagandistike është një luftë,që në kahje pozitive por edhe negative arrijnë rezultate të mëdha. Duke u bazuar në parimet e luftës kundër propogandës, Aleanca pergaditi dhe zhvilloi konferencat e rregulta me gazetaë të medias. Nga fillimi i sulmeve e deri në përfundim, këtë konferencë e udhëheqi z. Xhemi Shea. (Kishte vetëm nji ditë të vetëm të lirë.) -Z. Shea në fillim,gazetarëve,ua paraqiste caqet e sulmeve të aleances, efektet e tyre si dhe kolonat e gjata të të deportuarëve për Shqipëri dhe Maqedoni. Edhe pse efektet ishin të hiperbolluara më shumë se sa kishin arritur efektin e tyre, këto kishin qëllime vetëm strategjike për vetë Aleancën. Edhe kolonat e të ikurëve i përdori në mënyrë taktike,që vetëm e vetëm të ngrit moralin e vetë Aleancës. Në fillim çdo gjë shkonte sipas parashikimeve dhe se asgjë nuk paraqiste ndonji problem përmanent. Të gjithë kishin menduar se sulmet do të jenë shumë të shkurtëra dhe se ato do të përfundonin mbrenda javës apo dhjetë ditëve. Duke u zgjatur ditët e sulmeve edhe pakënaqësija e disave nga anëtarët e Aleances filloi të dal në shesh. Bile disa ishin për ndërprerjën sulmeve,të tjerët t'i tërhiqnin forcat e tyre nga ekspedita e sulmeve. Duke e vërejtur këto mospajtime e nga frika e tejkalimit të tyre, Xhimi Shea luajti taktikën e tij mjaft efikase,që ia arrijti edhe atij vetë popullaritetin,po edhe të Aleances.
1-Në fillim ai iu iku komentimeve të caqeve civile duke mos i dhënë përparsi efekteve negative. Këto sulme i minimizoi aqë shum sa që vetëm i përmendi. Kur u pyetej për pasojat ai gjithëmonë përgjigjet se janë duke u zhvilluar hetimet rreth rastit e me kohë do të njohtoheni. Më pas ndodhte nji sulm i sukseshëm i NATO-s ku e tërë konferenca i kushtohet ati sulmi e për atë të mëparshmen as që bëhej fjalë."Ishin gabime teknike" dhe...pa ndonji koment të madhë.
2-Pas përfundimit të muajt të parë të sulmeve e në mungesë të fakteve nga vendi i ngjarjeve, për efektin, z.Shea luajti taktikën tjetër duke i ftuar si mysafirë të drejtëpërdrejt përsonalitetet më të rëndësishëm jo vetëm në radhet e Aleances po edhe në botë. Këto përsonalitete ai i zgjodhi me mjaft përpikëri duke i japur përparsi atyre që ishin për vazhdimin e sulmeve deri në fitore,që edhe përbënin vetë boshtin e Aleancës. Në konferenca ai ftoi ( Transmetime të drejtëpërdrejta në sallen e Konferencës) Klintonin, Olbrajtin, Cohen, Clark, Solana, Bler, Kuk, Shirak, Shrëder, Robinson etj,etj. Nga vetë përzgjidhja e tyre jepë të kuptosh se ata ishin edhe më tej për vazhdimin e sulmeve. Këtu bën perjashtim vetëm Shiraku i cili vetëm falë popullaritetit të tij jasht shtetit Francez, u ftua prezent.
3-Ju përgjigjet pytjeve në atë menyrë, të shkurtër, sa që pyetësit të mos i jipej shansi për replikë.
4-Duke mos i komentuar fare TV dhe Gazetat Serbe dhe qendrimet e aleatëve të saj.
5-Duke e përdorë çdo efekt negativ nga radhët e Serbisë (paknaqësinë, dezertimet, pritjet e gjata për bukë, benzinë, humbjet nga forcat e UÇk-së etj)
Këtë sistem të informimit aleanca e përdori për herë të parë në historikun e sajë.
Këtë sistem për herë të parë e përdori Sllovenija në luftë me APJ e ku pati mjaft sukses.


Kush është Xhimi Shea

Jamie Patrick Shea lindi me 11 Shtator 1953 në Londër. Është i martuar dhe ka dy fëmijë. Ka doktoruar në shkencat politike dhe Juridike. Ka kryer disa detyra me rëndësi si mësimdhënës në univerzitetet Angleze deri sa vie në radhët e Aleancës. Në bazen e NATO-s vie në tetor 1980. Nga ky vit ka ushtruar këto funksione.
Tetor 1980-Shtator 1982
-Administrator i sekretariatit Operativ për sektorin Ekzekutiv pranë Aleancës.
Shtator 1982-Shkurt 1985
-Programues operativ pranë Aleancës
Shkurt 1985-Nëntor 1988
-Udhëheqës (përpilues) i samiteve dhe konferencave të ndryshme që i organizonte Aleanca.
Nëntor 1988-Janar 1991
-Asistent i Sekretarit gjeneral të Natos për projekte specijale si:
-Zëdhënës i vetë Sekretarit.
-Editor i artikujve të ndryshëm reth Aleancës.
-Botime Librash
-Udhëhoqi stategjinë e komunikimit me publikun.
Janar 1991-Maj 1993
-Këshilltar i Sekretarit të NATO-s -Drafter(përpilues projektesh) i NATO-s pranë ministrive të Informimit të anëtarëve të Aleancës.
-Udhëheqës i Sektorit afarist pran Aleancës
-Oficier (Ushtrues i detyrës) Operues, Planbërës.
Maj 1993-....
-Zëdhënës gjeneral i Aleancës.
Përpos gjuhës Amëtare (Angleze) flet edhe disa gjuhë të tjera si: -Frangjishten. -Gjermanishten. -Italishten.
Për paraqitjen e tijë 86 (-1) ditëve para medias, në periudhen Mars-Prill-Maj-Qershorë 1999 ishte ndër përsonat më sharmant dhe më të popullarizuarit në botë. Gjatë gjithë kohës ishte i vendosur nën masa të mëdha të sigurisë. Fitorja e NATO-s është edhe një pjesë e meritës së z. Shea (ndër meritat tjera), dhe më të drejtë quhet sot Gjenerali i medias. Sot jeton i lirë me familje në Bruksel.
Në vazhdim mund të lexoni origjinalin(pa nderhyrje drejtshkrimore të redaksisë)të derguar nga bashkëpunëtori ynë eprori ISLAM SADIKU me titull:

KU QENDRON INTERESI AMERIKAN (NATO) NË DHE PËR KOSOVËN

Pas luftës 78 ditëshe të NATO-s kunder ushtrisë Jugosllave, kosova sotë frymon e lirë. Lufta në Kosovë për Naton është e kaluar, por pytja që shpesh shtrohet sotë është se ku mshifet interesi Amerikan (NATO) në Kosovë dhe qe shtyri atë të intervenoi në Kosovë dhe për Kosovën. Nga rrethanat egzistuse dhe asai që ndodhi dhe po ndodh rrethë Kosovës mundemi të konkludoim si më poshtë.Me fillimin e luftës në ish Jugosllavi, NATO ishte thelle e prekupuar rreth saj.Edhe pse e pritke nji luftë të tillë ajo prapseprap u gjend në nji gjendje kaotike rreth zhvillimit të saj. si rezultat i sai ishte edhe ndryshimi i mendimeve dhe planëve për këtë qeshtje. Në fillim nguli këmbë që mos ti nje shtetet e reja që po lindin nga shpërberja e Jugosllavisë. (Deklarata e Xhems Bekerit Kryetarit të Sllovenisë se mose e shpallni pamvarsin se ne nuk do tju njohim). Me ndryshimin e ngjarjeve në teren ku Sllovenia vendosi kontroll të plotë rethëmrrethë kufive të saj për vetëm 10 ditë, i detyroi forcat aleate të ndryshoin mendimin për shtetet e reja që po lindin. Kur lufta filloi më pas në Kroaci e më pas edhe në Bosne, qëllimi i aleances ishte që kjo luftë të mbetët e lokalizuar vetëm në territorin e ish RSFJ dhe hëpërhë të mos preken shtetet shtetët që kufizoheshin me Jugosllavinë, dhe të mosë preket interesi i saij. Për këtë AJ ishte në dijeni që në fillim dhe me mjaft përpikëri ju përmbajt këti rregulli. Për këtë shum pak apo fare se perdori Aviacionin në Slloveni sepse kishte frikë se gjat manevrimeve të Avionëve të mos ta shkel hapsiren ajrore të Italisë apo Austrisë dhe më këtë të prekët edhe interesi i Aleances.Sa më shum që zgjatej lufta aqë më shum vinte deri te rrezikimi i interesave të saja në hapsiren e Evropës. Përpos interesave të vjetra(ku Jugosllavia si shtet i painkuadruar lunte si gjoker në mes Lindjes dhe Prendimit) lufta në Jugosllavi i zbuloi dhe i lindi interesat e reja për Aleatët. Përpos pozites strategjike të Jugosllavisë lindi ideja që APJ si superfuqi në Ballkan dhe Evropë të neutralizohet apo të shkatrrohet. Për Ballkanin multietnik kjo paraqitke nji rrezik përmanent. Duke e parë forcen e vogël kundervuese Aleanca mur detyrë që tju ndihmohet atyre forcave që vetë ti kundervihen forcave serbe. Kjo taktik pati sukses në Kroaci ku Kroatet me forcat e veta por taktiken dhe logjitiken e NATO-s e qliroi qdo plëmbë të tokes së vetë. Në Bosne kjo taktikë nuk pati sukses sepse poulli u nda në tri grupe etnike të ndryshme njera kunder tjetëres e që dy (Kroatet e Boshnjaket) ishin si përkras të Aleances dhe u dasht nji intervenim nga ajri për nji zgjidhje të keti konflikti. Nga kjo del se interesi i Aleances nga dita në ditë vinte duke u rritu. Me kalimin e kohës u pa se e gjithë Aj ishte e drejtuar nga Rusia dhe ishte kunder gjith asaj jo Serbe në Jugosllavi, Aleatët muren levizje konkrete pozitive për rajonin. U njohen shtetet e reja si Sllovenia, Kroacija, Bosnja, Maqedonia. U tërhoq Vija e Kuqe në Kosovë nga presidenti Bush kurse Shqipëria u demokratizua dhe hecte me hapa të sigurtëdrejtë NATOS ku bëri edhe kërkesën (nga më të parat) për antarsimin në gjirin e Aleances. Pas shkatrrimit e paktit të Varshaves dhe shpërberjes së Bashkimit Sovjetik, qellimi i aleances ishte se sa më parë në këtë kohë tranzitore të shfrytzohet shansi Historik për vendosjen e Aleances në Gadishullin Ballkanik dhe zgjerimit të influences së saij drejtë lindjes. Me nji fjalë ishte qëllimi që Bashkimi Sovjetik i vdekur të mos ringjallët më me ndihmen e aleatëve dhe radikalëve nga shtetët Sllave. Me futjen e saj në Poloni, Qeki, Sllovaki, Hungari dhe pas përfundimit të luftes në Kroaci e Bosnje u bë zgjatja e linisë këputse e Sllavizmit drjt deteve të nxehta. Kur fillo që nji vijë e tillë të vazhdoi edhe drejtë Jugut, shperthe rrebelimi në Shqipëri dhe e ngadalsoi qellimin e Aleances. Edhe pse mendoi se nga jugu do të zgjerohet më shpejt nëpermjet të Shqipërisë, kjo u demoralizua dhe u largua menjiher nga Shqipëria për nji kohë të gjatë. Kjo i kushtoi shum aleances, vetë shtetit Shqipëtar por më se shumti i kushtoi Kosovës. Për këtë rrebelim u pergaditen plane në Moskë, Beograd, Athinë dhe se Tirana ishte vetëm kryse e urdhrave të dhana. PSE SHBA-NATO NGULË KËMBË PËR DHE RETH KOSOVËS.Edhe pse Greqia është antare e NATO-s dhe BE prap se prap ajo më shum anon nga aleatet e saj të vetë Sllavë.Këtë e ka të njohur NATO dhe se duke rujtur intergritetin e vetë aleances ajo deshiron që Evropen e Mesme të lidh me Evropen Juglindore e nga këtu të ketë pasqyrë reale të dominimit mbi lindjen, lindjen e afërt, mesdheun por edhe veriun e kontinentit të zi.(Nga Gjermania në Austri,Slloveni, Kroaci, Bosnje, Mal i Zi, Kosovë-Shqipëri, Maqedoni, Bullgari e deri në Turqi.)Njiherit ti nderpritet lidhja direkte e vendeve Sllave me Greqin dhe ti ngushtohet rripi dominusë i tyre. Do të lidhet me Turqin aleatin e saj të madh (Që ndihet gjithmon si i vetëmuar) dhe ta izoloi Greqinë që ta detyron vetë ti bashkohet edhe praktikishtë aleances. Nga këto rrethana NATO deshiron nji prezencë aktive në regjionin e Ballkanit dhe për këtë ajo kërkon aleat (vendas) që do e ndihmoin në këtë drejtim. Prezencen e saj ajo e ka parapa në të tri gjinitë ushtarake. Fushore, Detare dhe Ajrore. Deri sa atë fushore e ka pothuj se definitivishtë të zgjedhur (Krivollak-Maqedoni) për atë Detare dhe Ajrore ende sështë percaktu dhe ende kërkon pozit më të favorshme. Duke parë atë se qbëri ajo për Kosoven është për të besuar se njëra nder pozitat e saja strategjike është edhe territori i Kosovës për nji bazë të aviacinit. Si territor i munshëm për bazën e Marinës munet të jetë Shqipëria. Por falë mosë sigurisë së plotë të shtetit Shqiptarë ndaj rendit shtetëror dhe demokratizimi i shpejtë i Malit të Zi apo nji luftë e mundëshme në mes Serbisë dhe Malit të Zi do ta detyronte NATON që për aleate dhe vendvendosje të bazes së Marinës ta zgjidhte bregdetin Malazezë. Kjo do të ishte fatale jo vetëm për Shqipërin por për gjith popullin shqipëtar. Duke i par rrethan që po ndodhin rreth Mali të zi, shteti Shqipëtar duhet bërë qmos që ta shfrytzoi këtë shanc shekullore dhe ti thot njiher e përgjithmon lamtumirë të së kalures së varfër. Sa më parë aqë më mirë. Përpos Shqipëris edhe Kosova luan nji rol të madh strategjik për aleancen. Kosova me relefin e saj natyror ju përgjigjet plotësisht kushteve të aleances. Rrafshnalta e Kosovës do të sherbente si vendë kontrollim i të gjith Ballkanit e më gjerë. Nga këtu munden të kontrollohen qdo ngritje e avionëve bazat e tyre si Beograd, Minsk, Bagdad, Tehran, Liban, Tel Aviv e deri në Kajro. Mbulimi i të gjith teritorit të Kosovës do të thot ngushtimi e deri te këputja e korridorit Serb me Maqedonin. Temperatura Mesdhetare e Kosovës ju përgjigjet plotsishtë kushteve ndër më idealet për avionët e ndryshem. Më pas largësia ideale nga Deti i munson furnizimin e qdo lloi armate dominuse. Nga këtu mundë të ngriten avionët e të kontrolloin e gjith hapsiren e Lindjes së afert pa mbushjen e derivateve plotsuese. Edhe pse Kosova i plotson të gjitha këto kushte është vetëm nji nder kandidatet më të mundëshme për nji bazë ajror e afërt me Avianon. Mundet të ndodhë që e tërë baza e Avianos të shperngulet në Ballkan. Me prezencen e forcave të NATOS në Kosovë, kemi shansin më të favorshëm që nuk duhet lëshuar. Forcat tona Politike dhe populli i Kosovës duhet që të deshmoi se edhe praktikishtë jemi dhe do të mbesim aleat të NATO-s. Se jemi popull Evropian dhe se dim të udhëheqim dhe të mbajm shtet. Ta shfrytëzoim këtë rast shekullor që me nji gabim të vogël mundet të na kushtoi shum shtrejtë. Nëse vie deri te rrezimi i shpejtë i Millosheviqit në Serbi dhe Serbia do të hec me hapa të shpejtë drejtë Demokratizimit kam frig se do të jetë edhe Serbija nji nder kandidatet potencijale të Aleances. Strategjija e NATOS është që të jetë prezente në Ballkan dhe se ku fare sështë me rensi. Prandaj i lusë të gjitha forcat politike, ushtarake si dhe mbarë popullin e Kosovës që të punoim ditë e natë në këtë drejtim për të miren tonë,për ardhmërin e fëmijve tanë. Është shans që njiher vie "nga dera" dhe se duhet shfrytzuar. Po e humbem këtë shansë, do të na gjykoin pasardhsit tonë. Islam SADIKI