D E B A T I M E

D e b a t i m e
www.ereniku.net

Të dashur vizitorë, te gjitha punimet e bashkëpunëtorëve tanë, dhe atyre që na shkruajnë letër edhe për herë të parë, te cilat mund t'i lexoni në këtë rubrikë speciale, të rezervuar vetëm për ta, do të botohen pa kurrfarë ndërhyrje të redaksisë së erenikut, ngase mendojmë, se vetëm ashtu, ruhet origjinaliteti i mendimit dhe fjalës së tyre të shprehur dhe të publikuar në opinionin e gjërë. /Ereniku nuk mbanë kurrëfarë përgjegjësije./

Një udhëtim i detyruar… Ky shkrim nuk ka për qëllim, as propagandën, as të tregëtojë në pazarin e madh të kohës, qëllime të paramenduara ose frutat me cilësi të dobët të ''tregëtarëve'' historianë, të pamoralshëm, të kohës sonë apo më tej…
E premte, 20 Shkurt 2009
Nga: Pilo Zyba

Trimi i mirë me shokë shumë - Skënderbeu

Trimi i mirë me shokë shumë - Skënderbeu

Atë, ma bënë të detyruar, koha dhe rrethanat e krijuara.

Gjatë kohës së luftës në Kosovë, kanalet televizive greke, buçisnin nga propaganda dhe analizat. Në studio ftoheshin të tria palët përfaqësuese për tryezën e rrumbullaktë (shenjë e demokracisë kjo, në pamje të parë) - shqiptarët, serbët dhe grekët, organizatorët e tryezës.

Por, nga pala serbe, ftohej një historian, nga pala shqiptare, një emi-grant, që ende nuk e zotëronte gjuhën greke, ndërsa nga ajo vendase, një parlamentar… Lehtësisht, dallohej ndryshimi kulturor dhe ai profesional; mënyra e të shprehurit dhe e ndërthurjes së fjalës, pesha dhe toni i saj. Pyetjet tepër të vështira për punëtorin e lodhur, emigrant, shqiptar dhe njohja e paktë nga ana e tij në këtë ''skenë loje'', e bënte të mbytej në një pikë ujë. Shtroja pyetjen, aso kohe: "Nuk ka Shqipëria, historianë apo pedagogë që jetojnë në Greqi, ndërkohë që punëtori i thjeshtë shqiptar, na përfaqësonte në këtë tryezë?

Nuk e kuptonte vallë ai, që prishte apo më mire të them, minonte figurën e kombit të tij, në sytë e popullit grek? Profesorët serbë, me libra të trashë përpara, si filozofët e lashtë, flisnin me "kompetenca e fakte". Politikanët grekë, me kalin e Trojës në mëngën e këmishës, drejtonin bisedat në mënyrë të "paanshme". Me të drejtë, jashtë studiove thuhej : "Ky është niveli i kombit shqiptar". Po e njëjta gjë, përsëritej në bisedat familjare e shoqërore: ''Kosova nuk ka as kulture e as histori''. E pas këtyre bisedave, ne që jetonim larg Athinës, na duhej të dëshmonim me fakte, të kundërtën. Për të arritur qëllimin, na duhej shumë më tepër punë. Në radhë të parë, për të justifikuar nivelin e dobët të pjesëmarrësit e pastaj, të fakteve dhe historisë.

Nuk mund të harroj atë mbrëmje, kur Ana Kaneli, gazetare dhe deputete, i bëri një pyetje të thatë përfaqësuesit shqiptar, ardhur nga një shoqatë punëtorësh, një farë Mici.

Pyetja ishte kjo: "Cilët janë kosovarët, nga kanë ardhur dhe ç'mund të na thoni?" Përfaqësuesi i një populli, në këtë tryezë, përtypej të gjente fjalët, t'i përkthente ato greqisht, t'i gërshetonte e të ndërtonte kalanë e mbrojtjes së kombit të tij, por nuk ishte e lehtë. Kultura dhe dija, nuk fitohen brenda një nate. Ato duan punë, vullnet dhe përkushtim. Ne, të mbërthyer në karriget e lokalit, ishim shpërfytyruar…Një miku im, piktor me emër, kishte mbetur si tablo pa vlerë. Dhora, një vajzë e diplomuar për gjuhë të huaja, në vend që të hante mishin e pjekur, shtrëngonte me dhëmbë shufrën e hellit prej druri. Për herë të parë urreva veten, që nuk mund të bëja diçka. Pashë përballë mikun tim nga Tirana, Shpëtimin; në sytë e tij, dallgët e tërbuara të shpirtit të lënduar, përplaseshin me shigjetat e vështrimeve të të tjerëve aty pranë, që hanin e gëzoheshin me fyerjen ndaj nesh…

Ai u ngrit rrëmbimthi. E ndoqëm pas, me vështrimet që thërrisnin… Ra heshtja.Të pranishmit na kishin rrethuar në kalanë e vështrimeve provokuese, të tyre. Shpëtimi mori përsipër të çlirohej prej saj; do të mbronte të vërtetën. Kjo nuk ishte e lehtë në atë kohë, në Greqi. Çdo veprim i tillë, kushtonte... Ai nxori celularin dhe formoi numrin. Në studion e televizionit u hap telefoni dhe biseda, ndërroi rrjedhën e lumit poshtërues dhe fyes. Mësuesi i historisë, u shpjegoi të pranishmëve në studio, cilët janë kosovarët. Deputeten e kishte mbërthyer heshtja dhe i dalloheshin vetëm sytë e thellë e të errët, pa ngjyrë. Më ka mbetur në kujtesë, fjala e tij: "Po të doni të dini, cilët janë kosovarët, zonja Kaneli, lexoni Omerin, në faqen 148! Janë ata, që kanë djegur kalin e Trojës!''. Linja u ndërpre, biseda u mbyll. Kali i Trojës u dogj për herë të dytë dhe ra nga mënga e këmishës së organizatorëve të tryezave "demokratike", për të mos thënë më shumë…Nuk e di, por ndiheshim fitimtarë!

Pas një muaji, Shpëtimi u largua nga Greqia, se "nuk kishte letra'', ndërsa përfaqësuesit të punëtorëve, Micit, iu ofruan lekë "për sindikatat" dhe një zyrë "për të pritur vizitorët e shoqërisë greke, me të cilët diskutonte problemet e mëdha, që kërkonin zgjidhje". Sot, ai është në Shqipëri dhe nuk ka të drejtë hyrje në Greqi.

Përse thuhen tani, këto? - do të pyesë dikush. Problemet vazhdojnë të rrjedhin, që nga hyrja jonë në territorin grek. Kudo nëpër Europë, çështja e emigracionit ka kërkuar kohë, por edhe ka marrë fund, ndërsa në Greqi, jo! Pse? Dhe jo vetëm kaq…

Krujë Muzeum i Skënderbeut

Do të paraqes në këtë shkrim, disa fakte të lexuara në shtypin grek dhe më pas, të bëjmë analizën e tij.

Kostas Biri, historian grek (A mund të quhet grek, me këtë emër? Kosta, i biri i kujt? Ai ishte arvanitas), thotë në shkrimet e tij, për arvanitasit: "Ata, arvanitasit, ishin fis nomadësh, çobanë, qymyrbërës, kallanxhinj etj, të cilët erdhën dhe u vendosën në Greqi, rreth shekujve 13-14".

Si mund të quhen nomadë, një popull me një gjuhë të lashtë, apo më të lashtë se të vetë grekëve? Me një etnografi, folklor e traditë të njohur luftarake dhe kulturë të lashtë europiane? Si mund të quhen nomadë, ata që bëjnë luftë e mundin Filipin e II- të Maqedonisë, që e kanë emrin ''Pirro'' e që grekët nuk e përmendin asgjëkundi në letrat e tyre, ndërsa Epirin e tij, e lakmojnë?! Si mund të quhen nomadë, luftëtarët e luftës së Shkodrës, së vitit 168 p.e.s. kundër perandorisë më të madhe në historinë botërore, si Roma?! Si mund të quhen nomadë, paraardhësit e Teutës? Si mund të quhen nomadë, Tulantët, Enkelejtë, Kaunët e Mollosët? Por politika e historisë, ka qëllimet e saj dhe ajo greke në veçanti, i përmbahet fjalës së urtë: "Thuaj, thuaj, se diçka do të mbetet".

Në të vërtetë historinë tonë nuk e bëjnë ata, dhe as të tyren, për të cilën një meritë e pakundërshtushme, na takon ne…Pikërisht atyre "nomadëve", që më 1821, derdhën gjak dhe dhanë jetën për t'u shkruar kjo faqe e historisë së tyre. Se çfarë thonë ata, pak rëndësi ka…

Këto rrjeshta flasin për sot, pa për të kaluarën, kanë dëshmuar ata që luftuan dhe e shkruan me gjak historinë.

Popullit shqiptar, në shekuj, i është dashur të braktisë trojet e veta, jo nga frika, por për t'i mbijetuar momenteve të vështira.

Marko Boçari, familjen e tij e vendosi në Itali, tek arbëreshët e të njëjtit gjak. Përse? Vetë u vra, por nipi i tij, erdhi në pushtet, në Greqi.

Ja përse lëviznin lumenjtë e popujve, nga njëri shtet në tjetrin, për të mbijetuar! Mund të rrinin, kur Xhinxhis Kani i vriste dhe çfaroste?! Mund të rrinin, kur "Aleksandri i madh" i pushtonte me dhunë? Por, grekët nuk e përmendin dhunën, teksa thonë: "I dha emrin Aleksandrisë dhe ngriti kulturën greke në Egjipt". Nuk më thoni, more zotërinj, e pyeti popullin e Egjiptit, nëse dëshironte kulturën greke, në një kohë kur kultura e tyre, njihej prej shtatë mijë vjetësh para Krishtit, kohë kur Greqia nuk njihej fare? Po ua them unë: Jo!

Kjo gjë, ndodhi edhe me ne. Në luftën kundër Romës, ilirët lanë trojet dhe zbritën më poshtë. Ata u dyndën nga Malësia e Madhe, Kosova e sotme, për në Vlorë, Sarandë e "Gjinokastër".

Emri i thjeshtë për t'u kuptuar, Gjin Bue Shpata, Gjinokastër (Kalaja e Gjinit) e thënë nga historianët, jo nga unë. Ashtu si lëvizën dhe spartanët, në shekullin e III - IV, për në Sarandë e Vlorë, në kohën e kaunëve, kur luftonin me mesinët në luftrat mesinike.

Ashtu sikurse u larguan edhe arbanët (arë- bërësit), arbëreshët, në kohën e luftës me turqit.

Një historian grek, thotë se arvanitasit erdhën në Greqi, për t'iu larguar luftës kundër turqve, nga frika. "Të marrtë purtha shalët"- thoshte gjyshja ime.Po t'i ikte luftës me Turqinë, nuk do të vinte në Greqinë e pushtuar po prej tyre, por do të merrte rrugën për në Itali a Francë… Dhe kush, shqiptari, që asnjëherë nuk i është trembur luftës! Kush mund ta mohojë këtë? E pohojnë romakët, venecianët, Napoleoni dhe të gjithë historianët, ndër veprat e tyre. Ndryshe nuk do ta komandonin ushtarakë të lartë Egjiptin, Sirinë, Greqinë etj.

Le t'i rikthehemi temës sonë.

Lëvizje të tilla të mëdha, populli ynë pati dhe kur u krijua Korridori i Shtatë,''Rruga Egnatia''. Po kështu dhe në kohën e Turqisë, pas rënies së Skënderbeut. Dhe më në fund, dolëm aty ku rreh shkrimi, për të cilin kam ditë që lodhem.

Ngjarja është e thjeshtë në pamje të parë, por do kujdes në mënyrën e interpretimit e në fakte, mençuri në shtjellim, për të depërtuar kësisoj në brendësi.

Fëmijët e mi u rritën në Greqi. Dëgjuan dhe dëgjojnë gjithnjë, në bisedat familjare, historinë e kombit shqiptar, që nga Iliria e deri në ditët tona. Por, çfarë ndodh? Ato që dëgjojnë në shtëpi, bien ndesh me ato që mësojnë në shkollë dhe si rezultat, bien ndesh me ne, prindërit. Nuk po zgjatem për shumë fakte, më mjafton vetëm ky, që do të përmend më poshtë:

Vajza ime, 11 vjeçe, vjen një ditë nga shkolla, hedh çantën në cep të shtëpisë dhe i drejtohet e revoltuar të vëllait, më të madh në moshë.

Vajza: - Babai gënjen! Në libër shkruhet se Skënderbeu, "Jorgo Kastrioti", nuk është shqiptar, por grek dhe është nga Kastoria (qytet në Greqinë veriore), këtë e tregon dhe mbiemri ''Kastrioti''. Ka qenë princ i Epirit dhe në libër, vula e tij është me shkronja greke.

Djali: - Mos qaj! Skënderbeu është shqiptar. Nuk bëhet grek edhe po të dojë mësuesja!

Marr librin e historisë dhe vërej: Skënderi, Princi i Epirit (epir, do të thotë e epërme , e sipërme, pra Epiri i sipërm, ai më lart se i Piros. Epir, do të thotë "E - Piros")

Pra, Skënderbeu ishte Princi i pronave të sipërme , jo të Piros (shpjegimet të autorit të shkrimit në fjalë). Si mund ta bindja vajzën, përpara një fakti që ajo e lexonte ? Nisur nga dashuria, nga të dëgjuarit dhe nga çiltërsia fëminore, ajo kishte kundërshtuar, duke rënë në sy të nxënësve të tjerë dhe për këtë ndihej e fyer. Çfarë duhej bërë?

Mora leje në punë, rrëmbeva të dy fëmijët, me shkakun e sëmundjes së gjyshes së tyre dhe ikëm në Shqipëri, në një kohë të papërshtatshme, ishte dimër… Por kjo, kishte për të qenë një pranverë në sytë e tyre, dhe nesër, ata do të ishin më të qetë e të sigurt brenda vetes. Ndalesa e parë u bë në manastirin Ardenicës, ku ka vënë kurorë dhe është martuar, Skënderbeu. Pas dy ditësh, në Muzeun Kombëtar në Tiranë, pastaj në Krujë.

Kjo,- i them vajzës - është Kruja e Skënderbeut dhe ky, muzeu i tij. Për gjashtë orë me radhë, ne u gjendëm përballë fakteve te reja, të vërteta. Megjithëse personelit ia shpjegova qëllimin tim, nuk më lanë të filmoja asgjë, nuk e lejuan kamerën. U detyruam të nesërmen të futeshim me dy kamera, njërën ta dorëzonim e me tjetrën, të filmonim. Një ditë tjetër, në Lezhë, me po të njëjtin mision... U ''armatosëm'' me librat, fletët e biletat e muzeve dhe u kthyem ''për të luftuar'' në Greqi. Ditë për ditë, shtëpinë e gjeja me fëmijë që shihnin e rishihnin filmimet e librat me ngjyra, të historisë së Skënderbeut. Ndihesha i gëzuar, që fëmijët kishin rifituar qetësinë e gjallërinë.

Pas ca ditësh, troket dera. Ishte vetë mësuesja dhe ja, çfarë më thotë: " Më falni, por fëmijët më kanë thënë, se bëni propagandë!"

Përse? - i them

Po ja,- përtypet ajo - keni bërë ca filmime për Jorgo Kastriotin, që vijnë e i shohin të gjithë fëmijët e shkollës. Kur unë flas për këtë temë, ata nuk më ndjekin, pas pamjeve që shohin të filmuara.

Shikojnë një të vërtetë,- i përgjigjem- ndryshe nuk do të rrinin të shikonin! Kjo tregon që ndihen të kënaqur. Kur nuk keni me çfarë t'i bindni, pse e shtrembëroni historinë?

-Unë jam mësuese,- më thotë si e zënë në faj. Flas për ato që kanë shkruar të tjerët, nuk mund të bëj ndryshe. Gjithçka u kuptua.Videoja dhe librat kishin ngjallur më shumë interes tek fëmijët, sesa fjalët e mësueses. Të nesërmen, fëmijët diskutonin filmin e Skënderbeut në shkollë, kjo mjaftonte…

Nuk është propaganda qëllimi i këtij shkrimi. Ai është gjetiu.

Lëvizjet e mëdha të popullit shqiptar, kanë zënë fill që herët e deri e tani, në kohën e rënies së diktaturës. Nuk dua të zgjatem. Arvanitasit u larguan nga trojet e tyre dhe dalë - ngadalë, arritën në kufirin e fundit të humbjes së gjuhës, të kombit e të kultures së rrallë.

Vendin e tyre e kemi zënë ne. Pas shtatëmbëdhjetë shekujsh apo shtatë, kjo nuk ka rëndësi, rëndësia qëndron diku tjetër. Ne që erdhëm sot në Greqi, çfarë rruge do të ndjekim për të ruajtur gjuhën, kulturën, traditën, veshjen, këngën e shumë e shumë virtyte, të cilat i mbartëm me vete. Apo përsëri, pas dhjetë apo pesëmbëdhjetë shekujsh, grekët do të thonë se ne ishim një fis nomadësh, të cilëve u dhanë punë e shtëpi dhe një cope bukë, sa për të jetuar? E që të mos përsëritet gabimi i bërë, duhet të kujdesemi që sot e në vazhdim. Unë shikoj se, fatkeqësisht jemi në rrugë të gabuar, që nga momenti kur fëmijët tanë nuk kanë një shkollë në gjuhën amtare, ku të mësojnë historinë për të ditur ta mbrojnë atë e për të njohur heronjtë e kombit, pa ua rrëmbyer të tjerët.

Nuk është më 1990 -ta, kur kërkohej një punë e një strehë. Zhvillimi ekonomik shkon paralelisht me kulturën, për të zënë vend në shoqëri. Brezit që vjen pas nesh e që ne e ngarkuam në çantat e varfërisë dhe e degdisëm në mërgim, duhet t'i krijojmë një vatër të ngrohtë, ku e ardhmja të rritet e shëndetshme. Ai duhet të jetë i arsimuar, qoftë për vendin ku punon e jeton, në mërgim, apo edhe për një rikthim në vendlindje. Do t'i duhet të ecë përkrah dhe i barabartë me vëllezërit e tij, të kombeve të tjerë, sikundër edhe të marrë stafetën e kombit të vet për ta çuar më tej, drejt zhvillimit politiko-ekonomik e shoqëror.

Shkruan: Titan TIVARI
19 shtator 2007

"PESË" SHQIPËRITË

1.Iliria Antike

Përfshin trojet e Ilirëve dhe kufijtë e Ilirisë, duke filluar nga Istra e Sllovenia, në perëndim, deri në kufijtë e Rumanisë, në lindje dhe nga brigjet e lumenjve Sava e Danub në veri, e deri në More (Peloponez), në jug, si dhe nga brigjet e Adriatikut dhe të Jonit e deri në kufijtë e Bullgarisë dhe të Turqisë, me një sipërfaqe prej 400 000 km².

2. Arbëria ose Shqipëria Ilirike

Është një territor gjeografik e historik më i madh se Shqipëria Etnike. Në të bëjnë pjesë, përveç Shqipërisë aktuale Etnike, edhe disa territore të Ilirisë, por të cilat aktualisht nuk janë të banuara me shumicë dërrmuese të popullit shqiptar, ose nuk janë fare të banuara me shqiptarë, për shkak të dëbimit të tyre me dhunë nga vatrat e tyre ose asimilimit gjatë shekujve.

Arbëria ose Shqipëria Ilirike përfshin Principatën e Gjergj Ballshës I në shek.XIV, e cila përfshinte një pjesë të Bosnjës, Malin e Zi, Kosovën dhe Shqipërinë e Mesme. Dhe kjo Shqipëri Ilirike vazhdoi pastaj katër shekuj më vonë me Pashallëkun e Shkodrës, të udhëhequr nga Kara Mahmud Pashë Bushati dhe me Pashallëkun e Janinës, të udhëhequr nga Ali Pashë Tepelena. Pikërisht tërësia tokësore e këtyre tri principatave apo pashallëqeve shqiptare, që shtriheshin nga Bosnja në veri dhe mbaronin në fund të Epirit (Çamërisë) te Gjiri i Artës në jug, përbëjnë atë që sot mund të quhet Shqipëri Ilirike, me një sipërfaqe tokësore prej rreth 200 000 km².

3.Shqipëria Etnike

Është një territor i caktuar gjeografik dhe historik në hapësirën e Ballkanit, i cili ka qenë dhe është edhe sot i banuar me shumicë të popullit shqiptar. Është territor kompakt e homogjen dhe është atdhe i shqiptarëve që nga parahistoria dhe antika e deri në ditët tona.

Shqipëria Etnike përfshin territoret e katër Vilajeteve Shqiptare që ekzistonin para, gjatë dhe pas Lidhjes Shqiptare të Prizrenit (1878-1881):

1.Vilajeti i Janinës, 2.Vilajeti i Manastirit, 3.Vilajeti i Kosovës dhe 4.Vilajeti i Shkodrës.

Kufijtë e Shqipërisë Etnike fillojnë te Gjiri i Artës në jug të Çamërisë dhe ngjiten lart në veri te Molla e Kuqe afër Nishit në Toplicë, kurse mbarojnë në Tivar të Malësisë së Madhe në veriperëndim. Po këtë Shqipëri Etnike, me këto troje dhe me këta kufinj shtetërorë e shpalli shtet të Pavarur dhe Sovran Kuvendi Mbarëkombëtar, me Ismail Qemalin në ballë, më 28 Nëntor 1912 në Vlorë. Shqipëria Etnike, atëherë dhe tani, ka një sipërfaqe tokësore prej rreth 100 000 km².

Derisa në kohën e sundimit të Perandorisë Turke Shqipëria Etnike ndahej në 4 vilajete historike:

1.Vilajeti i Janinës

2.Vilajeti i Manastirit

3.Vilajeti i Kosovës dhe

4.Vilajeti i Shkodrës

Sot Shqipëria Etnike ndahet në 8 "vilajete" moderne:

1."Vilajeti" i Shqipërisë (londineze)

2."Vilajeti" i Kosovës Qendrore (protektorat)

3."Vilajeti" i Iliridës

4."Vilajeti" i Kosovës Lindore

5."Vilajeti" i Malësisë së Madhe

6."Vilajeti" i Çamërisë,

7."Vilajeti" i Toplicës (Nishit)

8."Vilajeti" i Sanxhakut

Nga ky realitet i sotëm del se "vilajetet" shqiptare janë dyfishuar dhe se Shqipëria Etnike jo vetëm që nuk është bashkuar, por ka shkuar drejt shpërbërjes së mëtejshme, copëtimit dhe përçarjes ndërshqiptare! Ky është realiteti i sotëm gjeopolitik i Shqipërisë Etnike.

Por, ajo që e bën edhe më tragjike, edhe më të dhimbshme këtë mozaik gjeopolitik të trojeve etnike shqiptare është qëndrimi indiferent, anacional e mosfërfillës i klasës politike shqiptare të këtyre 8 vilajeteve mjerane, e cila kurrë nuk ka marrë inisiativë të vendosur, të qartë e serioze për hartimin e një Programi Kombëtar për çlirimin dhe ribashkimin e trojeve etnike shqiptare në një shtet të vetëm kombëtar!

Motoja e rilindasve tanë kombëtarë, ”Një komb, një shtet”, është anashkaluar vazhdimisht nga qendrat e politikës shqiptare anembanë "vilajeteve" moderne të Shqipërisë Etnike! Udhëheqësit dhe pushtetarët shqiptarë ende nuk e kanë një ëndërr, një ideal, një aspiratë, një opcion, një strategji politike dhe një qëndrim të vetëm e të përbashkët zyrtar për shtruarjen dhe zgjidhjen e çështjes kombëtare shqiptare – çlirimin dhe ribashkimin e Shqipërisë Etnike.

Opcioni i përbashkët dhe i vetëm i liderëve dhe partive shqiptare deri më sot ka qenë karrierizmi, pushteti, pasurimi personal dhe asgjë tjetër. Ata, jo vetëm që kanë zhvilluar një politikë antikombëtare, por kanë bërë edhe një poplitikë antipopullore.

Klasa politike e të gjitha "vilajeteve" moderne shqiptare të Shqipërisë Etnike është sjellë e po sillet ndaj çështjes shqiptare me një nihilizëm e përçmim të hapur e të pa shoq, deri në një mohim e injorim të plotë të ekzistimit të saj si një çështje e shtruar për zgjidhje! Ekzistojnë një numër i pambarim deklaratash e pohimesh kundër ribashkimit kombëtar, duke e cilësuar atë si iluzion, fantazi, të tejkaluar apo si utopi e aventurë të një grupi idealistësh, nacionalistësh apo ekstremistësh shqiptarë që nuk marrin vesh nga politika, duke mos ngurruar që t’i etiketojnë edhe si njerëz me maska, kriminelë dhe terroristë!

Shovenistët fqinjë propagandojnë se Shqipëria Etnike nënkupton pushtimin dhe aneksimin nga ana e shqiptarëve të territoreve të tyre etnike, pra, okupimi nga ana jonë e territoreve të huaja. Por dihet historikisht se shumica e atyre territoreve ku sot banojnë popujt fqinjë kanë qenë territore ilire, pra shqiptare, dhe se po këta popuj janë agresorë, sepse i kanë pushtuar me dhunë territoret iliro-shqiptare ku kanë ngritur sot shtetet e tyre. Themelet e shteteve të tyre janë të ngritura në pronë të huaj, mbi troje të tjetërsuara!

4.Shqipëria Natyrale

Këto kohët e fundit në skenën politiko-terminologjike është shfaqur edhe një term i ri politik me emrin Shqipëria Natyrale, i cili, në njëfarë mënyre, përpiqet që të zëvendësojë nocionin politik Shqipëria Etnike. Shqipëria Natyrale bazohet në atë që quhet realpolitika shqiptare, kurse Shqipëria Etnike bazohet në politikën historike dhe mbi të drejtën e pronësisë së Shqiptarëve, të Kombit Shqiptar, mbi trojet e tyre stërgjyshore.

Por, megjithatë, termi politik Shqipëria Etnike nuk është i njëjtë dhe i barabartë me nocionin politik Shqipëria Natyrale. Emërtimi Shqipëria Etnike është nocion etnik (kombëtar), kurse termi Shqipëri Natyrale është nocion politik. Shqipëria Etnike është më e madhe se Shqipëria Natyrale. Shqipëria Etnike shtrihet nga Tivari, Sanxhaku e Toplica në veri dhe deri në fund të Çamërisë te Gjiri i Artës (Ambrakisë) në jug. Kurse Shqipëria Natyrale nuk e përfshinë as Tivarin, as Sanxhakun, as Toplicën, as Veleshin, Manastirin e Ohrin dhe as Çamërinë.

Shqipëria Natyrale është një rrudhosje e mëtejshme e Shqipërisë Etnike. Një ithtar i Shqipërisë Natyrale në një rast shkruan kështu: "Shqipëria natyrale nuk merret me Mollën e Kuqe, as me Pargën, as me Kosanicën dhe Toplicën. Por ajo është e detyruar të merret me Mitrovicën, me Preshevën, me Ulqinin, me Strugën etj etj." Në këtë mënyrë, që në start, pa na kërkuar kush, ne përmes Shqipërisë Natyrale do të bënim kompromis të madh, duke lënë jashtë Shqipërisë Etnike gjysmën e trojeve shqiptare të saj! Në këtë mënyrë Shqipëria Natyrale nuk do të ishte më Natyrale, por do të shndërrohej në Shqipëri Artificiale, siç është sot Shqipëria londineze e Tiranës!

Më tej, në të njëjtin shkrim, autori i shkrimit Shqipërinë Natyrale e quan "Dhimbje e së Vërtetës", kurse Shqipërinë Etnike e quan "Dhimbje e Mashtrimit"(!) dhe Shqipëri artificiale(!). Po citoj nga origjinali i shkrimit: "Por dhimbja e se Vertetes eshte shume here me e lehte se Dhimbja e mashtrimit. Shqiperia Natyrale eshte pjese perberese e dhimbjes se realitetit, prandaj ka edhe te ardhme. Shqiperia artificiale eshte pjese e dhimbjes se mashtrimit, prandaj edhe nuk do te kete te ardhme."

Të kërkosh Shqipërinë Etnike, sipas ithtarit e ithtarëve të Shqipërisë Natyrale do të thotë të ngritesh mbi gjëra të paqena e ireale, mi artificialitete dhe të themelosh shtetin e bashkuar etnik shqiptar - Shqipërinë Etnike mbi mite, legjenda dhe në toka të huaja, e jo mbi trojet autoktone, etnike e stërgjyshore shqiptare! Bile ai shkon edhe më tej dhe "parashikon" se Shqipëria Etnike nuk ka të ardhme, nuk do të bëhet kurrë! Autori i lartpërmenduar, në të njëjtin shkrim-analizë shkruan: "…Shqiperia natyrale nuk ngrihet mbi artificialitete, nuk ngrihet mbi mite dhe legjenda, nuk ngrihet mbi te tjeret." Nga kjo del se Tivari e Sanxhaku, Toplica e Çamëria dhe më se gjysma e Iliridës janë toka të huaja, të të tjerëve, janë pjesë e miteve dhe legjendave artificiale!

Se ithtari i Shqipërisë Natyrale vërtetë Shqipërinë Etnike e quan artificiale dëshmon edhe artikulli tjetër i tij i mëhershëm, në të cilin shkruan tekstualisht: "Duket se atë (Drashkoviçin-Shënimi im) e tremb termi real “Shqipëri Natyrale”, e cila nuk ka cilësoret artificiale “E Madhe apo Etnike”, por vetëm atë që është cilësori reale, natyrale."

Shqipëria Etnike, përveç që është etnike, kombëtare pellazgjike, ilirike e shqiptare, njëherit ajo është edhe natyrale, edhe reale, por edhe e madhe në krahasim me shtetin e sotëm shqiptar të Shqipërisë londineze dhe Shqipërinë Natyrale të autorit të lartpërmendur. Shqipëria Natyrale nuk është Shqipëri Etnike dhe as e madhe, sepse ajo nuk përfshinë të gjitha territoret shqiptare në kufijtë e saj shtetërorë. Shqipëria Natyrale nuk i bashkon 4 ish-Vilajetet Shqiptare në një shtet të vetëm, por lenë jashtë saj gjysmën e territoreve të tyre.

Kombi Shqiptar dhe Shqipëria Etnike nuk kanë troje për të falur fqinjëve grabitqarë, sepse edhe ashtu ata mjaftë kanë marrë e pushtuar troje pellazgo-iliro-shqiptare që nga antikiteti e deri më sot!

Nacionalizmi okupues serb nuk duhet të jetë më i fortë se nacionalizmi çlirimtar shqiptar. Disa shqiptarë kanë kujtesë të dobët kombëtare dhe i harrojnë shumë shpejt trojet shqiptare të Shqipërisë Etnike! Disa shqiptarë janë shumë "bujarë" dhe i falin shumë lehtë trojet stërgjyshore, sepse i kanë "mall babe" e nuk i kanë fituar me djersë, ndaj nuk i mbrojnë dhe as nuk i çlirojnë me gjak!

Shqipëria Etnike është Maksimumi i zgjidhjes së çështjes kombëtare shqiptare në Ballkan, kurse Shqipëria Natyrale është Minimumi i zgjidhjes së çështjes shqiptare. Ajo është zgjidhje e pjesëshme, është zgjidhje kompromisi, sepse nuk i përfshinë brenda kufijve të saj të gjitha trojet etnike dhe historike shqiptare.

Shqipëria Natyrale është një hap i madh përpara, por jo i fundit, drejt zgjidhjes së tërësishme e përfundimtare të çështjes kombëtare shqiptare, është hap kualitativ drejt bërjes së plotë të Shqipërisë Etnike. Shkurt e shqip: Shqipëria Natyrale nuk është Shqipëri Etnike.

Shqipëria Natyrale, përafërsisht, ka një sipërfaqe prej rreth 50.000 km².

5."Shqipëria e Madhe"

Për ta luftuar dhe kompromituar luftën tonë të drejtë për Shqipërinë Etnike, shovenistët sllavo-grekë bëjnë zëvendësimin e termit Shqipëri Etnike me termin "Shqipëri e Madhe"! Por ajo çka duhet të sqarohet këtu është se, kur serbomëdhenjtë dhe të tjerët përdorin termin Shqipëri e Madhe, ata aludojnë në "Shqipërinë e Madhe" fashiste me qëllim të identifikimit të së drejtës sonë dhe veprimtarisë sonë kombëtare me një ideologji antidemokratike e raciste dhe me një krijesë shtetërore të nazifashizmit.

Edhe Shqipëria Etnike, edhe "Shqipëria e Madhe" fashiste janë territore etnike iliro-shqiptare, dallimi ështe se Shqipëria Etnike është më e madhe territorialisht se "Shqipëria e Madhe" që e krijuan nazifashistët italo-gjermanë gjatë Luftës së Dytë Botërore.

"Shqipëria e Madhe" ka qenë rezultat i bisedimeve ndërmjet Ministrit të Punëve të Jashtme të Gjermanisë, Ribentrop dhe Ministrit të Punëve të Jashtme të Italisë, Çiano, të cilët në vitin 1941, pas pushtimit të Jugosllavisë (Prill 1941), në Vienë të Austrisë arritën pajtimin për ndarjen e Jugosllavisë dhe gjithë Ballkanit. Kjo marrëveshje midis Gjermanisë hitleriane dhe Italisë musoliniane u quajt Marrëveshja Ribentrop-Çiano.

Sipas kësaj Marrëveshjeje Kosova u nda në tre pjesë:

1.Gjermania mbajti për vete Veriun e Kosovës me rrethet e Vushtrrisë, Besianës dhe Mitrovicës, të cilat më pastaj ia dha nën administrim direkt qeverisë kuislinge fashiste serbe të Millan Nediçit!

2.Pjesa tjetër e Kosovës iu dha Bullgarisë së Car Borisit, si aleate fashiste e Gjermanisë, që përfshinte territoret e Kosovës Lindore (Preshevë e Bujanoc), Kumanovën, Shkupin, Vitinë, Kaçanikun, Shtërpcën etj.

3.Pjesa "e luanit" të trojeve shqiptare të Kosovës dhe të Iliridës iu dha Italisë fashiste, e cila me ato territore dhe me Shqipërinë londineze formoi të ashtuquajturën "Shqipëri e Madhe".

Pra, sa e "Madhe" mund të jetë Shqipëria pa gjysmën e Kosovës Qendrore, pa Kosovën Lindore, pa gjysmën e Iliridës, pa Malësinë e Madhe, pa Çamërinë, pa Sanxhakun dhe pa Toplicën?! Kjo "Shqipëri e Madhe" nuk i kishte më shumë se 40.000 km²sipërfaqe!

”Shqipëria e Madhe”, si krijesë e fashistëve italo-gjermanë, nuk ka qenë aspak e ”Madhe”, sepse ajo nuk i ka përfshi të gjitha territoret e Shqipërisë Etnike. Kjo "Shqipëri" nuk është krijuar me vullnetin e kombit shqiptar, ajo është imponuar me dhunë ushtarake nga okupatorët italo-gjermanë. Jashtë saj kanë mbetur troje të pastra etnike shqiptare të banuara me shumicë nga populli shqiptar. ”Shqipëria e Madhe” fashiste ka qenë pak më e madhe se Shqipëria e vogël londineze, prandaj nga fashistët italo-gjermanë, nga shovenistët sllavo-grekë dhe nga disa kolaboracionistë shqiptarë është quajtur ”Shqipëri e Madhe”. Okupatorët shovenistë do të "gëzoheshin" shumë po të kërkonin shqiptarët territoret e ish-"Shqipërisë së Madhe" fashiste, por ata tmerrohen kur shqiptarët kërkojnë bërjen e Shqipërisë Etnike, e cila territorialisht është më e madhe se dy "Shqipëria të Mëdha".

Po të kërkonin shqiptarët Shqipërinë e Madhe e jo Shqipërinë Etnike, atëherë kjo Shqipëri e Madhe nuk do të nënkuptonte ”Shqipërinë e Madhe” fashiste, por do të ishte Arbëria ose Shqipëria Ilirike, e cila, territorialisht është sa dyfishi i Shqipërisë Etnike. Kësaj i frikësohen serbo-greko-malazezët kur ata akuzojnë shqiptarët se po kërkojnë Shqipërinë e Madhe, që ne të mos e kërkojmë Shqipërinë Ilirike dhe e transferojnë çështjen tek ”Shqipëria e Madhe”, si term gjeopolitik i kompromituar dhe i cunguar nga fashizmi.

Sa herë që ne potencojmë se po kërkojmë bërjen e Shqipërisë Etnike, shovenistët alarmohen me qëllim, duke thënë se ne po kërkojmë ”Shqipërinë e Madhe” dhe në këtë mënyrë e kompromitojnë edhe termin historiko-gjeografik Shqipëri Ilirike, që kështu shqiptarët të heqin dorë nga kjo Shqipëri, sepse na qenka ”Shqipëri e Madhe” fashiste. Pra, sllavo-grekët me termin ”Shqipëri e Madhe” po tentojnë të kompromitojnë edhe termin Shqipëri Etnike, edhe termin Shqipëri Ilirike, që shqiptarët të heqin dorë nga të dyja këto Shqipëri dhe të mos synojnë bashkimin dhe formimin e asnjërës prej tyre, që të pajtohen me copëtimin e trojeve shqiptare dhe të pajtohen me këtë çerek Shqipërie të vitit 1913 që kanë sot.

Ka pasur raste (tepër të rralla) kur në gojën dhe shkrimet e disa shqiptarëve naivë është përmendur apo përmendet termi politik “Shqipëria e Madhe”, si kërkesë dhe aspiratë e shqiptarëve, dhe këtë naivitet, mendjelehtësi dhe injorancë të disa kalemxhinjve dhe politikanëve shqiptarë e shfrytëzojnë me mjeshtëri shovenistët sllavo-grekë për të kompromituar luftën tonë për Shqipërinë Etnike, për t’i dhënë veprimtarisë sonë ngjyra fashiste, duke aluduar në “Shqipërinë e Madhe” fashiste dhe në këtë mënyrë tundin para hundëve tona dhe ndërkombëtarëve gogolin "Shqipëri e Madhe" që kundërmon era fashizëm! Kështu, sllavo-grekët tentojnë të na trembin që ne të heqim dorë nga lufta jonë për Shqipërinë Etnike. Kurse faktorin politik ndërkombëtar përpiqen ta manipulojnë që ai të mos e përkrah zgjidhjen e çështjes sonë kombëtare - bërjen e Shqipërisë Etnike.

Prandaj, nuk ka pasur dhe nuk ka as Shqipëri të madhe as Shqipëri të vogël, por ka pasur një Iliri e Arbëri, ka pasur dhe ka vetëm një Shqipëri Etnike, të banuar me shumicë nga populli shqiptar që në kohërat e lashta e deri më sot. Për këtë Shqipëri ëndërrojnë, punojnë e luftojnë shqiptarët që ta çlirojnë dhe ribashkojnë në një shtet të vetëm.

*****

Kjo është (përafërsisht) madhësia në kilometra katrorë (km²) e sipërfaqeve të 5 Shqipërive:

1.Iliria Antike - rreth 400.000 km²

2.Arbëria ose Shqipëria Ilirike - rreth 200.000 km²

3.Shqipëria Etnike - rreth 100.000 km²

4.Shqipëria Natyrale - rreth 50.000 km²

5."Shqipëria e Madhe" - rreth 40.000 km²

/postuar:18 Shtator 2007/

SHQIPËRIA ETNIKE VARET NGA SHQIPTARËT

Titan TIVARI
14 shtator 2007

Aktualisht, Shqipëria Etnike përkundet ndërmjet ëndrrës dhe realitetit, me synimin, shpresën dhe besimin që Ëndrrën ta bëjë Realitet. Por, si do të bëhet ëndrra realitet? Disa thonë përmes rrugës paqësore, me mjete demokratike, siç është Referendumi dhe Vetëvendosja, si dhe përmes së drejtës natyrale që kanë popujt për të qenë të lirë dhe të bashkuar në atdheun e vet.

Deri më sot në Ballkan, për zgjidhjen e konflikteve dhe mosmarrëveshjeve ndëretnike dhe ndërshtetërore, mjetet paqësore dhe demokratike nuk kanë gjetur zbatim dhe përdorim. Kanë qenë luftërat e armatosura dhe përleshjet e përgjakura ndërmjet pushtuesve dhe çlirimtarëve ato që u kanë prirë zgjidhjeve të problemeve ndërshtetërore, kurse mjetet demokratike e bisedimet politike kanë ardhur pas ndërprerjes së luftës. Se si do të jetë në të ardhmen, këtë askush nuk e di, këtë vetëm e nesërmja do ta vërtetojë. Një gjë dihet me saktësi - në rrugën tonë për bërjen e Shqipërisë Etnike, Ne, shqiptarët, duhet t'i kemi parasysh e në dispozicion që të dy opcionet: edhe opcionin e luftës së armatosur çlirimtare, edhe opcionin paqësor të mjeteve demokratike.

Ne shpeshherë në analizat dhe debatet tona për gjendjen e ndarë e të pushtuar të Shqipërisë Etnike e fajsojmë faktorin e jashtëm ndërkombëtar dhe shumë pak e rrallë i analizojmë e i zbulojmë gabimet, të metat dhe mosunitetin tonë të brendshëm. Prandaj edhe na përsëriten humbjet, dështimet dhe mosrealizimi i aspiratës sonë shekullore për krijimin dhe ribashkimin e Shqipërisë Etnike.

Liria jonë fillon tek ne, te organizimi, bashkimi dhe lufta jonë e vendosur për çlirimin dhe ribashkimin kombëtar, kurse përfundon me njohjen ndërkombëtare të kësaj lufte. Por nëse kjo liri e kjo luftë fillon me defekte e të çara në rradhët tona, atëherë s'do mend se do të përfundojë pa sukses dhe për fajin e shqiptarëve e jo të ndërkombëtarëve. Ne duhet të punojmë më shumë me vetveten tonë, ne duhet ta edukojmë veten dhe popullin tonë, ta armatosim atë me dituri e arsim, me informacion politik e kombëtar, ta armatosim me idealin kombëtar të luftës për liri e ribashkim kombëtar, ta brumosim me dashurinë për atdheun tonë, për Shqipërinë Etnike.

Atdhedashuria e zjarrtë dhe nacionalizmi i pastër janë baza e fitores sonë. Shqiptarët së pari duhet ta integrojnë - bashkojnë atdheun e vet dhe pastaj të integrohen në Europë. Nuk hyhet në Europën e bashkuar me shqiptarë të ndarë. Në Europë duhet të shkojmë si komb i bashkuar, jo si fise mesjetare. Në Europë duhet të shkohet me dinjitet, si shtet i bashkuar, si Shqipëri Etnike.

Duhet ta theksojmë me përgjegjësi dhe sinqeritet të plotë se ëndrra është teoria e çështjes sonë kombëtare, kurse realiteti është praktika, zbatimi, vënia në jetë e kësaj ëndrre, e kësaj teorie. Dhe ne, gjithashtu, duhet ta pranojmë me arsye shkencore se gjithmonë ekziston një shpërputhje midis teorisë dhe praktikës. Në rastin tonë konkret ekziston një disharmoni ndërmjet ëndrrës dhe realitetit, ndërmjet ëndrrës për Shqipërinë Etnike dhe realitetit të Shqipërisë Etnike.

Mijëvjeçari i tretë dhe fillimi i shekullit XXI nuk janë e nuk do të jenë si mijëvjeçari e shekulli i kaluar, prandaj edhe gjendja e Shqipërisë Etnike do të jetë shumë më e ndryshme se ajo e së kaluarës. Para Shqiptarëve në këtë shekull të ri shtrohen edhe forma e rrugë të reja të veprimtarisë dhe luftës së tyre për bërjen e Shqipërisë Etnike.

*****

Shqipëria Etnike është reale, realiste, realitet dhe e realizueshme.

Shqipëria Etnike është edhe ëndërr, edhe zhgëndërr, edhe realitet.

Shqipëria Etnike është rrugëtimi i pandalshëm dhe titanik mijëvjeçar i ëndrrës drejt realitetit.

Ëndrra për Shqipërinë Etnike është fillimi, kurse realiteti është përfundimi i këtij rrugëtimi të gjatë e maratonik për bërjen e Shqipërisë Etnike e të Ribashkuar.

Është fatkeq vendi që nuk ka heronj. Një komb nuk mund të vdesë, vetëm nëqoftëse bën vetëvrasje. E ardhmja e kombit tonë duhet të mbillet në të tashmen, sot, tani. Ardhmëria jonë është në të tashmen, varet nga ajo, por është edhe në të kaluarën. Jemi ne ata që e krijojmë atë. Po të jetë ardhmëria jonë e keqe, atëherë jemi ne fajtorë për këtë.

*****

Shqipëria Etnike është plagë e hapur që kullon gjak pellazgjik, ilirik e shqiptar. Êshtë lapidar i ngritur ndër mijëvjeçarë nga eshtrat e mijëra e miliona luftëtarëve, dëshmorëve dhe heronjve të saj.

Shqipëria Etnike është shtiza, mburoja, shpata dhe përkrenarja e Akilit, Hektorit, Pirros, Lekës së Madh, Bardhylit, Teutës e Gjergj Kastriotit.

Shqipëria Etnike është kandili, qiriri, pena, pushka e pishtari i Rilindasëve tanë, që nuk kursyen as jetën, as pasurinë e tyre për ta bërë Shqipërinë.

Shqipëria Etnike është katakomb, varr gjigant, terr, ferr e skëterrë për barbarët, pushtuesit, sundimtarët, kolonizatorët dhe armiqtë e saj të të gjitha kohërave.

Shqipëria Etnike është e pavdekshme, është Feniks që përgjaket, plagoset, rrëzohet e për liri bëhet pluhur e hi dhe nga hiri i vet ngritet, ringjallet dhe bëhet sërish Shqipëri.

Shqipëria Etnike është e pavdekshme, sepse i pavdekshëm është kombi shqiptar me rrënjë pellazgo-ilire.

Ëndrra për Shqipërinë Etnike është një ëndërr njerëzore e mbarëkombëtare, që do të shndërrohet në një realitet tokësor, me një bukuri engjëllore dhe madhështi hyjnore.

Të gjitha rrugët çojnë drejt Shqipërisë Etnike.

/ postuar: 13 shtator Shtator 2007 /

25 gusht 2007

EKIPI NEGOCIATOR, KOSOVAR A SHQIPTAR?

Shkruan: Bahri Bivolaku

Bisedat 120 ditore në mes kosovarëve dhe serbëve, të cilat do të udhëhiqen nga treshja ndërkombëtare, jo vetëm se do të kishin njëfarë kuptimi, por edhe do të prodhonin diç, vetëm po qese ekipi negociator aktual kinse kosovarë, do të zëvendësohej me një ekip tjetër, që ndjehet së paku shqiptar.

Shqiptarët dhe Serbët duke qenë popujt numerikisht më të mëdhenj në Ballkan, kanë për çka të bisedojnë e pse jo edhe të mirën vesh.

Ekipi Negociator kosovarë, ka kohë që ka humbur kuptimin e ekzistencës politike ashtu si forcë e jashtme dhe më e lartë, sesa vet politika e pushteti. Ky ekip, edhe pse juridikisht do të duhej të ishte jashtë piramidës së vendimmarrjes, ai u ndie dhe vazhdon të ndihet, si një institucion mbi të gjitha institucionet, andaj edhe u vetë izolua nga rrethi. Në të vërtetë, nga jeta joshëse salloneve ai u vetë mashtrua me vetë dëshirë, kështu që e harroi esencën e problemit, se Kosova, si një nga gjashtë pjesët e ndara Atëmemëdheut tonë dhe e banuar me shumicë absolute nga shqiptarët, është para se gjithash problem politik që do zgjidhje gjithashtu politike dhe se zgjidhja e vetme dhe e drejt është vetëvendosja!

Mund të mbahen zgjedhje e zgjedhje, por para se të zgjidhet statusi përfundimtar i Kosovës, institucionet që dalin nga këto zgjedhje, nuk mund të jenë institucione që qeverisin sipas kërkesave të popullit, por si dhe deri më sot, vetëm bishta të unmikistanezëve, nesër të eumikistanezëve, thjeshtë mashtrim për popullin. Pra, ne shqiptarët e Kosovës mund të kemi edhe 100 palë zgjedhje dhe një mori institucionesh, por që vet ekzistenca e tyre nuk përkufizon statusin tonë politik.

Zgjedhjet u organizuan edhe nën okupimin e egër serbo-çetnik milloshviqian, por ato nuk e dëbuan atë nga Kosova.

Sa u pa deri më sot, synimet e politikës aktuale për marrjen e institucioneve të Kosovës, nuk e kishte për qëllim bërjen e shtetit të mirëfilltë dhe sovran, por për të vendosur të dëgjueshmit e vetë në vende kyçe, pa marrë parasysh kualitetet e tyre profesionale, patriotike, morale, si dhe përkushtimin e tyre për t’u dëshmuar me veprimet e tyre, se vërtetë janë në shërbim të popullit.

Politika aktuale e Kosovës e ka dëshmuar në vepër veten në negociatat e Vjenës, se i mungojnë kualitetet elementare morale, profesionale, njerëzore dhe kombëtare dhe, të tillët vetëm sa do ta stërkeqin edhe më pozicionin politik te saj.

Për shumë ke është më se e qartë, se të ashtuquajturat bisedime e reja, shqiptaro serbe, të cilat do të mbahen në këto 120 ditë, nuk do të sjelli as edhe një të mirë për popullin e Kosovës, sepse ato janë edhe një farsë e radhës për qëllimet e arritjes së favoreve të raja për Serbinë. Ato, do të kishin kuptim vetëm po qese ne këto biseda shtesë, do të ishin të organizuara dhe dizajnuara në mes institucioneve të Kosovës dhe përfaqësuesit e pakicave, për të bashkë analizuar pozitën dhe për të gjetur mundësi, në përputhje me standardet më të avancuar evro-perendimore, të cilat garantojnë jetë normale dhe të drejta të plota, si për të gjithë qytetarët tjerë.

Pra, vazhdimi i bisedimeve mbi konditat ekzistuese politike mes palës kosovare dhe Serbisë janë vetëm humbje kohe. Bisedat 120 ditore mes kosovarëve dhe serbeve te udhëhequra nga treshja ndërkombëtare do te kishin kuptim por edhe do te prodhonin diç vetëm po qese ekipi negociator kosovar do te zëvendësohej me ekip qe ndjehet se paku shqiptar. Shqiptaret dhe Serbet duke qen popujt me numerik ne Ballkan kanë për çka te bisedojnë e pse jo edhe te mirën vesh.

Çdo vazhdim i negociatave sipas skenarëve të derisotme dhe mendësisë politike të atyre që i organizuan ato, jo vetëm se nuk do të krijoj stabilitet dhe qëndrueshmëri në rajon, përkundrazi, ato do t’i shërbejnë Serbisë për të krijuar realitete te reja ne tokat shqiptare.

Stabiliteti ne rajon do te kishte qëndrueshmëri vetëm me vendosjen e baraspeshës, respektivisht ekuilibrimit te forcës te shteteve. Ky ekuilibrim është garant i paqes dhe jo mbikëqyrje e vazhdueshme ndërkombëtare.

Është koha kur shqiptaret duhet ta thonë hapur dhe lirshëm, se problemi i tyre kombëtarë, është një problem i krijuar arbitrarisht dhe padrejtësisht nga diplomacitë e fuqive të mëdha evropiane dhe Rusia, në vitet 1878, 1913, 1915 dhe 1918, andaj duhet zgjedhur tash, duke aplikuar nga populli i Kosovës, të drejtën universale të vetëvendosjes. Me Serbinë nuk ka çka të bisedohet. Me te na ndanë një luftë dhe lumenj gjaku. Jo pse e deshëm ne, por ajo me terrorin sistematik dhe vandal që ushtroj ndaj nesh, për më gjatë se një shekull, na ka detyruar të rrokim armët dhe të rezistojmë në aleancë me Forcën ajrore të NATO-n, deri sa e dëbuam përjetësisht nga kjo pjesë e Atëmemëdheut tonë- Shqipërisë Natyrale. Përveç kësaj, me Serbinë nuk kemi çka bisedojmë, kur ajo për çdo ditë na kërcënohet me luftë!

Është momenti që të hidhen në koshin e plehrave të gjitha ato ide artificiale për një komb kosovar, flamur shumë etnik dhe himn të ri, kur e kemi identitetin shekullor shqiptar, flamurin trashëgim prej Gjergj Kastriotit-Skenderbeut dhe himnin tonë që frymëzoi popullin tonë brez pas brezi dhe duke e kënduar Atë u betuam, sa herë u ngritëm në këmbë.

Para botës duhet të dalim ata që jemi!

postuar: Vushtrri, 24 gusht 2007

INSTITUCIONET LOKALE SHQIPTARE DHE INTEGRIMI INSTITUCIONAL KOMBËTAR

Shkruan: Bahri Bivolaku

Në të gjitha gjashtë pjesët e ndara të Shqipërisë Natyrale, veprojnë institucione lokale si njësi administrative të mëvetshme.

Është koha e ndryshimit te kursit te ndjekur deri më sot dhe e bërjes se hapave konkret politikë që shpien drejt integrimit institucional gjithëkombëtar.

Nëse arsyeja e ekzistencës së politikës është liria, ndërsa vetëvendosja parim dhe e drejtë e popujve, atëherë nuk e kam të qartë, pse Kuvendi i Shqipërisë, ai i Kosovës, grupet parlamentare te shqiptarëve në Maqedoni, Mal të Zi dhe Luginë të Preshevës, si dhe përfaqësuesit e shqiptarëve në Çamëri, nuk i bashkërendojnë veprimet për ngritjen e një Institucioni Mbarëkombëtarë Shqiptar dhe demokratik, ku do të shqyrtoheshin dhe do të merreshin vendime të obligueshme për zbatim në mbarë hapësirën kombëtare shqiptare.

Ky institucion mbarëkombëtar shqiptar, do të quhej SENATI KOMBËTAR.

Kriteri për t’u zgjedhur anëtarë i këtij Senati, duhet të jenë vetitë e larta morale, përkushtimi kombëtar dhe kualiteti profesional i kandidatit. Do të duhej të ishin këto fillet e një organizimi te ri ne nivel kombëtar dhe rrjedha e rritës se tij të shkoj natyrshëm, siç i ka hije një kombi me traditë te civilizimit evropian.

Është e vërtetë se historia shqiptare i ndau trojet shqiptare në gjashtë pjese, është e vërtetë se shqiptaret u gjakosen gjatë historisë për të mbrojtur traditën dhe identitetin, sa është e vërtetë se politika e tillë e fragmentarizuar shqiptare, asnjëherë nuk ka qenë në lartësinë e kërkesave dhe nevojave të tyre.

Nuk kisha dashur që edhe sot të ndodh e njëjta gjë si me te kaluarën, sepse trajtimi sektar i këtyre problemeve ka qenë, forma dominuese e qasjeve qe ka përcjellë ketë politike.

Populli shqiptar si i tërë e meriton të ketë zhvillimin e tij kombëtar përkrah kombeve te tjera te Evropës. Vetë lashtësia e ekzistencës së tij në këto troje të tij etnike, ja jep atij këtë të drejtë.

Ndërmarrjes se hapeve serioz që qojnë në bërjen e institucioneve kombëtare, me fushë veprimtarin e tyre të përkufizuar qartë, pengohet nga politikat aktuale në këto hapësira administrative.

Politikat e tilla e fragmentarizojnë veprimtarinë e tyre dhe nuk e trasojnë rrugën e tyre te veprimit te natyrshëm. Ato, kurrsesi të lirohen nga tradita e vasalitetit, kështu që vazhdojnë të ecin rrugës qe tjerët ua trasojnë.

Shqiptaret përgjithësisht, mendojnë se koha është që ta kenë autoritetin e tyre kombëtar politik. Një autoritet që rrënjët i ka në të kaluarën, trupin në të tashmen e kokën në të ardhmen e kombit.

Është koha kur Autoriteti kombëtar të kthej kokën e këtij populli kah tradita e tij, kultura e tij, në mënyrën e eliminimit të një kulture që po na imponohet nga industria e argëtimit, ku vlerat kulturore i trajton si mall.

Investimi fragmentar që po bëhet në “kulturë” në të gjitha pjesët e Shqipërisë, ku prodhohet një armë speciale kundër kultivimit të kulturës së mirëfilltë kombëtare

Shqipëria është një e z.Jakup Krasniqi dhe maratona e ecjes së Veton Surrojit.

Shkrimin e z.Krasniqi të cekur në nëntitull e lexova vërtet me një frymë dhe vërtet ishte natyral, si shumë shkrime tjera të po këtij autori dhe veprimtari kombëtar e politik.

Pikëpamjet e tilla do te dëshiroja t’i kishte çdo politikan në përditshmërinë e veprimit politik, por përditshmëria e veprimit politik e autorit dhe shkrimi i tij nuk shkojnë bashkë. Vërtet të shkruash për Shqipërinë një ndërsa udhëheq me ekipin për hartimin e kushtetutës se Ahtisarit për Kosovën, sipas të cilës duhet të ndërrohet flamuri dhe himni i tij (që na prinë në shumë beteja në mbrojtje të qenies tonë shqiptare), me një flamur dhe himn të ri dhe me tipare shumëkombëshe, kësaj i thonë, jo ndryshe pos legjitimim i ndarjes përfundimtare të "Kombit Kosovar" nga një trungu i Shqipërisë Natyrale, të cilën ju e trajtoni për mrekulli ne shkrim tuaj (me siguri për qëllime të fushatës tuaj parazgjedhore). Diçka të tillë e përkufizon qartë pakoja e Ahtisarit, ndërsa "Kuvendi i Kosovës" në të cilin është deputet edhe z.Jakup Krasniqi e miraton me një votë kundër të një boshnjaku.

Nënkryetari tjetër i subjektit te z.Krasniqi shkon edhe tutje, ai ofron shkëmbime(u dhuron serbëve) territoresh të Shqipërisë Natyrale, sikur ato të ishin të babës së tij, pa pasur parasysh fare kualitetin e ofruar për shkëmbim. Kjo pjesë e ofruar për shkëmbim edhe pjesa me e pasur e veçantë e Shqipërisë Natyrale. Aty përveç minierës është edhe uji që është vet jeta për pjesën tjetër te Kosovës.

Duke të njohur Z.Krasniqi përmes shkrimeve e librave, vërtet kam pasur respektin më të madh dhe gatishmërinë e rreshtimit tim personal përkrah teje, në veprimtari politike e kombëtare, por e thëna dhe e bëra, vërtet zbehin autorin e shkrimit, ndërsa mua si lexues më mjegulloi kokën.

Një fjalë e urtë thotë " se mençuria pas kuvendit dhe trimëria pas luftës janë hiq gjë”. Mendoj se më së miri kjo fjalë e urtë popullore i flenë anëtarit te ekipit negociator të Kosovës dhe marshit te tij “te ecjes së gjatë”.

Ecja e tillë dhe bashkëbisedimi do te kishin kuptim vetëm para fillimit te bisedimeve të Vjenës, sepse do faktorizohej popullit në këtë procesi. Dështimi i atij procesi, si dhe mosdhënia e rezultatit çfarë propagandohej, çka edhe vet z-Surroji e pranon në letrën e tij publike e bën tani te pakuptimtë këtë aktivitet të tij, përveç se i shërben në fushatën zgjedhore, si dhe për t’u shfajësuar para qytetareve, te cilët ende nuk janë zgjuar nga gjumi i rende tetë vjeçar qe i ka kapluar. Kur te zgjohen, do te kuptojnë koston e kësaj përgjumjeje të thellë, e cila është e ngjashme me atë te viteve 90 - 98.

postuar: Vushtrri, 24 gusht 2007

17 gusht 2007 Mishmashi politik ndërkombëtar për Kosovën

Shkruan: Ali Hertica
Krijimi i mishmashit politik nga ndërkombëtaret në procesin e bisedimeve politike ne mes të Prishtinës dhe Beogradit, sidomos pas fillimit të bisedimeve shtese nga i cili vështirë se do te dilet me ndonjë sukses të lakmueshëm. Kjo u pa edhe këto dite nga trojka e ardhur enkas për këtë pune ne Prishtine dhe Beograd dhe bisedat e zhvilluara me krerët serb dhe ata kosovar. Aq me tepër për Ekipin Negociator është vështire qe të dilet jashtë përcaktimit të vullnetit të popullit për pavarësinë e Kosovës. Kalkulimet se do ta fitojmë shpejt pavarësinë u pa se nuk qëndrojnë dhe kjo nuk ka rendësi aq të madhe sa do te jetë ditët dhe muajt ne vijim vështirë për palët negociatore dhe për popullin e Kosovës i cili është ne gjendje të rendë ekonomike dhe sociale dhe aq me tepër kur Serbia me një destrukcion të paramenduar mire politikisht dhe ne mënyrë tejet strategjike ka bërë që në Kosovë të shtrenjtohen të gjithë artikujt, meqë Kosova ekskluzivisht furnizohet nga Serbia, ne mënyrë që të bëjë ndonjë revoltë sociale dhe ekonomike.
Por fillimi i raundit të ri të bisedimeve 120 ditësh, ne mes të përfaqësuesve të Kosovës dhe përfaqësuesve serb, me gjase do të stopoj revoltën sociale për faktin se Kosova dhe kosovaret e ndjejnë rendësin e çështjes se pazgjidhur të statusit politik, andaj me siguri edhe përkundër situatës së rëndë politike popullata edhe më tej do te duroj të padurueshmen.
Serish të kthehemi te bisedimet dhe ftesa zyrtare ende e pa ardhur nga Vjena për Ekipin negociator të Kosovës te cilët vërtetë nuk dine dhe as qe kane ide se për cilat forma do te bisedohet. Ndërkaq qe faktori ndërkombëtar me trojkën me mjeshtri janë duke manipuluar dhe eskivuar planet e tyre. Ato plane siç u pan dhe u komentuan këto dite, janë te ndryshme. Me tragjikja dhe me e keqja është plani i ndarjes se Kosovës, i cili plan po te realizohet vështirë do te merret me mend se si do te operohej Kosova dhe se si do te ndaheshin tokat dhe vendbanimet qe kryesisht janë shqiptare etnikisht te pastra. Te paktën kështu është spekuluar nga qarqet e medieve ndërkombëtare dhe vendore. Me kërcënimin me veto nga Rusia ne KS, tashme çështja e statusit të Kosovës është shume ma e mjegullt dhe perspektiva është ma e zymte. Megjithatë shpresa se SHBA dhe Unioni evropian me deklaratat e tyre te fundit, do te jene me këmbëngulëse ne trajtimin sa me serioz te problemit te zgjidhjes se statusit te Kosovës dhe mos ndarjes se saj pastaj njohjes se pavarësisë se Kosovës sa me shpejt qe është e mundur do ta stabilizonte këtë pjese te Evropës e cila lëngon shume gjate si një plage e cila duhet te shërohet.
As paralajmërimet e një konfederate te mundshme ndërmjet Serbisë dhe Kosovës nga mediet e ndryshme, e qe si kreator sipas tyre do te jetë Unioni Evropian, për momentin është pak e mundshme, por nëse kjo behet atëherë kjo do te ruhet vetëm me futjen e këtyre ne UE, sepse përndryshe kjo nuk do te funksionoj. E vetmja gjë qe do ta shtyj statusin përpara është se SHBA dhe Evropa nuk guxojnë qe ta lëne këtë pjese pa e definuar sepse ne te kundërt mund te destabilizohet e gjithë rajoni dhe tere mundi i bashkësisë ndërkombëtare mund te shkoj huq.
Perëndimi dhe Rusia me politikën e tyre, përmes Grupit të Kontaktit, do mundohen qe te aplikojnë politikën e një rezultati ku mundësisht te dy palët (serbët dhe shqiptarët) të mos shpallën; as fitues, as humbës. Gjatë këtyre muajve politika ndërkombëtare ka dhënë shumë sinjale se është e mundshme për ndonjë fazë tjetër pas-statusore, por edhe kjo fazë do të jetë ndoshta për një periudhë e caktuar kohore e cila megjithatë nuk do te qonte rajonin drejt një paqeje te qëndrueshme dhe stabile. Pra qeshja është se faktori ndërkombëtar ta njoh vullnetin e popullit, ose te përballët me revoltën popullore.

Kujt i përkasin kishat dhe manastiret në Kosovë?

Fatos Aliu
    Kjo është një çështje esenciale dhe ekzistenciale për identifikimin e lashtësisë së një etniteti dhe entiteti të një kombi, e kulturës dhe historisë së tij. Çështje e të vërtetës së lashtësisë dhe autoktonisë së kombit shqiptar, të Ilirisë dhe Shqipërisë Natyrale, qëndron para çfarëdo vendimi rreth statusit politik të Kosovës. Neglizhenca e trajtimit shkencor dhe historik të trashëgimisë historike-kulturore shqiptare të kishave dhe manastireve në Kosovë, paraqet turpin më të madh të qarqeve tona akademike shqiptare, sidomos në kohën kur kemi të bëjmë me ringjalljen e pansllavizmit, me pretendimet për përvetësimin e trashëgimisë shqiptare për interesa të hegjemonizmit serbomadh.
   Përgjegjësinë do ta bartin ata që në këto kohëra jetike për ardhmërinë e Kosovës, gjenden në ballë të këtyre proceseve politike, si dhe institucionet e heshtura akademike të Kosovës dhe e Shqipërisë. As politika e Kosovës, as edhe Akademia e Shkencave dhe Arteve të Kosovës, nuk e kanë kryer obligimin që u takon, në të mirë të vërtetës shkencore e historike, përderisa kishat dhe manastiret e Kosovës po trajtohen si serbe nën kontroll të Kishës Ortodokse Serbe. Si mund të bëhet një politikë reale dhe e qëndrueshme duke e heshtur dhe falsifikuar historinë? Çfarë politike për shtet bëjnë shqiptarët duke mohuar kulturën dhe trashëgiminë autoktone të popullit të vet? Si mund të heshtet uzurpimi dhe tjetërsimi i trashëgimisë historike dhe kulturore të shqiptarëve të Kosovës gjatë kohës së sundimit të regjimeve pansllave të Kosovës. Serbia dhe Kisha serbe nuk ka as të drejtë as legjitimitet të thirret e t’i uzurpojë ato, duke u sjellë si patron ndaj tyre; Serbo-jugosllavia ka qenë vetëm një pushtues i përkohshëm, falë pansllavizmit ruso-evropian. Ato nuk i takojnë Serbisë as serbëve, por janë pasuri e Kosovës, me themele të kohës së Perandorisë Bizantine, e cila, jo vetëm që nuk ka njohur Serbi në Kosovë, por në atë kohë as që ka ekzistuar, as kombi serb, as gjuha serbe.
   Krishtërimi në këto troje është autokton, me vendlindje dhe themele në Iliri, atë nuk e solli as Serbia nga stepet e Karpateve, as nga Rusia. Para se të arrinte në Evropë, krishtërimi ishte zhvilluar në trevat e Ilirisë, me qëllim dhe mision ta kultivonte shpirtëroren e mbronte njerëzoren dhe të mirat e përparimit e kulturës, nga sulmet dhe plaçkitjet e hordhive ardhacake të hunëve, gotëve, avarëve e fiseve tjera të egra, që asokohe ishin vërsulur drejt tokave të Ilirisë së begatshme me kulturë, dijeni dhe zhvillim. Dyndjet e hordhive sllave janë të kohës së mëvonshme, të intensifuara vetëm në mesjetë, në kohën e dobësimit dhe rënjes së Perandorisë Bizantine, por sllavët nuk kanë qenë asnjëherë me supermacion etnik, si serbë, por si përzierje e shumë etnive. Pas rënjes së Perandorisë Osmane, Serbia me mbështetjen e fuqive të mëdha ka arritur të infiltrohet dhe pozicionohet në Ballkan, pikërisht nga shkaku i kësaj përzierje e madhe të përkatësive të ndryshme etnike, ku rol të madh kanë pasë vetë prijësat shqiptarë. Edhe emrat e serbëve janë emra shqiptare të deformuar në gjuhë sllave; si Boris (Bora), Mira (Mirë), Dhimitri (Dimitar), etj. Gjuha është themeli, shpjeguesi i të vërtetës, sado të çirren pansllavistat e botës.
   Historianët dhe shkencëtarët e kanë për detyrë t’i sjellin argumentet se kush ishin vërtet rindërtuesit e kishave dhe manastireve ortodokse në Kosovë, a ishin serbë apo shqiptarë ortodoksë. Ku i kanë rrënjët gjuhësore emërtimet “sllavizuara” ortodokse si të njërëzve edhe objekteve fetare? Fatkeqësisht, sot për këto çështje më shumë flasin historiografët e botës dhe krijues shqiptarë jashtë vendit, se sa ata brenda. Kjo indeferencë dhe kjo heqje dorë nga kultura dhe historia, nga shpirti krijues dhe etnik, është tragjedia dhe turpi që po ndodhë në trojet e Ilirisë së stome - të Shqipërisë Natyrale! Ky është turpi i intelegjecës, turp i politikës, turp i kombit. Për këtë qesh e po qesh bota me ne, përderisa mohojmë identitetin tonë, të kaluarën tonë, kulturën tonë! Nëse kështu vazhdon, vërtetohet teza e pushtuesve se, pa marrë parasysh lashtësinë e shqiptarëve, shqiptarët nuk dijnë të përcaktohen dhe mbrojnë të vërtetën, dhe, duke heqë dorë nga trashëgimia kulturore-historike e të parëve të tyre, nuk e meritojnë as ardhmërinë si komb e si shtet. Si duket, për këto shkaqe është krijuar (apo ka ndryshuar) edhe strategjia e bashkësisë ndërkombëtare ndaj çështjes shqiptare, edhe po të supozonim se një strategji e këtillë nuk ka qenë e kurdisur që nga fillimi. Harresa kaq e shpejtë e krimeve dhe gjenocidit serbomadh, tregon papjekurinë tonë më ekstreme dhe më të turpshme për shtet e sovranitet.
   Historiografët e ndryshëm dëshmojnë me dokumente se shqiptarët kanë dhënë katër papë të Romës (shiko www.frosina.org). Sa paska dhënë Serbia, e cila akoma guxon të sillet si zot shtëpie, në shtëpitë shpirtërore dhe kulturore të Kosovës? Serbia e di mirë këtë, prandaj zhvillon fushata anë e mbanë botës, për t’i mbrojtur pronat e uzurpuara dhe fshehë të kaluarën gjenocidale, për t’i mbuluar gjurmat e krimit me falsifikime të historiografisë dhe uzurpimin e kulturës iliro-shqiptare. Prandaj nuk thuhet kot “krimineli kthehet gjithmonë në vendin e krimit”. Kjo po ndodh në Kosovë, me klerikët e vendosur në kishat dhe manastiret e Kosovës, si drejtues të saj. Jo vetëm që i kanë uzurpuar ato, por brenda mureve të këtyre kishave serbet kanë bërë krime gjenocidi, jo vetëm në të kaluarën e largët por edhe në luftën e fundit. Ky ka qenë misioni i tyre kryesor në këto objekte fetare. Prandaj, edhepse në rrethana të reja, të prezencës ndërkombëtare, liderët serbe, si Koshtunica etj., gostiten nëpër festa në Kosovë, në Mitrovicë, Shtërpce e Graçanicë. Krimineli nuk e harron vendin e krimit, po kthehet gjithmonë sa herë që t’i mundësohet. Serbia i ka aktivizuar kollaboratorët shqifolës në interes të politikës së copëtimit të Kosovës, kontrollit të enkllavave me shumicë serbe, kishat dhe manastiret ortodokse të Kosovës, duke siguruar nyjet kryesore për kontrollin ndaj Kosovës në tërësi, dhe synimet e hegjemonizmit për të ardhmen. Faktori i sapoardhur ndërkombëtar nuk brengoset për luftën e supermacionit të njërës apo tjetrës palë, se do të jenë serbët apo shqiptarët prioritet i saj në Ballkan, meqë ka interesat dhe fuqinë globale. Ajo nuk shikon drejtësinë, por krahun e atij që është më i vendosur, që tregon fuqinë e organizimit dhe unitetit të brendshëm, si garanci për sigurinë e interesave strategjike në përmasa më të gjëra lindje-perëndim e veri-jug. Kosova u duhet vetëm si një vatër multietnike e koklavitur etnikisht, nën kontroll, derisa të realizohen këto interesa, mëpastaj mbeten këtu popujt për t’ia filluar serish me konfliktet e luftrat e pambarim.
   Kah po shkon Kosova, kah po shkon Shqipëria?
Shqiptarët i kanë bërë llogaritë gabim, (vet)mashtrimi i fundshekullit XX dhe fillimi i atij XXI do t’i kushtojë, me aventurat dhe proceset vetëshkatërruese në emër të demokracisë, vrapin marramendës për përfitime, duke ikur nga qenësorja, nga identiteti e nga bashkimi si komb e si shtet.
Tashmë kemi hyrë në fazën përfundimtare të këtij procesi, me logjikën e pandryshuar të iluzioneve për integrime me BE përmes dezintegrimit kombëtar.
   Këtë e tregon pikërisht mospërfillja e vatrave të trashëgimisë së lashtë të kishave dhe manastireve në Kosovë, sikur këto të ishin diku në qiell e jo në
tokën e Kosovës. E kujt pra është Kosova, nëse shpërfillet historia dhe kultura e saj nga vet shqiptarët?
Fatos Aliu
Prishtinë, 21 janar 2007

MEXHID YVEJSI,
GJAKOVË
11 janar 2007

Kosova hyri në Vitin e Ri-
me urime për pavarësi…
Pavarësi apo vartësi…?

“Duhet të reagosh ndaj së keqës që të mos bëhesh fajtor për ngadhnjimin e saj”
                                                -Kant-i

              Në shoqëritë me organizim të papërgjegjshëm, shkruan Rajt Mills,
mundësitë e veprimit të intelektualit të pavarur ngushtohen shumë.
Vetë kjo gjendje ndikon, jo vetëm që intelektuali t’u shërbejë grupeve
dhe institucioneve për manipulimin e njerëzve, por edhe vetë ai do të
jetë i manipuluar.
        Kur sundon forca mbi mendjen, atëherë, thotë Mills, autoriteti i së vërtetës
zëvendsohet nga e vërteta e
autorizuar.

      E vërteta e autorizuar për Kosovën

                Viti 2006 shkoi. Kosova gjatë vitit 2006, që posa shkoi, rëndë e
pësoi. Kosova rëndë e pësoi në ekonomi, arsim shëndetësi, sidomos
në energjetikë, gati për çdo ditë pa dritë e xhepat t’u na fikë,
duke na lënë në terr e xhepat t’u na shtjerrë…
                  Viti që shkoi, rëndë na dërmoi, shumë na mashtroi, sepse
premtimet për Kosovën e pavarur nuk u realizuan, kurse “Kosovës
së lirë”, nën UNMIK, telashet, hallet, ju shtuan… Të gjitha
premtimet, nga vendorët dhe ndërkombtarët, për shqiptarët, u
avulluan me shpejtësi, sepse Kosovës as viti 2006 nuk i solli
pavarësi…
                 Statusi u shtye, me këtë, Kosova u fye. Kjo shtyrje, për Kosovën,
vërtetë ishte fyerje.
                Këtë shtyrje të pavarasisë e kemi peshkesh për shkak të zgjedhjeve
të Sërbisë…Që të mos radikalizohet Sërbia - Kosovës ju shtye
pavarësia…! Kjo, thënë shkurt, ishte e vërteta e autorizuar, që e
pengoi Kosovën për t’u pavarësuar…
                 Kështu, pra, as në fund të vitit 2006, pavarësi për Kosovën s’ka!
Kështu, përsëri, Kosova hyri në Vitin e Ri – duke pritur pavarësi,
apo një tjetër vartësi…?!

       Viti i Ri – me urime për pavarësi…

                    Viti 2007 filloj me urime . Filloj me urime, me përqafime, por
edhe me shkrepje enorme fishekzjarrësh dhe të shtëna të shumta
armësh. Pati edhe vrasje e dhjetëra të plagosur, prej
fishekzjarrësh dhe prej të shtëna armësh. Natën e Vitit të Ri u
plagosën edhe disa fëmijë…
                   Me gjithë këto pasoja tragjike, kremtimi i Vitit të Ri në Kosovë
vazhdoj në mënyrën më kaotike; me pije të ndryshme, në veçanti
me e raki, me këngë, valle, vallëzim, e kallën krejt e bënë
flakë e tym…! Me hajgare, pa lidhje, me mahi, me gjurulldi, zi e
ma zi…!Pse? Sepse ky Vit’i Ri, më në fund, Kosovës do t’i sjellë
pavarësi…!
                   Pavarësia - Kjo fjalë e bukur, fjala më e lumtur…
                   Por, s’duhet harruar vargjet që Gëte i ka shkruar:


                     Fjala më e lumtur
                     Kthehet në një moçal,
                     Nëse ai që e dëgjon,
                     E ka veshin e shpuar.
                     Është e kotë të veprosh,
                     Gjithçka mbetet e palëvizur!
                     Mos u dëshpro.
                     Guri në ujin e kënetës
                     Nuk bën rrathë.

               Kosova hyri në Vitin e Ri 2007- me urime siç e kemi zanat. Se viti
2007 është vit i statusit, tashmë kjo është gjë e ditur, por ne, disa
u rritem, disa, u plakëm, statusin duke e pritur…!

                   Duke pritur “pavarësinë,”
       mos t’harrojmë përgjegjësinë…

               Kosova, po na thonë, si gjithmonë, sivjet, kismet, po bëhet shtet!
Kosova shtet me sovranitet. Po, edhe me pavarësi. Për bukuri! S’ka urim më të
mirë për Vitin e Ri!
              Demek, Kosova, sivjet po bëhet shtet, me sovranitet, me pavarësi. Me
të gjitha t’mirat varg e vi…! Por, kur vijnë t’mirat varg e vi, ruena
Zot, s’ka gjë ma zi…!
             S’ka gjë ma zi sepse Kosova me këtë “pavarësi” ka m’u bë edhe ma lomsh
se tani, e lomshi edhe më shumë ka m’u përzi…!
              Kosova shtet, me kismet, do të bëhet sivjet! Kështu na është premtuar,
shtet jo më nën UNMIK, jo shtet i shqiptarëve, por shtet i
qytetarëve, shtet modern, europian, laik, multietnik…!
                Do të bëhet Kosova shtet i zhvilluar, por pa të drejtë m’u nda apo
me shtet tjetër, si me Nënën Shqipëri, m’u bashkuar…!
             Pavarësia e Kosovës na është premtuar, por pavarësia a është e
kufizuar, e cunguar e kushtëzuar, s’ka rëndësi, veç le të ketë
pavarësi, na thonë, tjerat bëhën më vonë…?!
             Kosova do të bëhet shtet sovran, kështu na është premtuar, por ky
sovranitet mund të jetë jo i vërtetë. Kosova shtet me sovranitet, por
ky sovranitet mund t’na jep siklet, sepse s’është sovranitet taman,
sepse Kosova do të mbikqyret rreptë nga Bashkimi Europian…
            Mbi shtatë vite kaluan që “Kosova e lirë” nën UNMIK po vuan. Po vuan nën
sundimin e vazhdueshëm neokolonialist të UNMIK-ut, kinse për t’na
mësuar, përgatitur, siguruar prej rrezikut t’armikut…
            Një administratë e thatë, por e mbushur me njerëz të “specializuar”, që
kanë ardhë të paftuar, disa për t’u pasuruar, disa të tjerë për t’u
stërvitur, që të jenë edhe më të përgatitur, popuj tjerë për t’i
goditur…” Specialistë” të ardhur nga mbarë bota, që tani do të
zëvendsohen me
“specialistë” të tjerë nga Europa…

        A mund të jetë Kosova shtet sovran nën Misionin e ri europian?

           Europa, ku njëzetshtatë shtete janë bashkuar, janë integruar, po vjen në
Kosovë tonë UNMIK-un për ta zëvendsuar…! Po vjen Europa në Kosovën e
mbushur me gropa…Po vjen Europa në Kosovën e varfëruar, në Kosovën e
coptuar, në Kosovën e masakruar …
          Në Kosovën e varfëruar, në Kosovën e coptuar, në Kosovën e masakruar, po
vjen një Mision i ri neokolonialist- me shumë “ekpertë”, me shumë
“specialistë” …Po vjen për t’na ndihmuar, penguar apo për t’na
tjetërsuar…!?
              Nuk kemi të drejtë të parashikojmë, por kemi të drejtë propozimin e
Martti Ahtisaarit, kur të hapet pakoja, rreptë ta kundërshtojmë…Rreptë
ta kundërshtojmë sepse vetveten do ta
shkatërrojmë…
              Propozimi i tij nuk është zgjidhje, por është një tjetër lidhje.
Lidhje me një tjetër ny për të mbyllur këtë çështje me dry…! Zgjidhja
do të imponohet, që kjo çështje pastaj të arsyetohet…! Të arsyetohet
prej atyre që vetë janë fajtorë, prej atyre që moti janë bërë horë…
                Mision i ri i Bashkimit Europian nuk ka për detyrë që ta bëj Kosovën
shtet sovran, por ka për detyrë Kosovën ta mbikëqyrë…
              Ky Misioni i ri ka për detyrë mbi detyrë që Kosovën jo ta pavarësojë,
por rreptë ta kontrolojë…
             Ky Misioni i ri neokolonialist me “ekpertë”, me “specialistë”, ka për
detyrë mbi detyrë që Kosovën rreptë ta mbikqyrë…! Kjo mbikëqyrje do të
jetë një tjetër shtyerje, një tjetër fyerje…
             Ky Mision i ri do të përpiqet nga Kosova të mos tërhiqet, derisa Kosova
të paqësohet, të qetësohet, të rehatohet, të tjetërsohet…
              Kur Kosova të tjetërsohet, duke u decentralizuar, duke u coptuar, duke
u rikolonizuar, atëherë Misioni i ri europian do të thotë:   Statusi…?
Gëzuar…! Puna jonë, e juaj, me sukses ka mbaruar…!!!
              Pra, ky Mision i ri është si UNMIK-u i vjetër, por me një emër tjetër…

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr.Mehdi HYSENI
11 dhjetor 2006
BE-ja ATRAKTIVE, POR E PAARRITSHME, PËR “BALLKANINË” HIBRIDE Në tremujorin e parë të vitit 2007 Gjermania do të jetë kryesuese e BE-së, sipas radhës së procedurës rotative të drejtimit të këtij institucioni të rëndësishëm ekonomiko-politik, integrues dhe demokratik evropian. Mirëpo, sa i përket zgjerimit të BE-së me anëtarë të rinj (përpos përfshirjes së Rumanisë dhe Bullgarisë) nuk do të ketë ndonjë novus e as befasi në kuptimin pozitiv sidomos kur është fjala për Turqinë dhe për vendet e tjera të Ballkanit Perëndimor.

Një parashikim të këtillë realist sheshit e provon edhe kontestimi i anëtarësimit të Turqisë në këtë institucion të rëndësishën evropian, edhe pse Turqia qe 46 vjet është duke pritur në “sportelin” aderues të tij. Ndërkaq, për pranimin e vendeve të tjera të “Ballkanit Perëndimor”, së këndejmi edhe të Shqipërisë, veç premtimeve boshe dhe kushtëzuese, nuk do të ketë asgjë të re as në vitin e ardhshëm, e as në këtë gjysmëshekull, sepse sipas të gjitha gjasëve reale BE-ja nuk do të ketë “karrige të reja” për “ballkaninë”, sepse realisht, asnjë nga vendet pretenduese, edhe nuk i plotësojnë asnjë nga kushtet dhe kriteret e procedurës së pranimit në BE mbase edhe në këtë shekull kanë probleme dhe konflikte të pazgjidhura territoriale, etnike dhe nacionale siç janë Serbia, Mali i Zi, Maqedonia, Shqipëria dhe Bosnja e Hercegovina.

Mirëfilli, në kuadrin e këtyre vendeve me probleme të tilla të pazgjidhura, sigurisht se radhitet edhe Greqia, edhe pse është anëtare e BE-së. Mirëpo, pavarësisht nga pozita e saj privilegjuese dhe e dyshimtë në BE, statusi i saj duhet të rishqyrtohet dhe të ridefinohet përderisa Greqia të mos i zgjidh problemet ekzistuese të pazgjidhura territoriale, etnike dhe shtetërore me Shqipërinë (problemi i pazgjidhur i Çamerisë etj.), si dhe me Turqinë (Qiproja dhe ishujt në Detin Egje etj.).

Veç kësaj, një nga barrierat kryesore të rifanitjes eventuale të “perdes së hekurt” në “portën kryesore” të BE-së për vendet pretenduese të Ballkanit Perëndimor, pa dyshim se janë politika e rezervuar e Gjermanisë dhe e Francës, e cila përmes deklaratave konkrete të përfaqësuesve të saj më të lartë zyrtarë siç janë Angela Merkel (kancelrja gjermane) dhe Nicolas Sarkozy( ministër i brendshëm frëng), tanimë lë të kuptohet se në një të ardhme të afërt sipas “afatit parashikues” nuk do të ketë kurrfarë zgjerimi për anëtarë të rinj, përpos atyre që janë në procedurë e sipër (Turqia dhe Kroacia).

Gjithashtu, prononcimi i këtyre dy zyrtarëve të lartë të diplomacisë frengo-gjermane karahas Turqisë paralajmëron “kohë të ligë dhe me breshëri” edhe për vendet e tjera të Ballkanit, të cilat, po thuajse qe dy dekada janë duke ushqyer iluzione të kota se në “një të ardhme të afërt”, do të hyjnë në “familjen e integruar” evropiane (25 apo 27 anëtarëshe).

Me gjithë faktin se kohëve të fundit kancelarja gjermane, Angjela Merkel, të paktën deklarativisht pat paralajmëruar se do ta mbështet hyrjen e Turqisë në Bashkimin Evropian, ajo ka pohuar të kundërtën se :” Evropa duhet të deklarohet se cilët janë kufijtë e saj. Është e vërtetë se jemi duke zhvilluar negociata me Turqinë dhe me Kroacinë, mirëpo, gjithashtu e dijmë se brenda afatit të caktuar nuk do të mund të pranojmë ndonjë shtet tjetër anëtar të ri në kuadrin e BE-së”.

Sipas prononcimit të kancelares gjermane, Angela Merkel, në fillim të vitit të ardhshëm, një nga prioritetet e politikës gjermane si kryesuese e BE-së, do të jetë zgjidhja e çështjes së Kushtetutës së BE-së (e cila për shkak të dështimit të saj si rrjedhim i rezultateve negative të referendumit në Francë dhe në Holandë, ende ndodhet “pezull”, është jo valide), e cila sipas A. Merkel është e domosdoshme për Evropën, sepse ky “traktat kushtetues përcakton dhe sqaron se cilat janë obligimet, të drejtat dhe përgjegjësitë e Evropës dhe të shteteve anëtare të saj. Ekziston frika se Evropa çdo gjë do të xhirojë sipas porirjes së saj, mirëpo, një gjë e tillë nuk duhet të vijë në shprehje”. Për të mos ndodhur diç e tillë “e parashikuar” në veprimin praktik të BE-së, kancelarja gjermane Angela Merkel që tani ka paralajmëruar se gjatë mandatit kryesues të BE-së, një nga detyrat dhe objektivat prioritare të Gjermanisë dhe të shteteve të tjera anëtare të BE-së, do të jetë përcaktimi i afatit të miratimit të Kushtetutës së BE-së, sepse sipas vlerësimit të saj objektiv, vënia në jetë e saj duhet të jetë “realitet për Evropën”.

Në favor të sigurisë të bashkëpunimit të integrimit, të demokratizimit, të stabilitetit dhe të perspektivës së ardhme vizionale afatgjatë të Evropës janë edhe pikëpamjet racionale dhe objektive të Presidentit aktual të SHBA-ve, George W. Bush dhe të premierit të Britanisë së Madhe, Tony Blair, sipas së cilave del se popujt e Evropës e as të Ballkanit nuk kanë nevojë për “Evropë politike”, por për Evropë të integruar dhe demokratike në kuadrin e së cilës, do të duhej të gjendej edhe Turqia, si dhe vendet e tjera të “Ballkanit Perëndimor”.

Mirëpo, praktikisht, me pikëpamjet e këtilla të drejta vizionale të presidentit George W. Bush dhe të premierit Tony Blair bien ndesh me qëndimret e deritashme politike të kancelares gjermane, Angela Merkel dhe të ministrit të Punëve të Brendshme të Francës, Nicolas Sarkozy, sepse para ca kohësh me deklaratat e tyre janë prononcuar para opinionit publik, se viti i ardhshëm do të jetë një pikëpyetje e madhe zgjerimi i Bashkimit Evropian (BE).

Vërtet, çfarë do të ndodhë vitin e ardhshëm me fatin e zgjerfimit të BE-së, sipas vizionit pesimist dhe radikal të Nicolas Sarkozy (ministër i brendshëm aktual i Franës dhe kandidat i mundshëm për kryetar në zgjedhjet e vitit 2007). Realisht, asgjë sepektakulare, veç spekulimeve të këtilla të politikës dhe të diplomacisë frenge, të cilat, prapë, edhe në vitin e ardhshëm mund të ndikojnë negtivisht në bllokimin e miratimit të Kushtetutës së BE-së, si dhe në kontestimin e pranimit të Turqisë në BE. Ministri i brendshëm francez me prejardhje hungareze, Nicolas Sarkozy, që tani është pronocuar se do të jetë kundër pranimit të Turqisë në BE: “Nëse BE-ja miraton vendimin për pranimin e Turqisë në radhat e saj, unë do ta kundërshtojë atë, sepse ai do të jetë produkt i [Evropës politike], përkatësisht vendim politik”.

Sipas konceptit politik “pax romana” të Nicolas Sarkozy, viti i ardhshëm, nuk do të duhej të ishte preokupim dhe objektivë parësore e zgjerimit të BE-së me vende anëtare të reja siç janë Turqia, Kroacia dhe vendet e tjera, të theksuara të Ballkanit Perëndimor, por mbi të gjitha, duhet të vijë në shprehje “ reformimi i institucioneve dhe i caktimit të kufijve të Evropës”(!) – Kuptohet, jashtë këtij koncepti politik “reformues” të BE-së së N. Sarkozy, Turqia do të mbetej jashtë kufijve të saj politiko-ekonomikë dhe integrues.

BAROMETRI KOMBËTAR
Prof.Dr.Mehdi HYSENI
04 dhjetor 2006

ATA QË E RRAHIN VETËVENDOSJEN-POPULLIN E VET,
NUK E MERITOJNË LIRINË, AS PAVARËSINË!

* Në vijimësinë historike popullin shqiptar të Kosovës nuk ka mundur ta frikësojë, ta gjunjëzojë, t’ia “mbyllë gojën” kundër lirisë dhe pavarësisë së tij, asnjë ushtri, asnjë polici e huaj terrorizuese okupatore; asnjë ushtri dhe asnjë polici e Serbisë gjenocidale imperialiste. Prandaj, as policia e sotme transitore shqiptare nuk mund t’ia arrijë një qëllimi të tillë absurd për ta heshtur Lëvizjen Vetëvendosje, sepse ajo ëshë lëvizje masovike, që gëzon mbështetjen gjithëpopullore shqiptare jo vetëm në Kosovë, por edhe jashtë saj në hapësirat e tjera të Shqipërisë Etnike, si dhe në mbarë diasporën shqiptare në botë.

* * * Historia e praktikës së derisotme ka provuar se ato regjime(diktatoriale antipopullore) dhe titullarët e tyre, të cilët duke përdorur forcën dhe dhunën policore, ushtarake apo paraushtarake (vetjake apo të huazuar nga mercenarizimi i jashtëm kontraktues) kanë ardhur në pushtet dhe në institucionet dhe organet e tij, ashtu me turp dhe me “bisht ndër këmbë” janë “avulluar” nga postet e tyre sunduese.

Shembull i këtillë më karakteristik dhe më i freskët ishte edhe regjimi çetniko-fashisht gjenocidal i Serbisë së Slobodan Milosheviqit, i cili për shkak të ushtrimit të dhunës, të torturës psiko-fizike dhe formave të tjera ataviste antihumane, antiligjore dhe antidemokratike kundër veprimtarëve politikë shqiptarë dhe pjesëmarrësve të protestave dhe demonstratave të popullit shqiptar në Kosovës, në fund qe i gjykuar të dështojë me turp dhe me vurratë të përjetshme kriminale-gjenocidale, ashtu siç pat dështuar makineria e boshtit nazifashist të regjimeve gjenocidale dhe kriminale të Adolf Hitlerit dhe të Benito Musolinit.

Simetria iracionale

Duke qenë se si mijëra shiptarë të tjerë të Kosovës, edhe unë jam viktimë e politikës dhe e praktikës gjenocidale e terroriste të regjimit ushtarako-policor të Serbisë së Slobodan Milosheviqit, titullarëve pushtetarë shqiptarë të Kosovës ua bëj këto pyetje: (1) Pse politika e sotme zyrtare e Kosovës ka zgjedhur rrugën e gabuar dhe të pajustifikueshme, që ta instrumentalizojë dhe ta politizojë policinë, organet dhe institucionet e tjera juridike të rendit dhe të drejtësisë, me qëllim që ato në emër dhe për hir të mbrojtjes së interesave të saj të “panjohura”, t’i “qërojnë hesapet” me veprimtarët politikë të Lëvizjes Vetëvendosje, si dhe me pjesëmarrësit e tjerë të protestave publike, paqësore dhe demokratike, të mbajtura nëpër qendrat e Kosovës? (2) Pse organet policore dhe të sigurisë të përzihen në politikë, duke i marrë në “biseda informative”, duke i kërcënuar, duke i frikësuar dhe duke i keqtrajtuar fizikisht aktivistët politikë të Lëvizjes Vetëvendosje me në krye Albin Kurtin? (3) Pse ndaj veprimtarëve të kësaj Lëvizjeje të aplikohen të njëjtat forma kërcënuese, të ushtrimit të dhunës psikike dhe fizike (duke ua dëmtuar gjymtyrët e trupit: thyer duart, hundën, këmbët etj.), sikurse policia dhe udbashët e regjimit policor të Serbisë së Slobodan Milosheviqit ndaj veprimtarëve politikë dhe demonstruesve shqiptarë anembanë Kosovës(për shkak se edhe ata, para se të lindëte dhe të shihte dritën Lëvzija Vetëvendosje dhe Albin Kurti, parashtruan botërisht kërkesën e tyre të drejtë dhe të ligjshme, që Kosova ta fitonte të drejtën e vetëvendosjes dhe të pavarësisë së plotë nga Serbia) gjatë viteve të stuhishme dhe të përgjkashme (1981-1999)? (4) Pse këta djemë dhe vajza (fëmijë tanë) në lulen e moshës më të mirë, të perkuizohen nëpër shtëpitë dhe nëpër banesat e tyre, të merren me dhunë në “biseda informative”, të paraburgosen, të burgosen dhe të keqtrajtohen nga organet policore shqiptare(sikurse para shtatë vitesh që terrorizoheshin së bashku me prindërit, me edukatorët, me mësuesit dhe me profesorët e tyre nga ana e policisë kriminele serbe të Slobodan Milosheviqit), kur dihet se pikërisht kjo gjeneratë (1981-2006) e re e fëmijëve tanë nuk kanë pasur kurrfarë fëmijërie, sepse ishin të diskriminuar, të traumatizuar, të torturuar, të frikësuar, të uritur, të zdeshur, të zbathur, të përzënë nga kopshtet fëmijërore, nga shkollat dhe nga fakultet, si rrjedhojë e ushtrimit të forcës dhe të dhunës së gestapos policore çetniko-fashiste serbe të Beogradit? (5) Deri kur do ta imitojnë dhe demonstrojmë në praktikë politikën policore dhe kërbaçin “demorkatik” të regjimeve gjenocidale kolonialiste të Serbisë së Slobodan Milosheviqit mbi popullin liridashës shqiptar të Kosovës, për shkak se ai (qe 100 vjet) është i pabindshëm dhe i papajtueshëm me sundimet të regjimeve të huaja gjenocidale dhe skllavëruese?

Sikurse ata që po japin urdhra, ashtu edhe ata që po i zbatojnë ato urdhra për ta “qetësuar” psikikisht dhe “disiplinuar” fizikisht, në mënyrë që t’ia “mbyllin gojën” Lëvizjes Vetëvendosje, duhet ta mbajnë parasysh faktin se brenda një kohe të shkurtër do të ballafaqohen me ligjin dhe me drejtësinë popullore shqiptare, sepse kjo Lëvizje ka karakter dhe strukturë gjithëpopullore shqiptare. Kjo Lëvizje është vetë populli shqiptar i Kosovës, i cili në formën më demokratike dhe paqësore me të drejtë po kërkon dhe po proteston që, jo vetëm të përshpejtohet procedura e njohjes së pavarësisë së Kosovës, por që “shtetarët” e qeverisë së përkoshshme(transitore) të Kosovës, të mos pranojnë asnjë “formulë”, as zgjidhje politike tjetër të statusit të Kosovës, përveç të së drejtës së vetëvendosjes, që do të thotë lirinë dhe pavarësinë e plotë juridiko-politike të Kosovës nga Serbia gjenocidale kolonialiste.

Kjo është një nga motivet krysore pse Lëvija Vetëvendosje ka dalë në dritë dhe, pse në mënyrë demokratike dhe paqësore po proteston kundër të të gjitha parregullsive dhe devijimeve të deritashme të “kastës” politike zyrtare të Kosovës, kur është fjala për zvarritjen e procesit të zgjidhjes së statusit politik të Kosovës, si dhe për porblemet e tjera serioze me të cilat po ballafaqohet i gjithë populli i Kosovës brenda këtij gjashtëvjeçari(1999-2006), si shkak dhe pasojë e politikës dhe të politikanëve të burokratizuar dhe të korruptuar, që për interesa të tyre vetjake dhe grupore karrieriste dhe profiterike kanë bërë edhe gabimet kardinale në difavor të interesit të përgjithshëm të Kosovës ngase para kohe, domethënë para se Kosova të njihet si subjekt juridik ndërkombëtar, kanë pranuar që në forma të ndryshme të “grupeve teknike”, të hyjnë në dialog me politikanët serbomëdhenj të Beogradit zyrtar(!?)

Gabimet e deritashme politike të qeverisë së Kosovës nuk mund të korrigjohen duke e përdorur forcën dhe dhunën policore për të asgjësuar Lëvizjen Vetëvendosje, sepse kjo në asnjë mënyrë nuk është fajtore për “gafat” e diletantëve politikë të qeverisë së Kosovës, të cilët kanë pranuar “standardet decentralizuese”, përkatësisht “standardet” e copëtimit të territorit të Kosovës, ashtu si ka kërkuar në mënyrë imponuese dhe ultimative Beogradi zyrtar dhe Kisha Ortodokse Serbe (të mbështetura nga faktorët evro-ndërkombëtarë).

Në fakt, Lëvizja Vetëvendosje me veprimin e saj politik, kombëtar, demokratik dhe paqësor po orvatet që t’i përmirësojë gabimet politike 6-vjeçare të “elitës politike” shqiptare në Kosovë, duke e bërë me dije atë që të heqë dorë nga format dhe klishet stereotipe dhe triviale të politikës së dikurshme dhe të sotshme të Serbisë, si dhe të distancohet nga politika e huaj e ndërvarësisë dhe e diktatit, sepse është në diskurs me realizimin e së drejtës së vetëvendosjes së Kosovës.

Duhet ta rikujtojmë qeverinë dhe parlamentin e Kosovës, se në çdo shtet në botë ku sundojnë ligji, e drejta, drejtësia, rendi dhe demokracia, policia nuk e ka “fajlën kryesore” për zgjidhjen e problemeve të ndcryshme politike dhe shoqërore, por politika është ajo vetë që merret me shqyrtimin dhe me rrugëzgjidhjen e tyre.

Nëse titullarët e politikës zyrtare të Kosovës vazhdojnë me gabimet e politikës së tyre të deritashme, duke e anatemuar, injoruar, përçmuar dhe keqtrajtuar Lëvizjen Vetëvendosje, atëherë s’ka dyshim se policia do të jetë substitut i saj. Mirëpo, atëherë, gjithashtu, duhet të llogaritet edhe në fundin e dështuar të asaj politike, sepse policia në asnjë vend të botës nuk mund të luajë rolin e politikës dhe të diplomacisë shtetërore, por vetëm se është në shërbim të tyre.

Kontestin politik ndërmjet politikës zyrtare të Kosovës dhe Lëvizjes Vetëvendosje, nuk mund ta zgjidhë policia duke e përdorur forcën dhe dhunën e saj antiligjore mbi veprimtarët dhe mbi qytetarët e pafajshëm, të cilët me të drejtë po kërkojnë liri, pavarësi, drejtësi dhe demokraci të njëmendtë, sikurse të gjithë popujt e tjerë në Ballkan, por vetë institucionet politike të Kosovës, duhet të jenë ato që sa më parë të jetë e mundur, ta zgjidhin këtë kontest politik me përfaqësuesit legjitimë dhe legalë të Lëvizjes Vetëvendosje. Ndryshe, nga ky konflikt politik, do të përfitojnë të gjithë armiqtë e brendshëm dhe të jashtëm të pavarësisë së Kosovës shqiptare. Ja, ky do të ishte “kulmi i suksesit” i politikës policore zyrtare të Prishtinës(!) Kësaj politike ANTIVETËVENDOSJE më së shumti do t’i gëzohej politika zyrtare antishqiptare e Beogradit dhe e Kishës Ortodokse Serbe, që me çdo kusht po luftojnë, që Kosovën ta rikthejnë nën sundimin e dikurshëm kolonial dhe hegjemonist të Serbisë së Madhe.

Dozimi "alaPavarësi"

Deklaratat boshe se pavarësia e Kosovës është akt i kryer dhe pritet vetëm njohja formale e saj, ishin vetëm sllogane stereotipe të një politike të dështuar. Më e keqja ishte se këtë rezon politik e përqafuan të gjitha subjektet politike, pa përjashtim, duke qenë në ethe se nuk do të jenë degustatorë të tortës "Pavarësi".

Agim Vuniqi, Farmington Hills
28 nëntor 2006
Angazhimi disa vjeçar i amerikanëve në Irak, Iran, Siri, Afganistan, Korenë Veriore, kanë shtuar dukshëm përqëndrimin e politikës së jashtme amerikane në zonat më të skuqura të globit. Kosova vetëm konsiderohet një problem i vjetër që do çasje të re, por deri më tash administrata e Bushit këtë e ka shiquar si çështje të zgjidhur nga paraardhësi i tij, presidenti Clinton. Shprehur më mirë pozicioni politik dhe diplomatik i Kosovës, menjëherë pas hyrjes së trupave të NATO-s ka qenë shumë më i qartë, dhe mos zgjidhja e statusit të Kosovës deri më tash është vërtet zhgënjyese, dhe kjo ka futur Ballkanin në rrugë qorre, shiqo tash qëndrimin e rumunëve, dmth., kjo po rikthen problemin e Kosovës në fillim, janë harruar krimet serbe në Kosovë dhe në ish Jugosllavi, tash problemi kosovar shiqohet me tjetër dioptri. Nuk mund të gjenden fjalë arsyetimi për politikën sterile të udhëhequr nga lidershipi i deritanishëm kosovar, deri më tash. Vetë procesi i shtyrjes së statusit shprehte mosguximin e tyre politik për të përshpejtuar përfundimisht zgjidhjen e statusit final të Kosovës. Humbja e madhe e kohës pas zgjedhjeve nacionale për të vendosur qeverinë stabile, dy herë radhazi, pastaj votimi i përsëritur disa herë tregoi mos gatishmërin e liderëve politik për të krijuar strategjinë e realizimit opercional dhe kohor të pavarësisë. Deklaratat boshe se pavarësia e Kosovës është akt i kryer dhe pritet vetëm njohja formale e saj, ishin vetëm sllogane stereotipe të një politike të dështuar. Me e keqja ishte se këtë rezon politik e përqafuan të gjitha subjektet politike, pa përjashtim, duke qenë në ethe se nuk do të jenë degustatorë të tortës "Pavarësi". Kjo zvarritje gjithnjë e më tepër po zhgënjen qytetarët e Kosovës, deri sa administratorët lokal por edhe ata në nivel ministrishë iu përveshën punës më profitabile, vjedhjes dhe keqpërdorimeve të mjeteve të buxhetit publik, por edhe të abuzimeve të mëdha finansiare në kompanitë publike si në KEK dhe PTK, por edhe në agjensitë tjera qeveritare. Mungesa e disiplinës finansiare në të gjitha ministritë, dhe moskuptimi se statusi i Kosovës le që nuk po zgjidhet, por përkundrazi Kosova po sharron gjithnjë e më shumë në valët e krimit dhe korrupsionit, për çdo ditë po tregon se lidershipi kosovarë ka humbur ndjenjën e realitetit, dhe është në distancë të madhe nga kërkesat e qytetarëve por edhe nevojave të tyre. Vakuumi i krijuar nga plogështia e UNMIK-ut, Grupit të Kontaktit, Unionit Evropina dhe Këshillit të Sigurimit, i lejojë Serbisë kohë të mjaftushme për këndellje politike që ajo të rikthehet përmes Rusisë në të gjitha institucionet ndërkombëtare ku vendoset për fatin e Kosovës, bile mund të thuhet që Kosova është në sofrën e dytë. Bisedimet e stërzgjatura për decentralizim dhe klithjet fëmijërore të gëzimit se pas shumë kohësh po shkojnë në sheti pikniku në Vjenë, për shumicën e pjesëmarrësve ishte kontakti i parë me menynë evropiane, prandaj ishin të maxhepsur nga bollëku vjenez, por edhe nga era e verës. Serbia shfrytëzojë maksimalisht dorzën e ofruar nga lidershipi kosovar, ajo ishte gjithnjë më prezente në bisedime me delegacionet e huaja. Kjo prodhoi edhe prezencën dhe ofensivën e Serbisë në lobizëm duke angazhuar Korporatën "Barbour Griffith & Rogers", qe te loboje per ta dhe kunder Pavaresise se Kosoves. Kontaktet serbe me këtë firmë u zhvilluan ratësisht, dhe ka të bëjë me kontratën e nënshkruar nga firma serbe "Pinki" me BGRI (Barbour Griffith & Rogers Incorporation) për t'i përfaqësuar intereset e firmës beogradase në Misisipi, guvernator i së cilës rastësisht është Hali Barbur, themelues dhe pronar i korporatës. Ideja e takimit të Nikoliqit me Muftiun e Beogradit ka rrjedhë nga BGRI, e cila punon intensivisht në planin që Tomisllav Nikoliqit dhe Aleksandër Vuçiqit t'ju organizon takimin në Amerikë me funksionerë të rëndësishëm të administratës së Bushit. Përndryshe "Barbour Griffith & Rogers" kanë punuar në fushatën e Bush-it gjatë vitit 2000, në mesin e klientëve të tjerë janë "Delta Air Lines", Lockheed Martin dhe qeveria e Meksikos... Meqë administrata e Bushit nuk e shihte çështjen e Kosovës ndonjë problem me prioritet, Serbia intensifikoi aktivitetin diplomatik, për të dëshmuar para botës se fajtor për tragjedinë Kosovare ishte Millosheviqi, dhe se tash është koha për shfajësim, kinse ajo është palë e dëmtuar në luftë dhe thirret vazhdimisht në rezolutën 1244 për të fituar të drejtën që Serbia të mos anashkalohet në procesin e vendosjes së statusit final të Kosovës. Në kohën kur Ahtisari përgatitej të hapte pakon, ai u bombardua nga qeveria serbe për të shtyrë vendimin, në këtë kishte ndikim edhe ofensiva e Serbisë në Washington dhe SHBA, siç ishin "letra e 20 senatoreve dhe kongresisteve drejtuar presidentit Bush, Fushata e Artemijes dhe koalicioni potencial me evangjelistet amerikane, Robertson dhe Farell, letra e senatorit Vojnoviq per Bushin, ku ai qorton Presidentin per shpejtimin e çështjes se statusit te Kosoves dhe kerkon nderhyrjen e tij tek faktoret relevante, per shtyrjen e statusit derisa te kryhen zgjedhjet ne Serbi". Pala shqiptare e dozuar deri vonë me pavarësi kishte lënë anash angazhimin e përhershëm deri në zgjidhjen definitive të statusit. Shumica e organizatave shqiptare në Amerikë kujtonin që kishin kryerë misionin shekullor, prandaj edhe lobimi i tyre ishte i pavrejtur, nuk ishte as për së afërmi si në kohën e luftës, ndoshta për këtë mund të fajësohen liderët shqiptarë që i mësynë "bereqetit" që sillte pushteti, duke lënë anash kontaktet me diasporën shqiptare, për të shtyrë deri në fund procesin e pavarësisë. Më e keqja që Kosova fare pak e gati hiç nuk duket ne kanalet e CNN-it, BBC, apo shumë pak në gazetat qendrore si New York Times Washington Post... Angazhimi i mëhershëm permanent i të gjitha subjekteve të organizuara është zbehur edhe nga kriza ekonomike në Amerikë, por edhe nga përqëndrimi i shumë aktivistëve në lirimin e të burgosurëve nga burgu i Podgoricës. Për këtë qëllim është paraparë protesta paqesore më 8 dhjetor në të cilën ftohen shqiptaro-amerikanët për të protestuar kundër arrestimeve nga qeveria Malazeze, si dhe keqëpërdorimeve të tyre sociale, politike, ekonomike dhe kulturore të shqiptarëve në Mal të Zi. Kjo demonstratë siç prezentohet organizohet me rastin e ardhjes së ambasadorit të ri malazezë Vllahoviq, që do të pranon kredencialet diplomatike në Shtëpinë e Bardhë para presidentit Georg W. Bush. Problemi shqiptarë vazhdimisht anashkalohet nga diplomatët ndërkombëtarë, pak a shumë edhe nga shkaku i parcializimit të çështjes shqiptare në Ballkan, por edhe nga moskooperimi i mjaftueshëm institucional ndërshqiptarë. Prandaj në fazën e kthesave më të rëndësishme historike në prag të pavarësimit të Kosovës, përgjithësisht nuk ka ndonjë motivim të theksuar, edhe pse Liga Shqiptao Amerikane ishte promotore e shtyrjes së gjërave përpara, deri sa Këshilli Nacional Shqiptaro-Amerikan deri vonë kishte kryerë punë të shkëlqyera, atyre u duhet edhe përkrahja zyrtare e qeverisë dhe zyrtarizimi i përfaqësimit përmes zyreve në New York, në Washington dhe në Bruksel. Çfarëdo pavarësie e sakatosur e Kosovës do të ishte debakël për Kosovën dhe shqiptarët kudo që janë, pasi që definitivisht me aplikimin e Kartës për decentralizim, Kosova do të coptohet më vonë padrejtësisht.

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr.Mehdi HYSENI
20 nëntor 2006

PAVARËSIA E KOSOVËS NUK VARET NGA VETO-JA E RUSISË, POR NGA AMERIKA!

Tanimë, si opinioni i bendshëm publik, ashtu edhe ai ndërkombëtar janë në dijeni se Martti Ahtisari ( i dërguari spcial ndërkombëtar i KS të Kombeve të Bashkuara) në marrëveshje me Grupin e Kontaktit dhe me aktorët e tjerë relevantë bashkësisë ndërkombëtare ka shtyrë debatin ndërkombëtar për zgjidhjen e statusit të Kosovës për vitin e ardhshëm, pasi të jenë mbajtur zgjedhjet parlamentare në Serbi, më 21 Janar 2007. Mirëpo, ky potez absurd dhe i papranueshëm për interesin jetik të Kosovës shqiptare, nuk nënkupton edhe vënien e pikës pavarësisë së saj, pavarësisht nga “paralajmërimet kërcënuese” të diplomacisë proserbe të Moskës.

Një vendim i tillë i Martti Ahtisarit dhe “aminuesve” të tij evro-ndërkombëtarë, në asnjë mënyrë nuk është i bazueshëm dhe i justifikueshëm në aspektin e realizmit politik, as diplomatik, sepse nuk ka kurrfarë ndërlidhurie kauzale me zgjdhjet e ardhshme parlamentare në Serbisë, as me kushtetutën e as me referendumin e bërë në Serbi në muajin tetor të vitit 2006, por është i bazuar vetëm në dështimin katastrofik të “shuttle diplomacy” të tij, përkatësisht të titullarit të tij të KS të KB, Kofi Annan.

Mirëpo, me gjithë pasojat e mundshme negative të tij, si rrjedhim i infiltirimit të diplomacisë ruse në favor të mbështetjes së politikës antishqiptare dhe antidemokratike të Serbisë, politika dhe diplomacia shqiptare, nuk duhet të heqin dorë nga opcioni i pavarësisë së plotë të Kosovës, pavarësisht nga llogaritë strategjike dhe taktike të koalicionit të madh serbo-rus dhe evro-ndërkombëtar, që pavarësia e Kosovës të pezullohet nga “itinerari” i ardhshëm i negociatave ndërkombëtare në relacionin Grupi i Kontaktit dhe Kombet e Bashkuara.

Nëse bashkësia ndërkombëtare do të përfillë kërkesat iracionale dhe të paqëndrueshme të Serbisë lidhur me statusin e Kosovës, atëherë jo vetëm se do të shtyhet dhe zvarritet afati i zgjidhjes së tij, por do të vihet në pikëpyetje edhe esenca e përmbajtjes së tij, që juridikisht dhe politikisht nënkupton kontestimin e pavarësisë së Kosovës. Në këtë rast, do të vinte në shprehje mohimi i së drejtës legjitime historike dhe juridike ndërkombëtare të shqiptarëve mbi Kosovën shqiptare. Pa dyshim se, një ndërlikim i këtillë i zgjidhjes së statusti të Kosovës, do të zhbalanconte edhe ekulibrin ekzistues të marrëdhënieve të shteteve anëtare të Grupit të Kontaktit për Kosovën, në veçanti të Shteteve të Bashkuara të Amerikës me Rusinë, e cila qëmoti (mbi bazën e tradicionales historike sllave) është deklaruar si mbrojtëse lojale e interesit kolonial të Serbisë mbi Kosovën.

Një përzierje e tillë e Rusisë në çështjen e Kosovës, do të shkaktojë kundërti dhe disonanca kontradiktore negative si ndërmjet anëtarëve të Grupit të Kontaktit, të Bashkimit Evropian(BE), ashtu edhe në Këshillin e Sigurimit të Kombeve të Bahkuara, ku në rast se Kosovës do t’i njihet pavarësia, atëherë një vendim të tillë do ta kundërshtonte Rusia, duke përdorur të drjetën e “veto-s” së saj si anëtare e përherhshme e KS të Kombeve të Bashkuara.

Edhe pse Serbia i ka mbështetur të gjitha shpresat e saj të fantazisë gjeopolitike në Rusinë “mëmë”, se me veto-n e saj në KS të Kombeve të Bashkuara, do t’ia arrijë që të neutralizojë pavarësimin e Kosovës nga sundimi i saj i derisotëm kolonial, me gjithatë llogaria e politikës dhe e diplomacisë së këtillë të Beogradit, që tani mund të cilësohet si e gabuar dhe iluzore, sepse edhe nëse Rusia, do të votojë kundër kundër Kosovës në kuadrin e KS të Kombeve të Bashkuara, kjo, në asnjë mënyrë nuk do të thotë se Rusia dhe Serbia, do të kenë kapacitetin e nevojshëm politik dhe diplomatik, që ta “ngrijnë” procesin e pavarësisë së Kosovës në favor të Serbisë kolonialiste, përkatësisht në favor të ruajtjes së mëtejme të sferës së influencës së Rusisë në Ballkan.

Me të drejtë shtrohet pyetja e pashmnagshme dhe racionale se çfarë do të ndodhë më pas me fatin e Kosovës, nëse “veto-ja” e Rusisë do ta bllokonte njohjen e pavarësisë së Kosoovës nga ana e KS të Kombeve të Bashkuara?

-Me gjithë përpjekjet e fundit të politikës propagandistike dhe të diplomacisë kolonialiste të Serbisë, që negociatat e ardhshme për zgjidhjen e statusit të Kosovës, të bëhen qëllim në vetëvete dhe për qëllime të palës më të fortë, më të përgatitur dhe më të gatshme që (duke e favorizuar njëanshmërisht interesin e lashtë kolonial të Serbisë mbi Kosovën) t’i sabotojë ato në themel, duke mos zgjedhur mjete as forma ligjore, që janë në favor të njohjes së pavarësisë së Kosovës, veto-ja e Rusisë në KS të Kombeve të Bashkuara, vërtet, do të paralizojë vendimin e njohjes së pavarësisë nga ana OKB-së. Mirëpo, kjo në anën tjetër, do shkaktonte efekt tejet negativ për një vendim të tillë eventual të KS të KB, si shkak dhe pasojë e veto-s së Rusisë, sepse ekziston mundësia reale që,pas një hapi të tillë të gabuar dhe të pajusitifikueshëm të OKB-së, automatikisht të vijë në shprehje njohja e pavarësisë së Kosovës në formën unilaterale nga ana Shteteve të Bashkuara të Amerikës, shembullin e së cilës pa dyshim, do ta ndiqnin edhe aleatët e saj të Evropës Perëndimore.

Përveç kësaj, veto-ja e Rusisë në Këshillin e Sigurimit të OKB-së, do të kishte efekt pozitiv thelbësor në kuptimin historik dhe juridiko-ndërkombëtar, sepse njohja e pavarësisë së Kosovës në mënyrë unilaterlae nga Amerika dhe aleatët e saj perëndimorë, pa dyshim do ta evitonte rrezikun potenacial dhe alternativ të saj, që quhet “pavarësi e kushtëzuar”.

Pra, shprehur qart në fjalorin e së drejtës dhe të drejtësisë ndërkombëtare, shqiptarët nuk kanë asnjë arsye pse të brengosen, as të frikësohen nga veto-ja e mundshme e Rusisë në KS të OKB-së, sepse pikërisht ajo “veto” e Rusisë, do ta varrroste alternativën iracionale me karakter antihistorik dhe antijuridik “ pavarësi e kushtëzuar” (që tanimë, si duket është “gatuar” në kuadrin e Bashkimit Evropian dhe të OKB-së, për hir të ruajtjes ekuilibrit të marrëdhënieve ekonomiko-politike dhe diplomatike me Rusinë) dhe, në vend të saj do të vinte në shprehje realizimi i së drejtës së vetëvenmdosjes së Kosovës.

Së fundi, ky do të ishte “efekti pozitiv i zbatimit të parimit universdal i së drejtës ndërkombëtare” të Rusisë së Vladimir Putinit në “dobi” të politikës kolonialiste të Beogradit.

Pra, si Beogradi zyrtar,ashtu edhe serbët në përgjithësi, nuk kanë arsye pse të jetojnë në vetëkënaqësi dhe në iluzione se do t’i “shpëtojnë” veto-ja e Rusisë dhe prolongimi i afatit të Martti Ahtisarit për zgjidhjen e statusit të Kosovës, sepse asnjëra prej këtyre dy opcioneve (përpos “time out”) nuk do të shënojnë asnjë poen politik në llogari të “ngrirjes” së statusit të pavarësisë së Kosovës. Moska zyrtare (me gjithë sondimet dhe simulimet e diplomacisë së saj, duke imituar rolin e superfuqisë së ish-BRSS-së në zgjidhjen e problemeve ndërkombëtare, së këndejmi edhe të ruajtjes së sferës së inluencës ruse sllave në Ballkan) është e vetëdijshme se ç’do të thoshte për interesin serb aplikimi i veto-s së saj në KS të Kombeve të Bashkuara, mirëpo, jo edhe politika kolonialiste dhe antidemokratike e qeverisë së Serbisë së Vojislav Koshtunicës dhe Boris Tadiqit, të cilët me këmbëngulje po i vardisen politikës dhe diplomacisë së Boris Putinit, që Rusia me veto-n e saj në KS të KB-së, të bllokojë çdo vendim a rezolutë, e cila do nënkuptonte njohjen e pavarësisë së Kosovës. Mirëpo, nëse do të vinte në shprehje veto-ja e Rusisë në OKB, atëherë, në të njëjtën kohë do të pësonin debakël edhe Serbia edhe Rusia, sepse do të vinte në shprehje ridefinimi i marrëdhënieve politike, ekonomike dhe diplomatike të Uashingtonit dhe të aleatëve të tij evro-perëndimorë ndaj aleancës tradicionale serbo-ruse lidhur jo vetëm me çështjen e Kosovës, por edhe të çështjeve të tjera në rajonin ballkanik, evropian dhe ndërkombëtar.

Sa më sipër, diplomacia ruse është në dijeni se çfarë efekti negativ do të kishte arritur veto-ja e saj kundër vendimit të KS të KB-së për njohjen e pavarësisë së Kosovës, (pavarësisht nga përzierja e Rusisë në zgjdhjen e çështjes së Kosovës, me qëllim që ta qetësojë Serbinë deri në “ditën e gjykimit” përfundimtar) prandaj, nuk mund të llogaritet si “akt i kryer” veto-ja e Rusisë në rastin e bllokimit të ndonjë vendimi a rezolute të OKB-së për zgjidhjen përfundimtare të statusit të Kosovës.

BAROMETRI DIPLOMATIK
13 nëntor 2006
Prof.Dr. Mehdi HYSENI
KAPITULLIMI I “GRUPIT TË KONTAKTIT” TË PRISHTINËS PARA “REPORTERIT” TË OKB-SË, MARTTI AHTISARI DHE PARA SERBISË KOLONIALISTE(!)

Për t’i hyrë në thelb kësaj çështjeje tejet serioze dhe të rëndësishme për fatin e sotshëm dhe të nesërm të Kosovës, para së gjithash shtrohen dhe, njëherit kërkojnë përgjigje objektive dhe intensive këto pyetje: (I) Cilat janë shkaqet dhe faktorët kryersorë që kanë ndikuar në dështimin e “teatrit shëtitës” së shuttle diplomacisë së emisarit special ndërkombëtar të Kombeve të Bashkuara, Martti Ahtisari me bashkëbiseduesit e grupit serbo-shqiptar në Vjenë? (II) Ku qëndron gabimi dhe faji i prolongimit të afatit të zgjidhjes së statusit të Kosovës për vitin e ardhshëm 2007, e ndoshta, edhe për vitin 2008, nëse Serbia prapë nuk do të pajtohet me njohjen e pavarësisë së Kosovës nga ana e bashkësisë ndërkombëtare? (III) Çfarë hapash dhe masash konkrete, duhet të marrë bashkësia ndërkombëtare, nëse Serbia (në bazë të kushtetutës aktuale, sipas së cilës “Kosova është pjesë territoriale e Serbisë”) do të tentojë që ushtarakisht ta rikthejë Kosovën nën sundimin e saj të egër kolonial, sikurse këtu e 100 vjet më pare? (IV) Çfarë duhet të bëjmë ne tani, pas dështimit dhe vetëdështimit në ekskursionet boshe njëvjeçare të “grupit të kontaktit” shqiptar nga Prishtina në Vjenë? (V) Cila duhet të jetë përgjigjja opcionale e fundit e politikës dhe e diplomacisë shqiptare të Kosovës në rast se Serbia (Boris Tadiqi dhe Vojislav Koshtunica) incognito janë marrë vesh që Kosovës të mos I njihet cilësia e pavarësisë si subjekt juridik ndërkombëtar?

Para se të arrihej pika kulminante e dështimit të “takimeve ekskursive” të Vjenës ndërmjet palës serbo-shqiptare, si dhe falimentimi fatal i shuttle diplomacisë së emisarit ndërkombëtar të KS të Kombeve të Bashkuara, Martti Ahtisari lidhur me çështjen e Kosovës, unë pata shkruar ca herë radhazi (me vite), se Prishtina zyrtare shqiptare nuk ka asnjë arsye që të aranzhojë asnjë “grup taktik”, që të udhëtojë në Vjenë për t’u takuar me grupin bisedues serb të Beogradit, për shkak se paraprakisht pozicionet e strategjisë politike të dy vendeve kanë qenë diametralisht të qarta në kuptimin kontradiktor: - Shqiptarët me të drejtë, me gjakë dhe me sakrifica të mëdha e mbrojnë konceptin e pavarësisë së Kosovës, kurse serbët pa asnjë të drejtë morale, as ligjore e mbrojnë konceptin e politikës së deritashme kolonialiste dhe gjenocidale shekullore të Serbisë, duke e mohuar konceptin e pavarësisë së Kosovës. Në këtë kontekst, së fundi, Parlamenti i Serbisë nxori edhe “Kushtetutën e re demokratike”, ku në Preambulën e saj Kosova figuron si “pjesë përbërëse e territorit të Serbisë”(!?)

Pavarësisht nga ushtrimi i “sondës” së diktatit të faktorëve relevantë të bashkësisë ndërkombëtare (OKB dhe BE etj.), që pala shqiptare të pranonte me çdo kusht “formulën” e shuttle diplomacisë së Martti Ahtisarit, sipas së cilës politika zyrtare e Kosovës “ka qenë e detyruar”, që të formojë grupin e saj të kontaktit prej disa vetash, e cili si në fillim, ashtu edhe në mbarim të “dialogimit” me palën serbe dhe me ndërmjetësit e KS të OKB-së, u tregua plotësisht infantile në kuptimin diplomatik, sepse brenda një viti nuk ka qenë në gjendje, që ta bindë “reporterin” e OKB-së Martti Ahtisari, se kërkesat e palës serbe nuk ishin në lidhje të drejtpërdrejtë me zgjidhjen e statusit të Kosovës, por ishin në funksion të rikthimit të drejtave dhe të kompetencave politiko-juridike, kushtetuese dhe shtetërore të Serbisë mbi Kosovën shqiptare, të ndërkombëtarizuar që nga 10 qershori 1999. Këtë, së fundi e provoi edhe dështimi i shuttle diplomacisë së Martti Ahtisarit, e edhe vetë deklaratat politike të disa anëtarëve të “grupit të kontaktit” dështues të pales shqiptare. Tanimë, si duket “diplomatët” (të cilët nuk arritën asnjë hap përparimi në bisedimet me homologët e tyre serbë dhe me palën ndërkombëtare në takimet bankrotuese të Vjenës, përpos promovimit të ambicieve të politikës së tyre prepotente individuale dhe grupore) shqiptarë të Prishtinës zyrtare shtiren se janë “penduar” për pjesëmarrjen në “takimet shëtitëse” të Vjenës, sepse epilogu i tyre u “kurorëzua me sukses” kundër pavarësisë së Kosovës. Mirëpo, një pendim i tillë psotfestum, nuk ka asnjë pikë pozitive për të justifikuar politikën dhe diplomacinë falimentuese të Prishtinës zyrtare në rastin konkret, sepse si thotë populli, tani (pas një dështimi të tillë katastrofik bjerrakohës në favor të “ringjalljes” dhe riaktivizmit të politikës dhe të diplomacisë kolonilaiste antidemokratike të Serbisë) “ka kaluar miu nëpër mustaqe”, nuk ia vlen kurrfarë pendimi, as mallkimi, sepse që në fillim as Qeveria e as Parlamenti i Kosovës nuk është dashur ta bëjnë një gabim të këtillë politik ngase në vend të caktimit të atij “grupi politik”, asht dashur që të kërkojë forma të tjera të ligjshme dhe demorkatike për shpalljen e Referendumit për pavarësinë e Kosovës, kështu që Serbisë do t’i mbyllej çdo “shtek” manvrues në planin ndërkombëtar, që të infiltrohej si “palë negociuese” direkte në zgjidhjen përfundimtare të çështjes koloniale të Kosovës. Në rast pezullimi të një vendimi të tillë të Parlamentit të Kosovës (mohimin e së drejtës ligjore dhe demorkatike të mbajtjes së Referendumit), Qeveria, Parlamenti dhe i gjithë spektri politik i Kosovës, është dashur që të kërkojnë nga OKB-ja, SHBA-ja, BE-ja etj., organizimin e një konference ndërkombëtare për zgjidhjen e statusit të Kosovës, e jo kjo çështje madhore t’u besohej blanko “grupeve negociuese” serbo-shqiptare, duke ushtruar “gjimanistikë politike” në kuadrin e ”misionit historik” të shuttle diplomacisë së Kofi Annanit, përkatëshit të dërguarit të tij special, Martti Ahtisari.

Përveç kësaj, një nga argument më thelbësore, që ky “grup i kontaktit” shqiptar të vihej jashtë përdorimit të “itinerarit ditor” të Agjendës politike të Matti Ahtisarit, duke mos marrë pjesë fare në ato “biseda rasti” pa dyshim është edhe ky: - Shuttle diplomacy e takimeve të dy grupeve (serbo-shqiptare) në Vjenë ka dështuar për shkak se objket shqyrtimi nuk ishte statusi i Kosovës, por rilegjitimimi ndërkombëtar i statusit historiko-politik-juridik dhe kushtetues i Serbisë dhe i serbëve në Kosovë.

Ahtisarët evro-ndërkombëtarë e kanë për “detyrë shtëpie”, që ta prolongojnë zgjidhjen e statusit të Kosovës për vitin e ardhshëm 2007, (e ndodh edhe në mars të vitit 2008, po qe se edhe më tej politika dhe diplomacia e Prishtinës zyrtare do të jipte pëlqime absurde, duke mbështetur projektpropozimet antipavarësi të Kosovës nga ana e mediatorëve të bashkësisë evro-ndërkombëtare) sepse ata për “pleqëri” të këtilla të popujve dhe të vendeve të armiqësuara në konflikt, edhe janë të paguar majëmërisht (me mëditje dhe me diata e privilegje të tjera speciale të imunitetit ndërkombëtar) sipas standardeve ndërkombëtare të OKB-së, të BE-së, të OSBE-së etj.

Propozimi i Martti Ahtisarit Grupit të Kontaktit, që statusi i Kosovës të shtyhet për debatim në Mars 2007, nuk duhet të na zhgënjejë, të na befasojë, as të na demoralizojë, sepse ai nuk është vetëm propozim i tij, por edhe i atyre që kanë pranuar një propozim të tillë: Grupi i Kontaktit, BE, OKB etj., si dhe propozim i vetë Serbisë së Boris Tadiqit dhe të Vojislav Koshtunicës.

Një potez i këtillë i Martti Ahtisarit është iracional dhe tejet i dëmshëm për statusin e Kosovës, sepse është në kolzion flagrant me afatin e parashikuar të Sekretarit të Përgjithshëm të KS të Kombeve të Bashkuara, Kofi Annan, që rasti i statusit të Kosovës të përmbyllej brenda vitit 2006, para së gjithash e favorizon sheshit kursin antishqiptar të politikës zyrtare të Beogradit ndaj Kosovës, që me çdo kusht po insiston të jetë faktor dhe palë negociuese në zgjidhjen e statusit përfundimtar të Kosovës, ashtu sipas “Kushtetutës së re” se “Kosova është pjesë integrale e territorit administrative dhe shtetëror të Serbisë”, kjo diplomaci serbo-evro-ndërkombëtare, që sheshit është në funksion të mohimit të pavarësisë së plotë të Kosovës si subjekt jurdiko-ndërkombëtar, politikën dhe diplomacinë e mirëfilltë shqiptare, nuk duhet sërish ta “zërë në gjumin dimëror”, ashtu sikurse deri tani, duke u bërë rob i vetëvetes dhe, fatin e Kosovës, duke e lënë në dorë të disa grupeve të interesit, sikurse ky, që politkisht dhe diplomatikisht pësoi erozion katastrofik në ekskurzionet e takimeve të Vjenës ngase ato takime nuk ishin në kurrfarë niveli shtetëror, as nuk kishin kurrfarë karakteri juridiko-politik e dipomatik ndërkombëtar midis dy palëve(shteteve) në konflikt, por kishte vetëm karakter punues të dy grupeve serbo-shqiptare, të fokusuar në “çështjet teknike” të zgjidhjes së “problemit” të minoritetit serbomalazez në Kosovë, sipas “standardeve ndërkombëtare” serbe, decentralizimin dhe rajonizimin territorial dhe administrative të Kosovës në favor të minoritetit kolonizues serbomalazez(8%). Domethënë, anëtarët e grupit të interesit të palës shqiptare të cilat kanë marrë pjesë në bisedat me anëtarët “grupit të kontaktit” gjithëserb të Beogradit, e kanë pasur për detyrë që edhe ndërkombëtarisht ta legjitimojnë para Martti Ahtisarit dhe para grupit serb të Beogradit dështimin e politikës zyrtare të Prishtinës, duke pranuar dhe vulsour procesin e decentralizimit, përkatësisht të copëtimit territorial dhe administrativ të Kosovës shqiptare në dobi të minoritetit kolonist serb.

Se anëtarët e grupit politik të shqiptarëve të Kosovës, nuk kanë qenë kurrfarë faktori, as partneri me peshë serioze politike kombëtare dhe ndërkombëtare në takimet ekskurzive të Vjenës, këtë e dëshmon edhe kjo deklaratë e një anëtari të “grupit të kontaktit” shqiptar: “ The real talks have…begun. They are not between Pristina and Belgrade, but between the members of the Contact Group”(The Economist, November 4th 2006,p.59).

Meqë sipas këtij konstatimi të Enver Hoxhajt nuk paska pasur kurrfarë bisedimi ndërmjet grupit serb dhe atij shqiptar, por kryesisht ndërmjet vendeve anëtare të Grupit të Kontaktit, atëherë, që në fillim është dashur të bojkotohen ato takime dështuese të Vjenës nga ana e palës shqiptare.Ky është gabim i dyfishtë politik i këtij grupi ngase që në fillim “e paska kuptuar lojën” e prapaskenave të anëtarëve të Grupit të Kontaktit në kurriz të pavarësimit të Kosovës, dhe nuk kanë hequr dorë prej tij, domethënë as Martti Ahtisari, as Grupi i Kontaktit nuk i ka konsideruar kurrfarë partneri serioz politik bashkëbisedues, por vetëm se e kanë shfrytëzuar për qëllime të diplomacisë së tyre prevenetive të “pezullimit të përkohshëm” të pavarësisë së Kosovës, ashtu si po iu konvenon Serbisë, Rusisë dhe serbëve, që së pari minoritetit kolonist serb në Kosovë (8%) t’ia sigurojnë autonominë politike territoriale dhe eksterritoriale, me lidhje speciale juridko-politike e administrative me Serbinë në emër të mbrojtjes së “trashigimisë historike, kulturore dhe religjioze”, duke marrë për bazë themelore numrin e kishave, manastireve dhe dioqezave ortodkse serbe etj. Këtë “falsifikat original” të identitetit historik kulturor, fetar dhe territorial, fatkeqësisht e provon edhe krijimi i një numri të komunave serbe në Kosovë (në bazë të “standardeve ndërkombëtare” serbe të decentralizimit), të cilat do të kenë autoniminë e plotë politike, territoriale, ekonomike, financiare, arsimore, policore etj. Domethenë, në të ardhmen, këto komuna do të jenë subjektet politiko-juridike dhe ligjore të entitetit serb në Kosovë, që në kuadrin e një bashkësisë komunale serbe, do të kërkojnë “federalizimin” e Kosovës, përkatësisht krijimin e minishtetit paralel serb sipas modelit të “Republika srpska” në Bosnjë e Hercegovinë ose si kantone të veçanta siç është rasti me kantonet e Zvicrës apo me Tirolin e Italisë. Në rast se nuk ia arrijnë një qëllimi të këtillë, që Kosovën në kuptimin juridiko-kushtetues dhe administrativ ta ndajnë në dy entitete të barbarta, atëherë Serbia dhe serbët, do të luajnë në “letrën e fundit” (duke llogaritur në mbështetjen e Rusisë dhe të aleatëve të saj, siç janë Kina dhe Franca) , duke kërkuar ndarjen e Kosovës, edhe pse kundër këtij opcioni, tanimë janë deklaruar OKB-ja, BE-ja, Grupi i Kontaktit etj. Mirëpo, kjo nuk do të thotë se këta organizma relevantë të bashkësisë ndërkombëtare, nuk do t’i modifikojnë qendrimet dhe pozicioent e tyre lidhur me njohjen e pavarësisë së Kosovës. Shembull konkret paralajmërues së një politike të këtillë të mundshme revizinuese, është pa dyshim arritja e marrëveshjes së Martti Ahtisarit me anëtarët e Grupit të Kontaktit, që për statusin e Kosovës, në shkallë ndërkombëtare, të debatohet në mars të vitit 2007, pasi të kenë marrë fund zgjedhjet parlamentare në Serbi, më 21 janar 2006.

Në Vjenë nuk u debatua për statusin e Kosovës, por për pavarësimin dhe për njohjen e të drejtave politike dhe autonome të minoritetit serb me “lidhje speciale” nën sovranitetin shtetëror të Serbisë, jo të shtetit të ardhshëm të pavarur të Kosovës(!)

Pse shuttle diplomacy e Martti Ahtisarit ( i dërguari special i KS të Kombeve të Bashkuara për Kosovën) së bashku me “diplomacinë” e grupit negociator serbo-shqiptar në Vjenë ka dështuar keq për shkak të politikës destruktive nacionalshiviniste antishqiptare të Beogradit zyrtar, të përfaqësuar nga “emisarët” e saj në “takimet ekskursive” me homologët e tyre të një grupi tejet efemer të interesit politik nga Prishtina zyrtare, kjo nuk është kurrfarë befasie, sepse ky dështim ka qenë transparent qysh para se t’ia fillonin takimeve të tyre të dy “grupet e interesit” (e jo kursesi palët ndërshtetërore, të përfaqësuara nga titullarët e qeverive dhe të parlamenteve të Kosovës dhe të Serbisë, as nga kryetarët e këtyre dy vendeve, Fatmir Sejdiu dhe Boris Tadiq), të cilat në asnjë mënyrë nuk kanë pasur kurrfarë kapaciteti politiko-diplomatik, që të ndikojnë pozitivisht në justifikimin e shuttle diplomacy së gabuar të KS të Kombeve të Bashkuara, të fokusuar në matjen e pulsit politik për “pajtimin” e palëve në konflikt, e jo të arritjes së ndonjë marrëveshjeje historike me karakter të kompromisit politik ndërkombëtar lidhur me zgjidhjen e statusit të Kosovës.

Pra, esenca politiko-diplomatike e takimeve të Vjenës së dy grupeve të interesit politik nuk ka qenë, që në kuadrin e tyre, të arrihet ndonjë marrëveshje reale për palët në konflikt, por më tepër ka pasur karakter paralajmërues të promovimit të politikës së diktatit dhe të imponimit të ndonjë formule sakate ndërkombëtare, të aranzhuar në emër të Martti Ahtisarit dhe në llogari të politikës kolonialiste të Serbisë zyrtare, që do të binte ndesh me kërkesën legjitime dhe legale të popullit shqiptar të Kosovës, që nënkupton realizimin e së drejtës së vetëvendosjes së Kosovës sipas standardeve juridike të së drejtës ndërkombëtare.

Një nga shkaqet kryesore që ka ndikuar negativisht në dështimin e shuttle diplomacisë së Martti Ahtisarit në Vjenë, është pa dyshim obstruksioni i politikës antishqiptare dhe antievropiane të Serbisë, si dhe qëndrimi dhe kalkulimet e parapaskenave të diplomacisë së disa vendeve anëtare të Grupit të Kontaktit për Kosovën, të cilat fshehurazi dhe haptazi, duke marrë anën e Serbisë, kanë ndikuar në minimin e takimeve njëvjeçare të grupeve biseduese në Vjenë. Kështuqë, si rrjedhim i veprimit koherent (të dukshëm dhe të nëndheshëm) të mekanizmave dhe të kanaleve të ndryshme të kombinatorikës së diplomacisë dhe të propagandës serbe evro-ndërkombëtare versus pavarësisë së Kosovës, Beogradi ia arriti që të fitojë në kohë (natyrisht, duke u konsultuar dhe ndihmuar paraprakisht, direkt dhe indirekt nga aleatët tradicionalë ndërkombëtarë), duke nxjerrë “kushtetutën e re”, duke mabajtur Referendumin, si dhe tani ka shpallur edhe afatin e organizimit të zgjedhjeve parlamentare në Serbi, të parashikuar për 21 janar 2007.

I gjithë ky “aktivitet i ngjeshur” antishqiptar i politikës dhe i diplomacisë serbe, është shkaku dhe pasoja pse ka dështuar shuttle diplomacia e Martti Ahtisairt dhe antidiplomacia e “teatrit shetitës” negociator të Prishtinës. Këtë avantazh në kuptimin e faktorizimit të politikës dhe të diplomacisë së Serbisë në planin ndërkombëtar, e provoi edhe vendimi i prerë i Martti Ahtisarit, që debatimi i statusit të Kosovës, të lihet për “një ditë më të mirë”, pasi të dalë pranvera, “të nxehet moti” diku në fund të marsit 2007 ose 2008, për shkak se sipas “justifikimit” të tij para anëtarëve të Grupit të Kontaktit (Amerika, Italia, Rusia, Anglia, Gjermania, Franca), në sesionin e bërë më 10 nëntor 2006, së pari, duhet të përfundojnë zgjedhjet parlamentare në Serbi, e pastaj, të vihet në “rend dite” statusi i Kosovës(!?)

Me gjithë krijimin e përshtypjes dhe të vlerësimeve në opinion publik, se për shtyrjen e afatit të zgjidhjes së statusit të Kosovës për vitin 2007, është i vetmi fajtor Martti Ahtisarit, ky nuk është fakt i qëndrueshëm, sepse në marrjen e një vendimi të tillë kanë ndikuar edhe dy fatorët e theksuar më sipër (Serbia dhe Grupi i Kontaktit). Këtë e provon edhe kjo deklaratë zyrtare e tij dhënë masmediave ndërkombëtare: “Këtë vendim e kam marrë në bazë të vendimit të Boris Tadiqit, si dhe në bazë të konsultimit paraprak me shtetet anëtare të Grupit të Kontaktit për Kosovën”. Lind pyetja, kjo është “rruga e pranueshme” e diplomacisë multilaterale serbo-evropiane ndërkombëtare si “opcioni real” për njohjen e pavarësisë së Kosovës, ashtu sikur është deklaruar botërisht shumica dërrmuese (90%) e popullit shqiptar në Kosovë? – JO! Kursesi, sepse kjo është rruga njëkahshe zvarritëse dhe kontradiktore, që shpie vetëm në favorizimin e politikës grabitçare kolonialiste të Serbisë në copëtimin dhe në sundimin e Kosovës, edhe pse kjo de facto është nën protektoratin ndërkombëtar të OKB-së (10.06.1999 -2006).

S’ka dilemë se “vendimi unilateral” i Martti Ahtisarit, përkatësisht i Grupit të Kontaktit që shqyrtimi i çështjes së Kosovës, të lihet për fillimin e vitit 2007, është në kolizion edhe me qëndrimet, me pikëpamjet dhe me raprotet zyrtare publike parparke të bashkësisë ndërkombëtare, sipas të cilave parashikohej që zgjidhja e statusit të Kosovës, të mbyllej përfundimisht me dhjetorin e vitit 2006.

Mirëpo, sa ia vlen t’i pasqyrojmë faktet e bazueshme kundër një vendimi të tillë absurd të Marti Ahtisarit, përkatësisht të Grupit të Kontaktit, kur në politikë gjërat ndyrshojnë jo “brenda natës”, por brenda minutës, sipas interesave të ndryshme të atyre instuticioneve dhe faktorëve të sistemit shtetëror ndërkombëtar që diktojnë dhe imponojnë zgjidhjet e tyre popujve dhe vendeve të dobëta dhe të pafuqishme, siç është rasti konkret i Kosovës me status kolonial serbomalazez-jugosllav që nga shtatori i vitit 1912. Se në çfarë stadi janë unikë Marti Ahtisari, Grupi i Kontaktit. Bashkimi Evropian etj., që statusi i Kosovës të lihet për më vonë, ashtu si u kenvenon interesave të tyre të “tregut liberal” politik dhe eknomik, dhe interesave të sistemit kolonialist të Serbisë gjenocidale, provon edhe deklarata mbështetëse e Havier Solanës dhe e Oli Ren(zyrtarët më të lartë të BE-së) vendimit të Marti Ahtisarit, të cilët e kanë kualifikuar pozitivisht dhe “tejet të arsyeshëm” ngase Martti Ahtisari ka marrë parasysh vendimin e kryetarit të Serbisë Boris Tadiq, që më me 21 janar 2007, të mbahen zgjedhjet parlamentare në Serbi?! Mirëpo, një “jusitifikim” të vendimit të tillë absurd të Marti Ahtisarit dhe të mbështetësve të tij evro-ndërkombëtarë, që kinëse për hir të zgjedhjeve parlamentare në Serbi, në janar të vitit të ardhshëm, në mënyrë objektive dhe të papritur e përgënjeshtron kjo deklaratë zyrtare e kryeministrit të qeverisë së Serbisë, dr. Vojislav Koshtunica: “ Mandati i Ahtisarit nuk është që të mendoj për zgjedhjet në Serbi, por që t’i sigurojë negociatat e mirëfillta për Kosovën, gjë që deri tani nuk ka pasur kurrfarë negociatash të tilla, si dhe të ndihmojë që të gjendet zgjidhja në përputhje me Kartën e Kombeve të Bshkuara”.

Ja, edhe pse kjo deklaratë rrjedh nga burimet e anës së kundërt të barrikadës të politikës zyrtare serbe të Beogradit, përveç nxjerrjes në shesh të dobësive të diplomacisë së Marti Ahtisarit, Vojislav Koshtunica (natyrisht, pas arritjes së objketivave dhe synimeve të politikës së qeverisë së Serbisë, me ç’rast me sukses e amortizoi politikën e grupit politik infantil nga Prishtina dhe shuttle diplomacinë e OKB-së nën drejtimin e Marti Ahtisarit) nxori në pah faktin e qëndrueshëm, që tërësisht mbshtet edhe të vërtetën tonë se në Vjenë nuk pasur, as nuk janë zhvilluar kurrfarë negociatash për statusin e Kosovës, por për “çështjet teknike” të rikthimit të pushtetit shtetëror serb në Kosovë.

Këtë të “panjohur” të politikës sabotuese të Beogradit, tanimë e kanë kuptuar edhe anëtarët e “grupit të kontaktit” shqiptar nga Pirshtina, por tanimë kjo është e kotë, sepse shuttle diplomacia e Marti Ahtisarit dhe e Beogradit i la “me të dy këmbët në baltë”, nuk ia arritën që në praninë e masmediave dhe fotoreporterëve ndërkombëtarë t’i vëjnë firmat e tyre për pavarësinë e Kosovës.

Vendimi “unilateral” i diplomacisë multilaterale të Marti Ahtisarit, si dhe diplomacia bojktuese e Beogradit (e cila përmes formave të ndryshme: kushtetuta, referendumi dhe zgjdhejet paralamentare etj., e përfituan Marti Ahtisarin, Havier Solanën Oli Renin, Kofi Annanin, anëtarët e Grupit të Kontaktit ) janë edhe një dëshmi më shumë që i mohojnë deklaratat e papeshuara të disa politikanëve diletantë (siç ishte Lutfi Haziri etj.) të grupit bisedues të Prishtinsë se, “po vjen pavarësia”!? Se “është nisur pavarësia nga Vjena për në Prishtinë”?! etj.etj.

S’ka dyshim se në një afat të gjatë, do të kurorëzohet me sukses pavarësia e pashmangshme e Kosovës, por jo me kësi “trabnata” të “cirkut politik” të dështuar, të cilët në plan të parë kanë inetresein e tyre personal, karrierist, grupor dhe partiak, të cilët 1 vjet rresht harxhuan kohën poshtë-lart Prishtinë-Vjenë-Beograd (duke u vetëmashtruar dhe, duke e mashtruar dhe gënjyer keq opinion e gjerë publik shqiptar, se “po vjen pavarësia”) ,duke harxhuar evro të buxhetit të padhimbshëm të qeverisë së Kosovës, duke shetitur me avion në relacionin Prishtinë-Vjenë, por politikisht, diplomatikisht, kombëtarisht dhe ndërkombëtarisht, epilogu i tyre ishte i zi dhe tragjik ngase së bashku me kyremediatorin e tyre ndërkombëtar, Marti Ahtisari kapitulluan nga politika, propaganda dhe diplomacia serbomadhe e Beogradit, gjë që ky dështim patjetër, do të ketë pasoja edhe në të ardhmen për avancimin e zgjidhjes së statusit të Kosovës.

Me çështjen e dështimit dhe të dështuarve në “takimet ekskursive” nuk duhet të harxhojmë kohën e vlefshme për momentin, por lind pyetja e pashmnagshme: çka, qysh, dhe si të veprohet tani, pas mbylljes së “provës gjenerale” dështuese të “teatrit shetitës” politik në Vjenë? – Për të evituar rrezikun e defaktorizimit të plotë të politikës zyrtare shqiptare, Qeveria dhe Parlamenti i Kosovës, me procedurë urgjente, nevojitet që tani, të ndërmarrin hapa konkret dhe masa preventive për paralizimin total të politikës, të diplomacisë dhe të legjislacionit të Serbisë kundër përzierjes së saj të mëtejme në çështjet e brendshme të Kosovës. Edhe pse Kosova ndodhet nën mandatin ndërkombëtar të OKB-së, Qeveria dhe Parlamenti I Kosovës me consensus, duhet të arrijnë marrëveshjen e tyre të përbashkët, që në muajin dhjetor 2006 të oragnizohet REFERENDUMI gjithëpopullor për shpalljen e pavarësisë së Kosovës. Vetëm mbajtja e REFERENDUMIT, do të ishte baza dhe forma më e drejtë dhe më e justifikueshme ligjërisht dhe demokratikisht në realizimin e plotë të së drejtës së vetëvendosjes së Kosovës. Vetëm kjo formë ligjore dhe demorkatike, e pranueshme edhe për të drejtën dhe sistemin pozitiv juridik ndërkombëtar, do t’ia mbyllte Serbisë të të gjitha “vrimat ligjore” të manipulimit të mëtjemë me statusin e Kosovës në arenën e marrëdhënieve dhe të diplomacisë së bashkësisë ndërkombëtare.

Në thelb, kjo do të ishte përgjigjja më racionale, më konkrete dhe më përmbajtësore kundër kompllotit të politikës kolonialiste serbe të Beogradit dhe të diplomacisë evro-ndërkombëtare, e cila do të zhbalanconte projektplanet e fshehta dhe të hapura të afateve pambarim dhe taktizuese për “zgjidhjen” e problemit kolonial të Kosovës.

Pra, tanimë, pas dështimit të “grupit të kontaktit” shqiptar në “takimet ekskurzive” të Vjenës, Qeveria dhe Parlamenti i Kosovës, nuk duhet të humbasin kohë në analzimin e minusave të deritashëm të politikës së tyre (pse dhe qysh i mashtroi Marti Ahtisari dhe mbështetësit e tij kontradiktorë të diploamcisë evro-ndërkombëtare), as në mbajtjen e ndonjë séance të Parlamentit të Kosovës për nxjerrjen e ndonjë Rezolute të shpalljes së pavarësisë së Kosovës, sepse sipas “disponimit” të politikës së deritashme të bashkësisë ndërkombëtare lidhur me njohjen e së drejtës së vetëvendosjes së Kosovës, ekziston rreziku i mundshëm që një resolute a vendim të tillë të Parlamentit të Kosovës, ta ketë anuluar pikësëapri UNMIK-u, përkatësisht OKB-ja, e së këndejmi edhe Bashkimi Evropian dhe Grupi i Kontaktit.

Ndërkaq, po qe se organizohet (në qoftë se qeveria dhe parlamenti i Kosovës e duan përnjëmendë dhe e mbështesin me devotshëmeri pavarësimin e Kosovës), RFERENDUMI, duhet të organizohet patjetër, dhe sa më shpejt të jetë e mundur brenda afatit të muajit të ardhshëm, si kundërpeshë dhe kundërpërgjigje politikës antipavarësi të Serbisë dhe përkrahësve të saj evro-ndërkombëtarë, kjo formë insitucioanle e ligjshme dhe demokatike e Referendumit nuk ka gjasë që të anulohet nga bashkësia ndërkombëtare, por ajo, do ta ketë legalizuar dhe pranuar, ashtu siç e njohu, ndër të tjera, edhe referendumin e Serbisë, edhe pse ai ishte në kundërshtim të plotë me njohjen e pavarësisë së Kosovës. Mirëpo, de facto dhe de jure, organzimi i referendumit është çështje e brendshme dhe e drejtë e çdo shteti demokratik dhe të lirë.

Pra, në potez për shpalljen e pavarësisë së Kosovës është politika dhe legjislacioni i Qeverisë dhe i Parlamentit të Kosovës, e jo Beogradi, as Martti Ahtisari e as Brukseli zyrtar, që tani duket se kanë gjetur gjuhë të përbashkët për kontestimin e së drejtës së vetëvendosjes së Kosovës. Mirëpo, këtë plan startegjik të diploamcisë serbo-evripiane ndërkombëtare, e ka për detyrë dhe të drejtë ligjore, morale dhe demokratike ta prish në themel Prishtina zyrtare, duke e shpallur me procedurë të shkurtër REFERENDUMIN, sepse kjo është forma më oportune e demokracisë, që populli në formë demorkatike dhe të votes së lire, të shpreh vullnetin e tij Sovran.

Ndryshe, në mungesë të mbajtjes së REFERENDUMIT (në pranverë ose në vjeshtë të viteve të ardhshme) do të triumfojë shuttle diploamcia fatale e Marti Ahtisarit dhe e Grupit të Kontaktit, cila pas mbarimit të zgjedhjeve parlamentare në Serbi, më 21 Janar 2007, sërish pritet të vihet në veprim versus pavarësisë së Kosovës.

ÇASJE POLITIKE
Prof.Dr.Mehdi HYSENI
13 nëntor 2006

NUK ËSHTË KOHA E “HAPES SË DOSJEVE” NË SHQIPËRI, POR E RIBASHKIMIT TË SHQIPTARËVE DHE TË SHQIPËRISË ETNIKE!

* Sa herë që ngritet ndonjë kërkesë a problem i shqiptarëve në gjysmë Shqipërinë e kolonizuar (Serbi, Mali, Zi, IRJM dhe Greqi) që të vihet për shqyrtim në “rend dite” në planin gjithëkombëtar shqiptar dhe në atë ndërkombëtar, del dikush nga hiri i kohës (në rolin e feniksit profiterik) kërkon që të “hapet ndonjë dosje, a konflikt i brendshëm në Shqipëri, ashtu siç ndodhi në janar-shkurt të vitit 1997, me qëllim që ta shpërqëndrojë vëmendjen nga problemi ekzisitues i pazgjidhur kolonial i shqiptarëve dhe i gjysmë Shqipërisë Etnike në Ballkan.

Kohëve të fundit po shkruhet me pompë lidhur me temën “hapja e dosjeve” të periudhës së sistemit komunist në Shqipëri. Dakord, në parim, edhe unë jam që të “happen ato dosje”, por kur t’iu vijë koha, pasi të kemi kryer punën me dosjet e gjenocideve të jashtme serbo-malazezëve dhe grekëve mbi shqiptarëve (shekjut XIX dhe XX), JO tani, kursesi, sepse ato tash nuk kanë kurrfarë prioriteti kombëtar, shtetëror, as ndërkombëtar, por fati i kombit të copëtuar dhe të kolonizuar shqiptar në Ballkan, i cili edhe sot në periudhën e transicionit demokratik të Evropës Lindore dhe Juglindore, është në udhëkryqin më të rrezkishëm të historisë së tij të deritashme.

Pavarësisht nga “iniciativa obliguese” dhe dëshira e Ismail Kadares dhe partizanëve të tij, që me “shenjë urgjente”, të hapen dosjet e sigurimit gjatë periudhës së kaluar të Shqipërisë socialiste, këtë “iniciativë” të nuk do të duhej ta mirrte në konsideratë qeveria e sotme shqiptare, sepse nuk është momenti historik, as politik, që t’iu heqet “pluhuri i harresës” atyre dosjeve, sepse në rend dite kemi hapjen e dosjeve njëshekullore të gjenocidit kolonial serbo-malazez, grek dhe sllavomaqedon mbi shqiptarët dhe mbi gjysmën e Shqipërisë Etnike. Kjo është tema prioritare jo vetëm e qeverisë demorkatike të Tiranësa, por e gjithë shqiptarëve anembanë Shqipërisë Etnike, si dhe në tërë diasporën shqiptare në përmasa botërore.

Pra, po qe se duam të dëshmohemi para vetes dhe të tjerëve se me vepra konkrete jemi përcaktiar për reformat demokratike në Shqipëri, atëherë politika dhe diplomacia e Shqipërisë së sotme, së pari, do të duhej, që të fillojnte me përgatitjet serioze përkitazi me ngritjen e kërkesës zyrtare para institucioneve përkatëse të bashkësisë ndërkombëtare për hapjen e dosjeve të gjenocidit të Serbisë, të Malit të Zi dhe të Greqisë ndaj shqiptarëve dhe territorit etnik të Shqipërisë, që nga viti 1878 e deri më sot. Ky duhet të jetë preokupimi ynë i përbashkët si në sfondin e politikës, të diplomacisë dhe të shkencës shqiptare, ashtu edhe në atë të politikës ndërkombëtare.

Ky do të duhej të ishte itinerari i interesave dhe objketivave prioritare të politikë së brendshme dhe të jashtme të Shqipërisë, e jo fokusimi në hapjen e dosjeve të sistemit komunist me karakter të brendshëm. Ka kohë, kur do të vijë në rend dite, edhe hapja e dosjeve të komunizmit në Shqipëri. Pasi t’i kemi qëruar hesapet me dosjet e gjenocidit serbo-malazez e grek, atëherë politikës dhe rendit demokratik shqoqëror në Shqipëri i mbetet si detyrë që të merret me “dosjet vetjake” të sistemit të kaluar komunist.

Gjithashtu, në këtë vështrim, duhet të ndjekim edhe shembujt e shteteve ish-socialiste të Evropës Lindore, të cilat , me sa duket asnjëra prej tyre, ende nuk kanë filluar me hapjen e dosjeve të shërbimeve të tyre sekrete gjatë kohës së komunizimit.

Po qe se ndonjë faktor i jashtëm ushtron presion (gjë që deri tani, asnjë faktor i jashtëm nuk ka parashtruar asnjë kërkesë të tillë për hapjen e dosjeve të sistemit komunist në Shqipëri), që politika shqiptare të fillojë një proces të tillë, atëherë ne duhet të tregohemi të matur dhe të përmbajtur, e të mos të shplaojmë “plagë të vjetra” të kohës së fashizimit dhe të komunizmit, sepse një rrugë e tillë do të na rikthente në të kaluarën e hidhur të hakmarrjes dhe të vëllavrasjes, e këtë e duan të gjithë armiqtë tanë fqnij, të cilët, edhe sot në fillimshekullin 21 janë duke na mbajtur “lakun e pazgjidhur në fyt” me statusin e robit kolonial në zemër të Evropës demokratike, të integruar dhe të civilizuar, duke na quajtur “ekstremistë” dhe “terroristë” vetëm pse jemi shqiptarë dhe, vetëm pse po kërkojmë prej tyre dhe prej bashkësisë ndërkombëtare, që të na rikthehen të drejtat tona ligjore mbi pasurinë tonë legjitime të patudnshme, që quhet me emrin Shqipëria Etnike. Asgjë më tepër nuk jemi duke kërkuar veçse të drejtën tonë historike mbi territorin indigjen të Shqipërisë sonë etnike ilire, nuk duam asnjë pëllëmbë të tokave të huaja të fqinjve tanë sllavë, sepse ato nuik na duhen në asnjë mënyrë, sepse janë prona të huaja dhe, si të tilla, edhe duhet të ngelin të paprekura në pronësinë e titullarëve të tyre.

Po qe se fillon procesi në “hapjen e dosjeve” në Shqipëri, atëherë s’ka asnjë dilemë se prej tyre, do të përfitojnë vetëm armiqtë e shqiptarëve dhe të Shqipërisë. Kjo do të ishte rruga më e pranueshme e vënies në harresë të të gjitha gjenocideve të deritashme serbo-malazeze dhe greke, të kryera mbi shqiptarët dhe Shqipërinë (1842-2006).

Në kuptimin e ngushtë (domethënë shqiptarët nuk do të përfitonin asgjë të dobishme me “hapjen e dosjeve” sipas dëshirës instruktive dhe “largpamëse” të Ismail Kadares dhe mbështetësve të tij), por në kuptim të gjerë, do të përfitonin të gjithë armiqtë tradicioanlë sllavë të Shqipërisë, sepse do të shpëtonin nga “vala e darës” së përgjegjësisë historike për gjenocidet e kryera mbi shqiptarët dhe Shqipërinë Etnike.

Më thjesht, me procesin e “hapjes së dosjeve” në Shqipëri, prapë do të mbetej “incognito” dhe i pandëshkuar ndërkombëtarisht gjenopcidi i jashtëm serbo-malazez dhe grek mbi shqiptarët dhe mbi terrioret e copëtuara dhe të kolonizuara të Shqipërisë së tyre Etnike. Për të mos ndodhur një anakronizëm i tillë politik dhe kombëtar si politika, ashtu edhe shkenca shqiptare, assesi nuk do të duhej të përkrahnin një iniciativë dhe propozim të tillë të Ismail Kadares dhe të tifozëve të tij, që tani të përqëndrohen në “hapjen e dosjeve” në Shqipëri, sepse kjo do të ishte një rrugë pakrye dhe me pasoja të paparashikueshme, që do të çonte në shpagime dhe gjakderdhje të reja vëllavrasëse mbi baza idologjike, partiake dhe grupore. Kjo tragjedi e re më së paku, do t’iu duhej shqiptarëve, edhe kështu të sakatosur, të robëruar, të varfëruar dhe të syrgjynosur në “enklavat” dhe në “eksklavat” kolonilaiste të Serbisë, të Malit të Zi, të Greqisë dhe të IRJM-së.

Pra, edhe rasti i shtruarjes së kërkesës naive dhe absurde të “hapjes së dosjeve” në Shqipëri nga ana e atyre që ndodhen jashtë Shqipërisë (në Paris, në Athinë, në Beograd, në Podgoricë, në Shkup, në Ankara, në Amerikë, në Evropë, në Australi etj.) nuk duhet të mirret në konsideratë nga qeveria e Tiranës, sepse me qëllim të caktuar kanë “ngatërruar” numrat e objektivave dhe të interesave prioritare të politikës së brendshme dhe të jashtme të Shqipërisë.

Shkurt e shqip, pa asnjë dozë të politikës taktizuese dhe manipuluese në frymën e paternalizimit në dëm të interesit të përgjithshëm kombëtar dhe shetetëror të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike në Ballkan, hëpërhë nuk është në plan të parë “hapja e dosjeve” të “disidentit politik” të Ismail Kadares gjatë periudhës së socializmit në Shqipëri, por para së gjithash në plan të parë janë: pavarësia e Kosovës, rajonizimi dhe decentralziimi i terriroreve shqiptare në Mal të Zi dhe në Serbinë Jugore, rikthimi i çamëve në Çamëri, si dhe federalizimi i i pushtetit shtetëror të IRJM-së. Të gjitha këto çështje me interes jetik dhe parësor gjithëkombëtar shqiptar na apostrofojnë, që mos të bëhemi të shurdhër, të verbër dhe rob i vetëvetes, por të mirremi me zgjidhjen e çështjes së përgjithshme kombëtare shqiptare në Ballkan, e cila në mënyrë procesuale dhe të sigurt do të na shpie drejt shkolonizimit dhe pavarësimit të të gjithë shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, ashtu siç ka ndodhur edhe me popujt dhe me vendet e tjera fqinje në Ballkan. As më pak e as më shumë.

Nëse pretendojmë dhe duam që të integrohemi sa më shpejt me popujt e tjerë të Evropës së sotme, atëherë ne nuk duhet të dalim nga “tema” e demokracisë dhe e demorkatizimit, e të kthehemi në të kaluarën e perënduar, por duhet të angazhohemi dhe të përqëndrohemi në të sotmen, dhe ta pyesim veten se çfarë kemi bërë brenda 18 vitet e shkuara në kohën e demokracisë së sotme, edhe si individ, edhe si kolektivitet, e edhe si shetet në krahasim me shtetet e tjera të Evropës Juglindore, të cilat, edhe ato, sikurse Shqipëria në kohën e komunizmit (1845-1990) kishin të njëjtin status. Mirëpo, asnjëra prej tyre, deri tani nuk kanë shtruar kërkesën e “hapjes së dosjeve”, ashtu si ka kërkuar “disidenti politik” Ismail Kadare, për shkak se potencialin e tyre njerëzor, intelektual, politik dhe shkencor e kanë përqëndruar në ndërtimin dhe në realizimin e objektivave dhe të detyrave të sotme, që rezultojnë nga agjenda e rendit të ri botëror (integrim, zhvillim ekonomik, demokratizim, modernizim dhe përparim tekeniko-teknolgjik shkencor etj.)

. Pra, të ndjekim edhe ne shembullin e vendeve dhe popujve të tjerë në Evropë dhe në rajon (sepse edhe ata kanë pasur “dosje” tyre, jo vetëm Shqipëria) që çon drejt pajtimit, progresit dhe integrimit në përmasa evropiane dhe globale botërore, e jo të mirremi edhe nja 50-100 vjet të tjera me vetëvetën, duke vendnumëruar si një nga vendet më të pazhvilluara në botë.

Pas Darkës së Lamës vie Viti i Ri, pavarësia në pritje edhe për një vjet

Le të shpresojmë atë që filluan demokratët edhe do ta përfundojnë, realizimin e ëndrrës së kosovarëve për vitin 2007, por jo mëtutje me këta kaskaderë politik, që flejnë ditën e shohin ëndërra natën

shkruan: Ali Hertica
/12 nëntor 2006/

- Nuk ishte për t'u çuditur fare deklarata e Ahtisarit për shtyerjen e statusit përfundimtar të Kosovës, ngase kishte paralajmërime edhe më herët, por ishte për brengosje kokëfortësia e Grupit Negociator se nuk do të ketë shtyrje dhe deklaratat e tyre pompoze se votimi për kushtetutën serbe nuk ka lidhje me Kosovën.

Ishin këto sinjale të mjaftueshme të një jo serioziteti politik, por edhe të një sharlatanizmi të përçudshëm. Shtyrja dëshmon edhe diç të re, ata fare nuk janë të informuar për ecuritë politiko-diplomatike në botë, por vazhdimisht luajnë rolet e palaçove duke mbajtur kinse informacionet e rëndësishme të konservuara, dhe si t'u besohet mëtej këtyre "bashibozukëve", ku është strukur zëdhënësi Skënder Hyseni që shkundte në ajër planin rezervë të kosovarëve, ashtu si Llazar Mojsovi dikur, i cili sillte kob për shqiptarët.

Më shqetësoi edhe deklarata e Thaçit ngase ai u besonte besëtytnive dhe nuk ishte i sigurt në fjalët dhe angazhimin e tij politik, shpresonte se nuk do të "tradhtohej" nga amerikanët dhe evropianët, politika nuk njehë emocione, njehë pragmatizmin dhe interesat. Doli se nuk kishin të drejtë shqiptarët për të satën herë për komoditetin e skajshëm, se vota për kushtetutën serbe dhe preambula që mbante Kosovën nën kthetra krijojë probleme të mëdha edhe në fushën e juridiksionit ndërkombëtarë.

Rezoluta e pamposhtur ende 1244, i referohet sovranitetit ish-jugosllav, dhe pa asnjë rezistencë të faktorit shqiptarë futi nën sqetull Kosovën edhe në kushtetutën serbe. Zgjedhjet e paralajmëruara në Serbi rrëzuan shpresat e shqiptarëve se 2006 do të sjell fat, nuk ka gjë të keqe që dëshirat tona t'i shtyjmë edhe pas ndërrimit të motmoteve, me një dëshirë gëzuar Vitin e Ri, duke pritur vitin e 8-të të lirisë UNMIK-ase.

Viti 2007 do të sjellë ndryshime të mëdha si në kreun e BE-së, ashtu edhe në atë anglo-amerikane, sidomos pas trysnive të mëdha në Bler-in dhe Bushi-in për shkak të luftës në Irak, kjo u vërejt menjëherë gjatë zgjedhjeve të fundit për përfaqësuesit në Kongres (Dhomën e Përfaqësuesve dhe në Senat) ku demokratët fituan shumicën e ulëseve.

Politika amerikane do të frymojë pak më ndryshe kjo u kuptua përnjëherë me dorëheqjen e sekretarit të mbrojtjes z. Donald Ramsfeld, sigurisht që do të luhatet edhe karrika e ambasadorit amerikan në OKB, z. John Bolton, qysh në janar, meqë nominimin e tij duhet ta verifikoj kongresi me shumicë dominante demokratë.

Le të shpresojmë atë që filluan demokratët edhe do ta përfundojnë, realizimin e ëndrrës së kosovarëve për vitin 2007, por jo mëtutje me këta kaskaderë politik, që flejnë ditën e shohin ëndrra natën.

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr.Mehdi HYSENI
01 nëntor 2006
REFERENDUMI DHE “KUSHTETUTA E RE” E SERBISË
VERSUS PAVARËSISË SË KOSOVËS SHQIPTARE

Vojislav Kostunica: “Kosovo je srce Srbije”
(FONET,26 octobar 2006)

Përgjigja e autorit: Historikisht dhe ligjërisht, Kosova kurrë nuk nuk ka qenë, nuk është, as nuk do të jetë zemër e Serbisë, as e serbëve, sepse ka qenë, është, dhe për jetë të jetëve, do të mbetet zemra e trupit natyror të Shqipërisë Etnike dhe të shqiptarëve në Ballkan.

Edhe kjo pozë fotografike është dëshmi se kryeministri i qeverisë së Serbisë, dr.Vojislav Koshtunica është tejet i brengosur dhe “vizionar” lidhur me ardhmërinë e statusit të Kosovës. Mirëpo, edhe pse premieri serb e ka tejet të qartë se Kosova kurrë më nuk do të rikthehet nën sovranitetin kolonial të Serbisë së Madhe, ky sikurse dikur në “kohën e mesjetës” së Slobodan Milosheviqit, në rolin e apostullit të nacionalizmit serbomadh, për ta ngushëlluar veten dhe për t’iu hedhur “hi e pluhur syve” opinionit të brednshëm politik serb, duke derdhur lotë krokodili, ende po sheh ëndërra ditën dhe po ushqen iluzione të shkreta sikurse ish-kryetari i tij, Slobodan Milosheviq, sikurse patriarku i tij Pavle, sikurse vladika Artemije Radosavleviq (kryepolitikanë të regjur të Kishës Ortodkse Serbe), sikurse Akademia e Shkecave dhe e Arteve të Serbisë, sikurse qeveria e tij, dhe parlamenti i Serbisë së bashku me kryetarin aktual të Republikës së Serbisë, Boris Tadiq, Kosovën e quan dhe e konsideron pa asnjë të drejtë “Zemër të Serbisë”(!?)

Pikërisht, duke u bazuar në sentimentin e lashtë të nacionalromantizimit, të shovenizmit dhe të simbolizmit mitologjik kishtar serbomadh(të falsifikuar dhe të improvizuar me shekuj në kurriz të territoreve indigjene të Shqipërisë Etnike), qeveria dhe parlamenti i Serbisë nxorën Kushtetutën e re, ku në perambulën e saj thuhet se “Kosova është pjesë integrale e territorit të Serbisë”?!

Në këtë vështrim, shtrohet pyetja serioze, si mund të quhet e re dhe demokratike kushtetuta e theksuar serbe, kur përmbajtja e saj është me bazë të vjetër dhe e barasvlershme me atë të Kushtetutës paraprake të Serbisë së vitit 1989 të Slobodan Milosheviqit, ku në dispozitat e saj, “Kosova figuronte si provnicë e Serbisë”?! Pikërisht, si rrjedhim i kësaj kontradikte kushtetuese, juridike dhe historike, Serbia e Slobodan Mikosheviqit së bashku me Vojislav Koshtunicën dhe me Kishën Ortodkse Serbe, edhe zhvilluan terrorin dhe gjenocidin shtetëror serb mbi shqiptarët dhe Kosovën shqiptare (1989-1999), sepse shqiptarët me gjithë sakrificat dhe me viktimat e panumërta nuk pranuan, që Kosova të mbetej nën “shajkaçën” çentiko-fashiste dhe gjenocidale të Serbisë, por në forma politike paqësore dhe ushtarake me në krye Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës (UÇK), zhvilluan luftën e tyre kundër okpuatorit dhe agresorit gjenocidal serb.

Kjo luftë e drejtë gjithëpopullorte në flamurin fitimtar të UÇK-së, pa dyshim solli edhe në ndërhyrjen ushtarake të NATO-s kundër regjimit gjenocdial fashist të Serbisë së Slobodan Miloshevqiit, me ç’rast Kosova de facto dhe de jure u legjitimua si problem ndërkombëtar. Këtë, më pas e provoi edhe nxjerrja e Rezolutës 1244, më 10.VI.1999 nga ana Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, me ç’rast Kosova vihet nën mandatin e jurisdiksionit paqësor të OKB-së, përkatësisht të UNMIK-ut dhe të KFOR-it. Ndaj, Kosova qe shtatë vjet është shkëputur nga sovraniteti kolosnial shtetëror i Serbisë dhe, nuk ka kurrfarë lidhmërie detyruese juridiko-politike, as kushtetuese ndaj saj.

Sado qeveria dhe qeveritarët serbomëdhenj të Beogradit le të “shpresojnë” se miratimi i “Kushtetutës së re” dhe i referendumit të tyre, do të neglizhojë debatimin ndërkombëtar (në relatat: Grupi i Kontaktit, BE, OKB dhe SHBA) të zgjidhjes së statusit përfundimtar të Kosovës, ty dy këto akte juridiko-kushtetuese nuk mund të kenë kurrfarë efekti politik, as diplomatik në planin ndërkombëtar, që Kosovën ta ridefinojnë si “pronë legale shtetërore” të Serbisë nga se Grupi i Kontaktit, BE-ja, SHBA-ja, GNK-ja, përmes dokumenteve të tyre zyrtare ia kanë bërë të qartë Serbisë dhe opinionit ndërkombëtar, se “Kosova nuk do të kthehet më kurrë nën Serbi, si dhe nuk do të ketë ndarje të saj”. Këta janë dy nga faktorët kyç të strategjisë diplomatike të bashkësisë dërkombëtare, që sheshit provojnë se Serbia, tanimë qe shtatë vjet është “përshëndetur” nga Kosova, si koloni e saj e dikurshme (1912-1999). Mirëpo, sikurse dikur S. Milosheviqi, ashtu edhe pasardhësit e tij, Boris Tadiq dhe Vojislav Koshtunica së bashku me kreun shtetëror dhe me Kishën Ortodokse Serbe, edhe pas kryerjes së gjenocidit të Serbisë së tyre (1989-1999) mbi shqiptarët dhe Kosovën, pa kurrfarë turpi, as të drejte, Kosovën e konsiderojnë si “celulë, djep dhe zemër të identitetit të Serbisë dhe të serbëve”. Vazhdimi i kursit të këtillë politik dhe propagandistik (duke e mpleksur dhe mbeshtetur me anën e akteve fiktive juridike, kushtetuese-miratimi i Kushtetutës dhe realizimi i referendumit, esenca e të cilave është e qartë-mohimi i pavarësisë së Kosovës, që do të thotë rikthimin e saj në kuadrin e jursidiksionit adminostrativo-territorial shtetëror të Serbisë) të qeverisë serbe të Beogradit, është një nga argumentet më të qëndrueshme se, politika zyrtare aktuale e Beogadit ndaj Kosovës nuk ka pësuar kurrfarë metamorfoze (në kuptimin, demokratik dhe paqësor), as kurrfarë diskonuiteti ligjor dhe faktik nga regjimi gjenocidal barbarë i Serbisë së Slobodan Milosheviqit.
Përkundrazi,

Mirëpo, me gjithë ripërsërtijen e bagazhit nacionalist dhe nacional-socialist të politikës dhe të praktikës ligjore dhe teorike të qeverisë gjakatare të Slobodan Milosheviqit, as nxjerrja e “Kushtetutës së re” e as organizimi dhe rezultatet e referendumit serb, ” nuk do të kenë kurrfarë efekti politik në zgjidhjen e statusit të Kosovës”, kështu deklaroi edhe O’Konel (zëvendës i shefit të Zyrës së Britanisë së Madhe në Prishtinë, më 25 tetor 2006).

Përveç gabimit të qëllimshëm kardinal lidhur me Kosovën, e cila sipas “kushtetutës e re “(premabulës), konsiderohet “pjesë e ligjshme” e Serbisë, kjo ka edhe difekte të tjera ligjore, sidomos kur është fjala për mosnjohjen e të drejtave të plota të minoriteteve, të cilat sot jetojnë Serbi. Kjo ishte edhe arsyeja me bazë pse minoriteti hungarez dhe kroat në Vojvodinë, që e bojkotuan referendumin serb, duke votuar vetëm 46% e elektoratit të përgjithshëm. Kjo do të thotë se politika drejtuese, e as qytetarët e Vojvodinës nuk janë të kënaqur me definimin përçmues të statusit të autonomisë së Vojvodinës, të sanksionuar në “Kushtetën e re” të Serbisë.

Veç vrejtjeve dhe kritikës negative të “universit” të politikës vendore në Serbi lidhur me përmbajtjen e ligjit më të lartë të saj-kushtetutës, edhe kryetari i Federatës Ndërkombëtare të Helsinikit, Aron Rodes me të drejtë ka shprehur rezerva dhe shqetësimin e tij, për shkak se juristët, politikanët, qeveria dhe parlamenti i Serbisë në përmbajtjen e “kushtetutës së re” e kanë injoruar dhe anashkaluar idenë e krijimit të shtetit të Serbisë, si “shtet të të gjithë qytetarëve, duke e zëvendësuar këtë me konceptin politko-juridik-kushteteus: Serbia është shtet i serbëve dhe i pakicave të tjera.
Përveç këtij vakumi juridiko-demeokratik, kushtetuta e theksuar serbe ka edhe shumë të meta dhe difekte të tjera, kur është fjala për të drejtat politike dhe fetare të minoriteteve në Serbi, gjë që kjo do ta distancojë Serbinë nga Evropa”(B92,24.10.06).

Pavarësisht nga apelet dhe justifikemt falsifikuese të politikës dhe të propagandës së qeverisë dhe të parlamentit të Serbisë me në krye Boris Tadiqin (kryetar), me Vojislav Koshtunicën (kryeministër), me Vuk Drashkiviqin (ministër i Jashtëm), me patriarkun Pavle dhe me vladikën Artmeije të Kishës Ortodokse Serbe, që përbëjnë fundamentin e politikës autokratike dhe të nacionalshovinizmit retorik dhe mitologjik të ish-regjimit gjenocidal të Slobodan Milosheviqit, se “Kosova është pjesë e Serbisë”, e vërteta mbi të drejtën historike dhe ligjore të Kosovës është në anën e shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike.

Edhe pse me vonesë të madhe më se 100-vjeçare, këtë të vërtetë të pakundërshtueshme mbi Kosovën, duhet ta ketë marrë parasysh kryeelita politike, intelektuale, kishtare dhe shtetërore e Serbisë. Ndryshe, “përderisa Kosova është në qendër të vëmendjes dhe pjesë e politikës serbe, kjo provon se Slobodan Milosheviqi nuk është i vdekur”(Associeted Press,19.09.06).

Në këtë kontekst (sikurse Kushteta tankiste e Serbisë, e miratuar më 28 mars 1989, sipas së cilës “ Kosova ishte pjesë e Serbisë”), duhet shikuar dhe kuptuar përmbajten e “Kushtetutës së re” dhe të referendumit të bërë në Serbi, më 27-28, 10.2006, sepse të dy këto akte “juridike-kushtetuese” janë antiligjore dhe antidemokratike, sepse Kosovën e cilësojnë si “pjesë të Serbisë”.

Si në kuptim të ngushtë, ashtu edhe në atë të gjerë historik, politiko-juridik dhe diplomatik, ky është shkaku kryesor pse politika dhe diploamcia shqiptare e Kosovës, nuk do të arrijë gjuhën e përbashkët të kompromisit të drejt politik lidhur me zgjidhjen e statusit përfundimtar të Kosovës. Prandaj, kjo pengesë mund të evitohet vetëm atëherë, kur Grupi i Kontaktit, BE-ja, OKB-ja dhe Amerika t’ia kenë imponuar me të drejtë dhe në mënyrë ligjore Serbisë zgjidhjen e stausit politik të Kosovës sipas së drejtës historike dhe legjitime të shumicës dërrmuese shqiptare (90%), që do të thotë njohjen e subjektivitetit juridik ndërkombëtar të Kosovës.

Vetëm atëherë, pasi bashkësia ndërkombëtare ta ketë njohur pavarësinë e Kosovës, do të merrnin fund arroganca dhe dëshirat e pafund të politikës kolonialiste dhe hegjomoniste të Serbisë dhe të paranojës kolektive serbe se “Kosova është djepi dhe zemra e Serbisë”(!)

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr.Mehdi HYSENI
29 tetor 2006

SHQIPËRIA E NJOHU PAVARËSINË E MALIT TË ZI, POR MALI I ZI EGËRSISHT PO I SHTYPË SHQIPTARËT E MALËSISË(!)

· The Montenegro’s Government must find a reasonable balance between its interest and the interests of Albanians in Malesia. The reconciliation with oppressed Albanians is possible to reach only if the Montenegro comes to the decentralization and regionalization of its territory bide to the European standards of regionalization. Otherwise, the conflict with Albanians in Balkans
is unavoidable.

Këtë nëntitull të këtij shkrimi, me qëllim e shkrova në gjuhën angleze, për shkak se politika e regjimit apartheid dhe segregues e shtetit malazias së gjukanoviqëve dhe të filipoviqëve, edhe pas pavarësimit të tyre në saje të votave të elektoratit shqiptar, ende nuk është duke e kuptuar esencën e kërkesave të tij, të shkruara në gjuhën shqipe, që nënkuptojnë aplikimin dhe respektimin e saj të plotë zyrtar në të gjitha nivelet e edukimit dhe të arsimimit të shqiptarëve (duke përfshirë kopshtet e fëmijëve, shkollën fillore, të mesme, të lartë dhe fakultetin. Të gjitha këto institucione, duke përfshirë edhe përdorimin e të gjitha simboleve kombëtare shqiptare, shqiptarët duhet t’i gëzojnë, ashtu sikurse minoriteti serbo-malazez kolonist në Kosovë, që nga vjeshta e vitit 1912, e edhe sot, 2006), si dhe në të gjitha nivelet e organeve dhe të institucioeneve politiko-shtetërore të Malit të Zi. Qart, nëse ky shtet artificial malazias synon demokracinë dhe demokratizimin sipas standardeve të noveluara demorkatike paqësore dhe integreruese të Evropës Perëndimore, atëherë ligjërisht dhe moralisht është i detyruar që shqiptarëve t’iu njohë të drejtën, jo vetëm për themlimin e një komune, por edhe të gjitha të drejtat e tjera që kanë të bëjnë me procesin e decentralizimit dhe të rajonizimit të Malësisë shqiptare në kuadrin e sovranitetit shtetëror të Malit të Zi. Ndryshe, brenda një kohe shumë të shkurtër, ky shtet (nolens volens), do të rajonizohet sipas së drejtës së vetëvenosjes së shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, e cila historikisht dhe juridikisht është titullar legjitim i Malësisë shqiptare.

Vështruar në retrospektivën historike, Shqipëria Etnike dhe shqiptarët gjithmonë kanë zhvilluar politikë të drejtë dhe paqësore ndaj vendeve fqinje në rajon. Mirëpo, sa ia vlen të jesh paqesor dhe i drejtë, kur të tjerët (serbët, grekët, malazezët dhe maqedonët) , historikisht, që nga shfaqja e tyre në truallin ballkanik, në gjenealogjinë biologjike, psikologjike dhe njerëzore e kanë të “fermentuar” pëjetësisht virusin e urrjetjes dhe të armiqësisë ndaj shqiptarëve dhe Shqipërisë Etnike. Këtë e provon edhe gjendja e sotme e shqiptarëve dhe e gjysmë Shqipërisë së kolonizuar (mbi 50%) nga Greqia, nga Maqedonia, nga Serbia dhe nga Mali i Zi. Mirëpo, këtë gjendje faktike ende nuk kanë ndërgjegje, as forcë morale njerëzore, që ta pranojnë asnjëra prej këtyre vendeve pushtuese kolonizatore. Përkundrazi, në vend se të ballafaqohen me këtë të vërtetë të pashmangshme historike, duke u angazhuar që të kërkojnë rrugëzgjidhje racionale të kësaj çështjeje të pazgjidhur qe më se njëqind vjet, ato edhe në fillimshekullin 21, e bëjnë të kundërtën (duke u bazuar në ndërrimin e tezave të rreme dhe të falsifikuara nga kuazishkenca historiografike dhe politike e shtetit dhe e kishës së tyre ortodokse), shqiptarëve dhe Shqipërisë Etnike ua mohojnë identitetin e tyre historik, etnik dhe politik.

Kosova nuk do ta harrojë Malësinë shqiptare

Vërtet, ndodhemi në udhëkryqin historik, duke pritur në ankth se ç’do të ndodhë me fatin Kosovës (zgjdhja e statusit të saj mund të shtyhet për vitin e rardhshëm, si rrjedhim i sabotimit të Serbisë me anën e mbjatjes së referendumit dhe të zgjedhjeve parlamentare), por kjo zvarritje (blerje kohe nga pala serbe) nuk nënkupton se shqiptarët e Kosovës, do të bëjnë koncesione në favor të sovranitetit kolonialist të Serbisë, duke pranuar ndonjë formulë autonomiste serbe, të “gatuar” në Beograd, në Moskë, në Paris, apo në Athinë, që do të binte ndesh me kërkesën legjitime dhe legale të popullit shqiptar në Kosovë (90%), që quhet pavarësi e plotë, që rrënjët dhe jusitifikimn e saj i ka në të drejtën historike dhe në të drejtën e vetëvendojes.

Me gjithë këtë preokupim me peshë gjithëkombëtare shqiptare , jo vetëm për Kosovën, por edhe për mbarë Shqipërinë Etnike {[(që pjesë e trupit dhe e zemrës së saj janë edhe shqiptarët e Malësisë së Madhe, të kolonizuar dhe të copëtuar nga ana e Malit të Zi, si rrjedhim i vendimeve të padrejta antishqiptare të Kongresit të Berlinit (1878) dhe Konferenca e Ambasadorëve të Londrës (1913)}], shqiptarët e Kosovës për asnjë çast nuk do t’i harrojnë vëllezërit dhe motrat e tyre shqiptare në rast shpërthimi të ndonjë “vale” të terrorit gjenocidal dhe të reprezalieve nga ana e regjimit kolonial serbomalazez.

Gjithashtu, kjo nuk do të thotë se ne në Kosovë, do të qëndrojmë indiferent (ashtu sikurse regjimi zyrtar i Tiranës “demokratike-scialiste” , që ishte plotësisht “i fjetur” dhe, i tretur dikund larg, shumë larg, në “pushim veror” në Tibet, kur më 1998/99 nuk i mori në mbrojtje shqiptarët e Kosovës nga kama çentiko-fashiste e terrorit gjenocidal shtetëror të Serbisë së Slobodan Miloshevqit) dhe duarkryq, duke “u përlotur” (sikurse pacientët demokratë-socialistë të Shqipërisë në rastin e Kosovës) dhe, duke shprehur “keqardhje” verbale me dërgimin e telegrameve ngushëlluese familjeve për viktimat dhe dëmet e shkaktuara nga ana e regjimit policor dhe ushtarak i Malit të Zi, por, pa dyshim do të jemi aty së bashku me ta, ashtu siç ishin ata me neve gjatë tërë kohës së mobilizimit, pjesëmarrjes, financimit dhe mbështetjes së gjithanshme të luftës çlirimtare kombëtare dhe antikoloniale të UÇK-së.

Prandaj, janë duke u gabuar rëndë si qeveria e Malit të Zi, ashtu edhe aleatët e tij, të cilët verbërisht po e mbështesin atë në shkeljen dhe në mohimin e të drejtave dhe të lirive individuale dhe kolektive të shqiptarëve të Malësisë shqiptare në Mal të Zi (duke ushtruar terrror dhe tortura ataviste mbi veprimtarët politikë dhe mbi popullatën civile shqiptare), duke menduar se ata janë të vetmuar dhe të shkëputur nga bota shqiptare dhe nga Evropa e civilizuar demokratike. Përkundrazi, çështja dhe statusi i dikurshëm dhe i sotshëm i shqiptarëve të kolonizuar në Mal të Zi (1878-2006), është në qendër të vëmendjes së botës së përparuar demokratike shqiptare dhe të asaj veropiane ndërkombëtare. Këtë konstatim tonin e provon edhe sensibilizimi dhe shtruarja e çështjes së shqiptarëve të diskriminuar, të terrorizuar dhe të kolonizuar nga Mal i Zi, edhe në Kongresin Amerikan, edhe në institucioenet përkatëse për të drejtat e njeriut të Këshillit të Evropës, si dhe në shkallë gjithëkombëtare shqiptare.

Vërtet, ne ndodhemi në udhëkryqin historik të vendosjes së fatit të Kosovës, por kjo nuk do të thotë se shqiptarët e Kosovës, do të “bëjnë sehir” në rast se qeveria malazeze vazhdon me injormin e mëtjemë të statusit të pazgjidhur politik të shqiptarëve në Malësinë shqiptare, si dhe me torturat dhe me terrorin e organzuar dhe të aplikuar shtetëror mbi kurrizin e pafajashëm të shqiptarëve në Mal të Zi, të cilat janë në kundërshtim flagrant me konventat dhe me normat e së drejtës ndërkombëtare. Në këtë kuptim “... është e nevojshme (që qeveria dhe gjykatat policore të Malit të Zi, ta pezullojnë çdo ushtrim të dhunës dhe të torturës ndaj veprimtarëve politikë shqiptarë, si dhe me procedurë të shkurtër t’i lirojnë pa asnjë kusht nga burgjet e tyre famëkeqe hetimore, të cilat më 9 shtator 2006 i kanë arrestuar dhe burgosur 17 shqiptarë në saje të aksionit ripacifikues dhe terrorist malazez “fluturimi i shqiponjës) që të drejtat e njeriut të mbrohen me dispozitat juridike të shtetit, kështu që njeriu të mos jetë i shtrënguar që në pikën e fundit t’i përvishet KRYENGRITJES kundër tiranisë dhe shtypjes.” (Shih: Deklarata universale për të drejtat e njeriut, hyrja, paragrafi 3, 1948).

Natyrisht se, në kuadrin e politikës dhe të diplomacisë, duhet të formulohen, të respektohen dhe të aplikohen inetresat prioritare të një shteti. Mirëpo, në rastin konkret, tanimë, edhe pozita dhe gjendja më se mjerueshme e shqiptarëve në Mal të zi, patjetër, imponon përfshirjen e saj të domosdoshme në axhendën e interesave prioritare të politikës kombëtare shqiptare dhe të asaj evropiane ndërkombëtare.

Pavarësisht, nga urrejtja e politikës kolonoilaiste shekullore e Malit të Zi ndaj shqiptarëve mbi baza racore, etnike, gjuhësore, territorilae dhe shtetërore, decentralizimi dhe rajonizimi i Malësisë shqiptare, është në interes të rujatjes së mëtejme të shtetësisë dhe të sovranitetit kolonial të tij, e jo kursesi në favor të së drejtës historike dhe të së drejtës së vetëvendosjes së shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike.

Çdo zgjidhje tjetër (përpos alternativës- decentralizim dhe rajonizim të Malësisë shqiptare në kuadrin e Malit të Zi) e statusit politik të shqiptarëve, për malazezët dhe për Malin e Zi, do të thotë vetëm dështim historik, territorial, ekonomik, politik dhe demokratik-rikthim të sigurt nën “kurorën mbretërore” të Serbisë së Madhe të obrenoviqëve, të karagjorgjeviqëve, të pashiqëve dhe të millosheviqëve.

BAROMETRI KOMBËTAR
Prof.Dr. Mehdi HYSENI
29 tetor 2006

“DIALEKTIKA” E NDËRGJEGJËS SË KALBUR
POLITIKE DHE KOMBËTARE SHQIPTARE

“Një popull që fle ai vdes”!
(Ismail Qemali)

Që nga mbyllja e dekadës së fundme të shekullit XX, e edhe sot në dekadën e parë të shekullit XXI, një nga detyrat më të rënda dhe më komplekse për studiuesit e mirëfilltë të politikës dhe të diplomacisë shqiptare, është pa dyshim tretja e kohës dhe e energjisë së çmueshme në shqyrtimin e politikës së “plejadës së re politike” shqiptare. Një konstatim i këtillë del nga fakti se politika dhe politikanët shqiptarë brenda 18 viteve të shkuara plotësisht janë të defaktorizuar në kuptimin e rolit dhe të rëndësisë së pohimit dhe të mbrojtjes me çdo kusht të interesit të përgjithshëm kombëtar shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike në Ballkan. Me një fjalë, politika dhe diplomacia zyrtare e Shqipërisë së personifikuar dhe të instrumentalizuar nga “plejada e re” politike me figurat e saj tragjiko-komike (Ramiz Alia, Salih Berisha, Rexhep Mejdani, Alfred Moisiu, Fatos Nano e Ilir Meta etj.), është një nga plejadat më të dobëta dhe më dështuese politike në historinë e derisotme të Shqipërisë së pavarur (1912). Për këtë “plejadë të re politike”, çdo gjë është me parashenjë të “importimit” të huaj, është e kapshme, por jo edhe çështja e pazgjidhur kombëtare shqiptare në Ballkan.

Një nga gabimet më të rënda dhe të pakorrigjueshme të kësaj “plejde politike” të mbarimshekullit XX dhe të fillimshekullit XXI janë këto: (1) Mosmbështetja e gjithanshme shtetërore (politike, diplomatike dhe ushtarake e Kosovës në mbrojtjen e saj kundër gjenocidit serbomadh të Serbisë dhe të Malit të Zi=RFJ-së së Slobodan Milosheviqit; (2) Heqja e gjendjes së luftës me Greqinë, pa e zjdhur problemin çam dhe të Çamërisë;(3) Njohja e Republikës së Maqedonisë, pa e zgjidhur problemin e shqiptarëve; (4) Njohja e Republikës së Malit të Zi, pa e zgjidhur problemin e shqiptarëve të Malësisë shqiptare; (5) Vendosja dhe normalziimi i marrëdhënieve politike, ekonomike e diplomatike me Serbinë, pa zgjidhjen e problemit të Kosovës dhe të Kosovës Lindore (Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë), si dhe mbështetja e Serbisë dhe e Malit të Zi, që të riktheheshin në OSBE, dhe në strukturat e tjera të BE-së në kuadrin e Paktit të stabilitetit të vendeve të Evropës Juglindore, në kuadrin e të cilit është formuar edhe aleanca integruese e ashtuquajtur “Ballkani Perëndimor”.
Boshti vertebral i këtij “Ballkani Perëndimor” është parashikuar të jetë Serbia, Mali i Zi, Greqia, Maqedonia dhe Bullgaria, shtete këto të sferës së influencës sllave,të cilat do ta kenë fjalën kryesore për “zhvillimin”, çintegrimin, çrregullimin dhe destabilizimin e Ballkanit, përkatësisht të ricopëtimit dhe të rikolonizimit të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike në emër të demokratizimit, të vesternizimit (kuptohet me bazë të vjetër lindore ruse-sovjetike-ruse sllave), të pluralizmit ndëretnik. Kursi kryesor i Aleancës serbo-malazeze sllave, tanimë qe 100 vjet është propagandimi dhe shpifja e “armës atomike” të tyre “Shqipëria e Madhe”, e patentuar dhe e fabrikuar në Beograd dhe në Podgoricë nga Kisha Ortodokse Serbe, nga Akademia e Shkencave dhe e Arteve të Serbisë, me qëllim që në çdo kohë të “ndërrimit të stinëve” ta kenë “bombarduar” Shqipërinë Etnike, ekzistenca dhe e përmbajtja e së cilës është antitezë e “Shqipërisë së Madhe”, term ky, të cilin e kanë shpifur imperialistët serbomalazezë, me qëllim që në çdo kohë t’i kenë mbrojtur me terror dhe me gjenocid kufijtë artificialë të Serbisë së Madhe.

Pse politika dhe propaganda e zezë serbomalazeze e qeverive të Beogradit dhe të Podgoricës me në krye Kishën Ortodokse Serbe, si dhe me aleatët e tyre tradicionalë rusë, grekë, bullgarë, sllavomaqedonë etj. në vazhdimësinë e derisotme historiko-politike, që nga formimi i Lidhjes Shqiptare të Prizrenit (1878,) i akuzojnë shqiptarët para botës se ata “janë terroristë e separatistë”, që kanë për qëllim krijimin e “Shqipërisë së Madhe”, kjo fare nuk më shqetëson, sepse e vërteta është në anën e kundërt, - Serbia, Mali i Zi dhe Greqia de facto dhe de jure janë terroristë gjenocidalë dhe shtete kolonialiste ngase që nga Kongresi i Berlinit (1878) dhe Konferenca e Ambasadorëve të Londrës (1913) me agresione terroriste, me luftë gjenocidale dhe me reprezalie më të përgjkaura kanë grabitur këto territore të Shqipërisë Etnike: Kosovën, Aanamoravën, Malësinë e Madhe të Mbishkodrës dhe Iliridën, Epirin-Çamërinë, të cilat, edhe sot gjenden nën
sundimin e tyre të egër kolonial.
Ndërkaq, Shqipëria Etnike nuk ka asnjë pëllëmbë territori të huaj as të Serbisë, as të Malit të Zi, as të Greqisë e as të “Maqedonisë” . Ja, kjo është prova e parrëxueshme historiko-juridike dhe gjeopolitike, që dëshmon se miti i trilluar “Shqipëria e Madhe”, është citadelë mbrojtëse e konkretes shekullore “Serbia e Madhe” brenda së cilës gjenden rreth 3 milionë shqiptarë.

Historikisht, është dokumentuar se “Shqipëria e Madhe” kurrnjëherë nuk ka qenë prezent as në mendjen, as në doktrinën e as në praktikën e politikës shqiptare, por kjo është sajesë e konceptit doktrinar dhe praktik 100-vjeçar e Serbisë së Madhe të Ilia Garashaninit dhe Kishës Ortodokse Serbe. Këtë parullë demagogjike dhe propagandistike antishqiptare të Serbisë dhe të çetnikëve serbo-malazezë, as shkenca, as politika shqiptare e derisotme nuk e kanë pranuar e, as nuk do ta pranojnë kurrë mbase nuk është krijesë shqiptare, por fund e krye është me përmbajtje famëkeqe mitologjike serbo-malazeze-greke-sllavomaqedone bullgare, që përherë kërkon gjak, viktima dhe territore të reja shqiptare për t’i tjetërsuar nga trupi i lënduar dhe i kapitur i Shqipërisë Etnike nga strapcimi shekullor kolonial i tyre.

Për t’i parandaluar dhe për t’ia mbyllur të të gjitha “valvulat” teorisë dhe praktikës së deritashme të “Shqipërisë së Madhe” - “mburojës atomike” të Serbisë së Madhe dhe të terrorizmit gjenocidal kolonialist të saj, është e domosdoshme që politika, diplomacia, drejtësia, xhamia, kisha dhe shkenca shqiptare të gjejnë gjuhë të përbashkët bashkëpunimi dhe veprimi, në mënyrë që sa më parë të jetë e mundur të ndërtojnë strategjinë e çeliktë mbrojtëse kundër lansimit dhe veprimit të “Shqipërisë së Madhe” serbo-malazeze sllave, e fokusuar edhe sot në ricopëtimin, në rikolonizimin dhe në ripacifikimin e shqiptarëve dhe të territoreve të Shqipërisë Etnike.

Gjithashtu, në këtë kontekst, duhet t’i bëjmë me dije të gjitha ato “pena” dhe “masmedia të pavarme” shqipfolëse që për interesa të tyre të politikës ditore kanë marrë anën e gabuar agjenturore dhe paternaliste të mbrojtjes së “Shqipërisë së Madhe” të Serbisë gjenocidale të Slobodan Milosheviqit, që as verbalisht dhe, as në formë të shkruar të mos manipulojnë në opinionin publik me këtë term të propagandës serbomadhe sllave, sepse prapavija e saj gjithmonë ka qenë dhe është varrosja e identitetit të Shqipërisë Etnike, dhe shfarosja e shqiptarëve nga territoret e saj, duke filluar që nga viti 1842 e deri më sot. Ai soj shqipfolës, që në çfarëdo konteksti shërbehet me nocionin politiko-propgandistik të kolonializmit malazez-serbomadh, grekomadh dhe bullgaromadh “Shqipëria e Madhe”, në vend se në fjalorin dhe në praktikën e tyre politike, diplomatike dhe shkenore ose të përditshme, të përdorin termin Shqipëria Etnike, ata bëjnë gabim të pafalshëm edhe para historisë, edhe para kombit shqiptar ngase në këtë rast “këmbë e krye” e mbrojnë konceptin strategjik dhe taktik të Serbisë së Madhe. Për më tepër, ata që nuk mund të lirohen nga një obsesion i tillë psikopatologjik dhe paranoid kolektiv serbomadh, parapëlqehet që sa më parë, të kërkojnë “pushim vjetor” nën “hijen e kaqave dhe akacieve” të Shumadisë së Madhe, e jo nën hijen e arrave të Shqipërisë Etnike, në stilin, “duke gjuajtur gurin dhe fshehur dorën”, sepse tanimë janë vetëmarkuar dhe vetidentifikuar si aleatë të devotshëm dhe argatë e hyzmeçarë besnikë të Serbisë kolonialiste gjenocidale.

Sa është efektiv në kuptim negativ të interesit të përgjithshëm shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike, manovrimi dhe sondazhet e politikës propagandistike të Serbisë dhe të Malit të Zi, duke operuar me armën e tyre të rrezikshme antishqiptare “Shqipëria e Madhe”, këtë mjerisht e provon edhe arrestimi dhe burgosja e veprimtarëve politikë kombëtarë shqiptarë të Malësisë shqiptare, më 10 Shtator 2006, ku shteti policor i Malit të Zi në saje të një aksioni ndëshkues terrorist i quajtur “Fluturimi i shqiponjës”, demonstroi forcën dhe torturën antiligjore mbi ta dhe mbi shumë familje të tjera shqiptare (pleqë, fëmijë, burra dhe gra), me “arsyetimin” e politikës dhe të praktikës paramilitariste, militariste dhe policore të regjimit të Slobodan Milosheviqit, i cili 10 vjet rresht (1989-1999) sipas të njëjtave “motive antiterroriste” të qeverisë së “vojvodëve” të rinj gjukanoviq dhe vujanoviq etj., kërkonin spastrimin e “separatistëve dhe të terroristëve”, e në të vërtetë, koha dhe viktimat e shumta shqiptare provuan se serbët ishin vetë terroristë, fashistë dhe gjenocidistë, sepse ripacifikuan Kosovën, duke e shndërruar në shkrum dhe hi.
Këtë rrugë të politikës dhe të praktikës terroriste dhe gjenocidale të Slobodan Milosheviqit, tani, pas pavarësimit të Malit të Zi, janë duke e ndjekur edhe drejtuesit “demokratë” të qeverisë së Podgoricës në keqtrajtimin dhe në terrorizimin e shqiptarëve pse ata janë shqiptarë dhe, pse janë në trojet e tyre etnike, e jo kurrfarë “doshlakësh”, të ardhur nga Vojvodina, Bosnja apo nga Knini, sikurse serbët dhe malazezët kolonistë, që në saje të ushtrimit të gjenocidit gjithëserb dhe gjithmalazez janë vendosur si kolonë në Kosovë dhe në Kosovën Lindore (Kurshumli, Bllacë, Vranje, Lesokvik,ku sipas burimeve statistikore austriake në vitin 1873, mbi 85% kanë qenë të populluara me shqiptarë, kurse sot janë të spastruara 100% nga popullata shqiptare si shkak dhe pasojë ushtrimit të gjenocidit shekullor të Serbise ndaj tyre. Tanimë, kemi vetëm Medvegjën, Bujanocin dhe Preshevën, me mbi 100.000 shqiptarë, por që janë diskriminuar dhe terrorizuar njësoj, sikurse vëllezërit dhe motrat e tyre në Malësinë Shqiptare të Malit të Zi, për shkak se po i kërkojnë të njëjtat të drejta kombëtare, politike dhe kulturore, sikurse çdo minoritet në Evropë dhe në botë, edhe pse historikisht janë popull autokton në truallin e Shqipërisë së tyre Etnike, e jo të “Serbisë Jugore”, as të Malit të Zi, ku pjesa më e madhe e territorit të tij shtrihet brenda kufive natyrorë shqiptarë të Shqipërisë Etnike.

Si në kuptimin moral, demokratik, historik, juridik, gjeopolitik, demografik etj., kjo është e vërteta e Shqipërisë Etnike, që si teorikisht, ashtu edhe praktikisht e varros konceptin e “Shqipërisë së Madhe”, që nënkupton dhe kupton përmbajtjen e tërësishme të Serbisë së Madhe.

Prandaj, në këtë rast nuk kemi se çfarët të hamendemi dhe të polemizojmë me vetëveten t’i mbrojmë apo mos t’i mbrojmë shqiptarët dhe territoret shqiptare në Mal të Zi dhe në “Serbinë Jugore”, sepse ato i përkasin vetëm Shqipërisë Etnike natyrale, e jo “Shqipërisë së Madhe”, sepse ajo kurrë nuk ka ekzistuar në hartën historike-etinike të Shqipërisë, as në mendjen e shqiptarëve ngaqë ajo është produkt i fabrikuar në kuzhinën nacionalshoviniste dhe imperialiste të “Piemontit” sllav në Beograd.

Së këndejmi, Mali i Zi, as Serbia nuk kanë asnjë të drejtë legjitime dhe legale, që t’i arrestojnë dhe t’i burgosin veprimtarët politikë shqiptarë, për shkak se ata kinëse në “forma terroriste” për krijimin e “Shqipërisë së Madhe”, po e “rrezikuakanë” rendin juridiko-kushtetues, sigurinë dhe stabilitetin e Malit të të Zi dhe të Serbisë?! – Jo,jo, kjo nuk është e vërtetë, por është një gënjeshtër, një floskulë propagandistike dhe politike, e konstruktuar në gjykatat dhe në qeveritë policore dhe ushtarake të Malit të Zi dhe të Serbisë, që ka për qëllim aplikimin koherent të strategjisë së frikësimit të shqiptarëve, në mënyrë që ata të heqin dorë nga kërkesat dhe të drejtat e tyre legjitime dhe legale, që dalin nga brumi origjinal i përmbajtjes së atdheut dhe shtetit të tyre që me shekuj (pa ardhur sllavët në Ballkan) njihet me emrin Shqipëria Etnike.

Sa më sipër, shqiptarët e Malësisë në Mal të Zi, si dhe shqiptarët në Kosovën Lindore nuk po kërkojnë, që territorialisht të shkëputen nga sundimi i egër kolonialist malazias, (edhe pse plotësisht e gëzojnë të drejtën historike dhe juridike, që t’i ribashkohen trungut natyral të Shqipërisë Etnike), por po kërkojnë shumë më pak sesa në të vërtetë që iu takon sipas ligjeve dhe të drejtës evropiane dhe ndërkombëtare, DECENTRALIZIMIN DHE RAJONIZIMIN E PLOTË, ashtu siç
këtë drejtë Bashkimi Evropian(BE), OKB-ja, SHBA-ja dhe OSBE-ja etj. ia kanë siguruar dhe garantuar “në frymën e ligjeve ndërkombëtare”, minoritetit serbo-malazez(8%) në Kosovën shqiptare, edhe pse serbët atje kanë statusin e kolonistit, kurse pakicat shqiptare në Mal të Zi (8%) dhe në Serbinë Jugore e kanë cilësinë e robit të kolonizuar në tokën e tyre indigjene-Shqipërisë Etnike, e jo në truallin malazez dhe atë serb, ashtu siç po propagandon në mënyrë të ethshme dhe iracionale “Shqipëria e Madhe” e boshtit sllav Beograd-Podogoricë, duke paralajmëruar në mënyrë kërcënuese, se nëse bashkësia ndërkombëtare do t’ia njohë pavarësinë Kosovës, atëherë do t’iu shpallin luftë shqiptarëve dhe bashkësisë ndërkombëtare, ashtu si veproi dikur kryekrimineli Slobodan Milosheviq.

Për të evituar një rrezik të këtillë eventual, bashkësia ndërkombëtare, duhet së më parë ta vërë në veprim diplomacinë preventive dhe të drejtën ndërkombëtare, pikësëpari, duke ia njohur pavarësinë e Kosovës, si dhe t’ia imponojë Serbisë, edhe Malit të Zi, ashtu siç e detyroi Kosovën, të decentralizohet në favor të minoritetit serbo-malaz, që t’i zbatojnë standardet e decentralizimit dhe të rajonizimit për minoritetet shqiptare, si dhe të minoriteteve të tjera në Serbi (Vojvodinë dhe në Novi Pazar). Vetëm pasi të jenë decentralizuar Serbia dhe Mali Zi, duke iu njohur të drejtat legjitime dhe legale të minoriteteve të theksuara.
Vetëm pasi të jetë realizuar në praktikë procesi i decentralzimit dhe i rajonizimit në Serbi dhe në Mal të Zi, mund të shpresohet se do të kenë sukses projektet e parashikuara të integrimit, të demokratizimit, të sigurisë, të stabilitetit dhe të paqes së qëndrueshme në Ballkan.

Ndryshe, do të krijohen rrethana të reja dhe, të paparashikueshme, që pa dyshim, do të çojnë në shpërthimin e konfrontimeve dhe të konflikteve të reja ndërmjet shqiptarëve dhe armiqve të tyre kolonialistë serbo-malazezë, si dhe ndërmjet minoriteteve të tjera joserebe në Vojvodinë dhe në Novi Pazar.

Duhet të ritheksojmë se shqiptarët në Mal të Zi dhe në Kosovën Lindore, nuk janë duke kërkuar kurrfarë “Shqipërie të Madhe”, sepse me atë nuk kanë asgjë të përbashkët as në aspektin psikologjik, as në atë politik, kombëtar dhe trashëgues, sepse ajo është vetëm grackë politiko-propagandistike për t’i hedhur “hi dhe pluhur syve” Evropës Perëndimore dhe Amerikës demokratike (që t’iu dalin në ndihmë Malit të Zi dhe Serbisë gjencidale për t’i sunduar dhe shtypur edhe në këtë shekull shqiptarët dhe Shqipërinë Etnike), por po insitojnë që t’i realizojnë të drejtat dhe liritë e tyre sipas normave dhe standardeve ervropiane dhe ndërkombëtare, në mënyrë paqësore dhe institucionale demokratike dhe të ligjshme.
Për habi, ata nuk po kërkojnë asgjë më shumë sesa pakica serbe dhe malazeze në Kosovën shqiptare. Kjo kërkesë e shqiptarëve duhet të përmbushet, sepse është me bazë ligjore dhe demokratike.

Fundja, pse mos të vlejë i njëjti standard i decentralizimit dhe i rajonizimit për shqiptarët e Malësisë në Mal të Zi, për shqiptarët e Kosovës Lindore (Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë), për pakicën hungareze dhe kroate në Vojvodinë, si dhe për pakicën myslimane boshnjake (me prejardhje shqiptare, që janë asimiluar si rrejdhim i politikës dhe i praktikës gjenocidale të Serbisë dhe të Malit të Zi) në Novi Pazar (Tregu i ri)?

BAROMETRI KOMBËTAR
Prof.Dr.Sc. Mehdi HYSENI
17 tetor 2006

TË MBËSHTESIM KOMUNËN TONË
SHQIPTARE NË MAL TË ZI!
Edhe pse jemi në vonesë të madhe (në krahasim me popujt e tjerë të Ballkanit, të cilët dy shekuj më parë kanë formuar shtet e tyre kombëtare, madje në kurriz edhe të territorit dhe të kombit shqiptar), kjo, assesi nuk do të thotë se kemi hequr dorë nga ajo që është shqiptare dhe e shqiptarëve përbrenda të të gjithë hapësirave të Shqipërisë Etnike. Në këtë frymë, duhet ta mbështesim pa asnjë rezervë edhe kërkesën-peticionin e ligjshëm dhe demokratik (që është vetëm një dritare e vogël premtuese për realizimin e të drejtave elementare të shqiptarëve të Malësisë në Mal të Zi) për themelimin e “Komunës së plotë të pavarur me të gjitha kompetencat dhe me të gjitha pjesët e saj: Hot, Grudë, Triepsh dhe Kojë”Shih:

Pajtohem plotësisht me parashtruesit dhe me nënshkruesit e këtij Peticioni për krijimin e KOMUNËS së pavarur shqiptare, sepse kjo është një kërkesë e ligjshme si në aspektin historik, ashtu edhe në atë të së drejtës ndërkombëtare, si dhe të së drejtës evropiane demokratike(Shih: (1) Deklarata universale për të drejtat e njeriut (1948); (2) Konventa për ruajtjen e të drejtave të njeriut dhe të lirive themelore(1953), ku sipas nenit 4 “Askush nuk mund të mbahet në skllavëri ose në robëri” dhe, sipas nenit 7”Askush nuk mund të arrestohet, as të dënohet për një veprim, i cili nuk përbën shkelje të ligjit sipas së drejtës kombëtare dhe ndërkombëtare”;(3) Akti final i Helsinkit të KSBE-së-(1975);(4) Karta e Parisit për një Evropë të re(1990); (5)Dokumenti përfundimtar për të drejtat e njeriut dhe liritë themelore të Konferencës së Vjenës (1989); (6) Dokumenti përfundimtar i Konferencës së Kopenhagës mbi dimensionin njerëzor (1990) etj.
Përligjja e peticionit Për të marrë udhë të mbarë të zgjidhjes së problemeve akute të shqiptarëve të Malësisë shqiptare në Mal të Zi, natyrisht se me të drejtë është shtruar edhe kjo kërkesë në formë peticioni (ngaqë qeveria e Malit të Zi deri tani i ka mbyllur të të gjitha rrugët e komunikimit normal ligjor, demoktarik dhe paqesor, që shqiptarëve t’u njohë të drejtat më elemantare në ruajtjen e gjuhës dhe të trashigimisë etnike, në fushën e kulturës, të arsimit, të shënetësisë, të punësimit, të zhvillimit ekonomik, politik dhe demokratik, gjë që një qëndrim i tillë negativ antishqiptar, është në kolizion me të gjitha konventat dhe me marrëveshjet ndërkombëtare për të drejtat dhe liritë e njeriut), i cili nuk mjafton të mbështet vetëm në mënyrë individuale verbale, por pikësëpari, duhet të përligjet në mënyrë të ngutshme dhe të konkretizuar nga e qeverisë dhe parlamenti i Tiranës, i Prishtinës, duke i drejtuar kërkesë të njësuar urgjente qeverisë së Malit të Zi, në mënyrë që krerët e saj politikë, t’i përfillin të gjitha kërkesat e parashtruara legjitime dhe legale të shqiptarëve të diskriminuar dhe të terrorizuar në realzimin e të drejtave të tyre etnike, gjuhësore, kulturore, politike, ekonomike, sociale dhe demokratike.
Krahas rrugës zyrtare të boshtit Tiranë-Prishtinë, këtë Peticion, si dhe të gjitha kërkesat e deritashme lidhur me autonominë kulturore, politike dhe rajonale etnike të shqiptarëve në Mal të Zi, duhet ta mbështesin moralisht, ligjërisht, politikisht, demokratikisht, kombëtarisht dhe atdhetarisht të të gjitha subjektet politike shqiptare anembanë kufijve të Shqipërisë Etnike, si dhe në mbarë diasporën shqiptare (Evropë, Amerikë, Australi e gjetkë).
Të mos i mbyllim sytë para të së vërtetës (duke u justifikuar secili për “hallet prioritare” të politikës së pazarit ditor afatshkurtër sipas “kritereve nahijore” se kush e ka “më nxeht” apo më “ftohtë” nën çizmen e hekurt të sundimit kolonial serbo-malazez, grek dhe sllavomaqedon), por të reagojmë me kohë, në mënyrë racionale dhe të peshuar (pa ushtruar asnjë dozë të gjimnastikës politike ndërmjet njëri-tjetrit, sepse politikë duhet bërë vetëm kundërshtarit, përkatësisht armikut të shqiptarëve) në rastin konkret të mbështetjes së këtij Peticioni për formimin e Komunës shqiptare në Mal të Zi, sepse gjendja e ekzistencës së tyre të përgjithshme ka marrë përmasa alarmante, si rrjedhim i ushtrimit të politikës së terrorit gjenocidal shtetëror të qeverisë së Malit të Zi.
Së fundi, mosmbështetja e menjëhershme e kërkesave të ligjshme dhe demokratike të shqiptarëve për demokratizimin dhe rajonizimin e Malësisë shqiptare (sipas së drejtës dhe standardeve ligjore të së drejtës evropiane dhe ndërkombëtare), nuk mund të jusitifkohet mbi asnjë bazë nga ana e politikës dhe e diploamcisë së Tiranës (pavarësisht nga interesat komplementare ekonomike dhe tregtare me Malin e Zi, si dhe nga agjenda parashikuese për të aderuar në Bashkimin Evropian(BE) dhe në NATO), sepse sipas Kushtetutës në fuqi, Tirana zyrtare është e obliguar që të mbrojë interesat vitale edhe të shqiptarëve në Mal të Zi: “Republika e Shqipërisë mbron të drejtat kombëtare të popullit shqiptar që jeton jashtë kufijve të saj”(Kushtetuta e Republikës së Shqipërisë, Neni 8, paragrafi 1).
Për më tepër, në kuadrin e këtij detyrimi moral, ligjor, kushtetues, kombëtar dhe ndërkombëtar të Shqipërisë, patjetër duhet të vijë në shprehje veprimi konkret dhe i njësuar i politikës dhe i diploamcisë gjithëshqiptare, që në çdo skemë bisedimesh në shkallë ndërkombëtare, të fokusohet mbrojtja e interesit të përgjithshëm nacional shqiptar, jo vetëm në Shqipëri, por edhe në Kosovë, në Aanamoravë, në Iliridë, në Çamëri dhe në Malësinë shqiptare në Mal të Zi.
Qeveria e Shqipërisë si hap të parë konkret për zgjidhjen e çështjes së autonomisë kulturore dhe politike të shqiptarëve në Malësinë shqiptare të Malit të Zi, duhet që në kuadrin e Parlamentit shqiptar në përputhje me Kushtetutën në fuqi, me procedurë të shkurtër urgjente, duhet të nxjerrë ligjin e posaçëm për mbrojtjen e interesave vitale jo vetëm të shqiptarëve në Mal të Zi, por të të gjithë shqiptarëve si brenda, ashtu edhe jashtë Shqipërisë Etnike.
Nëse në këtë vështrim, qeveria e Sali Berishës “e ka të paqartë” obligimin juridik kushtetues ndaj mbrojtjes me çdo kusht të interesit dhe të drejtave legjitime dhe historike të shqiptarëve, të cilët momentalisht 50% prej tyre ndodhen jashtë kufijve artificialë ekzistues të Shqipërisë, atëherë le ta “konsultojë” Ligjin për mbrojtjen e të drejtave dhe lirive, si dhe për njohjen e shtetësisë së minoritet hungarez jashtë Hungarisë, të cilin më 1 Janar 2002 e ka miratuar Parlamenti hungarez.
Realisht dhe praktikisht kështu, do të duhej të vepronte dhe drejtësia, politika dhe diplomacias e Shqipërisë, kur është fjala për mbrojtjen e interesave jetike të të gjithë shqiptarëve jashtë kufijve të saj, në mënyrë që ata gradulisht dhe ligjërisht të zhvishen nga statusi i shtetësisë së huaj të imponuar serbo-malazeze, maqedone dhe greke.

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr.Sc. Mehdi HYSENI
11 tetor 2006

“FORMULA E RE” SERBE “KOSOVA NË SERBI, E SERBIA NË EVROPË” ËSHTË ANTIEVROPIANE, ANTIDEMOKRATIKE DHE ANTICIVILIZUESE!

Derisa politika zyrtare e Beogradit është duke vazhduar politikën serbomadhe dhe gjenocidale të regjimit paraprak antidemokratik, anticivilizues, antishqiptar, antievropian dhe antiamerikan të ish-kryekriminelit serbomadh, Slobodan Milosheviq, se “Kosova është pjesë integrale e territorit të Serbisë”, atëherë del krejt e qartë pse edhe bisedimet e deritashme në Vjenë të “grupeve punuese” serbo – shqiptare” kanë hyrë në epilogun e dështimit.

Se fillimi dhe vazhdimi i këtyre bisedimeve ishte një “akrobacion” i realpolitikës evro-ndërkombëtare, e jo kursesi realizëm politik, sepse sikur të ishte kështu, atëherë me plot të drejtë bashkësia ndërkombëtare fare nuk do ta konsultonte Beogradin zyrtar në rolin e “fëmijës së llastuar” (edhe pas kryerjes së dhjetë gjenocideve koloniale mbi Kosovën-Shqipërinë Etnike, në intervalin kohor 1842-2006), por do ta përfillte realitetin e krijuar në terren në Kosovë në përputhje me dispozitat e Kartës së Kombeve të Bashkuara dhe me normat e së drejtës ndërkombëtare që janë në favor të së drejtës historike dhe të së drejtës së vetëvendosjes së shqiptarëve dhe të Kosovës ngaqë kjo historikisht që nga viti 1371 ishte pjesë e shtetit feudal shqiptar të Balshajve, shtet ky i cili 18 vjet më pas (1389) përmbyset nga Perandoria Osmane.

Shprehur “telegrafikisht” (pa i ripërsëritur me qindra herë, edhe një mori argumentesh dhe faktesh të pakundërshtueshme historike, juridike dhe gjeopolitike etj.) kjo gjenezë e lashtë më se gjashtë shekullore (duke mos llogaritur shekujt e tjerë të lashtësisë së Kosovës ilire, provon se identiteti i saj i gjithmbarshëm ka të bëjë me shqiptarët dhe me Shqipërinë e tyre etnike, pjesë e patjetërsueshme e së cilës është edhe Kosova dardane ilire, e jo kurrfarë ndërlidhurie me kurrfarë “djepi”, as “zemre” të serbëve, as të Serbisë, ashtu siç ka pohuar me shekuj kuazishkenca, politika dhe kisha ortodokse serbomadhe e Serbisë së Madhe.

Në këtë kontekst Kosova nuk është kurrfarë problemi, sepse historikisht ka qenë pjesë integrale e territorit të Shqipërisë Etnike. Mirëpo, dy faktorë kryesorë mbizotërues iracionalë dhe antiligjorë janë që e problematizojnë zjgidhjen optimale të çështjes së Kosovës në favor të pavarësimit të saj: (1) Politika regresive e kolonialzimit serbomadh, që edhe sot(pas përmbysjes së regjimit gjenocidal antishqiptar të Slobodan Milosheviqit) Kosovën e konsideron “pronë legale dhe legjitime të saj” dhe (2) Realpolitika tradicionale e “bizmarkëve” të rinj të Evropës së sotme të ashtuquajtur integruese, multietnike dhe demokratike, e cila njëanshmërisht dhe,pa asnjë të drejtë Serbinë e ka kyçur në debatin ndërkombëtar për zgjidhjen e statusit të Kosovës(!?)

Të gjithë aktorët dhe “mentorët”, që janë të involvuar në çështjen e Kosovës po qe se vërtet duan ta zgjidhin atë përfundimisht në interes të palës shqiptare dhe të asaj serbe, atëherë domosdoshmërisht duhet të përfillin kriterin historik dhe juridiko-gjeopolitik e demokratik, në mënyrë që të dy palëve t’u jipet ajo çka vërtet, edhe iu takon ligjërisht. – Serbia le të mbetet në Shumadinë çetnike serbe, kurse Kosova le të mbetet aty ku edhe e ka djepin e saj të përjetshëm-Shqipërinë Etnike. Ky do të ishte kompromisi i vetëm, i asryeshëm historik, politik dhe demokratik, që do të mund t’i pajtonte të dy palët e armiqësuara me shekuj, si rrjedhim i gjenocidit dhe i kolonializmit serbomadh mbi kombin shqiptar dhe mbi territorete indigjene të Shqipërisë Etnike. Ndryshe,Ballkani dhe Evropa sërish do të përballen me politikën pushtuese gjenocidale të Serbisë së sotme “demokratike”, e cila duke u mbështetur në tradicionalizmin e realpolitikës ruse po vetëgënjehet, ashtu sikurse u vetëgënjye keq edhe i vetëvrari i saj, Slobodan Milosheviq, i cili realisht ishte viktimë e nacionalizmit dhe e serbocentrizimit autodestruktiv të politikës shtetërore, kishtare dhe gjithëserbe. Kështu, sikurse “mesija” e tyre Slobodan Milosheviq, do të përfundojnë edhe trashëguesit dhe pasuesit e politikës shtetërore dhe kishtare të tij (Boris Tadiq, Vojislav Koshtunica, Vuk Drashkoviq, Tomislav Nikoliq, vladika Artemije....etj.), po qe se e kontestojnë pavarësimin e Kosovës.

Si Beogradi zyrtar, ashtu elementet ekstremiste gjithëserbe dhe të Kishës Ortodokse Serbe me në krye vladika Artemijen, duhet ta kenë më se të qartë se vetëm arritja e një kompromisi racional politik, do të mund t’ i garantonte Serbisë që të hynte në Bashkimin Evropian(BE). Pra, si politika dhe kisha serbe, ashtu edhe i gjithë populli serb, duhet të pajtohen me të vërtetën e hidhur shqiptare, se vetëm pas tërheqjes definitive të Serbisë nga Kosova dhe nga territoret e tjera të Shqipërisë Etnike, do të krijoheshin kushtet dhe rrethanat reale për normalizimin e marrëdhënieve politike ndërfqinjësore me Kosovën, përkatësisht me Shqipërinë Etnike. Vetëm ky kompromis i drejtë dhe i dobishëm për të dy palët në konflikt, do të eliminonte formulën “e re demokratike-evropiane” të serbomëdhenjve fashistë dhe kolonialistë: “Kosova në Serbi, e Serbia në Evropë”(!) Një “film” i këtillë, pjellë e drejtpërdrejtë e Serbisë së Madhe të “Naçertanijes”(1844) së Ilia Garashaninit, të “Memorandumit” të Akademisë së Shkencave dhe të Arteve të Serbisë (1986), si dhe të memorandumeve e projketeve të tjera gjenocidale të Kishës Ortodokse Serbe për zgjerimin dhe rizgjerimin e territroreve të Serbisë së Madhe në kurriz të vazhdimësisë historike të shfarosjes gjenocidale të shqiptarëve dhe të djegjes, të copëtimit dhe të pushtimit të Shqipërisë Etnike, nuk ka asanjë gjasë që të realizohet, as të shfaqet në shekullin XXI, pa marrë parasysh “listën e dëshirave” dhe kërcënimet e politikës zyrtare serbe drejtuar në adresë të shqiptarëve të Kosovës.

Njohja e pavarësisë së Kosovës nuk do të paraqet kurrfarë problemi a precedence as për të drejtën ndërkombëtare, as për paqen dhe stabilitetin në Ballkan, ashtu siç po spekulon në mënyrë të ethshme dhe iracionale, antidemokratike dhe anticivilizuese politika propagandistike e Beogradit zyrtar dhe e Kishës Ortodokse Serbe, që me çdo kusht po lufotjnë “ta bindin” Evropën dhe Amerikën se Kosova “është djepi” i Serbisë?!

Sa më sipër Kosova nuk është problem në asnjë aspekt (qoftë historik, juridik, politik, etnik a demokratik), por hëpërhë problem është çështja e pazgjidhur kombëtare shqiptare në Ballkan. Miërpo, fatkeqësisht, këtë problem kyç jo vetëm për Ballkanin, por edhe për Evropën e më gjerë, ende nuk janë duke e kuptuar seriozisht në frymën e realizmit politik dhe të së drejtës së vetëvendosjes as politika dhe diplomacia e gjysmë Shqipërisë “demokratiko-socialiste”, e drejtuar nga Sali Berisha, Rexhep Mejdani, Alfred Moisiu dhe Fatos Nano (1990-2006), as realpolitika e bashkësisë ndërkombëtare.

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr.Sc.Mehdi HYSENI
05 tetor, 2006

“SIMFONIA DHE KAKOFONIA” POLITIKO-SHTETËRORE E KISHËS ORTODOKSE SERBE KUNDËR PAVARËSISË SË KOSOVËS * "Brez pas brezi babë e djalë, Janë fajtorë pse janë shqiptarë" *

Parapëlqehet që Uashingtoni zyrtar, OKB-ja, BE-ja etj., të mos e pranonjë në kurrfarë niveli të “bisedave politike” Artemijen në rolin e “emisarit special shtetèror” të Serbisë, sepse Kisha Serbe Ortodokse (edhe pse de facto, direkt dhe indirekt merret me politikë kinëse për mborjtjen e interesave nacionale dhe shtetërore) nuk e ka cilësinë e subjektivitetit juridik ndërkombëtar, të njohur nga ana e bashkësisë ndërkombëtare, e në anën tjetër, de jure nuk është kurrfarë subjekti a institucioni politik qeveritar i Serbisë, pot vetëm një institucion religjioz. Qëkur Kosova de facto dhe de jure është shkëputur nga Serbia gjenocidale (në saje të Rezolutës 1244 të KS të Kombeve të Bashkuara,10 Qershor 2006) si rrjedhim i vendosjes së UNMIK-ut dhe KFOR-it në Kosovë e deri më sot ( Tetor 2006) Kisha Ortodkse Serbe me në krye peshkopin e saj vladika Artemije Radosavleviq nuk ka pushuar se renduri me propagandimin dhe me shpifjet e saj kundër shqiptarëve dhe Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK) të Kosovës. Pikërisht nga përzierja dhe nga infiltrimi politiko-propagandistik dhe religjioz i Kishës Ortodokse Serbe në “çështjen” e miniritetit serb në Kosovë, ( natyrisht me direktivat, me ndihmën dhe me bashkëpunimit të qeverisë së Beogradit), politikisht dhe juridikisht u kompromitua edhe administrata qeverisëse e UNMIK-ut, sepse që nga kryeadministratori i saj dr. Bernard Kushner e deri te i parafundit Soren J. Petersen, e cila, pa asnjë arsye bëri koncesione ndaj kërkesavae iracionale dhe ultimative të KOS-it, që t’i hapë dyerët e bashkëpunimit me Beogradin për “zgjidhjen e përbashkët” të problemit të inskenuar dhe të paqenë të drejtave të minoritetit Serb në Kosovë. Sa ishte me “bazë “ juridike ndërkombëtare dhe në “përputhje” me rregullat dhe me procedurën e deritashme të misioneve të këtilla paqësore të OKB-së, bashkëpunimi i UNBMIK-ut me Serbinë, këtë e provoi edhe “abdikimi” i parakohshëm nga funksioni i tyre i kryeadministratorëve të tij (Kushner, Hekerup, Holker, Petersen) si rrjedhim i drejtpërdrejt i ushtrimit të trysnisë politike shantazhiste dhe provokuese i KOS-it me në krye “kryeengjullin” e tij, vladika Artemije, i cili si atëherë, ashtu edhe sot instalimin e UNMIK-ut dhe të KFOR-it në Kosovë e ka quajtur dhe, edhe tani e quan “akt piratesk të grabitjes së Kosovës nga Serbia”. Kjo, do të thotë se UNMIK-u dhe KFOR-i për Serbinë dhe serbët “janë okupatorë”. Mirëpo, ky fakt asapak nuk habit, sepse një kualifikim të këtillë të paqëndrueshëm antihuman dhe antiligjor, Serbia dhe gjithë serbët e kanë deklaruar m’u në ato çaste, kur NATO e bombardoi Serbinë, për shkak të agresionit të saj gjenocidal në Kosovë (Mars –Qershor 1999). Me një fjalë (pavarësisht nga politika tinëzare dhe e vardisjes e qeverisë dhe e kishës serbe për të përfituar aleatë të panatyrshëm të saj, si dhe kredi e investime të jashtme për t’u mëkëmbuir nga hiri i terrorit gjenocid shtetëror dhe kishtar i regjimit të Slobodan Milosheviqit), Amerika, NATO-ja, KFOR-i, UNMIKU, shqiptarët
dhe Shqipëria për Serbinë dhe për të gjithë serbët (si dhe për lobin çetniko-fashist serb në Amerikë, e kudo tjetër në botë) janë “armiq dhe okupatorë” as më pak, as më shumë. Në këtë kontekst, duhet të kuptohet edhe vizita në fillim të Tetorit të këtij viti e peshkopit Artemije që i bëri Uashingtonit. Si “ kryediplomati” serbomadh Artemije “e bindi” Uashingtonin që “t’ia mbyllë gojën” për pavarësinë e Kosovës(?!) - Çfarë rrene "për hava"(!) Këtë fushatë nacionaliste serbomadhe antishqiptare dhe kundër pavarësimit të Kosovës nga Serbia, qeveria e Beogradit me gjithë mekanizmat e saj shtetërorë, është duke e zhvilluar edhe përmes Kishës Ortodokse Serbe, sikurse në prag të ardhjes së “piemontit” të saj në pushtet, kriminelit Slobodan Milosheviq(1989). Këtë politikë të “thikës dytehëshe” kundër pavarësimit të Kosovës dhe të UÇK-së të Serbisë e provon edhe vizita e fundit e peshkopit të Kishës Ortodokse Serbe, Artemije Radosavleviq, që i bëri Uashingtonit, të aranzhuar në bashkëpunim me lobin çetniko-fashist serb në Amerikë dhe me establishmentin qeveritar të Beogradit. Natyrisht, kjo nuk është hera e parë dhe, me siguri, nuk do të jetë as hera e fundit e Artemijes që ta vizitojë Uashington, sepse dihet që nga përfundimi i Kosovës nën administratën e jurisdiksionit ndërkombëtar të OKB-së (UNMIK dhe KFOR), “kryediploamti” çetnik nacionalshovinist, Artemije së bashku me zjarrvënist e dikurshëm dhe të tashëm të Kosovës (1989-2006), të paktën nja 7 herë e ka vizituar Uashnogtonin. Politikisht, kjo do dëshmon rolin dhe rëndësinë e vazjdimësisë historike të “simfonisë” dhe të “kakofonisë” politike se Kisha Oretodokse Serbe (KOS) ka qenë dhe ende është leva kryesore e pushtetit shtetëror serb, si dhe një nga faktorët parësorë politikë në Kosovë. Pse peshkopi Artemije Radosavleviq dhe Kisha Ortodokse Serbe luajnë rolin e qeverisë dhe të shtetarëve e politikanëve serbë të Beogradit, kur dihet se KOS-i nuk është organizatë, as subjekt politik qeveritar serb, por insitucion religjioz, i cili nuk ka asnjë të drejtë të merret dhe të pëzihet në politikë dhe në çështje shtetërore. Ky paradoks juridiko-politik dhe qeveritar-kishtar religjoz është argumenti më ilustrativ se Serbia që nga krijimi i saj e deri më sot udhëheqet nga Kisha Ortodokse Serbe. Ky është i vetmi rast paradoksal në botë në kuptimin juridiko-politik të sistemit shtetëror ndërkombëtar. Se në çfarë stadi KOS-i është i përzierë në “simfoninë” dhe “kakofoninë” politike dhe propagandistike të shtetit të Serbisë, këtë e provon edhe koherenca historike e rolit të tij negativ politiko-propagandistik, shantazhist, sabotues dhe subversiv në Kosovë (jo vetëm brenda këtij shtatvjeçari, kur Kosova ndodhet nën mandatin e administrimit juridiko-ndërkombëtar, 1999-2006), qysh nga sundimi i Perandorisë Osmane e deri më sot. Për të gjithë plusat e politikës së Serbisë në projektet dhe në planet e saj pushtuese kolonialiste serbomëdha për të copëtuar integralen e tërësisë territoriale të Shqipërisë Etnike, si dhe për t’i shfarosur shqiptarët në kuptimin idnividual dhe kolektiv, me qëllim të fundit, që para bote të justifikojë “origjinalitetin burimor-historiko-juridik” si titullar i ligjshëm i territoreve etnike shqiptare (së kendejmi edhe i Kosovës), meritat kryesore në kuptimin e negatives i përkasin Kishës Ortodokse Serbe me klerikët e saj gjenocidalë dhe fundamentalistë ortodoksë sllavë. Pse Artemije e ka zgjedhur pikërisht Uashingtonin për t’i akuzuar shqiptarët dhe Kosovën? Përgjigjja është tejet e thjeshtë dhe transparente, sepse dihet se Uashingtoni është faktori me peshë kryesore politike që do të vendosë për fatin e statusit të ardhshëm të Kosovës. Qëllimi i vizitës së “diplomatëve” të KOS-it në Stejt Departamentit Amerikan Sipas Artemisë , qëllimi kryesor i vizitës së këtij delagacioni të KOS-it State Departamentit Amerikan “ka qenë që të kërkojë më shumë kohë për zgjidhjen e çështjes së Kosovës, sepse ndërkohë po kemi mbështetje gjithnjë e më të madhe, kurse islamistët fashistë(aludim në shqiptarët e Kosovës në kuptimin provokues dhe etiketues përgjithësuar, jo vetëm të Kosovës – mh) janë duke e humbur atë. Këtë e dëshmon edhe reduktimi i listës së emrave të kongresmenëve, të cilët e kanë mbështetur pavarësinë e Kosovës”. (Glas Javnosti,04.10.2006). Nga përmbajtja e kësaj deklarate shihet se, Artemije ka kërkuar decidiviasaht që Amerika të heqë dorë nga mbështetja e pavarësisë së Kosovës. Kjo kërkesë e Artemijes drejtuar përfaqësuesve të Senatit dhe të Kongresit nuk është kurrfarë “novus-i” politik as për diplomacinë e SHBA-së, as për atë shqiptare, por është vetëm një ripërsërtije papagalli e vazhdueshme e kërkesës së KOS-it dhe e qverisë serbe të Beogradit, që ta “bindë” Amerikën se Kosova patjetër duhet të ngelë “pronë e dikurshme” koloniale e Serbisë. Kjo kërkesë nuk është fare befasuese, por skansdaloze dhe pa kurrfarë baze etike, politike dhe juridike është ky kualifikim i propagandës antishqiptare të Artemijes, kur thotë se “serbët tanimë e kanë mbështetjen gjithnjë më të madhe të Amerikës, islamistët fashistë këtë e kanë humbur”?! Vërtet , aludimi konstatues arbitrar dhe vulgar i Artemijes, duke etiketuar, dhe duke shpifur në “stilin” e propagandës fashiste të Gebelsit të Adolf Hitlerit kinëse edhe shqiptarët e Kosovës “janë islamistë fashistë”, është për çdo gjykim si nga ana politikës zyrtare amerikane, ashtu edhe nga ana e politikës gjithëshqiptare anembanë Shqipërisë Etnike dhe në mbarë diasporën shqiptare kudo që ndodhet në botë ngase në mënyrë të kamufluar dhe indirekte, pa asnjë të drejtë dhe, pa asnjë argument të vlefshëm shqiptarët i ka quajtur “islamistë fashistë humbës”(!?) Përkundrazi, (duke mos harxhuar shumë fjalë), sepse serbomëdhënjtë kolonialistë e kuptojnë vetëm gjuhën e focës, e jo arsyen. Këtë e provoi edhe lufta heroike e Ushtrisë Çlirimtare e Kosovës, si dhe ndërhyjra ushtarake e NATO-s në thyrjen e boshtit të kurrizit të makinerisë çetniko-fashiste-terroriste gjenocidale të soldateskës së Serbisë së kryekriminelit të Ballkanit, Slobodan Milosheviq) agresorë fashistë dhe terroristë në dimensione ndërkombëtare janë Serbia, serbët dhe Kisha Ortodokse Serbe me në krye kryefashistin-vladika Artemije, që dekadën e fundme të shekullit XX(1992-1999) bashkërisht projektuan dhe zbatuan në terren tre agresione terroriste gjenocidale kundër Kroacisë, Bosnjë dhe Kosovës. Këtë e di fare mirë, edhe Amerika, edhe Evropa dhe tërë bota, sepse kjo barbari ataviste serbo-çenike ka ndodhur “rishtazi” e jo në “kohën e hirit” , të cilën politika zyrtare e qeverisë serbe dhe klerikët serbomëdhenj të KOS-it me në krye Artemijen, me çdo kusht po tentojnë ta eliminojnë jo vetëm nga mbammendja shqiptare, por edhe nga historia më e re e terrorizmit ndërkombëtar në fund të shekullit XX. Prandaj, si Kisha Ortodokse Serbe, ashtu edhe politika zyrtare e Beogradit nuk ka nevojë shkojnë në Vjenë, në Bruksel, në Nju-Jork dhe në Uashington, që t’i akuzojnë shqiptarët për “islamizëm terrorist”, sepse historikisht, këtë fenomen të shëmtuar të botës civilizuese nuk e njeh as doktrina e as praktika e derisotme e shkencës dhe e politikës shqiptare. Këtë “vlerë pragmatike”, që në fund shekullin XX ka shkaktuar me qindra, mijëra viktima shqiptare, kroate dhe myslimane në Kosovë, në Kroaci dhe në Kosovë, vladika Artemije, duhet ta kërkojë, para së gjithash në “klubin” e stafit të Kishës Ortodokse Serbe dhe në institucionet dhe në organet e tjera kësdore shtetërore në Serbi, që janë ideatorët, iniciatorët, ekzekutuesit dhe bartësit kryesorë të terrorizmit gjenocidal, të fashizmit, të nacionalsocializmit, të fundamentalzimit dhe të radikaliuzmit ortodoks sllav jo vetëm në Ballkan, por edhe në Evropë . Në këtë kontekst mjafton ta rikujtomë “kujetsën e shelyerë” të vladikës Artemije, se terrorizmi i ka rrënjët në Serbi dhe në paranojën kolektive antisemite serbe, jo në Kosovë, as në Shqipëri e as te shqiptarët se këta me shekuj (1842-2006) janë viktima të terrorizimit gjenocidal, të institucionalizuar shtetëror të Serbisë. Se vërtet, Serbia është “djepi” i terrorizmit vendor, rajonal dhe ndërkombëtar po përmendim vetëm nja tre raste më drastike të historisë së politikës dhe të praktikës së saj terroriste. Rasti i parë i aksionit terrorist serb në Bosnjë, ka qenë shkaktari kryesor i shpërthimit të Luftës së Parë Botërore (1914). Serbia për shkak të ideologjisë së “porno nacionalizmit” serbomadh për pushtimin e territoreve kroate, shqiptare, hungarez etj., me qëllim që të krijojë Serbinë e Madhe, që nga Lufta e Parë Botërore e këtej ka organizuar fshehurazi dhe haptazi atentate terroriste me karakter politik. Së pari, aktin terrorist serb e kreu Gavrillo Princip në Sarajevë, më 28.VI.1914, duke e vrarë dukën austrohungarez, Franc Ferdinand. Së dyti, aktin terrorist e kreu Punisha Raçiq në Parlamentin e Mbretërisë Serbo-Kroate-Sllovene në Beograd, më 25 Maj 1928, duke e vrarë përfaqësuesin parlamentar politik kroat, Stjepan Radiq. Së treti, aktin terrorist e kryen “beretat e kuqe” speciale , të ashtuqujtura “Klani i Zemunit”, të cilat e vranë kryeministrin e qeverisë së Serbisë, Dr.Zoran Gjingjiq në Beograd, më 12 Mars 2003. Së katërti, aktin terrorist e kreu Mijajlo Mihajliviq, duke e therrur për vdekje ministren e Punëve të Jashtme të Suedisë, Ana Lind në Stoholm, më 10 Shtator 2003.
Së fundi, Serbia dhe serbët paranoidë së bashku me Kishën Ortodokse Serbe me në krye Artemijen dhe me sekretarin e tij “igumanin” Simeon, me kryetarin e tyre, Boris Tadiq, me kryemnistrin e tyre, Vojislav Koshtunica, me ministrin e Jashtëm të tyre, Vuk Drashkoviq, së pari, duhet të vënë “gishtin në kokë” e t’i pastrojnë radhët e veta dhe Serbinë nga terrorizmi shtetëror dhe individal i “xhihadit” ortodoks serbomadh-sllav, e më pas kur të spastrohen nga kolera e terrorizmit vetjak gjenocidal, mund të shkojnë në Stejt Departamentin Amerikan për të depozituar dëshmi dhe dekomente të rreme dhe fallso se nëse Amerika ia njeh pavarësinë Kosovës, ajo më pas do të shndërrohet në një “shtet xhihad islamik”(!?) Ja, ky është “ndriçimi” dhe “jusitifikimi” “historiko-politik dhe juridik” i “engjullit” të zi, vladika Artemijes dhe i Kishës politike ortodokse serbe mbi të vërtetën e Kosovës, se po qe se ajo nesër do bëhet shtet më vete, ajo do të jetë një “shtet islam”?! – Kësaj teze propagandistike antishqiptare mund t’i ketë besuar vetëm politika riciklike shoviniste e Kishës Ortodokse Serbe(askush tjetër që është normal), e cila, njëherit edhe ka shpikur dhe trilluar këtë tezë famëkeqe në disfavor të pavarësisë së Kosovës, të cilën si KOS-i, si Qeveria, si Parlamenti i Serbisë, ende e konsiderojnë si “djep” dhe si “zemër” e tyre, edhe pse kjo de facto dhe de jure nuk është, dhe nuk do të jetë më kurrë nën sovranitetin kolonial të Serbisë së Madhe. Në këtë kuptim, më 1 .10.2006, Parlamenti i Serbisë, miratoi edhe Kushtetutën e re, por me dispozitë të vjetër se “Kosova është pjesë integrale e Serbisë”. Nxjerrja e kësaj Kushtetute srbe; nxjerrja jashtë nga rendi i ditës së shqyritimit të Projektrezolutës për pavarësinë e Kosovës nga ana e Asamblesë Parlamentare të Këshillit të Evropës(2.10.2006), vizita e delegacionit të KOS-it, i drejtuar nga Artemije në Uashington, sabotimi i bisedimeve serbo-shqiptare për Kosovën në Vjenë, si dhe kërkesa e gjithë spektrit politik (pozitë opozitë) dhe e Kishës Ortodokse Serbe etj, që emisari special ndërkombëtar i KS të Kombeve të Bashkuara, Marti Ahtisari, të eliminohet nga misioni i ngarkuar për zgjidhjen e statusit përfundimtar të Kosovës, provojnë sheshit se kohëve të fundit paganda dhe diplomacia ersitike të Serbisë kanë ngritur “temperaturën politike” jo vetëm në sfondin e opinionit publik serb, por edhe në relacione ndërkombëtare, me qëllim që të “blejë kohën” për shtyrjen e zgjidhjes së statusit të Kosovës në vitin e ardhshëm, gjë që kjo zvarritje e kohës aspak nuk i konvenon politikës shqiptare dhe asaj amerikane. Së këndejmi duhet të angazhohen makasimalisht që zgjidhja e statusit të Kosovës, të përfundoj brenda afatatit të përcaktuar të OKB-së, domethënë brenda këtij viti, pavarësishta nga ngxjerrja e Kushtetutës së re serbe, nga mbajtja e referendimit dhe organizimi i zgjedhjeve parlamanetare në Serbi gjatë këtij tremujori të vitit 2006, sepse asnjëra prej këtyre çështjeve nuk kanë të bëjnë me Kosovën dhe me shqiptarët, por vetëm me Serbinë dhe me serbët, me askë tjetër. Ajo është çështje e brendshme e Serbisë, jo e Kosovës, as e Amerikës e as Evropës.

Kolonizimi i ri Kosovës nga Serbia

Kush po kthehet aty?! Në emër të "kthimit të qëndrueshëm"po bëhet rikolonizimi i Kosovës meqë serbëve po u pranohet e drejta që të kthehen ku të duan, pra jo vetëm te prona e tyre.(05.10.06)

Shkruan Flori Bruçi
tetor 05, 2006

Në hartën e publikuar vitin e kaluar nga Lëvizja Vetëvendosja, me rrathë të zinj që kanë nga një X në mes, janë paraqitur zonat e banimit kolektiv në kuadër të kthimit të organizuar masiv të serbëve sipas planit të Qendrës Koordinuese të Serbisë për Kosovën.

Me ngjyrë të verdhë janë shënjuar vendbanimet ku përkrahet kthimi individual, ndërsa me ngjyrë të kuqe ato për kthim të organizuar e masiv të serbëve në Kosovë.

Vërehet se një zonë e banimit kolektiv është paraparë në afërsi të Graçanicës. Dihet që serbët nuk e kanë lëshuar Graçanicën as pas mbarimit të luftimeve.

Atëherë, kush po kthehet aty?! Në emër të ‘kthimit të qëndrueshëm’ po bëhet rikolonizimi i Kosovës meqë serbëve po u pranohet e drejta që të kthehen ku të duan, pra jo vetëm te prona e tyre

Në rastin e ndërtimit të banesave kolektive për kolonët e rinj serbë në Graçanicë, qëllimin e Serbisë po e realizon Kuvendi Komunal i Prishtinës me në krye me presidentin komunal, juristin Ismet Beqiri.

Kuvendi Komunal i Prishtinës, me datën 21 shkurt të vitit 2006, ka përcaktuar lokacionin prej përafërsisht 54 ari, për ndërtimin e katër objekteve të tërësisë së përbashkët në qytezën buzë Prishtinës me emrin Graçanicë.

Kjo është bërë duke u thirrur në nenin 3.1b) të Rregullores 2000/45 që ka të bëjë me planifikimin urban dhe të fshatit dhe shfrytëzimin e tokës.

Pra, rregullorja për vetëqeverisjen e komunave përveç për decentralizim është treguar e përdorshme edhe për rikolonizimin (Tigrizimin dhe Leopardizimin me enklava serbe) të Kosovës.

Në vijim është paraqitur vendimi kolaboracionist i Kuvendit Komunal të Prishtinës lidhur me këtë. Kliko këtu për të parë vendimin.

Shqiptaret (Kosovarët) nuk janë kundër minoriteteve (serbëve, turqve, kroatëve, romëve etj.), por ata janë decidivisht kundër leopradizimit-tigrizimit të Kosovës në enklava.

Një gjë e tillë do të lë shumë pasoja në hartën tigrizuese të Kosovës, kurse fajtorët janë të binjakëzuar (lexoni ndërkombëtarët dhe elefantët kosovarë)!

Deputeti i Parlamentit të Kosovës Nait Hasani, kohë më parë, kundërshtoi nenin 7.18 të Ligjit për trashëgimi kulturore, i cili pritet të miratohet këto ditë në seancë e ardhshme të Parlamentit të Kosovës.

Neni në fjalë (7.18) thotë:

“Nuk lejohet asnjë intervenim në tokë brenda zonës mbrojtëse në kuptimin e aktivitetit bujqësor duke përdorë parmendë ( plugun ) ose ndonjë mjet tjetër që mund të dëmtojë atë hapësirë pa një leje të shkruar nga institucioni kompetent.

Sipas deputetit Nait Hasani, ky nen shkel të drejtat e njeriut mbi pronën private etj.

Një nen i tillë është skandaloz. Fjala vjen çfarë do të bëjnë fshatarët e komunës së Deçanit, kur mbi 800 apo 900 hektarë tokë punuese, male etj. afër Manastirit të Deçanit nuk mund t’i punojnë tokat e tyre pronarët legjitimë pa një leje të veçantë. Në Kosovë, thotë ai, elefantët kanë “miratuar” që mbi 40 objekte të veçanta të kenë një mbrojtje të veçantë të trashëgimisë kulturore.

Rrezikshmëria për një luftë të re mes shqiptarëve dhe serbëve është e mundshme për shkak të këtij tigrizimi, po i paraprin edhe ardhja e rreth 1000 policëve të MUP-it serb në Kosovë …

Një gjë e tillë është shumë e rrezikshme që situata të dalë jashtë kontrollit, prandaj për një gjë të tillë do të ishte e udhës që Grupi i Kontaktit, OKB-ja dhe konkretisht NATO të jenë syçelë dhe shumë të matur në këto sprova të reja të dala nga Kushtetuta e re e (neo)komunistëve, radikalëve (lexo çetnikëve) dhe demokratëve serbë! /marrë nga kosovapress/

Statusi i Kosovës: nga frika e domino efekti në atë precedent
Shkruan: Zef Ahmeti
tetor 05, 2006

Të gjithë ata që kanë përcjellë ngjarjet e zhvilluara në procesin e shkatërrimit të Jugosllavisë Federative dhe kërkesën e Kosovës për pavarësi kanë pasur mundësin të takohen me argumente të ndryshme "pro" dhe "kundër" pavarësisë së saj, e herë pas here duke nxjerrë arsyetime përherë të reja lidhur me këtë çështje. Le të kujtojmë këtu një pikë të diskutuar nga qarqe të ndryshme të emëruar si "frika nga domino efekti". Ky koncept në vete nënkuptonte "rrezikun që i kanosej Ballkanit" dhe kjo për atë, se nëse Kosova njihet si shtet i pavarur "ekziston rreziku që rajonet të banuara me shqiptar si në Maqedoni, Jug të Serbisë do të tentojnë të ndahen për tu bërë pjesë e Kosovës së Madhe", kështu pastaj, është thënë mëtutje, se edhe Serbia do të kërkonte si "kompensim" Republikën Serbe në Bosnje, apo edhe rajone tjera të banuara me serb. Dhe kjo, kështu thoshin përfaqësuesit e kësaj teorie, do të ndikonte në "përforcimin" e forcave radikale serbe. Vërtet kjo teori, pas disa ndryshimeve të fundit në rajonin e Ballkanit Perëndimor, sidomos me qetësimin e situatës në Maqedoni dhe pavarësisë së Malit të Zi, kaloi pak a shumë në harresë dhe u dëshmua si jo e saktë. Këtu mbase ndikuan shumë pozitivisht dhe larguan mëdyshjet e theksuara nga diskutimet politike sidomos politika shqiptare!

Dhe tani kurë është ofruar afati kohorë i dhënë nga Grupi i Kontaktit për zgjidhjen e statusit ka lindë një pozicion dhe "frikë" e re dhe kjo, mbase ndoshta jo edhe rastësisht, në Gjeorgji, një shtet i ish Bashkimit Sovjetik. Tensionimet e fundit mes Rusisë dhe Gjeorgjisë kanë forcua shumë mendimin e shprehur më herët, se "pavarësia e Kosovës do të jetë rast precedent për rajonet separatiste Osetisë Jugore dhe Abkhazisë". Kështu, megjithë vlerësimet se rasti i Kosovës është i veçantë dhe se duhet trajtuar si të tillë, arrihet që prapseprap çështja e statusit të Kosovës të kalojë nga rreziku i "domino efektit" në atë "precedent". A është kjo rastësi?

Kjo duhet analizuar mirë dhe të kërkohen "nxitësit" që shkaktuan këtë situatë mbase mundësi të shkaktoj edhe dilema me pasoja të paparashikueshme. Politika shqiptare ia ka dalë të pozicionohet në pranimin e kërkesave ndërkombëtare që është shprehur edhe me bisedimet në Vjenë. Duke parë se pala shqiptare ka fituar më shumë simpati nga ndërkombëtarët, politika dhe diplomacia serbe e mbështetur nga Rusia ia ka dalë që prapëseprapë, edhe pse është e njohur në arenën ndërkombëtare se "fryma politikës së Millosheviqit edhe mëtutje përshkruan politikën serbe" duket se ia dolën të ndikojnë në frenimin e zgjidhjes së statusit të Kosovës.
E tërë kjo "atmosferë politike" rajonale e ndërkombëtare duhet të analizohet mirë nga lidershipi i Kosovës që të mos "realizojnë" parashikimet e kundërshtarëve të pavarësisë.
Është e rëndësishme të theksohet se Kosova nuk mund të jetë precedent për gjitha krizat që lindin në Botë.
E një rëndësie të madhe është mbajtja e pozicionit aktual që ka politika e lidershipit të Kosovës dhe të refuzojnë çdo tendencë se Kosova është rast "precedent" në krizat politike që lindin nga arsyet tejet të dallueshme në rajone të ndryshme.

Zvicër, St. Gallen 5 tetor 2006/marrë nga qik/

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr. Mehdi HYSENI
02 tetor, 2006

HYSENI DERI KUR MALI I ZI DO TË USHTROJË TERROR GJENOCIDAL MBI SHQIPTARËT E MALËSISË SHQIPTARE?

– Derisa Shqipëria “demokratike” e Alfred Moisiut, e Fatos Nanos dhe e Sali Berishës të ketë marrëdhënie të mira miqësore, të nxehta dhe diplomatike ekonomiko-tregtare me “Anshlusin” sllav të Ballkanit (Mali i Zi, Serbia, Greqia, Maqedonia dhe Bullgaria(!) (I) Politika dhe diplomacia e falimentuar Historia e derisotme e pikëpjekjes fatkeqe dhe tragjike e shqiptarëve me serbomalazezët brenda territoreve të tyre të okupuara dhe të kolonizuara të Shqipërisë Etnike nga ana e Malit të Zi dhe nga Serbia, ka provuar se krijimi dhe normalizimi i marrëdhënie miqësore dhe paqësore me këtë konglomerat barbar serbomalazez, ka qenë vetëm një utopi dhe vetëmashtrim, që shqiptarëve u ka kushtuar me jetët e tyre, si dhe me copëtimin dhe me kolonizimin shekullor të territorit integral indigjen të Shqipërisë Etnike. Gjysmëshqipëria e pavarur e Sali Berishës (në kundërshtim me të drejtën historike dhe me të drejtën ligjore-kombëtare dhe ndërkombëtare të Shqipërisë Etnike) e njohu pavarësinë e Malit të Zi, kurse shteti i pavarur malazez me në krye Milo Gjukanoviqin si “shpërblim” politikës dhe diplomacisë prosllave të qeverisë së berishizmit, më 9 Shtator 2006, ka filluar ripacifikimin e shqiptarëve sikurse këtu e 100 vjet më parë (1878-2006), duke kërkuar “armë” dhe “terroristë” shqiptarë në Malësinë shqiptare (duke arrestuar, burgosur dhe terrorizuar fëmijë, gra, pleqë, të rinj dhe burra të të gjitha moshave, vetëm pse janë shqiptarë dhe, pse i kërkojnë të drejtat e tyre legjitime dhe legale, politike, ekonomike, kulturore, zhvillimore dhe demokratike në shkallë rajonale etnike dhe në atë shtetërore, ashtu sikurse i gëzojnë malazezët dhe qytetarët e tjerë, në përputhje me standardet integruese, decentralizuese, rajonizuese dhe demokratike të BE-së dhe strukturave të saj përkatëse transicionale). “Lojërat” politike përbrenda shqiptare dhe “lojërat” diplomatike dhe gjeopolitike të Fuqive të Mëdha të Evropës (1878-2006), duke i marrë në mbrojtje dirkete dhe, duke i shpërblyer pa të drejtë serbomalazezët me territoret e padhimbshme të Shqipërisë Etnike, mjerisht, edhe sot janë aktuale në kombinatorikën e inetresave strategjike komplementare të neokolonializmit “paqesor-demokratik-integral” të disa fuqive të mëdha të Evropës dhe të Serbisë e të Malit të Zi. Koherencën e këtij negativizmi evro-serbomalazez me primesa të politikës kolonialiste dhe gjenocidale, e provon edhe rasti më i ri i keqtrajtimit brutal të shqiptarëve në Malësi nga ana e “ordive karabinjere” çentiko-fashiste të qeverisë së Podgoricës, më 9 Shtator 2006. Lind pyetja, pse qeveria e Malit të Zi, edhe pas pavarësimit të këtij shteti, vazhdon me politikën dhe me praktikën e ushtrimit të terrorit gjenocidal të Slobodan Milosheviqit mbi shqiptarët, kur dihet se pikërisht vota shqiptare ishte ajo vendimtare që ndikoi në pavarësimin e Malit të Zi? – Përgjigjja: -Pse koha ka ndryshuar(e në përputhje me të edhe politika prosllave zyrtare e Tiranës ka ndryshuar “sipas motit” dhe, pa kurrfarë turpi dhe, pa kurrfarë të drejte morale, historike, juridike dhe ligjore e njohu pavarësinë e Malit të Zi, pavarësinë e Maqedonisë, pavarësinë e Serbisë, si dhe normalizoi marrdhëniet ndërfqinjësore diplomatike, tregtare, ekonomike dhe kulturore me to dhe me Greqinë, duke i sakrifikuar kështu me vetëdije të plotë shqiptarët dhe gjysmën e Shqipërisë Etnike) dhe, tanimë pse kemi shkelur në shekullin XXI, kjo nuk do të thotë se edhe logjika e politikës dhe e praktikës gjenocidale, militariste-kolonialiste e malazezëve, e serbëve, e maqedonëve sllavë dhe e grekëve ka pësuar ndonjë metamorfozë në frymën e proceseve të reja demokratike dhe integruese rajonale dhe evropiane, kur është fjala ndaj të drejtave dhe lirive të shqiptarëve mbi tokat e tyre të Shqipërisë Etnike, të cilat edhe sot (1878-2006) ende gjenden nën sundimin e egër kolonial dhe gjenocidal serbomalazez (Kosovë, Bllacë, Kurshumli, Medvegjë, Bujanoc, Preshevë, Vranjë, Ulqin, Tivar,Tuz, Hot, Grudë, Plavë e Guci,Shkup, Tetovë, Dibër, Kumanovë, Gostivar, Kërçovë, Strugë, Ohër, Prespë, Manastir,Çamëri, Prevezë dhe Janinë). Pra, pse shteti malazez, edhe pas shkëputjes nga Serbia, ka filluar me politikën e terrorit gjenocidal dhe të aparteidit ndaj shqiptarëve(me pretekst të grumbullimit të armëve të “terroristëve shqiptarë”) në prag të zgjedhjeve parlamentare, këtë në mënyrë ilustrative e kanë argumentuar edhe liderët dhe përfaqësuesit e partive politike shqiptare në Malësi të Malit të Zi, si dhe në diasporën shqiptare në Amerikë. Sipas vlerësimit real të Vasë Sinishtaj(kryetar i Partisë së Alternativës Shqiptare), s’ka asnjë dyshim se bastisja, burgosja dhe tortura e shqiptarëve në Tuz nga ana e policisë malazeze, ka qenë “me motive provokuese politike”,e jo, assesi për shkaqe të “sigurisë”, apo të “shkeljes së rregullave ligjore të shtetit dhe zgjedhjet demokratike”, siç ka deklaruar Filip Vujanoviq(kryetar i Malit të Zi).Thjesht, shihet se kjo ekspeditë ndëshkimore antishqiptare sipas “modelit përpunues” të ushtrimit të strategjisë së frikësimit terrorist të Slobodan Milosheviqit ka qenë e planifikuar, e përgatitur dhe e urdhëruar nga qeveria malazeze e Podgoricës. Natyrisht se, për të “jusitifikuar” këtë aksion brutal të terrorizmit të organizuar shtetëror të Malit të Zi ndaj shqiptarëve të pafajshëm, edhe kryetari shtetit malazez, Filip Vujanoviq, edhe policia e tij kanë deklaruar për opinion publik se më 10.09.2006 “policia ka arrestuar 14 shqiptarë etnikë në Tuz, aktivistë dhe kandidatë në zgjedhje të Partisë Alternativa Shqiptare, në qytetin kufitar jugor të Tuzit duke përshfshirë edhe tre shtetas amerikanë, sepse ata paraqesin rrezik për popullin e Malit të Zi”(?!)- Shtrohet pyetja çfarë rreziku paraqesin ata shqiptarë të bastisur, të keqtrajtuar, të burgosur dhe të torturuar dhe, çfarë “rregullash ligjore të shtetit” dhe të “zgjedhjeve demokratike” paskanë thyer ata? – Përgjigjja: - Asnjëra nga këto akuza të atribuara shqiptarëve nuk janë të qëndureshme, as të verifikuara në asnjë formë nga ana e shtetit policor malazez se ata përbëjnë ndonjë “celulë terroriste”, por si ka konstatuarr kryelideri i PASH-it, Vasë Sinishtaj, e vërtreta është kjo: “Nëse ata kishin ndërmendë të arrestonin një “grup terroristësh”, atëherë kanë zgjedhur momentin e papërshtatshëm për ta bërë këtë”, Qeveria është nervoze, sepse po sheh që është duke i humbur votat e shqiptarëve, të cilët përbëjnë 10% të popullsisë prej 620 mijë banorësh të Malit të Zi. Ata janë angazhuar për të fituar pesë (5) vende në parlamentin e ri, dhe kështu mund të ndihmojnë në krijimin e qeverisë së re, duke iu bashkuar ndonjë koalicioni të mundshëm”(Associated Press, 11.09.2006). Pra, qartazi shihet se arrestimi, burgosja dhe keqtrajtimi i shqiptarëve të theksuar nga ana e policisë malazeze nuk ka pasur për shkak “sigurinë, as rrezikun për zgjedhjet demokratike dhe Malin e Zi”, siç ka deklaruar në formë shantazhit politiko- propagandistik serbomadh,kryetari i Malit të Zi, Filip Vujanoviq, por ka pasur zbatimin e planit të torturës fizikie dhe psikologjike mbi veprimtarët politikë shqiptarë dhe mbi popullatën civile shqiptare, në mënyrë që me dhunë t’i detyronin për të votuar sërish atë parti a pushtetarë malazezë, që nuk është dashur të votohen as në referendumin e Majit 2006, që Mali i Zi të shkëputej nga Serbia. Pse elektorati shqiptar nuk është dashur të votojë për pavarësinë e Malit të Zi? – Sepse, politikisht ka ripohuar tezat e rreme dhe falsifikatore të historisë, të drejtës dhe të politikës së shtetit artificial malazez, se territori i Malësisë së Madhe Shqiptare të Shqipërisë Etnike, “është territor i ligjshëm” i Malit të Zi. Kjo është një nga arsyet parësore pse as Shqipëria “demokratike” e Alfred Moisiut, e Sali Berishës, e Fatos Nanos,e as zgjedhësit shqiptarë në Mal të Zi, nuk është dashur ta njohin pavarësinë e Malit të Zi, sepse më se gjysma e territorit ekzistues të tij shtrihet mbi territoret e Shqipërisë Etnike, të cilat kurrënjëherë nuk kanë qenë dhe, kurrë nuk do të jenë pronë e ligjshme historike dhe juridike e Malit të Zi, por e shqiptarëve (pavarësisht nga grafiku momental i përqindjes së tyre “minore” 10 për qind, si shkak dhe pasojë e politikës dhe e praktikës së gjenocidit dhe terrorit shtetëror, të organizuar dhe të zbatuar nga të gjitha qeveritë e derisotme të Malit të Zi-Serbisë së Madhe-Jugusollavisë cariste-socialiste dhe komuniste ortodokse sllave në kohëzgjatje 1878-2006) dhe e Shqipërisë Etnike. Pse Evropa dhe shtetet e tjera e kanë njohur subjektivitetin juridiko-ndërkombëtar të Malit të Zi, është çështje e interesave të tyre komplementare afatshkurtëra apo afatgjata, e jo kurrfarë çështjeje e interesave vitale të shqiptarëve dhe të Shqipërisë në rajonin ballkanik. Vërtet, ky është problemi kyç, të cilin politika dhe diplomacia e Shqipërisë së sotme (1990-2006) nuk është në gjendje as ta kuptojë e as ta “deshifrojë” as mbi bazën historike, as politike, as diplomatike, as juridike e as mbi atë kombëtare e ndërkombëtare, kur është fjala për mbrojtjen e interesit nacional gjithëshqiptar dhe të Shqipërisë Etnik në kontekstin e sistemit shtetëror të marrëdhënieve ndërkombëtare, por me vetëdije të plotë ka kaluar në pozicionin e nënshtrimit, të diktatit dhe të varësisë së tij, në vend se të “votojë” për pavarësimin e shqiptarëve të kolonizuar në Mal të Zi, në Serbi dhe në Maqedoni ajo pa asnjë të drejtë ka votuar dhe mbështetur ndërkombëtarisht këto shtete kolonizatore sllave. Pikërisht, për shkak të një strategjie të këtillë shtetërore plotësisht të gabuar të elitës politike dhe diplomatike të Shqipërisë së sotme(1990-2006), Serbia dhe Mali i Zi përsëritin gjenocidin shekullor mbi shqiptarët dhe Kosovën (1989-1999); Maqedonia sllave e përsëriti terrorin gjenocidal mbi shqiptarët(1990-2006) dhe, ja tash, në fillim të shtatorit 2006, prapë Mali i Zi (sipas yrrnekut të propagandës, të politikës dhe të praktikës së terrorit gjenocidal të Slobodan Milosheviqit) filloi me ekspeditat e tij ndëshkimore për t’i rishtypur shqiptarët në vatrat e tyre stërgjyshore të Malësisë Shqiptare, në emër të “grumbullimit të armëve”, ashtu sikurse veproi edhe Serbia e Madhe e Titos me aksionin e saj masovik në Kosovë në vitin 1956, me ç’rast, arrestoi, torturoi, burgosi, vrau dhe shpërnguli me qindra mijëra shqiptarë nga Kosova, me qëllim që Kosovën ta spastronin etnikisht nga shqiptarët autoktonë. Thjesht, ky është motivi kryesor dhe i fundit i strategjisë politike dhe terroriste të qeverisë së Malit të Zi, që edhe 10% shqiptar ta reduktojnë në minimum të minimumit, ashtu siç veproi edhe S. Milosheviqi në Kosovë. Mirëpo, së fundi, “llogaria pa hanxhiun” i doli plotësisht e gabuar se e humbi Kosovën e kolonizuar dhe, “vetëngordhi”, duke bërë vetëvrasje në burgun ndërkombëtar të Hagës. Këtë paradigmë fataliste për Serbinë dhe për serbët, duhet ta mbajnë parasysh edhe qarqet çeniko-fashiste zyrtare malazeze në Podgoricë, sepse shqiptarët e Malësisë nuk janë kurrfarë “monedhe kusuri”, as nuk janë të harruar, as të vetmuar, por për mbrojyjen e jetëve, të drejtave dhe interesave të tyre i kanë dispozicion gjashtë (7) milionë shqiptar brenda dhe jashtë Shqipërisë Etnike. Këtë fakt, duhet ta marrë parasysh “qeveria demokratike” malazeze e Milo Gjulkanoviqit (kryemitingashit të “Jogurt Revolucionit” të Slobodan Miloshoviqit dhe të Momir Bulatoviqit). Gabohen “knezët e rinj” Vujanoviq- Gjukanoviq, se me “shpatën dhe me topuzin demokratik” të politikës nacionalshoviniste antishqiptare të Njegoshit, të Dabillos dhe të Nikollës, do t’i ripacifikojnë dhe pastrojnë definitivisht shqiptarët nga vatrat e tyre stërgjyshore të Malësisë së Madhe të Mbishkodrës dhe, kështu, si “demokratët” dhe “paqësorët” më të mëdhnej në Ballkan, së bashku me Serbinë,”do të hyjnë” në Bashkimin Evropian(BE) dhe në NATO. Pavarësisht nga “llogaritë” e dikurshme dhe të sotme në kurriz të shqiptarëve, Mali i Zi, as Serbia, kurrë nuk do të kenë rastin për të aderuar në “familjen e integruar” evropiane, përderisa nuk përshëndetën me politikën dhe me praktikën e regjimeve të tyre kolonialiste ndaj shqiptarëve dhe territoreve të tyre etnike. Së fundi, duhet të mbajmë parasysh faktin se për çdo eskalim dhe përkeqësim eventual të situatës politike të shqiptarëve në Mal të Zi,në aspektin juiridiko-politik ndërkombëtar nuk do të mbajë përgjegjësi vetëm pushteti shtetëror kolonial i Malit të Zi, por edhe diplomacia shqiptare e Tiranës, e cila qe 18 vjet ka fituar statusin e “azilit politik” në Beograd, në Shkup, në Podgoricë dhe në Athinë. Kjo “është arsyeja krysore” pse edhe sot shkelen dhe mohohen të drejtat themelore dhe kolektive të shqiptarëve në Mal të Zi, në Serbi, në Maqedoni dhe në Greqi. Ja, kjo “është rruga kryesore” e Shqipërisë së sotme(1990-2006) “për të hyrë” në Evropën e integruar(!) Ndërkaq, sa për çështjen se,kur shqiptarët do ta braktisin e statusin kolonial serbo-sllav, dhe do të hyjnë në Shqipërinë “demokratike” të A.Moisiut, S.Berishës dhe të F. Nanos, kjo nuk varet prej kësaj “trojke”, por,fatekeqësisht,varet nga homologët e tyre të Beogradit, të Podgoricës, të Shkupit dhe të Athinës, të cilët qe 18 vjet , edhe ia kanë njohur “azilin politik” diplomacisë së Tiranës, të “arkivuar” në favor të shkencës, të politikës propagandistike dhe të diploamcisë kolonialiste dhe imperilasite të tyre mbi shpërfytyrimin e identitetit indigjen të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike.

ESE POLITIKE
Prof.Dr. Mehdi HYSENI
14 shtator, 2006

KAPITALI NUK PËRCAKTON VETËDIJEN NACIONALE, POR VETËDIJEN TREGTARE EGOISTE

* Askush (qoftë nga elita politike ose shkencore shqiptare) nuk e gëzon atë të drejtë që për qëllime dhe për interesa të ndryshme (individuale, grupore, partiake, ideologjike dhe religjioze) karrieriste dhe lukrative monopoliste, të spekulojë me konceptin e vetëdijes kombëtare si në interpretimin e kuptimit të ngushtë, ashtu edhe në atë të gjerë të nocionit të saj, se ajo “është produkt i vetëdijes së kapitalit”.

Jemi dëshmitarë se që nga deakada e fundme e shekullit XX dhe nga dekada e parë e shekullit XXI, zhvillimi i ngjarjeve politike në dimensione ndërkombëtare ishte dhe, gjithnjë po bëhet më i ndërlikuar dhe më dinamik. Si rrjedhim, njeriu edhe nuk është në gjendje t’i ndjekë në vijimësi, e lëre më që të thellohet në nxjerrjen e gjykimeve të vlefshme dhe të drejta lidhur me pozitën, rolin dhe perspektivën e tij në shoqërinë e sotme konsumatore me vizion dhe me kontura të integrimit dhe të globalizmit ndërkombëtar.

Si pasojë e moskuptimit, e konfuzionit dhe e dilemave të shumta lidhur me këto dy koncepte të brishta, sot, shumica dërrmuese e njerëzve është përqëndruar me theks të posaçëm në përmbushjen e nevojave materiale, duke i konsideruar ato si një nga idealet më të larta dhe "më të shenjta" të ekzistencës dhe të së ardhmës së tyre; duke i mitoligjizuar, ideologjizuar dhe fetishizuar deri në stadin më të lartë të reales shoqërore, duke qenë të bindur se vetëm sistemi i unifomitetit të tillë me përmbajtje konsumatore atyre iu garanton prosperitet dhe dobi materiale të pakufijshme.

Së këndjemi, duke mbajtur parasysh faktin se natyra e njeriut karakterizohet nga ambivalenca e tij, shoqëria atë edhe mund ta indoktrinojë dhe ta përpunojë sipas interesave dhe nevojave ambivalente dhe polivalente të saj konsumatore, duke e shndërruar atë në “robot”, që verbërisht t’i kryejë të gjitha kërkesat dhe urdhërat e parashtruara ditore, kuptohet të interesit dhe të pazarit ditor, javor, ose mujor etj. Në këtë rast, njeriu i painformuar lidhur me trendet e zhvillimit dhe të konsumimit të teknologjisë së inormimit, të komunikimit dhe të vlerave ekonomike e tregtare, është i detyruar dhe, njëherazi i gatshëm që të “abstenojë”, duke e braktisur edhe idealin, edhe vetëdijen kombëtare, si dhe të gjitha kërkesat dhe virtytet e tjera fisnike njerëzore. Në kushte dhe në rrethana të këtilla, njeriu është vetëm një produkt i shoqërisë konsumatore, e jo kurrfarë pjesëmarrësi i mirëfilltë dhe i barabartë në kuadrin e saj. Fatkeqësisht, ky është një fakt i hidhur, por objektiv që dëshmon se njerëzimi ka hyrë në etapën e luftës për ekzistnecën e zhveshur edhe në fillimshekullin XXI. Sot, njeriu nuk është i rrezikuar vetëm nga procesi i automatizimit teknologjik në stadin më të lartë të zhvillimit të tij, por edhe nga shumë forca të tjera të errëta regresive, të cilat në forma të ndryshme të predikimit të mbrojtjes së vlerave elemantare të njerëzimit (liria, demokracia, rendi, drejtësia, siguria, begatia, paqja, mirëqenia ), po tentojnë që nejriun si kryevlerë e të gjitha vlerave të tjera të shoqërisë, ta njëjtësojnë dhe ta tjetërsojnë në artikull të thjeshtë konsumi, të “finalizuar” vetëm për shijen e ofertës dhe të kërkesës së “shit-blerjes”, të këmbimit dhe të shumëzimit enorm të vlerave monopolizuese profitabile të “tregut të lirë” dhe të “iniciativës së lirë” private, gjë që kjo favorizon dhe stimulon kryesisht dhe, gjithanshmërisht vetëm pronën private të individit dhe të individëve a grupeve të caktuara, që nuk ka kurrfarë elementi ndërlidhës me lindjen dhe me ngritjen e vetëdijes nacionale as në kuptimin e së veçantes, as në atë të së përgjithshmes.

Pavarësisht nga mitologjizimi dhe fetishizimi i interesit dhe i kërkesës imperative të absolutizimit liberal antirealist modern, që kapitalin ta trajtojë si bazamantin kryesor të përcaktimit të vetëdijes nacionale, shkencërisht ky koncept është i gabueshëm dhe i paqëndrueshëm, sepse nuk përputhet me bazën e dialektikës shkencore të realizmit historik, sociologjik, psikologjik, politik dhe filozofik të formimit, të rujatjes dhe të ngritjes së vetëdijes nacionale, mbase në thelb, krijimi, këmbimi, mbrojtja, shumëfishimi i vlerave dhe i mbivlerave të kapitalit prodhon vetëm “vetëdijen tregtare“ e jo kursesi “vetëdijen kombëtare”. Këtë konkluzion tonin e mbështet edhe ky konstatim i bazueshëm shkencor i profesorit të Harvardit, dr.Stanley Hoffmann, i cili pohon se “ Specializimi dhe integrimi i firmave bën të mundur shtimin e pasurisë, mirëpo, logjika e kapitalizmit të pastër nuk e favorizon drejtësinë sociale” (FA, July/August, 2002,p.107-108). Gjithashtu, në favor të këtij vlerësimi është edhe ky konkluzion aksiomatik i prof.dr. Patrick C. Hogan: “ Në shoqërinë kapitaliste të gjitha vlerat janë të prirura t’i nënshtrohen vlerës së tregut”. (Shih:”The Politics of Interpretation,1990,f.199).

Së këndejmi del krejtësisht e qartë se vetëdija nacionale nuk është prodhim origjinal, as “prodhim licencues” i kapitalit privat, as i titullarëve të tij të dikurshëm a të sotshëm privatistë. Përkundrazi, dialektika e materializmit historik shkencor ka provuar se kapitali nuk e përcakton “vetëdijen nacionale”, por vetëm vetëdijen e vlerës dhe të intersit egoist tregtar qoftë individual, qoftë grupor ose kolektiv.

Po ashtu, vetëdija nacionale nuk mund të konsiderohet si “produkt i lëndës së parë” i pronës private a kapitalit, as i kapitalizimit ngase historikisht rrënjët i ka në revolucionin popullor, i cili i ka dhuruar popullit vetëdijen si komb, si qenie historike dhe si bashkësi e njësuar. Pikërisht nga ky koncept revolucionar hisoriko-shoqëror është krijuar edhe nacionalizmi, i cili ka mishëruar ndjenjën e dashurisë dhe të ndërgjegjës së lartë ndaj kombit, ndaj atdheut dhe ndaj gjuhës amëtare. Pra, është gabim logjik, politik dhe kombëtar, që të operohet me teza dhe koncepte spekuluese (për hir të kyçjes në ndonjë parti, në ndonjë lëvizje apo për hir të ngjitjes në ndonjë pozitë karrieriste politike, ekonomike, tregtare, diplomatike shtetërore, siç diktojnë rrthanat dhe kushtet e sotme të “tregut të lirë” privat qoftë me karakter provincial, rajonal apo në kuptim më të gjerë) se vetëdija nacionale shprehimisht është “fryt” i kapitalit apo i kapitalizmit.

Në këtë vështrim, edhe historia e derisotme e vetëdijes nacionale shqiptare, gjithashtu përjashton konceptin spekulues politiko-filozofik dhe propagandistik kapitalist se kjo është krijuar, zhvilluar, trashëguar dhe ruajtur ndër breza në saje të “pronës private”. Përkundrazi, as vetëdija nacionale shqiptare nuk është kurrfarë krijese, e lindur nga prona a kapitali privat, por është fryt i koherencës së revolucioneve kombëtare shqiptare që nga periudha e hershme e ilirizmit e deri më sot.

Duke qenë se kombi shqiptar dhe Shqipëria Etnike shekuj me radhë po ballafaqohet me teza, me koncepte dhe me përkufizime të falsifikuara dhe të sofistikuara nga armiqtë e tyre bizantinë-sllavë dhe të sulltanizmit të Perandorisë Osmane famëkeqe, se identiteti nacional, shtetëror dhe terriorial i qenies shqiptare në Ballkan “është i diskutueshëm” (ndër të tjera, edhe për shkak të “vonesës së zgjimit të vetëdijes kombëtare shqiptare” në krahasim me popujt e tjerë të Ballkanit!?), atëherë, domosdoshmërisht, parapëlqehet, që të paktën edhe ne vetë, të mos luajmë në këtë “letër” vetëmohuese, të rrezkishme dhe shkatërrimtare për ekzistencën dhe për identitetin tonë gjithëkombëtar shqiptar.

Se vetëdija nacionale shqiptare nuk është “frut” i kapitalit, këtë (ndër qindra shembuj të tjerë të historisë së vetëdijes së identitetit kombëtar shqiptar) e provon edhe shembulli konkret i krijimit të vetëdijes kombëtare të tribunit popullor shqiptar, Adem Demaçi, i cili që nga mosha e fëmijërisë dhe e rinisë (si nxënës dhe student) së tij, u edukua, u arsimua, u frymëzua dhe u aktivizua në lëvizjen gjithëkombëtare shqiptare për ribashkimin e Shqipërisë Etnike, jo si pasojë e indoktrinimit, e shfrytëzimit apo e ruajtjes së ndonjë privilegji a pasurie private(kapitali), të trashëguar nga brezat e tij të mëparshëm, por si shkak i mishërimit të vetëdijes së lartë kombëtare, të fituar nga edukata dhe arsimimi kombëtar i familjes dhe i rrethit të caktuar të shoqërisë shqiptare, e cila tradicionalisht ishte e pajisur dhe e ngritur me ndjenjen e vetëdijes së lartë kombëtare shqiptare.

M’u pse Adem Demaçi (Mandela i Evropës) së bashku me bashkidealistët dhe me bashkërevolucionarët e tij, që nga mosha e mitur ishte i etur dhe i brumosur me ndjenjën e vetëdijes kombëtare,( e jo me lakminë për të pasur sa më shumë “dinarë”, sa më shumë “lekë”, sa më shumë firma, sa më shumë pallate, sa më shumë kapitale, sa më shumë latifundi, sa më shumë “kolltuçe të buta” për pushtet dhe karrierë..., ashtu siç po tentohet të veprohet sot në mjediset e shoqërisë shqiptare anembanë Shqipërisë Etnike), edhe vuajti burgun 30-vjeçarë në kazamatet famëkeqe tiranike të Jugosllavisë-Serbisë së Madhe.

Ndryshe, (ashtu, siç po spekulohet sot me të madhe me përkufizimin e “vetëdijes kombëtare” shqiptare dhe të ribashkimit të Shqipërisë Etnike) po të kishte deklaruar dhe dëshmuar praktikisht në atë kohë të regjimit shtypës tiranik të Jugosllavisë se “vetëdija kombëtare është e ndikuar nga kapitali”, sigurisht se heroi ynë i gjallë kombëtar shqiptar, Adem Demaçi, as bashkëveprimtarët e tij nuk do të burgoseshin, nuk do të torturoheshin, nuk do të arrestoheshin, nuk do të persekutoheshin dhe, fundja, nuk do të vriteshin..., por do të shpërbleheshin në forma të ndryshme, sikurse paditësit dhe gjykatësit e tyre, që ushtronin dhunë dhe terror mbi ta, vetëm pse ishin të prirur dhe të pajisur me vetëdijen kombëtare shqiptare dhe të Shqipërisë Etnike.

Së fundi, duke mbajtur parasysh faktin se vetëdija kombëtare nuk është ndonjë artikull apo mall tjetër konsumi, që mund të ekspozohet, të shitet apo të blehet nëpër tregje të vjetra apo të reja private, atëherë as liderët politikë, kombëtarë dhe shtetërorë shqiptarë (me gjithë prirjet e tyre, që konceptin e vetëdijes kombëtare ta ngatërrojnë dhe ta mjegullojnë me vetëdijen tregtare të kapitalit dhe përfituesve të tij privatë) nuk e gëzojnë atë të drejtë, as privilegj të kohës, që në forma të ndryshme të interpretimit të gabuar të proceseve reformiste, demokratike dhe patriotike, të manipulojnë me ndërrimin dhe me falsfikimin e tezave dhe të koncepteve të teorisë dhe të filozofisë radikale utopiste pas së cilës fshihen qëllimet dhe motivet ideologjike, politike, ekonomike dhe tregtare të focave sunduese, të cilat në vazhdimësi riprodhojnë fuqinë dhe privilegjet e tyre si “trashëgimi të patundshme” në kurriz të vetëdijes kombëtare shqiptare, duke e reduktuar dhe konsideruar atë vetëm si refleks të pronës private dhe të kapitalizmit.

Në këtë kontekst, do të ishte mashtrim, iluzion dhe utopi e shkretë që shumica dërrmuese e njerëzimit (sidomos vendet dhe popujt e varfër të pazhvilluar dhe në zhvillim), të ëndërrojnë dhe të shpresojnë se i vetmi shpëtim i tyre i gjithëmbarshëm, do të jetë eksperimenti i “pronës private”, ashtu, siç ishte utopi dhe iluzion i mjerë të shpresohej se “socializmi ishte i vetmi projkesion i shpëtimit të botës së shtypur, të kolonizuar, të pazhvilluar dhe të uritur”. Historikisht, koncepti i parë është i paqëndrueshëm, kurse koncepti i dytë është i parealizueshëm.

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof. Dr.Mehdi HYSENI
10 shtator, 2006

MARTI AHTISARI NUK ËSHTË RACIST, POR SERBIA DHE SERBËT JANË RACISTË TË PARIPARUESHËM!
* Serbia nuk ka kurrfarë tapie tokësore(24%) mbi Kosovën shqiptare, por ka vetëm 10% të minoritetit kolonist serb të saj!

* Serbia de jure është e favorizuar nga Tribunali i Hagës, sepse sipas Statutit të kësaj gjykate ndërkombëtare, ajo nuk mban kurrfarë “përgjegjësie a faji kolektiv” për tre gjenocidet e kryera në Kosovë, në Kroaci dhe në Bosnjë(1992-1999)!

Shikuar retrospektivën historike të marrëdhënieve serbo-shqiptare në Ballkan që nga përfundimi i sundimit të Perandorisë Osmane, e deri më sot në fillimshekullin XXI, shihet se këta dy popuj kurrnjëherë nuk kanë pasur marrëdhënie të mira ndërmejt tyre. Një nga shkaqet kryesore pse shqiptarët deri tani nuk kanë gjetur gjuhë të përbashkët të fqinjësisë së mirë me serbët, është kolonializmi gjenocidal dhe racist shekullor serbomadh mbi Kosovën-Shqipërinë Etnike, të cilin shqiptarët e kanë luftuar brez pas brezi si doktrinë dhe si praktikë antishqiptare me primesa të barbarisë bizantine-sllave.

Në këtë pikëvështrim qëndron mosmarrëveshja dhe kontradikta e derisotme mes këtyre dy popujve me histori, me kulturë, me civilizim dhe me gjuhë të ndryshme. Prandaj, vetëm nëse merret në konsideratë përmbajtja e kësaj kundërtie, atëherë ekziston mundësia që të vihet në konkluzionin e drejtë pse këta dy popuj, edhe sot janë të armiqësuar dhe, pse vetiu nuk mund të gjejnë gjuhë kompromisi për zgjidhjen e problemeve ekzistuese në frymën e së drejtës, të drejtësisë dhe të tolernacës.

Për të arritur një objektiv të këtillë, që përfundimisht këta dy popuj të pajtohen mes tyre, natyrisht se është e domosdoshme jo vetëm roli dhe pjesëmarrja direkte e OKB-së, e BE-së, por edhe e Shteteve të Bashkuara të Amerikës me në krye presidentin e tyre, Xhorxh W.Bush. Në këtë kontekst, adiministrata amerikane ka luajtur rolin vendimtar (ashtu sikurse me rastin e ndërhyrjes së NATO-s kundër Serbisë gjenocidale, më 24 Mars 1999, për t’i shpëtuar shqiptarët dhe Kosovën nga terrori dhe masakrat e saj antihumane dhe anticivilizuese), duke ndikuar tek OKB-ja, që ajo të fillojë procesin për zgjidhjen e statusit të Kosovës deri në fund të vitit 2006. Për këtë qëllim, sekretari i përgjithshëm i KS të Kombeve të Bashkuara, Kofi Annan, edhe caktoi emisarin e tij special, Marti Ahtisari që të drejtojë “shuttle diplomacy” për zhvillimin e bisedimeve të grupeve punuese (serbe – shqiptare) në relacionin Beograd – Prishtinë – Vjenë.

Mirëpo, deri tani në këtë drejtim nuk është arritur kurrfarë përparimi, për shkak të destruktivitetit dhe të njëanshmërisë së politikës zyrtare të Beogradit ngase as qeveria, as parlamenti e as titullarët e tyre(Boris Tadiq, Vojislav Koshtunica) nuk pajtohen me kërkesën këmbëngulëse të palës shqiptare, që Kosovës t’i njihet me çdo kusht pavarësia e saj, edhe pse grupi negociues gjatë takimeve të deritashme të Vjenës ka bërë koncesione të papranueshme dhe absurde në kuptimin juridiko-historik dhe territorial në favor të “decentralizimit”-copëtimit territorial dhe administrativ të Kosovës për llogari të minoritetit serb, që ai me çdo kusht të mos shkëputet nga “arteria historike-tokësore serbe” në Kosovë. Në këtë kotekst, kompromisi nga pala shqiptare është diç edhe më shumë se kompromis politik ngase territorializimi administrativ i pakicës serbe me krjimin e 12 komunave, dhe të “pronave kishtare ortodokse serebe”, të lidhura me Beogradin në territorin etnik shqiptar, Serbia ia ka arritur qëllimit që ta ruajë “një copë tapi” të integritetit të saj etnik territorial serb në zemrën e Kosovës shqiptare, jo më pak, por edhe më shumë se “24%” të territorit shqiptar, ashtu siç ka deklaruar, Lutfi Haziri(“gjeometri politik ” i shekullit XXI i matjes së “perimetrit tokësor serb” në Kosovën shqiptare, duke harruar se historia e territorit shqiptar të Kosovës është më e vjetër sessa ai vetë dhe stërgjyshërit e tij nga Gjilani). “Gjeometrat politikë” sikurse Lutfi Haziri, duhet ta studojnë më me vëmendje historinë e Shqipërisë Etnike, sepse në Kosovë nuk ka asnjë pëllëmbë territori indigjen serb, por në të ka vetëm element kolonist serb e malazez, të ardhur me dhunë, me gjenocid, dhe me agresione pushtuese koloniale nga Serbia, nga Mali i Zi, nga Hercegovina etj.

Për të mos elaboruar më tej “filozofinë politike internacionaliste” në frymën proserbe të Lutfi Hazirit (sepse është në funksion të copëtimit dhe të shitjes së territorit shqiptar të Kosovës),shtrohet kjo pyetje serioze: - Po qe se pakica serbe shtrihet në “territorin e saj me 24%”, atëherë, si “lutë gjeometri” do ta rikthejë Mitrovicën Veriore, përkatësisht “Trepçën” nën sovranitetin territorial, administrativ dhe shtetëror të Kosovës së pavarur, nesër? Këto dy raste të simetrisë ekstreme të racizmit serbomadh kundër Marti Ahtisarit dhe të internacionalizimit proserb të Lutfi Hazirit me rastin e pasqyrimit të rremë se “24% e territorit të Kosovës është serbe”, i vumë dukje me qëllim që të pasqyrojmë faktin se si ka filluar dhe, se në çfarë faze ka hyrë “procesi i kompromisit politik” ndërmjet grupeve negociatore dhe palës së tretë ndërmjetësuese ndërkombëtare për statusin e Kosovës, të përfaqësuar nga i dërguari special ndërkombëtar i Kombeve të Bashkuara, Marti Ahtisari. Serbia e ashtuquajtur demokratike, e drejtuar nga Borisav Tadiq,(kryetar), Vojislav Koshtunica(kryeministër) dhe Vuk Drashkoviq (ministër i Jashtëm); anëtarët e grupit negociues në bisedimet e Vjenës me palën shqiptare (Dushan T. Batakoviq, Slobodan Samarxhiq dhe Leon Koen); Kisha Ortodokse Serbe me Artemijen në krye, si dhe Sanda Rashkolviq-Iviq (kryetare e Qendrës bashkërenduese serbe) për ta murkulluar terrorin gjenocid dhe agresionet e tyre pushtuese kundër Kroacisë, Bosnjës dhe Kosovës, ( tanimë kanë filluar me “lojërat e vjetra” të nacionalizimit dhe të popullizmit gjithëserb, të projektuara, të organzuara dhe të drejtuara nga regjimi i ish-kryekriminelit Slobodan Milosheviq dhe indoktrinuesit, nxitësit, frymëzuesit dhe mbështetësit të tij direkt dhe indirekt, Kishës Ortodokse Serbe), kanë filluar ta akuzojnë ashpër dhe pa kurrfarë arsyeje, mediatorin ndërkombëtar të KB, Marti Ahtisarin se ai “është racist”?!? Pse, dhe si morën dheun kritikat e ashpra dhe vulgare të qarqeve politike zyrtare dhe jozrytare (pozitë - opozitë) të Serbisë, se Mati Ahtisari “ është racist” dhe “ pengesa kryesore” e zhvillimit të bisedimeve të mëtejme në Vjenë për Kosovën? Siç pohojnë burimet e masmediave të politikës propagandistike të Beogradit zyrtar, shkaku kryesor pse serbomëdhenjtë në deklaratat e tyre, Marti Ahtisarin e kanë cilësuar si “racist”, paskësha qenë pyetja e tij,drejtuar Dushan T. Batakoviq (bashkërendues i grupit negociues serb në Vjenë): Para se të mbahej takimi i 8 Gushtit, “ Pse nuk marrin pjesë pëfaqësuesit e minoritetit serb nga Kosova, kur objekt i këtij takimi janë pikërisht të drejtat dhe liritë e minoriteteve në Kosovë?” – Përgjigja e Dushan T. Batakoviqit ishte kjo, sepse “serbët e Kosovës nuk duan të marrin pjesë në këtë takim ngaqë në përbërje të delegacionit shqiptar, ndodhet një kriminel, e ai është krimineli Fatmir Limaj”(!?) – Kundërpërgjigjja e Marti Ahtisarit: “Ju jeni fajtor si popull”(!?) Edhe në këtë vlerësim plotësisht objektiv dhe të ligjshëm të Marti Ahtisarit, shoveni serbomadh, D. Batakoviq pati këtë “konstatim origjinal ligjor” vetëm me përmbajtje politike se “ sipas Tribunalit të Hagës nuk ekziston si i tillë faji kolektiv, por individual” !? (Tanjug, 30.08.2006). Vlerësimi i Marti Ahtisarit se “ serbët mbajnë faj dhe përgjegjësi kolektive si popull”, nuk është i paqëndrueshëm dhe i deklaruar kuturu për qëllime propagandistike, por është me bazë morale dhe ligjore, tërësisht në frymën e së drejtës humanitare ndërkombëtare. Për më tepër këtë e ka provuar edhe historia e dikurshme dhe, më e re (1990-1999), se Serbia si shtet, dhe serbët si popull janë krijesa të barbarizmit primitiv dhe paranoid, sepse nuk njohin arsyen, tolerancën, mirëkuptimin, paqen, por vetëm gjuhën e forcës dhe të diktatit. Mjerisht, këtë e provuan edhe tre gjeoncidet e fundme të Serbisë në Kroaci (Vukovari, Dubrovniku..etj.), në Bosnjë (Srebrenica me mbi 8000 mijë myslimanë civilë të masakruar...etj.), në Kosovë (Lubeniqi,Raçaku, Loxha, Qyshku,. Krusha e Madhe, Izbica, Likoshani, Prekazi, Llapushniku, Smolica, Kosharja, Peja...etj. me mijëra viktima të gjenocidit të gjenocidit serb). Gjithashtu, dëshmi të gjenocidit kolektiv serb janë varrezat masive të shqiptarëve, të cilat janë zbuluar edhe në thellësi të Serbisë (afër Beogradit, Batajnca), në Peruçac, në Bajna Bashta, në Maçkaticë e deri në lumin Danub, ku ende nuk ka përfunduar procesi i zhvarrosjes dhe i identifikimit të viktimave shqiptare nga Kosova. Mirëpo, me gjithë këto fakte dhe argumente, Serbia , as serbët si kolektgivitet, ende nuk janë këndellur, as nuk pranojnë se kanë kryer ndonjë gjenocid kolektiv mbi kroatët, serbët dhe shqiptarët?!- Përkundrazi, ata i fajësojnë të tjrerët se “janë kriminelë”, kur dihet se ata, domethënë kroatët, myslimanët dhe shqiptarët kanë zhvilluar luftë mbrojtëse dhe të drejtë kundër hordhive barbare gjenocidale serbe. Ja, se si “arsyetohen” antarët e delegacionit serb (Slobodan Samarxhiq dhe Leon Koen) se serbët se nuk kanë kryer faj kolektiv, por individual:” Askush që vepron në emër dhe punon për OKB-në (aludimi në emisarin special ndërkombëtar të OKB-së, Marti Ahtisari-mh) nuk ka të drejtë të gabohet në këtë parim themelor të kësaj organizate botërore. Vetiu, as logjikisht, as politikisht nuk është e qëndrueshme, që një shtet dhe një popull të dënohet, kinëse për shkak të kryerjes së ashtuquajturit faj kolektiv, i cili duhet të merret parasysh, me rastin e zgjidhjes së statusit të Kosovës”. Çfarë hipokrizie morale, politike dhe juridike e kombinatorikës së organizuar në sfondin pilitiko-propagandistik të Beogradit zyrtar dhe të Kishës Ortodokse Serbe, e pranojnë vetëm fajin individual, por jo edhe atë kolekitv, të kryer në Kosovë, në Kroaci dhe Bosnjë. Pikëpamjet dhe qëndrimet e këtilla provojnë qartazi se edhe qeveria e sotme “demokratike” dhe “proevropiane” e Vojslav Koshtunicës, si pasuese e marrjes së pushtetit paraprak militarist, në asnjë mënyrë nuk është e gatshme, as e vullnetshme, që të pranojë fajin dhe përgjegjësinë kolketive të regjimit paraprak të Slobodan Milosheviqit, gjë që një potez i këtillë i Serbisë është në kundërshtim edhe me obligimin historik, edhe me të drejtën ndërkombëtare, sepse si pasues i qeverisë së mëparshme antidemokratike të Slobodan Milosheviqit, juridikisht është e obligueshme të marrë për sipër pasojat dhe gabimet e saj. Pikërisht, duke mbajtur parasysh çmimin e lartë të pasojave të tilla ligjore, Serbia pa asnjë të drejtë dhe argument të vlefshëm ka hudhur poshtë kryerjen e gjenocidit kolektiv mbi popujt e theksuar, duke u mbështetur në “parimin e fajit individual”, të kualifikuar nga OKB-ja?! Pavarësisht nga fakti se ekziston një “parim” i tillë, i sanksionuar nga OKB-ja, ky në kuptimin praktik dhe doktrinar juridik të së drejtës ndërkombëtare është fragmentar dhe i paqëndrueshëm ngase vetëm përmes aplikimit të “fajit individual” nuk mund të vihet te konstatimi i “fajit dhe i përgjegjës kolektive”, as te arritja e pajtimit dhe te zhveshja e tërësishme e katarzës. Gjithashtu, anashkalimi i sanksionimit dhe i aplikimit të “parimit të fajësisë kolketive”, është në shpërputhje edhe me dispozitat e Kartës së OKB-së, pavarësisht nga përfillja e ndonjë interesi politik individaul apo aleator brenda apo jashtë strukturës së saj. Fatkeqësisht, një të metë të tillë ligjore juridike ndërkombëtare e provon edhe Statuti i Tribunalit të Hagës (1993), i cili ka përjashtuar sanksionimin dhe cilësimin e parimit të “fajësisë kolektive”, duke e “zëvëndësuar” me parimin e “fajësisë individuale”?! Këtë vakuum juridik të Statutit të Tribunalit të Hagës, e provon edhe kjo deklaratë e ish-Sekretares Shetetërore të SHBA-së, Medlinë Ollbrajt: “ Tribunali i Hagës, që nga themelimi i tij ka pasur si qëllim pezullimin e fajit kolketiv dhe, në vend të tij, të konstatojë fajin individual, sepse në këtë mënyrë do të arrihej më shpejt deri te procesi i pajtimit”(VOA, servsi serbisht, më 6.03.2003). Pikërisht , ky “margaritar” juridik ndërkombëtar i Tribunalit të Hagës e shtytë dhe e mbron de facto dhe de jure edhe qeverinë dhe politikën e sotme “demokratike” të Serbisë së Boris Tadiqit dhe të Vojislav Koshtunicës, që ato “ligjërisht” ta hudhin poshtë kategorikisht kryerjen e veprës gjenocidale kolektive të regjimit militarist të kryekriminelit Slobodan Milosheviqi. Shembulli i rehabilitimit të Serbisë gjenocidale nga faji dhe përgjegjësia kolektive, dëshmon qartë se edhe politika ndërkombëtare (sikurse Tribunali i Hagës), do ta ketë tejet vështirë, që t’i pajtojë viktimat shqiptare me agresorët kolonialistë serbomëdhenj. Në rastin konkret të mungesës së ndëshkimit ligjor ndërkombëtar të fajit kolketiv serb, shqiptarët nuk kanë asnjë gjasë minimale që të arrijnë ndonjë kompromis politik real me palën serbe të Beogradit. Si rrjedhim, faktorët dhe institucionet relevante të bashkësisë ndërkombëtare (Grupi i Kontaktit, OKB-ja, Amerika, Bashkimi Evropian dhe NATO-ja), patjetër, duhet t’ia imponojnë Serbisë formulën e pavarësisë së Kosovës, po qe se vërtet synojnë zgjidhjen e drejtë të statusit të Kosovës. Ndryshe, nuk do të arrihet kurrfarë pajtimi mes këtyre dy popujve, të armiqësuar me shekuj.

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr.Mehdi HYSENI
03 shtator 2006

KOSOVA E PAVARUR NË FANTAZMËN GJEOPOLITIKE TË “HAJDEGERIT”
BULLGAR,DR.TODOR KONDAKOV

Historia ka provuar se në të gjitha sistemet dhe në të gjitha rendet e derisotme shoqërore politika ka mbizotëruar mbi shkencën (qoftë historike, juridike etj.)
duke e keqpërdorur atë si mjetin kryesor funksionues për t’i realizuar teorikisht dhe praktikisht objektivat dhe interesat prioritare si në planin e brendshëm, ashtu edhe në atë ndërkombëtar (qoftë në kuptimin pozitiv, qoftë në atë negativ).
Kështu ka ndodhur dhe, ende është duke ndodhur edhe sot në rendin e ri botëror. Shembull konkret dhe më i “freskët” pa dyshim është edhe “shkenca” bullgaromadhe antishqiptare e dr.Todor Kondakovit, e cila pa i marrë në konsideratë dhe pa u thelluar fare në mbështetjen e argumenteve historike, politike as juridike etj., pa asnjë arsye të vlefshme ka provokuar thell jo vetëm konceptin e pashmangshëm historik dhe legjitim të pavarësisë së Kosovës, por edhe politikën aktuale shqiptare dhe shqiptarët në Kosovë, duke i parashikuar si “mafiozë dhe terroristë të ardhshmëm, të rrezikshëm” për gjithë rajonin ballkanik dhe më gjerë, po qe se Kosovës i njihet pavarësia nga ana e bashkësisë ndërkombëtare. Kjo akuzë e rëndë me përmbajtje të thikës dytehëshe politiko-propagandistike, e konstruktuar në revistën “Global Politician” në gjuhën angleze nga pseudoanalisti shkencor dr.Todor Kondakov, më tepër është objekt shqyrtimi për Tribunalin Ndërkombëtar të Hagës (ngase ky pa asnjë të drejtë dhe, pa asnjë argument udhëheqjen politike shqiptare të Kosovës e ka cilësuar si “kriminale dhe terroriste”?!) dhe për qarqet drejtuese të Qeverisë dhe të Parlamentit të Kosovës (se sa për një përgjigje të këtillë telegrafike në formë rezymeje, e cila natyrisht se e ka edhe peshën e saj, por nuk është e mjaftueshme që ligjërisht, të demaskohet terrorizmi i shpifur propagandistik i dr.Todor Kondakovit në emër të pavarësisë dhe të elitës politike shqiptare të Kosovës), të cilat patjetër do të duhej, jo vetëm t’i përgënjeshtronin këto shpifje akuzuese, të drejtuara në adresë të tyre dhe të pavarësisë së Kosovës, por,edhe zyrtarisht, të kërkonin sqarime dhe llogari përkatëse nga qeveria bullgare pse dhe si ka qenë e mundur që një “doktor” i tyre me mendje të kufizuar paranoide, në formën më bizare të propagandës së ethshme serbosllave dhe gebelsiane, të arrijë në konkluzione të tilla çmendurake dhe fashistoide se “ politika dhe udhëheqësit politikanë shqiptarë janë të ndërlidhur me krimin e organizuar dhe me banda të ndryshmeterroriste të nëntokës dhe të mbitokës së Al-Kaidës”, që po tenton t’i “lëshojë vezët e saj edhe në Evropë”!?

Ndryshe nga ky konstatim i hipnozës shkizofrenike të propagandës së Todor Kondakovit flet historia politike e popujve të Ballkanit. Shqiptarët, as Shqipëria Etnike kurrnjëherë në historinë e tyre të derisotme nuk janë marrë me aktivitete terroriste, gjenocidale dhe pushtuese kundër fqinjve dhe territoreve të tyre në Ballkan, ashtu sikurse hordhitë barbare bullgare, serbe dhe greke në copëtimin dhe në kolonizimin e territoreve indigjene të Shqipërisë Etnike dhe, në shfarosjen e shqiptarëve në mënyrë të institucionalizuar, që nga fillimi shekullit XIX (1844). Në këtë kontekst, rasti më i ri i ushtrimit të terrorizmit të oranziuar serb, është vrasja e kryeministrit serb të qeverisë së Serbisë, dr. Zorn Gjingjiq ( 12 Mars 2003) po nga të njëjtat banda kriminle dhe terroriste, që i kanë vrarë, maskaruar dhe djegur civilët kroatë, myslimanë dhe shqiptarë me rastin e kryerjes së agresioneve terroriste dhe gjenocidale shtetërore të Serbisë së Slobodan Milosheviqit kundër Kroacisë, Bosnjës dhe Kosovës (1992-1999). Pra, meqë T. Kondakov ëndërron t’i “zbardhë” dhe t’i “konkretizojë” shkaqet dhe pasojat eventuale të terrorizmit, ai, së pari nevojitet që ta sudiojë në hollësira terrorizimin individual dhe shtetëror të aleatëve të tij serbomëdhenj, sepse në 17 vitet e shkuara krimi dhe terrorizmi invididual dhe shtetëror ka zënë rrënjë në Serbi, jo në Kosovë. Përkundrazi, Kosova dhe udhëheqja e saj politike dhe ushtarake me UÇK-në krye kanë qenë një nga levat kryesore që me mjetet përkatëse e kanë luftuar krimin dhe terrorizmin gjenocidal të Serbisë si në kohë lufte, ashtue dhe në kohë paqeje. Si rrjedhim, udhëheqja politike dhe ushtarake e Kosovës me arsye, edhe gjetën mbështetjen tek Amerika, te NATO-ja , tek OKB-ja dhe te BE-ja, si dhe te një numër i madh i organizatave humanitare ndërkombëtare, të cilat, që nga shpërthimi i krizës në Kosovë, në raportet e tyre zyrtare kanë vlerësuar se në qarqet politike, as ushtarake të Kosovës (as gjatë luftës, as pas përfundimit të saj) nuk janë infiltruar elemente, as grupe religjioze ekstremiste, as terroriste islamike as nga Azia, as nga Afrika e asa nga Evropa. Kjo është një fitore dhe përparësi e madhe për klasën politike dhe ushtarake të Kosovës ngaqë dëshmuan para botës, se politika dhe lufta e tyre kundër okupatorit serb nuk kishte karakter religjioz, as kriminal e as terrorist pushtues, por thjesht kishte karakter të luftës së drejtë çlirimtare kombëtare dhe antikoloniale, që është në përputhje të plotë me normat dhe me rregullat e së drejtës ndërkombëtare dhe të rendit juridik pozitiv ndërkombëtare. Prandaj, s’ka dilemë, as asnjë arsye të dyshohet se kështu do të luftojnë çdo tendencë dhe shfaqje të krimit dhe të terrorizmit (pavarësisht nga origjina dhe eksportuesit e tij), edhe pasi Kosova të jetë pavarësuar nga Serbia kolonialiste si shtet më vete.

Pse dr. shovinist bullgaromadh, Todor Kondakov është shërbyer me teza të zhvatura të politikës dhe të historiografisë falsifikatore serbomadhe dhe grekomadhe në funksion të kontestimit të së drejtës së vetëvendosjes dhe të pavarësisë së Kosovës, janë këto “kundërargumente shkencore” të tij (të cilat, ndoshta, pas aktit të njohjes së pavarësisë së Kosovës nga bashkësia ndërkombëtare, do t’i “hyjnë në punë” vetëm politikës, propagandës zyrtare dhe “shkencës” të Bullgarisë, të Serbisë dhe të Greqisë, që në arenën ndërkombëtare ta “konservojnë” procesin e pavarësisë së Kosovës. Mirëpo, kjo do të jetë vetëm një përpjekje e shkretë, sepse tanimë është i pandalshëm procesi i pavarësimit të Kosovës nga vargonjtë e përgjakshëm të sundimit kolonial serb) :

“(1) Shkëputja e Kosovës nga Serbia mund të luajë një rol të madh negativ në evoluimin e negociotave për bashkimin e Bosnjës dhe Hercegovinës (e cila sot është një federatë e dështuar serbo-kroate-myslimane). Para nëntë vjetësh bashkësia ndërkombëtare ndërhyri ushtarakisht që serbët lokal t’i parandalojë nga copëtimi i Bosnjës. Tani, në rastin e Kosovës kjo mund të aplikojë krejtësisht standarde të ndryshme nga ato paraprake.” (“The Kosovo Trap”,Todor Kondakov, Ph.D. - 1/10/2006 (Global Politician).

Kjo prognozë krahasuese e dr. Todor Kondakovit vërtet ka karakter të madh negativ dhe vulgarizues, sepse “shkëputja e Kosovës nga Serbia” nuk do të ndikojë as negativisht, as pozitivisht në rastin e “federatës së dështuar serbo-kroate-myslimane”, ashtu siç është shprehur ai, duke mos theksuar, as konkretizuar asnjë argument në konstatimin e tij arbitrar pse ka dështuar kjo federatë?! Gjithashtu, nuk ka pasqyruar asnjë element pozitiv historik, politik a juridik, kur thotë se “nëse Kosova shkëputet nga Serbia mund të luajë rol të madh negativ në evoluimin e negociatave për bashkimin e Bosnjë dhe Hercegovinës”. Çfarë konstatimi naiv ky, për çfarë “bashkimi tjetër të Bosnjë e Hercegovinës” aludon T. Kondakov, përveç modelit federativ ekzistues (sipas Marrëveshjes së Dejtonit 1995) të BeH, i cili është i vetmi opcion i kapshëm dhe racional për koekzistencën e atyre tre popujve. Realisht, nëse do të dështonte (që nuk ka kurrfarë gjase që të shpërbëhet ajo federatë, iu pëlqeu apo jo atyre tre entiteteve, në veçanti serbëve dhe Beogradit) federata serbo-kroate-myslimane e BeH, atëherë nuk mund të flitet për kurrfarë procesi “evolutiv” të bashkimit të saj, ashtu siç pohon T. Kondakov, por praktikisht do të reprizohej copëtimi i saj, sikurse gjatë viteve të 90-ta të shekullit XX, kur Serbia me anë të agresionit dhe të gjenocidit e copëtoi dhe, me lejen e bashkësisë ndërkombëtare grabiti 47% të territorit të Bosnjë e Hercegovinës, e cila e njohu ndërkombëtarisht, edhe pse një akt i këtillë ishte dhe është në kundërshtim flagrant me normat dhe me rregullat e së drejtës ndërkombëtare ngase “republika srspka” është krijuar si rrjedhim i forcës dhe i gjenocidit serb) gjë që ky edhe ishte shkaku pse bashkësia ndërkombëtare me vonesë të madhe dhe të pajusitifikueshme ndërhyri ushtarakisht dhe politikisht për ta zgjidhur krizën e Bosnjës.

Më tej, T.Kondakov zhvillon tezën e tij eklektike se “në rastin e Kosovës, bashkësia ndërkombëtare mund të zbatojë standarde krejetësisht të ndryshme nga ato paraprake”. Ky lloj “dyshimi frikësues” i T. Kondakovit është i tepërt, sepse pa dyshuar dhe pa ushqyer iluzione të kota politike me sens bullgaromadh, serbomadh dhe grekomadh, në rastin e zgjidhjes së statusit politik të Kosovës, bashkësia ndërkombëtare (BE, OKB dhe SHBA) nuk do të zbatojnë modelin federativ të Bosnjë e Hercegovinës, sepse Kosova nuk ka asnjë element gjasues me të mbi asnjë bazë qoftë historike, etnike, territoriale, gjeopolitike, etnografike, etnologjike, gjuhësore, kulturore etj. Elementi i parë dallues që e shquan Kosovën nga BeH, është territori i saj natyror dhe kompakt, që i përket vetëm një titullari legjitim, e ky është populli shqiptar me mbi 90% dhe Shqipëria Etnike e jo Serbisë pushtuese kolonizatore. Ndërkaq, krejtësisht ndryshe nga rasti i Kosovës indigjene shqiptare, territori i BeH nuk u përket vetëm serbëve, por edhe kroatëve dhe myslimanëve boshnjakë. Pra, ky është argumenti parësor dallues që imponon zgjidhjen asimetrike të statusit të Kosovës nga koncepti federal i BeH. Elementi i dytë, Kosova që nga viti 1912 ka statusin kolonial nën Serbi, kurse BeH që nga përfundimi i Luftës së Parë Botërore (1914-1918) gjithmonë ka qenë pronësi e përbashkët multietnike, multikulturore dhe multishtetërore të serbëve, kroatëve dhe myslimanëve.
Gjithashtu, historia e bashkëkoekzistenës shekullore ka provuar se titullarë të BeH janë tre popuj (serbët, kroatët dhe myslimanët), kurse titullar i vetëm i Kosovës është vetëm populli shqiptar. Në disfavor të këtij konstatimi aksiomatik, dr.Todor Kondakov dhe bashkëmednimtarët e tij serbosllav, mirërfilli, do të shtronin pyetjen, atëherë prej nga serbët në Kosovë?- Përjigjja është tejet e thjeshtë: - Serbët vërtet jetojnë në Kosovën shqiptare, por vetëm si minoritet, të cilët (de facto dhe de jure) kanë statusin e kolonizatorit mbi Kosovën dhe mbi pjesët e tjera territoriale të Shqipërisë Etnike (Anamoravën deri në Nish) që nga viti 1912 e deri më sot (2006).
Këtë të vërtetë të mirëfilltë historike mbi Kosovën shqiptare, e dijnë shumë mirë aleatët kolonialistë serbosllavë,që nga përfundimi i Ekzarhatit Bullgar (1870); Kongresi i Berlinit (1878) dhe Konferenca e Londrës (1913), por si duke jo edhe dr. Todor Kondakovi, i cili (duke përdorur gabimisht mënyrën kushtore në anglishte dhe në bullgarishte) në vizionin e tij “gjeopolitik” dhe “gjeostrategjik” pavarësinë e Kosovës e ka njëjtësuar me veçori dhe me elemente të krimit dhe të terrorizmit, që “është dhe “ do të ishte pjellë e vetë politikanëve të saj shqiptarë”?! Këto janë ndër veçoritë thelbësore pse bashkësia ndërkombëtare asnjëherë deri më tani, me të drejtë nuk ka paralajmëruar ndonjë tërheqje të paralelizimit të zgjidhjes politike të statusit të Kosovës me atë të modelit federativ të Bosnjë e Hercegovinës. Prandaj, del krejtësisht e qartë se në vend të modelit të federatës serbo-kroate-myslimane të BeH, bashkësia ndërkombëtare dhe shumë analistë të shquar të politikës dhe të së drejtës ndërkombëtare kanë paralajmëruar dhe vlerësuar objektivisht në frymën shkencore dhe të rendit juridik pozitiv ndërkombëtar, që patjetër Kosovës duhet t’i njihet e drejta e pavarësisë, e cila përjashton çdo formë të konceptit federal a konfederal me Serbinë kolonizatore. Në rastin konkret, njohja e pavarësisë së Kosovë, duke marrë për bazë të drejtën historike, kombëtare dhe ndërkombëtare të popullit shqiptar mbi Kosovën e tyre, në asnjë mënyrë nuk mund të quhet, as të cilësohet si “precedencë juridike” ,që do të ishte në shpërputhje me të parimet dhe me normat e së drejtës ndërkombëtare, as të Kartës së Kombeve të Bashkuara. Përkundrazi, do të ishte në frymën e plotë të tyre. Çdo zgjdhje tjetër me karakter paliativ juridiko-politik, vërtet, do të ishte gabim i papërecedencë, sepse do të vuloste rikthimin e Kosovës nën sovranitetin kolonial shekullor të Serbisë, gjë që kjo pa dyshim do të vinte në pikëpyetje zbatimin universal të rregullave dhe të normave të së drejtës ndërkombëtare.

Të gjitha ato elita shkencore, politike, diploamtike, ushtarake dhe propagndistike të qeverive kolonizatore sllave të shteteve ballkanike, si dhe të disa mbështetësve të tyre ndërkombëtarë (në veçanti, Rusia, Rumania, Çekia etj.), që po këmbngulin njëanshmërisht në mbrojtjen e tezave të tyre amorale, antihistorike, antidemokratike, antipolitike, antijuridike antishkencore, se “njohja e pavarësisë së Kosovës, do të destabilizonte Ballkanin”, i paralajmërojnë shqiptarët, Amerikën, Bashkimin Evropian, OKB-në dhe NATO-n, se nuk do të bëjnë asnjë concesion në disfavor të politiks dhe të praktikës së hegjemonizmit dhe të kolonializmit të tyre të derisotëm, kur është fjala për njohjen e pavarësimit të Kosovës, si dhe të shkolonizimit pjesëve të tjera territoriale të Shqipërisë Etnike në Ballkan.

“Recetat mjekësore gjeopolitike dhe gjeostrategjike”
të shovinizmit bullgaromadh versus Kosovës së pavarrur

Sipas “kaledioskopit astrologjik” të “recetave mjekësore” të dr. Todor Kondakov versus njohjes së subjektivitetit juridik ndëkombëtar të Kosovës:” Pavarësia e këtij rajoni në mënyrë të pashmangshme do të çonte në përforcimin e pozicioneve të mbështetura nga elementet radikale të shoqërisë kosovare; në legalizimin e krimit të organizuar dhe përfundimisht në transformimin e Kosovës në një qendër të trafikimit të drogës, të armëve dhe të tregtisë së bardhë skllave. Ndërkohë, quazi shteti i ri i pavarur do të shërbente si një magnet për ekstremistët dhe terroristët islmistë, të cilët kanë qenë të shtrënguar të ikin nga Afganistani, nga Çeçenia dhe nga Lindja e Afërt gjatë procesit të luftës kundër terrorizmit, duke u shndërruar në bazën kryesore të Al-Kaidës në Evropë.” (The Kosovo trap, po aty).

Shtruarja dhe “jusitifikimi” i këtyre tezave astrologjike absurde të Todor Kondakovit, kanë për qëllim që në relacionet ndërkombëtare, të “prodhojnë efekt pozitiv” për vënien në veprim të mekanizmave përkatës të “diplomacisë preventive” versus njohjes së pavarësisë së Kosovës, sepse sipas “nuhatjes politike” të kushtëzuar të këtij analisti diletant dhe tendencioz bullgar, realizimi i një akti të tillë në kuptimin de facto dhe de jure, do të gjeneronte vetëm “radikalizëm, legalizim të krimit të organizuar, trafikim të drogës, të armëve dhe të tregtisë së bardhë skllave; magnet tërheqës për ekstremistët dhe terroristët islamistë me bazat kryesore të Al-Kaidës në Evropë”(Po aty)?!

Nxjerrja e një konkluzioni të këtillë në disfavor të pavarësisë së Kosovës, është i zhveshur nga çdo arsye e shëndoshë dhe nga çdo realizëm dhe pragmatizëm politik mbase autori tendencioz dhe subjektiv T.Kondakov ka dalë prej temës “pavarësia e Kosovës”, ngase shihet qartazi se atij i mungon etika dhe aftësia profesionale e njohjes së problemit kolonial të Kosovës. Si shkak dhe pasojë e injorancës së tillë, ai edhe e ka ndërlidhur dhe kushtëzuar konceptin e pavarësisë së Kosovës me nocionet: “radikalizëm”, “eksremizëm”, “trafikim” dhe “terrorizëm islamist” etj. Të gjitha këto “rekuizita” shpifëse, intriguese, provokuese dhe atribuuese nuk kanë asnjë element ndërlidhës, as përgjasimi me çështjen e pavarësisë së Kosovës, por thejsht kanë karakter të avanturizmit politik, propagandistik dhe antishkencor, elemente këto, që pasqyrojnë përmbajtjen dhe domethënien negative të distinkcionit analitik të shtruarjes dhe të shpejgimit të problemit, që është në kolizion me ligjet e logjikës dhe të arsyes, si dhe me njohjen e kushteve dhe të rrethanave të realitetit historik, politiko-shoqëror dhe juridik në të cilat është krijuar Kosova, si pjesë e natyrshme e Shqipërisë Etnike në Ballkan.
Kjo “qasje metodologjike” pavarësisë së Kosovës, duke e vën në një “vorbullë nivelizuese” me radikalizimin, me ekstremizmin dhe me terorizmin ndërkombëtar të Al-Kaidës islamiste, pa dyshim se shpreh fiksionin dhe pragmatizmin vulgar të “shkencës historike”, “gjeopolitike”, “gjeostrategjike” , “jurdike ndërkombëtare” dhe “demokratike” të dr. Todor Kondakovit ndaj realitetit të Kosovës, e jo kurrfarë ndriçimi të ndonjë aspekti objektiv, që ka të bëjë me pavarësimin e saj si subjekt juridik shtetëror ndërkombëtar, të mbështur në argumenetet dhe faktet historike, në dispozitat e Kartës së Kombeve të Bashkuara dhe në normat dhe parimet e së drejtës ndërkombëtare.

Mirëpo, me që Todor Kondakov me vetëdije dhe pa vetëdije ka dalë nga tema “Kosova e pavarur”, ai për t’i “bindur” dhe për t’i përfituar bashkëmendimtarët dhe bashkëmbështetësit e tij serbomëdhenj, bullgaromëdhenj (sepse, dihet, “ e ka mizën në vesh, jo pas veshit, siç thotë populli”- bullgarizimin e Maqedonisë), si dhe faktorët e tjerë të bashkësisë ndërkombëtare, se “një Kosovë e pavarur automatikisht do të shndërrohej në një qendër të mundshme të larvave të terrorizmit islamik ndërkombëtar”, ai me vokabularin e tij banal propagandistik të luftës speciale subversive dhe agjitative kundër Kosoovës dhe shqiptarëve vazhdon me “recetat mjekuese” për “parandalimin e terrorimzit” të fanatazuar dhe të trilluar, që sipas parashikimit të “vetëdijes private” të tij, me t’u bërë Kosova shtet i pavarur, “paskësha gjasë, që ajo të shndërrohet në një koloseum të narkomafive, të dilerëve, të ekstremistëve dhe të terroristëve ndërkombëtarë me parashenjë të Al-kaidës”(!?) – Ja, se si “astrologu modern” e ka paralajmëruar shpërthimin e “një rreziku të tillë” në Kosovë: - “Në anën tjetër, njohja e pavarësisë Kosovës, do të rezultonte tërheqjen e shumicës së institucionave ndërkombëtare, të cilat tani ushtrojnë kontrollin e tyre mbi situatën në Kosovë. Vendin e tyre ( si dhe, tanimë, infrastrukturën e ndërtuar) do ta zinin kampet stërvitëse, pasjisjet depozituese dhe bazat e ekstremistëve islamikë. Duke shfrytëzuar gjendjen kritike ekonimko-sociale (shkalla e papunësisë në këtë rajon është 60% ku 30% e kosovarëve jetojnë buzë varfërisë), ku mëpastaj pa vështirësi do të rekrutonin forcën njerëzore për aksionet e tyre. Duke mbajtur parasysh shpërndarjen e madhe të shqiptarëve në Evropë, kjo do të zgjeronte në mënyrë plotësuese zonën e sulmeve të ardhshme terroriste në kontinent. Zbatimi i konceptit të pavarësisë së Kosovës, do të shkaktonte acarimin e marrëdhënieve ndërmjet shtetit të ri dhe Serbisë dhe Maqedonisë, i cili në mënyrë të konsiderueshme do të zvogëlonte gjasët e Beogradit dhe Prishtinës për hyrjen në BE.
Kjo duhet të bëhet e ditur se në negociatat për statusin e ardhshëm të rajonit, Kosova përfaqësohet nga njerëzit (autori shpifës bullgar aludon në përfaqësuesit e delgecionit shqiptar nga Kosova – mh), të cilët janë të lidhur ngusht me klane të ndryshme kriminale shqiptare. Sot, ata janë të bashkuar në aspiratën e tyre për pavarësinë e Kosovës, mirëpo, menjëherë pas shpalljes së saj, ata do të zhvillojnë një luftë të egër vdekjeprurëse për pushtet dhe për marrjen nën kontroll të trafikut të drogës dhe të tregtimit të armëve. Nën rrethanat e këtilla, do të ishte tejet naive që të parashikoheshin masa dhe garanci konkrete për krijimin e kushteve normale të jetës së minoriteteve. Lidhur me këtë, zbatimi i konceptit të avancuar nga kosovarët {për garancitë e standardit të tyre të mirëfilltë jetësor paralelisht me njohjen e pavarësisë është më se kundërproduktiv}”(Po aty).

Të gjitha këto teza të pohuara nga kuzhina e arsenalit propagandistik-shovinist antishqiptar të dr. T. Kondakov janë të pathemelta si moralisht, politikisht, ashtu edhe juridikisht ngase në mënyrë paragjykuese dhe prognozuese të fantazisë terroriste të tij parashikojnë një epilog të zi dhe tragjik jo vetëm për Kosovën, por edhe për gjithë rajonin ballkanik dhe evropian, duke përfshirë me theks të posaçëm Serbinë dhe Maqedoninë, të cilat si rrjedhim i përfshirjes në “flakën” e një procesi të tillë të pavarësimit të Kosovës në kuptimin juridik ndërkombëtar nga ana e bashkësisë ndërkombëtare, edhe do të gjenden në vonesë për të hyrë në BE.

Edhe pse projeksoini i sajuar i këtyre tezave të dr. T.Kondakovit është “fryt” i imagjinatës së tij psikopatologjike dhe dekadente, që nuk kanë lidhje me realitetin e Kosovës, kjo nuk do të thotë se shkenca dhe politika zyrtare shqiptare, të heshin para konstruksionit dhe sulemeve të saj, duke e pranuar atë vetëm si “shaka të vetëdijes private” të një “shkencëtari” bullgar, i cili me tezat e tij idelolgjike fashistoide antishqiptare dhe antirealiste, pretendon që shqiptarëve dhe bashkësisë demokratike ndërkombëtare t’u imponohet me idetë e armës ideologjike dhe ekzistencialiste të filozofisë së Hajdegerit (edhe “bugarçiqi” Todor Kondakov, duke spekuluar me rrethanat e kohës, e apelon botën se, nëse Kosova, do të njihet si shtet i pavarur, ajo do të shndërrohet në “kuazishtet terrorist”?!), i cili në vitin 1933, në prag të ardhjes së ardhjes së Hitlerit në pushtet, iu rekomandoi studentëve të tij se idetë, rregullat, normat dhe parimet morale dhe të ligjshme nuk duhet të nënkuptojnë edhe aplikimin e tyre universal, duke qenë se” vetëm Fyreri është realiteti dhe ligji i tashëm dhe i ardhshëm”. Të njëjtën gjë, por në një formë tjetër, duke u thirrur në “luftën mbrojtëse të terrorizmit, (por, jo duke u betuar në “fyrerin” e Hajdegerit), i cili (sipas tij) ka gjasë që të penetrojë në Kosovë, pasi të jetë pavarësuar ajo”, edhe dr.Todor Kondakov, e ka pohuar kundër pavarësimit të Kosovës, duke e shndërruar parimin, normën dhe rregullën e së drejtës ndërkombëtare në dyshim dhe në shkallëzim të ëndrrës së tij të madhe dhe trishtuese, me qëllim që, (sikurse edhe Hajdegeri në rastin konkret të idealizimit të kultit të paprekur të Hitlerit), të devijojë karakterin detyrues dhe universal të parimeve të saj. Një shpërfillje e këtillë e parimeve dhe e rregullave universale të së drejtës ndërkombëtare, patjetër do të çonte në rrezikun e pashmangshëm të konfrontimit të së vërtetës me të pavërtetën.

Meqenëse lista e akuzave të këtilla antishqiptare të Todor Kondakovit është tejet e gjatë, ne do të përqëndrohemi t’i përgjigjemi vetëm në ato më kryesoret: (I) Së pari, po qe se kosova njihet si shtet i pavarur dhe sovran, atëherë ligjërisht është e qartë dhe e justifikueshme se në Kosovë do të përfundojë edhe mandati i protektoratit ndërkombëtar të UNMIK-ut, si dhe misioni humanitar e paqësor i institucioneve të tjera ndërkombëtare. Mirëpo, një akt i këtillë në asnjë formë nuk do të passjell efekt negativ juridik, politik as diplomatik në relatat rajonale e as në ato ndërkombëtare, ashtu siç ka manipuluar në frymën e intrigës fashistoide parafrazuesi i Hajdegerit, “bugarçiqi” komunist ortodoks, Todor Kondakov alias “Todor Zhivkov”, “se me t’u pavarësuar Kosova do të shndërrohet në një porropi të dyluftimit të elitave politike shqiptare për pushtet, në mënyrë që t’i përvetësojnë dhe t’i kontrollojnë bizneset e trafiqeve të drogës dhe të tregtimit të armëve”.(Po aty).

Politikisht, moralisht dhe ndërkombëtarisht është i gabueshëm, edhe ky kualifikim i errët prognozues i T. Zhivkovit, sepse, përkundrazi, nëse Kosova fiton pavarësinë e saj nuk ka as më të voglën shans, që të rikthehet në një greminë apo në një “teatër gladiatorësh” të politikanëve shqiptarë, të cilët për hesape të ndarjes së “plaçkës mafioze” të tyre “do të luftonin deri në shfarosje”, por në vend të këtyre parashikimeve të errëta etiketuese primitive dhe anticivilizuese të “projektit antiterrorist” të T.Kondakovit, në Kosovën e pavarur, do të sundojë Kushtetuta, ligji, drejtësia, rendi dhe demokracia e mirëfilltë për të gjithë qytetarët e saj, pavarësisht nga përkatësia nacionale, fetare, kulturore etj. Së dyti, dispersioni i shqiptarëve në vendet e Evropës dhe, në kontekst më të gjerë nuk nënkupton se ky është një fenomen, që mund të sjellë rrezik për Kosovën e pavarur, për rajonin a për Evropën, kinëse ata do të ndikojnë që “Kosova dhe Evropa të shndërrohen në kampe të stërvitjes së terrorizmit islamik”, siç konkludon ndërgjegjja e kalbur e negativizimit moral, politik dhe profesional e dr.Todor Kondakovit, por është e kundërta. Pikërisht, ajo diasporë shqiptare, e shtrirë anembanë botës ka qenë, dhe është një nga faktorët kryesorë, që kanë luajtur rolin pozitiv politik dhe ushtarak në ndryshimin e faqes së ndritshme të historisë së Kosovës, duke e shkëputur përgjithmonë nga prangat e robërisë kolonialiste shekullore të Serbisë së madhe gjenocidale. Për më tepër, shikuar historikisht (dikur dhe sot) diaspora shqiptare ka qenë forca motorike e mbrojtjes dhe e avancimit të vlerave vitale kombëtare dhe shtetërore të qenies shqiptare dhe të Shqipërisë Etnike në Ballkan.
Kështu që, nëse Kosova do bëhej e pavarur, ajo do të jetë meritë dhe fryt i rëndësishëm dhe i paçmueshëm i të gjithë brezave të deritashëm të diasporës shqiptare në Evropë, në Amerikë, në Australi etj. Pavarësisht nga deformiteti psikik moral dhe profesional i dr.Todor Kondakovit ( i cili në shkrimin e tij skandaloz antishqiptar është orvatur që, si politikanëve shqiptarë, të cilët e drejtojnë Kosovën, ashtu edhe diasporës së sotme shqiptare t’ua atribuojë terrorizmat e huaj islamikë evro-aziatik dhe afrikan kinëse në emër të “mbrojtjes së terrorizimit ndërkombëtar”, duke “harruar” dhe anashkaluar me qëllim që krimet gjenocidale dhe terrorizmat serbo-bullgare-greke indiduale dhe shtetërore kundër shqiptarëve dhe territoreve të Shqipërisë Etnike), diaspora shqiptare edhe në të ardhmen, me t’u bërë Kosova e pavarur, do të jetë një nga shtyllat kryesore ndërlidhëse në mbrojtjen e identitetit të qenies së përgjithshme të Kosovës shqiptare, pavarësisht nga koncepti i “ideve të reja” dhe nga “tronditja zhgënjuese” e T. Kondakovit, se pavarësimi i Kosovës, “së pari, do të jetë fatalizëm për shqiptarët”(!?) Së treti, gjithashtu, është e papranueshme mjeshtria agjitative dhe e paturpshme e “realpolitikës” propagandistike e T. Kondakovit, se me pavarësimin e Kosovës, do të acarohen marrëdhëniet e saj me Maqedoninë dhe me Serbinë, të cilat, si rrjedhim, edhe do të ndikojnë në zvarritjen e procedurës së tyre për të aderuar në Bashkimin Evropian?! – Edhe në këtë rast konkret, Todor Kondakov ndërron tezat me paturpësi (sikurse shkenca, politika dhe propaganda zyrtare e Beogradit dhe e Kishës Ortodokse Serbe) ngase e vërteta është kjo, po qe se Serbia dhe Maqedonia, ( të cilat ende janë nën hipotekën e kolonializmit serbosllav ngase sovraniteti i tyre shtrihet mbi territoret e shumta të Shqipërisë Etnike), do ta kundërshtojnë statusin e pavarësisë së Kosovës, atëherë, s’ka dilemë se asnjëra prej tyre nuk kanë gjasë që të “shkelin” në terrenin politiko-ekonomik, multietnik, multikulturor dhe pluralist integrues të Bashkimit Evropian(BE). Vetëm mbështetja e pavarësimit të Kosovës, do ishte kusht themelor, që të përshpejtonte procedurën e hyrjes së Serbisë dhe e Maqedonisë në BE. Për çdo mosmarrëveshje në këtë drejtim (teorike dhe praktike), Beogradi dhe Shkupi, do të bartnin pasojat politike, që pa dyshim, do të ndikonin negativisht jo vetëm në planin e integrimit të tyre në Evropë, por edhe në marrëdhëniet dirkete dhe indirkete fqinjësore me shqiptarët dhe me Shqipërinë (jo vetëm me Kosovën).
Moszgjidhja e drejtë problemit të Kosovës, mund të çojë jo vetëm në zhbalancimin e marrëdhënieve ndërshtetërore me vendet fqnije kolonialiste serbo-sllave në rajon, por (në afat të shkurtër) edhe në krijimin e krizës çinterguese përbrenda vetë Bashkimit Evropian(BE). Këtë fakt të relevant, duhet ta kenë mbajtur parasysh si BE-ja, ashtu edhe aktorët e tjerë, që janë të involvuar në procesin e zgjidhjes së problemit kolonial (100-vjeçarë) të Kosovës. Së treti, duhet ta dijë si T.
Kondakov, ashtu edhe bashkithtarët e tij, se në nomenklatura e delegacionit e palës shqiptare, e cila po zhvillon bisedime me palën serbe në Vjenë, nuk përbëhet nga asnjë përfaqësues politik shqiptar, që ka ndonjë lidhje direkte apo indifrekte me “krimin” apo me “terrorizmin” as në brenda vendit, as jashtë në diasporë, ashtu siç ka nënvizuar në mënyrë paragjykuese dhe, jashtë kriterit pragmatik të pasqyrimit të së vërtetës ndaj politikanëve shqiptarë, duke parë “ëndrra në diell” , se “ata tani janë të bashkuar me njerëz të klaneve të ndryshme kriminele shqiptare për pavarësinë e Kosovës. Mirëpo, menjëherë pas pavarësimit të saj, ato do të zhvillojnë një luftë të egër shkatërrimtare për marrjen e pushtetit dhe për marrjen nën kontroll të trafikimit të drogës dhe të tregtimit të armëve”(!?) – Kjo ëndërr e “hajdegerit” dhe e “niçes” bullgaromadh, kurrë nuk do të arrijë, që të bëhet realitet, sepse është një gënjeshtër monstruoze, që është në funksion të shpifjes së vërtetës mbi profilin politik dhe kombëtar të anëtarëve të delegacionit shqiptarë, të cilët Në këtë vështrim, shtrohet pyetja serioze, sikur për përnjëmendë, përfaqësuesit e delegacionit shqiptar të ishin implikuar në ndonjë segment të krimit, do ta kishin paraqitur dhe prezentuar çështjen e Kosovës në shkallë ndërkombëtare (ashtu siç është thurur kjo intrigë shpifëse dhe paditëse e dr.Todor Kondakovit, me qëllim që të denigrojë moralisht dhe politikisht kredibilitetin e përfaqësuesve politikë shqiptarë, të përfshirë në delegackionin e Vjenës, si para opinionit publik të brendshëm, ashtu edhe para atij ndërkombëtar), përgjigjja është negative, kursesi, jo, sepse ata janë përfaqësues legjitimë dhe legalë, të verifikuar dhe me mandat të votës së lirë dhe demokratik të popullit. Gjithashtu, ata janë të pranueshëm dhe të verifikuar edhe nga instancat e bashkësisë ndërkombëtare mbase me veprimin e tyre të deritashëm politik, kanë dëshmuar edhe prirjet e tyre të politikës paqësore evro-perëndimore. Ky rast i përpjekjes së kompremetimit dhe sfidimit të politikanëve udhëheqës shqiptarë (si brenda, ashtu edhe jashtë delegacionit të Vjenës) nga ana e “analistit politik” bullgaromadh, dr.Todor Kondakov, është më tepër çështje për Tribnalin e Hagës, për institucionet e tjera kompetente të BE-së, të OKB-së , të cilat “paskanë lejuar” që “në delegacionin shqiptar, të jenë përfshirë kriminelë, të ndërlidhur me klanet e ndryshme shqiptare të nëntokës”(!?) – O temora o mores! Çfarë ironizimi dhe cinzimi i papërgjegjshëm i keqinterpetimit të thelbit të së vërtetës mbi pavarësinë e Kosovës dhe të drejtuesve të saj politikë në shkallë kombëtare dhe në atë ndërkombëtare. “Hajdegeri” bullgar, Todor Kondakov të dy këto koncepte: pavarësinë dhe titullarin e saj, i ka futur “në një thes të përbashkët” me krimin dhe terrlorizimin e imagjinuar të tij, duke i konsideruar ato si “terapinë më efikase mjekësore” për vrasjen e pavarësisë së Kosovës dhe të titullarit të saj ngaqë sipas analizës së tij “gjeopolitike” dhe “gjeostrategjike” këta dy faktorë “paraqesin rrezik potencial” për ekuilibrin e marrëdhënieve politike të vendeve në rajonin ballkanik. Në këtë senes, T. Kondakov si duket ka ëndërruar edhe “rrezikun e madh” të përfshirjes së Maqedonisë në Teorinë e Dominës, sepse me shkëptujen e Kosovës nga Serbia, realisht, në një afat të shkurtër, mund të pritet edhe zhbërja e Maqedonisë.

Fundja, “e drejtë e përgjumësisë” së T. Kondakov është që ai të shohë “ëndrra të bukura a të rrezkishme” nga pavarësimi i Kosovës, mirëpo, territoret ekzistuese shqiptare, të cilat edhe sot gjenden brenda kufijve artificialë të Maqedonisë, do t’i rikthehen Shqipërisë Etnike, jo Kosovës, sepse edhe Kosova është provincë e Shqipërisë Etnike.

Pra, si dr. Todor Kondakov, ashtu edhe shkenca, politika, diplomacia dhe propaganda bullgare, duhet ta kenë të qartë se pavarësia e Kosovës nuk është “çështje private” e tyre, përkatësisht Kosova is not Bulgarians a la cate menue to choose and pick what they “dream up” like thier fibber dr.Todor Kondakov, but it’s a fixed Albanian Natyral National menue only.

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr.Mehdi HYSENI
27 gusht 2006

SHQIPËRIA ETNIKE NË KURTHIN POLITIKO-PROPAGANDISTIK TË SERBISË SË MADHE
TË VUK DARSHKOVIQIT!

*Vuk Drashkoviq: “ Kosova dhe Metohia, do të bëhen shtete të pavarura,
përkatësisht pjesë të Shqipërisë së Madhe. Ndaj, edhe Bujanoci, Medvegja e
Presheva praktikisht do gjenden jashtë Serbisë. Praktikisht, kjo do të thotë,
Shqipëria e Madhe, do të trokit në dyert e Vranjës mos sot, nesër.Gjithashtu,
Serbia, do të mbetet pa Novi Pazarin, edhe pa Vojvodinën, e cila në saje të
federalizimit, do të krijohet në një minishtet më vete.” (www.antic.org.,
30.06.2002).

*Koço Danaj në intervistën dhënë gazetës së përditshme “Epoka e Re”, me të drejtë
ka vlerësuar se është i pashmnagshëm procesi i ribashkimit të shqiptarëve në
kuadrin e shtetit të tyre, që quhet Shqipëria Etnike (ndoshta, edhe para vitit
2013), jo “Shqipëria e Madhe”, ashtu siç e kanë akuzuar qarqet politike e
diplomatike të Serbisë zyrtare me në krye Vuk Drashkoviqin (ministër i Jashtëm i
Serbisë).

* Me gjithë dezinfomimin dhe keqinterpretimin tendencioz antishqiptar të
deklaratës së analistit shqiptar, Koço Danaj nga ana ministrit të Jashtëm të
Serbisë, Vuk Drashkoviq dhe nga Agjencia “Tanjug”, mesazhi i shkurtër dhe tejet i
qëlluar i saj, duhet të jetë kuptuar drejt jo vetëm nga qarqet shoviniste dhe
neokolonialiste të politikës zyrtare të Serbisë, por edhe të Malit të Zi, të
Greqisë dhe të Maqedonisë, sepse pa zgjidhjen e problemit kolonial të shqiptarëve,
të cilët jetojnë në këto shtete artificiale, nuk mund të ketë siguri dhe paqe të
qëndrueshme në Ballkan.

Së pari, duhet t’ia bëjmë të qartë Serbisë zyrtare se, Koço Danaj nuk ka pohuar
asgjë të re, asgjë të rrezikshme për intersin serb, as të Serbisë e as të
Ballkanit, ashtu siç kanë dezinformuar “Tanjugu” dhe kryediplomati serbomadh,
Vuk Drashkoviq në reagimin e tyre të ashpër dhe të pakontrolluar me prapavijë
politiko-propagandistike antishqiptare, duke e akuzuar atë dhe kryeministrin
aktual të Shqipërisë, Sali Berisha, se “anagazhohen dhe pretendojnë krijimin e
Shqipërisërisë së Madhe”. Një kualifikim i këtillë nuk ka kurrfarë baze qoftë
historike, politike, juridike a diplomatike, veçse përbën koherencën dhe
kohezionin e strategjisë dhe të taktikës së kurthit të vjetër 100-vjeçar
politiko-propagandistik të Serbisë së Madhe dhe të serbomëdhnjeve çeniko-fashistë
gjenocidalë, që ka qenë dhe është në funksion të shpërfytyrimit të së vërtetës
mbi shqiptarët dhe Shqipërinë Etnike, duke synuar që, edhe në shekullin XXI, t’i
paraqesin para botës si “qenie
inekzistente”, duke gënjyer dhe manipuluar me termin e tyre “Shqipëria e Madhe”,
sepse kjo sintagmë e shpifur politiko-propagandistike në vazhdimësinë historike ka
qenë një nga armët më të fuqishme dhe me lukrative të mbrojtjes së interesave
hegjemoniste dhe imperialiste të Serbisë së Madhe në dëm të territorit të
Shqipërisë Etnike.

Së dyti, duhet ta vëmë në dijeni kryediplomatin “ e informuar mirë” serb, Vuk
Drashkoviq, si dhe qarqet reakcionare agjenturore-inormative dezinformuese të
“Tanjugut” se, Koço Danaj nuk është këshilltar i Sali Berishës (ashtu siç e kanë
shpifur “Tanjugu”, politika dhe diplomacia propagandistike e Beogradit zyrtar
përmes reagimit të tyre drejtuar në adresë të kryeministrit të qeverisë së
Tiranës, Sali Berisha, por ka qenë këshilltar diplomatik i Fatos Nanos
(ish-kryeministër). Mirëpo, kjo e vërtetë për agjenicinë “Tanjug” dhe agjentët
çetnikë serbomëdhenj nuk lot rol, sepse objektivi dhe misioni i tyre i njësuar
politiko-propagandistik me në krye Kishën Ortodokse Serbe dhe me qeverinë e
djeshme dhe të sotme “demokratike” të Beogradit, është që të përfillin me
konsekuencë strategjinë e historisë, të politikës, të propagandës dhe të
diplomacisë së derisotme (1844-2006) të Serbisë antisemitiste gjenocidale kundër
qenies së përgjithshme të shqiptarëve dhe të
Shqipërisë Etnike: “ UBIJ, ZAKOLJI, DA SHIPTAR NE POSTOJI”(!!!) Fatkeqësisht, dhe
për turpin e gjithë Evropës demokratike, kjo strategji antisemitiste u praktikua
mbi shqiptarët dhe Kosovën gjatë vieteve 1989-1999 nga ana e Serbisë gjenocidale e
Slobodan Milosheviqit, e cila kulmoi me djegjen dhe spastrimin etnik të Kosovës.

Ja, kjo është “logjika” e paranojës kolektive antisemitise serbe, që përbën
bazën institucionale të doktrines dhe të praktikës së shfarosjes së shqiptarëve
dhe të fshirjes së Shqipërisë Etnike nga harta e Ballkanit, përkatësisht e
Evropës, e jo kurrfarë “Shqipërie e Madhe”, e shpikur dhe e trilluar nga vetë
Kisha Ortodokse Serbe, nga qeveritë e saj dhe nga shkenca e derisotme
falsifikatore serbe, me qëlllim të fundit që, me çdo kusht ta jusitifikojnë dhe
ta mbrojnë para Evropës dhe para tërë botës krijesën e tyre artificiale
shtetërore-Serbinë e Madhe të Ilia Garashaninit dhe të ish-kriminelit, Slobodan
Milosheviq (1844-1999).

Së treti, filli i gënjshtrës së Agjencisë serbe “Tanjug”, -“Koço Danaj analist
politik shqiptar dhe këshilltar i premierit të Shqipërisë, Sali Berisha”, në një
intervistë dhënë gazetës së përditshme të Prishtinës “Epoka e Re”, më 8-9 Gusht
2006, ndër të tjera, paska deklaruar se “deri më sot në Ballkan janë formuar pesë
shtete ku jetojnë shqiptarët, mirëpo, asnjëra prej tyre nuk është krijesë e
natyrshme”. (Tanjug,22.08.2006)

Ky konstatim i Koço Danës nuk ka kurrfarë karakteri radikal, retorik ose shpifës
për qëllime dhe për “poena të lirë” të politikës propagandistike ditore shqiptare.
Me një fjalë, nuk është ndonjë “novus” as për masmediat, as për shkencën, as për
politikën e as për diplomacinë në shkallë ballkanike e as në atë ndërkombëtare,
sepse daton që nga viti 1878 (Kongresi i Berlinit) dhe nga Konferenca e
Ambasadorëve të Londrës (1913), kur mbi 50 për qind të territorit dhe të Kombit
Shqiptar të Shqipërisë Etnike, u copëtuan, u aneksuan dhe u kolonizuan me
agresion, me gjenocid dhe me terror të institucionalizuar dhe të organizuar
shtetëror nga Serbia, nga Mali i Zi dhe nga Greqia me ndihmën direkte të Fuqive
të Mëdha të Evropës. Këtë të vërtetë të hidhur (këtu e 100 vjet më parë) e di
edhe Evropa, edhe Amerika, e edhe amalgama e shteteve artificiale kolonizuese
serbo-malazeze-greke-maqedone, të krijuara në Ballkan mbi territorin indigjen të
Shqipërisë Etnike, të cilën
kolonialistët dhe imperialistët serbo-sllavë për t’i fshehur gjurmët e krimeve dhe
të gjenocideve të tyre kolonialiste shekullore mbi shqiptarët dhe territorin e
tyre etnik-natyror, atë e quajnë “Shqipëria e Madhe”(!?)

Pra, vështruar, historikisht, politikisht dhe juridikisht, kjo është arsyeja
kryesore dhe e pakundërshtueshme pse Koco Danaj me të drejtë ka nxjerrë
konstatimin objektiv se shetetet kolonizatore serbo-sllave (Serbia, Mali i Zi,
Greqia dhe Maqedonia) janë “krijesa të panatyrshme”, domethënë janë ngrehina
shtetërore artificiale, të krijuara në kurriz të territorit të shqiptarëve dhe të
Shqipërisë Etnike. Këtë të vërtetë historike, tanimë e kanë marrë vesh edhe
“vremçat” e lere më shqiptarët dhe aleatët e tyre ndërkombëtarë.

“Xhorrxh Oruelli“ pesimist serb, V. Drashkoviq, para Koço Danës e ka parashikuar
zhbërjen e natyrshme të Serbisë së Madhe artificiale, qysh në vitin 2002!

(Ndoshta) “Tanjugu” agjenturor dezinfomrues serb, qeveria serbe, Kisha Ortodokse
Serbe, Akademia e Shkencave dhe e Arteve Serbe…, etj. “kanë pasur arsye” që ta
kontestojnë dhe ta sofistikojnë deklaratën e Koço Danajt, duke e konsideruar atë
“ të dëmshme” për interesat nacionale dhe shtetërore të Serbisë Serbisë, por jo
edhe kryediplomati, Vuk Drashkoviq, nuk ka pasur dhe, nuk ka të drejtë morale, që
ta kritikojë, as ta vërë në pikëpyetje vlerësimin prognozues të Koço Danës mbi
zhbërjen e shteteve artificiale serbo-sllavesepse në Ballkan, duke saktësuar
epilogun e tyre përfundimisht në vitin 2013 ngase ai si kryelider i SPO-s(LPS-së)
një gjë të tillë e ka deklaruar botërisht qysh në Qershor të vitit 2002 para
masmediave serbe dhe atyre ndërkombëtare në Beograd, me rastin e mbajtjes së
tubimit të “Vidovdanit”.Mirëpo, deklarata e tillë e Vuk Drashkoviqit nuk ndeshi
në asnjë reagim, as komentim politik të qeverisë së Serbisë, edhe pse ndër të
tjera, Vuk Drashkoviqi
kërkonte përmbysjen me çdo kusht të saj me gjithë ish-kryeministrin e ndjerë,dr.
Zoran Gjingjiq, i cili pas një “apeli hostorik” të radikalizmit paranoid serbomadh
të V.Drashkoviqit dhe të forcave të tjera rekasionare nacionaliste primitive dhe
antidemokratike, edhe u vra nga atentatorët “e kurdisur” nga “nëntoka” e politikës
kriminele të Beogradit.

Duhet të ritheksojmë se Koço Danaj asgjë të keqe, injoruese, shpifëse, as
intriguese nuk e ka pohuar kundër interesave vitale të Serbisë, por me arsye
(sipas abc-së së metodologjisë së teorive parashikuese të marrëdhënieve politike
ndërkombëtare) ka nxjerrë përfundimin se deri në vitin 2013, ekziston mundësia që
shqiptarët, (të cilët, edhe sot, ende kanë statusin kolonial nën shtetet
arttificiale (Serbia, Mali i Zi, Maqedonia dhe Greqia) të bashkohen në shtetin e
tyre të dikurshëm natyror, historik dhe gjeopolitik, që njihet me emrin Shqipëria
Etnike, e jo “Shqipëria e Madhe”, siç ia kanë atribuar serbomëdhnjet e regjimit
zrytar të Beogradit me Vuk Drashkoviqin në krye(minister i Punëve të Jashtme të
Serbisë).

Pra, Vuk Drashkoqviqi nuk ka asnjë arsye valide që t’iu kundërvihet tezave
parashikuse reale të analistit Koço Danaj, kur ai thotë se brenda ca vitesh, (jo
më larg se deri në vitin 2013), të gjithë shqiptarët në Ballkan, do të bashkohen
në shtetin e tyre natyror-Shqipërinë Etnike. Ky konstatim nuk duhet të merret, të
kuptohet ose të interpretohet gabimisht sipas tekave banditeske tiranike të
strategjisë së kolonializmit dhe të hegjemonizmit serbosllav, si utopik dhe
joreal, sepse në një të ardhme shumë të shpejtë, domosdo do të bëhet ribashkimi i
të gjithë shqiptarëve brenda territorit dhe kufijve të tokave të Shqipërisë
Etnike. I pëlqeu apo jo kjo V. Drashkoviqit, Tadiqit, Koshtunicës, “engjujve të
zinj” të Kishës Ortodokse Serbe dhe vendeve konolonialiste serbosllave fqnije. Me
një fajlë, popullësia dhe territoret e grabitura nga iperialistët serbë, malazezë,
maqedonë dhe grekë, pa tjetër, në mënyrë paqësore dhe të ligjshme, duhet t’i
rikthehen Shqipërisë Etnike
e jo “Shqipërisë së Madhe”, siç pandehin Kisha, shkenca,politika dhe propaganda
falsifikatore e Serbisë së Madhe, e cila për qëllime të saj ekspansioniste dhe
militariste në Ballkan, edhe e ka sajuar “Shqipërinë e Madhe”, të cilën sipas
nevojës dhe krijimit të rrethanave politike në rajon dhe më gjerë, e përdorë si
“armën më moderne” për kundërshtimin dhe mohimin e së vërtetës historike të qenies
etnike, territoriale dhe shtetërore shqiptare në Ballkan. Këtë mistifikim të së
vërtetës shqiptare nuk e shohin vetëm ato politika, të cilat në vijimësinë
historike kanë qenë në anën e mbrojtjes së Serbisë kolonialiste gjenocidale dhe të
“Antantës së Madhe” serbo-sllave në dimensione evro-ballkanike ndërkombëtare.

Për më tepër, një impertaiv të këtillë visional dhe të pashmangshëm për
bashkimin dhe pavarësimin e shqiptarëve në shtetin e tyre etnik, e ka parashikuar,
edhe vetë kyrediplomati aktual i Serbisë, Vuk Drashkoviq (ish-kryelider i SPO-s),
qysh para katër vitesh (më 2002), duke nënizuar se: “ Kosova dhe Metohia, do të
bëhen shtete të pavarura, përkatësisht pjesë të Shqipërisë së Madhe. Ndaj, edhe
Bujanoci, Medvegja e Presheva praktikisht do gjenden jashtë Serbisë. Praktikisht,
kjo do të thotë, Shqipëria e Madhe, do të trokit në dyert e Vranjës. Gjithashtu,
Serbia do të mbetet pa Novi Pazarin dhe pa Vojvodinën, e cila në saje të
federalizimit, do të krijohet në një minishtet më vete” (www.antic.org.,
30.06.2002).

Fundja, Vuk Drashkoviqi, Serbia, Mali i Zi, Greqia dhe Maqedonia nuk kanë asnjë
asrye pse të “tremben” nga përmbajtja e deklaratës individuale e Koço Danës,
sepse nuk është vetëm qëndrim, vlerësim dhe concept individual i tij, por direkt
dhe indirekt është RIPOHIM i Platformës gjithëkombëtare shqiptare,që daton, jeton
dhe frymën në çdo zemër me gjak, me ideal dhe me besë shqiptare. Kjo aspiratë e
pavdekshme, e natyrshme, e ligjshme dhe legjitime për mbrojtjen e identitetit
kombëtar dhe shtetëror të Shqipërisë Etnike dhe të gjithë kombit shqiptar në
Ballkan është sanksionuar dhe zyrtarizuar edhe në Kushtetutën ekzistuese të
Republikës së Shqipërisë së vitit 1998, ku ndër të tjera, thuhet: “…me aspiratën
shekullore të popullit shqiptar për identitetin dhe bashkimin kombëtar, me bindjen
e thellë se drejtësia, paqja, harmonia dhe bashkëpunimi ndërmjet kombeve janë
vlerat më të larta të njerëzimit.”(Shih: Preambula e Kushtetutës së Republikës së
Shqipërisë, Tiranë,
2002, f.5).

Pra, pavarësisht se si e kanë keqkuptuar dhe keqinterpretuar deklaratën e Koço
Danës, drashkoviqët, koshtuniqët, tadiqët dhe klerkikët, patriarku Pavle dhe
vladika Artemije, si dhe delegacioni negocius serb i Beogradit (i cili ka
paralajmëruar se do ta përdorë si “argument justifikues” në favor të mbrojtjes
sovranitetit kolonial të tërësisë artificiale të Serbisë), që është duke zhvilluar
takime me palën negociuese shqiptare për statusin politik të Kosovës në Vjenë nën
patronatin e emisarit special të Kombeve të Bashkuara, Marti Ahtisari, ajo
deklaratë është me bazë të strategjisë zyrtare si të politikës, ashtu edhe të
shkencës gjithëkombëtare shqiptare të Republikës së Shqipërisë, pavarësisht se
kush është në krye të saj sot , apo do të ndodhej nesër e pasnesër.

BAROMETRI DIPLOMATIK
Shkruan:Prof.Dr.Mehdi HYSENI
17 gusht 2006
DIPLOMACIA PROISLAMIKE E SALI BERISHËS ËSHTË NË DISKURS ME DIPLOMACINË EVROPERËNDIMORE DHE TË SHQIPËRISË ETNIKE

Nëse këtë postulat, ende nuk e ka kuptuar drejt, Sali Berisha, atëherë është e moralshme dhe e domosdoshme, që ai sa më parë “të përshëndetet” me “farat e shterura” të diplomacisë së kungullit ngase Shqipëria është me bazament evroperëndimor, dhe duhet të integrohet në Evropë, jo në Azi e as në Afrikë me qëllim që të “ vjelë “ndonjë ndihmë humanitare pa kthim”.

* “Me dy lugë” nuk ia vlen të shërbehen as strategjia e as taktika e diplomacisë dhe e politikës shqiptare, pavarësisht se kush i drejton ato, Sali Berisha, Edi Rama, apo Besnik Mustafaj e Namik Dokle etj.

Shikuar retrospektivën historike, shqiptarët dhe Shqipëria Etnike në vazhdimësi kanë qenë në shënjestër të armiqve të huaj shekullorë (Perandoria Romake,Pernadoria Bizantine, Perandoria Osmane, mbretëritë e ndryshme serbo-sllave etj.), të cilët nëpërmjet shfarosjes,nënshtrimit, shfrytëzimit, shtypjes tiranike, asmimilimit etj., kanë luftuar që të shlyejnë çdo gjurmë të njohur me emrin Shqipëri dhe shqiptar në hartën e Gadishullit Ballkanik. Fatkeqësisht, një luftë e tillë barbarike antihumane dhe anticivilizuese në ushtrimin e gjenocidit shekullor mbi Shqipërinë Etnike dhe shqiptarët vazhdoi edhe pas përfundimit të Perandorisë Osmane në fillimshekullin XX, pikërisht më 1912, kur Serbia, Mali i Zi dhe Greqia me ndihmën e Fuqive të Mëdha të Evropës, e copëtuan dhe e kolonizuan më se gjysmën e territorit të Shqipërisë Etnike në favor të disa vijave të vizatuara me “gjakun origjinal helenil-teodosist” të konglomeratit romako-bizantin-sllav. Mirëpo, me gjithë përpjekjet, sugjerimet dhe “vizatimet” e derisotme të vijave copëtuese dhe kolonizuese të imperatorëve “teodosistë“ të vjetër dhe të rinj se nga duhet t’ia mbajnë sot shqiptarët nëse duan të “hyjnë “ në Evropë, shqiptarët nuk kanë nevojë, as kurrfarë arsyeje që të “rirreshtihen” sipas hartave të dikurshme skllavëruese romake, bizantine-sllave apo islamike të perandorëve, të carëve, të “faraonëve” dhe të “sheikëve” fundamentalistë.

Të gjithë ata që e njohin në mënyrë të mirëfilltë historinë e shqiptarëve dhe të Shqipërisë, e dijnë se zanafilla e tyre kombëtare, civilizuese dhe shtetërore nuk janë as islamizmi, as krishterizmi bizantin sllav, por Iliria dhe ilirët. Andaj, edhe shkenca, edhe politika , edhe diplomacia, edhe kultura shqiptare, duhet të ndërtohen të zhvillohen, të begatohen, të afirmohen dhe të avancohen vetëm mbi bazën autoktone të gjenealogjisë ilire-shqiptare me bazë dhe me orientim të Evropës Perëndimore demokratike paqësore, e jo në forma të ndryshme të “ndihmave humanitare” dhe fetare, të tentojnë për të hyrë në aleanca të panatyrshme dhe të largëta islamike apo në aleanca dhe pakte “federale” ballkanike me parashenjë serbo-sllave bizantine.

Çdo tendencë a përpjekje tjetër qoftë me prapavijë ekonomike, politike apo religjioze në kuptim të ngushtë a të gjerë, që synon ta misitifikojë dhe sofisitikojë të vërtetën mbi shqiptarët dhe Shqipërinë Etnike ilire, kinëse u përkasin civilizimeve të huaja islamike apo bizantine sllave, duhet gjykuar dhe hudhur poshtë si të pabazë dhe, plotësisht si antishkencore, sepse nuk ka të bëjë fare as me prejardhjen historike, as me kulturën, as me gjuhën, as me traditën kombëtare e shtetërore të Shqipërisë dhe të shqiptarëve, të cilët janë një nga popujt më të lashtë në Evropë.

Prandaj, duke marrë parasysh historinë e derisotme të Shqipërisë dhe të shqiptarëve, shkenca, politika dhe diplomacia e kanë për detyrë që të veprojnë në përputhje me të vërtetën origjinale të interesave kombëtare dhe shtetërore të shqiptarëve si brenda, ashtu edhe jashtë Shqipërisë Etnike.

Pavarësisht nga ndikimet, tendecat dhe pretendimet e ndryshme radikale të eksponentëve armiqësorë të rrymave dhe të grupeve të ndryshme fundamentaliste islamike dhe ortodokse sllave me bazë orientale dhe me bazë helenike bizantine, që po synojnë t’i “rikonvertojnë” dhe përvetësojnë shqiptarët sipas “startegjisë origjinale” dhe interesave të tyre religjioze dhe ekspansioniste, shkenca dhe politika shqiptare (pavarësisht nga kacafytja me probleme të shumta ekonomike, politike etj. të djeshme dhe të sotme) nuk duhet të mashtrohen, duke u rreshtuar në aleanca të ndryshme lindore ose prolindore qofshin me parashenjë islamike orientale apo bizantine sllave, sepse ato kanë të njëjtin qëllim mohimin dhe kontestimin e origjinës së vërtetë ilire të shqiptarëve, përkatërkatësisht mohimin e ekzistencës së tyre si komb dhe si shtet i veçantë me prejardhje ilire perëndimore në Ballkan dhe në Evropë.

Pse të kërkohen lidhje paktuese politike, diplomatike ose ekonomike me vendet islamike, kur ne ende nuk i kemi vendosur këto lidhje me gjysmën tjetër të shqiptarëve dhe të Shqipërisë së kolonizuar etnike në Ballkan?!

Pse të lidhen marrëdhënie diplomatike me shtetet fqinje kolonizuese sllave (Serbia, Greqia, Mali i Zi dhe Maqedonia), kur asnjëra prej tyre ende nuk ka treguar gatishmëri, as vullnet që të gjenden forma dhe mjete përkatëse paqësore për zgjidhjen e problemeve ekzistuese të shqiptarëve dhe të territorit të tyre të koloniazuar dhe të tjetërsuar pa të drejtë nga ana e tyre që nga Kongresi i Berlinit (1878) dhe Konferenca e Londrës (1913)?!

Në këtë vështrim, derisa kokat boshe të politikanëve dhe të diplomatëve të njëanshëm dhe karrieristë të paskrupullt të Ministrisë së Punëve të Jashtme të Shqipërisë, janë të prirura ,të stërvitura dhe të kalitura për të mbrojtur vetëm inetesat e ngushta personale, grupore, partiake dhe ideologjike në dëm të interesit të përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror shqiptar. Si duket qeveria dhe kryeministri Sali Berisha janë të gjykuar, që ta kenë përfunduar mandatin e tyre para afatit katërvjeçar, të përcaktuar me ligj dhe me kushtetutë.

Mjerisht, një skenar të tillë tragjiko-komik të diplomacisë antikombëtare shqiptare, kemi pasur rast ta shohim edhe gjatë mandatit presidencial të Sali Berishës (1992-1997), kur diplomatët dhe kryediploamtët e Ministrisë së Jashtme të Shqipërisë, e manipuluan politikisht edhe e mashtruan atë, duke e bidnur se Shqipëria “nuk ka rrugë tjetër” veç përqafimit të politikës së ekuidistancës ndaj vendeve fqinje kolonialiste sllave(Serbia, Mali I Zi, Greqia dhe Maqedonia), edhepse këtu e 100 vjet më parë, as Shqipëria e Ahmet Zogut, as Shqipëria e Enver Hoxhes, as Shqipëria e Ramiz Alisë, as Shqipëria e Salih Berishës, as Shqipëria e Rexhep Mejdanit e as Shqipëria e Alfred Moisiut nuk e kanë zgjidhur asnjë problem të shqiptarëve, të cilët me shekuj jetojnë të robëruar në gjysmë Shqipërinë e tyre të kolonizuar, por ç’është më e keqja, politika dhe diplomacia e qeverive të tyre kurrënjëhherë nuk ka guxuar, as nuk e ka parë të arsyeshme, as të ngutshme, që para botës ta riaktulizojë problemin e pazgjidhur kolonial të shqiptarëve në Ballkan(!?) Pse, dhe deri kur do të heshtet kjo e vërtetë e hidhur dhe tragjike për gjithë kombin shqiptar dhe për Shqipërinë Etnike?

Ja, kjo është koherenca e “dialektikës racionale, vizionale, kombëtare dhe shtetërore gjithëshqiptare” e diplomacisë dhe e politikës së brendshme dhe të jashtme të Gjysmë Shqipërisë Sovrane (1912-2006), e cila edhe në fillimshekullin XXI, nuk ka gjetur forcë, as kokë, as etikë që para bashkësisë ndërkombëtare ta ngrejë(ta bëjë çështje, ndonëse në fillim të dekadës së fundme të shekullit XX pati rastin ideal që ta riaktulizojë atë, sikurse disa shtete në Ballkan, ashtu edhe në ish-BRSS-në, të cilat u shkëputën përgjithmonë nga zinxhirët e robërisë dhe të sundimit kolonial sero-ruso-sllav) problemin e pazgjidhur kolonial të shqiptarëve në Ballkan! – Çfarë diplomacie miope dhe kundërproduktive kjo si në aspektin e shpërfytyrimit të interesit nacional dhe shtetëror gjithëshqiptar, ashtu edhe në atë ndërkombëtar?! Thelbin e përmbajtjes së një hipokrizie të organizuar të diplomacisë së derisotme të Gjysmë Shqipërisë sovrane e provon edhe rasti Kosovës, të cilën Amerika me aleatët e saj perëndimorë e shpëtoi nga thundra 100-vjeçare e Serbisë kolonialiste dhe hegjemoniste. Ndërkaq, tani, kur çështja e Kosovës ka hyrë në “rend dite” në agjendën ndërkombëtare të OKB-së, diplomacia eklektike shqiptare(e personalizuar dhe e shkatërruar nga Berisha, Mejdani, Moisiu, Nano dhe, prapë Berisha) dhe, plotësisht e defaktorizuar në relacionet e diplomacisë integruese dhe paqësore ballkanike, ka “hapur gojën”, duke pohuar para Serbisë dhe para botës se për “fatin e Kosovës, le të vendosin shqiptarët e Kosovës”?! Çfarë “konsatimi diplomatik kombëtar shqiptar”, po kështu, në favor të mbështetjes së zgjidhjes së statusit të Kosovës në favor të shumicës dërrmuese 90% të shqiptarëve, janë deklaruar edhe disa diplomatë të njohur të shteteve të ndryshme everopiane dhe të Shteteve të Bashkuara të Amerikës?!

Heshtja dhe harresa e qëllimshme e problemit kolonial të Kosovës-Shqipërisë Etnike nga ana e politikës së jashtme dhe e diplomacisë së qeverisë së Sali Berishës, pa dyshim se do të ndikojë negativisht në zgjidhjen e problemeve aktuale të shqiptarëve si në Kosovë, ashtu edhe në Mal të Zi, në Maqedoni, në Serbi dhe në Greqi ngaqë edhe diplomacia dhe politika kolonialiste e këtyre shteteve sllave i ka “vë kapak” çështjes së pazgjidhur shqiptare, duke e quajtur atë plotësisht “inekzistente dhe absurde”.
Duke qenë se brenda 100-vjeçarit të shkuar, Shqipëria “nuk diti t’ia gjejë fillin lëmshit”, që ta zgjidhë problemin kolonial shqiptar në Ballkan (me “arsyetim “ se logjika e antipolitikës dhe e antidiplomacisë shqiptare karshi armiqve të saj kolonialistë sllavë, duhet të veprojë “me elasticitet”, “me maturi”, “me durim” dhe “me pritje” shekullore-epokale, domethënë një iracionalizëm i këtillë “ i përkufizimit domethënës” të diplomacisë antishqiptare, duhet të përfillet edhe në shekullin XXI? Për më tepër, negativizmi i diplomacisë së këtillë në kurriz të gjysmë Shqipërisë së kolonizuar, është në përputhje me sensin e politikës dhe të diplomacisë kolonialiste dhe gjenocidale të aleancës sllave(Serbia, Mali i Zi, Greqia dhe Maqedonia), që deri më sot, as shkenca e as politika e tyre nuk ka pranuar të vërtetën mbi kolonizimin dhe pushtimin e territoreve shqiptare (mbi 50%) nga ana e tyre përmes terrorit gjenocid, të ndihmuar nga Fuqitë e Mëdha të Evropë Evropës( me theks të posaçëm, Rusia dhe Franca).

Po supozojmë se “qenka e arsyeshme” simetria e theksuar e diplomacisë shqiptare – sllave në llogari të gjysmë Shqipërisë së kolonizuar. Domethënë diplomacia shqiptare “qenka e detyruar” që të pajtohet me “gjendjen reale” të qenies shqiptare në Ballkan, edhe për “këtë arsye”, edhe për shkak të interesit të saj për t’u integruar në Evropë. Si rrjedhim, do të thotë se këto qenkanë “dy kushte themelore”, që patjetër duhet t’i plotësojë Gjysmë Shqipëria sovrane (50%) për të hyrë BE? – Atëherë , me arsye shtrohet pyetja, (meqë “farkatarët” e diplomacisë së sotme të Shqipërisë e “paskanë gjetur formulën e kompromisit politik” me aleancën e shteteve fqnije kolonialiste sllave dhe me partnerët përkatës të strukturave institucionale dedmokfratike integruse të Bashkimit Evropian) si ka qenë e mundur, që një “parim” i këtillë i përmbajtejs së simetrisë së diplomacisë shqiptare–sllave dhe evropiane, të thyhet, duke “ u zëvenddësuar”apo duke “u begatuar”, me hyrjen e Shqipërisë së Sali Berishës në Konferencën Islamike?!
Çfarë guximi ky?! Çfarë vizioni ky?! Çfarë interesi ky?! Diplomacia shqiptare e Sali Berishës ka braktisur problemin kolonial të gjysmëtrupit të Shqipërisë Etnike, duke e heshtur dhe, duke e konsideruar si “temë tabu” dhe “inekzistente” (ashtu siç pohon historigrafia dhe politika progandistike falsifikatore dhe hegjemoniste e boshtit serbosllav) dhe, në vend se të aderojë me të, ka hyrë në lidhje me “konferenca” dhe me “lidhje islamike” të shteteve arabe(!?)

Ndër të tjera, një politikë dhe diplomaci e tillë fatale antikombëtare, antishtetërore shqiptare dhe antiperëndimore me “ngjyra islamike”, Sali Berishës i pat kushtuar edhe me largimin e tij nga posti i presidentit të Republikës së Shqipërisërisë (1997). Telegrafikisht, ky ka qenë një nga “minusat” më të mëdhenj të diplomacisë së Shqipëris së Sali Berishës, me ç’rast ndikoi negatiovisht edhe në relacionin e marrëdhënieve diplomatike shqiptare-amerikane. Mirëpo, si duket, edhe sot, Sali Berisha si kryeministër i qeverisë shqiptare, prapë ka filluar t’i përsërit të njëtat gabime, kur është fjala për vendosjen e marrënieve diplomatike me vendet e huaja. Rast konkret, dhe shumë i dëmshëm për orientimin dhe për imazhin e Shqipërisë si shtet me prejardhje dhe me ambicie të zhvillimit të gjithanshëm evro-perëndimor, është edhe miratimi i vendimit të Qeverisë së Shqipërisë për vendosjen e marrëdhënieve diploamtike me Republikëm Islamike të Afganistanit (www.km.gov.al,16.08.2006).
Ja, pra, ky është “syzhey domethënës” i diplomacisë së kungullit të tandemit apolitik dhe antidiplomatik Sali Berisha-Besnik Mustafaj, ku sipas “logjikës së kthjellët” të diplomacisë ëndërruese të tyre “kombëtare, shqiptare, demokfratike, përparimtare”, më e kapshme, më racionale, më e dobishme dhe më e ngutshme qenka lidhja e marrëdhënieve diploamtike me shtetet islamike të Afrikës dhe të Azisë, sesa me shetet dhe me qytetet e Shqipërisë Etnike.

Sa më sipër, do të ishte e tepërt dhe, bjerrje e kohës, të elaborohej më tej kursi negativ proislamik i diploamcisë dhe i politikës së jashtme të “kryearkitektit” të diplomacisë së kungullit, Besnik Mustafajt. S’ka dyshim se, edhe ky potez i gabuar antidiplomatik ( i lidhjeve diplomatike me Republikën Islamike të Afganistanit), do të jetë një argument më shumë që opozita socialiste deformiste sa më parë ta largojë nga pushteti qeverinë demokratike me gjithë kryeministrin e saj Sali Berisha, sepse ky, me “gafat” e tij të diplomacisë proislamike, është bërë aleati më me ndikim i opozitës socialiste destruktive të Edi Ramës.

ARTEMIJE ZHVILLOI FUSHATËN E DYTË ANTISHQIPTARE BRENDA KËTIJ VITI, I PA
PENGUAR EDHE NË TRUALLIN E SHTETEVE TË BASHKUARA TË AMERIKËS
Shkruan: Sejdi Veseli
04 gusht 2006

Gjatë gjysmës së dytë të muajit korrik të vitit vijues, Episkopi i Eparkisë së Rashës, Prizrenit dhe të “Metohisë e Kosovës”, Artemije, ishte në një turne në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, të dytën me radhë gjatë këtij viti.
Kjo turne propagandistike antishqiptare e këtij “njeriu” të zotit edhe në truallin demokratik amerikan, u krye menjëherë pas vizitave të “suksesshme”, jo vetëm të vëllezërve të tij shpirtëror, kryetarit dhe kryeministrit serbijan Boris Tadiq dhe Voisllav Koshtunica, por edhe të delegacionit të Ministrisë së mbrojtjes të Serbisë, të kryesuar nga ndihmës ministresha për çështjet e mbrojtjes, Snezhana Samargjiq-Markoviq.
Sipas lajmeve të botuara nga TANJUG-u dhe në internet-faqen www.eparhija-prizren.com, delegacioni serbijan i kryesuar nga Episkopi Artemije, i shoqëruar nga përfaqësuesi i agjencisë Venablle, z.Xhim Xhatras, e paguar nga Këshilli nacional serbijan për lobing në dobi të interesave ekspansioniste serbijane, u pritë edhe në Stejt Departament, nga z.nj. Rozmari Di Carlo, operativiste, e angazhuar për zgjidhjen e çështjes së Kosovës. Duhet theksuar se kjo zonjë mbulon postin e zëvendësit të ndihmës sekretarit në dikasterin e shtetit për Evropën dhe Evroazinë.
Kush është Episkopi Artemije?
Në realitet ky prift serbijan është i lindur në vendin Paliq, afër Valevës, Serbi, me 15 janar 1935, në familjen Radosavljeviq. Emri i tij i vërtetë është Marko, ndërsa ai kishtar Artemije.
Në këtë takim, me z.nj. Di Carlo, serbomadhi Artemije Radosavljeviq ( në tekstin e mëtejm, Marko Radosavljeviq), në mes tjerash shpalosi kërcënimin e rafinuar të ngjashëm me atë të nxënësve të tij, bashkëpunëtorëve të ngushtë të Slobodan Millosheviqit, gjatë përgatitjes dhe zhvillimit të fushatës barbare kundër kroatëve, boshnjakëve dhe shqiptarëve, se nëse nga faktorët e jashtëm imponohet pavarësia e Kosovës, “...Serbia do të veprojë siç do të vepronte çdo shtet tjetër të cilit do t’i merrej një pjesë e territorit, dhe do të përpiqet me vendosmëri për rikthimin e këtij territori, duke përdorur të gjitha mjetet demokratike...” Ky antishqiptar i tërbuar, i fshehur prapa veladonit të një titullari të lartë të Kishës Ortodokse Serbijane, i cili, në realitet ishte koautor i tërë veprës kriminale të Millosheviqit, si gjatë hartimit ashtu dhe gjatë përpjekjeve për jetësimin e projekteve serbo-mëdha për krijimin e Serbisë të Madhe, edhe para zyrtares së SHBA-ve, z.nj. Di Carlo, në mes tjerash shpalosi edhe një akuzë të rëndë dhe absurde në adresë të shqiptarëve, duke i quajtur fundamentalist mysliman, të cilët sipas tij po e radikalizojnë në vazhdimësi “terrorin” e tyre ndaj kulturës shekullore të popullatës së krishterë (mendon në atë serbijane). Ai më këtë rast e tërhoqi paralelen ndërmjet UÇK-së “terroriste” dhe Hezbollahut , si dhe në mes konfliktit në Lindjen e Mesme dhe situatës në “Kosovë dhe Metohi”.
Nuk lypset ndonjë analizë e thellë, për të nxjerrë një përfundim të qëndrueshëm, se edhe kjo deklaratë e këtij serbomadhi të kamufluar si “njeri” i zotit, është kërcënim për sigurinë, jo vetëm të regjionit të Ballkanit, por edhe më gjerë. Marko Radosavljeviq, ashtu si dhe drejtuesit kryesor civil dhe ushtarak të shtetit serbijan paralajmëron në mënyrë të tejdukshme, se nëse kësaj radhe nuk përmbushen kërkesat hegjemoniste serbomëdha, ushtria serbe do t’i referohet mjeteve demokratike, të ngjashme me ato që po përdor ushtria izraelite edhe në territorin e shtetit libanez.
(Me siguri ky “njeri” i zotit është i brengosur se si t’i gjejë punë nxënsit të tij besnik, srbo-çetnikut radikal, Tomisllav Nikoliq, i cili para se të kyqej në politikën e “madhe”, ishte një varrmihës i thjesht që paguhej me mëditje).
Është për t’u përshëndetur qëndrimi i drejt edhe i kësaj zyrtareje amerikane, z.nj. Rozmari Di Carlo, e cila ia tha prerë serbo-çetnikut Marko, se nuk është e gatshme të pranojë si realitet atë që parashtroni ju zotëri dhe as që mund të pajtohet me të dhënat që paraqitët edhe sot këtu!
Siç u tha më lartë në këtë shkrim, ky “njeri” i zotit është dëshmuar në vepër se ishte koautor i të gjitha planëzimeve barbare, të cilat u aplikuan nga falangat ushtarake, policore dhe paraushtarake serbijane në terrenet kroate, boshnjake dhe veçanërisht në ato shqiptare, kundër popullatës të pambrojtur civile të të gjitha moshave dhe gjinive. Andaj, do të ishte një marrëzi e skajshme, po të pritej diçka konstruktive nga ky ideolog serbomadh.
Siç flasin shumë dëshmi edhe nga terreni kosovar, falangat e armatosura serbo-fashiste, të pagëzuara më parë nga popët serbijan( mund të dyshohet me bazë edhe nga vetë Episkopi Artemije), gjatë terrorit më barbar dhe sistematik që ushtronin ndaj popullatës së paarmatosur dhe të pambrojtur civile, aplikonin metoda dhe mjete më barbare mesjetare, duke i kombinuar me ato fashiste.
Gjithashtu dihet, se për krimet serbo-fashiste disponohen dëshmi të bollshme, si në mjetet e komunikimit masiv ashtu dhe në sektorët përkatës të administratës civile dhe ushtarake amerikane. Ndërsa, nga deklaratat e këtij titullari të Kishës Ortodokse Serbijane dhe të kolegëve të tij, mund të nxirret përfundim shumë i qartë dhe i qëndrueshëm, se këta “njerëz” të zotit, nëse nuk kanë marrë pjesë drejtpërsëdrejti në kasaphanën ballkanike, me siguri kanë qenë frymëzues të barbarive të atyre që i pagëzuan me tymin e temjanit. Aq më tepër përforcohet dyshimi në llogari të tyre, kur dihet se edhe 7 vjet pas përfundimit të kasaphanave ballkanike në përgjithësi, dhe të asaj të Kosovës në veçanti, jo vetëm nga zyrtarët serbijan të vetëquajtur demokrat, por as nga ky far “njeriu” i zotit dhe kolegët e tij, nuk e panë të arsyeshme, bile sa për sy dhe faqe, që në emër të kishës dhe popullit që i takojnë, t’i kërkojë falje një populli të tërë, për mizoritë që përjetoi, duke gjykuar planëzuesit dhe autorët e tyre.
Kur merret parasysh e kaluara dhe sotmja shoviniste e këtij inspiruesi të lumenjëve të lotëve dhe gjakut në territorin e ish-Jugosllavisë në përgjithësi, dhe në atë të Kosovës në veçanti, prezenca në territorin e SHBA-ve e këtij mbjellësi të urrejtjes në mes popujve, nuk i bën nderë vetë shtetit amerikan, ngase kjo zemërgjerësi e administratës amerikane në raport me këtë “personalitet” dhe të ngjashmëve si ky nga teritori i Serbisë, ende me pretendime okupuese ndaj Kosovës, mund të konsiderohet si veprim politik me dy kute, kur dihet se shumë luftëtarë për çlirimin e popullit shqiptar, nga kjo administratë janë shpallur persona non grata dhe u ndalohet hyrja në territorin e SHBA-ve.
Gjithashtu, pranimi protokollar i Marko Radosavljeviqit në cilësinë e një titullari të lartë të Kishes Ortodokse Serbiane, nga z. David Duffu, përfaqësues i ambasadës kristiane në Uashington, nuk i bënë nderë fesë së krishterë në përgjithësi dhe asaj ortodokse në veçanti!
S’do mend, se si administrata e SHBA-ve, ashtu dhe ambasada kristiane në Uashington, i kanë të qarta dhe dinë si t’i menagjojnë punët e veta dhe, nuk na takon që të brengosemi ne.
Duhet të brengosemi edhe fort bile, nga indiferenca si e drejtuesve bukëshkalë të ashtuquajturave IPVQ, ashtu dhe e drejtuesve të partive më të mëdha politike të Kosovës, edhe ndaj kësaj faze të shfrenuar të propagandës antishqiptare, që po zhvillohet nga strukturat shtetërore, kishtare dhe akademike serbijane. Arsyeja për t’u brengosur fiton në peshë, kur merret parasysh edhe fakti, se kjo propagandë hegjemoniste e serbomadhe, kohëve të fundit po shoqërohet edhe me vringllimë armësh dhe me riaktivizim të falangave të armatosura paramilitare brenda territorit të Kosovës, nëpër enklavat serbijane.
Mos reagimi adekuat si ndaj propagandës së shfrenuar dhe ndaj vringëllimës së armëve serbijane, nga ana e drejtuesve bukëshkalë të ashtuquajturave IPVQ dhe të partive politike, nxjerr në pah një të vërtetë të hidhur, se këta “drejtues” aktual të Kosovës, në vend se të punonin drejt, mirë dhe me përkushtim për realizimin e aspiratave jetike të shqiptarëve, për çka brez < pas brezi u flijuan lumenj gjaku, ata zhvillojnë luftë klanore për të përmbushur ambiciet e tyre të sëmura karrieriste dhe për dominim dhe kontroll të plotë mbi burimet e dyshimta financiare.
Këta bukëshkalë, të verbuar pas lakmive individuale dhe të klaneve që u takojnë, as që mërziten se me çfarë rreziqesh po ballafaqohet Kosova dhe cilat do të jenë pasojat që do të rëndojnë mbi shpatullat e popullit të saj liridashës.
Këtë të vërtetë të hidhur e ka kuptuar edhe Beogradi zyrtar dhe aleatët e tij tradicional. Ai tani më është bindur përfundimisht, se si nga ana e drejtuesve aktual të ashtuquajturave IPVQ, ashtu dhe nga drejtuesit e partive më të mëdha politike nuk do të rrezikohen planet strategjike të Serbisë në raport me Kosovën. Mos reagimi adekuat, si nga ana e drejtuesve të IPVQ-ve, të partive politike, ashtu dhe nga ana e Grupit Negociator, ndaj akuzave më të shëmtuara dhe kërcënimeve publike që po i bëhen popullit të Kosovës, janë baza e sigurt ku mbështetet kjo bindje e Beogradit zyrtar dhe e aleatëve të tij.
Përfundimisht, tani është më se e qartë, si për Beogradin zyrtar, ashtu dhe për aleatët e tij tradicional: -se drejtuesit aktual të IPVQ-ve dhe ata të partive politike të Kosovës ose nuk e kanë kuptuar, ose nuk duanë ta kuptojnë, se bisedimet e Vjenës për decentralizimin (lexo: legalizimin e enklavave serbe) nuk janë gjë tjetër, pos legjitimimi i parakushteve (në emër të kompromiseve që kërkohen nga ndërmjetësuesit ndërkombëtar), për ndarjen e 1/3 të territorit të Kosovës, e cila më vonë, në bazë të paragrafëve të një rezolute të KS të OKB-së për statusin përfundimtar të saj, do të aneksohej nga Serbia; -se drejtuesit aktual të IPVQ-ve dhe ata të partive politike të Kosovës të dashuruar pas kolltukëve, veturave luksoze, veshmbathjeve të shtrenjta, të importuara nga jashtë dhe pozimeve para kamerave televizive, se janë të gatshëm të shkelin zotimet e tyre publike, si psh. “se me Serbinë nuk do të ketë bisedime të drejtpërdrejta”, “se çështja e decentralizimit nuk do të bisedohet me Serbinë, ngase është çështje e brendshme e Kosovës”, “ se nuk do të krijohen komuna mbi bazat etnike”; - se drejtuesve aktual të IPVQ-ve dhe të partive politike të Kosovës, as që u shkon ndërmend të shfrytëzojnë kërcënimet e serbijanëve me luftë dhe nënvlerësimin që u bëhet nga ana e tyre, për t’u liruar nga presionet e pabaza që u bëhen nga qarqe të caktuara ndërkombëtare, aspak miqësore ndaj shqiptarëve, duke reaguar ashtu siç u ka hije atyre që e respektojnë votën e elektoratit të tyre....

Fatmirësisht, edhe pse me vonesë, populli shqiptar ka filluar ta kuptojë, se kolltukofagët e mandatuar me votën e tij, njësojë sikur ata të gjysmës së dytë të shekullit të kaluar, paskan qenë të dresuar qysh herët nga bajlozët e huaj, deri në shpëlarjen e plotë të atij pak truri, nga çdo ndjenjë e mirëfilltë kombëtare. Andaj, është çuditur së koti, pse nga ana e tyre nënçmohej dhe vazhdon të nënçmohet deri në përdhosje edhe shumëçka nga kultura dhe trashëgimia kombëtare, duke u shpallur si e prapangecur, ndërsa të mbiçmohet çdo gjë që vije nga ata, të cilët janë të dëshmuar historikisht, si “miq” të popullit në emër të të cilit flasin.
Populli ka filluar të kuptojë, se nga këta kolltukofagë, besëpakë dhe të korruptuar, gjithçka mund të pritet, pos përmbushjes së zotimit të tyre, se do t’i prijnë drejt realizimit të aspiratave të tij të drejta, për çka sakrifikoi edhe gjakun e djemve dhe vashave më besnike të tij.
Populli ka filluar të riidentifikojë dhe t’i mbështetë bijtë dhe bijat besnike të tij, të cilët e duanë Atëmëmëdhenë pa hile, të cilët janë të gatshëm të sakrifikojnë ç’është e domosdoshme për ta bërë Atë të lirë dhe të ribashkuar.
Andaj as që ka vend për dyshimin më të vogël, se kësaj radhe, si bajlozët ndërkombëtar, ashtu dhe servilët e tyre shqipfolës, i kanë bërë hesapet pa hanxhiun!
Po afron koha kur shqiptarët do t’ua thonë troç si unmikistanezëve, ashtu dhe servilëve të tyre vendor: -se durimi i tyre ka ardhur në prag të shpërthimit; -se shqiptarët nuk kanë derdhur lumenj gjaku për të ndërruar kolonizatorët; -se shqiptarët nuk kanë derdhur lumenj gjaku për t’u përsëritë pazarllëqet me interesat e tyre kombëtare; -se shqiptarët kanë derdhur lumenj gjaku dhe nëse e lypë nevoja nuk do të hezitojnë të derdhin prapë, jo për të pushtuar popuj fqinjë dhe tokat e tyre, por për të qenë zotët e vërtetë të Atëmëmëdheut të tyre; -se shqiptarët e duanë paqen, por shpirt robi nuk kanë; -se Ju mund të vazhdoni të silleni siç u sollët në këto shtatë vitet e fundit, por me siguri, nuk do të vonojë dita dhe do të ballafaqoheni me zhvillime dhe pasoja, aspak të këndshme edhe për Ju! Atëherë do të bindeni përfundimisht, se kanë përfunduar në pakthim ato kohëra, kur interesat tona jetike u shërbenin si monetë për kusuritje...!
Prishtinë, me 02 gusht 2006

A PO E RREZIKOJNË “VULLNETARËT SERBË TË KOSOVËS-
TOPLICËS”...INTEGRITETIN TERITORIAL TË KOSOVËS ?!

Përgatiti:Sheradin Berisha
17 qershor 2006

“Beogradi po përgatitet, pas ndonjë veprimi të keq të shqiptarëve, për të hedhur forcat e tij në pjesën veriore të Kosovës. Mendoj se kjo po bëhet e qartë gjithnjë e më shumë. Nuk ka njeri që kohëve të fundit ka qenë në Beograd e që nuk e ka krijuar këtë përshtypje. Nëse amerikanët dhe evropianët nuk ndërmarrin hapa energjike, druaj se ekziston një përpjekje e re e zgjidhjes së dhunshme të situatës në Kosovë – kështu kishte deklaruar (më 15 janar 2005) për “Zërin e Amerikës” z.Daniel Server - drejtor i Iniciativës Ballkanike në Institutin e Paqes. Dhe, bazuar në zhvillimet e ditëve të fundit në tri komunat veriore të Kosovës...., të cilat dominohen kryesisht nga komuniteti serb, duket se situata e sigurisë dhe cenimi i integritetit territorial të Kosovës , kanë arritur pikën më të lartë të vlimit të saj.
Pavarësisht nga deklarimet e administratës së UNMIK-ut dhe të institucioneve të Kosovës, se situata në veri të Kosovës është e qet dhe nën kontroll të plotë, informatat nga tereni bëjnë të ditur se veriu i Kosovës tashmë kontrollohet plotësisht nga forcat vullnetare serbe të organizuara nga Beogradi.
Në një koment të botuar më 16 qershor 2006 në të përditshmen”Epoka e re” thuhet: ”Njësitë paraushtarake dhe ushtarake të Qeverisë së Serbisë kanë shkelur në territorin e Kosovës dhe e kanë situatën në kontroll në veri. Disa nga ata qarkullojnë në uniforma të SHPK-së, disa në veshje civile, disa në uniforma të kamufluara. Ata kanë imponuar shpalljen e “gjendjes së jashtëzakonshme” në tre komunat e veriut të Kosovës dhe, në këtë frymë sillen të gjithë serbët, deri te Ura e Ibrit.”

Dhe kështu,” qeveria e Kosovës, së cilës komunat e banuara me serbë ia shpallën mosnjohjen, nuk ka asnjë kontroll përtej Urës së Ibrit, zatën asnjë Qeveri e Kosovës nuk e pati kontrollin asnjëherë pas luftës. KFOR-i dhe UNMIK-u kanë trupat e tyre matanë, por nuk kanë parë gjë për alarm. Bashkëjetojnë në qetësi.”-thuhet ne komentin e Epokës.

Së bashku me komentin, ”Epoka e re” ka bërë publikë edhe një listë(regjistër) të njësiteve vullnetare serbe të ashtuquajtur të “Kosovës – Toplicës” që janë organizuar në pjesën veriore të Kosovës.

Duket se kjo listë të cilën e ka tashmë në tavolinë edhe kreu i UNMIK-ut Petersen,ka shkaktuar “tërmet” brenda kësaj administrate ndërkombëtare. Në komentin e Epokës thuhet se,”lista(e vullnetarëve serb) është ajo që e bëri Petersenin të ndërrojë mendjen për qëndrim të mëtejmë në Kosovë dhe të deklarojë përfundimin e qëndrimit të tij në detyrën e përfaqësuesit të Kofi Ananit në Kosovë.(...) Pavarësisht se çfarë janë sot përshtypjet për z.Petersen, për të mirë a për të keq, nësë shihet si dashamir i Kosovës apo dashamir i mafiokracisë të cilën e instaloi më thellë në institucionet e Kosovës, të gjithë do ta mbajmë në mend për një fakt: ai nuk qe në gjendje të ballafaqohet me asnjë situatë që ia prish CV-në. Peterseni, duke dashur të ruajë qetësinë dhe të quhet vetë i suksesshëm, miratoi, në emër të demokracisë, çfarëdo pakoje zyrtarësh në krye të shtyllave të pushtetit në Kosovë. Dhe, bashkëpunoi me ta. Në anën tjetër, Peterseni, po ashtu, ka lejuar të vijë situata deri këtu: komunat serbe në prag të shpalljes së ndarjes nga Kosova! Ka lejuar që një ditë në tavolinë ta ketë këtë listë vullnetarësh serbë dhe po kjo listë të përcaktojë qëndrimin e tij apo largimin nga Kosova. Ky zgjodhi të dytën. Me arsyetimin e dikurshëm të Hans Haekkerupit: don t’i kthehet familjes! Në të vërtetë, z.Petersen, i miri a i keqi, duke dashur të jetë vetja e tij, ai që nuk ballafaqohet me asnjë konflikt sepse mund t’ia dëmtojë imazhin për ndonjë post më interesant në të ardhmen nën petkun e OKB-së, sa për interesin personal, është treguar shumë i mençur: nuk ka dashur që t’i ndodhë ajo që i pat ngjarë Holkerit: dorëheqja pas ngjarjeve të 17 marsit 2004.”
Mëtutje komenti i Epokës..., konstaton:”Presidenti i vendit që po noton për CV të mirë dhe fut kokën si struci në zallë, ky president i paaftë, kryeministri i Kosovës dhe opozita e depozituar në konton e huaj, nuk kanë pse t’ia fshehin Kosovës gjendjen shumë të rëndë në veri. Kështu siç po punojnë, në momente vërtet vendimtare, vështirë se nuk do të marrin lista të reja të vullnetarëve serbë që, s’është larg mendsh, duke ngrënë do ta rrisin oreksin mbi hartën e Kosovës.”
Heshtja dhe fshehja e realitetit në pjesën verore të Kosovës dhe në disa enklava tjera serbe në Kosovë, nga lidershipi politik e institucional i Kosovës, pa dyshim se është veprim i papërgjegjshëm dhe si i tillë shumë e rrezikshëm për të ardhmen e Kosovës.

Mos të harrojmë se në listën e vullnetarëve serbë që e kontrollojnë sot një pjesë të territorit tonë në veri të Kosovës, janë emra të njohur për shqiptarët, janë po ata që kanë kryer krime gjatë viteve 1998-1999 në Kosovë...!!!
_________

Klikoni më poshtë që t´i rikujtoni
përmasat e disa masakrave(në disa vendbanime shqiptare) në foto….!

Masakra e Reçakut:
http://www.alb-net.com/kcc/recak.htm

Masakra në Abri të Epërme:
http://www.alb-net.com/warcrimes-img/abri.htm

Masakra Lybeniqit:
http://www.alb-net.com/warcrimes-img/lybeniq.htm

Masakra e Prekazit:
http://www.alb-net.com/warcrimes-img/prekaz.htm

Masakra e Rogovës:
http://www.alb-net.com/warcrimes-img/rugove.htm
__________

Regjistri i luftëtarëve të njësiteve vullnetare të Kosovës - Toplicës, të instaluara në veri të Kosovës

Vullnetarët e luftës së re !!!

Shtabi:
Komandant - Kapiten Ratko Zeçeviq, Prokuple
Zv.Kom. - Kapiten Kl1 Mile Miletiq, Prishtinë
Kreu i Shtabit - kapiten Dragan Damjanoviq, Prishtinë
Zëvendësshef i shtabit operativ - Kapiten Aleksander Xhorxheviq, Prokuple

Anëtarët e tjerë të Shtabit
Kapiten Radun Dabizhleviq, Prokuple
Komandant Radovan Curçiq, Prokuple
Oficer i Shërbimit Kapiten Milorad Zarkoviq, Prishtinë
Shef Operativ N/Kolonel Stevan Marinkoviq, Prishtinë
Referent i informimit Katerina Axhançiq, Prishtinë

GRUPI 1, NJËSITI 1

Komandant Zhelko Niniq, Prishtinë - Fushë Kosovë
Zv/Kom. Tomo Krastiq, Prishtinë - F/K
Anëtarë
Branko Bojiq, Prishtinë F/K
Novica Milosheviq, Prishtinë - F/K
Sinisha Blagiq, Prishtinë
Gordana Stojmenovska
Bozho Miletiq, Prishtinë - F/K
Mishko Kovaçeviq, Prishtinë - F/K
Zoran Vukadinoviq, Prishtinë -F/K
Milovan Filipoviq, Prishtinë - F/K

Grupi 1, Njësiti 2

Komandant Bozhidar Andriq, Prishtinë
Anëtarë:
Momir Agjelkoviq
Vidan Slavkoviq
Milorad Jovanoviq
Stanislav Kolariç
Milorad Slavkoviq
Damir Kolariç
Boshko Jugoviq, Prishtinë
Ilija Jugoviq
Predrag Jugoviq
Zhivorad Cvetkoviq
Branislav Niçkeviq

Grupi 1, Njësiti 3

Komandant Dragutin Saviq, Lipjan
Anëtarë:
Milosh Laliç
Dejan Lasiç
Slavisha Stoliç
Momçillo Vujoviq
Milan Dimkiç
Goran Kostiç
Nebojan Dabelkoviq
Lubisha Mihajloviq

Grupi 1, Njësiti 4

Komandant Branko Avramoviq, Prishtinë
Zvenko Jovanoviq
Slobodan Samarxhiç
Dragan Mihajloviq
Zharko Jovanoviq
Mirko Mirkoviq
Veneislav Smiliç
Dragisha Petroviq
Milo Zekoviq

GRUPI 2, Njësiti 1

Komandant grupi Dragan Paviqeviq, Pejë
Komandant i Njësitit 1,
Grupi 2- Momo Stijovac, Pejë-Deçan
Dushan Ceroviq
Dragan Xhorxheviq
Mishko Cvetkoviq
Branislav Mihajloviq
Vukoje Joçiq
Dragolub Krasiç
Momo Ivanoviq
Miomir Stojanoviq
Ranko Laban
Branko Ristoviq
Korrier - Zoran Stajiç

Grupi 2, Njësiti 2

Komandant Miodrag Jokiq, Pejë
Slavko Bulatoviq
Pero Martinoviq
Slavolub Mihajloviq
Dragan Gojkoviq
Dragolub Çirkoviq
Dejan Kovaçeviq
Milovan Stepiq, Klinë
Marko Shqekiq, Pejë
Slobodan Obradoviq
Nenad Vujshiç

GRUPI 3, Njësiti 1

Kom Grupi Zhivorad Petroviq, Prokuple
Komandant i Njësitit 1,
Grupi 3- Aleksander Vidojkoviq
Dragan Simonoviq
Milovan Kujoviq, Podujevë
Mile Vukashinoviq
Blazho Blagojeviq
Sretan Kuveliç
Srgjan Deniç
Jovica Grujiç

Grupi 3, Njësiti 2

Komandant Slobodan Seferoviq, Prokuple
Sasha Zlatkoviq
Milija Zlatkoviq
Rexhep Plavo, Vushtrri
Momcilo Iliq, Prokuple
Zoran Zhukiq, Kurshumli
Vesna Tamburkova, Shkup
Miloje Kovaçeviq, Prokuple
Tomislav Stevaniviq

Grupi 3, Njësiti 3

Komandant Zvonimir Filipoviq, Gjilan
Radovan Stojkoviq
Aleksander Nikoliç
Nenad Milenkoviq
Zharko Metodijeviq
Srgjan Dunish
Velibor Cvetkoviq
Goran Cvetkoviq
Xhorxhe Simiç

NJËSIA LOGJISTIKE

Komandant Kapiten Ratko Zheçeviq
Intendant Çedomir Vraniq, Graçanicë
Shef armatimi Lubinko Xhorxhaviq
Stanimir Zharkoviq
Slavko Vujoviq, Prishtinë
Danilo Guberiniç
Jordan Mihajloviq

/26.05.2006/.. Opinion:
PËR UKSHIN HOTIN HESHTËN TË GJITHË !

Sheradin Berisha

-„A është gjallë apo i vrarë Ukshin Hoti?“ Kjo është pyetja, që më së shumti është shtruar, në këto shtatë vitet e pas luftës në Kosovë.
-“Kërkojmë lirimin e Ukshin Hotit!“ - është thirrur qindra herë, nëpër protesta të organizuara nga shoqatat e dalura nga lufta...
***
Më 16 maj 2006 u bënë plotë shtatë vjet, që kur nuk dihet fare për fatin e Mr.Ukshin Hotit,këtij njeriu të madh të dijes politike shqiptare. Atë ditë maji 1999, atij i kishte mbaruar afati i vuajtjes së dënimit prej 5 vjetësh, që ia kishte shqiptuar gjykata serbe në Prizren. Dhe bashkëvuajtësit e tij thonë, se ishte ditë e diele (një ditë e pazakonshme për lirim nga burgu), kur Baca Ukë (kështu e thirrnin ata) në përcjellje të tre punëtorëve të sigurimit serb është nxjerrë nga ambientet e burgut të Dubravës.

Dhe, sot e atë ditë, nuk dihet asgjë..., për fatin e këtij atdhetari të shquar!
***
Për shtatë vjet rresht, mijëra familje shqiptare kanë pritur në ankth një lajm të mirë, për bijtë e tyre të zhdukur, a të marrë peng, nga forcat militare e paramilitare serbe. Dhe për fat të keq, sot dihet se shumica e të zhdukurve gjatë luftës, janë gjetur nëpër varrezat masive në Serbi, ndërsa për qindra të tjerë, që mbaheshin peng nëpër burgjet serbe, tashmë janë liruar.

Dhe, edhe pas kësaj gjëme të rëndë kombëtare, akoma nuk dihet se ku është Ukshin Hoti.
***
Familja e profesor Ukshinit,(motra Myrvetja dhe vëllai i tij Afrimi), për të mësuar të vërtetën rreth fatit të Ukshinit, kanë trokitur në shumë dyer të institucioneve, të UNMIK-ut dhe ato të Kosovës, mirëpo përveç fjalëve të ëmbla e premtimeve të dhëna, duket se nuk kanë bërë asgjë në këtë drejtim.

Për prof. Ukshin Hotin akoma asnjë gjurmë, ndonëse ka shumë spekulime për fatin e tij !
***
Në këtë përvjetor asnjë tubim përkujtimor s´u mbajtë për këtë simbol të sakrificës shqiptare! Në këtë përvjetor asnjë fjalë s´u tha për vendndodhjen e tij!

Në këtë përvjetor, mbretëroj heshtja!

Heshti UNMIK-u ! Heshti KFOR-i ! Heshti policia ! Heshti gjyqësia ! Heshtën institucionet e Kosovës ! Heshti persidenca,qeveria,kuvendi i Kosovës,...por heshti edhe opozita !
Pra, për Ukshin Hotin e madh, heshtën të gjithë! Kjo është e çuditshme, shumë e çuditshme !!!

Më 25.05.2006/Sheradin Berisha/

CILAT ISHIN HALLKAT E ZINXHIRIT KOMANDUES TE USHTRISE,POLICISE DHE TE NJESIVE TJERA PARAMILITARE SERBE,QE KRYEN KRIME MONSTRUOZE NE KOSOVE (1998-1999) ?!

Pergatiti:Sheradin Berisha
/ l4 maj 2006 /

Gjate luftes çlirimtare ne Kosove(1998-1999) Serbia angazhoi nje superstrukure te
gjere forcash...kunder Ushtrise Clirimtare te Kosoves.Keto forca ishin nje kombinim
kompleks i strukturave policore speciale te Ministrise se Puneve te Brendshme serbe,
njesive ushtarake speciale te Ushtrise Jugosllave, forcave paramilitare, policise
lokale, dhe i nje morie forcash te tjera qe vinin nga vendet e ndryshme si:
Rusia,Ukraina,Rumania etj. Dhe te gjithe keta kishin nje sinxhir komandues te
perbashket nen urdherat e kriminelit Sllobodan Millosheviq.

Ne nje raport te organizates“ Human Rights Watch”te tetorit 2001,thuhet se:
„Ushtria Jugosllave kishte komanden e pergjitheshme gjate periudhes se
bombardimeve te NATO-s. Sipas ligjit, ajo kishte nen varesine e saj policine dhe
forcat
paraushtarake, megjithese zyrtaret e larte ne Ministrine e Puneve te Brendshme serbe
ushtruan dukshem nje influence te rendesishem gjate fushates. Ushtria kontrollonte
rruget
kryesore dhe kufijte duke koordinuar dhe lehtesuar keshtu “spastrimin etnik”(ne
Kosove). Policia dhe forcat paraushtarake u perfshine ne menyre me te drejtperdrejte
ne debimin e civileve dhe shkaterrimin e fshatrave, per te cilen kishin mbeshtetjen
e artilerise se ushtrise. Gjate ketyre operacioneve burrat veçoheshin nga grate dhe
femijet per t’u marre ne pyetje per
UÇK-ne dhe egzekutoheshin ne vend.”Dihet mirefilli se ”Ushtria serbe ishte nen
kontrollin e Keshillit te Larte te Mbrojtjes, i perbere nga presidentet e Serbise,
Malit te Zi dhe “Jugosllavise” dhe kryesohej nga kryetari jugosllave Krimineli
Millosheviq.
Shefi i Shtabit te Pergjithshem te Ushtrise gjate luftes ne kosove ishte Gjen.
Dragoljub Ojdanic,( pas luftes u emerua si Minister i Mbrojtjes, post te cilin e
mbajti deri ne tetor 2000).

Ushtria serbe ndonese kishte tri armata,prej tyre armata e trete ishte pergjegjese
per luften ne Kosove.
-Armata e Trete, gjate luftes komandohej nga Kol. Gjen. Nebojsa Pavkovic,
.Gjate luftes nen Pavkovicin vinte Gjen. Maj. Vladimir Lazarevic, i cili
komandonte Korpusin e Prishtines te Armates se Trete te vendosur ne Kosove.
Nen komanden e Lazarevicit ishin
-pese brigada,
-nje njesi policore ushtarake dhe
-nje regjiment aviacioni.
-Struktura e Ministrise se Puneve te Brendshme te Serbise (Ministarstvo
Unutrasnjih Poslova, apo MUP), gjate luftes ne Kosove drejtohej nga Ministri Vlajko
Stojiljkovic.
Brenda Ministrise se Puneve te Brendshme te Serbise benin pjese policia e rregullt e
Kosoves, e komanduar nga Streten Lukic;
-Forcat policore speciale (Posebne Jedinice Policije, apo PJP) komandoheshin nga
Gjen. Lt. Obrad Stevanovic, dhe
-Forcat Antiterroriste (Specijalna Antiteroristicka Jedinica, apo SAJ),
komandoheshin nga
Kol. Zivko Trajkovic.
- Gjen.Vlastimir Gjordjevic ishte kreu i sektorit te sigurimit publik ne Ministrine
e Puneve te Brendshme, si dhe asistent i ministrit te puneve te brendshme.

-Ministria e Puneve te Brendshme te Serbise kishte gjithashtu dhe sherbimin e
sigurimit, apo siç quhet ndryshe, policine sekrete, e cila luajti nje rol te madh ne
Kosove.
Perveç aktiviteteve te fshehta per zbulimin e aktiviteteve te UÇK-se..., sigurimi i
shtetit serbe, ne Kosove dislokoi gjithashtu njesi operative speciale, JSO-ne
(Jedinica za Specijalne Operacije), dhe ndihmoi ne forma te ndryshme njesite
kriminale paramilitare ,te njohur si “Beretat e Kuqe” apo “Djemte e Frenkit” (Ky
emertim u more sipas Frenki Simatovic, nje personalitet kyç ne Ministrine e Puneve
te Brendshme, dhe njihej si themeluesi i ketij grupi).
-Gjate luftes JSO-ja komandohej nga Milorad Lukovic, nje njeri i njohur si “Legija”.
-Deri ne janar te vitit 2001, ne krye te sigurimit te shtetit te Serbise
ishte Gjen. Kol. Radomir Markovic,ndersa kreu i sigurimit te shtetit serb ne Kosove
gjate
luftes ishte David Gajic.
Gjate lufte ne Kosove ishin te angazhuar gjithashtu edhe forca te ndryshme
paramilitare si dhe forca te huja,te cilat ishin nen kontrollin e qeverise dhe te
kryetarit Millosheviq.
Per te argumentuar kete fakt ,shume paramilitare , pas luftes gjate intervistave me
gazetare te huaj,pa hezitim kane deklaruar,se gjate luftes zyrtare te ushtrise dhe
policise iu jepnin lista me emrat e shqiptareve qe duheshin vrare.

GRADIMET E KRIMINELËVE NGA KRYEKRIMINELI MILLOSHEVIÇ..!!!

Ne prag te perfundimit te luftes ne Kosove,kreu shteteror serb shenoi qindra
ngritje ne detyre dhe shperblime per personelin e policise dhe ushtrise, duke
perfshire ketu dhe disa prej udheheqesve te larte te tille si Dragoljub Ojdanic,
Nebojsa Pavkovic, Vladimir Lazarevic, Obrad Stevanovic, Sreten Lukic, Vlastimir
Djordjevic, Zivko Trajkovic, si dhe shume komandant brigade ne Korpusin e
Prishtines.

***

Më 7 qershor 1999,kryekrimineli serb SLLOBODAN MILLOSHEVIQ, u shprehu mirenjohje e
mbeshtetje 911 pjestarëve të MUP-it për siç thotë“shtypjen e terrorizmit në Kosovë e
për mbrojtjen e vendit nga agresioni“.

Midis atyre që u dekoruan,ishin:

1.Tre gjeneralë,

2.Shtatëmbëdhejtë kolonelë,

3.Shtatëmbëdhjetë lejtënantë kolonelë,

4.Njëzetë majorë,

5.Tridhjetë kapitena,

6.Dyzetë e pesë lejtënantë,

7.Tridhjetë e shtatë nënlejtënantë,

8.Pesëdhjetë rreshterë majorë,

9.Gjashtëqind e pesëdhejt e dy nënoficerë, dhe

10.Dyzet pjestarë të strukturave tjera të MUP-it serb.

-Për manifestimin e trimërisë dhe të guximit në “vrasjen dhe masakrimin e mijëra
shqiptarëve në
Kosovë”,Millosheviqi u dha „urdhërin e trimërisë“ këtyre pjestarëve të armatës së
tretë:

1.Gjeneral bigadier Milan D.Djakoviç

2.Kolonel Zoran M.Jabllanoviç,

3.Kolonel Milivoje P.Braniç,

4.Kolonel Miloje Miletiç,

5.Kolonel Dragan Petroviç,

6.Kolonel Radojko Stevanoviç,

7.Kolonel Veroljub Zhivkoviç,

8.Lejtënant kolonel Simo Ivoseviç

9.Lejtënant kolonel Stojan Konjikavac

10.Lejtnënant kolonel Pera Petroviç

11.Major Zoran Bojkoviç

12.Major Urosh Nikoliç

13.Major Radivoje Paravinja

14.Major Ljubisav Stojanoviç

15.Kapiten i urdhërit të parë Ljubisha Vuqetiç

16.Kapiten i urdhërit të parë Zoran Raseta

17.Kapiten i urdhërit të parë Boban Rajkoviç

18.Kapiten Dragan Lukiç

19.Kapiten Jovica Milak

20.Kapiten Perica Nastasijeviç

21.Kapiten Milosh Raleviç

22.Kapiten Cedo Tërpkovski

23.Lejtënant Boban Kuzmanoviç

24.Nënlejtënant Nenad Popoviç

25.Rreshteri veteran Radisha Iliç

26.Rreshteri veteran Zheljko Alar

27.Rreshteri veteran Branko Vukoviç

28.Rreshteri Aleksandër Rakoviç

29. Rreshteri i ri Ivan Niqiforoviç

30.Kaporal Branisllav M.Fungerhut

31. Ushtar Dragan Beloseviç

32.Ushtar Milan Bogdanoviç

33.Ushtar Veroljub Mijatoviç

34.Ushtar Sasha Pejiç

35.Ushtar Milinko Pendiç

36.Ushtar Nikolla Popoviç.

-Gjithashtu u dekoruan edhe këta oficerë të UDB-së në Kosovë:

1.Kolonel Dragutin ADAMOVIÇ-Gjakovë

2.Kolonel Dushan B.GAVRANIÇ-Gjilan

3.Kolonel Gradimir R.ZEKAVICA-Prizren

4.Nënkolonel Millan S.GJURIÇIÇ-(Prizren,kreu i departamentit të policisë)

5.Major Milenko M.BOZOVIÇ-Komandant i policisë në Skënderaj.

-Kryekrimineli Millosheviq,me “Urdhërin e lirisë ,Urdhërin e heroit
Komnbëtar,Urdhërin e Flamurit Jugosllav dhe Urdhërin e Flamurit të Luftës të
Shkallës së parë”dekoroi këta komandantë të lartë që luftuan në Kosovë:

Urdhëri i Lirisë iu dha:

1.Gjeneralit Dragolub Ojadaniç

2.Kolonel Gjeneralit Nebojsha Pavkoviç(Komandant i Armatës së Tretë)

Urdhëri i Heroit Kombëtar iu dha:

1.Kolonel Dragan Zhivanoviç-Komandant i Brigadës 125 të motorizuar;

2.Kolonel Bozhidar Deliç-Komandant i Brigadës 549 të motorizuar;

3.Kolonel Ljubisha Dikoviç- Komandant i Brigadës 37 të motorizuar;

4.Nënkolonel Ilija Todorov-Komandant i Brigadës 63 të parashutistëve;

5.Kolonel Zharko Brankoviç-Komandant i Brigadës 124 të ndërhyrjes policore;

Urdhëri i Flamurit
Jugosllavë iu dha:

1.Zoran Angjelkoviçit-“President i Këshillit Ekzekutiv të Përkohshëm për Kosovë e
Metohi”;

2.Nikolla Shahinoviçit-Zëvendës kryeministër i qeverisë jugosllave;

3.Vllastimir Gjorgjeviçit-kolonel gjeneral i policisë;

4.Obrad Stevanoviçit-major gjeneral i policisë;

5.Sreten Lukiqit-major gjeneral i policisë.

***

Pas nje fillimi te ngadalte ne vitin 1998, Gjykata Nderkombetare Penale per ish-
Jugosllavine filloi nje hetim te plote te krimeve te luftes ne Kosove. Me 27 maj 1999
gjykata beri te ditur padine me te rendesishme kunder: Slobodan Milosevicit, dhe
kater zyrtare te tjere te larte qe akuzoheshin per “vrasje, persekutime dhe debime
ne Kosove” per periudhen 1 janar 1999 deri ne fund te majit te po ketij viti.

Te paditurit e tjere jane:
-Milan Milutinovic, president i Serbise dhe anetar i Keshillit te Larte te Mbrojtjes,
-Dragoljub Ojdanic, Shef i Shtabit te Pergjithshem i Ushtrise Jugosllave,
-Nikola Sainovic, zevendeskryeminister i Republikes Federale te Jugosllavise (FRY),
dhe
-Vlajko Stojiljkovic, ministri serb i Puneve te Brendshme.
Me 1 prill 2001 krimineli Milloshevic u arrestua, ndersa me 28 qershor ai u
transferua ne Gjykaten e Krimeve te Luftes ne Hage.
Ne shkurt te vitit 2006 Sllobodan Milloshevic vdes,pa e marre denimin e merituar nga
gjykata nderkombetare ne Hag,ndersa bashkepunetoret e tij jane liruar per t´u
mbrojtur ne liri !!!

Derisa kreret e lartpermendur serb jane ne proces te gjykimit ne Hag,shpeshhere
shtrohet pyetja:Kur do te arrestohen edhe qindra zyrtare tjere te larte te ushtrise
dhe policise serbe(qe jane graduar dhe kane marre mirenjohje nga Milllosheviqi),per
krimet me monstruoze te kryera ne Kosove ?!

Per keto krime(dhe qindra e mijera si keto) qe mund t´i shihni me poshte:

http://www.alb-net.com/warcrimes-img/abri.htm

http://www.ess.uwe.ac.uk/Kosovo/Kosovo-Photographs5.htm

http://www.ess.uwe.ac.uk/Kosovo/Kosovo-Photographs27.htm

http://www.ess.uwe.ac.uk/Kosovo/Kosovo-Photographs18.htm

http://www.ess.uwe.ac.uk/Kosovo/Kosovo-Photographs22.htm

PUBLIKIMI I EMRAVE TE KRIMINELEVE DHE NEGLIZHENCA E GJYKATAVE TE KOSOVES PER T'I NXJERRUR ATA PARA DREJTESISE
Të nderuar lexues,

Më 7 maj 2005 Lëvizja KAN (Sot VETVENDOSJE) në bashkëpunim me organizatën“Thirrjet e
Nënave” nga Gjakova, kanë vendosur një çarçafë me dimensione mbi 20m x 4m në
ndërtesat afër UNMIK-ut. Ky çarçaf ka përmbajtur emrat e 35 kriminelëve serb që
akuzohen nga familjarët e viktimave si përgjegjës për vrasjen e 750 banorëve dhe
rrëmbimin e 680 të tjerëve që ende janë të pagjetur nga komuna e Gjakovës.

Në vijim ju ftojë të klikoni linkun e mëposhtëm,për t'i lexuar emrat e 35
kriminelëve serb.
http://www.kan-ks.org/carcafet.htm [http://www.kan-ks.org/carcafet.htm]
Këta kriminelë që sapo i lexuat më lartë, kanë kryer krimet më monstruoze në Gjakovë.

Për të pasur një pasqyrim lidhur me krimet e kryera në Gjakovë,në vijim ju ftojë të
klikoni linkun tjetër më poshtë:
http://www.ereniku.net/perditshmeria.html [http://www.ereniku.net/perditshmeria.html]
(…)
Sipas Këshillit për Mbrojtjen e të Drejtave dhe të Lirive të Njeriut në Prishtinë,
jo shumë kohë pas përfundimit të luftës në Kosovë (në qershor të vitin 1999), pat
njoftuar opinionin e gjerë vendor dhe atë ndërkombëtar për rreth 10.000 shqiptarë të
vrarë e të masakruar dhe rreth 7000 të zhdukur. Ndërkohë, është konfirmuar edhe për
2.190 të burgosur shqiptarë, që ushtria e policia serbe i kishte marrë me vete në
Serbi me rastin e tërheqjes së forcave të saj nga Kosova.

Për të gjitha këto vrasje e masakra të kryera ndaj shqiptarëve,shumë pak
kriminelë(mos të them fare) janë arrestuar për dal para drejtësisë.

Në të vërtet pas përfundimit të luftës në Kosovë ,janë inicuar ca procese gjyqësore
kundër personave të dyshuar serb për krime të luftës.

Në Gjykatën e Qarkut në Prizren u mbajt një proces gjyqësor kundër 8 të akuzuarve
serb për krime të rënda lufte mbi popullatën civile shqiptare në fshatrat e komunës
së Rahovecit.

Dhe, para kolegjit gjyqësor dolën vetëm dy kriminelë :

1.Angjelko Kolashinac e

2.Çedomir Jovanoviq,

pasi gjatë hetimeve 6 prej tyre:

3.Arsenije Vitosheviq,

4.Stanislav Leviq,

5.Novica Kërstiq,

6.Radislav Mishiq,

7.Vekoslav Simiq dhe

8.Nenad Matiq),kishin arritur të ikin nga burgu i “fortifikuar” në veri të
Mitrovicës, ku ishin dërguar nga burgu i Prizrenit për “shkaqe sigurie”.<o:p></o:p>

Dhe sot e kësaj dite këta kriminelë nuk janë kapur(shetisin të lirë kudo e kahdo),
ndërsa prokurorët ndërkombëtar në Kosovë nuk hezitojnë të ngrisin aktpadi
penale(mbi bazën e deklaratave të rreme)ndaj luftëtarëve të lavdishëm të UÇK-së,për
gjoja krime kundër shqiptarëve dhe serbëve (rasti më i fundit është arrestimi i
luftëtarit të UÇK-së Xh.Gashi në Gjermani)…!!!

-Ndërkaq një proces tjetër gjyqësor për krime lufte u inicua edhe në Gjykatëne
Qarkut në Mitrovicë ndaj Radovan Apostoloviq. Radovan Apostoloviq akuzohej këtu “për
vrasje të civilëve shqiptarë dhe djegie të shtëpive të tyre në fshtarat Tejibër
(Suhadoll) dhe Gushafc gjatë bombarimeve të NATO-s mbi pozicionet serbe në
periudhën-qershor 1999”

Një proces tjetër gjyqësor është mbajtur edhe në Gjilan…,dhe në të gjitha këto
gjykime,është parë hapur se, prokurorët ndërkombëtar kanë devalvuar peshën e
krimeve, të kryera nga këta kriminelë dhe dihet pastaj se si kanë përfunduar këto
procese.
Se kriminelët serb burgosen dhe gjatë procesve gjyqësore dalin kinse të pafajshëm,më
së miri deshmon rasti i para disa ditëve kur një gjykatë serbe në Serbi e liroi nga
burgu Dejan Demiroviqin, ish pjesëtar i policisë serbe, i cili ishte akuzuar për
krime të luftës në Kosovë. Akuzat kundër Dejan Demiroviqit janë refuzuar për shkak
të gjoja mungesës së provave. A dihet mirëfilli se Dejan Demiroviq akuzohej për
pjesëmarrje në vrasjen e 19 shqiptarëve civilë, përfshirë këtu gra dhe fëmijë, në
mars të vitit 1999 në Besian.

Eshtë e çuditshme,shumë e çuditshme se si nuk pati asnjë reagim të shqiptarëve,ndaj
këtij vendimi të papresedan të gjykatës serbe,e cila liroj nga akuza një kriminel të
till si Dejan Demiroviqi.
Kjo nuk do koment tjetër…!!! /Sheradin Berisha/14 maj 2006/

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr. Mehdi HYSENI
31 mars 2006

      SHTETËSIA FUNKSIONALE NUK NËNKUPTON PAVARËSINË E KOSOVËS!

Veton Surroi: " Ajo qe eshte e perbashket pa dyshim eshte: Sidoqe te jete statusi
perfundimtar i Kosoves, ky do te jete nje shtet funksional, demokratik qe garanton
te drejtat e qytetareve dhe te drejtat e minoriteteve. Ky ka qene dhe mbetet
thelbi i debatit tone."(Koha Jonë, 31 Mars 2006).

SIMETRIA ANTIPAVARËSI:

Vuk Drashkoviq: " Serbia duhet ta njohë pavarësinë e Kosovës, si dhe aderimin e
saj në organizmat dhe në institucionet e Bashkimit Evropian, por jo edhe në
Organizatën e Kombeve të Bashkuara"(Tanjug, Beta, Blic,30.03.2006).Emërues i
përbashkët i këtyre dy deklaratave, që shquhen për simetrinë e tyre lëndore, është
shtetësia funksionale e Kosovës brenda kufijve të sovranitetit kolonial të
Serbisë, që në kuptimin politik dhe juridik ndërkombëtar ia mohon Kosovës
cilësinë e pavarësisë dhe të sovranitetit si subjekt juridik ndërkombëtar.

                                        *          *            *
Çfarë do të thotë në kuptimin juridiko-politik dhe kushtetues nocioni "shtetësi
funksionale" për Kosovën? Sa mund të perceptohet nga këndvështrimi ynë, momentalisht
ekzistojnë në qarkullim dy koncepte : Së pari, në mënyrë shkallëzore, të arrihet
sovraniteti i brendshëm, i cili nënkupton se institucionet qeveritare të Kosovës, do
të mëvetësohen gradualisht, duke marrë përsipër funksionet shtetërore, me
përjashtim të sigurisë së jashtme dhe të atyre, që nënkuptojnë njohjen formale
ndërkombëtare dhe, së dyti, pas istitucionalizimit të sovranitetit të brendshëm,
institucionet e Kosovës, do të merrnin përsipër vetëm disa elemente të sovranitetit
të jashtëm, të cilat në vend të krijimit të ndonjë   avancimi në aspektin e së
drejtës ndërkombëtare, e kufizojnë dhe e përjashtojnë automatikisht pavarësinë e
Kosovës. Për   realizimin e një koncepti të tillë antishqiptar, që reflekton në
nocionin « koloni moderne » për zgjidhjen e statusit të Kosovës, Bashkimi
Evropian(BE) ka
në dispozicion këto tre variante: (i) « pavarësi përmes integrimit evropian »; (ii)
»pavarësi përmes ndarjes territoriale » dhe (iii) » pavarësi imediate ». Sipas
variantit (i) është iluzion të mendohet dhe të shpresohet se Kosova përmes
proceseve integruese në BE, do të arrijë pavarësinë e saj të plotë sipas normave
dhe rregullave të së drejtës ndërkombëtare.

Ky argumentim, nuk do ndonjë prerje të thellë analitike a sintetike të problemit të
Kosovës, sepse integrimi i tillë nënkupton edhe integrimin e Kosovës në rajon, e
kjo sipas (“morfologjisë dhe sintaksës diplomatike” serbo-evropiane), do të thotë,
edhe integrimin e saj të domosdoshëm me Serbinë kolonizatore, pa marrë parasysh
faktin se kjo nuk nënkupton formimin e institucioenve të përbashkëta shtetërore
serbo-shqiptare. Gjithashtu, politika zyrtare shqiptare e Kosovës dhe e Shqipërisë
(pa marrë parasysh interesat e tyre komplementare, të cilat e   përjashtojnë
mbrojtjen e interesit të përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror shqiptar), nuk duhet
ta mashtrojë popullin shqiptar të Kosovës, se me integrimin e saj si “shtet
funksional” në BE, do ta realizojë aspiratën shekullore-pavarësinë si subjekt
juridik ndërkombëtar, po qe se ai nuk është titullar i së drejtës së vetëvendosjes
dhe i sovranitetit të plotë të Kosovës.

Po ashtu, politika zyrtare e boshtit Prishtinë-Tiranë, duhet të jetë e ndërgjegjshme
dhe objektive, që të mos e tradhtojë popullin shqiptar të Kosovës, duke spekuluar me
konceptet opcionale poltiike për Kosovën: “pavarësi e kushtëzuar”; “pavarësi e
kufizuar”, “pavarësi substicionale” etj. (të gjitha këto drafte të GNK-së/ICG/, të
përgatitura qysh nga viti 2000, në marrëveshje dhe në bashkëpunim të ngusht
profesional-politik me ekspertët e shkencës dhe të politikës zyrtare të Serbisë),
sepse të gjitha këto opcione, ipso facto e përjashtojnë opcionin e pavarësisë së
ligjshme sipas Kartës së Kombeve të Bashkuara, dhe të së drejtës ndërkombëtare.

Njëkohësisht, do të jetë gabim i papërmirësuar i politikës së theksuar shqiptare, po
qe se verbërazi beson, dhe së fundi pranon që këto koncepte politike paliative të
Bashkimit Evropian (të servuara nga GNK-ja dhe organiztat e tjera joqeveritare
ndërkombëtare), pas një kohe të konsiderueshme, do të shpiejnë drejt rrubullakësimit
të pavarësisë së Kosovës. Përkundrazi, do të çojnë në regres si në aspektin
politik, ashtu edhe në atë juridiko-kushtetues, sepse me hartimin e Kushtetës së re
të Kosovës, (BE-ja së bashku me Unionin e SMZ-së, do të ushtronjë presion, duke
imponuar draftin kushtetues për Kosovën, ashtu si iu konvenon interesave të tyre
të ndërsjella), do të parashikohen kufizime të ndryshme jo vetëm në favor të
interesave të minoriteteve (në veçanti të atij serb, i cili që tani në kuptimin
institucional praktik është krijuar si entitet i veçantë kombëtar shtetëror, edhe
pse nuk është njohur ende ndërkombëtarisht sikurse entiteti i Republikës Serbe në
Federatën trenacionale të Bosnjë-Hercegovinës), por edhe në favor të interesave
dhe të   detyrimeve ndaj shteteve fqnije, si dhe një sërë obligimesh ndaj
bashkësisë ndërkombëtare, e para së gjithash ndaj Bashkimit Evropian (BE-së).
Kështu që, Kushtetuta e re e Kosovës (me bazament të hartuar evropian, të ndikuar
nga kushtetutat dhe rezolutat antishqiptare të SMZ-së, të cilat, tanimë janë
ratifikuar edhe nga Kuvendi i Serbisë, në mënyrë të prerë e përjashtojnë pavarësinë
e mirfilltë të Kosovës) nuk do të ketë thjesht karakter kombëtar, por qytetar, i
cili do të sigurohet në saje të standardit-kriterit multietnik dhe
multikulturor.

S’ka dyshim se nxjerrja e një Kushtetute të këtillë për Kosovën, do të jetë jo
vetëm e diskutueshme, por edhe fatale jo vetëm për shqiptarët e Kosovës, por edhe
për interesin e përgjithshëm nacional dhe shtetëror të Shqipërisë Etnike, sepse,
ndër të tjera, në dispozitat e paragrafët e saj, do të përfshihen edhe detyrime të
sigurisë ndaj vendeve fqinje, të cilat në esencë nënkuptojnë braktisjen dhe
denoncimin e idesë dhe aspiratës shekullore të ribashkimit të shqiptarëve, të
cilët edhe në fillim të shekullit XXI ndodhen të kolonizuar dhe të copëtuar nëpër
“kënetat moçalore” të Serbisë së Madhe. Natyrisht, të gjitha këto limite dhe
detyrime, që do të përfshihen në Kushtetutën e re të Kosovës ( nëse vijnë shprehje
standardet e parashikuara të BE-së për zgjidhjen e statusit përfundimtar të
Kosovës), jo vetëm se do ta kushtëzojnë, por edhe do ta bëjnë krejtësisht të
pamundur funksionimin e shtetit të Kosovës si shtet i pavarur dhe sovran.

Si rrjedhim,   projektet opcionale për statusin e ardhshëm të Kosovës nga ana e
Bashkimit Evropian, duhet të analizohen dhe të studiohen gjithanshmërisht dhe me
gjakftohtësinë më të madhe nga ana politikës shqiptare, dhe nga diplomacia
amerikane, sepse nga përmbajtja e tyre, që tani shihet se nuk do të jenë me “çmim
të lirë”, që Kosova të përfshihet si “shtet funksional” në kuadrin e tij, sepse
pikërisht BE-ja, do të jetë pengesa kryesore për ndërtimin e sistemit juridik dhe
kushtetues të pavarur dhe sovran, ashtu siç parashikon kërkesa e drejtë dhe
legjitime e popullit shqiptar, që Kosova të jetë shtet i pavarur në bazë të së
drejtës së saj historike, dhe të së drejtës ndërkombëtare.

Mirëpo, për t’u pavarësuar definitivisht Kosova, për këtë qëllim, së pari,
nevojitet të mobilizohet dhe të angazhohet maksimalisht politika zyrtare shqiptare
e Kosovës(në përputhje me deklarimin e lirë dhe demokartik të popullit shqiptar,
të shprehur përmes referendumit apo plebishitit të organizuar), si dhe të miratohet
Rezoluta e pavarësisë së Kosovës nga ana Këshillit të Sigurimit të Kombeve të
Bashkuara, Këshill ky, i cili tani për tani, jo vetëm se është krejtësisht
indiferent ndaj njohjes së pavarësisë së Kosovës, por fatkeqësisht në “heshtje” dhe
në prononcimet e sesioneve të tij të deritashme zyrtare po i mbështet dhe po i
përfillë vërejtjet dhe sugjerimet e politikës kolonialiste të Unionit të Serbisë dhe
të Malit të Zi, që Kosovës me çdo kusht t’i mohohet e drejta e subjektivitetit
juridik ndërkombëtar.

Prandaj, për të shpëtuar nga kjo grackë e rrezikshme, dhe me pasoja të
paparashikuara jo vetëm për Kosovën, por për tërë sigurinë dhe stabilitetin e
Ballkanit, me interes prioritar do të ishte edhe angazhimi i ngutshëm dhe i
drejtpërdrejtë i politikës së jashtme amerikane, i cili pa dyshim do të ndikonte në
paralizimin me kohë të të gjitha prapaskenave të rrezikeshme të lidhjeve
konvencionale të BE-së dhe të Unionit të SMZ-së, që janë në funksion të përhershëm
të eliminimit të pranisë së interesave strategjike të SHBA-së në Ballkan dhe në
Evropë. Vetëm përfillja dhe vazhdimi i investimit dhe i kredibilitetit të
deritashëm moral, humanitar, ekonomik, politik, diplomatik dhe ushtarak i Amerikës
në favor të mbrojtjes dhe të çlirimit së Kosovës nga Serbia gjenocidale, do të
“bombardonte” çdo intrigë dhe çdo manovër të fshehtë a të hapët serbo-evropiane, që
ka për qëllim shthurjen e opcionit politik shqiptaro-amerikan për arritjen e
pavarësisë së Kosovës, si dhe ndjekjen
e Amerikës nga zona e sferës së interesit rusosllav-evropian në Ballkan, dhe më
gjerë..

Tanimë, në prag të afrimit të zgjidhjes së statusit përfundimtar të Kosovës, janë
bërë tejet transparente idetë, sugjerimet dhe propzimet nga ana e Bashkimit
Evropian(BE), që Kosova të përfshihet në kuadrin e saj, si “shtet funksional”.
Mirëpo, për t’u realizuar ky “spektër visional”, ( si sajesë kontraktuese e
interesave ekonomike, tregtare dhe diplomatike të BE-së me Unionin e SMZ-së, me
konstantë të përhershme të mohimit të pavarësisë së Kosovës, të etnisë shqiptare në
Mal të Zi, në Preshevë, në Bujanoc dhe në Medvegjë) që në esencë prejudikon
alternativën politike me permbajtje të “kolonializmit modern-paqësor” të zgjidhjes
së çështjes së Kosovës, është e domosdoshme që BE-ja të hyjë në dialog me Kosovën
dhe me Amerikë, e cila si e tillë (pavarësisht nga përpjekjet dhe shantazhet e
fshehta të BE-së dhe të Serbisë, që Amerikën ta mënjanjonë nga konkurrenca e tyre
politiko-ekonomike, stratregjike dhe ushtarake) e ka dhënë kontirbutin më të madh
dhe vendimtar në
ndërkombëtarizimin dhe në mëkëmbjen e gjithmbarshme të çështjes së Kosovës, e cila
sot, në saje të angazhimit dhe të përpjekjeve të tilla të Amerikës (aleatit më
lojal dhe më me kredibilitet në historinë e derisotme të Kosovës, të Shqipërisë dhe
të shqiptarëve në Ballkan), sot Kosova(edhe pse pa zgjidhjen e statusit të saj
përfundimtar) jeton e lirë, pa saçin e skuqur të kolonializmit shekullor serbomadh.


Shtrohet pyetja, se si do të realizohen në praktikën e përditshme “relacionet
konvencionale” të shtetësisë së parashikuar funksionale të Kosovës me BE-në, kur
ato nënkuptojnë marrjen përsipër të detyrimeve të caktuara me ligj dhe me
kushetutë, zbatimi i të cilave nuk do të thotë vetëm “funksionalitetin”, por edhe
sovranitetin. Sidomos kur është fjala për të drejtat e njeriut, institucionet
demokratike pluraliste, marrëdhëniet ekonomike ndërkombëtare, sigurinë e brendshme
dhe të jashtme. Gjithashtu, sipas aleternativës politike antipavarësi Kosovës,
parashikohet që “shtetësinë funksionale” të Kosovës, ta marrë përsipër BE-ja, gjë
që kjo “zgjidhje e përkohshme” nënkupton vendosjen e protektoratit të Evropës mbi
Kosovën (administrimi politik, ekonomik, financiar dhe ushtarak).

Shikuar realisht, në dritën e perspektivës së ardhshme të statusit të Kosovës,
zbatimi i një formule të këtillë neokolonialiste nga ana e eksperteve dhe strategeve
të BE-së(natyrisht të indoktrinuar dhe të këshilluar nga Serbia zyrtare), nuk do
ishte e efektshme, as në favor të një protektorati të përkohshëm a të përhershëm
evropian mbi Kosovën, sepse këtë, tanimë e kemi parë në funksionimin e dështuar të
kombinatorikës së administratës ndërkombëtare dhe asaj vendore në Kosovë (UNMIK +
Kuvendi dhe Qeveria e Kosovës, si dhe rasti i Bosnjës, si rrjedhim i Marrëvehjes
së Dejtonit të vitit 1995, cila ka prodhuar vetëm efekte negative në qeverisjen
federale të vendit), e cila në asnjë aspekt nuk ka dhënë prova reale të një
qeverisjese të mirëfilltë drejt përparimit të zgjidhjes së statusit të drejt dhe
përfundimtar të Kosovës. S’ka dilemë se nga veprimet dhe anagazhimet e deritashme
të bashkësisë ndërkombëtare ndaj Kosovës sheshit vëjnë dukje faktin se prania e
faktorit
ndërkombëtar, do të jetë veçori permanente e jetës politike në Kosovë.

Mirëpo, shtrohet pyetja a parapëlqehet dhe se a është e mundur, që në këtë formë të
diktatit dhe të kushtëzimeve të bashkësisë ndërkombëtare, të sigurohet ndërtimi i
institucioneve përkatëse në Kosovë, nëse qytetarët e saj janë të zhveshur nga
kompetencat, autorizimet dhe përgjegjësia e plotë për funksionimin e tyre. Si do që
të sajohet marrëveshja e “relacioneve konvencionale” të BE-së me Kosovën në të
ardhshmen, politika ekonomike e një protektorati të këtillë, do të ishte në kolizion
me standardet e së drejtës ndërkombëtare, si dhe me Kartën e Kombeve të Bashkuara të
OKB-së. Krahas një zgjidhjeje të këtillë me përmbajtje të politikës liberale dhe të
standardeve të tregut të lirë dhe të integruar të BE-së, ekziston edhe opcioni serb
i ndarjes territoriale të Kosovës, sipas të cilit “zgjidhja më optimale” do të
ishte “ndarja territoriale” e Kosovës.

Si në aspektin “metodologjik-shkencor”, ashtu edhe në atë “faktik-politiko-juridik”
politika zyrtare e SMZ-së (e instruktuar dhe e mbështetur direkt nga projektet e
vjetra serbomëdha të Kishës Ortodokse Serbe), arritjen e një zgjigjjeje të këtillë
absurde, antidemokratike dhe antiligjore ( në disfavor të së drejtës historike të
popullit shqiptar), e konsideron përmes : (1)decentralizimit të pushtetit; (2)
rajonizimit dhe (3)kantonizimit. Në thelb, të trija këto “variante opcionale”
nënkuptojnë ndarjen territoriale dhe administrative të Kosovës-krijimin e entitetit
politiko-juridik, administrativ dhe kushtetues serb në Kosovë, sikurse ai i
“republikës serbe” në Bosnjë e Hercegovinë (si pasojë e Marrëveshjes së theksuar të
Dejtonit,1995).

Edhe pse kjo ide e Projektit të Serbisë së Madhe ndaj përthithjes së territorit
indigjen të Kosovës është kundërshtuar nga politika amerikane , nga politika
shqiptare si dhe nga disa “zëra” zyrtarë të Bashkimit Evropian(BE), rreziku për
jetësimin e saj në praktikë ende nuk është evituar, për shkak se ky qëllim po
synohet të arrihet edhe përmes formave dhe “teknikave” të tjera të politikës dhe të
strategjisë integruese të BE-së, që në esencë, kanë për qëllim që me çdo kusht të
përjashtojnë Amerikën si aktorin kryesor në zgjidhjen e statusit përfundimtar të
Kosovës. Edhe pse kërkesa e SMZ-së për ndarjen e Kosovës përputhet me instrumentet
e përshtatshme të BE-së (decentraliizimi, kantonizimi , rajonizimi dhe integrimi),
kjo është iracionale dhe e papranueshme për shqiptarët, sepse krijimi i entitetit
politik të “republikës serbe” të Bosnjë-Hercegovinës, nuk mund të merret si model
për zgjidhjen e statusit të Kosovës ngase kjo historikisht dhe territorialisht i
përket
Shqipërisë Etnike, e cila që nga viti 1912 është copëtuar, aneksuar dhe kolonizuar
me   forcë dhe me gjenocid nga Serbia dhe Mali i Zi, të ndihumara drejtpërdrejt
nga Fuqitë e Mëdha imperialiste të Evropës.

Pavarësisht nga fakti se ndarja e Kosovës do të ishte varianti më tragjik dhe i
papranueshëm për shqiptarët, fatkeqësisht në sytë e BE-së dhe në praninë e
UNMIK-ut+KFOR-it, ky model serbo-evropian në një mënyrë ka filluar të funksionojë në
Kosovë, edhe pse nuk është zyrtarizuar formalisht   me ndonjë vendim ose marrëveshje
të caktuar të BE-së apo të bashkësisë ndërkombëtare sikurse në rastin e krijimit të
entitetit politik të “republikës serbe ” në Bosnjë Hercegovinë. Këtë gjendje
absurde, të krijuar në Kosovë e provojnë këta shembuj: (1) ndarja e Mitrovicës, (2)
krijimi i bashkësisë së komunave serbe në Kosovë, (3) krijimi i universitetit serb
në Mitrovicë, si dhe enklavat e bunkerizuara serbe, të pastra etnikisht(Graçanacia,
Prilluzha, Shterpce, Gorazhdeci etj.), ku funksionon sistemi i tërë paralel i
arsimit, sistemi bankar, sekretariatet e punëve të brendshme dhe të jashtme
policore-ushtarake dhe paramilitar, të krijuara dhe të ndihmuara nga qeveria dhe
Kisha Otodokse Serbe.

Në   esencë, të gjitha këto institucione serbe përbëjnë superstrukturën dhe
infrastrukturën shtetërore të entitetit politik serb në Kosovë, edhe pse në
aspektin territorial, juridiko-politik edhe administrativ kjo ndodhet nën
sovranitetin e protektoratit ndërkombëtar të OKB-së. Këtu qëndron problemi, dhe
shfaqja me arsye e pakënaqësisë, e aversionit dhe e mosbesimit të shqiptarëve ndaj
administratës ndërkombëtare të UNMIK-ut në Kosovë, sepse ky në kundërshtim me
Rezolutën 1244 për Kosovën të KS të Kombeve të Bashkuara, ka lejuar themelimin dhe
funksionimin e sistemit paralel politko-shtetëror të entitetit serb.

Ky është realiteti i hidhur, që nuk duan ta shohin, as ta debatojnë mbi asnjë bazë,
as UNMIK-u e as BE-ja, sepse sipas konceptit të politikës integruese të BE-së,
krjimi i entiteteve të tilla politike   pa përdorur forcën, nënkutpon zgjidhjen e
problemeve me rrugë dhe me mjete paqësore, që do të thotë se në të ardhmen e afërt
(sipas synimeve të strategjisë afatgjatë të integrimit të Evropës Juglindore) për
Kosovën, ekziton rreziku që ky “model opcional” edhe pse është kejtësisht në frymën
e politikës dhe të praktikës kolonialiste serbomadhe, të zbatohet dhe të
konkretizohet ligjërisht me përfundimin e ndonjë marrëveshjeje, të imponuar nga ana
e BE-së, përkatësisht e bashkësisë ndërkombëtare. Kjo “metodologji” për arritjen
e objektivave strategjike dhe gjeopolitike të krijimit të entitetit serb ( sipas
“standardeve” të kolonializmit klasik të metropoleve të dikurshme evropiane, të
aplikauara dhe të konkretizuara në Afrikë, në Azi dhe në Amerikën Latine) në Kosovë,
për Bashkimin Evropian(BE-në) është e pranueshme, sepse, së pari favorizon oreksin
tradicional të politikës pushtuese, aneksioniste dhe gjenocidale të Serbisë ndaj
Kosovës, përkatësisht ndaj territoreve të Shqipërisë Etnike.

Së dyti, në mënyrën më perfide të diplomacisë së kancelarive të dikurshme të
Evropës, mbështet dhe justifikon tezat e ndryshuara pseudoshkencore të
historiografisë falsifikatore të Serbisë së Madhe, sipas së cilave Kosova dhe
territoret e tjera të kolonizuara të Shqipërisë Etnike, “janë pronë e palëkundshme”
e territorit etnik serb. Fatkeqësisht, këto teza të ndryshuara dhe të falsifikuara
si nga politika, shkenca dhe nga Kisha Ortodokse Serbe, tani janë sublimuar edhe në
Kushtetutën “moderne” të SMZ-së dhe në Projektrezolutën më të re të Serbisë për
Kosovën (të ashtuqujatur “Plani për KIM”, të cilin plan, Erhard Busek, koordinatori
i Paktit për stabilizimin e Evropës Juglindore, e ka vlerësuar si “bazë reale dhe
konstruktive” për zgjidhjen e statusit të Kosovës ), të miratuar dhe të ratifikuar
nga Kuvendi i Republikës së Serbisë, më 28 prill,2004.

Pra, me një fjalë mund të konstatohet se krijimi i entitetit politik serb në Kosovë,
është i akceptueshëm si për realizimin e interesave koloniale serbomëdha, ashtu
edhe për ato të BE-së, sepse synon të evitojë kontestin territorial shqiptar-serb,
gjë që sipas kësaj teze politike serbo-evropiane, do të thotë nuk lejohet ndryshimi
i kufijve ekzistues të Kosovës, as të Shqipërisë Etnike. Shtrohet pyetja, pse
Evropa edhe pas 100 vitesh mbron konceptin e vjetër të politikës strategjike të
Fuqive të Mëdha, që Kosovën-Shqipërinë Etnike të kolonizuar, edhe në fillimshekullin
XXI, ta mbajë edhe më tej të copëtuar, të kolonizuar dhe të ndarë në rezervatet e
sistemit imperialist të SMZ-së, të Greqisë dhe të IRJM-së, pa të drejtën e çlirimit
antikolonial kombëtar dhe të ribashkimit?

Përgjigjja është shumë e thjeshtë, sespse kjo në fakt nuk ka ndryshuar simetrinë e
strategjisë së objektivave hegjemonsite serbo-evropiane ndaj zgjdhjes së çështjes
koloniale shqiptare në Ballkan. Ka ndryshuar vetëm taktikën diplomatike në vend të
luftërave të dikurshme të përgjkashme, tani ka zgjdhur instrementet metodologjike më
të kapshme dhe më të leverdishme si për palët në konflikt, ashtu edhe për veten e
saj. Në radhë të parë, koncepti i integrimit synon, dhe është duke   vepruar
praktikisht në favor të poltiikës paqësore të BE-së, që të mos lejojë konflikte dhe
mosmarrëveshje rreth territoreve kontestuese jo vetëm në Kosovë, në Ballkan, por
edhe në tërë Evropën.Prandaj, në këtë kontekst, duhet të shihet edhe rreziku që po i
kanoset ndarjes territoriale të Kosovës, sepse zhvillimi i ngjarjeve të mëtejme
politike në Ballkan, sidomos nëse ai është i ndërlidhur dhe i kushtëzuar me procesin
intgerues të BE-së, kursesi nuk do të lejojë ndarjen territoriale të Kosovës në
kuptimin klasik të ndryshimit të kufijve ekzistues artificialë, (të cilët janë
“vizatuar” me hekur dhe plumb po të kësaj Evrope, vetëm me protagonistë të tjerë të
udhëheqjes së saj të dikurshme), me përjashtim nëse kjo bëhet me marrëveshjen
bilaterale të palëve në konflikt.

Me një fajlë, nëse Prishtina dhe Beogradi mund të bijnë në ujdi për caktimin e
kufijve të rinj territorialë midis Kosovës dhe Serbisë, përkatësisht të territoreve
të tjera shqiptare, të cilat edhe sot ndodhen nën sundimin e sovranitetit kolonial
të SMZ-së, atëherë, mirëfilli, ekziston mundësia që arritja e një marrëveshjeje të
tillë dypalëshe shqiptare-serbe nuk do të kundërshtohej nga Bashkimi Evropian
(BE-ja), edhe pse ky shembull nuk është i parashikuar si interes prioritar i
politikës dhe i strategjisë së objektivave të BE-së. Mirëpo, në rastin konkret të
zgjidhjes së statusit kolonial të Kosovës, ky shembull i këtillë (si përjashtim i
poltiikës integruese të BE-së) është një utopi e shkretë, që vetëm mund të
imagjinohet ngaqë nuk ekziston asnjë element real shpresëdhënës, që reflekton se
pala serbe në mënyrë paqësore dhe të arsyeshme, do të pranonte, që të hiqte dorë
nga “plaçka koloniale” e saj qindravjeçare. Ky është vetëm një iluzion dhe spekulim
i pa fre
politik në favor të statu-quo-së së Kosovës, përkatësisht të territoreve të tjera
të Shqipërisë Etnike me të njëjtin status kolonial.

Në anën tjetër, formula famëkeqe, e ashtuquajtur “ndarja e Kosovës” synohet të
arrihet edhe përmes mjekimit paliativ paqësor, pa opercaion kirurgjik të
kolonializmit kronik të konfliktit serbo-shqiptar, e kjo është zgjedhja e terapisë
më të gabuar-standardet decentralizuese, të cilat, tanimë, BE-ja edhe me dakordimin
e Amerikës, ia ka imponuar palës shqiptare dhe administratës ndërkombëtare UNMIK-ut,
që ato t’i zbatojë në praktikë me çdo kusht, kinse për ta shpëtuar minoritetin serb
nga “ diskriminimi i pushtetit shtetëror centralist dhe autoritar” i shqiptarëve në
Kosovë, i cili si i tillë nuk figuron as në aspektin doktrinar, as në atë praktik në
Kosovë, por është i tirlluar dhe i atribuar si nga politika propagandistike
shoviniste serbomadhe, ashtu edhe nga kanonierat e qendrave të vendosjes së
diplomacisë ndërkombëtare. Mbi këtë bazë BE-ja gjithnjë e më shumë po e mbështet
decentralizimin dhe rajonizmin, koncepte politike këto, që pa dyshim do të ndikonin
në krijimin e
“shtetësisë funksionale” të Kosovës, që do të ishte me status të dyfishtë të
ndërvarësisë si nga ana BE-së, ashtu edhe nga ana e Serbisë: “multietnike,
multipluraliste dhe integraliste“, por nën protektoratin administrativ, politik,
juridik, financiar, ekonomik dhe ushtarak të   BE-së, dhe nën protektoratin e
sovranitetit të pashlyerë kolonial serbomadh.

Sipas kësaj logjike të filozofisë politike integruese të BE-së dhe të diplomacisë
preventive të OKB-së, po qe se do të vinte në shprehje anagzhimi i forcave ushtarake
të protektoratit të BE-së në Kosovë, atëherë vetiu do të eliminohej opcioni luftarak
i politikës shqiptare, në mungesë të potencialit dhe të energjisë përkatëse, që ta
mposhtë me forcë një formulë të këtillë strategjike , të parashikuar nga BE-ja dhe
mbështetësit e saj, e cila është në kundërshtim flagrant me kërkesën e drejtë dhe
legjitime të popullit shqiptar, që Kosova të jetë shtet i pavarur, i lirë dhe sovran
në kuadrin e territorit indigjen të Shqipërisë Etnike, e jo plaçkë koloniale e
Serbisë, as e interesave integruese dhe harmonizuese të Evropës me aleatët e saj
ndërkombëtarë.

Pra, përfshirja e Kosovës në kuadrin e agjendave integruese të BE-së, gjithësesi
është për t’u përshëndetur dhe çmuar nga politika shqiptare e Kosovës, por vetëm
nëse Kosova aderon në të si shtet i pavarur në cilësinë e subjektit juridik
ndërkombëtar, e jo si “shtet në funksional”-koloni moderne e Serbisë në vagonin e
fundit të trenit integrues ervoperëndimor, përkatësisht si krijesë vazale në
agjendën integruese rajonale të Ballkanit Perëndimor, ku fjalën kryesore, do ta
ketë politika pushtuese dhe gjenocidale e Serbisë së Madhe, e jo as Shqipëria si
shtet më vete, e as Kosova me status kolonial serbosllav. Pavarësisht, se hëpërhë
politikat shqiptare, (sikurse edhe ato të shteteve në Evropën Juglindore) janë të
preokupuara me rrjedhat e transicionit dhe të integrimeve në Evropë, për asnjë
moment nuk duhet të ushqejnë iluzione të rreme, se “ballkanzimi perëndimor”
integrues, do t’iu sjellë favore dhe avantazhe të caktuara drejt zgjidhjes së
çështjes koloniale shqiptare në
Ballkan.

Përkundrazi, do t’iu sjellë telashe dhe kokëçarje të mëdha sikurse politika
strategjike e Fuqive të Mëdha imperialiste të Evropës së viteve 1878; 1912-1913;
1919; 1945, e cila ishte në anën e politikës pushtuese dhe kolonialiste të Serbisë,
të Malit të Zi dhe të Greqisë në kuriz të trojeve etnike shqiptare (50%), të cilat,
edhe sot në erën e intgerimeve dhe proceseve demokratike të Evropës moderne kanë po
të njëjtin status kolonial, gjë që kjo është në kundërshtim si me parimet dhe me
qëllimet e Kartës së Kombeve të Bashkuara, me të drejtën ndërkombëtare, ashtu edhe
me vlerat dhe me standardet e noveluara të rendit të ri botëror, i cili në thelb, të
drejtat e njeriut, demokracinë dhe zhvillimin ekonomik integrues, i kosnideron si
vlera universale për gjithë njerëzimin. Në këtë kontekst, do të ishte akt johuman, i
padrejtë dhe antiligjor, po qe se nga ky universalisëm, do të përjashtohej vetëm
populli shqiptar në Ballkan, duke i mohuar të drejtën e vetëvendosjes dhe të
drejtën e ligjshme historike mbi rikthimin e territoreve të tij nën jurisdiksionin
dhe sovranitetin e Shqipërisë Etnike.

Në këtë vështrim, rolin kryesor, duhet ta kenë luajtur Shtetet e Bashkuara të
Amerikës, sepse roli i deritashëm i Këshillit të Sigurimit të OKB-së është në
diskurs të plotë me njohjen e pavarësisë së Kosovës, dhe plotësisht është
kompatibil me kursin diplomatik të BE-së dhe me ineteresat e politikës kolonialiste
të Serbisë në kurriz të së drejtës së vetëvendosjes dhe të pavarësisë së Kosovës.

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr.Mehdi HYSENI
20 mars 2006

      DIPLOMACIA PRO ET CONTRA E BESNIK MUSTAFAJT

* E vërteta mbi shqiptarët dhe Shqipërinë Etnike    nuk duhet të njolloset dhe të
shpërfytyrohet nga vetë shqiptarët, pavarësisht se kush e pohon dhe e mbron atë.
Në këtë rast, duhet të mbështetet pa asnjë rezervë deklarata diplomatike e
ministrit shqiptar, Besnik Mustafaj, edhe pse kjo u gjetë në “thumb” të kritikës
negative të oponentëve të pavarësisë së plotë të Kosovës.

*Doris Pak: “Kjo është çmenduri. Nëse në Kosovë do të ketë pavarësi, e kam thënë
gjithmonë se ajo do të jetë e kushtëzuar. Dhe kushti më i madh që do të firmoset
në Këshillin e Sigurimit është që nuk do të ketë ndryshim kufijsh as në Maqedoni,
as në Shqipëri, madje as në Luginën e Preshevës në Serbi. Pra, mendoj se duhet të
jetë e qartë se kjo nuk ka për të ndodhur kurrë. Përndryshe unë nuk do të pranoja
asnjë rezultat të pavarësisë, sepse kjo është pamundur. “(Tanmarket,19.03.2006).

Pa marrë parasysh kompetencat dhe autorizimet e zonjës Doris Pak si kryetare e
Komitetit të Parlamentit Evropian për Marrëdhënie me Vendet e Evropës Lindore, ky
kualifikim kategorik për “vulosjen” e fatit të pavarësisë së Kosovës nuk ka për të
ardhur në shprehje kurrë, sepse për këtë do të vendos me referendum ose plebishit
shumica dërrmuese shqiptare (mbi 90%) e jo Doris Pak ashtu si po andërruaka në
formë “dekretuese” dhe të diktatit se “nuk ka pavarësi për Kosovën?! – Se ky
qëndrim politik i Doris Pak është i paqëndrueshëm si mbi bazën historike, ashtu
edhe të së drejtës ndërkombëtare, si dhe të ligjeve demokratike të Evropës
Perëndimore, i sugjeroj që ta lexojë me vëmendje vetëm këtë vlerësim meritor dhe
aksiomatik të Henri Kisinxherit (ish-sekretar shtetëror amerikan dhe, një nga
diplomatët më të shquar të shekullit XX): “"The Albanians did not fight for
autonomy but for independece and surely not to remain under Yugoslav suzerainty.”
(Henry Kissinger, Does America Need a
Foreign Policy?,New York, 2001, p.270).

             *            *               *

Përvoja historike ka provuar se barometri më i saktë i potezave pozitivë të
politikës dhe të diplomacisë shqiptare, është reagimi negativ dhe i papajtueshëm i
“metropoleve” kolonialiste dhe imperialiste të shteve fqinje serbo-sllave (Serbia,
Mali i Zi, Greqia dhe së fundi edhe “Maqedonia”), si dhe i shtytësve dhe i
mbrojtësve të tyre siç ishin dhe janë Rusia, Franca, në veçanti. Këtë konstatim,
në mënyrë të qartë e provoi edhe deklarata e paradokoshshme e Besnik Mustafajt
(ministër i Ministrisë së Punëve të Jashtme të Shqipërisë) se : “ në rast të
ndarjes së Kosovës, Tirana zyrtare nuk mund të garantojë mosndryshimin e kufijve
në ato pjesë të rajonit ku jetojnë shqiptarët’(Albeu.com, 16.03.2006). Ky qëndrim
konstruktiv dhe largpamës i kryediplomatit aktual shqiptar nuk mund të
kualifikohet si gabim, e aq më tepër si “çmenduri”, siç është shprehur në formë
të prerë, Doris Pak( kryetare e Komitetit të Parlamentit Evropian për Marrëdhëniet
me Vendet e Evropës Juglindcore,
shih:”www.tanmarket,19.03.2006), si dhe disa kritikucë të tjerë diletantë
shqiptarë, sepse mesazhi i përmbajtjes së deklartës së tij nuk apelon shqiptarët,
që menjëherë të ngrihen për ndryshimin e kufijve ndërshtetërorë me vendet fqinje,
por është plotësisht në frymën e diplomacisë preventive ndërkombëtare ( të reagojë
në momentin e duhur, domethënë sa nuk është bërë vonë, që të mos vijë deri te
ndarja dhe mohimi i pavarësisë së Kosovës, sepse më pas është i pashmangshëm
ndryshimi i kufijve artificialë) që, në rast se vihet deri te copëtimi kirurgjik i
ndonjë cope të territorit të Kosovës, atëherë, krejtësisht do të jetë e qartë ( e
deklaroi këtë apo jo B.Mustafaj apo dikush tjetër nga qarqet e politikës dhe të
diplomacisë shqiptare, s’ka fare rëndësi), pajtohet apo jo Doris Pak, Parlamenti
Evropian apo BE-ja, patjetër, do të vihet deri te shthurja e kufijve kolonialë në
Ballkan midis shqiptarëve dhe kolonialistëve të tyre, të cilët, edhe sot, për
turpin më të madh dhe të
pajustifikueshëm të drejtësisë, po i mbron BE-ja përmes mekanizmave të saj
eksapnsionistë të skllavërisë moderne. Këtu është filli i problemit, dhe çmenduria
shekullore e Serbisë dhe e aletëve të saj evropianë, që edhe në fillimshekullin
XXI, po insistojnë me çdo kusht që Kosovën ta “kushtëzojnë” si koloni moderne nën
Serbi dhe nën vazalitetin e “trupave mbrojtëse” të Evropës. Kjo është arsyeja
kryesore pse Doris Pak e ka qujatur “çmenduri” deklaratën e B.Mustafajt. Ky është
motivi kryesor pse BE-ja me çdo kusht po orvatet që ta përzë UNMIK-un dhe KFOR-in,
si dhe Shtetet e Bashkuara nga Kosova, përkatësisht nga Ballkani, sepse strukturat
e saj politikeme prirje proserbe po llogarisin që shqiptarët t’i mashtrojnë me një
“autonomi të kushtëzuar” në mënyrë që kështu do t’ia arrijnë qëllimit së bashku me
Rusinë, ta ruajnë sferën tradicionale të interesit ruso-sllav në Ballkan, duke i
shtypur shqiptarët nën çizmen e hekurt koloniale të tyre. Mirëpo, pavarësisht nga
“tjerrja e hollë” e
një diplomacie mashtruese dhe hipokrite e BE-së, Shtetet e Bashkuara të Amerikës së
bashku me aleatët e tyre besnikë-shqiptarët nuk duhet të pranojnë asnjë formulë
kushtëzuese (me afat apo pa afat), përpos pavarësisë së plotë të Kosovës, e cila
është garanti më i sigurt dhe më lojal i interesave strategjike afatgjata të
Shteteve të Bashkuara në Ballkan. Në këtë kontekst, politika dhe diplomacia
shqiptare e Kosovës, as e Tiranës assesi nuk duhet të pranojnë “formulën
evropiane” për kolonizimin modern të Kosovës nën Serbi dhe nën BE, por duhet të
ngulmojnë që Amerika të ngelë në Kosovë derisa kjo të njihet ndërkombëtarisht dhe,
derisa të ketë nevojë Kosova për mbështetjen e sigurt amerikane. Ndryshe,
konflikti i Shqipërisë dhe i shqiptarëve është pashmangshëm me Serbinë dhe me
aleancat e saj lindore sllave dhe prosllave evropiane.

Në aspektin diplomatik (në veçanti, kur është fjala për ruajtjen e kohezionit dhe
të ekuilibrit të marrëdhënieve të shëndosha ndërshtetërore të Shqipërisë me
partnerët e saj të shteteve të Evropës Perëndimore dhe me SHBA-në), deklarata e
theksuar e B.Mustafajt është e sajuar drejt dhe objektivisht ngase në mënyrë
indirekte paqësore shpreh interesimin dhe gatishmërinë e riaktualizimit të
mbrojtjes së interesit të përgjithshëm nacional shqiptar në Ballkan në përputhje,
edhe me normat dhe me rregullat e interesave parësore të marrëdhënieve politike
ndërkombëtare, pa prekur dhe pa rrezikuar asnjë interes të subjekteve të saj
qoftë në relacionet ballkanike, ervopiane a botërore. Pavarësisht se me
përmbajtjen e kësaj deklarate zyrtare të Besnik Mustafajt, hëpërhë nuk dakordohen
politika zyrtare e Beogradit, e Shkupit, e Athinës, e Podogoricës dhe ajo e
Brukselit (Bashkimit Evropian) të Havier Solanës (përfaqësues për Siguri dhe për
Politikë të Jashtme të BE-së), kjo është me
interes të shumfishtë për sondimin me kohë të terrenit diplomatiko-strategjik dhe
taktik të kursit zyrtar të qeverisë së shqiptare karshi partnerëve të saj, si dhe
armiqve kolonialistë serbo-sllavë se në qoftë vendimi i fundit të bashkësisë
ndërkombëtare, do të jetë në funksion të copëtimit të ndonjë pjese të territorit të
Kosovës, ashtu sikurse dikur në shekullin XIX (1878) dhe në shekullin XX(1912),
atëherë edhe shteti shqiptar nuk do të rrijë duarkryq (si aktor statist asnjanës)
ashtu, sikurse në vitin 1999, kur Serbia zhvilloi terrorin gjenocid mbi një pjesë
të popullatës shqiptare dhe mbi territorein e Kosovës së Shqipërisë Etnike. Ai
“lëshim” i mosndërhyrjes ushtarake të Shqipërisë kundër Serbisë gjenocidale ishte
një tragjedi, të cilën serbomëdhnjtë çetnikë fashistë të Beogradit, e kapitalizuan
në favor të djegies së Kosovës, të vrasjes dhe të dëbimit të shqiptarëve nga
trualli i tyre stërgjyshor etnik. Pavarësisht nga çmimi, një gabim i tillë nuk
guxon të përsëritet më
nga regjimet aktuale të Shqipërisë, qoftë të personifikuara nga demokratët, qoftë
nga socialistët. Sikur politika zyrtare Shqipërisë të ndërhynte me kohë në marrjen
në mbrojtje të shtetasve të saj, në Kosovë jo që nuk kishte pasur shans të ndodhë
një gjenocid i tillë në përmasa katastrofike, por tanimë qe shtatë vjet të shkuara
Kosova do të kishte qenë e lirë dhe sovrane brenda kufijve të saj natyrorë të
Shqipërisë Etnike. Pra, sikur të kishte ndërhyrë Shqipëria ushtarakisht në anën e
luftës çlirimtare kombëtare antikoloniale të UÇK-së (para arritjes së Marrëveshjes
së Dejtonit më 1995), me ç’rast asaj lufte, do t’i bashkoheshin të gjithë
shqiptarët e të gjitha hapësirave të Shqipërisë Etnike, si dhe tërë diaspora
shqiptare, Serbia jo vetëm se e kishte humbur luftën, duke e lënë kokën në
Gazimestan, në Graçanicë, Deçan, Pejë, Mitrovicë e Besianë, por e kishte humbur
edhe territorin shqiptar të Anamoravës (Preshevë, Bujanoc, Bllacë,
Medvegjë...,etj.) së kolonizuar, sepse në të
njëjtën kohë nuk kishte pasur kurrfarë kapaciteti që të luftojë me tre kundërshtarë
(kroatët, myslmianët boshnjakë dhe shqiptarët). Kjo rregull është e njohur në
praktikën e deritashme të historisë së diploamcisë së përgjithshme dhe të asaj
ushtarake “lufta dhe konfrontimi në të njëjtën kohë me dy armiqë, garanton disfatën
e sigurt të çdo agresori”. Mirëpo, mjerisht, këtë fakt me rëndësi, garniturat
udhëheqëse të Shqipërisë së sotme nuk e kanë marrë parasysh(“arsyet” do të duhej
t’i kenë ditur vetëm ata). Si rrjedhim, gjendja e mjerueshme koloniale e shqiparëve
në Ballkan, ende ka ngelur në mëshirën e kohës dhe të konferencave
evro-ndërkombëtare, “kryeaktorët” e të cilave pa dhënien e pëlqimit të Serbisë
(edhe pas kryerjes së gjenocidit të saj mbi Kosovën) po hezitojnë që Kosovës t’ia
njohin pavarësinë e plotë si subjekt juridik ndërkombëtar.

Duke mbajtur parasysh statu quo-n e moszgjidhjes së problemit kolonial të
shqiptarëve në Ballkan, si dhe lojërat e rrezikshme të Serbisë dhe aktorëve të
tjerë evro-ndërkombëtarë, të involvuar në zgjidhjen e krizës së Kosovës, të cilat
që tani kanë filluar për të dhënë frytet e para negative me rastin e
decentralzimit të territorit të Kosovës, duket se edhe diplomacia shqiptare e
Tiranës në bashkëpunim me aleatët e saj perëndimorë, nuk do të qëndrojë anash si
vrojtues neutral, po qe se vjen në shprehje ndonjë opcion eventual për ndarjen e
ndonjë cope territori të Kosovës në dobi të Serbisë kolonialiste. Këtë pikëpamje
dhe qëndrim racional të qeverisë shqiptare të Tiranës në mbrojtje të Kosovës, në
formë të stërholluar diplomatike e ka bërë të qartë, edhe deklarata zyrtare e
Besnik Mustafajt, se po qe se vjen në pyetje dekompozimi territorial i Kosovës,
Shqipëria nuk do të garantojë mosthurjen e kufijve ndërshtetërorë me vendet
fqinje. Edhe pse kjo deklaratë është në vonesë të
madhe, megjithatë duhet të konisderohet si tejet pozitive, sepse grafiku i saj
prej 390** diametralisht është në diskurs pozitiv me përmbajtjen e deklaratave të
mëparshme negative dhe shumë të dëmshme lidhur me njohjen e “pavarësisë së
kushtëzuar” të Kosovës.

Pasojat e mosnjohjes së pavarësisë së Kosovës

Hipotezat dhe interpretimet e gabuara dhe të qëllimshme të atyre qarqeve zyrtare
serbo-evro-ndërkombëtare, se me njohjen e pavarësisë së Kosovës, do të
destabilizohej paqja dhe siguria në rajonin ballkanik, nuk kanë kurrfarë baze
të qëndrueshme juridike ndërkombëtare, as historike, por janë drejtpërdrejtë në
fokus të mbrojtjes së interesave gjeopolitike dhe gjeostrategjike të kufijve
ekzistues kolonialë të Serbisë, të Malit të Zi, të Greqisë dhe të Maqedonisë.
Përkundrazi, injorimi dhe zvarritja e procesit të njohjes së pavarësisë së
Kosovës, do të jetë “detonatori” kryesor jo vetëm i shthurjes së kufijve
rajpnalë, por edhe më gjerë, sepse në këtë rast, patjetër do të vijë në shprehje
polarizimi i interesave heterogjene të diplomacisë së shteteve perëndimore të
Evropës dhe Amerikës me ato të Rusisë dhe të partnerëve të saj me prirje
tradicionale të mbrojtjes së zonës së influencës serbo-ruse në Ballkan. Së
këndejmi, si pasojë direkte dhe indirekte e mosnjohjes së Kosovës
(përpos opcioneve tanimë të njohura për zgjidhjen e çështjes së Kosovës sipas
drafteve të BE-së, të Grupit të Kontaktit, Grupit Ndërkombëtare të Krizave, të
institucioneve dhe të qendrave të ndryshme politiko-diplomatike dhe
strategjike, se për të gjetur kompromis politik me Serbinë gjeoncidale dhe me
aleatët e saj, siç janë Rusi, Franca, Rusia etj. me ndikimn në marrjen e vendimeve
politike në kuadrin e organizmave të ndryshëm të bashkësisë ndërkombëtare :OKB,
OSBE, BE, NATO etj., Kosovës patjetër duhet t’i rezervohet “pavarësia e
kushtëzuar” nën patronatin e administrimit juridiko-administrativo-politik dhe
ushtarak paqësor të BE-së, si substitut i UNMIK-ut dhe i KFOR-it të tanishëm);
rikthimi i saj në sistemin federal ose konfederal shtetëror në kuadrin e Serbisë
dhe Malit të Zi, os), tanimë (edhe pse në detaje, diplomacia ndërkombëtare ende
nuk e ka bërë të qartë për opinionin publik) ekziston edhe drafti analitik dhe i
përpunar i variantit evro-perëndimor: - Po qe se
Kosovës do t’i këputet ndonjë pjesë territori, atëherë, pa dyshim do të vijë në
shprehje (si kompromis i parashikuar, i cili nuk nënkupton se me çdo kusht do të
pajtohen shqiptarët me të, sepse është i mangët ngase nuk parashikon zgjidhjen e
problemit ekzistues kolonial të shqiptarëve në Mal të Zi, në Anamoravë dhe në
Çamëri, mirëpo, qe sa kohë ekziston një elaborat i tillë) bashkimi i Kosovës me
pjesën perëndimore shqiptare të “Maqedonisë” dhe me Shqipërinë. Ndodh që për këtë
plan opcional, tanimë është e njohur në hollësira edhe politika zyrtare e Tiranës
përmes kanaleve të ndryshme diplomatike. Mirëpo, pavarësisht nga fakti se një Plan
i tillë “rezervë” si kundërpeshë copëtimit territorial të Kosovës, tanimë ka
përfunduar në “sirtarët” diplomatikë të Tiranës, deklarata e theksuar e Besnik
Mustafajt, duhet të vlerësohet si e dobishme për këto arsye: (1) Është hapi i parë
i politikës së jashtme shqiptare që sheshit sinjalizon në mënyrë premtuese se
Shqipëria si shtet nuk do t’i
“fut më veshët në lesh”, duke vështruar në “mënyrë paqësore” ushtrimin e ndonjë
gjenocidi mbi popullin e saj shqiptar ose copëtimin e Kosovës dhe të territoreve
të tjera shqiptare qoftë nga ana e Serbisë, e Malit të Zi, e Greqisë apo qoftë nga
ana e “Maqedonisë”; (2) Kjo deklaratë nuk mund të quhet e ngutshme dhe e papeshuar
politikisht, sepse nuk është “produkt individual” i ministrit të Jashtëm, B.
Mustafajt, por është sajesë e përbashkët politiko-diplomatike e kombëtare e
Qeverisë së Shqipërisë, e cila në këtë rast, me gjasë (para se të jepet për
opinionin publik) ka qenë e konsultuar dhe e harmonizuar edhe me pikëpamjet dhe me
qëndrimet zyrtare të partnerëve aktualë të diplomacisë evro-perëndimore
ndërkombëtare; (3) Edhe pse përmbajtja e kësaj deklarate nuk është eksplicite dhe e
drejtpërdrejtë, me gjithatë shton optimizimin dhe besimin se politika e jashtme
dhe diploamcia shqiptare në të ardhmen nuk do të ketë vetëm karakter neutralizues
apo indiferent ndaj çështjes
jetike shqiptare në Ballkan, por do të jetë faktor i rëndësishëm dhe aktiv në
krijimin e kushteve dhe rrethanave të volitshme politiko-strategjike të zgjidhjes
së problemeve aktuale të shqiptarëve në Ballkan, si shkak dhe pasojë e politikës
kolonialiste serbo-sllave mbi trojet e Shqipërisë Etnike; (4) Efekti tjetër
pozitiv i deklaratës së Besnik Mustafajt qëndron në faktin se ajo “zgjoi nga gjumi”
reagime të ashpra dhe negative të diplomacisë antishqiptare të boshtit
Beogard-Shkup, me ç’rast erdhi në shprehje repriza e “diplomacisë fantazmë” e
ndërrimit dhe e atribuimit të tezave të vjetra të kolonializmit serbo-sllav, se
shqiptarët po kërkojnë krijimin e “Shqipërisë së Madhe”(!)

Kjo tezë politko-propagandistike e teorisë raciste serbomadhe është trill në
funksion të mbrojtjes së Serbisë së Madhe (1844-2006), të cilën deri më sot nuk e
njeh as doktrina e as praktika e politikës shqiptare. Të gjithë ata që e njohin
historinë e shqiptarëve dhe të Shqipërisë, e kanë të qartë se ndër shqiptarë
kurrnjëherë nuk ka qenë e pranishme një aspiratë e tillë, siç e kanë fabrikuar
propaganda, politika, kuazishkenca dhe Kisha Ortodokse Serbe. Ç’ është e vërteta
Shqipëria Etnike ka ekzistuar dhe ekziston edhe sot, por është e copëtuar, e
aneksuar dhe kolonizuar nga Serbia, nga Mali i Zi, nga “Maqedonia” dhe nga
Greqia. Miëpo, Shqipërinë Etnike kolonialistët dhe imperialistët serbo-sllavë e
quajnë “Shqipëria e Madhe”, sepse vetëm ashtu iu konvenon, në mënyrë që edhe në
shekullin XXI, të mos heqin dorë nga politika hegjemoniste dhe kolonialiste mbi
tokat indigjene shqiptare të Shqipërisë Etnike. Mirëpo, Shqipëria, as shqiptarët
kudo që janë nuk duhet të heshtin para
akuzave të këtilla të ulta të propagandës antishqiptare të Serbisë, por duhet të
kacafytën me to, duke i përgënjeshtruar edhe shkencërisht, edhe politikisht, edhe
diplomatikisht si në sfondin e kombëtares, ashtu edhe në atë ndërkombëtares.
Ndryshe, heshtja dhe indiferentizmi ndaj tezave të tilla serbomëdha, të
atribuuara në kurriz të Shqipërisë Etnike, paraqet rrezik serioz që ato të
ndikojnë pozitivisht në qarqet ndërkombëtare në favor të diplomacisë kolonialiste
të Serbisë së Madhe.

Deklarata e B. Mustafajt midis “dy zjarreve”

Pse Beodradi zyrtar përmes “shutte diplomacy” të Grupit negociator për
decentralizimin e Kosovës, e ka kritikuar ashpër deklaratën e kryediplomatit
shqiptar Besnik Mustafaj, duke e kualifikuar si “akt provokues që shpreh aspirtat
e pashuara të shqiptarëve prër krijimin e një Shqipërie të Madhe në Ballkan. Ata
llogarisin se efekti-domino do të bartet nga Kosova në Maqedoni, gjë që është
jashtëzakonisht e rrezikshme dhe kërcënon tërë rajonin”(albeu.com,16.03.2006).
Siç vumë në pah më sipër lidhur me shpifjen e konceptit “Shqipëria e Madhe” nga
ana politikës, e shkencës dhe e makinerisë propagandistike serbomadhe, edhe thelbi
i kësaj deklarate denoncuese të Goran Bogadonoviqit (anëtar i Grupit Negociator
për Statusin e Kosovës, përkatësisht homolog i decentralistëve shqiptarë të Grupit
Negociator të Kosovës në “Vjena1” dhe në “Vjena2”) është në fokus të mohimit me
çdo kusht jo vetëm të statusit të pavarësisë së Kosovës, por edhe kundër tërë
interesave vitale dhe të drejtave
historike legjitime të shqiptarëve mbi Shqipërinë Etnike. Lind pyetja pse qarqet
shovensite të qeverisë serbe të Beogradit e kanë kritikuar si të papranueshme dhe
të rrezikshme, deklaratën e B. Mustafajt, të papritur në kuptimin pozitiv për
interesin e përgjithshëm shqiptar, nuk është aspak e çuditshme, sepse interesi
ekonomik kolonial mbi Kosovën, përkatësisht Shqipërinë Etnike, qe më se 100 vjet
serbëve, Serbisë dhe Malit të Zi ua ka verbuar sytë, e kursesi të shërohen prej
këtij recidivi të lashtë historik, që sipas së drejtës ndërkombëtare është krim
ndërkombëtar. Mirëpo, si të shpjeghohet fenomenologjia e kritikës negative dhe
tendencioze, bërë deklaratës së Besnik Mustafajt nga Ilir Meta dhe nga Paskal
Milo (ish-ministra të Ministrisë së jashtme të Shqipërisë”, të cilën e kanë
cilësuar “befasuese” nga se sipas “dioptrisë diplomatike” të tyre “ndryshimi i
kufijve rajonalë nuk ka mbështetje aksund dhe, cenon stabilitetin në rajonin e
Ballkanit”. (kosova/ballkanweb/albeu)
?! Çfarë “vlerësimi i thell” antidiplomatik, sepse nuk ka lidhje me mesazhin e
deklaratës së Besnik Mustafajt, i cili në mënyrë indirekte ka paralajmëruar me kohë
se nëse copëtohet ndonjë pëllëmbë tokë e Kosovës, atëherë, edhe shteti shqiptar do
të përdorë të drejtën e tij të ligjshme dhe legjitime, që nga bashkësia
ndërkombëtare të kërkojë rikthimin e të gjitha territoreve shqiptare, (të cilat
janë ende me status kolonial serbo-sllav) brenda kufijve natyrorë historikë dhe
gjeopolitikë të Shqipërisë Etnike. Kjo, de facto dhe de jure, do të thotë ndryshimi
i kufijve ekzistues kolonialë të Serbisë, të Malit të Zi, të Greqisë dhe të
“Maqedonisë”. Mirëpo, nëse vjen në shprehje një ndryshim i këtillë i kufijve midis
Shqipërisë dhe shteteve përkatëse kolonialiste fqinje, do të jetë plotësisht i
ligjshëm dhe racional, sepse vetëm në këtë, do të ketë gjasë që në mënyrë reale
dhe objektive të zgjidhet problemi kolonial 100-vjeçar i shqiptarëve në Ballkan.
Ndryshe, bashkëpunimi, paqja dhe
siguria, do të jetë vetëm një pikëpyetje e madhe si për Ballkanin, ashtu edhe për
Evropën.

Fundja, as Paskal Milo, as Ilir Meta e as Fatos Nano (i cili ky i fundit është
takuar me ish-kriminelin Slobodan Milosheviq në Kretën e Greqisë) nuk kanë të
drejtë morale, ta kritikojnë deklaratën e theksuar të Besnmik Mustafajt, sepse
edhe dipomacia e tyre paraprake karshi Kosovës dhe çështjes së pazgjidhur
shqiptare në Ballkan ka qenë me përplot gabime katastrofike, të papërmirësueshme,
antidiplomatike dhe antishqiptare, sepse asnjëherë nuk është kritikuar nga
serbo-sllavët fqinj për potezat e saj të drejtë dhe të arsyeshëm në mbrojtjen e
qenies gjithëshqiptare në Ballkan. Përkundrazi, ka qenë komplementare me interesat
e sundimit të kolonializimit serbo-grek-malazez e maqedon. Ndër të tjera, këtë e
ka provuar edhe normalizimi i marrdhëdhënieve diplomatike me Beogradin, me
Shkupin, me Athinën, para se të zgjidhej asnjë problem jetik i shqiptarëve në
Ballkan.

Reagimi i BE-së përmes zëdhënses së Havier Solanës(përfaqësues i lartë për siguri
dhe politikë të jashtme të BE-së), Kristina Galak, se “Këshilli i BE-së, Grupi i
Kontaktit për Kosovën janë plotësisht të qartë se nuk mund të ketë kurrfarë
ndryshimi të kufijve të territorit të vendeve fqinje të Kosovës”(Po
aty,16.03.2006), si dhe reagimi i Serbisë, ashtu edhe reagimi i Paskal Milos, i
Ilir Metës dhe i Ilinka Mitreva (kryediplomate e “Maqedonisë”) kanë një emërues
të përbashkët të mbrojtjes së konceptit të “mosndryshimit të kufijve territorialë
ndërmjet Shqipërisë dhe shteteve të tjera fqinje. Kuptohet një qëndrim i njësuar
politik dhe diplomatik i Serbisë dhe i “Maqedonisë” me BE-në në këtë kontekst
është akceptueshëm dhe i leverdishëm për to, sepse është në funksion të
integritetit dhe të sovranitetit kolonial të tyre. Mirëpo, këtë koncept strategjik
të mosndryshimit të kufijve në Ballkan, politika, as dipomacia e as shkenca
shqiptare nuk kanë arsye ta mbrojnë, as ta
jusitifikojnë mbi asnjë bazë ngase gjysma e territorit dhe e popullsisë shqiptare
ende ndodhen “peng” si plaçkë koloniale e Serbisë, e Malit të Zi, e Greqisë dhe e
“Maqedonisë” artificiale. Po qe se diplomacia shqiptare “rastësisht” pajtohet me
konceptin e mosndryshimit të kufijve mes shteteve fqinje grabitçare, atëherë është
rrezik që as Kosovës të mos i njihet statusi i pavarësisë ngaqë automatikisht me
njohjen e subjektivitetit juridik ndërkombëtar të Kosovës, de facto dhe de jure
nënkuptohet edhe ndryshimi i kufijve midis Kosovës dhe Serbisë. Kështu që, me
njohjen e një akti të tillë juridik ndërkombëtar, zhvlerësohet edhe Rezoluta 1244,
sipas së cilës “Kosova është provincë e Serbisë”. Prandaj, pavarësisht nga kritikat
qëllimmira dhe tendencioze, të drejtuara nga miqtë dhe armiqtë e pavarësisë së
Kosovës, politika, diplomacia as shkenca shqiptare nuk kanë asnjë arsye që të
“tëkurren” në lëkurën e tyre, po qe se e kundërshtojnë me të drejtë mosndryshimin e
kufijve, i cili tash
për tash është barriera kryesore për pavarësimin e Kosovës, përkatësisht të
zgjidhjes së problemit kolonial shqiptar në Ballkan.

Shkencëtarët, shkrimtarët, politikanët, diplomatët, strategët ushtarakë dhe
analistët shqiptarë, duhet të jenë të bindur se çdo potez i arsyeshëm dhe pozitiv
i politikës dhe i diplomacisë shqiptare, që është në funksion të mbrojtjes së
interesit të përgjithshëm nacional dhe shtetëror, ai do të jetë i sulmuar dhe i
anatemuar (si i rrezikshëm jo vetëm në përmasa ndërshtetërore rajonale, por edhe
në ato ndërkombëtare) sikundër këtu e 100 vjet më parë nëpër kongreset dhe
konferencat ballkanike dhe evropiane, me ç’rast Shqipërisë dhe shqiptarëve ua
kanë përgjysmuar 50% të territorit të tyre etnik.

Duhet nënvizuar faktin se zvarritja e deritashme e pavarësisë së Kosovës nga ana
e bashkësisë ndërkombëtare nuk është bërë për shkak se me shkuputjen
përfundimtare të saj nga Serbia kolonialiste, Kosova do ta rrezikonte paqen dhe
sigurinë në rajon, por për shkak se pavarësia e saj do të krijonte kushte reale në
terren për ndryshimin e kufijve nga se ata dikur janë krijuar me dhunë, me
gjenocid, me forcë në kurriz të copëtimit të tokave etnike shqiptare. Si të tillë,
këta edhe duhet pësojnë ndryshime ashtu sikurse kufiri ndërmjet Gjermanisë
Perëndimore dhe asaj Lindore. Sikurse kufijtë e ish-Bashkimit Sovjetik, me rastin
e krijimit të shteteve të pavarura baltike (Lituania, Letonia, Estonia) si dhe
shtetet e tjera joruse (Taxhikistani, Turkmenia, Azarbejxhani etj.) të
“perandorisë së kuqe”, të cilat përkundër paralajmërimit të hipotezave të
rrezikshme dhe të kombshme për koekzistencën paqësore të atyre popujve, nuk e kanë
destabilizuar as paqen e as sigurinë në hapësirat e
ish-Bashkimit Sovjetik.

Kryediplomati shqiptar Besnik Mustafaj diskrediton projektin e mundshëm të ndarjes
së Kosovës

Z. Mustafaj në një mënyrë shumë elegante fton bashkësinë ndërkombëtare që të mos
pranojë ndryshimin e kufijëve të Kosovës, ngaqë atëherë Shqipëria do të merr masa
shtesë për mospranimin e kufijëve ekzistues me shtetet përreth

Agim Vuniqi,
15 mars 2006
Farmington Hills

Deklarata e shefit të diplomacisë shqiptare z. Besnik Mustafaj është
jashtëzakonisht e mirëpritur dhe shumë shpresdhënëse "Ministri i Jashtëm i
Shqipërisë Besnik Mustafaj, ka deklaruar të martën se nëse Kosova ndahet,
Shqipëria nuk jep garanci për mosndryshim kufijësh, jo vetëm me Kosovën, por edhe
me pjesën shqiptare të Maqedonisë. Unë dua të them se në muajin tetor kur kam qenë
në Bruksel, dikush në një konferencë mëngjes pune me një numër të madh analistësh,
përfshi zyrtarë të rëndësishëm të Komisionit Evropian të NATO-s, por edhe të
medieve të shtypit, dikush më bëri një pyetje të ngjashme dhe pyeti për kufijtë
dhe unë dhashë një përgjigje që pati një farë komenti jo të vogël, dhe thashë që
nëse Kosova ndahet në nuk japim më garanci për mosndryshim të kufijve, jo vetëm me
Shqipërinë, por edhe me pjesën shqiptare të Maqedonisë" (Kosovapress), meqë ky
prononcim plotësisht korespondon me realitetin e Kosovës, është i ndërlidhur
saktësisht me qëndrimet e partnerëve amerikan dhe
atyre evropian. Deklarata dëshmon serozitetin e një institucioni shumë të
rëndësishëm të shtetit shqiptar, të paramenduar për angazhim dhe qëllime të drejta
intelektuale karshi çështjes shqiptare në përgjithesi dhe integrimit të shqiptarëve
në institucionet evro-atlantike në veçanti. Argumenti i tij i drejte trason një
rrugë të re atë të reciprocitetit në fazën e zgjidhjes së problemeve
ndërshtetërore, meqë domosdo njohja diplomatike e Kosovës nga Bashkësia
ndërkombëtare nënkupton mos ndryshimin e kufijve të jashtëm të Kosovës, prandaj një
deklaratë e tillë është parandaluese po që se planifikohen zhvillime të tjera, dhe
sforcon pozicionin negociues të Kosovës gjatë fazës së bisedimeve. Ai në një mënyrë
shumë elegante fton bashkësinë ndërkombëtare që të mos pranojë ndryshimin e
kufijëve të Kosovës, ngaqë atëherë Shqipëria do të merr masa shtesë për mospranimin
e kufijëve ekzistues me shtetet përreth. Faktet që percjellin deklaratën janë shumë
serioze dhe diplomatike, janë në
koherencë me kohën dhe përqojnë vlera të njohjes së problemit shqiptaro-serb. Eshtë
mirë që z. Mustafaj qartëson deklaratën dhe jep plotësime shtesë, se ndarja e
Kosovës hap mundësitë e revidimit të kufijve dhe shton rrezikun e një konflikti më
të gjërë. Kryediplomati shqiptar nuk heziton fare për ta diskredituar projektin e
mundshëm të ndarjes dhe shpjegon që një mundësi e tillë prek fatin e të gjithë
shqiptarëve, në të gjitha tokat e tyre ku janë ata të shtrirë, ngase nuk mund të
mohohet asesi vullneti politik i qytetarëve të Kosovës dhe deklarimi i tyre
demokratik, ngaqë shqiptarët kanë vetëm dy zgjidhje lirinë apo vdekjen, "Freedom or
death" ashtu siç pat deklaruar Patrick Henry gjatë përpilimit të Kushtetutës
amerikane. Deklarata e tij e fundit, është më e fuqishmja deri më tani, që nga koha
e sigurimit të karrikës së ministrit të punëve të jashtme të Shqipërisë në qeverinë
Berisha Prononcimi i z. Mustafaj vlerësohet si gjithëshqiptare dhe plotësisht
demokratike, është pjesë e
misoionit kombëtarë i një institucionin, i cili gjithsesi shpreh mendimin e
shumicës shqiptare. Bile një qëndrim racional i kryediplomatit shqiptar është në
përputhje të plotë me qëndrimet e shqiptarëve. Përmbajtja e tekstit për më tepër
është e matur dhe është shumë e saktë që përfaqëson qëndrimin zyrtar të shtetit
shqiptar

Nuk e ndërtojnë kombin as shtetin haverat "kosovali", "kosmetli" apo
"kosovometohiavali", por vetëm njohja diplomatike ndërkombëtare e Kosovës

Nuk i duhet lexuesit të lodhet me këta "sharkigjinjë" që këndojnë pa nota, ngase
Noli shumë mirë e ka qartësuar këtë në vargun satirik " Ti Halim që z’di këndim,
je ministër për arsim", që koincidentalisht përputhet me përpjekjet e "kaligulëve"
modern kosovarë.
Dhe cila do të ishte gjuha zyrtare që do të flitej në Kosovë, sigurisht jo
"esperanto-ja" që dështojë si eksperiment gjuhësor në Evropë, apo veç është e
gatshme terminologjia e re gjuhësore të cilën e shkruajnë dhe lexojnë vetëm
"shahirët" e moderuar kosovarë.

Agim Vuniqi,
14 mars 2006
Farmington Hills

Retorika shumëherë e shtrembëruar dhe mosnjohja e konceptit shtet dhe komb është
më tepër provincializëm primitiv që përqon shpeshherë sinjale të gabuara në
opinion, ka ngritur shqetësime tek shumë qytetarë të Kosovës. Metodologjia e
zbatuar e krahasimit aspak e përtypur për të ndryshuar historinë sa herë që i
teket ndonjërit për të zëvendësuar konceptet që janë të pranuara në botë gjatë
historisë, të shtetit dhe të kombit, janë hiç më pak se sharlatanizëm "kalegulian"
ngase historia nuk ndërrohet, ajo është e pranueshme dhe ka legjitimitet
ndërkombëtarë, e asesi provincial.
Çfarë u duhet këtyre të hargjojnë mendjen për të "patentuar" kombe të reja, në
kohën kur ka filluar zgjidhja e nyjes së Kosovës, fundja ku është qëllimi i gjithë
këtij vrapimi "herkulisian" për t’ua dërguar kumtin shqiptarëve, se për të fituar
shtetin ata duhet ta ndërrojnë kombin ‘kosovar", "kosmetli" apo "kosovometohali".
Dhe cila do të ishte gjuha zyrtare që do të flitej në Kosovë, sigurisht jo
"esperanto-ja" që dështojë si eksperiment gjuhësor në Evropë, apo veç është e
gatshme terminologjia e re gjuhësore të cilën e shkruajnë dhe lexojnë vetëm
"shahirët" e moderuar kosovarë. Nuk i duhet lexuesit të lodhet me këta
"sharkigjinjë" që këndojnë pa nota, ngase Noli shumë mirë e ka qartësuar këtë në
vargun satirik " Ti Halim që z’di këndim, je ministër për arsim", që
koincidentalisht përputhet me përpjekjet e "kaligulëve" modern kosovarë.

Meqë problematika e shtruar është shumë më serioze, kërkon edhe një çasje jo aq
ekzagjeruese sa të përpiktë. Kombet dhe shtetet në dukje janë të ngjashme, por nuk
janë, dhe veçantia është shumë më tepër se akademike thjeshtë shtetet qeverisin
territorin pa kufizime. Ato kanë ligjet, tatimet, monetën, shërbimet postale,
policinë dhe si zakonisht armatën. Ato bëjnë luftërat, negociojnë marrëveshjet,
fusin njërëzitë në burgje dhe rregullojnë jetën në mënyra të ndryshme. Ato kanë të
drejtën e sovranitetit brenda territorit, një formë ekskluzive e juridiksionit.
Kombet si kontrast janë grupe njerëzish që deklarojnë lidhje të përbashkëta si
gjuha, kultura dhe identiteti historik. Benedict Andersen i quan "imagined
communities" komunite të imagjinuara. Disa grupe që pretendojnë për tu bërë kombe
kanë shtetin e vet. Të tjerët duan shtetin por nuk e kanë si psh. tibetianët,
çeçenët, palestinezët... Disa nuk duan shtetin amë por pretendojnë dhe kënaqen me
autonomi. Sioux-it janë komb brenda
dhe jashtë kufijëve të SHBA-së, katalonezët brenda Spanjës, dhe skotlandezët brenda
Britanisë. Të gjitha këto kombe kanë territorin e veçantë, të drejtat, ligjet dhe
kulturën por jo shtetësinë. Disa "kombe të imagjinuara" janë më të mëdha se sa
kufinjtë e shteteve, ngase janë të shtrirë në disa shtete. Kombi arab përfshihet në
më shumë se dhjetëra shtete, kurse kombi kurd shtrihet në sipërfaqe të mëdha toke
në katër shtete. Mundë të jenë diferenca të theksuara lidhur me legjitimitetin e
shteteve dhe kombeve, brenda dhe jashtë territorit. Kombet mund të jenë komunitete
të imagjinuara "imaniged communities, por nuk janë të imagjinuara në mënyrë të
njëjtë, nga të gjithë. Sumica e njerëzve supozojnë që kombet shtet janë të fiksuara
dhe të përhershme, të formuara gjatë proceseve evolutive në pjesën më të madhe të
globit. Por aktualisht janë në fluks konstant, ndërsa kufijtë e shteteve janë
ndërruar zakonisht me luftëra, negociata, me arbitrazhe por edhe duke shitur
territoin me para
(Rusia shiti Alaskën SHBA-së, psh.) Hartuesit e mapave kanë kokëdhembje (dhe
zgjidhje tjera-ekstra) nga ndërrimet konstante. Peru dhe Ekuadori patën luftë të
shkurtër më 1995 për kufirin në xhungël. Argjentina dhe Çile nuk janë pajtuar për
akullnajat dhe tokën e pabanuar në jugun e largët. Japonia bënë presion mbi Rusinë
për kontrollë të Kuriles në veri. Ish-Jugosllavia u zhytë në luftëra dhe u përmbysë
në pshtjellimë duke garuar për deklarim të sovranitetit, çrregullimet (rrëmuja)
rreth kufijëve të pa rregulluar dhe beteja të përgjakshme për të dëshmuar kush
sundon mbi çka. Serbia pretendonte të rriste territorin duke shfrytzuar rezervat
federale dhe APJ-në për qëllime ekspansioniste. Koncepti serb për kombin dhe
shtetin kishte domethënie jo vetëm kolonialiste por shumë më tepër, asgjësim i
potencialit njerëzor shkatërrim i pasurisë së paluajtëshme të joserbëve, që kishte
karakteristikat e një politike fashiste dhe të gjenocidit, që kishte si qëllim aty
ku ka serb është shtet serb.
Kjo politikë shfarosëse e kasapit të Ballkanit Millosheviqit (një monstrum që vdiq
turpësisht, në dhomën e burgut në Hag) u dënua nga dhe ndëshkua nga komuniteti
ndërkombëtarë, duke e detyruar Serbinë që të kapitulojë. Realisht fusha e re e
konfliktit territorial është shuar. Për shkak të rrezikut të madh në ujërat detar
për të drejtën e shfrytëzimit të pasurisë së naftës, shtetet polemizojnë duke
kundërshtuar të drejtën kontollit të ishujve shterp të detërave dhe oqeaneve, si
Turqia dhe Greqia, Kina dhe Japonia, Vietnami dhe Indonezia, Emiratet e Bashkuara
Arabe dhe Irani manevrojnë me kërcnimet për të braktisur dhe avansuar kushtet e
sovranitetit. Disa shtete kanë qëndruar, por disa mund të jenë këtu sot dhe
humbasin nesër. Në vetëm dy dekadat e fundit, një numër i shteteve të fuqishme kanë
humbur: Çekosllovakia, Jugosllavia, Gjermania Lindore, Jemeni Jugor dhe Verior si
dhe BRSS-ja. Njohja diplomatike "Deplomatic Recognition" konfirmon legjitimitetin e
shtetit të ri (apo të
qeverinë së shtetit), por nganjëherë është koncensus brenda komunitetit
ndërkombëtar për të ndërtuar përpjekjet për shtetësi të pavarur. Irlanda Veriore
është në këtë lidhshmëri, apo është shembull tjetër. Pra mbajtja e Tibetit dhe
Tajvanit nën kontrollë janë "milingona që gërryejnë" sovranitetin kinez. Kombet
tjera pretendojnë për të drejtën e shtetësisë së pavarur mund ta humbin përkrahjen
dhe për të larguar vëmendjen duke u sorrollatur dhe humbë legjitimitetin. Veçantia
e Kosovës është se Kosova kishte legjitimitetin e brendshëm të pranuar
ndërkombëtarisht, ngase ajo kishte territorin dhe kufijtë politik, ndërsa
shqiptarët si shumicë dominante kishin të drejtën e vetos kushtetuese, gjatë
shpërbërjes paqesore të ish-Jugosllavisë, dhe kufijtë e saj detyrimisht ishin edhe
kufijë të jashtëm, ngase lufta legjitimojë të drejtën e shqiptarëve për shtetësi si
shumicë dominante shtetëformuese dhe të njohjes diplomatike "Diplomatic
Recognition" të institucioneve demokratike të Kosovës dhe
shtetit të Kosovës.

Looking for Uncle Sam?

Kosovës në këtë fazë nuk i duhen spektakle mediale, dhe çdo mospajtim politik me
ndërkombëtarët duhet të kornizohet brenda angazhimit institucional, ngase
"barkçitja" politike e bisedimeve interne, është e hidhur dhe e kobshme

Agim Vuniqi, Farmington Hills
05 mars 2006

Shqiptarët dhe Kosova nuk kanë qenë asnjëherë gjatë historisë në gjendje më të
favorshme të jetësimit të aspiratave nacionale, por deri kjo e drejtë e
patjetërsueshme dhe e kahmotshme e qytetarëve për të jetuar në një shtet
demokratik dhe të pranuar ndërkombëtarisht që përfundimisht do të kishte
legjitimtetin ndërkombëtarë është projekt i arritshëm, ngase për përmbushjen e
cfarëdo synimi madhor kombëtarë duhet medoemos përkrahja e Uncle Sam.

Ç’është e vërteta në tabllon politike dhe diplomatike luhen lojëra të
papërgjegjëshme që burojnë nga vëtë institucionet. Çarjet e fundit në koalicionin
qeverisës LDK-AAK kanë tejkaluar normat e angazhimit intelektual në
politikën-brenda institucionale, ajo më tepër i përngjanë konfliktit se sa
përkushtimit për zbatimin e programit dhe kontratës që ia shpalosën elektoratit.
Kjo përvojë e hidhur determinon krizë dhe jofunkcionalitet në qeverisje, ku më
tepër i jipet prioritet luftës mediale midis partiake se sa të zbatimit të ligjit
dhe kushtetueshmërisë, që më tepër ka reflektim të brendshëm, meqë pozicionimi i
jashtëm i deritanishëm është në përputhje me zhvillimet në botë falë angazhimit
permanent të popullit shqiptarë për të sforcuar lidhjet natyrale me SHBA-në.

Edhe pse problemi i Kosovës është krejt tjetërfare nga ai i Shqipërisë, është
paksa edhe më kompleks meqë është i ndarë midis dëshirës dhe realizimit praktik të
sovranitetit.
Në dukje një çarje e zakonshme politike brenda partiake e koalicionit në pozitë
pretendon të implikojë diplomacinë amerikane, gjë që është plotësisht e
patolerueshme dhe mund të jetë fatale për lëvizjen independente shqiptare, dhe kjo
duhet të kufizohet si brenda mediumeve informative, ashtu edhe brenda subjekteve
politike.

Se si i drejtojnë punët partitë politike është çështje e tyre, por pa pasur të
drejtën e përfoljes së implikimit të jashtëm amerikan, ngase është plotësisht e
papranueshme dhe shumë e dëmshme, që mund të ketë reperkusione për të ardhmen e e
Kosovës. Bile, edhe në suaza të deklarimit, meqë vendimet që vulosën ndryshimet në
kreun institucional të Kosovës ishin pjesë e përgjegjesive të institucioneve, si
atyre partiake, ashtu edhe atyre konstitucionale të bazuara në Kornizën
Kushtetuese, pra është i papranueshëm konstatimi për presion nga jashtë. Çfarëdo
diskutimi i mëtejmë jashtë suazave institucionale është i pamoralshëm, sidomos kur
kur bëhet fjalë për bartës të deridjeshëm të funkcioneve shumë të rëndësishme edhe
për individë brenda partive, edhe po që se ata kanë kushtimisht të drejtë. Çdo
përpjekje e mëtejme për kundërshtim është e kotë, meqë bashkësia ndërkombëtar ka
sinjalizuar se ka pranuar këto ndryshime dhe u ka dhënë përkrahje z. Kolë Berishës
si kryepalamentar dhe Agim
Çekut si mandatar i qeverisë, e pëlqyeshme kjo apo jo është realitet.

Pranimi ndërkombëtar "Deplomatic Recognition" është më se i rëndësishëm, është
"transfuzion" që konfirmon legjitimitetin e përpjekjeve për shtetësi, poashtu,
edhe të pranimit ndërkombëtarë të institucioneve të zgjedhura nga vota e popullit
(Parlamentit shumë partiak, Qeverisë, dhe Presidentit) por edhe në pajtueshmëri me
rregullat e sistemit zgjedhor. Prandaj, çdo vendimarrje nga subjektet politike
parlamentare, ndërtuese të pushtetit, që përshëndetet, përkrahet dhe konfirmohet
nga ndërkombëtarët duhet të pranohet nga ish-kryekuvendari z. Daci si çështje e
kryerë, pranim xhentëlmen i humbjesë së një beteje politike, ashtu siç e thotë z.
Haraqia. Angazhimi në politikë është edhe dëshmi e lojalitetit partiak, shpeshherë
i dhimbshëm dhe i papëlqyeshëm, që nuk rrespekton kriteret shkencore dhe titujt
shkencor që ka z. Daci, edhe po që se e drejta morale por edhe formale- juridike
do të ishte në anën e tij, meqë bëhet fjalë për një vendim politik brenda partisë,
i proceduar në votim dhe
i pranuar nga ndërkombëtarët.

Kosovës në këtë fazë nuk i duhen spektakle mediale, dhe çdo mospajtim politik me
ndërkombëtarët duhet të kornizohet brenda angazhimit institucional, ngase
"barkçitja" politike e bisedimeve interne, është e hidhur dhe e kobshme. Dalja nga
ky koncept institucional i personave VIP dhe i subjekteve politike lëkundë
besueshmërinë në shtetin e ri të ardhshëm (apo në qeverinë e shtetit), është
shembje e koncensusit brenda komunitetit ndërkombëtar dhe zbehë përpjekjet e
qytetarëve të Kosovës për të drejtën e shtetësisë dhe sovranitetit të Kosovës si
dhe mund të humbin përkrahjen duke larguar vëmendjen, duke i lënë shqiptarët të
sorrollaten me të përzgjedhurit e tyre që lehtë mundë ta humbin legjitimitetin e
ndërkombëtarëve.

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr. Mehdi HYSENI
02 mars 2006

KOSOVA MIDIS «PËRPLASJES» SË DECENTRALISTËVE SHQIPTARË DHE KOLONIALISTËVE SERBOMËDHENJ TË BEOGRADIT

   Sipas draftit decentralist (të tipit esadist dhe zogist) pakicës serbe dhe
Serbisë i rikthehet vetëm një pjesë e territorit të Kosovës, e banuar me
kolonistët serbë dhe me kishat e manastiret serbe, të cilat sipas «ligjeve
ndërkombëtare», do të jenë nën mbrojtjen e përhershme të bashkësisë
ndërkombëtare, sipas « parimit ekstraterritorial»(!)
             KURSE:
   Sipas draftit kolonialist srbomadh (te tipit garashanin, pashiq, milosheviq,
koshtunica, tadiq, nikoliq, drashkoviq, rashkoviq, artmeije...etj., «Kosova duhet
të rikthehet nën Serbi dhe serbët në Kosovë»(!)

   Për shkak se këto dy drafte përafërisht janë simetrike, fitorja e «lojës
politike» në Vjenë, kursesi nuk mund të jetë në favor të pavarësisë së Kosovës
shqiptare, por vetëm në favor të «ekipit të lojëtarëve» decentralistë shqiptarë
dhe të atyre kolonialistë serbomëdhenj. Kjo është arsyeja kryesore pse «shuttle
diplomacy» e Vjenës (pavarësisht nga numrat e saj vijues) nuk mund të quhet
historike, sepse në «themelet» e saj, së pari, po hudhen gurë të mëdhenj për
copëtimin e territorit shqiptar të Kosovës.

   Me gjithë kërcënimet e politikës dhe të propagandës zyrtare së Beogradit zyrtar
për një luftë të re me shqiptarët në Ballkan,( nëse Kosovës i njihet statusi
pavarësisë nga ana e bashkësisë ndërkombëtare), është e domosdoshme dhe, në
interes të përbashkët që Amerika, OKB-ja dhe BE-ja të marrin vendim unanim, që
Serbinë «ta disiplinojnë» me sanksione përkatëse sipas së drejtës ndërkombëtare
dhe Kartës së Kombeve të Bashkuara, të cilat kolonializimin e cilësojnë si krim
ndërkombëtar.

Siç është bërë e njohur për opinionin publik, rundi i dytë i bisedimeve
serbo-shqiptare për decentralizimin e Kosovës, do bëhet më 17 mars 2006 në Vjenë.
Mirëpo, shikuar realisht, ky “session” dialogues midis pales shqiptare dhe serbe,
i plotëson të gjitha kushtet parashikuese të dështimit. Me gjithë dëshirën e
flakët të “triumfuesve” të palës shqiptare, që të vazhdojnë pjesën e dytë të lojës
paraprake “Vjena 1”, sipas prognozës së “motit diplomatik”, të parashikuar nga
Kuvendi dhe Qeveria e Serbisë, më 27 shkurt 2006, takimi i ardhshëm “Vjena2”, jo
që është i gjykuar të dështojë, por edhe mund të anulohet fare, për shkak se pala
shqiptare pas takimit të parë “Vjena1”, me t’u kthyer në Prishtinë kishte
deklaruar rrjeshëm “rezultatin e fitores 1:0”kundër palës serbe. Për këtë shpifje
politiko-propagandistike nga ana grupit negociues shqiptar, serbomëdhenjtë e
Beogradit zyrtar kanë arsye të indinjohen, sepse në takimin “Vjena1” nuk është
zhvilluar kurrfarë “loje ndërkombëtare” për
statusin politik të Kosovës, por vetëm janë lexuar dy “drafte të ndryshme” se si të
zbatohet në praktikë decentralizimi, përkatësisht copëtimi i territorit të Kosovës
në zonat autonome politike dhe administrative të minoritetit serb. Kjo ishte
“fitorja” e grupit delegues shqiptar nga Prishtina në rundin e parë të takimit me
palën serbe në Vjenë, më 20 dhe 21 shkurt 2006(!?) – Zyrtarizimi ndërkombëtar i
copëtimit të territorit të Kosovës. Mirëpo, me gjithë këtë koncesion kapital në
favor të politikës dhe të sovranitetit shtetëror kolonialist të Serbisë së Madhe,
qeveria, as kuvendi i Serbisë nuk janë rënë në dakord me draftin copëtues të palës
shqiptare ngaqë ai parashikon vetëm një pjesë të territorit të Kosovës (me gjysmën
e Mitrovicës tanimë të copëtuar këtu e shtatë vjet më parë) e jo krejt tërësinë e
tij. Në këtë pikëvështrim, edhe qëndron gabimi i politikës zyrtare të Prishtinës,
sepse në asnjë mënyrë nuk ka guxuar që vetes t’ia japë atë të drejtë jolegale, që
të hartojë
“drafte pilotizuese”, përkatësisht kapitulluese për decentralzimin-copëtimin e
territorit të Kosovës, pa e marrë pëlqimin e popullit shqiptar ( mbi 90%) të
Kosovës.

Duke qenë se kasta politike shqiptare e Kosovës ka qenë në dijeni se Serbia edhe
pas përmbysjes nga pushteti të kriminelit Slobodan Milosheviq, në thelb ka ngelur
e pandryshuar sa iu për ket pretendimeve të saj territoriale ndaj Kosovës, si dhe
pjesëve të tjera të saj lindore siç janë: Presheva, Bujanoci dhe Medvegja.
Prandaj, edhe nuk ka pasur, as nuk ka asnjë arsye të vlefshme, që të hartojë
drafte copëtuese për territorin e Kosovës, si “kushte standardizuese” të
diplomacisë tregtare evro-ndërkombëtare për t’i kënaqur ambiciet e minoritetit
serb me të drejtën e vetëvendosjes së brendshme sipas së drejtës ndërkombëtare,
gjë realizimi i një të drejte të këtillë në favor të palës serbe, do të ishte në
kolizion të plotë me të drejtën e vetëvendosjes së jashtme të shumicës dërrmuese
shqiptare (mbi 90%).

Se politika strategjike e Serbisë së Slobodan Milosheviqit nuk ka ndryshuar ndaj
Kosovës si koloni të saj, as me ardhjen e pasardhësve të tij “demokratë”, provon
sheshit edhe ky vednim unanim i përfaqësuesve të Kuvendit të Republikës së
Serbise ,
bërë, më 27.02.2006) pas dëgjimit të raportit të grupit negociues të qeverisë
serbe për bisedimet me palën shqiptare në Vjenë, më 20 dhe 21 shkurt 2006):”
Kuvendi i Popullor i Serbisë ka vendosur unanim që Kosova të mbetet nën Serbi dhe
serbët në Kosovë”(Politika,28.02.2006). Ja, pra, shumë thjesht, pa spekulime të
filozofisë politike të “drafteve piloteske” të palës shqiptare, se me
“decentralizimin” e Kosovës, do të fitojë vetëm serbët dhe Serbia e jo as
shqiptarët e as Kosova, ashtu siç kanë deklaruar disa nga decentralistët e
delegacionit të Kosovës në “përplasjen” e tyre të parë me kolonialistët
serbomëdhenj në Vjenë, më 20-21 shkurt 2006.

Tandemi Tadiq-Koshtunica sikurse Milosheviq-Sheshel(!)

«Eilta politike» e decentralistëve të palës shqiptare nuk duhet festojë para kohe
«suksesin» e saj me palën kundërshtare kolonialiste serbe, sepse ende « e ka
dardha bishtin» si thotë një fjalë e urtë e popullit. Për çfarë «fitore» mund të
pohojë pala negociuese shqiptare, kur në takimin e parë në Vjenë, nuk është marrë
kurrfarë vendimi, as nuk është nënshkruar asnjë traktat dypalësh a shumëpalësh me
karakter ndërkombëtar në favor të pavarësimit të Kosovës, kur tanimë, tërë bota e
mori vesh se aty është biseduar vetëm për dy «drafte piloteske» gati simetrike
për decentralizimin-copëtimin e Kosovës. Si rrjedhim, në këtë kontekst nuk mund të
operohet me nocionin «fitore ose avantazh politik» i asnjërës palë ngase ai fare
edhe nuk ka ardhur në shprehje, për shkak të anashkalimit me qëllim të objektit
parësor të bisedimeve-statusit politik të Kosovës, por janë shkëmbyerë «variante
me shkrim» të dy platformave të huaja se si të gjenden modalitet më të
përshtatshme
«demokratiko-juridike» për njohjen e së drejtës së vetëvendosjes së brendshme të
pakicës serbe në Kosovën shqiptare.

Duke qenë se takimi i parë i Vjenës nuk dha asnjë rezultat konkret politik për
Kosovën, por më tepër kishte karakter «të njohjes» dhe të duarshtrëngimit të dy
palëve në konflikt para kamerave të fotoreporterëve të masmediave ndërkombëtare,
parapëlqehet që për hir të mbrojtjes së interesave vitale të Kosovës shqiptare, të
mos kontaktohet mëtej me palën serbe, sepse edhe nuk ka se çfarë të bisedojë,
duke qenë se Kuvendi i Serbisë, më 27.02.2006, deklaroi botërisht se në takimin e
ardhshëm, delegacioni negociues serb, që do të mbahet në Vjenë, më 17 Mars 2006,
është ngarkuar me këto dy detyra kryesore: « Ngelja e Kosovës nën Serbi dhe e
popullit serb në Kosovë. Serbia është për marrëveshje, për zgjidhje të drejtë, por
vetëm një nuk mund, dhe, as që guxojmë ta lejojmë që brenda kufijve të shtetit
tonë, të krijohet një shtet tjeter, i cili do ta copëtonte territorin dhe
identitetin tonë...»Ja, ky është «vizioni i moderuar» i premierit serbomadh,
Vojislav Koshtunica, i cili është i
barasvlershëm me konceptin strategjik të politikës pushtuese kolonialiste dhe
gjenocidale të ish-kryetarit (kryekriminelit) të Serbisë, Slobodan Milosheviq. Edhe
V.Koshtunica dhe Boris Tadiq (kryetar aktual i Serbisë) pajtohen me çdo»zgjidhje
tjetër të drejtë» me palën shqiptare, por vetëm nën kthetrat e politikës dhe të
sovranitetit të deritashëm kolonial dhe imperialist serbomadh. Me një fjalë, sipas
këtyre deklaratave antishqiptare të tandemit të «moderuar-demokrat»
Tadiq-Koshtunica, Serbia është e prerë në vendimet e saj politike, se nuk është e
gatshme për asnjë kompromis politik me palën shqiptare, e cila është treguar
«zemërgjerë» dhe «largpamëse» që, pa e konsultuar fare bazën-popullin shqiptar,
është deklaruar para Serbisë dhe bashkësisë ndërkombëtare, se ka pranuar të fillojë
me zbatimin e «decentralzimit» në favor të serbizimit kolonial të Kosovës (!)

Ky është edhe një argument më shumë, që pala shqiptare të braktisë sa më parë
«shuttle diplomacy» me grupet negociuese serbe qoftë në Vjenë apo dikund tjetër,
sepse ato në fokus të bisedimeve kanë marrjen në mbrojtje të minoritetit serb në
Kosovë, duke i garantuar autonomi politike dhe territoriale të plotë në kurriz të
Kosovës dhe të shqiptarëve. Këtë konstatim tonin e fuqizon edhe kjo deklaratë
zyratre e kryetarit të Serbisë, Boris Tadiq (të paraqitur para deputetëve të
Kuvendit të Serbisë, më 27.02.06: «- Unë, nuk do ta nënshkruj kurrë pavarësinë e
Kosovës. Kjo nuk më shkon ndërmendë, dhe jam i sigurt që këtë nuk do ta bëjë asnjë
politikan në Serbi...detyra jonë është që të ushtrojmë trysni në anëtarët e
Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, duke ritheksuar se interesi i
Serbisë njëherit është edhe interesi i tyre.»(GJ.,27.02.2006)(!?)

Çfarë hipokrizie politike është kjo strategji e kolonializmit të vjetër serbomadh
me «demokratët e moderuar» (tandemi: Tadiq-Koshtunica, kryeudhëheqësit më të
lartë të Serbisë)?! – Në njërën kanë pranuar të hyjnë dialog me palën shqiptare
(sa për të harexhuar kohën për të zvarritur në maksimum zgjidhjen përfundimtare të
statusit të Kosovës), kurse në anën tjetër, nxjerrin rezoluta, vendime e plane
qeveritare, të cilat i ka miratuar edhe Kuvendi i Serbisë, se nuk mund të ketë
kurrfarë dialogimi me palën shqiptare për statusin e pavarësisë së Kosovës?! –
Andaj, shtrohet pyetja për decentralistët e palës shqiptare, pse janë «lodhur aq
shumë» në përpilimin e atyre «pilot drafteve» për copëtimin e territorit të
Kosovës (së pari, anasjelltas dhe mbrapsht në dobi të interesit kolonial të
minoritetit serb) para se Kosovës t'i njihej subjektiviteti juridik ndërkombëtar
si shtet i pavarur dhe sovran), kur Serbia kolonialiste nuk është e kënaqur me atë
«përqindje të vogël» të copëtimit të
territorit të Kosovës sipas « standardit ndërkombëtar», të quajtur decentralizim,
substitut ky « më i butë» i nocionit copëtim. Përdorimi i këtij termi na kujton
këtë analogji të nocionit : «konflikt i armatosur» në vend të «agresion luftarak»,
të sanksionuar në «terminologjinë reformuese» të vokabularit diplomatik të Kombeve
të Bashkuara.

Sa do që të shërbehemi me nocione eufemistike, diplomatike etj., për të arritur në
zgjidhjen e konflikteve ndërkombëtare (siç është edhe problemi kolonial i Kosovës,
e jo problemi minoritar serb në Kosovë, sepse ai nuk figuron si i tillë, por këtë
e kanë shpifur dhe inskenuar politika e Beogradit zyrtar dhe politika e Kishës
Ortodokse Serbe, me qëllim që ta përvetësojë Amerikën, OKB-në, BE-në etj. në favor
të mbështetjes së kolonializmit 100-vjeçar serb mbi Kosovën dhe shqiptarët), pa
njohjen e së drejtës së vetëvendosjes së jashtme të Kosovës, Ballkani dhe Evropa,
do të jenë një hap më afër drejt shpërthimit të një lufte të re me dimensione jo
vetëm ballkaniko-evropiane, por edhe në kuptim më të gjerë ndërkombëtar.

Fundja, Serbia si shetet kolonial nuk ka edhe pse të «konsultohet» nga ana e
bashkësisë ndërkombëtare, do të dialogojë apo jo me palën shqiptare, sepse Kosova
ligjërisht kurrë nuk ka qenë territor i Serbisë, por i Shqipërisë Etnike. Prandaj,
në këtë vështrim as politika shqiptare e asaj ndërkombëtare nuk kanë asnjë arsye
racionale që të «marrin pëlqimin» nga Serbia se pajtohet apo jo me njohjen e
pavarësisë së Kosovës. Për më tepër pala shqiptare, duhet të ridefinojë konceptin
strategjik të politikës së saj të deritashme ndaj Serbisë, s'ka asnjë dialog me
të(në asnjë nivel), pa njohen e pavarësisë së Kosovaës nga ana e bashkësisë
ndërkombëtare. Ndryshe, do të mban përgjegjësi për pasojat dhe rreziqet, që do të
rezultojnë nga «takmiet decentralizuese» të panevojshme të Vjenës1 apo të Vjenës2
etj.

"U"-ja shqiptare dhe "P"-ja cirilike serbe, hajde të bëjmë llafe në Vjenë!

Pala shqiptare vetëmashtohet dhe mashtron shqiptarët se ja është duke zhvilluar
bisedimet e "barabarta" me delegacionin serb që për nga niveli institucional i
përfaqësimit është nën çdo parashikim, pra çfarëdo pajtueshmërie eventuale që do
të arrihej nuk ka ndonjë vlerë (ata kanë vetëm të drejtën "hajde të bëjmë llafe",
për derisa nuk kanë asnjë të drejtë të firmosjes), meqë një grup këshilltarësh pa
bazë konstitucionale bashkëbisedojnë me tërë elitën politike shqiptare, pozitë e
opozitë, që ka pajtimin nga Grupi Negociator për bisedime, përbërja e të cilit
është fuqizua nga parlamenti shumetnik i Kosovës

Cili është pozicioni negocius i Kosovës (për çka duhet të negociojnë shqiptarët
kur nuk kanë fuqinë juridike te implementimit të çfarëdo marreveshjeje eventuale),
duke mos përcaktar fare nivelin e bisedimeve dhe qëllimin e tyre përfundimtarë
(bashkëbisedim i këshilltarëve serb me delegacionin "D-8" të shqiptarëve) , dhe
fundja çfarë përfitimi do të kenë shqiptarët nga këto bisedime, është pyetje që do
përgjigje nga "D-8"-ja shqiptare.

Agim Vuniqi,
Farmington Hills
24 shkurt 2006

Edhe pse shqiptarët përballeshin me presionin për bisedime me palën serbe duket se
patë sukses influenca e diplomacisë ruse në Grupin e Kontaktit për të pranuar
bisedimet e drejpërdrejta. Si ndodhi kjo është tërsisht e pakuptueshme, meqë
formula ruse nënkupton ndërrimin e tezave atë të shfajësimit historik të palës
serbe që shkatërrojë dhe djegu Kosovën, ngaqë serbët ishin ata që i shpallën luftë
Bashkësisë ndërkombëtare dhe NATO-s, duke inicuar dhe ngritur procedurën gjyqësore
për ndjekje, ndaj liderëve botëror z.Klinton, z.Bler, Schreder..., dhe shumë
liderëve botëror që dënuan politikën shfarosëse të "gospodarëve të krimit" (deri
më tash nuk ka ndonjë informatë për tërheqjen e këtij procedurimi "marroq"
gjyqësor), edhe për faktin që shqiptarët ishin të vetëdijshëm dhe unik se nuk ka
negociata lidhur me statusin politik dhe diplomatik të Kosovës, meqë ajo e drejtë
u takon vetëm qytetarëve lojal të Kosovës, ngase shqiptarët dhe NATO-ja fituan
kuftën në Kosovë.
Shqiptarët e serbët të ulur përballë njëri tjetrit në tavolinën e cila ishte
përshtatur për bukuri (kishte formën e shkronjës "U" sipas alfabetit shqip, dhe
atë "P" në cirilik, që i përgjigjet alfabetit serb), me ndërmjetësimin e
ndërkombëtarëve, edhe pse më heret mendohej se bisedimet do t’i përshtaten
diplomacisë fluturuese "shuttle diplomacy", ngase shqiptarët shumë herë kishin
pohuar se nuk do të përballen drejtpërsëdrejti me serbët. U harrua falja për
viktimat mbi dhjetëmijëshe të shqiptarëve, u harruan paketimet e freskëta të
kufomave me shqiptarë që dërgohen kohë pas kohe, varësisht, sipas vullnetit të
palës serbe. Fundja, çfarë rëndësie ka e gjithë kjo kur serbët nuk pranojnë
institucionet legjitime të Kosovës, bile nuk pranojnë as bashkëbisedimin e
drejtpërdrejtë në zgjidhjen e problemeve të tyre brenda institucioneve të
zgjedhura nga vota e popullit, dhe si do të shtrojë ndikimin pushteti qendror (kur
deri më tash nuk ishte në gjendje tës shpartallojë grupacionin
paramilitar "rojet e urës" në Mitrovicë) në komunat serbe, të cilat do të kenë të
drejtën e ndërtimit të infrastrukturës gjyqësore-të entitetit serbë, policinë
etnike (të cilat janë institucionet themelore të shtrirjes së pushtetit
territorial-jo kulturor), ngaqë realizimi i të drejtës për arsim dhe shëndetësi nuk
është edhe aq i rëndësishëm, meqë edhe ashtu do të bëhen korigjime në sistemin
arsimor dhe atë të shëndetësisë, duke balansuar shërbimet në sektorin publik dhe
atë privat (ku do të rritet autonomia e institucioneve arsimore dhe shëndetësore,
dhe do të vendoset një kontroll më i madhë i qytetarëve mbi këto institucione-jo i
partive politike, ngaqë bordet e shkollave duhet të zgjidhen drejtpërdrejtë nga
qytetarët përmes votës së lirë, jo të imponohet zgjiedhja e tyre nga ministritë,
por nga ato duhet të bëhet konrolli në zbatimin e ligjshmërisë, apo aplikimi i
ndonjë modeli të përafërt që do të ketë shtrirje në tërë Kosovën, jo vetëm në
"enklavat" serbe që do të zyrtarizohen
ligjësisht si komuna, produkt i bisedimeve), meqë edhe ashtu nuk do të përfaqësohet
fare vullneti politik i popullit, përkundrazi nëpërkëmbet, dhe gëzimi i përçudshëm
i delegacionit shqiptar se dolën fitues në raundin e parë të bisedimeve, të cilat
janë realizuar jo për të fituar gjë shqiptarët, por për tu detyruar që të
nënshkruajnë paqesisht coptimin e ardhshëm të Kosovës, dhe krijimin e një situate
të re në terren "real politic" model i Kisingjerit për zgjidhjen e e konflikteve
(meqë ndërkombëtarët BE-ja dhe amerikanët nuk janë të gatshëm të zvarrisin
zgjidhjen e problemit të Kosovës, që do tu kushtonte shumë shtrenjtë dhe kohësisht
do të zgjaste shumë, meqë deri më tash nuk ka pasur përgatitje serioze për gjetjen
e formulës adekuate që do të plotësonte kërkesat e shqiptarëve, prandaj ata duke
pretenduar që çështja e Kosovës të trajtohet si zgjidhje e veçantë, jo universale,
qëllimisht nuk duan t'u ekspozohen debateve të stërzgjatura argumentuese:
sovranitetit dhe vetëvendosjes,
që patjetër do të kushtëzonte organizimin e konferencës ndërkombëtare për Kosovën,
që do të kushtonte shumë shtrenjtë, por edhe për faktin se Kosova dhe
amerikanët-NATO-ja, fitoi luftën, sigurisht jo për të degraduar statusin politik
dhe diplomatik të Kosovës, përkundrazi për ta avansuar, prandaj detyrimisht duhet
të imponohet zgjidhja përfundimtare që shprehë vullnetin e shumicës, që do të ishte
shumë më e lehtë, më e lirë, dhe shumë më e arsyeshme), ngaqë më vonë detyrimisht
do t’i shtërngonte shqiptarët që të pranojnë realitetet e reja gjatë fazës së
implementimit të bisedimeve për zgjidhjen e statusit përfundimtarë të Kosovës.
Eshtë i çuditshëm ky përbaltim i vullnetit politik të qytetarëve të Kosovës, kur
asgjë nuk ka ndryshuar në agjendën e Këshillit të Sigurimit, nuk ka ndryshuar fare
rezoluta 1244 dhe çdo firmosje e tashme në tavolinën e bisedimeve do të ishte në
përputhje me rezolutën në fjalë, ku Kosova (edhe pse formalisht) prejudikohet si
territor që është nën
juridiksionin ish-Jugosllav, tash serb.
Kryeministri i Kosovës z. Kosumi i cili gjatë tërë debatimit (edhe pse debatohej
për vendin e tij) në Këshillin e Sigurimit qëndrojë në karrikën e
vëzhguesit-spektatorit, sigurisht e kuptojë më në fund se për t’u dëgjuar zëri në
OKB duhet të kesh letërnjoftimin e shtetit nga i cili vjen, prandaj bisedimet e
filluara ne mes të Prishtinës zyrtare dhe Beogradit pa u qartësuar fare se cili
është pozicioni negocius i Kosovës (për çka duhet të negociojnë shqiptarët kur nuk
kanë fuqinë juridike te implementimit të çfarëdo marreveshjeje eventuale), duke
mos përcaktar fare nivelin e bisedimeve dhe qëllimin e tyre përfundimtarë
(bashkëbisedim i këshilltarëve serb me delegacionin "D-8" të shqiptarëve) , dhe
fundja çfarë përfitimi do të kenë shqiptarët nga këto bisedime, është pyetje që do
përgjigje nga "D-8"-ja shqiptare.
Nëqoftëse është arritur pajtimi në grupin e kontaktit që Kosova të fitojë
pavarësinë, pse nuk i propozohet Këshillit të Sigurimit që të modifikohet rezoluta
1244, dhe të sponzorohet një rezolutë e re me të cilën do të definohen qartë
kufijtë e Kosovës që sipas Kushtetutës së 74-ës, ishin kufijë të brendshëm në
realacion me njësitë tjera ish federale (shqiptarët u detyruan me forcë t’i
mbrojnë kufijtë, ashtu si edhe ish republikat tjera jugosllave, përveç Maqedonisë
dhe Malit të Zi, pas një lufte vëtëmbrojtëse të UÇK-së në tokë, që u ndihmua dhe u
jetësua plotësisht me intervenimin e NATO-s, duke angazhuar fluturaket që
bombardonin caqet ushtarake të Serbisë) dhe që ata kufijë të pranohen
ndërkombëtarisht si kufijë të jashtëm, formulë e pranuar dhe e zbatuar deri më
tash për ish republikat jugosllave (pas luftërave të përgjakshme që shkatojë
Sërbia duke instrumentalizuar ish-APJ-në, kundër të tjerëve, e paditur për
gjenocid në gjykatën ndërkombëtare, nga boshnjakët ) tani shtete të
pranuara ndërkombëtarisht në OKB, kështu do të zvoglohej pasiguria dhe skepticizmi
i shqiptarëve që nuk do të rrudhet territori, dhe se çfarëdo marrëveshje për
decentralizim do të ishte e vlefshme për rregullimin e brendshëm të pushtetit
lokal, ngase çdo dokument që nënshkruhet në prezencën e ndërkombëtarëve detyrimisht
duhet të rrespektohet. Si pra të pranohet fakti që shqiptarët të cilët ende nuk
kanë fituar të drejtën ndërkombëtare të tapisë mbi territorine e Kosovës, të
pranojnë të coptojnë tokat në të cilat jetojnë dhe janë të vendosur shqiptarët. Si
të pranohet nënqmimi që policët serbë që vranë dhe masakruan shqiptarët, të
rikthehen në Kosovë me bekimin e përfaqësuesve shqiptarë, bile duke mos pranuar të
kërkojnë falje njerëzore për vuajtjet që ua shkaktuan shqiptarëve. Pala shqiptare
vetëmashtohet dhe mashtron shqiptarët se ja është duke zhvilluar bisedimet e
"barabarta" me delegacionin serb që për nga niveli institucional i përfaqësimit
është nën çdo parashikim, pra çfarëdo
pajtueshmërie eventuale që do të arrihej nuk ka ndonjë vlerë (ata kanë vetëm të
drejtën "hajde të bëjmë llafe", për derisa nuk kanë asnjë të drejtë të firmosjes),
meqë një grup këshilltarësh pa bazë konstitucionale bashkëbisedojnë me tërë elitën
politike shqiptare, pozitë e opozitë, që ka pajtimin nga Grupi Negociator për
bisedime, përbërja e të cilit është fuqizua nga parlamenti shumetnik i Kosovës.
Shpresa në sytë e shqiptarëve të Kosovës të drejtuar nga zyret e ndërtesës
shumëkatëshe të OKB-së janë shpresa dhe zhgënjimi i shumë popujve në botë, meqë e
drejta për të vendosur për të ardhmen e popujve është rezervuar vetëm për
kombet-shtet, duke anashkaluar formulën e multietnicitetit (me të cilën
eksperimentojnë me të drejtat e shqiptarëve duke aplikuar standarde të dyfishta,
ngase kjo formulë do të duhej të implementohej edhe në Luginën e Preshevës dhe në
Malësinë e Madhe dhe në Ulqinin me rrethinë, në Mal të Zi), duke mos qartësuar
kush do të qeverisë me Kosovën në të ardhmen. Prandaj do te ishte i pranueshëm
konstatimi se me Kosovën duhet të qeverisin qytetarët e saj përmes institucioneve
demokratike të zgjedhura nga vota e popullit, duke pranuar plebishitin popullor të
monitoruar nga BE-ja dhe SHBA-ja si mekanizëm të vetëm për zgjidhjen e statusit
politik të Kosovës, që do të realizohej përmes përpilimit të Kushtetutës së re, të
votuar nga qytetarët që do të pranohej
ndërkombëtarisht, duke sankcionuar edhe të drejtat e minoriteteve në përmbajtje
përmes procesit të decentralizimit (që do të fitojë në përmbajtje gjatë fazës së
bisedimeve, dhe pas miratimit të Grupit Ndërkombëtarë dhe Këshillit të Sigurimit të
OKB-së), dhe të avancimit ekonomik të komunave që plotësojnë standardet e
multietnicitetit në zonat me popullatë të përzier.

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr. Mehdi HYSENI
21 shkurt 2006
DO TË JETË VJENA PORTA TRIUMFALE APO FATALE PËR PAVARËSINË E KOSOVËS SHQIPTARE?
Siç bëjnë të ditur agjencitë dhe masmediat ndërkombëtare, më 20 shkurt 2006 në
pallatin "Daun-Kinski" të Vjenës u mbajt rundi i parë i bisedimeve ndërmjet palës
negociuese shqiptare dhe asaj serbe në patronatin e emisarit special të OKB-së,
Marti Ahtisari dhe të ndihmësit të tij,austriakut Albert Rohan. Duke u mbështetur
në burimet e theksuara informative, mësohet se në takimin e parë të së hënës
përfaqësuesit e të dy grupeve kanë shpaluar Projektplatformat e tyre lidhur me
procesin e decentralizimit të Kosovës. Temë boshtore e dialogut të Vjenës, do të
jetë harmonizimi i platformave serbo-shqiptare për të decentralizuar Kosovën në
favor të njohjes së autonomisë politike, administrative dhe territoriale të
minoritetit serb në Kosovë. Këtë objektiv të strategjisë së politikës kolonialiste
afatgjatë të Serbisë ndaj Kosovës, e dëshmon edhe kjo deklaratë zyrtare e Slobodan
Samarxhiqit (këshilltar i premierit të Serbisë, Vojisllav Koshtunica):
"Delegacioni ynë nuk pret shumë prej këtij
takimi me palën shqiptare, mirëpo, ne nuk kemi arsye ta fshehim synimin tonë,
objektivi i politikës zyrtare të Serbisë është që serbëve në Kosovë t'iu sigurohet
autonomia e plotë"(AFP,20.06).
Ndërkaq, pala shqiptare, me rastin e shpalimit të "platofrmës historike" të saj
lidhur me procesin e decentralizimit, përkatësisht copëtimin dhe rikolonizimin e
territorit të Kosovës e vuri në dijeni palën negociuese serbe, se pajtohet me
procesin e decentralizimit, por jo sipas modelit të Marrëveshjes së Dejtonit
(1995), të paraqitur nga delegacioni serb, por sipas Marrëveshjes së Ohrit (2001)
në saje të së cilës është arritur decentralizimi i pushtetit shtetëror maqedon në
favor të së drejtave të minoritetit shqiptar?!
Takimi i grupeve punuese në nivel këshilltarësh të qeverisë së Beogradit dhe të
Prishtinës në Vjenë për decentralizimin e Kosovës nuk ka karakter të nivelit të
lartë qeveritar e as të ndonjë grupi punues ndërkombëtar, edhe pse punimet e tij
është duke i zhvilluar në përkujdesin e diplomacisë ndërkombëtare të OKB-së, të
përfaqësuar nga emisari special , Marti Ahtisari. Për më tepër takimi i Vjenës
(20-21.02.2006), i aranzhuar me iniciativën e OKB-së-UNMIK-ut dhe të miratuar
njëzërit nga qeveritarët e Kosovës (Rugova, Daci, Kosumi, Haraçia, haziri..,etj.)
nën trysninë e propagandës dhe të diplomacisë ofensive të qeverisë së Beogradit
dhe të Kishës Ortodokse Serbe, nuk mund të ketë kurrfarë karakteri, as rëndësie
historike të dobishme për Kosovën, sepse në "konferencën e Vjenës" në prani të
palës tretë ndërkombëtare, grupi delegues shqiptar (po qe se bie në ujdi me palën
homologe serbe), do ta nënshkruajë decentralzimin e Kosovës, që do të thotë
kantonizimin e Kosovës në dy entitete,
sipas modelit të Marrëveshjes së Dejtonit (1995) për copëtimin e Bosnjës në tri
entitete (serbe-boshnjake-kroate). Po qe se arrihet një marrëveshje e tillë fatale,
nuk ka rëndësi, se kur do të fillojë në praktikë demarkacioni territorial dhe
administrativ i krijimit të zonave serbe(me polici, me gjyqe, me financa, me arsim,
me administratë etj.), sepse sipas së drejtës ndërkombëtare detyrimore, palët
nënshkruese janë të obliguara, që të zbatojnë marrëveshjen e tillë, sepse ajo është
e detyrueshme për të dy palët nënshkruese sipas afatit të përcaktuar në
marrëveshjen e përfunduar.
Pavarësisht nga "kërkesa e prerë" e grupit negociues shqiptar (që në prapavijë ka
për qëllim të manipulojë me opinionin e gjerë publik shqiptar), se sipas
"platformës historike" të tyre, decentralizimi mund të arrihet dhe të nënshkruhet
në Vjenë, në kuadrin e këtij "takimi historik" (të cilin , fatkeqësisht, kështu e
ka kualifikuar, edhe kryetari i ri i Kosovës, fatmir Sejdiu) nga palët negociuese,
por mund të praktikohet vetëm pasi të jetë zgjidhur statusi përfundimtar i
Kosovës. Kjo kërkesë e përfaqësuesve shqiptarë, në esencë nuk ka kurrfarë baze
juridike, as ligjore, sepse është në kolizion me të drejtat dhe detyrat e palëve
nënshkruese (qoftë në kuptimin dypalësh apo shumëpalësh), që dalin nga traktati si
burim kryesor i së dejtës ndërkombëtare.
Pavarësisht nga synimet "programore" të decentralizimit të Kosovës, asnjëri nga
konceptet e platformave të parashtruara të palëve në bisedim as historikisht, as
juridikisht nuk i përgjigjen realitetit ekzistues në Kosovë. Së pari, Kosova me
mbi 90% shqiptarë dhe me territor indigjen i përket territorit integral të
Shqipërisë Etnike e jo të Serbisë. Natyrisht, minoriteti serb në Kosovë, duhet t'i
gëzojë të drejtat e tij, por në kuadrin e jurisdiksionit territorial dhe
administrativ të pushtetit shtetëror të Kosovës shqiptare. Së dyti, Serbia nuk ka
kurrfarë të drejte, që në planin ndërkombëtar, të anagazhohet, që për pakicën
serbe në Kosovë, të krijojë një entitet të posaçëm serb, ashtu siç ka vepruar
paraprakisht në rastin e serbëve të Bosnjës, ku me anë të gjenocidit dhe të
agresionit ia ka arritur qëllimit, që të krijojë "Republikën Serbe" (me 47%
territor në kurriz të myslimanëve boshnjakë dhe të kroatëve), gjë që formimi i saj
me forcë, me qëllim që të ndërlidhet
territorialisht me Serbinë e Madhe, është në kolizion me të gjitha normat dhe
parimet e së drejtës ndërkombëtare. Së treti, çdo angazhim i copëtimit të Kosovës,
si dhe i krijimit të "zonave mbrojtëse" rreth kishave dhe manastireve serbe ( sipas
formulave të imponuara të decentralizimit) nën mbrojtjen e posaçme
serbo-ndërkombëtare, është në shpërputhje me të drejtën legjitime dhe legale të
vetëvendojes së Kosovës, si pjesë integrale e territorit të Shqipërisë Etnike.
Shikuar gjithanshmërisht, takimi i delegacioneve në nivel "këshilldhënës" të
qeverive të Prishtinës dhe të Beogradit nuk ka të bëjë me hapjen e kurrfarë
kaptine të re historike në dobi të statusit të pavarësisë së Kosovës, por është në
funksion të asaj se si të gjenden "modalitetet bilaterale" të decentralizimit
ndërmjet qeverisë së Kosovës dhe qeverisë së Serbisë, përkatësisht dekompozimin e
territorit të Kosovës. Si rrjedhojë, pavarësisht nga "kontradikta" midis palës
serbo-shqiptare, se kur do të duhej të caktohej data e decentralizimit të Kosovës
(para ose pas njohjes së statusit definitiv të Kosovës), takimi i Vjenës nuk ka
karkater të ndonjë konference ndërkombëtare, por ka vetëm karakter pune-karakter
eksperimental diplomatik për t'i ulur tete a tete dy palët e armiqësuara nga
gjenocidi i fundit të vitit 1999. Në të vërtetë, ky është sukses për diplomacinë
ndërkombëtare, sepse është në rrugën e mbarë të pajtimit të "xhelatit dhe
viktimës", në vend se të kërkohet forma e
ligjshme dhe legale (së pari, të ndëshkohet vepra e kolonializimit gjenocidal të
Serbisë mbi Kosovën që nga viti 1912-1999), organizimi i referendumit ose i
plebishitit në Kosovë nën organzimin dhe mbikëqyrjen e Organizatës së Kombeve të
Bashkuara, sikurse në rastin e pavarësimit të Timorit Lindor etj.
Zhvillimi i takimit të grupeve negociuese serbo-shqiptare në Vjenë lidhur me
decentrallzimin e Kosovës bie ndesh edhe me prononcimet më të reja të diplomacisë
ndërkombëtare. Në këtë kontekst janë shprehur: (1) Grupi i Krizave Ndërkombëtare
(GNK), në Raportin e tij të fundit më 13 shkurt 2006, i cili prerazi rekomandon që
"Beogradit t'i imponohet pavarësia e Kosovës"; (2) Diplomati anglez,Xhon Sojers
(drejtor politik në British Foreign Office), i cili me rastin e vizitës që i bëri
Beogradit dhe Prishtinës më 6 e 7 shkurt 2006, bëri të ditur palën serbe, si dhe
opinionin publik ndërkombëtar se "pavarësia e Kosovës është i vetmi opcion i
pranueshëm për shumicën dërrmuese shqiptare dhe për stabilkizimin e Ballkanit";
(3) Emisari special i KS të Kombeve të Bashkuara për monitorimin e negociatave
serbo-shqiptare, Marti Ahtisari, përmes një interviste dhënë revistës gjermane
"Spiegle" (19.02.2006), ka deklaruar, se "Kosova do të jetë e pavarur, sepse për
këtë do të vendosë shumica
dërrmuese e Kosovës"; (4) Një marrëveshje e këtillë se " për pavarësinë e Kosovës,
do të vendosë vetë popullata e Kosovës, është arritur edhe në sesionin e fundit të
Londrës së Grupit të Kontaktit për Kosovën (Gjermania, Itralia, Rusia, Franca,
Anglia dhe Amerika).
Efeketi negativ i diplomacisë kosovare shqiptare është më se i qartë se, as para
një viti e as tash nuk është dashur të jetë "temë historike" decentralizimi (që de
facto dhe de jure, nëse nënshkruhet nga pala e grupit negociues shqiptar në Vjenë
apo gjetiu, nënkupton ricopëtimin dhe rikolonizimin territorial të Kosovës
shqiptare), por lufta e pareshtur politike paqësore 7-vjeçare e Kuvendit, e
Qeverisë së Kosovës (që nga përfundimi i Marrëveshjes së Rambujes, shkurt 1999),
është dashur të zhvillohet në organizimin e referendumit ose të plebishitit për
pavarësinë e Kosovës nën mbikëqyrjen e drejtpërdrejtë të Organizatës së Kombeve të
Bashkuara e jo të zgjedhë rrugën e kapitullimit se si të gjejë gjuhë të përbashkët
me Serbinë për ta decentralizuar Kosovën në favor të sovranitetit kolonial të
Serbisë.
Me gjithë faktin se disa qarqe të diplomacisë ndërkombëtare, që atni janë
deklaruar për njohjen e pavarësisë së Kosovës, "tryeza e gjelbër" e bisedimeve
serbo-shqiptare në Vjenë që po debaton "temën boshtore" -decentralizimin e
Kosovës, pa dyshim se do të ndikojë negativisht në procesin e zgjidhjes së mëtejme
të statusit përfundimtar të Kosovës.

Trajtim ndryshe (nga ç´kemi dëgjuar gjatë ditëve të zisë) i figurës së kryetarit të
parë të Kosovës Dr.Ibrahim Rugova
-------

RRUGËTIMI POLITIK I IBRAHIM RUGOVËS NËPËR KOHË...!!!

Profili politik i Ibrahim Rugovës

Sheradin Berisha
07 shkurt 2006

   Ndonëse parimet themelore të politikës autonomiste në Kosovë u ndërtuan mbi bazën
e besnikërisë ndaj Jugoslavisë së Titos,…klasa politike shqiptare e kryesuar nga
Fadil Hoxha e Mahmut Bakalli me kohë kishin mëkëmbur edhe një klasë intelektualësh
të privilegjuar(burokraci intelektuale)e cila me sukses e kishte kaluar provimin
e”titizmit”dhe të”patriotizmit socialist jugosllavë”.Kjo klasë servilësh të
pushtetit komunist,
drejtonte të gjitha institucionet shkencore,informative dhe te shtëpive botuese në
Kosovë....!!Pikërisht kësaj klase intelektuale i takonte edhe z.Ibrahim Rugova.
Ibrahim Rugova qysh si student ishte aktivist i dalluar i Lidhjes se Rinisë
Socialiste në Fakultetin Filozofik dhe meqë ishte i tillë më vonë bëhet edhe anëtar
i Lidhjes Komuniste të Jugosllavisë-LKJ-së.Duke qenë i lidhur me pushtetin e
kohës,si komunist i diciplinuar,atij iu besua të jetë redaktor i gazetës
studentore”Bota e re” dhe i revistës”Dituria”.Qysh në fillim të viteve të 70-ta
z.Rugova merret me kritikë letrare dhe për këtë qëllim ka shkruar disa libra dhe
kryevepra e tij është libri për Bogdanin.Në vitin 1976/77 atij do t´i
mundësohet specializimi në fushën e teorisë letrare në Paris,tek Prof.Roland Barthesi.

***

Ibrahim Rugova ka punuar në Institutin Albanologjik të Prishtinës dhe krahas punës
në fushën e kritikës letrare me përkushtim ka shkruar edhe studime letrare kushtuar
“shembëlltyrës” së Josip B.Titos.
Më 9 e 10 dhjetor të vitit 1977 kur në Prishtinë u mbajt simpoziumi me moton:”Tito
për Kosovën,Kosova për Titon/Tito o Kosovu,Kosovu o Titu”,Ibrahim Rugova mbajti
referatin me titull:”Tito në letërsinë shqipe në Jugosllavi”.Në këtë
studim”shkencor”,z.Rugova,kryetarin Tito e cilëson “gjenial”,”si
simbol i së Mirës,i heroit,i mësuesit dhe i edukuesit...” ,dhe sipas tij”gëzon një
unanimitet të jashtëzakonshëm e të përgjithshëm, jo vetëm brenda, por edhe jashtë
vendit, çfarë e gëzonte vetëm Lenini.”Sakaq Ibrahim Rugova në këtë studim ndër të
tjerash thekson se:Tito”...duke qenë vazhdimisht në krye të shoqërisë sonë, krijoi
një liri të vërtetë arti e krijimi në kuptim të realizimit të plotë të lirisë, çfarë
nuk gjendet në ndonjë vend tjetër socialist, e cila ishte e pranishme vetëm në kohën
e Leninit, kurse te ne kjo u bë parim shoqëror e kulturor.”Studime të tilla
shkencore të z.Ibrahim Rugova,janë botuar në libra dhe në shtypin e kohës,si në
“Rilindje”,“Zëri i rinisë” etj.

***

Ndërsa Josip Broz Tito,për Ibrahim Rugovën dhe klasën intelektuale pro-titiste të
cilës i takonte ai,ishte”simbol i së mirës,heroit..., realizues i plotë i
lirisë...”,nuk mund të thuhet,(në asnjë mënyrë),se ishte i tillë edhe për popullin e
përvuajtur shqiptarë,përkundrazi ai ishte përdhunues i lirisë dhe i dinjitetit tonë
kombëtar.
Ky konstatim mund të argumentohet me lehtësi,po t´i referohemi fakteve historike.
   Dihet mirëfilli se pas luftës së dytë botërore,populli shqiptar në Kosovë dhe në
vise të tjera etnike,(që mbetën padrejtësisht jashtë kufijëve të Shqipërisë
londineze),u persekutua në forma të ndryshme nga regjimi jugosllavë i Titos.

-Tito ishte ai gjakatar, i cili nga viti 1944 e këndej,kishte vrarë e persekutuar
mijëra shqiptarë,të cilët si ideal kishin bashkimin kombëtar dhe nuk u pajtuan të
jetojnë nën sundimin e Jugosllavisë së re të AVNOJ-it;

-Tito ishte ai,që në shkurt 1953 në Split të Kroacisë me ministrin e jashtëm turk
Fuad Kyprili,nënshkroi “marrëveshjen gjentelmene”,me anë të së cilës ripërtriu
konventën jugosllave-turke të vitit 1938,për shpërnguljen e shqiptarëve në Turqi;

-Tito ishte ai që, për realizimin e kësaj marrëveshjeje,ngarkoi ministrin e
brendshëm federativ,antishqiptarin Aleksandër Rankoviç,ku ky i fundit pastaj
themeloi një shtab operativ,të përbërë nga oficerë e udbashë të sprovuar kundër
shqiptarëve;

-Shtabi i Tito-Rankoviqit me të gjitha strukturat shtetërore ishin ato,që në
periudhën 1953-1966...(për shkak të dhunës së përditshme) i detyruan të
shpërngulën:452.371 shqiptarë për në Turqi;

-Shtabi i Tito-Rankoviqit ishte ai,që në dimrin e acart të vitit 1955/56 shpiku
aksionin për mbledhjen e armëve,ku gjatë ekspeditave të policisë/UDB-së,në format më
çnjerëzore u rrahën,u keqtrajtuan e u pereskutuan mbi 30 mijë shqiptarë,u mbytën nga
torturat 103 veta,ndërsa 10 mijë të tjerë u gjymtuan për jetë.Dhe ky aksion
famëkeq,kishte nisur pikërisht nga fshatrat e trevës së Rugovës,atje ku kishte
lindur dhe kaluar një pjesë të rinisë Ibrahim Rugova.

Tito-ky”simboli i së mirës..”së Ibrahim Rugovës,ishte ai që në periudhën 1945-1966
burgosi e dënoi mbi 280 mijë atdhetarë shqiptarë,ndosnëse burgosjet e shqiptarëve
nuk do të ndalen deri në vitin 1999.Dhe ta zëmë,sipas të dhënave policore
jugosllave,vetëm gjatë viteve 1979-1991 qenë burgosur e keqtrajtuar rreth 900 mijë
shqiptarë,prej tyre 750 mijë në Kosovë dhe 150 mijë të tjerë në Maqedoni,Mal të
Zi,në serbi etj.
Kjo është fytyra e vërtet e Titos.

***

Në biografinë zyrtare të Ibrahim Rugovës thuhet,se:”Më 10 janar 1945, komunistët
jugosllavë ia pushkatuan babain e tij Ukë Rugova dhe gjyshin Rrustë Rugova,që kishte
qenë luftëtar i njohur kundër çetave çetnike që po depërtonin gjatë Luftës së Dytë
Botërore në krahinën e Rugovës.”
Nëse është kështu,atëherë shtrohet natyrshëm pyetja logjike:
-Si është e mundur që Ibrahim Rugova,të cilit partizanët e Titos ia vranë të atin
dhe gjyshin”si nacionalistë,ballistë...”,që në rinin e tij studentore të bëhet
aktivist i zellshëm i LRSJ-së/LKJ-së dhe të ketë gëzuar mëpastaj privilegje nga
regjimi titist,kur dihet mirëfilli se mijëra fëmijë(moshatarë të tij...),të
atdhetarëve shqiptarë të cilët u ekzekutuan(pas LDB) nga Titoja,përndiqeshin këmba
këmbës nga syri e veshi i UDB-së,ndërsa familjet e tyre konsideroheshin armiqë të
shtetit jugosllavë,e çkamos tjetër ?!?!

***
Ibrahim Rugova,ndonëse ishte anëtar i dalluar i LKJ-së,me vendim të KK të LK të
Kosovës emrohet serkretar i Organizatës Themelore të LKJ-së në Institutin
Albanologjik në Prishtinë dhe këtë funksion politik e ushtron deri në vitin 1987.
Pas demonstratave të pranverës së vitit 1981,z.Rugova duke qenë në krye të kësaj
organizate partiake,pashmangshëm është përfshirë në realizimin e “Platformës
politike të KQ të LKJ-së për Kosovën”.Në këtë situatë të jashtëzakonshme nëpër të
cilën po kalonte populli shqiptarë,z.Rugova do të gjendet në krye të një komisioni
për diferencimin dhe luftimin e”nacionalizmit dhe seperatizmit” shqiptarë në
institut,pra të të gjithë atyre që në një mënyrë a tjetër u solidarizuan me kërkesën

studentore”Kosova Republikë!”dhe për këtë aktivitet të tij ka shkruar edhe shtypi i
kohës.

***

Në vitin 1988 Ibrahim Rugova me gjas nga strukturat pushtetore emrohet Kryetar i
Shoqatës së Shkrimtarëve të Kosovës(përkundër propozimit të bërë që Anton Pashku të
jetë kryetar i kësaj shoqate) dhe këtë funksion do të “ushtroi” deri në vitin
1999,krahas shumë funksioneve të tjera,që nuk ishin aspak funksionale.
Ibrahim Rugova në cilësinë e Kryetarit të SHSHK-së,në qershor të vitit
1989,pikërisht në kohën kur po mbahej tubimi famëkeq i Gazimestanit(me rastin e
600 vjetorit të Betejës së Kosovës) do të intervistohet nga gazetarja proserbe
Renate Flotao dhe kjo intervistë(që nuk kishte tone të theksuara patriotike...) u
botua në revistën gjermane“Der Spiegel”.
Atë vit me z.Rugova do të zhvillojnë intervistë edhe
gazetat:”L´Unita”,”Veçer”,”Telex”,”Start” etj,të cilat atë e afirmojnë në botën
perëndimore.

***

Euforizmi pluralist që e kishte kapluar ish-Jugosllavinë në fund të vitit 1989,pas
fillimit të shpërbërjes së “perandorisë” sovjetike(BRSS-në)...,pashmangshëm
reflektohet edhe në Kosovë.Dihet mirëfilli se në vitet 1989/90 Kosova ishte
përfshirë në protesta gjithëpopullore,dhe pikërisht në këtë situatë kur kishte
filluar të luhatet ushtrimi i pushtetit komunistë,me nismën e disa gazetarëve të
“Rilindjes”(që ato ditë kishin dalur nga radhët e LKJ-së)në krye me Jusuf
Buxhovin,themeluan Lidhjen Demokratike të Kosovës.

Në Kuvendin themelues të LDK-së(më 23 dhjetor 1989) morën pjesë kryesisht
intelektualë që kishin dalur nga strukturat pushtetore të LKJ-së.Për çudi në radhët
e tyre kishte intelektualë,që përveç se ishin anëtarë të LKJ-së për shumë vjetë,qenë
edhe bashkëpunëtor të UDB-së,si Jusuf Buxhovi a ndonjë tjetër(lexoni librin e
udbashit Nafi Çegrani:”Ballë për ballë me vdekjen”Shkup 2000,faqe 128-130 dhe
intervistën e Hysen Gegës/bashkëveprimtarë i Jusuf Gërvallës”Asgjë nuk harrohet”te
libri i Faridin Tafallarit”Terror,dhimbje,qëndresë”
faqe 342-344)madje kishte edhe intelektualë që në vitin 1958 qenë denoncues të
aktivitetit patriotik të Adem Demaçit dhe i cili me dëshmitë e tyre,më 17 mars të
vitit 1959 dënohet me 5 vjet burgim të rëndë,e këta ishin Zekeria Cana dhe Ali Aliu.
(lexoni librin“Dosja Demaçi”Prishtinë 2003,faqe 54-55)
Në këtë Kuvend kryetar i LDK-së zgjidhet Ibrahim Rugova,ndërsa Sekretar i Parë i
përgjithshëm Jusuf Buxhovi.Sakaq aty u miratuan pa asnjë vërejtje(unanimisht)
programi dhe statuti i kësaj partie,dokumente këto të cilat ishin shkruar në zyrat
e pushtetarëve të LKJ-së.

Për rrjedhën se si është themeluar LDK-ja dhe çfarë politike ka artikulluar ajo
gjatë periudhës 1990-1995,më së miri tregon bashkëthemeluesi i dytë i
LDK-së,shkrimtari dhe publicisti Mehmet Kraja,në librin e tij”Vitet e humbura”të
botuar më 1995 në Tiranë.Për emërtimin e LDK-së,hartimin e programit dhe të statutit
të kësaj partie...,z.Kraja meritat ia përshkruan Jusuf Buxhovit. Në faqen 167 të
këtij libri z.Kraja shkruan(Po citoi):

"Tashi nuk e them dot se e kujt ishte ideja që partia të quhej"Lidhje",e ndonjërit
prej nesh,apo e atyre me të cilët Buxhovi konsultohej vazhdimisht(pushtetarë të
LKJ-së...), por e di se asnjërit nuk na pëlqente kjo"lidhje"për shkak të
asociacionit që krijonte me Lidhjen Komuniste.Sido që të ishte ashtu sikundër ishim
marrë vesh,2-3 ditë para mbajtjes së Kuvendit Themelues,Buxhovi solli programin dhe
statutin.Që në fjalinë e parë e hetova se programi nuk ishte shkruar nga Buxhovi dhe
as nga ndonjë "ekip" me i gjërë,por nga një person"pa emër"që i takon klanit të
vjetër politik /komunist/ dhe i cili nga prapaskena edhe sot e kësaj dite tërheq
shumë hapa politik në Kosovë".
Programi dhe statuti i LDK-së(si dy dokumente udhërrëfyese politike)nuk dallonin
aspak nga platformat politike të KQ të LKJ-së për të ardhmen e Kosovës.
Ja disa citate të programit.
Në Programin e LDK-së,ndër të tjera thuhet(po citoi):
-”Jugosllavia, duhet kuptuar si interes i secilit,ngase ajo është themeluar me
vullnetin e lirë të të gjithëve, edhe me vullnetin e popullatës së Kosovës dhe se
për çdo rregullim të ri të federatës është e drejtë imanente që të të vendosin
lirisht edhe qytetarët e kosovës.
-Lidhja Demokratike e Kosovës angazhohet për një Jugosllavi demokratike, federative,
socialiste dhe për reformën e sistemit politik në këtë drejtim.
-Lidhja Demokratike e Kosovës angazhohet për zhvillimin e raporteve demokratike në
federatë, duke e kuptuar atë si bashkësi të subjekteve të barabarta të republikave
dhe të krahinave, si bashkësi të qytetarëve dhe të nacionaliteteve të barabarta.
Pra, angazhohet për federatë moderne, e cila do të mundësojë barazinë e
nacionaliteteve,të republikave dhe të krahinave,për sistemin parlamentar në bazë të
së drejtës së votimit të lirë,të drejtpërdrejtë e të përgjithshëm,për Kuvend
Federativ të përbërë nga Dhoma e Republikave dhe e Krahinave,si dhe nga Dhoma e
Qytetarëve.
-Lidhja Demokratike e Kosovës është:“ kundër manipulimeve nacionaliste e burokratike
me çështjen kombëtare. Lidhja Demokratike e Kosovës përpiqet për barazinë e plotë të
nacionaliteteve në Jugosllavi.”

Siç vihet në dukje,LDK-ja Jugosllavinë e konsideron si “shtëpi” të ndërtuar me
vullnetin e lirë edhe”të popullatës së Kosovës”,Kosovën e cilëson si
“krahinë”,”angazhohet për federatë moderne,e cila do të mundësojë barazinë e
nacionaliteteve,të republikave dhe të krahinave”dhe se është kundër“manipulimeve
nacionaliste...,me çështjen kombëtare”....!!!Sa është i vërtet pohimi
se”Jugosllavia është themeluar edhe me vullnetin e lirë të shqiptarëve”,këtë e din
më së miri vet shqiptarët...!!!

LDK-ja si e tillëi,sipas ligjeve kushtetuese republikane e federative në fuqi u
regjistrua në Beograd,ndërsa në vitin 2000 do të regjistrohet në Kosovë.

***

Qysh në prononcimet e para (pas themelimit të LDK-së)Ibrahim Rugova LDK-në e cilëson
si ”shoqatë politike...”Kështu më 30 dhjetor 1989 në një intervistë dhënë “Zërit të
Amerikës” z.Rugova pat deklaruar(po citoi):
”Ne para disa ditësh themeluam Lidhjen Demokratike të Kosovës.Kjo është momentalisht
shoqatë politike dhe kulturore. Në të ardhmen do të shikojmë se kur të legalizohen
me ligj këtu në Jugosllavi këto çështje të pluralizmit politik,ajo edhe mund të jetë
edhe parti politike, kulturore etj. Megjithatë, kjo është organizata e Prishtinës,
mandej do të formojmë degët e saj edhe në qendrat e tjera të Kosovës dhe të
Jugosllavisë.“

Kjo paraqitje kontraverse e z.Rugova nuk do të jetë as e para as e fundit në jetën e
tij politike.Si rrjedhim,ky afinitet politik do të jetë alfa dhe omega e politikës
së pakuptimt pacifiste joviolente e LDK-së deri në vdekjen e tij.

***

-Në kohën e kthesave të mëdha 1988-1989-1990,populli shqiptar, përmes demonstratave
kundërshtoi pushtimin klasik të Kosovës nga Serbia si dhe u mobilizua jo për ta
mbrojtur“Autonomin e suprimuar“tashmë me tanke,por për ta mbrojtur në radhë të parë
dinjitetin e vet kombëtar të nëpërkëmbur,qoftë edhe me sakrifikimin e jetës së tyre.

Ibrahim Rugova, në dimrin e acart të vitit 1990 kur populli protestonte kundër
aparthedit serb,gjithandej nëpër Kosovë,doli kundër këtyre protestave.
Më 31janar 1990 përmes një deklarate të bërë në RTP,Ibrahim Rugova,i bënte thirrje
popullatës“që të hiqet dorë nga grumbullimet...”,dhe sqaronte opinionin se:“Lidhja
Demokrtatike e Kosovës,nuk e përkrahë këtë formë të veprimit“.Këto deklarata
z.Rugova i përsëriste shpesh edhe në mediat e shkruara.

***

Pas vdekjes së Ibrahim Rugovës(më 21 janar 2006)u mbajtën disa tubime përkujtimore
dhe aty u ritheksuan shumë “merita” të të ndjerit Rugova.
-Në një fjalim përmortor z.Kolë Berisha nënkryetar i LDK-së,të mbajtur më 23 janar
2006,që u transmetua drejtpërdrejtë në RTK dhe të botuar në gazetën”Zëri i
ditës”datë 24 janar,faqe 2,thekson(po citoi):
“Në këtë janar,Kosova humbi nismëtarin e Deklaratës Kushtetuese të njohur si
Deklarata e 2 korrikut(1990),të Kushtetutës së Kaçanikut,të referendumit për
Pavarësinë e Kosovës,organizatorin e zgjedhjeve të para nacionale dhe
presidenciale,shumëpartiake,akte këto që vunë bazën e fortë formale-juridike për
ndërtimin e institucioneve të para të pavarura në Kosovë dhe shenon fillimin e
fundit të një regjimi satrap të fundshekullit XX...”

Po t´i referohemi librit Mehmet Krajës”Vitet e humbura”,(njërit nga bashkëpunëtorët
më të ngusht të Ibrahim Rugovës deri në vitin 1995, dhe pjesëmarrës në të gjitha
aktivitetet e LDK-së...,së fundi edhe “ambasador” në Zyrën e Kosovës në
Tiranë(1994)),del se LDK-ja dhe lidershipi i saj nuk ka marrë pjesë në asnjë mënyrë
në hartimin e “Deklaratës së 2 korrikut” dhe ”Kushtetutës së Kaçanikut”...!!!

Z.Kraja në librin e tij“Vitet e humbura”faqe 230 e 234, shkruan(po citoi):
“Delegatët shqiptarë të Kuvendit të Kosovës shpallin Deklaratën Kushtetuese,teksti
i së cilës është bërë i njohur që atëherë.Dy muaj më vonë,në një mbledhje të fshehtë
në Kaçanik,po këta delegatë miratojnë Kushtetutën e Republikës së Kosovës dhe
detyrohen të dalin në ekzil.Lidhja Demokratike e Kosovës, mbështet edhe njërën edhe
tjetrën.LDK-ja qëndron fuqimisht pas këtyre akteve.As njërin e as tjetrin nuk i ka
hartuar vetë,nuk ka marrë pjesë në hartimin e tyre dhe vendimi për shpalljen e
tyre,merret vesh,nuk është marrë nga LDK-ja.E di me saktësi se kryesia e LDK-së
ishte e informuar pjesërisht për njërën dhe për tjetrën dhe as nuk mbajti mbledhje
për këtë punë dhe as që
kërkoi prej dikujt ndonjë shpjegim.Ajo kryesi,madje nuk shtroi as ndonjë pyetje të
vetvetishme e as nuk bëri vërejtje,të cilat kishte arsye t´i bënte,sepse dihej që
atëherë se pikërisht prej saj do të kërkohej t´i realizonte praktikisht dispozitat e
po asaj Kushtetute,të miratuar pa dijen dhe pa vendimin e saj.(...)Pra LDK-ja nuk e
shpiku as Deklaratën Kushtetuese dhe as Kushtetutën e Kaçanikut...”

Kjo besoj, nuk do koment !!

***

Ibrahim Rugova i përmbahej rigorozisht programit dhe statutit të LDK-së që Kosova të
ketë një Autonomi...,për këtë flasin shumë dokumente të kohës.
Me këtë rast po sjellim një dokument të tillë.

Në vitin 1991 Ibrahim Rugova(pas shpalljes se deklaratës së 2 korrikut 1990 dhe
Kushtetutës së Kaçanikut 7 shtator 1990) në Beograd ka pas një takim me diplomatë
gjerman dhe gjatë këtij takimi ai ka deklaruar se:Nuk dëshiron që Kosova të
bashkohet me Shqipërinë..,por kërkon që ajo të mbetet në kuadër të Serbisë dhe t´i
kthehet autonomia.,.si dhe dëshiron që të respektohen të drejtat e
pakicës(shqiptare)….,në gjuhë,në botimin dhe leximin e gazetave etj etj

Më gjerësisht për këtë takim,lexoni në dokumentin origjinal,si vijon:

„Als wir im Jahre 1991 in Belgrad mit Herrn Rugova gesprochen haben,habe ich ihm
die Frage gestellt:
Denken sie daran,irgendwan den anschluß des Kosovo an Albanien zu
fordern,vorausgesetzt dass-Aus damaliger sicht-Sich situation in Albanien verbessert
?
-Das war vorübergehend ja der Fall,-Darauf hat er gesagt:
„Nein,nein wir denken überhaupt nicht daran.Wir wollen innerhalb des serbischen
Staatenverbundes bleiben.,
-Wir wollen nur unsere Autonomie wiederhaben.Wir wollen als Menschen und als
Nationale Minderheit geachtet und respektiert werden.Wir wollen uns entfalten
können,unsere Sprachen sprechen dürfen,unsere Zeitungen drucken und lesen dürfen
usw.“

(citat i marrë nga libri zyrtar i Bundestagut gjerman-Deutscher
Bundestag-13.Wahlperiode-200.Sitzung Bonn,Donnerstag,den 30 Oktober 1997,seite
18139)

***

Ibrahim Rugova,politikën e vetë paqësore(të mosveprimit)e të ndejtjes urtë,e
konsideronte si të paalternativë,dhe prandaj as që ka menduar ndonjëherë në
përgatitjen e popullit për një rezistencë të armatosur.
Xhavit Haliti(njëri nga themeluesit e UÇK-së)në një intervistë dhënë gazetës „Zëri i
ditës“ të datës 8 shkurt 2001 faqe 11,thekson se në vitin 1991 ka pasur një takim në
Lugano të Zvicrës me Ibrahim Rugovën,ku është biseduar për përgatitjet për
rezistencën e armatosur.
z.Haliti thotë(po citoi):
“Me Rugovën jemi takuar në Lugano.Kjo ishte një ndejë miqësore, në të cilën ishin
prezentë edhe kryetarët e degëve të LDK-së. Dhe, të nesërmen, pas asaj darke
shoqërore, kërkova të bisedonim veç me Rugovën. I sqarova atij se ne po përpiqemi që
të bëjmë diç në këtë drejtim dhe e informova se jemi duke futur armatim në Kosovë.
Me tutje z.Haliti nënvizon:”Biseda ishte normale, pa tension, shumë miqësore. Në
fund, Rugova më tha: “Unë nuk i futem kësaj veprimtarie. Unë s’mund t’ju pengoj, por
mos i thoni kujt se jeni marrë vesh me mua, sepse unë nuk dua të kem punë me këtë
çështje!”
Pra z.Rugova duket se nuk punuar as vet dhe as që ka bashkëpunuar me të tjerët për
këtë qëllim,edhe pse e ka ditur fare mirë se kush qëndron prapa aktiviteteve të
njësiteve të armatosur,të cilat më vonë (1994) u bashkuan nën emblemën e UÇK-së.
Në të vërtet kryetari Rugova,me asnjë veprim konkret ,nuk ka treguar gadishmëri se
është për çlirimin e Kosovës nga Serbia,madje ai ishte edhe kundër demonstratave
paqësore që i organizonin studentët...dhe për këtë arsyetohej se “duhet të jemi të
kujdesshëm e të mos e tensionojmë situatën pa nevojë..,në mënyrë që të mos e prishim
rendin e krijuar demokratik ...” Dhe për cilin rend e kishte fjalën se,-për atë
rendin demokratik të krijuar nën sundimin klasik të Kosovës nga Serbia,ku
mbretëronte dhuna e përditshme,vrasjet e shpërnguljet masovike të të rinjëve nga
Kosova etj.

***

Ibrahim Rugova ka ushtruar disa funksione politike në karierën e tij 15 vjeçare.
Ka qenë:
1.Kryetar i Lidhjes Demokratike të Kosovës;
2.Kryetar i Këshillit të Përgjithshëm të Lidhjes Demokratike të Kosovës;
3. Kryetar i Republikës së Kosovës;
4.Kryetar i Shoqatës së Shkrimtarëve të Kosovës;
5.Kryetar i Këshillit të Përgjithshëm të Lidhjes Demokratike të Kosovës;
6.Kryetar i Këshillit Koordinues të Partive Politike Shqiptare në ish-Jugosllavi;

Pra,z.Rugova ishte kudo maja e piramidës...!!!

***

Çka thonë Milazim Krasniqi dhe Fadil Hysaj,dy bashkëpunëtorë më të afërt të Ibrahim
Rugovës,pas largimit të tyre nga radhët e LDK-së në shenjë pakënaqësie ndaj verimeve
të pa matura politike të kryetarit Rugova?!?!

&
Milazim Krasniqi shkrimtar dhe publicist i shquar,dhe njëri nga themeluesit e
LDK-së i pakënaqur me politikën e Ibrahim Rugovës në qershor 2000 largohet nga
LDK-ja.Shkaqet e tërheqjes nga LDK-ja z.Krasniqi i bënë të njohur në një konferencë
me gazetarë më 16 qershor 2000.
Ai para gazetarëve vuri në pah se „njëra nga çështjet, e cila ka filluar dhe po
përfundon kontekstin ndërmjet nesh, është çështja e vlerësimit të UÇK-së,
kontributet e saj për çlirimin e Kosovës,për dimensionin dhe rolin historik që ka
pasur UÇK-ja për çlirimin e vendit dhe për historinë më të re të Kosovës“, u shpreh
Krasniqi.

Në vijim z.Krasniqi thotë:
„Siç e dini,Ibrahim Rugova në vazhdimësi ka refuzuar të pranojë edhe ekzistencën e
kësaj Ushtrie,madje edhe pasi që është transformuar dhe demilitarizuar ajo,ai nuk ka
pranuar t'ia shqiptojë as emrin e plotë,por ka vazhduar në mënyrë fanatike t‘i quajë
grupe të armatosura ose grupe të frustruara“.
Sipas tij ky qëndrim fanatik i Ibrahim Rugovës,është edhe njëri nga shkaqet kryesore
të tensionimeve të tashme në skenën politike të Kosovës. Nëse një Parti, e cila për
dhjetë vjet ka qenë partia më e madhe, e cila ka pasur edhe mandatin që të udhëheq
popullin, nuk pranon se në Kosovë kanë rënë mijëra dëshmorë në mbrojtje të atdheut,
atëherë shtrohet dimesioni moral se a ia vlenë të angazhohesh dhe të punosh në një
parti të tillë siç është LDK-ja-thotë z.Krasniqi. Mospajtimet e tij me Rugovën,
kishin filluar, siç thotë z.Krasniqi, me përpjekjet e tij për të ndikuar në
ndryshimin e qëndrimit të tij të mbrapshtë për UÇK-në.Gjatë kohës së luftës, unë
kamë marrë njëherë një gjysmë miratimi për të
kontaktuar me Shtabin e Përgjithshëm të UÇK-së. Kam qenë i vetmi zyrtar i LDK-së që
ka shkuar në Shtabin e Përgjithshëm dhe jam përpjekur për të vënë një kontakt, që të
bëjmë një proces unifikimi dhe e them me përgjegjësi se fajtor për mungesën e
unifikimit ka qenë gjithnjë Ibrahim Rugova. Këtë e them jo se e kam dëgjuar,por e
them se kam qenë palë në mes, tha para gazetarëve z.Krasniqi.

Milazim Krasniqi theksoi po ashtu se ka qenë i vetmi zyrtar i LDK-së që ka reaguar
ndaj takimit të Rugovës me Milosheviqin pa prani ndërkombëtare në maj të vitit 1998.
Në vijim z.Krasniqi ju drejtohet gazetarëve:”E dini se çfarë përpjekjesh janë bërë
nga faktorët ndërkombëtarë veçanërisht nga diplomacia amerikane,për të formuar një
grup negociatorësh të shqiptarëve,e dini se çfarë improvizimesh banale bënte Ibrahim
Rugova me lloj-lloj grupesh në kohën kur faktori që determinonte jetën dhe
realitetin në Kosovë ishte UÇK-ja. Fatmirësisht u arrit me presione politike të
faktorëve ndërkombëtarë të aleatëve,tani që të formohet një delegacion shqiptar dhe
aty u arrit edhe një marrëveshtje për formimin e një qeverie të përbashkët(në krye
me Mehmet Hajrizin-vërejtja ime),e cila do të ishte shpëtimi i vetëm i Kosovës në
kohën e luftës dhe pas saj,mirëpo përsëri ishte Ibrahim Rugova njeriu që minoi
formimin e asaj qeverie“.
Z. Krasniqi, më tutje argumentoi edhe gabimet e Ibrahim Rugovës në planin
partiak:”Në planin e brendshëm partiak z. Rugova ka bërë privatizimin e plotë të
Partisë deri në masën sa sinqerisht po ju them,ajo mund të quhet parti private e
Rugovës.Sipas Krasniqit,Ibrahim Rugova nuk është duke lejuar që të bëhen ndryshime
në program dhe statut të partisë duke rikujtuar se„statuti i vjetër i Partisë, neni
24, kryetarit të Partisë i jep të drejtën të propozojë 55 kandidatë për Këshill të
Përgjithshëm,ndërsa Kuvendit, i cili është organi më i lartë i Partisë, i jep të
drejtën që t‘i propozoj vetëm 20 kandidatë. Kjo, vlerësoi Krasniqi, e vë kryetarin e
LDK-së mbi Partinë“. Ai po ashtu tërhoqi vërejtjen para gazetarëve duke e bërë të
ditur „se LDK-ja,
ende punon me programin e vitit 1990“, nga i cili program citoi një fjali,"LDK-ja
angazhohet për Jugosllavi federative, ose konfederative dhe për reformën e këtij
sistemi politik në këtë drejtim“, dhe më pastaj theksoi „se ky është programi zyrtar
i LDK-së“. Po ashtu në këtë rast ai shprehu edhe pakënaqësinë e tij me politikën e
kuadrove në parti, anëtar i së cilës ishte edhe vet. „Ekziston vetëm një klan rreth
zotëri Rugovës,i cili harton lista,dërgon njerëz nëpër departamente,krijon borde dhe
asnjë zgjidhje nuk bëhet në organet drejtuese të Partisë, të cilat kanë mandat
statutar për të marrë vendime“.
Në vazhdim z. Krasniqi pa hamendje vuri pah edhe faktin se në ditën e çlirimit të
Prishtinës, Ibrahim Rugova u ka dhënë urdhër aktivistëve të LDK-së,që të mos dalin
në qytet as për ta përshëndetur defilimin e TMK-së dhe as për të marrë pjesë në
gëzimin,për ditën e çlirimit të vendit vetëm për shkak të faktit se këto manifestime
ishin organizuar nga faktorë të tjerë, sipas tij. Ndërsa përpjekjen e dështuar të
LDK-së, për të organizuar një kremtë të 12 qershorit në Prishtinë e quajti disfatë
totale.
Milazim Krasniqi,gjithashtu fajson z.Rugova edhe për një deklaratë të papërgjegjshme
të tij,ku thotë se "ka informata të sigurta se të burgosurit shqiptarë do ta
kremtojnë ditën e çlirimit në burgjet e Serbisë.” Për një njeri normal kjo është një
deklaratë e pakuptueshme dhe e pamoralshme,sepse sipas kësaj deklarate të z.Rugova
del se burgjet serbe janë aq humane sa lejojnë edhe kremtimin e ditës kur ata kanë
kapitulluar.

&
Edhe regjisori i njohur Fadil Hysaj(bashkëpunëtor i Rugovës që nga themelimi i
LDK-së)gjithashtu i pakënaqur me veprimet politike të z.Rugova detyrohet të largohet
përfundimisht nga kjo parti.Në një intervistë dhënë revistës”Kombi”,Viti IV
Nr.29,datë 05.08.2000,faqe 30,në pyetjen e gazetarit:”Koluareve politike flitet se
Rugova në fakt nuk ka këshilltarë të mirë dhe se as që di çfarë ndodh rreth tij. A
mendoni se është e vërtet kjo?”

z.Hysaj përgjigjet:
“Rugova nuk njeh këshillë që i vjen në gjuhën shqipe.Ai nuk njeh këshillë që i
flitet në shqip.Është ky një sindrom i çuditshëm.Ai të njejtën këshillë mbase mund
të dëgjojë nga dikush i cili nuk i flet shqip,por shqip jo.Ai nuk ka sens,nuk ka
nerv dhe nuk mund të të dëgjojë që t´ia thuash mendimin deri në fund nëse i flet
shqip.Unë e kam këtë përvojë të komunikimit me të.Ai bëhet nervoz kur të dëgjon
sepse i flet shqip.Në të njejtën kohë e kam dëgjuar se kur t´i vjen një
administrator i huaj dhe ky ka pasur durim që ta dëgjojë me orë të tëra,edhepse nuk
ka thënë asgjë,ka
folur bosh.Ndërsa nga ana tjetër edhe sikur Robert Doll t´i fliste shqip,Rugova
kurrë nuk do ta dëgjonte.Unë pandeh se këtu ekziston një kompleks historik.Ai nuk e
beson se ekziston shqiptar në rruzull që do të dinte këtij t´i jap këshilla. Sepse
ai mendon se është i vetmi shqiptar që din.Por,për të qenë fatkeqësia më e madhe,ka
edhe mjaftë shqiptarë që mendojnë se ky është shqiptari që din ndërsa shqiptarët
tjerë nuk dijn asgjë.Kjo do të thotë se ne jemi viktim e një koncepti injorant në
politik,të një mazohizmi në këtë plan,sepse ne mendojmë se jemi të mjerë dhe dikush
tjetërduhet të na lëkundë e të na rrisë si jetimë.Pra,është ky kompleksi i jetimit.”

***

Kryetari i Kosovës Ibrahim Rugova (tashmë i ndjerë) do të mbahet në mend si
politikan,që ka folur relativisht pak,shumë pak në karrierën e tij politike.Po të
radhiteshin,(pa u përsëritur)të gjitha fjalët e shprehura në
intervista,kumtesa,deklarata… apo edhe në konferencat e tij me gazetarë,ato do të
mund të përmblidheshin jo në më shumë se një apo dy faqe të gazetës.
Politikani Ibrahim Rugova edhe në takimet me përfaqësues dhe zyrtarë të ndryshëm të
huaj,përdorte të njejtin stil në të folur.Për të ilustruar këtë fakt,me këtë rast po
i referohem një bashkëpunëtori të z.Rugova,i cili në vitin 1990,e kishte shoqëruar
atë në një turne dy javore në disa shtete të Evropës.
Ja si e përshkruan ai Ibrahim Rugovën:
“Në muajin shkurt të vitit 1990 kisha rast që ta shoqëroj Dr.Ibrahim Rugovën ,në
një sërë takimesh politike në disa vende të Evropës perëndimore.Ajo që me atë rast
më ka befasuar më së shumti në profilin e politikanit që përfaqësonte Rugova,të
cilin e njihja mirë,ishte një aftësi e tij deri atëherë e panjohur për mua e
përsëritjes deri në përpikëri të „tregimit“të njëjtë politik.Në çdo takim që
mbajtëm,e ne i kishim rreth 60(takime)ato ditë,ai i fliste gjërat e njëjta,me të
dhëna,konstatime e kërkesa të njëjta,madje krijohej bindja se edhe akcentet
gjenerale dhe intonimet brenda fjalive i kishte të njëjta.Dhe e gjithë kjo
përsëritje,që mua më duket pak e bezdishme,kishte diçka prej përsëritjes automatike
të gramafonit në të cilin sillet vazhdimisht e njëjta pllakë,ku mekanizmi kujdeset
që pllaka,sapo të përfundojë një takim,të rikurdisej nga filllimi për takimin
tjetër.Ndodhte shpesh që Rugova as që i dëgjonte me vëmendje pyetjet,por ia niste
aty ku ishte i kurdisur...”

Dhe,gjatë 15 vjetëve të marrjes me politikë, pak gjëra kishin ndryshuar në atë
pllakën monotone të Ibrahim Rugovës.Në të vërtet,kohë pas kohe(dikur më vonë) në
diskursin e tij politik janë bërë ca ndryshime dhe stërhollime të vogla,duke futur
edhe nocione të reja,që në esenc kishin kërkesën për Pavarësinë e
Kosovës.Strategjia e pritjes dhe mosveprimit(mosbërjes asgjë),ka qenë gjithnjë një
moment iritues për oponentët e tij politikë,por jo rrallë edhe për
bashkëveprimtarët e tij të ngushtë.Ata,nuk e kishin të qartë se cila ishte porosia
e kësaj përsëritjeje,e këtij emitimi të vazhdueshëm monoton.

***

Artikullimi i porosive(qëndrimeve politike) të z.Rugova,shpesh herë me fjalë
gjysmake,e të palidhura si duhet,është thënë se janë përpunuar dhe konkretizuar nga
bashkëpunëtorët e tij të afërt.Dhe këto qëndrime pastaj janë interpretuar në
format më të pranueshme tek anëtarësia e gjerë e LDK-së.Në të vërtet,zëdhënësit e
LDK-së i kanë interpretuar në bazë,ato që z.Rugova i ka ripërsëritur shumë herë,duke
ia përshtatur vullnetit të masës.Sakaq,në shumë tubime me anëtarët dhe
simpatizantët e
LDK-së,zëdhënësit e z.Rugova,propagandonin edhe,se kryetari ka disa gjëra që s´mund
t´i thotë publikisht dhe ato që s´mund t´i thoshte hapur i thotë me
heshtje…!!!Pra,sipas kësaj logjike“edhe kur Rugova heshtte,heshtja e tij
fliste...!!! Ky sllogan stereotip,nga anëtarësia e LDK-së ... do të përceptohet si
vlerë e veçantë e kryetarit Rugova.
Bashkëpunëtorët e z.Rugova edhe jashtë Kosovës,heshtjen e tij do ta interpretojnë si
cilësi të një demokrati të madh,madje të kalibrit më të lartë evropian e botëror.
Këtë ciliësi prej demokrati,,përfaqësuesit e LDK-së   e arsyetonin me të folurit e
tij të butë,të qetë,të ngadalshëm,me zë të ulët,pa nervozitet… etj Në këtë
kuptim,për të sforcuar bindjen e anëtarësisë së LDK-së se z.Rugova është melaqja e
zotit,zëdhënësit e tij,shpesh herë do të përsërisin sollganin, se“Presidenti
Ibrahim Rugova edhe kur është kritikuar apo akuzuar nga kundërshtarët e tij pa të
drejtë,ai
asnjëherë nuk u është përgjigjur kritikave dhe akuzave ,por veç ka shikuar punën e
vetë…“
Ky sllogan,thënë realisht sikur i ka parapëlqyer anëtarësisë së gjerë të LDK-së...të
cilët për një decenie rresht jetuan edhe me iluzionin e mbjellur pikërisht nga z.
Rugova,se“lirinë dhe pavarësinë do ta fitojmë me durim,duke ndenjur urtë,duke mos e
provokuar situatën që të mos dalë nga kontrolli,..,,apo,se në Evropë do të hyjmë me
laps në dorë etj etj,ndërsa dihej mirëfilli se,po të mos ishte sakrifica më sublime
e luftëtarëve të UÇK-së dhe gjaku i mijëra dëshmorëve që ranë në altarin e lirisë,me
politikën e „durimit e të mosveprimit“të z.Rugova,Serbinë me tërë aparatin shetëror
të saj do ta kishim edhe sot e kësaj dite në Kosovë.

***

Poqëse vetëm të folurit e z.Rugova,të shpërfaqte profilin e tij prej
demokrati,sikur heshtja e tij të ishte tregues i demokracisë,atëherë kongresmenët
apo senatorët amerikanë, parlamentarët anglezë,francezë,gjermanë…,që kanë traditë të
gjatë demokratike,nuk do të ishin demokratë,sepse shpeshherë ata din të flasin me zë
të lartë,të kritikojnë oponentët politikë…madje,madje ndonjëherë din edhe ta
grushtojnë tavolinën…!!!
Gjykoj se analogjia:“të folurit e z..Rugova-me demokracinë“,nuk mund të jetë
barometër i sakt që do ta përcaktonte atë si demokratë të kulluar.
Kujtoi se kjo formulë u përdorë,më shumë se kaq,si përpjekje për diciplinimin e
shqiptarëve,dhe krijimin e një „kulture të ashtuquajtur demokratike“që do t´ia
zgjaste jetën„sundimit“apsurd klasës së papërgjegjshme politike në krye me z Ibrahim
Rugova,edhe në rrethanat e sundimit klasik të Kosovës,nga regjimi serb i
Millosheviqit.

***

Edhe pse, në skenën politike të Kosovës deri në fillim të vitin 1998 përveç LDK-së
kalëronin „vepronin“ edhe disa parti tjera politike,si:PSHDK,PLK,PSDK…,PPK e ndonjë
tjetër,pastaj ekzistonin dy kuvende(Kuvendi i Ilaz Ramajlit dhe Kuvendi i dalë nga
zgjedhjet e 24 majit 1992),dy këshilla koordinues të partive politik,Qeveria e
Bukoshit në ekzil …etj,megjithatë të gjitha zhvillimet politike në Kosovë dhe rreth
saj,në mënyrë apsolute qenë të lidhura me të thënat dhe të bëmat e kryetarit tashmë
të vdekur Ibrahim Rugova.Dhe,prandaj ky politikan,deri në fund të vitit 1997,kur
doli publikisht në skenë UÇK-ja,do të ”sundojë” në mënyrë apsolute mbi shqiptarët.
Në të vërtet,asokohe z.Rugova:,vet ka vendos-e vet ka vulos,për çdo gjë në Kosovë
dhe për këto veprime vetjake,sa dihet nuk e ka përfillë as Kushtetutën e
Kaçanikut(në të cilën shpeshherë thirrej)s´i ka dhënë asnjëherë askujt
llogari,madje as edhe ekspoziturave të veta „politike-institucionale“,siç
ishin:Kuvendit i pakonstituuar i Kosovës,Qeverija Bukoshi,LDK-ja...Pra,ky profil
politikani me këtë sens politik,ka dëshmuar se më shumë se demokrat,ishte një
autokrat i papërmirsueshëm dhe se duke qenë i tillë,pa hezitim themë se i ka
shkaktuar dëme të mëdha organizimit të mirëfillt kombëtar për çlirim ,nga sundimi
shekullor serb.

***

Meqenëse,z.Rugova ishte mësuar të „sundojë“ vetë në Kosovë,pa u konsultuar as edhe
me „eksponentët e tij fiktiv institucional“dhe të bëjë politikë prej
autokrati,këtë“autoritet autokratik“është përpjekur ta ushtrojë edhe gjatë luftës
çlirimtare,të drejtuar nga UÇK-ja.
Ndonëse Ibrahim Rugovën si kryetar të Republikës së Kosovës,neni 108 i kushtetutës
së Kaçanikut ,në rrethana lufte e obligonte që ta“shpallë mobilizimin e
përgjithshëm“si dhe“ të udhëheq rezistencën popullore“,ai këtë nuk e bëri,dhe lëre
që nuk e bëri,por për më keq ,u bë penges dhe i dëmshëm për mobilizimin
gjithëkombëtar gjatë luftës çlirimtare.Së këndejmi,na kujtohen mirë deklaratat e tij
anti-UÇK..,,kur këtë ushtri të lavdishme e cilësonte si“ “krijesë e shërbimeve
serbe““si dorë e zgjatur e serbisë“…,ndërsa drejtuesit e UÇK-së i cilësonte si
“individ të frustruar“…!!!

**
Gjatë ditëve të zisë,nëpër shumë tubime e prononcime përmortore,për të ndjerin
Ibrahim Rugova u tha e çka nuk u tha se ishte,edhe për ato veti që nuk i kishte.

-U tha se ishte „udhëheqës trim e i guximshëm ...”,ndërsa mbahet në mend,si
politikan,që mbillte frikë e defetizëm në popull, me deklaratat,se :“ Serbia është e
fortë...”,”se nuk mund të luftohet me Serbinë..”,”se për 24 orë na bënë rrafsh me
tokë...”,”se ,do të mund të na shkatërronin të gjithëve si popull...“ etj etj.

-U tha se ishte“Gandi i Ballkanit”,“Gandi i Kosovës“…,ndërsa nuk kishte asgjë të
përbashkët me rezistencën gandiste.Derisa Gandi kishte bërë rezistencë aktive e
sakrifikuese duke e sfiduar regjimin kolonialist anglez,z.Rugova duke i ikur
përballjes me regjimin,pëlqente rezistencën pasive,krejt pasive(vetëm me fjalë),pra
pëlqente mosveprimin aktiv.
Si i tillë,shpeshherë Ibrahimi,ishte edhe kundërshtar i rrept ndaj protestave
studentore,e protestave tjera,që përpiqeshin t´ia kthenin shqiptarëve krenarinë dhe
dinjitetin e nëpërkëmbuar.

-U tha se ishte“politikan që kultivonte unitetin…“,ndërsa veprimet e tij
politike,tregonin se nuk ishte i tillë.Ai,deri në shtator 2005 kur kumtoi se vuante
nga kanceri në mushkëri,nuk kishte mbajtuar asnjë takim gjithëpërfshirës me
lidershipin politikë shqiptar,për ta kultivuar këtë unitet.Njihej si prijës
autokrat,dhe nuk i përfillte këshillat e politikanëve tjerë shqiptarë.,Madje edhe
kur thirrej në ndonjë takim nga liderë të tjerë politik,ai nuk shkonte(i
bojkotonte)ato.Ndërkaq,nuk
hezitonte të shkonte në takimet,që i organizonin UNMIK-u apo zyrtarë tjerë
ndërkombëtar.

-U tha se ishte“i pathyeshëm përballë regjimit serb të Millosheviqit“,ndërsa nuk
mund të fshihen nga kujtesa jonë:Marrëveshja për arsim
Millosheviq-Rugova(01.09.1996) ,takimet dhe buzëqeshjet e tij me Millosheviqin më 15
maj 1998 dhe gjatë muajve prill-maj 1999,të zhvilluara në Beograd.

-U tha se ishte“luftëtar i denj i lirisë…“,ndërsa asnjëherë nuk i kishte zënë në
gojë luftëtarët e vërtet të lirisë,nuk e kishte zënë në gojë Ushtrinë Çlirimtare të
Kosovës,nuk kishte vizituar asnjë familje të dëshmorëve,për më tepër ky „luftëtarë i
lirisë“nuk e kishte vizituar asnjëherë Prekazin,nuk ishte përkulur asnjëherë para
varrit të komandantit legjendar Adem Jashari…,ndërsa atje shkuan dhe me respekt u
përkulën,shumë burrështetas,diplomatë dhe ushtarakë të huaj .

U tha se ishte“Ismail Qemaili i Kosovës“,“profet i shqiptarëve“,“Skënderbeu i
dytë“,“burrështetas i madh dhe arkitet i pavarësisë së Kosovës“,“politikan ,që i
ndërroi rrjedhat e historisë“,“…shpëtues i substancës shqiptare nga shkatërrimi i
planifikuar nga regjimi fashist i Beogradit“,“profet i shqiptarëve“,“…vigan i
pamposhtur…“,“simbol i ndryshimeve në Ballkan“,“vizionar i rrallë…“,“…mishërim i
aspiratave kombëtare…“….

Pra,për Ibrahim Rugovën u tha e çka s´u tha se ishte ,edhe për ato veti që s´i
kishte...!!!

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr.Mehdi HYSENI
24 janar 2006

SHQIPTARËT NUK PRANOJNË NGUSHËLLIME NGA ARMIQTË E TYRE!
* Nuk duam që të na qajnë, as të na ngushëllojnë ata që na vrasin...
Tradicionalisht, shqiptarët kurrënjëherë në historinë e tyre nuk kanë pranuar që
të jenë të ngushëlluar nga xhelatët e tyre kolonialistë serbo-sllavë, sepse direkt
dhe indirekt, shkak dhe pasojë e vdekjes së tyre të panatyrshme dhe të parakohshme
kanë qenë dhe janë pushtuesit gjenocidalë serbomëdhenj, grekomëdhenj etj., të
cilët që këtu e 100 vjet më parë më se dhjetra herë e kanë djegur
Kosovën-Shqipërinë Etnike vetëm për t'i shfarosur shqiptarët nga trualli
gjeopolitik i Gadishullit Ballkanik. Si rrjedhim i një strategjie të tillë
gjenocidale të shteteve fqinje(Serbia, Mali i Zi, Greqia dhe Maqedonia) ndaj
qenies gjithëshqiptare në Ballkan, shqiptarët as sipas Kanunit të Lekë Dukagjinit,
as sipas normave të tjera morale, zakonore dhe kombëtare, nuk i lejon ndërgjegja
njerëzore, as gjaku e as amaneti i të gjithë viktimave shqiptare të hollokaustit
serbomadh (1912-1999), që në ceremoninë e varrimit të kryertarit të ndjerë të
Kosovës, Dr. Ibrahim Rugova, të marrë pjesë kryetari i
Serbisë, Boris Tadiq dhe, madje asnjë serb tjetër. Për më tepër, duke i mbajtur
parasysh të të gjitha mizoritë, terrorin gjenocidal, djegien e Kosovës nga Serbia e
Boris Tadiqit (1989-1999), as familja e Rugovës, as Qeveria, as Parlamenti e as
populli shqiptar i Kosovës, në asnjë mënyrë nuk duhet t'i poranojnë ngushëllimet e
"trashëgimtarëve" politikë të kriminelit Slobodan Milosheviq, qoftë ai Tadiqi,
Drashkoviqi, patriarku Pavle, vladika Artemije apo ndonjë serb tjetër, sepse ata së
bashku me Serbinë e tyre gjenocidale (1912-1999) janë shkaktarët dhe bartësit
kryesorë të "sëmundjes kancerogjene vdekjerurëse", jo vetëm në Kosovë, por në të
gjitha trevat shqiptare të Shqipërisë Etnike, të cilat edhe sot ndodhen nën
sundimin barbarik kolonial të Unionit të SMZ-së. Prandaj, shikuar statistikën e
deritashme 100-vjeçare të vdekjes së shqiptarëve nga dhuna, tortura, terrori dhe
gjenocidi serbomadh, nuk na lejon ndërgjegjja, që xhelatëve serbë dhe Serbisë
vrastare gjenocidale t'iu hapim
rrugën e pajtimit, përsëri, sikurse në 100 vitetet e shkuara(duke i "harruar" të
gjitha krimet dhe barbarizmat e kryera mbi shqiptarët dhe Shqipërinë Etnike), që të
vijnë as për gëzim, as për hidhërim, sepse ata janë armiq tanë(pavarësisht nga
ndërrimi i regjimeve të pushtetit shtetëror në Serbi), të cilët, edhe me rastin e
varrimit të heronjve dhe të dëshmorëve tanë, na kanë vrarë, na kanë terroziuar në
prani të familjeve, të farefisit dhe të miqve tanë. Nuk duam ngushëllim nga armiqtë
serbomalazezë, të cilët në mënyrën më ataviste dhe kanibaleske me shekuj kanë shuar
jetët tona (kanë therrur dhe masakruar edhe foshnja në bark të nënave shtatëzana,
duke filluar që nga Vranja, Leskoviku, Medvegja, Bujanoci, Presheva, Bllaca,
Kurshumlia, Kosova, Dibra e deri në Lumë, Kukës, Elbasan, Durrës, Shkodër, ULqin,
Tivar e Podgoricë etj.); kanë djegur pëllëmbë me pëllëmbë vendbanimet (fshat dhe
qytet) e lashta të Shqipërisë Etnike; kanë shfrytëzuar, kanë plaçkitur dhe vjedhur
çdo gjë që ka
qenë e vlefshme dhe e dobishme për ekzistencën dhe jetën normale të njeriut (
pasuri e luejtshme dhe e paluejtshme). Dhe, sot e asaj dite (1912-2006) kurrnjëherë
nuk e kanë kthyer borxhin dhe, kurrënjëherë nuk kanë kërkuar falje botërisht për
krimet e gjoncidit shekullor , të kryer mbi shqiptarët e pafajshëm dhe Shqipërinë
Etnike. Prandaj, parapëlqehet që si Tadiqi, si serbët e tjerë kriminelë, të rrijnë
në Serbinë dhe në shtëpitë e tyre, e të mos marrin rrugën për Kosovë me rastin e
varrimit të kryetarit të Kosovës, DR, Ibrahim Rugova, sepse duam të na lënë të
qetë, që ta varrosim birin tonë të madh, i cili me vetëmohnim, me besim dhe me
devotshmëri të patundur asgjë nuk kurseu për të mirën e pavarësisë së Kosovës
martire. I lehtë i qoftë dheu i Kosovës shqiptare! I përjetshme qoftë shembëlltyra
e tij atdhetare! Hallall i qofshin të gjitha vuajtjet dhe sakrificat tona
mbinjerëzore, që i bëmë së bashku plot 16 vjet rresht dhe, ende jemi duke i bërë
vetëm për të parë Kosovën e lirë,
të pavarme dhe sovrane!

* * *
Pikërisht,pse shqiptarët deri më 1999, grabitçarëve kolonialistë serbo-sllavë,
kurrë nuk iu kërkuan dëmshpërblim, (të paktën duke i "rikujtuar" sikurse UÇK-ja e
lavdishme dhe heroike më 1998-1999) për rikthimin e pasurive dhe të tokave të
pushtuara nga Serbia dhe Mali i Zi, fatkeqësisht në periudhën e viteve 1989-1999
të dekadës së fundme të shekullit XX, Unioni i Serbisë dhe i Malit të Zi (i
vetëquajtur "RFJ") nën flamurin antishqiptar të Kishës Ortodokse Serbe për të
rujatur me çdo kusht " mexhat" e Serbisë së Madhe në dëm të territorit indigjen të
Shqipërisë Etnike, e reprizoi hollokaustin aetniko-fashist serbomadh mbi
shqiptarët dhe Kosovën, në të gjitha format e tij aniticivilizuese dhe antihumane,
edhe pse ishin të dënueshme sipas së drejtës humanitare ndërkombëtare dhe rendit
pozitiv ndërkombëtar.
Sipas Kanunit të Lekë Dukagjinit, spiunët, tradhtarët, kollaboracionistët, armiqtë
dhe vrastarët e shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike nuk kanë të drejtë të marrin
pjesë as në ceremini gëzimi, as në ceremoni hidhërimi të shqiptarëve. Kjo është
rreptësisht e ndalueshme sipas këtij Zakoni të vjetër kombëtar shqiptar.Prandaj,
duhet zbatuar këtë normë zakonore shqiptare që, as në varrimin e Dr. Ibrahim
Rugovës, i cili do bëhet më 26 janar 2006, Qeveria, as Parlamenit e as UNMik-u nuk
duhet t'i japin "vizën" jo vetëm kryetarit të Serbisë, Boris Tadiq, por asnjë
funksionari serb që të hyjë në Kosovë, sepse ata do të vijnë jo për të na
ngushëlluar në shenjë dhimbjeje, as për t'ia njohur meritat politike, kombëtare e
atdhetare Dr. Ibrahim Rugovës për pavarësimin e Kosovës, por thjesht do të vijnë
(sikur këtu e 100 vjet të shkuara) për qëllime poltike për të na provokuar dhe
përulur para botës, duke na konsideruar "ende si vasalë" të Serbisë së Boris
Tadiqit. Shprehur shumë thjesht,
pjesëmarrhja e Boris Tadiqit në ditën e varrimit të Ibrahim Rugovës, do të thoshte
: " ja, kush jemi ne serbët, edhe iu vrasim, edhe iu vajtojmë, edhe iu
ngushëllojmë, edhe iu varrosim"(!) - Realizimin e një synimi të këtillë të turpshëm
të politikës serbomadhe antishqiptare, Qeveria dhe Parlamenti i Kosovës, duhet ta
parandalojnë me të gjitha mjetet ligjore që i kanë dispozicion, në mënyrë që nga
ana e Serbisë dhe e armiqve të tjerë të pavarësisë së Kosovës, të mos lejojnë
politizimin provokues të varrimit të ish-kryetarit të Kosovës, Dr. Ibrahim Rugova,
sepse as ai, as populli shqiptar e as Kosova shqiptare nuk e meritojnë një provokim
të tillë primitiv dhe anticivilues.
Këtë konstatim tonin, se ardhja e Boris Tadiqit në Kosovë (kinëse për të marrë
pjesë në varrimin e kryetarit të Kosovës Dr. Ibrahim Rugovës) thellësisht ka
karakter provokues politiko-propagandistik, e provon edhe kjo deklaratë zyrtare e
tij: " Rregull elementar është që kryetari i Serbisë të shkojë në Kosovë, e cila
është pjesë e territorit integral të Serbisë dhe, t'i shprehë respoekt të thellë
përfaqësuesit të popullit shqiptar" (Sipas Agjencisë Beta, 23 janar 2006). Ja, pra
që në fillim të intervistës së tij dhënë kësaj agjenicie serbe të lajmeve,
kryetari i Serbisë Boris Tadiq, ende pa marrë rrugën e nisjes së tij për në
Kosovë, që të na "ngushëllojë" familiarisht, kombëtarisht dhe ndërkombëtarisht, ai
veç i ka provokuar keq dhe në formën më komprituese njerëzore, politike dhe
historike ngase ish-kryetarin e Kosovës, dr. Ibrahim Rugova e quan vetëm "një
përfqësues të popullit shqiptar" e jo kryetar të Kosovës dhe të popullit shqiptar.
Kjo shprehje provokative- "ngushëlluese" e
tij është aq tendencioze, cinike dhe abstrakte, që në asnjë mënyrë nuk mund t'
referohet I. Rugovës, sepse ai nuk ishte vetëm "përfaqësues i thjeshtë" i popullit
shqiptar, por ishte kryetar i popullit shqiptar dhe i Kosovës shqiptare. Si
rrjedhim, ky "cilësim politik" i kryetarit I. Rugova nga ana Boris Tadiqit nuk
është gabim i rastësishëm, por është gabim i qëllishëm, i cili vë në dukje faktin
se as kryetari Boris Tadiq e as Serbia gfjenocidale e tij, kurrnjëherë nuk e kanë
njohur, as nuk e kanë quajtur kryetar të Kosovës, as të shqiptarëve Dr. Ibrahim
Rugovën. Provokimi tjetër edhe më drastik në sfondin e historisë kombëtare
shqiptare dhe të së drejtës ndërkombëtare, i bërë nga ana kryetarit
"demokrat-modertaor" me "vizion evropian" Boris Tadiq është edhe ky, kur thotë se
"Kosova është pjesë e territorit të Serbisë"?! - Kjo është një gënjeshtër triviale
e shkencës, e poilitikës shtetërore dhe e Kishës Ostodokse Serbe, e përsëritur qe
pothuj se një shekull (1912-2006). E vërteta
është në anën e shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, se Kosova është territor
autokton i tyre dhe pjesë e pandashme e tërësisë territoriale të Shqipërisë Etnike,
e cila është pika më nevrlagjike dhe nyja kryesore gjeopolitike e Gadishullit
Ballkanik, ku pa zgjidhjen e drejtë të problemit kolonial të saj, Ballkani me mbi
50 milionë banorë të tij, pak ka gjasa që të flejë i qetë, në siguri, në harmoni
dhe në paqe të mirëfilltë me shqiptarët, të cilët, edhe sot në fillimshekullin XXI
(viti 2006) ende ndodhën nën hudhrën dhe çakanin e imperializmit
serbop-sllav(Serbia, Mali i Zi, Greqia dhe Maqedonia).
Gabimi i tretë me radhë i Boris Tadiqit është edhe ky, kur pohon se: " Unë, në çdo
pikëpamje dëshiroj që t'i kontribuojë Serbisë, e cila nuk është vend i mbyllur,
nuk është e frikësuar nga takimi me njerëz të panjohur ose me ata që kanë interesa
të ndryshme. Nuk dua të jem kryetar i një vendi të vogël ksenofob, i frikësuar nga
bota, por i një vendi të hapur me prosperitet evropian, që komunikon me botën dhe,
që madje i respekton edhe ata që kanë mendim të ndryshëm politik." (Beta, po aty,
23.01.2006). Së pari, pse B. Tadiqi si kryetar i Serbisë do t'i ndihmojë Serbisë
në të gjitha segmentet e ekzistnecës, të përparimit dhe të evropianizimit të saj,
ky vizion shqiptarët e Kosovës-Shqipërisë Etnike nuk i iriton në asnjë mënyrë, as
nuk i bën për të "gjelozuar" në arritjen e objektivave të tij, sepse në parim
dihet që secili kryetar i shtet si në Ballkan, në Evropë e gjetkë është i
preokupuar me vizion të ndërtimit, të zhvillimit të përparimit ekonomik, politik,
demokratik etj. të
vendit të tij. Kjo nuk është e diskutueshme, por i kontestueshëm dhe i diskutueshëm
është ky koncept politik megaloman i Boris Tadiqit, kur thotë se : "Nuk dua të jem
kryetar i një shteti të vogël, ksenofob dhe i frikësuar nga mendimet dhe interesat
e ndryshme të tjerëve" (Beta, po aty, 23.01.2006)!? Politikisht, kjo "dëshirë
makropolitike" e Boris Tadiqit na apstrofon sheshit se është në frymën e ruajtjes
dhe të zgjerimit edhe më të madh të kufijve Serbisë së Ilia Garashaninit (sipas
Naçertanisë,1844), Projekt ky nacionalshovinist serbomadh, që përveç të territoreve
të sotme shqiptare që ndodhen nën Serbi, parashikonte edhe shkëputjen dhe aneksimin
e Shqipërisë së sotme veriore (Shkodrën dhe Durrësin etj.) Ky është motivi kryesor
i ambicies politike edhe të Boris Tadiqit, i cili edhe ky si parardhësit e tij (
Ilia Garashanin, Milosh Obrenoviq, Aleksandër Karagjorgjeviq, Nikolla Pashiq, Milan
Nediq, Slobodan Milosheviq etj.) dëshiron ta ketë një Serbi të Madhe në kurriz të
territorit të Kosovës-Shqipërisë Etnike, por " jo ksenofobe" dhe të "frikësuar"
(!?) - Çfarë "silogjizmi" politik ky, kryetari i Serbisë kërkon ta ketë një shtet
serb, edhe më të madh,sesa ky brenda kufijve ekzistues kolonial, të cilët
historikisht dhe drejtësisht janë të diskutueshëm, sepse tërësia e tyre përbëhet
nga teritoret e aneksuara të: Shqipërisë (Kosova, Vranja, Medvegja, Leskoviku,
Bllaca, Presheva, Kurshumlia, Bujanoci etj.), të Kroacisë , të Vojvodinës, të
Bosnjës dhe të Bullgarisë. Duke mbajtur parasyshë këtgo fakte relevante del se,
kryetari i Serbisë, Boris Tadiq, nuk ka asrye që të jetë i zhgënjyerë sa i përket
madhësisë territoriale të shtetit të tij serb, sepse ai është mjaft i madh, i
ndërtuar në kurriz të shteve dhe vendeve fqnije. Mirëpo, siç shihet edhe nga
dëshira e konceptit serbomadh të kryetarit aktual Boris Tadiq, edhe Serbia "e
demokratizuar" dhe me synime "proevropiane" e tij, zbaton me konsekuencë dhe
besnikëri Programin e Serbisë së Madhe të Slobodan
Milosheviqit, por me mjete dhe forma të tjera taktike improvizuese, " të kapshme"
për proceset integruese rajonale dhe evropiane, por për nga strategjia aspak nuk
ndryshojnë nga përmbajtja e konceptit të vjetër fashistoid, të njohur me emrin
"lebensraum", që do të thotë zgjerim i territorit në llogari të shteteve dhe
popujve të tjerë. Si rrjedhojë, edhe "Serbia e vogël, e kryetarit të madh", Boris
Tadiq, në thelb ishte dhe, ende është me elemente ksenofobe dhe me pretndime të
hapura territoriale ndaj Kosovës, si dhe ndaj pjesëve të tjera të Shqipërisë
Etnike. Për këtë arsye, "vizionari proevropian demokrat" i Serbisë, Boris Tadiq, me
një politikë të tillë serbomadhe, nuk mund të llogaritë as hyrjen e lirshme në
Kosovës me rastin e varrimit të ish-kryetarit të Kosovës, Dr. Ibrahim Rugova, as
hyrjen në Bashkimin Evropian, përderisa vërtet ai dhe e gjithë Serbia e tij nuk
lirohen njëherë e përgjithmonë nga paranoja ksenofobike kolektive se "Kosova është
pjesë e Serbisë", si dhe pjesët
e tjera territoriale të Shqipërisë Etnike që ndodhen nën Serbi, të cilat i theksuam
më sipër. Ndërkaq, sa i përket çështjes se B. Tadiqi nuk do një "Serbi të
frikësuar", kjo frikë e tij dhe e gjithë serbëve në Ballkan mund të evitohet, vetëm
pasi Serbia të ketë hequr dorë në mënyrë paqësore nga Kosova dhe nga të gjitha
territorete e tjera të kolonkisuara të Shqipërisë Etnike. Ndryshe frika dhe
ksenofobia e paranojës kolejktive serbe nuk mund të zhduket nga doktrina, as nga
praktika e derisotme e Serbisë së Madhe të Boris Tadiqit, pavarësisht nga
marketingu politik i tij, se Serbia, tanimë ka marrë rrugën e "evropianizimit".

arkiv-debatime 2000 2005