Shkruan: Titan TIVARI
                          12 tetor 2007

      SHQIPËRIA ETNIKE – PROCES DIALEKTIK

Aktualisht, të gjithë janë kundër çlirimit kombëtar shqiptar, kundër dekolonizimit të trojeve të robëruara shqiptare dhe kundër ribashkimit  të Shqipërisë Etnike.

       Kundër është politika zyrtare e Tiranës, e Prishtinës, e Shkupit (pjesa shqiptare) dhe e Podgoricës (pjesa shqiptare)! Për politikën zyrtare antishqiptare sllave të Shkupit e të Podgoricës s’kemi çka flasim, ajo është e njëjtë me atë të Beogradit.

       Përveç pushtetarëve e zyrtarëve shqiptarë, kundër ribashkimit kombëtar të Shqipërisë Etnike janë pastaj të gjithë të tjerët.  Gjithë Europa e bota është kundër çlirimit dhe bashkimit të kombit shqiptar në një shtet të vetëm kombëtar. Dhe kjo nuk është aspak e çuditshme, sepse kur ti je kundër vetvetes, të tjerët nuk kanë se si të jenë pro teje. Por, të mos keqkuptohemi, në gjithë këtë politikë antikombëtare të zyrtarëve shqipfolës nuk bën pjesë kombi shqiptar, pra populli ynë. Poashtu, në të gjithë këtë politikë antishqiptare të Europës dhe të Botës, nuk bëjnë pjesë popujt dhe kombet e botës, sepse popujt në thelbin e tyre janë liridashës dhe solidarë me njëri-tjetrin.

       Kundër bashkimit kombëtar të Shqipërisë Etnike, pra, janë qeveritë dhe pushtetarët shqiptarë, si dhe qeveritë dhe pushtetarët botërorë. Të gjitha qeveritë dhe pushtetarët janë njësoj: ruajnë pushtetin dhe privilegjet e tyre në dëm të barazisë, drejtësisë, lirisë dhe mirëqenies së popujve.

       Për bashkimin kombëtar dhe bërjen e Shqipërisë Etnike është kombi shqiptar dhe të gjithë popujt e tjerë të botës. Nga kjo del se për Shqipërinë Etnike është forca numerike e sasiore (kuantitative) – popujt, kombet e grupimet e ndryshme joqeveritare botërore. Kundër Shqipërisë Etnike është forca cilësore (kualitative) – qeveritë, ushtritë dhe organizmat pushtetmbajtëse botërore.

       Dy taborret e kundërta, që ndeshen e luftojnë vazhdimisht me njëri-tjetrin, hapur e fshehur, në gjithë botën,  janë:

       1.forcat popullore dhe

       2.forcat qeveritare

       Janë pikërisht forcat qeveritare, shqiptare e ndërkombëtare, ato të cilat ia mohojnë kombit tonë lirinë, të drejtën e vetëvendosjes, referendumin popullor dhe ribashkimin kombëtar në Shqipërinë etnike.

       Dhe mohimi sjellë revoltën, aksioni qeveritar sjellë  reaksionin popullor, robëria imponon lirinë, kurse sundimi i huaj sjellë rezistencën kombëtare në të gjitha format e mundshme të tij.

Përderisa kombi ynë është i ndarë, ai medoemos që kërkon dhe do të kërkojë bashkim. Përderisa trojet shqiptare të më tepër se gjysmës së Shqipërisë Etnike janë të pushtuara, medoemos që populli ynë kërkon e do të kërkojë çlirimin e tyre. Përderisa kombit tonë i mohohet e drejta e lirisë dhe e vetëvendosjes, sigurisht që ai kërkon dhe do të kërkojë me këmbëngulje realizimin e kësaj të drejte njerëzore e kombëtare univerzale. Përderisa aspratat dhe kërkesat e ligjshme kombëtare të Shqiptarëve ndeshin në vesh të shurdhër e mospërfillës të pushtetarëve shqiptarë e ndërkombëtarë, medoemos që populli ynë do të detyrohet që të bëhet më i zëshëm dhe më radikal, me qëllim që zëri i tij të bëhet i dëgjueshëm edhe për shurdhëmemecët. Që kërkesat tona kombëtare të merren seriozisht, ne do të detyrohemi që të imponojmë zgjidhjen e çështjes sonë kombëtare përmes Kryengritjes së Përgjithshme Popullore. Gjithmonë kur nuk është dëgjuar zëri, është dëgjuar pushka e Shqiptarit.

Ashtu si e vërteta vonon, por nuk harron, poashtu edhe liria dhe lufta e popullit vonon, sakrifikon dhe në fund fiton. Përpjekja, aspirata dhe lufta e kombit tonë për Shqipërinë Etnike është një proces i pandalshëm, që ka kaluar nëpër shumë faza dhe situata historike, duke iu afruar për çdo ditë e më shumë aktit final të ribashkimit tonë kombëtar.

As dje, as sot, por as nesër nuk do të ketë forcë politiko-ushtarake kombëtare e ndërkombëtare që do të mund ta shuaj e frenojë luftën e kombit shqiptar për bashkim kombëtar dhe bërjen e Shqipërisë Etnike. Shqipëria Etnike është një proces dialektik e natyror, që është e pamundur të mohohet në vazhdimësi. Të gjitha ”marrëveshjet”, ”kontratat”, ”traktatet” e ”zgjidhjet” e qeverive dhe pushtetarëve tanë e ndërkombëtarë, në kundërshtim me vullnetin e kombit shqiptar, janë e do të jenë të përkohshme dhe të pavlefshme.

Edhe ”paqa” aktuale, që duket si paqë, nuk është paqë dhe nuk do të bëhet e tillë derisa të formohet Shqipëria Etnike. As shteti i ”pavarur” i Kosovës nuk do ta qetësojë popullin tonë, që ai të heqë dorë nga bashkimi i Shqipërisë, përkundrazi, Kosova-”Shtet” do të jetë fillimi i fillimit të vërtetë të bërjes së Shqipërisë Etnike. Janë iluzionistë e demagogë ata pushtetarë e politikanë shqiptarë dhe ndërkombëtarë që trumbetojnë se paqa dhe stabiliteti i Ballkanit varet nga bërja e Kosovës-”Shtet”.

Paqa dhe stabiliteti i Ballkanit varet nga zgjidhja apo moszgjidhja e çështjeve kombëtare të popujve të Ballkanit dhe sidomos ajo varet nga bërja apo mosbërja e Shqipërisë Etnike. Pa zgjidhjen e çështjes kombëtare shqiptare në Ballkan, jo vetëm që s’do të ketë paqë në këtë Gadishull, por as në Europë. Europa kurrë nuk do të jetë e qetë dhe e bashkuar pa bashkimin e trojeve të copëtuara e të pushtuara të Shqipërisë Etnike. Këtë qeveritë e Europës e dijnë, por ata, megjithatë, shpresojnë se populli ynë një ditë do të heqë dorë nga ëndrra e tij kombëtare për çlirim, liri e bashkim. Këtë shpresë të kotë Europës ia ushqejnë qeveritë dhe pushtetarët shqiptarë, të cilët orë e çast, edhe kur nuk i pyet askush, ulërijnë si çakallë se nuk janë për bashkim kombëtar!

Dhe Europa e bota bien në grackën e këtyre  trutharëve shqipfolës, nuk dëgjon zërin e kombit shqiptar dhe nuk merr parasysh vullnetin e tij për vetëvendosje dhe bashkim kombëtar. Prandaj edhe ka pasur aq shumë përleshje e luftëra ndëretnike në Ballkan! Prandaj edhe pati e do të ketë edhe luftëra e përgjakje të tjera ndëretnike në Ballkan, sepse Europa dhe Bota nuk kanë vullnetin që t’i zgjidhin çështjet kombëtare në Ballkan, nuk kanë gatishmërinë dhe pjekurinë politike e njerëzore që të bëjnë të mundshme bashkimin e Shqipërisë Etnike në rrugë paqësore.

Dikush në hapsirën shqiptare, në Europë e në botë harron me qëllim se kur dështon rruga paqësore për çlirim, liri, vetëvendosje e bashkim, atëherë rradha i vjen rrugës së luftës së armatosur popullore. Dhe për këtë luftë ata fajsojnë pastaj popujt e robëruar, por e kanë kot, atëherë është tepër vonë, lufta e bën të veten, sjellë vrasje e shkatërrim, por sjellë edhe lirinë dhe pavarësinë për popujt e robëruar dhe të pushtuar.

Qëndrimet antikombëtare të zyrtarëve shqiptarë dhe politikat antishqiptare të qarqeve të caktuara euro-aziatike imponojnë luftën e armatosur çlirimtare të kombit shqiptar, kurse lufta çlirimtare e popullit tonë imponon pastaj zgjidhjen e çështjes kombëtare shqiptare dhe ribashkimin e Shqipërisë Etnike. Imponimi imponon imponimin. Kjo është rregulla e pashkruar, por frytdhënëse, në luftë dhe në politikë, e cila shpërthen prangat e robërisë dhe cila ndryshon status quonë e padurueshme të një populli, i cili aspiron për liri dhe pavarësi. Lufta çlirimtare për asnjë popull të botës nuk është dëshirë, luks apo aventurë, ajo është domosdoshmëri e gjendjes së robërisë dhe imponim nga ana e pushtuesve. Lufta çlirimtare është negacion i robërisë dhe paralajmëruese e lirisë.

Po kjo luftë çlirimtare dhe imponuse njëkohësisht, siç duket, do ta sjellë edhe lirinë, pavarësinë dhe ribashkimin kombëtar të Shqipërisë Etnike. Rrugë tjetër nuk ka: ose në robëri, ose luftë për liri. Nëse dikush e din ndonjë rrugë të mesme për të fituar lirinë, le të na e tregojë. Por rruga e mesme nuk e sjellë lirinë, ajo e sjellë demagogjinë, iluzionin dhe lirinë e rrejshme, siç është ”liria” aktuale e Kosovës unmikistaneze, apo siç do të jetë nesër ”pavarësia” e kufizuar (e mbikqyrur) e ”shtetit” të Kosovës, nën protektoratin (neokolonializmin) e Europës së ”Bashkuar”! Nesër Kosova vetëm do të ndërrojë padronin (Bossin) e vet. Nga neokolonializmi i UNMIK-ut do të kalojë në neokolonializmin e EUMIK-ut! Nga protektorati në protektorat, nga pushtimi në pushtim! Pa çka se ky pushtim është më ”i butë” dhe me i sofistikuar se pushtimi i djeshëm serbomadh! Robëria është robëri, pushtimi është pushtim. Ata kanë një fytyrë të njëjtë çnjerëzore e antipopullore. Ata kanë një përmbajtje të njëjtë antishqiptare! Kur i huaji të bëhet zot në shtëpinë tënde, në atdheun tënd, aty më nuk ka vend që të flitet për liri, pavarësi apo për demokraci. Këto termine tani bëhen vetëm mashtrim e demagogji dhe fasadë për robëri kombëtare e shfrytëzim ekonomik.

Kombi shqiptar është kombi më i vjetër i Europës, me një kulturë e civilizim parahistorik dhe antik, prandaj nuk ka nevojë për tutorë e regjentë të huaj që ta qeverisin e sundojnë në emër të ”lirisë” dhe të ”demokracisë” europiane! Kombi ynë ka nevojë për miq e aleatë të vërtetë, të sinqertë e natyrorë, që ta ndihmojnë për të ribashkuar trojet e copëtuara, për të fituar lirinë e pavarësinë kombëtare dhe për të zhvilluar e ndërtuar vendin.

Lufta çlirimtare për bashkim kombëtar është e pashmangshme dhe e imponuar për popullin tonë. Sa më parë që ta kuptojnë këtë qeveritarët, pushtetarët dhe politikanët shqiptarë, aq më mirë do të jetë për popullin dhe për ta. Sa më parë që ta kuptojnë dhe ta pranojnë qeveritarët dhe politikanët shqiptarë se Shqipëria Etnike është e vetmja alternativë e kombit tonë, aq më herët do të përgatitemi dhe do të fitojmë lirinë dhe bashkimin kombëtar. Sa më herët që ne të gjithë të bindemi se lufta na troket te dera, aq më shpejt do të mobilizohemi dhe aq më pak pasoja do të kemi nga ajo luftë e re që po na imponohet nga qarqet qeveritare antishqiptare euro-aziatike.

Të flasim për paqën dhe të përgatitemi për luftën.

Kombi shqiptar është i mbështetur për muri.

Kush ka sy e shikon, kush ka ndjenja e përjeton.

Shqipëria Etnike është proces dialektik.

Kësaj askush s’mundet t’i ikë./postuar për ereniku.net...10 tetor 2007/

ZARET U HODHËN…, AKSH EKZISTON

Më 3 tetor 2007, në Lajmet Qendrore të Radiotelevizionit të Kosovës (RTK), u paraqitën filmime të shkurtuara nga një Reportazh shumë më i gjatë i daljes në skenën politiko-ushtarake shqiptare të Armatës Kombëtare Shqiptare (AKSH).

Lajmi shumë shpejt mori dhenë. Disa reaguan, disa heshtën. Disa u gëzuan, disa u tmerruan. Disa u befasuan, disa u shqetësuan. Disa u aktivizuan, disa u neutralizuan. Disa u trimëruan, disa u frikësuan.

Reaguan kundër, por në mënyrë konstruktive, ashtu siç ua don interesi momental dhe ashtu siç ua kërkon pozita pushtetare që mbajnë: Kryetari i Kosovës – Fatmir Sejdiu, Kryeparlamentari Kolë Berisha, Kryeministri Agim Çeku, Ministri i Brendshëm Blerim Kuçi dhe ndonjë tjetër që unë ende nuk e kam dëgjuar apo parë në televizion. Këto reaguan kundër, por reaguan me takt dhe me demagogji njëkohësisht.

Reagoi edhe një partiçkë e vogël e Kosovës, që veten e quan Lëvizja Kombëtare për ”Çlirimin” e Kosovës (LKÇK), e cila reagoi me një ton sa nënçmues aq edhe mospërfillës, duke e konsideruar si diçka ”të parëndësishme” daljen publike të pjesëtarëve të Armatës Kombëtare Shqiptare. 

Reagoi edhe KFOR-i, duke u zotuar se do ta mbrojë “stabilitetin dhe paqën” në Kosovë dhe se nuk ka nevojë për forca tjera ushtarake në Kosovë përveç tij.

Deri tani bilanci i reagimit apo mosreagimit të pushtetarëve e politikanëve shqiptarë në Shqipërinë e Robëruar është ky: Pozita e Prishtinës u deklarua kundër. Opozita e Prishtinës heshti, ose e injoroi faktin. Pozita dhe opozita shqiptare e Shkupit heshti ose e injoroi ngjarjen. Heshtën edhe liderët shqiptarë të Kosovës Lindore dhe të Malësisë së Madhe.

Në Shqipërinë e Lirë (londineze) reagoi Kryeministri i Shqipërisë. Reagoi kundër AKSH-së, duke i quajtur ushtarët, luftëtarët e lirisë e të bashkimit kombëtarë, çlirimtarët e Shqipërisë Etnike hiç më pak se  "aventurierë"! 

Ish-Kryeministri ”socialist” i Shqipërisë, Pandeli Majko, reagoi kundër dhe reagoi shumë ashpër, antishqiptarisht e në mënyrë ofenduese, duke i quajtur pjesëtarët e AKSH-së, ushtarët e Shqipërisë Etnike - "njerëz me thasë në kokë"!

Për të tjera reagime në Tiranë nuk ka njohtime, por kjo nuk prish punë. Mjaftojnë këto reagime që të konkludojmë  se reagimet anti-AKSH ishin më të forta në Tiranë se në Prishtinë apo gjetiu.

Reagime të ndryshme sigurisht që do të ketë edhe në të ardhmen dhe vazhdimisht. Do të ketë reagime pro et contra (për dhe kundër) nga pushtetarë e jo pushtetarë, nga plotikanë e jo politikanë, nga intelektualë e krijues të ndryshëm, nga njerëz të thjeshtë e nga njerëz të ndërlikuar, nga miq e armiq të kombit tonë, por reagimi kryesor, relevant dhe vendimtar është dhe do të jetë reagimi dhe qëndrimi i popullit shqiptar ndaj AKSH-së, qëndrimi I kombit shqiptar ndaj vetvetes dhe ndaj lirisë e bashkimit të Shqipërisë Etnike.

Kombi shqiptar do të jetë ai që do ta vulosë të ardhmen e tij, të Atdheut të tij dhe fatin e AKSH-së. Të tjerat s’kanë rëndësi. AKSH nuk duhet të merret shumë me reagimet e pushtuesve sllavo-grekë dhe lakejve të tyre shqipfolës, antikombëtarë, antishqiptarë e mercenarë. Përgjigjja më e mirë ndaj tyre është vazhdimi i luftës çlirimtare, është bashkimi i popullit, është fitorja mbi robërinë, është liria e Shqipërisë Etnike. Me qentë që lehin gardhiqeve dhe me ujqërit që ulërijnë në dritë të Hënës AKSH-ja nuk duhet të merret aspak, sepse harxhon kohë dhe energji panevojë. Në luftë e sipër ata do të dërrmohen e asgjësohen vetvetiu.

Populli shqiptar i Kosovës ende nuk ka reaguar. Ai vetëm hesht dhe në heshtje e përkrah AKSH-në dhe i gëzohet jo vetëm daljes së saj publike, por edhe forcimit dhe rritjes së vazhdueshme të saj. Populli hesht, ai është si vullkani para shpërthimit. Populli do ta thotë fjalën e tij i fundit, por këtë herë do ta thotë rrast fjalën dhe vullnetin e tij për vetëvendosje dhe bashkim kombëtar të Shqipërisë Etnike.

Të njëjtin qëndrim, të përkrahjes në heshtje të AKSH-së, ka edhe populli shqiptar në Shqipërinë londineze, në Iliridë, në Kosovën Lindore, në Malësi të Madhe e anembanë Shqipërisë Etnike dhe në Diasporë.

Jo rastësisht rapsodi popullor këndoi e këndon vazhdimisht: “…sërish vjen Marsi e sërish vjen Stina…”, sepse urtësia e intuita popullore e di dhe e ndjen se liria nuk erdhi me ardhjen e KFOR-it dhe UNMIK-ut në Kosovë. Populli e di se amaneti i Adem Legjendarit dhe shokëve të tij ende nuk ka shkuar në vend, ende nuk është realizuar, sepse Kosova jo vetëm që nuk është e bashkuar me Shqipërinë, jo vetëm që nuk është shtet i pavarur, por çka është më tragjike, ajo ende është pjesë e Serbisë, e ndarë, me plagë të vjetra e të reja  dhe e qeverisur në emër të saj nga UNMIK-u!

Daljes së AKSH-së në skenë iu frikësuan liderët, qeveritarët, pushtetarët dhe politikanët anacionalë të të gjitha ngjyrave. Ata që folën dhe ata që heshtën. Pse vallë?

Sepse nuk e kanë ndërgjegjen e pastër. Sepse nuk kanë ndjenja dhe vetëdije kombëtare shqiptare. Sepse janë kundër bashkimit kombëtar, janë kundër vullnetit dhe vetëvendosjes së popullit, janë kundër bërjes së Shqipërisë Etnike! Dhe mbi të gjitha, ata reaguan instiktivisht, pa menduar, pa analizë, nga frika, sepse nuk e kanë popullin me vete. Se po ta kishin mbështetjen e popullit, atëherë nuk do të kishin nevojë aspak që të merren me AKSH-në, por do ta injoronin daljen e saj publike dhe do t'ia lenin policisë që të merret me atë çështje. Por jo, ata reaguan shpejtë dhe reaguan shumë ashpër e të frikësuar, duke e shndërruar paraqitjen e AKSH-së në një problem ”destabilizues”, ”kërcënues”, në një çështje politike dhe ushtarake.

Zaret u hodhën…, thotë një fjalë, më në fund AKSH-ja doli nga ”interneti”, siç shpreheshin deri dje gojëkëqinjtë, dhe u paraqit në dritë të Hënës. Nesër do të dalë edhe në dritë të Diellit, kurse pasnesër do të shndërisë në dritë të Lirisë dhe të Shqipërisë Etnike. Zaret u hodhën…,AKSH doli nga irealiteti në realitet, ajo ekziston.

Zaret u hodhën, ”loja” filloi, kthim prapa nuk ka. Pas kësaj paraqitjeje publike AKSH nuk mund të hy përsëri në ”internet”, por do të qëndrojë aty ku e ka vendin, aty ku ka qenë gjithmonë, që nga formimi i saj – në gjirin e popullit liridashës e atdhetar shqiptar. Do të qëndrojë në ballë të popullit për liri, vetëvendosje e bashkim kombëtar të Shqipërisë Etnike.

Zaret u hodhën, AKSH foli, AKSH u duk. Por vallë, ç’ishte kjo e folme dhe kjo e dukme? Improvizim apo Realitet?

Improvizimi është trillim, sajim, shpikje aty për aty për të dalë nga situata e papritshme. Improvizimi është gjindshmëri, aftësi, veprim i paplanifikuar që më parë, por që bëhet aty për aty për të dalë nga kriza momentale.

Improvizime, zakonisht, bëjnë aktorët në skenën e teatrit, të cilët kur harrojnë tekstin e dramës, dialogun apo monologun, ata aty për aty, pa u hetuar nga publiku, me mjeshtëri dhe pa belbëzuar, vazhdojnë aktrimin duke improvizuar, duke sajuar tekst të ri të vetin, por që i përshtatet motivit të aktit të dramës, tragjedisë apo komedisë që luhet në skenë.

Improvizimi është zotësi dhe aftësi krijuese e aktorit, politikanit, liderit, oratorit, ligjëruesit dhe të gjithë njerëzve, kur bëhet në kohën dhe në çastin e duhur, për të dalë nga situate e palakmueshme, e paparashikueshme. Improvizimi është njëfarë Plani B i të gjithë veprimtarëve artistik, politik e ushtarak.

Improvizimi është domosdoshmëri, por nuk është frytdhënës nëse shndërrohet në shprehi, sepse improvizimi nuk është art, nuk është politikë dhe nuk është plan strategjik ushtarak. Me improvizime konstante nuk bëhet art, nuk bëhet politikë,   nuk bëhet luftë dhe as nuk fitohet liria.

I mbetet AKSH-së që ta vërtetojë në të ardhmen e afërt se paraqitja e saj nuk ishte improvizim por realitet. Se nuk  ishte demagogji por defilim real atdhetar, luftarak e çlirimtar.

Vetëm koha dhe populli do ta vërtetojnë nëse dalja në publik e AKSH-së ishte Improvizim apo Realitet.

Megjithatë, zaret u hodhën…, këtej e tutje më nuk do të ketë gjumë mbi dafina, shpirtrat u trazuan, këmbanat ushtuan, ora filloi tik-takun e saj historik drejt Shqipërisë Etnike./postuar: 08 tetor 2007/

Shkruan: Shefki OLLOMANI
07 tetor 2007

ÇËSHTJA KOMBËTARE DHE MOSUNITETI I SHQIPTARËVE

ÇËSHTJA KOMBËTARE
Jo vetëm që në shumë pjesë të botës ende nuk është zgjidhur çështja nacionale e shumë popujve, të cilët vuajnë nga pushtimi dhe neokolonializmi, por një gjë e tillë ndodhë edhe në Europën e civilizuar e demokratike.

Çështja kombëtare nuk është zgjidhur ende edhe në Europë. Çështje kombëtare e konflikte ndëretnike ka në Irlandën e Veriut (Britani e Madhe), në Baski e Kataloni (Spanjë), në Korzikë (Itali). Pastaj konflikte ndërshtetërore për territore, të heshtura  e të hapura, ka ndërmjet Gjermanisë e Francës, Gjermanisë e Polonisë, Polonisë e Bellorusisë, Gjermanisë e Çekisë, Hungarisë e Rumanisë, Turqisë e Greqisë, Sllovenisë e Kroacisë,... Pakënaqësi dhe tendenca separatiste ka në Skoci e Uells të Britanisë së Madhe, në Bosnjë e Hercegovinë,  në Qipro, në Vojvodinë, në Sanxhak, në Moldavi etj. Të mos flasim për çështjen e dhimbshme kombëtare euro-aziatike të Kurdistanit. Në këtë mes çështja kombëtare shqiptare është shembulli më drastik, më tragjik dhe më i hapur i moszgjidhjes së çështjeve kombëtare në Ballkan dhe në Europë.

Çështja e zgjidhjeve nacionale dhe e formimit të shteteve të reja të pavarura nuk varet vetëm nga lufta çlirimtare që bën një popull, por varet po aq edhe nga raporti i forcave të interesit të Fuqive të Mëdha botërore dhe marrëveshjet apo mosmarrëveshjet e tyre për ndarjen e zonave të interesit.

Shtetet ballkanike sllave dhe Greqia gjithmonë kanë pasur aleat të fortë dhe besnik Rusinë cariste, e cila i ka ndihmuar vazhdimisht për çlirimin e tyre nga Perandoria Turke, si dhe pastaj i ka ndihmuar në pushtimin dhe aneksimin e tokave të Shqipërisë Etnike. Kurse populli ynë nuk ka pasur asnjëherë aleatë të përhershëm dhe miq besnikë në luftën e tij për liri dhe pavarësi kombëtare, sepse edhe vetë Europa ka qenë jo e bashkuar në politikën e saj të jashtme dhe nuk ka pasur interesa të mëdha në Ballkan.

Disa shtete europiane, herë pas here na kanë përkrahur, por pjesërisht dhe përkohësisht, në momentet e caktuara historike. Shqiptarët dhe Shqipëria asnjëherë nuk kanë pasur aleatë dhe miq të përhershëm në Europë, prandaj edhe ne nuk kemi fituar asnjëherë plotësisht lirinë dhe pavarësinë kombëtare. Tek tani, nga vitet e 90-ta të shekullit XX dhe fillimi i këtij mijëvjeçari, po duket se më në fund edhe Shqiptarët dhe Shqipëria Etnike janë duke fituar miq dhe aleatë permanentë, afatgjatë e strategjikë, siç janë Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Anglia e ndonjë tjetër.

Por kjo miqësi dhe aleancë natyrore ende është e brishtë dhe e pakonsoliduar plotësisht, prandaj është jo reale nga ne që të presim dhe të kërkojmë përkrahje të qind për qind e pa rezerva në luftën tonë për bërjen e Shqipërisë Etnike. Është ende shumë heret të pretendohet që këta aleatë e miq të na ndihmojnë drejtpërdrejt që tani në çlirimin dhe ribashkimin e trojeve tona etnike në një Shtet Kombëtar Shqiptar. Kjo përkrahje dhe ndihmë do të vjen në një etapë dhe kohë më të vonshme, kur të jenë ndërruar disa rrethana politike dhe ushtarake në nivel europian dhe botëror. Kur epërsia e Perëndimit ndaj Lindjes të jetë në një shkallë më të lartë e më të sigurt se tani.

Nga kjo del se faktori i brendshëm politik shqiptar dhe faktori i jashtëm politik ndërkombëtar, ende janë të papjekur dhe jo në nivel të duhur të përgjegjësisë për zgjidhjen e çështjes kombëtare shqiptare dhe të çështjeve tjera nacionale në Europë dhe më gjerë.

LUFTËS I PRINË DHE LUFTËN E FITON - AI QË IA FILLON I PARI !
(Koment)

Shkaktar për të shkruar këtë Koment u bë Deklarata e Zëdhënësit Politik të FBKSH-së me titull: Rradhën e ka FBKSH dhe askush tjetër…, të datës: Tiranë 23 gusht 2007

Pajtohem me Deklaratën e FBKSH-së, por edhe nuk pajtohem. Pajtohem se shumë organizata e parti kanë gabuar dhe e kanë lënë luftën për bashkim kombëtar në mes të rrugës. Por nuk pajtohem me FBKSH-në se ata nuk kanë më të drejtë të vazhdojnë luftën për bashkim aty ku e kanë lënë. Pajtohem se askush nuk duhet ta pengojë e sabotojë luftën e FBKSH-së, por as FBKSH-ja nuk ka të drejtë që dikujt tjetër t'ia ndalojë organizimin dhe luftën për bashkim kombëtar.

Që në hyrje të Deklaratës Zëdhënsi Politik i FBKSH-së ankohet se këtij Fronti nuk i janë bashkangjitur ”forcat progresiste e atdhetare shqiptare”. Së pari ne nuk e dijmë cilat janë ato forca progresiste e atdhetare shqiptare. Së dyti ne nuk e dijmë a u ka bërë thirrje direkte për bashkëveprim, bashkëpunim, bashkim apo shkrirje FBKSH-ja me gojë, me shkrim apo me letra të hapura nga interneti. Së treti ne nuk e dijmë cilat kanë qenë kushtet që ka shtruar para këtyre forcave FBKSH-ja për bashkim-shkrirje në FBKSH, sepse bashkim pa kushte dhe pa interes reciprok nuk ka. Së katërti ne nuk e dijmë se FBKSH-ja me veprimtarinë e saj kombëtare a ka mundur që të fitojë besimin e këtyre ”forcave progresiste” që t’i bashkohen Frontit, qoftë me kushte, qoftë pakushte. Sidoqoftë e vërteta, edhe nëse këto ”forca progresiste e atdhetare shqiptare” nuk shprehin vullnetin e gatishmërinë që t’i bashkohen FBKSH-së, për shkaqet dhe arsyet që vetëm ata i dinë, atëherë kjo nuk i jep të drejtë FBKSH-së që t’i etiketojë ato, apo t’ua marrë të drejtën e veprimtarisë kombëtare sot, apo të luftës së armatosur nesër. Bashkimi luftarak bëhet me vullnet, me besim reciprok e bindje të plotë dhe jo me detyrim, me dhunë, me kërcënime e shantazhe. FBKSH-ja nuk ka nevojë që t’i lusë dhe as t’i presë forcat tjera të organizuara politiko-ushtarake që këto t’i bashkohen FBKSH-së, sepse ndoshta do të duhet të presë me dekada apo tërë jetën. FBKSH-ja, nëse është ajo që thotë se është, atëherë ajo duhet të veprojë e vetme e konkretisht dhe ta marrë situatën në duartë e veta, pa pritur që dikush apo disa t’i bashkohen këtij Fronti dhe AKSH-së. E kaluara e ka vërtetuar se forcat e organizuara patriotike e luftarake shqiptare jo vetëm që nuk i bashkon paqa, por nuk i bashkon as lufta. Kush ka kujtesë të freskët nga luftërat e viteve 1998-2001 e di mirë këtë mosbashkim tragjik të shqiptarëve!

Lufta çlirimtare nuk pyet për rradhë, siç shkruan në fund të Deklaratës Zëdhënësi Politik i FBKSH-së, kur shprehet se: ” Rradhën e ka Fronti për Bashkim Kombëtar Shqiptar (FBKSH) dhe askush tjetër. Të gjithë ata që kanë qenë në skenën politike para tri luftërave të fundit, si dhe të gjithë ata që kanë qenë në skenën politiko-ushtarake gjatë tri luftërave të fundit dhe në skenën politike pas tri luftërave dhe që jo vetëm kanë dështuar por edhe kanë penguar, sabotuar dhe dëmtuar çështjen madhore kombëtare të rrinë urtë e të mos pengojnë dhe sabotojnë FBKSH-në dhe strukturat e tij. Nëse nuk mund të na ndihmojnë, duke na ndenjur në krah,le të rrinë prapa krahëve tona dhe le të mos gabojnë të na dalin përpara që të na pengojnë e sabotojnë, sepse ndëshkimi dhe gjaku i dëshmorëve të kombit shqiptar ka më ndëshku shumë, shumë rëndë.”

Rradhën për luftë çlirimtare dhe për Shqipëri Etnike e ka Populli. Rradhën e kanë të gjithë ata shqiptarë, grupe, parti e ”ushtri” që kanë ndërgjegje të zhvilluar kombëtare dhe që nuk e durojnë më tej copëtimin e Shqipërisë Etnike. Rradha dhe e drejta për të luftuar për Atdhe nuk humb kurrë, pavarësisht se mund të kesh dështuar njëherë apo disa herë. Gabimet dhe dështimet janë për njerëz. Vetëm Zoti është i pagabueshëm. Vetëm tradhëtarët dhe spiunët nuk kanë të drejtë morale për të luftuar për Atdhe. Por vetëm morale, sepse të drejtë njerëzore e ligjore kanë të gjithë, pa përjashtim, të luftojnë për Atdhe me qëllim që Atdheut e popullit t’ia paguajnë dëmet që i kanë shkaktuar në një kohë tjetër. Ka plot raste në historinë tonë dhe atë botëroere që njerëz të caktuar kanë jetuar si agjentë, kanë luftuar si luanë dhe kanë rënë si heronj në luftë për çlirimin e atdheut të vet. Të kujtojmë këtu vetëm Mojsi Golemin e Dibrës, të cilit Skënderbeu ia fali tradhtinë, kurse Mojsiu si shpërblim për këtë falje mbinjerëzore të Gjergjit, luftoi pastaj me forca edhe më të shumëfishuara kundër armikut derisa u zu rob nga osmanllinjtë dhe vdiq si hero. Shembuj të këtillë ka sa të duash, por unë nuk do ta lodhë më tej lexuesin e nderuar me histori, sepse histori kemi lexuar të gjithë, por shumë pak janë ata liderë që kanë mësuar diçka nga historia jonë e bujshme, sepse jemi dëshmitarë okular se historia e dështimeve po na përsëritet përditë para hundëve tona dhe ne nuk po përmirësohemi e nuk ndërmarrim asgjë konkrete, por vetëm grindemi e sulmojmë njëri-tjetrin me një egërsi që do të na e kishte zili edhe armiku sllavo-grek!

Lufta për liri është një lloj gare në mes organizatave, grupeve, partive apo "ushtrive" shqiptare, sepse ajo njëherit është edhe luftë për pushtet pas luftës. Bajrakun, udhëheqjen e luftës e merr ai grup apo ajo "ushtri" që ia fillon e para luftës së armatosur konkretisht, në terren. Të tjerët pastaj munden vetëm t'i bashkangjiten kësaj lufte, por nuk munden t'i prijnë. Vetëm kujtoni fatin e FARK-ut të Bukoshit. UÇK-ja u ngritë e para në luftë dhe i takoi asaj që t'i prijë luftës, kurse FARK-u mbeti në bisht të luftës, sepse i kapi armët shumë vonë. Dhe t'ju kujtoj edhe atë se kur nisi lufta në Iliridë, UÇK(Kombëtare) ishte dy-tre hapa para AKSH-së, e nisi e para luftën dhe i priu asaj deri në fund, pavarësisht humbi apo fitoi. Kurse AKSH-ja filloi aksionet luftarake me një vonesë të madhe, kur veç u ndërpre lufta dhe u nënshkrua Marrëveshja e Ohrit.

Të kthehemi edhe më prapa në histori dhe të kujtojmë Luftën Nacionalçlirimtare në Shqipëri. Luftën e fituan partizanët sepse u treguan më të aftë në organizim, më guximtarë dhe nisën luftën të parët kundër nazifashizmit. Kurse ballistët jo vetëm që ia nisën më vonë, por nuk ia nisën fare luftës, ata vetëm bënin plane për pushtet pasi të kryhet lufta dhe e dijmë ku përfunduan.

Të vijmë pak më afër, në fillim të viteve ’90. Popullin e bëri për vete partia e parë e themeluar pas rënies së komunizmit në ish-Jugosllavi, Lidhja Demokratike e Kosovës, e themeluar në Dhjetor 1989. Sepse ishte e para parti legale demokratike. Popullin e bëri për vete dhe e udhëhoqi I.Rugova, sepse ishte i pari lider partie që pati guximin dhe vullnetin t’i prij asaj partie, kurse Rexhep Qosja nuk pati vullnetin t’i prij LKD-së dhe humbi, sepse kur atij iu kujtua se populli ka lider jo të aftë ishte shumë vonë dhe partia e tij LDB nuk fitoi asnjë mandat në zgjedhjet e lira parlamentare. As edhe një Adem Demaç nuk mundi ta eliminojë nga skena politike Ibrahim Rugovën, sepse ishte i vonuar. Pra, vonesa është nëna e dështimit dhe humbjes. Lideri i zgjuar duhet të kapë flamurin udhëheqës i pari, në kohën e duhur dhe në vendin e duhur.

E njëjta gjë do të ndodhë edhe në luftën e nesërme për bashkim kombëtar. Ajo "Ushtri", ai Front apo ajo Parti që do t'ia kërcasë e para luftës së armatosur për Liri e për Shqipëri Enike, ajo ushtri e parti do ta udhëheqë deri në fund këtë luftë, sepse do të jetë disa hapa përpara se ushtritë e partitë tjera që do të tentojnë të futen në luftë vetëm për të udhëhequr e për të marrë komandën e luftës. Kjo ka të bëjë me çështjen e organizimit. Organizatori më aktiv dhe më i zhdërvjelltë fiton. Por njëherit çështja e udhëheqjes së politikës dhe luftës ka të bëjë shumë edhe me  psikologjinë e popullit. Populli shkon vetëm pas atij që ia nis i pari luftës çlirimtare, sepse kështu i del nami (fama), bëhet idol, idhull, legjendar,… Populli përkrah ata më guximtarët që ia fillojnë të parët.

Këtu nuk kemi të bëjmë me karrierizëm, këtu kemi të bëjmë me aftësi organizative, mobilizuese dhe guxim. Cila "ushtri", front apo parti që i ka dhe do t'i ketë këto tri cilësi, ajo do të prij dhe do të fitojë përkrahjen e popullit. Mbaheni mend mirë këtë gjë. Vonesat paguhen me dështim dhe me mos përkrahje të popullit. E njëjta gjë do të ndodhë edhe në të ardhmen: Ai që do ta fillojë i pari luftën, ai do ta udhëheqë atë, pavarësisht a do të jetë fillimisht më pak në numër dhe më dobët finansiarisht apo në armatim se "ushtria" apo partia tjetër që nis luftën më vonë, sepse do të ketë përkrahjen e fortë të popullit. Këtë të vërtetë historike të mos e harrojë askush, as FBKSH-ja dhe AKSH-ja.

E vetmja TAPI për udhëheqje të luftës e të popullit, është vetë LUFTA e armatosur që një popull dhe një ushtri i bënë armikut pushtues.

Toplicë, 24 gusht 2007

P.S.
Siç del nga të gjitha shkrimet, deklaratat e komunikatat e FBKSH-së, kam ardhur në përfundim se Kryetari dhe Zëdhënësi Politik i FBKSH-së kanë Këshilltarë (nëse kanë) jo të zgjuar, jo largpamës, jo vizionarë dhe jo guximtarë! Fitorja është e vizionarëve dhe e guximtarëve.

07 janar 2007

Lidhur me prononcimin e një "grupi" i cili veten e quan "Aksh-ja në Bazhdarhanë" përmes gazetës së përditshme "Express" të datës 06.01.2007 Kryesia e këshillit të Zonës Nr. 2 (Kosova Historike) të Frontit për Bashkim Kombëtar Shqiptar (FBKSH)

REAGON

2. Ky organizim politiko-ushtarak, do të kryhet nën Flamurin Kombëtar Shqiptar, nën Himnin e Flamurit të realizuar në Gjuhën Shqipe, nën Stemën e Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar dhe nën Stemën e Armatës Kombëtare Shqiptare.

3. Çdo tentativë tjetër e rrymave dhe forcave të ndryshme politike shqiptare që do të synojnë në shmangien e qëllimit të këtij organizimi politiko-ushtarak shqiptar, do të konsiderohet tradhti e lartë ndaj çështjes kombëtare dhe do të ndëshkohet rreptë me forcën e ligjit dhe armëve.

4. Në kushtet dhe situatat e pritshme në fillimin dhe zhvillimet e Kryengritjes së Armatosur, partitë politike shqiptare pushojnë aktivitetin e tyre politik dhe resurset njerëzore me vullnetin e tyre të lirë inkuadrohen në veprimtaritë politiko-ushtarake të Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar dhe të Armatës Kombëtare Shqiptare.

5. Lëvizja politike e Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar dhe veprimtaria luftarake sulmuese e Armatës Kombëtare Shqiptare, shprehin vetëm dëshirën dhe vullnetin e lirë të popullit Shqiptar për Ribashkimin e Shqipërisë. Motivi bazë dhe parulla e bashkimit është dhe do të jetë, "O sot o kurrë, ja Vdekje ja Liri".

Në emër të Kryesisë së Këshillitte Zonës Nr.2 (Kosova Historike) e FBKSH-së

                           Kryetari:
                                                                            
                        Alban KOSOVA

                 Prishtinë, 07.01.2007

Gëzuar ditëlindja! "Kosovapress"

Të gjithë i gëzohen lindjeve dhe ditëlindjeve, më së tepërmi i gëzohen ata që u rilindën, e rilindi populli, rilindi nga balta, rilindën "kufomat" e gjalla, dhe kështu të gjithë duhet të gëzohen.

Agim Vuniqi, Michigan, SHBA
04 janar 2007

Mediumet e informimit janë pjesë e pandarë e ushqimit me informacione për njeriun, pasi që çdo gjë është e lidhur me kohën dhe është në pajtueshmëri me ligjet natyrore në të cilat mbështet jeta dhe njerëzimi. Do të ishte e natyrshme që çdo gjë që ndërtohet në kushte normale të mbështetet në ligjet ekzistuese të shtetit, por të cilit shtet? Mediumet e informimit që jepnin informacione "jetonin" dhe "vepronin" sipas ligjeve serbiane, dhe mashtronin popullin. Populli paguante informacione jo objektive meqë gazetaria shqiptare krijohej nga zyret, dhe po të njejtat mediume të shkruara dhe vizuele zhvillonin monizmin në kushte të reja-ato te okupimit klasik, dhe monizmi forcohej duke lansuar "pluripartizmin" në robëri, dhe të gjithë liderët e posakrijuar mbanin ligjërata për demokracinë që zhvillohej në Kosovë me ligje serbiane, dhe shumica prej tyre kënaqeshin me privilegjet e "demokratizimit" dhe "demokracisë" shqiptare e cila "frymonte" përmes ligjeve serbiane, dhe të gjithe paguanin tatimet Serbisë, çuditërisht shumica besonin se demokracia krijohet me ligje te huaja-dhe kështu legalizohej roberia, dhe kështu ato mashtronin dhe populli vetëmashtrohej.

Dukuria e vetëfinancimit të robërise në emër të "demokracisë" u këputë mu në kohën e duhur, kur veç kishin filluar të krijoheshin raporte të reja politike në botë, kur sferat e interesit veç kishin filluar të ndërronin, mu atëherë kur lindi shpresa për çlirim, atëherë kur populli u shkundë nga letargjia dhe filloi të lindë liria, atëherë kur UÇK-ja (levizje politike dhe ushtarake) ashtu si dikur LNDSH-ja, por tash shumë më organizuar dhe shumë më e fuqishme, krijoi relacione të reja në Ballkan, ajo mbështetej nga NATO-ja dhe ishte aleate e NATO-s, jepte informacione të bollshme logjistike nga toka, dhe kështu luftën e fitoi UÇK-ja me ndihmën e NATO-s, meqë ajo ne fakt edhe kishte filluar luftën. Dhe si mund te fitohej lufta pa informacione, Shtabi i Përgjithshem i UÇK-së krijoi agjensitë e para që përqonin lirinë, ato shpërndanin informacione për luftën në Kosovë, për masakrat bizare të sërbeve që bënin ndaj fqinjëve të tyre shqiptarë, dhe kështu fillojë të ndriqojë liria, dhe kështu lindi Agjensia e Lajmeve Kosovapress-i dhe Kosova e Lirë, ishin këto agjensitë e vetme që vepronin dhe shprehnin vullnetin e popullit, por edhe që jepnin informacione nga terreni. Ato me 4 janar festojnë ditëlindjen, dhe të gjithë i gëzohen lindjeve dhe ditëlindjeve, më së tepërmi i gezohen ata që u rilindën, e rilindi populli, rilindi nga balta, rilindën "kufomat" e gjalla, dhe kështu të gjithë duhet të gëzohen, gëzohem edhe unë që rilinda edhe pse jashtë atdheut - në Amerikë, rilindja nuk eshte lokale ajo eshte univerzale, UÇK-ja e ftoi Amerikën në Kosovë, dhe ajo i ftoi shqiptarët në Amerikë, dhe të gjithe frymojnë se bashku shqiptarë dhe amerikanë, na qofte për hajr miqasia, por edhe rilindja. Urime popull rilindja, urime ditëlindja - UÇK, Kosovapress e Kosove e lire. Gëzuar!