BAROMETRI DIPLOMATIK
  Prof.Dr.Mehdi HYSENI
27 dhjetor 2005
  
  PAVARËSIA E KOSOVËS NË INVENCIONIN  E NEGATIVES  POLITIKE  TË SURROIZMIT(!)
  *  Veton Surroi: Kosova, pavaresi e kushtezuar
  "Jam i gatshem te nenshkruaj cdo gje qe e ka emrin pavaresi, prapashtesat nuk ngrene peshe. Per 16 vjet me Rugoven kisha momente te kendshme dhe te pakendshme.
Daci eshte i larte ne listen time te befasive. Kemi talent per te prodhuar negativitet. Ne histori kam hyre me Rambujene". Veton Surroi flet per "Express" (Cituar sipas gazetës “Korrieri”, e Premtë  23.12.2005).//
  * Kjo “tezë prapashtesore” skandaloze në favor të anitpavarësisë së Kosovës, mund të realizohet vetëm atëherë pasi ta ketë marrër “vizën” unanim nga deklarimi i popullit shqiptar (mbi 90%) me Referendum!  Ndryshe, pavarësisht nga interesi i shumëfishtë momental ose afatgjatë i partizanëve të saj të brendshëm dhe të jashtëm, është e gjykuar të dështojë sikurse teza serbomadhe e regjimit gjenocidal të Slobodan Milosheviqit, sipas së cilës Kosova llogaritej “njësi komunale serbe”(!)
  *  Ia vlen të nënvizojmë se, në asnjë tekst  të së drejtës ndërkombëtare, të paktën gjatë periudhës pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore e deri më sot (1945-2005) e as në Kartën e Kombeve të Bashkuara(1945) nuk figuron nocioni “pavarësi e kushtëzuar” si kategori juridike ndërkombëtare. Kjo është një nga arsyet kryesore pse  populli shqiptar i Kosovës, ka të drejtë morale, politike, juridike, ligjore dhe demokratike, që të hudhë poshtë si të pavlefshme çdo pavarësi të kushtëzuar, pavarësisht se kush janë inicuesit, bartësit dhe “dekretuesit”  e saj në shkallë të politikës kombëtare ose ndërkombëtare.
                                                  *              *                *
  Për hir të ndriçimit ta bazueshëm dhe objektiv të së vërtetës mbi problemin kolonial 100-vjeçar të Kosovës shqiptare, kjo deklaratë “origjinale” kundër pavarësisë së Kosovës e V.Surroit, nuk është  fare  e zorshme  të kuptohet si nga aspekti ekonomiko-politik, ashtu edhe nga ai juridik ndërkombëtar. Në këtë sfond, me plot të drejtë shtrohet kjo pyetje thelbësore: -Është Kosova “pronë individuale” dhe “plaçkë gurpore” “e projekteve” proserbe të “gangsterëve të moderuar” shqiptarë  të rangut të V.Surroit, të cilët, të prirur dhe, të mbështetur nga jashtë për mbrojtjen me çdo kusht të  kapitaleve të tyre: të ngushta personale, grupore, ideologjike, partiake dhe të partnerëve të tyre ekonomiko-politikë e tragtarë, sa herë t’iu teket, dhe, sa herë t’iu konvenon atyre, të nënshkruajnë  “akte të çdo pavarësie me parashtesa dhe mbrapashtesa” padrejtësie, antiligjore, antidemokratike dhe antijuridike  në emër të demokracisë dhe të pavarësisë së Kosovës shqiptare? – Përgjigjja është negative-JO!!! –Sepse  Kosova është pronë e përbashkët e të gjithë shqiptarëve të Shqipërisë Etnike. Prandaj, ka ardhur koha e fundit, që si populli shqiptar, ashtu edhe  politika shqiptare si në pozitë, ashtu edhe ajo në opozitë(në veçanti Tirana dhe Prishtina zyrtare,  në çdo mënyrë, të shthurin të gjitha “paktet kushtëzuese” të surroizmit, që bien ndesh me të drejtën e vetëvendosjes dhe me  pavarësinë e plotë të Kosovës, sepse janë në funksion të përligjjes së  sovranitetit kolonial të Serbisë mbi Kosovën shqiptare.
  Parapëlqehet që,  si Veton Surroi, ashtu edhe “gangsterët e moderuar” të“politikës  nëntokësore” dhe të “politikës mbitokësore” kosmopolite shqiptare, të mbajnë parasysh faktin se me “një potez nënshkrues” (ashtu siç diktojnë interesat dhe ultimatumet e huaja rajonale, evropiane dhe ndërkombëtare) të ndonjë marrëveshjeje ose akti ndërkombëtar, ashtu siç ka ndodhur para gjashtë vitesh me Marrëveshjen e Rambujesë (shkurt 1999) ,  ku nuk figuron e drejta e vetëvendosjes  së Kosovës, ata sigurisht se mund të lavdërohen në “stilin” e arrogancës dhe të prepotencës politike-bajrajktariste (sikurse Veton Suroi, i shprehur në rastin konkret, se “paska hyrë në histori me Rambujenë”), por, para se të deklarojnë kështu, naivisht, sipas “kalendarit ndërkombëtar” të  “talentit politik” të tyre, me qëllim që të fabrikojë sa më shumë efekte negative dhe fetishizuese të kultit të individit dhe të liderizmit politik kombëtar (me ambicie dhe me shpresë të “mbështetjs së përjetshme” të disa faktorëve me parashenjë proserbe të bashkësisë  evro-ndërkombëtare),  duhet ta pyesin veten se si janë hyrë, apo si do të hyjnë  në histori, si  personazhe negative  apo pozitive?;  -Si pronarë latifundistë me prirje të shfrytëzimit kolonialist serbo-malazez të Kosovës, apo si çlirimtarë  triumfues  të Kosovës së pavarur shqiptare? – Nëse vazhdojnë me avazin e “këngës së vjetër” të kollaboracionizmit shekullur të “ponderimit shqiptar” në favor të “çdo pavarësie të kushtëzuar” për Kosovën, atëherë, s’ka dyshim se “protagonistët e talentuar politikë” të rrymës së surroizmit nuk kanë shans, që të hyjnë në historinë kombëtare shqiptare, si personazhe pozitive ngase me vetëdije, për hir të interesit ekonomik dhe karrierizmit “kulltukofag” elitist-politik personal dhe të huaj, po dëshmohen si oponentë të varzhdtë iracionalë të së drejtës së vetëvendosjes së Kosovës, si dhe të territoreve të tjera  të Shqipërisë Etnike, të kolonizuara nga boshti i amalgamës serbo-malazeze-greko-maqedone sllave. Kësaj gracke të rrezikshme, të kurdisur nga armiqtë e brendshëm dhe të jashtëm të Kosovës-Shqipërisë Etnike, do të kenë rast t’i shpëtojnë vetëm ata liderë dhe  ato elita politike kombëtare dhe demokratike  shqiptare, të cilat do të angazhohen maksimalisht në pohimin dhe në mbrojtjen me dinjitet dhe me argumente të peshuara historiko-politike, juridike  dhe diplomatike interesin e përgjithshën kombëtar dhe shtetëror të Kosovës, në përputhje me  të drejtën e vetëvendojes, e drejtë kjo, që përbën fundamentin e së drejtës ndërkombëtare, që drejtpërdrejtë dhe tërthorazi favorizon popujt e shtypyr dhe kolonizuar (sikurse është Kosova dhe gjysma e Shqipërisë Etnike) në dimensione botërore.
   Pavarësisht nga  vlerësimi vetjak “objektiv”, se Veton Surroi  tanimë  “paska hyrë në histori me Marrëveshjen e Rambujesë”, duhet të theksojmë se  në kohë paqeje, zbatimi në praktikë  i kësaj Marrëveshje  nuk i ka arritur efektet e parashikuaraka, sepse brenda  gjashtëvjeçarit të shkuar (1999-2005) nuk ka kontribuar në zgjidhjen pozitive të  statusit përfundimtar dhe të drejtë të Kosovës, si rrjedhim i pezullimit të së drejtës  vetëvendosjes së shqiptarëve. Këtë e them për shumë aryse. Së, pari, Marrëveshja e Rambujes nuk është meritë e vënies së  firmës së vetme të V.Surroit, por është meritë dhe kontribut i drejtpërdrejtë i heronjve të gjallë dhe të vdekur të luftës çlirimtare kombëtare antikoloniale të UÇK-së, si  dhe i mijëria viktimave të gjakosura shqiptare nga agresioni pushtues dhe gjenocidal i Serbisë. Këtë meritë historike dhe kombëtare askush nuk mund ta tjetërsojë në aktivin e llogarisë personale a grupore, e së këndejmi as “finalisti” i  Rambujesë, V.Surroi. Së  dyti, arritja e Marrëveshjes së Rambujesë, nuk ka qenë aspak e vështirë për t’u nënshkruar nga ana e palës shqiptare mbase ajo në hollësi ka qenë e përgatitur nga qarqet  e caktuara zyrtare të Amerikës me në krye ish-presidentin e saj, Bill Klinton. Prandaj, përparësia e palës shqiptare në bisedimet me palën kundërshtare serbe në Rambuje të Francës, nuk ishte meritë individuale e “politikës së hollë” e V. Surroit, por sajesë direkte, e krijuar nga diplomacia dhe politika e jashtme e Shteteve të Bashkuara të Amerikës në favor të mbështetjes së luftës çlirimtare antikoloniale kombëtare të UÇK-së, e cila ishte në funksion të shpëtimit të popullit shqiptar nga terrori gjenocidal i Serbisë okupatore të Slobodan Milosheviqit.
  Në kuptimin pozitiv, pavarësist se kush e ka nënshkruar Marrëveshjen e Rambujesë nga ana e delegacionit shqiptar sipas detyrës zyrtare, në historinë kombëtare shqiptare dhe ndërkombëtare, pa dyshim se kanë hyrë drejtuesit dhe heronjtë dëshmorë të UÇK-së (si Adem Jashari Fehmi e Gjevë Lladrofci, Ilir Konushefci, Zahir Pajaziti e shumë të tjerë), sepse  UÇK-ja me zhvillimin e luftës së saj të pakompromis, si dhe të mbështetjes parezervë të Amerikës, ishte faktori vendimtar në ndërkombëtarizimin e çështjes së Kosovës. Kjo staretgji e politikës amerikane  ishte shumë pozitive dhe lehtësuese për palën shqiptare ngase drejtpërdrejt me ndihmën e politikës dhe të diplomacisë amerikane, të drejtuar nga Madeline Albright  etj., arritën që të triumfojnë mbi palën negociuese agresore serbe në Rambuje, e cila hudhi poshtë të gjitha variantet opcionale paqësore, të propozuara nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe të aleatëve të saj evro-perëndimorë. Së treti, s’ka dyshim se arritja e Marrëveshjes së Rambujesë (shkurt 1999) ishte pozitive për Kosovën ngase bëri të mundur ndërhyrjen ushtarake të NATO-s kundër RFJ(Serbisë dhe Malit të Zi), ndërhyrje kjo, e cila, regjimin politik dhe terrorist gjenocidal të pushtetit shtetëror të Slobodan Milosheviqit, e detyroi me dhunë që të tërhiqet  nga Kosova në Serbi. Së katërti, si rezultat i arritjes së Marrëveshjes së Rambujesë, mëpastaj (pas bombardimeve 78-ditëshe të NATO-s mbi Serbinë dhe Maline ZI), pasuan edhe Marrëveshja ushtarko-teknike e Kumanovës, që shënoi kapitullimin definitiv të ushtrisë, të policisë dhe të paramilitarëve çetniko-fashistë serbë  në Kosovë, me ç’rast, më pas u krijuan kushtet reale, që Këshilli i Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, më 10 Qershor 1999, miratoi Rezolutën 1244 për Kosovën, sipas së cilës de facto dhe de jure, Kosova u vu nën protektoraratin ndërkombëtar të OKB-së (UNMIK+ KFOR). Mirëpo, edhe kjo Rezolutë është e mangët në kuptimin historiko-jurdik ndërkombëtar, sepse në një paragraf të saj “Kosovën e konisderon si  territor të RFJ(Serbisë dhe Malit të Zi). Së pesti, nuk duhet të harrojmë faktin se, si Marrëveshja e Rambujesë, ashtu edhe
Rezoluta 1244 e KS të Kombeve të Bashkuara kanë difektet e veta në kuptimin juridiko-poltik ndërkombëtar, sepse asnjëra, as tjetra  në “lëndën”  e tyre nuk kanë sanksionuar parimin e së drejtës së vetëvendosjes së Kosovës, që pas kalimit të afatit të parashikuar të administrimit  të  protektoratit ndërkombëtar, ajo të fitonte statusin e plotë të pavarësisë së saj. Pikërisht, këto të meta të këtyre dy dokumenteve të theksuara ndërkombëtare, kanë prodhuar edhe  efekte negative pas  vendosjes së procesit paqësor në Kosovë (1999-2005) ngase brenda periudhës gjashtëvjeçare, popullit shqiptar të Kosovës (mbi 90%) i është mohuar e drejta legjitime dhe legale, që të organizojë ndonjë referendumi (si institucion më i lartë demokratik dhe ligjor) për deklarimin e tij në mënyrë demokratike dhe të ligjshme në favor të shpalljes së pavarësisë së Kosovës si shtet sovran dhe i pavarur nga Serbia kolonialiste.
  (1)    Aspekti ekonomik
  Shikuar vetëm në prizmin e leverdisë individuale ekonomike të Veton Suroit, si dhe të “magnatëve” të tjerë shqiptarë, të cilët janë duke e shfrytëzuar dhe sunduar Kosovën qe 16 vjet rresht, përmbajtja e kësaj deklarate është e jusitifikueshme, sepse  me nënshkrimin e “çdo pavarësie të kushtëzuar” për Kosovën, Veton Suroi, si dhe “beglerët” e rinj dhe të vjetër të  tipit të tij, do t’i shumëfishonin bizneset  dhe përfitimet e tyre materiale  në valutë të fortë evropiane dhe ndërkombëtare. Kjo është arsyeja kryesore pse Veton Suroi  ka deklaruar për opinionin  se “ është i gatshëm të nënshkruajë çdo gjë që e ka emrin pavarësi”, domethënë çdo pavarësi të kushtëzuar për Kosovën, e cila kur të “përkthehet” serbisht, do të thotë “pavarësi” nën robërinë koloniale shekullore të Serbisë së Madhe gjenocidale, të “moderuar” nga ndonjë “bisht” politiko-juiridik dhe ushtarak i Bashkimit Evropian(BE).
   Me njohjen e pavarësisë së kushtëzuar të Veton Suroit, shqiptarët, as   Kosova nuk do të përfitonte asgjë në planin ekonomik, as politik, as kombëtar, as të pavarësisë së njëmendtë, por vetëm individët dhe grupet e ndryshme të interesit, të cilat sikurse deri tani, së bashku me partnerët e tyre ekonomiko-tregtarë të Serbisë kolonizatore dhe të shoqërisë konsumatore, do të vazhdonin me vazalitetin e shfrytëzimit ekonomik dhe politik  të shqiptarëve dhe të Kosovës. Spekulimi i “folozofisë” politiko-propaganidstike (në emër dhe për llogari të interesit ekonomik të shfrytëzuesve të brendshëm dhe të jashtëm të Kosovës) me “sintagmën joshëse” (në “llogari të “interesit të përgjithshëm” të Kosovës) se: “Jam i gatshem te nenshkruaj cdo gje qe e ka emrin pavaresi, prapashtesat nuk ngrene peshe” (Korrieri, 23.12.2005), në asnjë mënyrë nuk i referohet pavarësisë së Kosovës,  sepse historikisht, demokratikisht, politikisht, juridikisht, moralisht dhe kombëtarisht  emëruesi i  çdo pavarësie të kushtëzuar “me prapashtesa të parëndësishme” të Veton Suroit, nuk është pavarësi e Kosovës, por varësi e plotë nën protektoratin e huaj neokolonial  serbo-ndërkombëtar. Pavarësisht se si do të quhej protektorati i ri neokolonial mbi Kosovën ( “EURMIK” apo  “SERBOMIK”), që do të nënshkruhej dhe do mbështetej nga talentët negativë të politikës negative shqiptare, ai do të jetë vetëm në dobi të  Serbisë gjenocidale dhe të aleatëve të saj (të vjetër dhe të rinj) rajonalë dhe  evro-ndërkombëtarë.
  (2)    Aspekti politiko-juridik
  Aspekti politik i “tezave transicionale-tregtare” të strategjisë afatgjatë të interesave ekonomike vetjake dhe grupore të  “selimsulltanëve” të “moderuar” të politikës kolonialiste të Serbisë, se janë të gatshëm të nënshkruajnë çdo pavarësi me: “parashtesa ” ose “parapashtesa” për Kosovën nuk mund të shpjegohen po qe se nuk merren në konsideratë në mënyrë komplekese dhe koherente të gjithë “eufemizmat” dhe “draftet evazive” të strategjisë gjeopolitike të “hartës së re transicionale” të Evropës, sipas të cilave  çështja koloniale e Kosovës (në kuptim të ngushtë) dhe  çështja kombëtare shqiptare në Ballkan (në kuptimin e gjerë), parashikohen të “zgjidhen” në një kohë më të përshtatshme (ndoshta) dikund në shekullin XXII, pasi të jetë shumëzuar numri i “ talentëve të moderuar” të pavarësisë së kushtëzuar të Kosovës, të cilët llogaritën nga   “argatët” më të sigurt dhe më besnikë të “zgjidhjes përfundimtare” të statusit të Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike në kuadrin e ideve dhe të koncepteve të “bashkimit konfederal”  serbosllav në Ballkan (i cili, vërtet, s’ka rëndësi se me çfarë “bishtitë cunguar” do të jetë: evro-lindor, evro-qendror apo evro-perëndimor, sepse këtë “zgjidhje” qe më se 16 vjet, tanimë  e kanë bërë tejet qartë “tezat vizionale-integruese-ekonomike” të politikës  liberale të bildizmit dhe të sorosizmit etj., të sanksionuara në “Paktin e Stabilitetit për vendet e Evropës Juglindore”. Për t’i kuptuar tezat nebuloze dhe të pasakta të aktorëve të “agjendave strategjike” të BE-së dhe mbështetësve të saj në kuptimin e gjerë ndërkombëtar, duhet të vihet në dukje fakti se, nuk janë kurrfarë zgjidhjesh fatlume vendosja e protektorateve (pavarësisht nga emërtimet e tyre të marketingut politiko-propagadistik dhe ekonomiko-tregtar në shkallë rajonale a evropiane) evro-ndërkombëtare ( me afat të shkurtër apo të gjatë) mbi Kosovën, as Shqipërinë Etnike. Justifikimi, sepse  asnjë formë protektorati ndërkombëtar nuk është, as nuk mund të jetë substitut i lirisë, i drejtësisë, as  i pavarësisë, atribute këto, të cilat mund të realizohen vetëm në kuadrin e shtetit kombëtar shqiptar. Prandaj, koncepti i “shoqërisë së hapur” konsumatore juridikisht nuk mund të pranohet si “automatizëm pozitiv” i zgjidhjes së çështjes koloniale shqiptare në Ballkan (duke përfshirë, së këndejmi, edhe Kosovën me bagazh kolonial serbo-malazez 100-vjeçar). Realisht, ideja konceptuale-vizionale  e  “shoqërisë së hapur” mund të jetë e aplikueshme vetëm për shtetet sovrane siç janë Anglia, Gjermania, Franca etj., të cilat e kanë të zgjidhur statusin e tyre nacional dhe shtetëror. Përndryshe, po qe se, do të vinte në shprehje mohimi i komponentit nacional dhei shtetëror i  këtyre shteteve evropiane për hir të interesave ekonomike dhe të tregut të lirë liberal të “shoqërisë së hapur” të Xhorxh Sorosit dhe aktorëve të tjerë, atëherë as Anglia, as Franca e as Gjermania kursesi nuk do të pranonin, që të aderonin në një shoqëri të tillë “të hapur”, shoqëri kjo, e cila jo vetëm çështjen shqiptare, por tërë Ballkanin e konsideron dhe e trajton vetëm  si “problem ekonomik”(!) Tezë e gabueshme kjo, sepse as Kosova-Shqipëria Etnike e kolonizuar nuk janë thjesht “probleme ekonomike”  dhe tregtare, por mbi të gjitha janë çështje politike koloniale, që para së gjithash,  kërkojnë zgjidhje politike  antikoloniale, duke zbatuar me konsekuencë të drejtën e vetëvendosjes, e drejtë kjo, e cila, pa dyshim, më pas do të bënte të mundur edhe zgjidhjen e problemeve ekonomike dhe të çështjeve të tjera jetësore të shoqërisë së lirë dhe sovrane shqiptare.

ÇKA PERFAQËSOJNË  INSTITUCIONET E KOSOVËS PA KOMPETENCA
DHE MUNGESË IMUNITETI ?!

( INSTITUCIONET E KOSOVËS DEKOR I LOJRAVE NDËRKOMBËTARE)

Po,  derisa "presidenti"qe pretendon se perfaqeson popullin e Kosoves,
vazhdon me dekorime për "Medalje te Arte per Pavaresi" LDK-ne(lexo-vetveten)
dhe deshmoret te cilet konsideroheshin se ishin aktiviste te LDK-se, atehere
me lehtesi mund te konstatosh gjendjen e tij etike, madje madje dhe estetike
etj……..,per faktin se ky njeri, ky njeri, o ky njeri me kete veprim ka
lenduar tashme jo vetem njehere familjet e Zahir Pajazitit, Bekim
Berishes(ABE-se), Fehmi Lladrovcit, Ismet Jasharit-Kumanoves,Tonit-Micit, Si
mud të spjegohet ndryshe pos një demagoxhi, dekorimet e keti njeru, qe ne
kete menyrë vazhdon ta përqajë dhe me tutje popullin martir të Kosovës, duk
i ndarë  familjet, deshmoret dhe qlirimtaret !

Eshtë betuar në sencen konstituive te Parlamentit, se tani e tutje do ta
perfaqesoi popullin e Kosovës, se do te jetë simbol i unitetit,  prandaj të
gjykuar realishtë me emocione partiake dhe ideologjike,  sa kan vend!

Pjesa aktive qe me punën dhe veprimtarin e tyre te guximshme kontribuan për
kete gjendeje te pas luftës,  themi se serishë janë dinamik dhe nuk kenaqen
me pozitat ekzistuse të status-co, duke kerkuar dinamizem  nga institucjonet
në rrespektim të votës nga qytetaret e Kosovës.  Vetknaqesi ne rrafshin
politiko-diplomatik don te thotë humbje kohe,  kaluan 6 vitesh nga lufta
qlirimtare dhe nese vazhdoim te vetnumroim jo vetem ne rrafshin ekonomik por
mbi te gjitha ne ate politik e institucional dhe qeshtja nacional do të
mbyllet në rreth vicioz e pa zgjedhur.  Jan duke na u sillur skenare
ugurzeza,  që e drejta e keti populli të Kosovës mos te rrespektohet për
pamvarsi dhe sovranitet të Shtetit të Kosovës, edhe pas miratimit të
rezulutës  për pamvarsi.

Te gjitha devijmet shoqerore, ekonomike, juridiko-gjygjsore, të sigurisë dhe
rendit, të luftës ndajë krimit nga të gjitha permasat, vijën si pasoj e mos
veprimeve te nevoishme pikerishtë nga keto institucjone sado te brishta qe
janë duke aluduar ne mungesa te kompetencave! Zaten, mos ligjeshmeria dhe
kushtetuteshmeria e plotë e Parlementit të Kosovës rezullton me mos
validitetin politik dhe kushtetues të vendimeve, dekretimeve, ligjeve që i
miraton seanca Plenare, deklarata dhe rezuluta të saja, dhe mungesen e
imunitetit të delagetve të zgjedhur nga vota e lir e qytetarve të Kosovës.
Pra më shumë ka imunitet ligjor polici se sa delegati! Qudirat e tilla
eksprimentale që nuk i njefë praktika parlamentare e shteteve juridike as
kund ne ruzulin toksor, po provohen edhe me tutje me popullin e kosovës, dhe
institucjonet e saja. Klasa politike e Kosovës jeton e entuziazmuar nga
vetknaqesia, për qudin e sajë!

Ka kaluar koha e logjikave paterneliste atehere kur ndaheshin njerzit apo
popujt ne te vegjel dhe te medhaj, në sunduse dhe të sunduar,  sepse atehere
ka munguar guximi qytetar për vlersim, kundershtim apo sygjerime qofshin ato
drejtuar institucjoneve apo liderve te tyre!

Themi se vota rrespektohet jo vetem me degjushmeri por vota e lirë
rrespektohet atehere kur elektorati kerkon vazhdimishtë përgjegjesi nga
pjesa e votume-e ndertuar ne institucjone, ne plyralizem nuk ka më verberi
politike!

Jeneqer politik, mund te konsiderohen vetem ata qe ia mbathen me ndimen e
armikut ne kohen më te veshtir për popullin e Kosovës.  Individ apo grupe
politike, që kann marrur mandatinn për ta ushtruar „pushtet“ politik dhe
institucional, duhet të lirohen nga menyrat e  mashtrimeve dhe rrugës 
pacifiste, duke menduar që një popull ta ven ne gjumin politik. Sa më parë 
te lirohemii nga gjumi politik, liria dhe pamvarsia e Kosovës do të bëhet
konkrete!

Diskutimi për te verteten nuk mund te thuhet se ka ndikim negativ ne
maradhenje ndernjerzore, dhe politike, por sigurishtë se e ngrit
vigjilenncen  dhe guximin intelektuale tek njerzit që duan te ken autonomin
e të menduarit, dhe të lirohen nga njëmendesija totaliteare!

Sigurishtë,  fryma demokratike e dabatimeve dhe diskutimeve te lirë na i
krijon shancat më te medha pär ta konkretizuar vullnetin e popullit të
Kosovës ne krijimin e Shtetit juridik, duke na liruar nga premtime 
iluzioniste dhe fataliste.

Takimet e pas luftës s.psh. ai i Vjenës pa u pytur fare institucjonet e mbi
te gjitha Parlamenti i Kosovës, dhe takimeve tjera që mund të bëhen nen hije
apo largë syrit dhe veshit të popullit, po na sjellin pasoja gjithnjë me
zhagitje  te panderprera  te proqeseve  për vendosjen e qështjës së
pazgjidhur të kosovës.

Të gjykuarit e shëndoshë, madje edhe parimet shkencore nuk e pranojnë se
diçka që është e çrregullt kalon në diçka që është e rregullt me të qëlluar
apo rastësisht.
Njerëzit e dobët kurrë nuk bëjnë ndryshime. Ndryshime bëjnë vetëm njerëzit e
mdhej - vizionarët, ata që janë të gatshën të sakrifikojn.  Ta duam
veteveten qe te na duan te tjeret!

Duhet të shpresoim te ndërgjegjsimi i YN! me vet faktin se në teritorin e
ton Kombëtar
në të kaluarën, kan ndodhë holokausta të tipit të Aushwicit, dhe do të
gjykojmë drejt që mos të përseriten  siq ndodhi me Prekazin, Reqakun,
Izbicën etj.

  Në Kuranin e shenjt , pikërisht në suren 23 ajeti 34 thot kështu:
" E nëse i përuleni një njeriu që është si ju, vërtet, atëherë do të jeni të
humbur e të mashtruar."

Si po shifet falenderimi dhe rrespekti i takon vetëm të Plotfuqishmit, që
dha lejen per krijimin e UÇK-së, që mëpastaj na e sollën këtë trohë liri.

Ibrahim RUGOVA NË DUAR TË MAFISË
THOT BUJAR BUKOSHI !

“Kemi të bëjmë edhe me një strukturë mafioze”  thekson Bukoshi.
Ndërkaq Qeverisë Haradinaj, Bukoshi thotë se nuk do t’ia jepte as njëqind
minuta. Përbërja e saj, sipas tij, nuk është përfaqësuese për Kosovën.
“Ajo në asnjë mënyrë dhe me asnjë kriter nuk e përfaqëson as nuk e nderon
Kosovën me potencialin e saj politik. Në përgjithësi, është një seleksionim
tmerrësisht negativ i kuadrit udhëheqës dhe kuadrit ekzekutiv”, thotë
Bukoshi, për të shtuar se e vetmja rrugëdalje për të dalur Kosova nga kjo
rrugë pa krye janë zgjedhjet e jashtëzakonshme, rënia e kësaj qeverie dhe
shpërndarja e parlamentit.

Fjalët e vërteta janë të pakëndshme, por fjalët e këndshme nuk janë
gjithmonë të vërteta. Po të dëgjoni deklaratat zyrtare dhe mediat zyrtare
dhe politikanët tanë optimistë, keni përshtypjen se i kemi punët shumë mirë,
përveç disa cikrrimeve që kanë mbetur të kryhen. Por po t’i siguronit viza
rinisë sonë për vendet perëndimore, nuk e di sa pak të reja dhe të rinj do
të mbeteshin në Kosovë. Këtu nuk e kam fjalën vetëm për gjendjen më se të
rëndë sociale, por në përgjithësi.

Pas luftës, në gjykata të ndryshme të Kosovës janë mbajtur kryesisht procese
kundër ish-pjesëtarëve të UÇK-së, apo të TMK-së. Në anën tjetër, përkundër
asaj se flitet më të madhe për korrupsionin dhe kriminalitetin e
shumëllojshëm ekonomik e më gjërë, ku apostrofohen edhe emra të caktuar të
politikanëve dhe qeveritarve, ky segment vazhdon të mbetet i paprekur nga
drejtësia.

Strukturat përkatëse të administratës ndërkombëtare,  këtu kanë informata të
bollshme dhe deri në hollësi, lidhur me dukuritë që janë fatale për
ardhmërinë e Kosovës, siç janë korrupsioni,  dhe shpërdorimet nga më të
ndryshmet, që në secilin vend normal parandalohen, luftohen dhe ndëshkohen.
Sot në Kosovë,  shpërdorimi i parave publike dhe të taksapaguesve janë bërë
sekrete publike, si e drejtë e vetëkuptueshme  që gradualisht po e merr të
drejtën e qytetarisë në moralin publik dhe po vazhdon të bëhet gati si
dukuri normale, me pretendime për mbrojtje institucionale.

Karakteristikë e politikanëve të dështuar ose e politikanëve që gjenden para
dështimit është shurdhimi dhe verbërimi i qëllimshëm i dukurive devijante.
Tipari kryesor në figurën e tij prej fillimit mbetet pasiviteti thuajse i
plotë politik, dhe shpesh jep përshtypjen e një figure që jeton në botën e
mitologjisë, që nuk jeton më në botën e halleve, problemeve dhe sfidave me
të cilat përditë ndeshen qytetarët e Kosovës.

çfarë mospërfillje  vazhdojnë të tregoin liderë që vjedhin ardhmërinë e
këtij vendi dhe të gjeneratave që vijnë pas nesh, nuk është puna vetëm e një
personalitet politik. Mjafton të shikosh rreth vetes dhe të shohësh se në
këtë vend asnjë sferë e jetës së organizuar nuk funksionon as për së afërmi
sa duhet. Por, pasjë e kesajë dukurie eshtë krijimi i një mentaliteti pasiv
vetem për kerkim lemoshe!
Në vendet demokratike,  veprime imorale janë blerja e postit, korrupsioni,
hajnitë dhe shpërdorimet e parave publike, për qka ndershkohen duke u 
dënuar sipas ligjeve pozitive bile me rreptesi.  Në Kosovë, blerja e disa
posteve të ministrive nuk skandalizon askënd, bile edhe arsyetohet si
zotësi, aftësi, shkathtësi, pra konsiderohet si vlerë! Dhe në të njejtën
kohë, me po atë amoralitet, klasa institucionale heshtë dhe vetem heshtu
duke i amaortizuar  denoncimet
për keto kadegori të përditeshme devijuse. Populli i Kosovës, nuk ka idenë
se çfar po  bëhet pas perdes, dhe me keqardhje me bekimin e votës se tyre.

Sigurishtë,  se institucjoni i Presidentit ka përgjegjesin para një pjesë te
madhe te popullit të kosovës,  pra jo vetem të atyre që e votuan por dhe të
atyre që nuk i besuan dhe nuk e
kan pranuar si "President" të tyre,  për keto arsye:

1. Sepse, ka vazhduar ta perserit veten e tijë me një shperfillje të
interesave politike dhe nacionale, me plotë frymë  pacifiste që ende nuk dha
frytet e premtuara që 15 vite,

2. Sepse,  vazhdon mos të i pranoi vlerat e luftës qlirimtare të Kosovës,
edhe pas 6 vitesh,

3. Sepse, vazhdon. Që kontributin historik të UQK-së,  dhe  gjithë mertiat e
sajë  te ia dedikoi të  tjerve,

4. Sepse,  vazhdon me gafet e tija që i ka tejkaluar qdo limit te arsyeshem
etik, njerzor dhe politik,

5. Sepse,  vazhdon të jetë njeri i “priviligjuar” nga faktori relevant
ndekombetar,  duke u mbeshtetur ne strategjin e tijë për zhagitje të
proqeseve, dhe më tutje….


Ftesa puplike e Vatikanit, për pjesemarrje në diten e vorrimit të Papës ne
kete vit, që delegacjoni i kosovës të gjendet ne kuadër te delegacjonit
serbë, vertet ishte skandaloze, po hjeki maskat e gjithë asajë fushate
mashtruse se  Vatikani e perkrah kosovën dhe popullin e sajë!  Se presidenti
ka krijuar vetknaqesi se qdo gjë eshtë ne rregull sigurishtë rrethë tijë por
jo për kosovën, siq po vertetohet ditate ditës!

Shqetesimet nderkombëtare për gjendjen ekzistuse,  po i shprehin  shumë të
deleguar nga qendrat vendose ndekombetare, siq ishte rasti me z.Xhemi Shia i
cili konfirmon se status-kuo nuk i konvenon Kosovës dhe popullit të sajë,
dhe  situata e tanishme thot se nuk i konvenon as situatës së përgjithshme
rajonale! dhe fton subjektin politik dhe institucional që te jenë më dinamik
dhe aktiv në përshpejtimin e zgjidhjës së qeshtjës statusit për kosovën.

Eshtë e drejtë e individit,  të bën ndryshime pozitive,  ne te menduarit për
qeshtje te caktuara ne rrafshin politik, diplomatik, Institucional dhe mbi
te gjitha nacional! Shendrrimi i një politike pacifisto-nihiliste në një
politik guximi me një dinamizem pragmatik që ti pengoi nderhyrjet e disa
skenareve te jashtme për te lozur me qeshtjen e Kosovës deri ne pafundesi,
eshtë  e drejtë dhe obligim kushtetues i liderve institucional, natyrshme që
  tani e tutje të e perfaqesoi politiken reale  për krijimin e Shtetit të
kosovës.

Pysim, ku mbetet interesi politik dhe institucional për kete kadegori
njerzish, që din dhe mendoin vetem për veten e tyre!  Sa dhe si e perfaqeson
kosovën po shifet dhe vertetohet qdo ditë, dhe sa suksese kan arritur ne
kete perfaqesim!
Pra,  Presidenca udhehiqet nga një njeri që i  intereson vetem  ai të jetë i
pari pra të zgjidhet kryetar siq eshtë rasti i fundit  i  forumit politik, i
cili po e kthen Kosovën për 5 vite pas atehere kur nuk kishim institucjone
te zgjedhura me voten e qytetarve!
Keshtu vazhdohet të luhet me fatet e proqeseve politiko-diplomatike, dhe
fati i statusit politik për Kosovën po shtyhet gjithnjë me gjetjen apo
qpikjen e formave te reja kinse te veprimit politik.

Për keto vonasa-zhagitje për fatet e Kosovës tani nuk bien vetem nen
pergjegjesin e një njriu,  apo institucjoni,  por dhe  të disa lider tjerë
politik që kan filluar te krijojnë vetknaqesi duke ra nen ndikim të
skenareve te huaja dhe duke u bërë pengesë e realizimit të synimeve te
natyreshme dhe historike për Shtetin e Kosovës!

"Forumi joformal politik, i propozuar nga shefi i UNMIK-ut Soren Jesen
Petersen, nenkupton krijimin e një organizmi paralel karrshi institucioneve
të përkohshme vetëveqeverisëse të Kosovës të dala nga zgjedhjet e lira dhe
demokratike. Çfarëdo përmbajtjeje që do të ketë ky forumë (këshilldhënës apo
vendimmarrës) është rrënim i institucioneve demokratike, ose anashkalim i
tyre në kohën më vendimtare për të ardhmen e Kosovës. Nëse do të jetë ky
forum këshilldhënës, atëherë rezulton se institucionet e Kosovës nuk i
paskan këshilltarët e vet. Nëse ky forum do të jetë vendimmarrës, siç
pretendohet nga opozita, atëherë kjo do të thotë grushtshtet ndaj
institucioneve vendimmarrëse të Kosovës që është parlamenti, i cili më nuk e
ka autoritetin e vendimmarrjes sepse këtë po ia "grabit" forumi i propozuar.

Po, flitet se ky forum do të merret vetëm me disa çështje të rëndësishme për
Kosovën, siç janë decentralizimi, komisioni për negociata eventuale për
statusin politik të Kosovës etj. Por, shtrohet pyetja a nuk e paskan
autoritetin institucionet e Kosovës që të merren me këto çështje kapitale
dhe ku qëndruaka rëndësia e krijimit të tyre, meqë po krijohet "forumi" si
parlament paralel i këtij të tashmit.
Të gjitha subjektet politike, të cilat, siç po thuhet, do të përfshihen në
këtë forum, janë të përfaqësuara në parlament dhe aty e kanë vendin që t'i
shprehin qëndrimet e veta lidhur me çështjet për të cilat po formohet ky
forum.
Nga ana tjetër, me formimin e këtij forumi do të krijohet një përçarje edhe
më e madhe midis
subjekteve politike të përfaqësuara në parlament, sepse secili subjekt synon
që të ketë rolin kryesor në këtë forum, me të cilin në fakt po ndrydhet
vullneti i popullit i shprehur me votën e lirë në zgjedhjet e mëparshme dhe
këto të fundit, por shkohet dhe më tutje duke u gjetur dhe organizime tjera
të forumeve, grupeve apo komisjone dhe nenkomisjone e qka mund te
pasojnë….në te ardhmen e afert apo te larget ….dhe keshtu vazhdon lojra e
administratës nderkombetare me lideret tan politik dhe institucional sa për
fitim kohe për ata dhe humbje kohe për popullin e kosovës .

Sylë ARIFI, av. puplicist

BAROMETRI DIPLOMATIK
  Prof.Dr.Mehdi HYSENI
17 dhjetor 2005
  
     KOSOVA SHQIPTARE NUK ËSHTË  “MALL KONSUMI”
     I BURSËS SË ZEZË  RUSO-SERBO-SLLAVE!
              
  ·        Boris Tadiq: “Kosova nuk është në shitje”(Rossijskaja
Gazeta,16.11.2005).-Çfarë hipokrizie morale dhe politike e propagandës
antishqiptare e kryetarit aktual të Serbisë(!?)
  ·        Natyrisht se Kosova nuk  është, e as që do të jetë ndonjëherë në shitje
si plaçkë koloniale apo si “plaçkë kishtare-shtetërore multidemokratike” e
Serbisë, sepse  ajo ishte, është dhe për jetë të jetëve, do të jetë  shqiptare dhe
e Shqipërisë Etnike!
   Së pari, më vjen mirë që, së fundi, edhe kryetari i Serbisë gjenocidale, Boris 
Tadiq paska “evoluar pozitivisht” në pikëpamjet dhe  në    qëndrimet e tij
politike, duke kuptuar dhe, pasur  më se  të qartë se   Kosova shqiptare “nuk
është në shitje”, e unë do shtoja, duke nënvizuar me përgjegjësi të plotë, se
Kosova nuk është, as nuk mund të jetë në shitje, as nuk ka më asnjë gjasë reale,
që të rikolonizohet  ose  të rianeksohet  nga serbët gjenocidalë dhe nga Serbia
kolonialiste gjenocidale (pavarësisht nga premtimet e fshehta dhe të hapura të
mbështetjes së Rusisë),  sepse ajo me mijëra vjet ishte, është dhe do të jetë
pronë e paluejtshme  e shqiptarëve dhe e Shqipërisë Etnike. Këtë të vërtetë mbi
Kosovën, duhet ta marrin në konsideratë sa më parë të jetë e mundur si tadiqët
çentiko-nazifashistë serbomëdhenj, ashtu edhe kameleonët “e
moderuar-demokratë-kosmopolitë shqiptarë” (pavarësisht se cilit brez a gjeneratë
të kolaboracionizmit i përkasin ata; pavarësisht se në çfarë
 shkalle e kanë përkrahjen nga faktori i jashtëm evro-ndërkombëtar a ballkanik
serbo-sllav, si dhe pavarësisht se ku e kanë kryerë “mejtipin” ata), të cilët
Serbia së bashku me aleatët e saj proserbë ndërkombëtarë, është vënë në ofensivë të
gjetjes dhe të rekrutimit të tyre në “listën e përshtatshme” të demokracisë
hibride, me synim të fundit, që ata të jenë bartësit kryesorë të arritjes së
“kompromist politiko-juridik” serbo- shqiptar për statusin e ardhshëm të Kosovës.
Ndryshe, së shpejti do të përballën me fuqinë e argumentit dhe të drejtësisë, që
janë jo vetëm në anën e arsyeshme të së drejtës së vetëvendojes dhe të pavarësisë
së Kosovës, por edhe të procesit të ribashkimit të shqiptarëve dhe të trojeve të
tjera të Shqipërisë Etnike e  jo të mbrojtjes me çdo kusht të sovranitetit kolonial
serbomadh mbi Kosovën, përkatësisht të mosndryshimit të kufijve artificialë të
Serbisë kolonialiste. Së dyti, Boris Tadiqi, Vojislav Koshtunica, Vuk
Drashkoviqi…,etj., duhet të mbajnë parasysh
 faktin se shqiptarët e Kosovës-Shqipërisë Etnike njëherit  nuk e kanë ndërmendë  të
shesin asnjë pëllëmbë të Kosovës, as të trojeve të tjera etnike shqiptare, por janë
të përqëndruar dhe të  përgatitur maksimalisht që t’i “blejnë” të të gjitha ato
territore të Shqipërisë Etnike, të  cilat Serbia + Mali i Zi dhe Greqia i kanë
kolonizuar dhe aneksuar para 100 vjetësh me dhunë dhe me gjenocid që nga vitet
1878; 1912-1913 dhe, të cilat janë janë duke i terrozuar dhe sunduar edhe sot në sy
të Evropës së bashkuar demokratike dhe të Organizatës së Kombeve të Bashkuara(!)  

  (1)   Kosova, jo më “monedhë kusuri” e tregut kolonial  serbo-rus-malazez!
    Kosova nuk është produt konsumi serbomalazez, as rus për ta plasuar në ndonjë
treg serbo-rus sllav,  por është pronë  e paluejtshme natyrore dhe historike e
Shqipërisë  Etnike dhe e shqiptarëve. Prandaj, propagandimi i politikës dhe  i
diplomacisë tregtare  i kryetarit të Serbisë, Boris Tadiq se “Kosova nuk është
në shitje”(Rossijskaja Gazta,16.11.2005), është një manovër e shkretë e
metodologjisë tradicionale e “ekuilibrit  të përfitimit me rrezik” të
ortodoksizmit serbomadh në shërbim të zonës së influences sllave dhe pansllave
jo vetëm në Kosovë-hapësirat e Shqipërisë Etnike, por edhe në tërë Gadishullin
Ballkanik. Ringjalljen e kësaj ambicjeje tradicionale serbo-ruse në  disfavor të
interesit kombëtar dhe shtetëror shqiptar, si dhe të gjithë Ballkanit si
politika, ashtu edhe diplomacia e Shqipërisë( Shqipëria demokratike e Alfred
Moisiut dhe e Sali Berishës është e detyruar të pronocohet zyrtarisht para
botës, duke i kundërshtuar dhe, duke i përgënjeshtruar  shkencërisht,
 politikisht, diplomatikisht  dhe përmes propagandas kujdestare-ditore tezat
falisifikatore dhe kolonialiste 100-vjeçare  të qeveritarëve serbomëdhenj dhe të
Kishës Ortodokse Serbe,  se Kosova është pronë e ligjshme dhe e paluejtshme e
Shqipërisë Etnike e jo e Serbisë kolonialiste dhe gjenocidale) dhe e Shteteve të
Bashkuara, duhet ta neutralizojnë dhe eliminojnë që në zhvillimin e negociatave të
ardhshme ndërkombëtare, duke i njohur pavarësinë e plotë Kosovës në përputhje me të
drejtën historike të shqiptarëve mbi Kosovën, si dhe me standardet e vlefshme të së
drejtës ndërkombëtare. Ndryshe, ekziston rreziku absolut, që negociatat e ardhshme
serbo – shqiptare, të bëhen qëllim në vetëvete, duke kaluar në anën e palës
serbo-ruse, si palë më e vendosur dhe më e përgatitur për t’i prishur bisedimet në
favorin e  interesave  të strategjisë së tyre kolonialiste dhe hegjemoniste në
Ballkan.
  (1)   Vetëm njohja e pavarësisë së Kosovës mund t’ia hapë dyert Serbisë për të
hyrë në Bashkimin Evropian(BE) dhe në NATO!
  Mirëpo, shikuar realisht, një parashikim të këtillë racional, që në një të ardhme
të afërt Serbia të aderonte në mekanizmat dhe strukturën e BE-së dhe të NATO-s,
ndër të tjera, e përgënjeshtron sheshit edhe ky konkluzion antishqiptar,
antidemokratik dhe antievropian i kryetarit, Boris  Tadiq, duke nënvizuar në
mënyrë të prerë se as Serbia, e as  ai “nuk do ta nënshkruajë kurrë njohjen e
pavarësisë së Kosovës, sepse Kosova është pjesë e Serbisë dhe e Malit të Zi. Unë
si njeri,dhe si kryetar i Serbisë kurrë nuk do ta nënshkruaj me dorën time
pavarësinë e Kosovës.”(Vecernje Novosti,15.02.2005). Po në këtë frymë Boris Tadiq,
është shprehur edhe në intervistën e tij dhënë “Rossijskaja Gazeta” se “Serbia nuk
është e gatshme të pajtohet me pavarësinë e Kosovës në këmbim të përshpejtimit të
hyrjes së saj në Bashkimin Evropian, sepse Kosova nuk është për shitje. Është  e
pamundur të mendohet që, cilido qoftë shtet demokratik të hyjë në BE nën kushte të
këtilla.”(Rossijskaja Gazeta
 16.11.2005).
  Pa marrë parasysh kuentisencën e përmbajtjes së “dëshirave të këtilla”  të
kryetarit, Boris Tadiq dhe të Serbisë së tij “demokratike”, që janë në fokus të
mohimit të pavarësisë së Kosovës, Serbia nuk ka kurrfarë të drejte morale, as
ligjore, që sikruse shtetet e tjera të pranohet si anëtar i barabartë në Bashkimin
Evropian, sepse është nën hipotekën e rëndë të sistemit të saj kolonial mbi
Kosovën, Preshevën, Bujanocin, Medvegjën, Bllacën...,etj. Kështu që, sipas së
drejtës ndërkombëtare dhe Kartës së OKB-së, Serbia, as Mali i Zi nuk kanë kurrfarë
të drejte, që të jenë anëtarë të ligjshëm të BE-së sikurse shtetet e tjera
demokratike, sepse “bagazhi” i tyre kolonialist mbi trojet etnike shqiptare,
është krim ndërkombëtar. Në këtë rast, as BE-ja, as  NATO-ja, nuk duhet t’i bëjnë
kurrfarë koncesioni favorizues Unionit të Serbisë dhe Malit të Zi, ashtu siç ka
vepruar në mënyrë antidemokratike dhe antiligjore (në kundërshtim flagrant me
dispozitat e Kartës së OKB-së dhe me normat e së
 drejtës ndërkombëtare) Këshilli i Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, duke e
rikthyer atë në gjirin e saj, pa asnjë kusht, edhe pse RFJ-ja e Slobodan
Milosheviqit, përkatësisht Unioni i SMZ-së, ka kryerë tre gjenocide kundër
Kroacisë, Bonjës e Hercegovinës dhe Kosovës (1990-1999).
  Pra, ndryshe  nga shumica e vendeve të tjera të Evropës Lindore të ish-kampit
socialist të BRSS-së, të cilat relativisht leht kanë hyrë në Bashkimin Evropian,
Serbia, së pari, është e detyruar  që të zgjidhë problemin e Kosovës si një nga
kushtet fundamentale për t’iu qasur  anëtarësimit në BE. Pa zgjidhjen e problemit
kolonial të Kosovës, aderimi i Serbisë në BE, jo vetëm se është një rrugë e gjatë
për të, por do të jetë  vetëm një ëndërr e parealizueshme ngase as ekonomikisht
nuk i plotëson asnjë nga kushtet e parapara të Paltformës strategjike
ekonomiko-integruese. Krahas problemit kolonial të Kosovës,  ekonomikisht, Serbia
është një nga vendet më të varrura nga ndihma financiare e Fondit Monetar
Ndërkombëtar (IMF).  Këtë gjendje katastrofike të ngecjes së ekonomisë serbe, e ka
pasqyruar në raportin e tij edhe Komisioni Ndërkombëtar për Ballkanin (drejtuar
nga premieri italian, Gjuliano Amato), ku thuhet se Serbia së bashku me tërë
rajonin e Ballkanit Perëndimor  është buzë
 dështimit të përpjekjeve të tyre për arritjen e ndonjë suksesi të parashikuar në
planin e zhvillimit dhe të transformimit ekonomik  sipas parametrave të kërkuar të
BE-së. Si rrjedhim, pavarësisht se qarqet serbe deklarativisht, (pa kurrfarë
mbulese, “janë të gatshëm për të hyrë në BE”) me projektet e tyre
diskriminuese-gjenocidale kundër pavarësisë së Kosovës, si dhe pa zgjidhjen e
problemeve të tjera të “nxehta” ndërkufitare me Kroacinë, me Hungarinë, me
Bullgarinë, me Bosnjën e Hercegovinën dhe me Shqipërinë, Serbia nuk ka kurrfarë
gjase për të hyrë në BE, sepse kjo organizatë politiko-ekonomike e ushtarake
integruese  rajonale nuk është sikurse struktura e Organizatës së Kombeve të
Bashkuara në të cilën Serbia dhe Mali i Zi janë rikthyer pa kurrfarë të drejte
ligjore, në kundërshtim me të gjitha rregullat dhe normat e së drejtës
ndërkombëtare dhe të sistemit pozitiv juridik  ndërkombëtar.
  Strategjia gjeopolitike  e Rusisë në funksion të ortodoksizimit serbomadh  në Ballkan\
  Vështruar në aspektin afatgjat të strategjisë serbo-ruse, e cila ka për qëllim jo
vetëm gllabërimin e Kosovës-Shqipërisë Etnike, të Ballkanit, por para së gjithash
edhe destabilizimin e Bashkimit Evropian(BE), si dhe të “përzënies” së Amerikës
nga nga Ballkani, politika e jashtme dhe diplomacia shqiptare në bashkëpunim  me
Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe me aleatët e saj lojalë veropianë, duhet ta
ndërtojnë një strategji të njësuar antiserbo-ruse, e cila do të ndihmonte, që të
vlerësohej drejt dhe në kohë  rreziku i amtisë serbo-ruse totalitare, e cila si
dikur edhe sot, është duke u shtresëzuar nëpër të gjitha poret e Ballkanit në emër
dhe për hirë të ruajtjes dhe të “mbijetuarit” e mitologjemave kishtare-shtetërore
serbe në tokat e Shqipërisë Etnike(!) Këtë strategji tradicionale afatgjatë të
Rusisë, e cila është në shërbim të “ringjalljes” së ortodoksizmit serb në dëm të
çlirimit dhe të pavarësimit të Kosovës, si dhe të territoreve të tjera etnike
shqiptare, e provon edhe
 kjo deklaratë zyrtare e kryetarit aktual të Serbisë, Boris Tadiq, me rastin e
vizitës zyrtare të tij Moskës (më 13,14,15 nëntor 2005): “ Nëse shqiptarëve iu
njihet  e drejta e pavarësisë Ballkanin e  rrezikon dezintegrimi...Rusia është një
nga shtyllat kryesore të politikës së jashtme të Serbisë, madje edhe sot kur Serbia
dëshiron të bëhet anëtar i BE-së” (Tanjug, 15.11.2005). Ja, pra, edhe diplomacia
serbe e Boris Tadiqit nuk e fsheh fare synimin e strategjisë së saj proruse,
pavarësisht  sesi  kjo “tingëllon” në veshët e BE-së, të Amerikës dhe të NATO-s.
Këtë e ka dëshmuar edhe  retrospektiva e deritashme historikje e marrëdhënieve dhe
e  interesave komplementare ndërmjet Rusisë dhe Serbisë, e cila, edhe është krijuar
si e tillë në saje të ndihmës dhe të luftërave të drejtpërdrejta të Rusisë,
përkatësisht të ish-Bashkimit Sovjetik. Pikërisht, pse në vazhdimësinë historike
Rusia ka qenë mbështetësi kryesor i interesave shtetërore,kombëtare dhe  religjioze
ortodokse serbe, edfhe
 ish-kryetari(krimineli) i Serbisë=RFJ-së, Slobodan Milosheviq (nxitur dhe i
ndihmuar dirket dhe indirekt me Kishën Ortodokse Serbe dhe me Akademinë e Shkencave
dhe të Arteve të Serbisë, si dhe nga i gjithë populli  paranoid serbomadh) zhvilloi
tre agresione kundër kroatëve, myslimanëve boshnjakë dhe shqiptarëve, duke
llogaritur në afat të gjatë, se do të jetë i ndihmuar nga “Majka Rusia”. Në një
mënyrë, politika gjenocidale dhe militariste e Serbisë së Slobodan Milosheviqit ka
qenë e ndihmuar nga Rusia e Borsi Jelcinit (në livrimin e kontingjenteve të
armatimeve dhe në njerëz-ushtarakë), e cila ka bllokuar edhe rekomandimet e KS të
Kombeve të Bashkuara për Kosovën. Për ruajtjen e konstantës historike ruso-serbe,
me iniciativën e Slobodan Milosheviqit, Parlamenti Serb më 12 prill, 1999, me
shumicë dërrmruese votash  pat  miratuar rezolutën e bashkimit të Jugoslavisë
(Serbia+Mali i Zi) në Federatën Ruso-Bjelloruse, me ç’rast ministri i Punëve të
Jashtme të Rusisë, Igor Ivanov, e pat
 vlerësuar si tejet pozitive për zhvillimin e mëtejmë të marrëdhënieve ruso-serbe.
Mirëpo, një projekt të tillë  të krijimit të një federate të madhe
ruso-bjelloruse-serbe, me sukses të plotë e pat goditur ndërhyrja ushtarake e
NATO-s kundër Serbisë, për shkak të kryerjes së gjenocidit të përgjakshëm në
Kosovë. Se sa ishte me “interes jetik” për serbomëdhenjtë dhe Serbinë gjenocidale
bashkimi i Serbisë në kuadrin e Federatës Ruso-Bjelloruse, krahas S. Milosheviqit,
qe deklaruar, edhe  kryeçetniku fashist, Vojislav Sheshel (i cili, tani së bashku
me ish-kryetarin e tij, S.Milosheviq  gjenden në bugrun ndërkombëtar të Shevingenit
të Holandës), duke nënvizuar se: “kirjimi i Federatës Ruso-Bjelloruse-Serbe është i
domosdoshëm në mos sot, në të ardhmen e afërt, sepse është e domosdoshme që popujt
sllavë të bashkohen për ta mposhtur Bashkimin Evropian, (i cili sipas konceptit të
fashisitit çetnik serbomadh, Vojislav Sheshel), është muri mbrojtës i Amerikës.”
Edhe nga konstatim
 nacionalshovinist anticivilizues evroperëndimor i Vojsilav Sheshelit, del qartë se
si në Evropën L:indore (Rusia dhe Serbia) kanë të ndërtuar strategjinë e përhershme
gjeopolitike. Këtë e provon edhe forcimi dhe sforcimi i radikalizimit
çetniko-fashist serb, si dhe rikthimi i partizanëve të “denjë”  të politikës
gjenocidale të Slobodan Milosheviqit në pozitat dhe në funksionet kyç të pushtetit
shtetëror serb edhe gjatë vitit 2005, strategji kjo, e cila sheshit  flet dhe
paralajmëron se në asnjë formë nuk ka vdekur konstanta e gjeopolitikës hegjemoniste
serbo-ruse-sllave jo vetëm në Ballkan, por edhe në Evropë e më gjerë.
  Në fund, duhet të kosntatojmë se,  për t’iu shmangur me sukses strategjisë së
këtillë ruso-serbe, e cila njësoj është e rrezikshme si për interesat vitale të
Shqipërisë Etnike, të Bashkimit Evropian, ashtu edhe për interesat afatgjata
strategjike të Amerikës, së pari, SHBA-ja, BE-ja dhe NATO-ja, duhet të njohin
cilësinë e subjektivitetit juridik ndërkombëtar të Kosovës, sepse ky do të jetë
“grushti” më i fortë që do t’ia thyejë kurrizin “Aleancës së Shenjtë”  Ruso-Serbe
si në kuptimin e ngushtë në Ballkan, ashtu edhe në kuptimin e gjerë në Evropë.
  Vetëm strategjia gjeopolitike amerikane- evroperëndimore (BE dhe NATO), e fokusuar
në mbrojtjen e së drejtës historike dhe ligjore të shqiptarëve mbi Kosovën, si dhe
mbi trojet e tjera të Shqipërisë Etnike (që është kusht i domosdoshëm dhe i
ngutshëm për shkolonizimin e  Shqipërisë Etnike, sepse pa zgjidhjen e problemit
kolonial shqiptar, Ballkani do të jetë zonë e përherhshme sizmike për
qëndrueshmërinë, për  paqen dhe për  sigurinë  e tij edhe në shekullin XXI), do të
jetë një nga barrierat kryesore, që do t’i paralizojë përgjithmonë “pazarllëqet
tradicioanle” të  integrales së sferës së interesit rus-serb-sllav në Ballkan.
  Duke qenë se, boshti ruso-serb-sllav në afat të gjatë po synon, jo vetëm që të
“pezullojë”  përfundimisht  sistemin njëpolar ndërkombëtar (me Amerikën në krye),
por njëherit është edhe kundër krijimit të Bashkimit Evropian si “superfuqi
evropiane”, për shkak të faktit se Bashkimi Evropian përherë do të jetë më afër me
Uashingtonin sesa me Moskën dhe me Beogradin, atëherë edhe Amerika me partnerët e
saj  evroperëndimorë, duhet patjetër, që të gjejë “formulën”  përkatëse për
neutralizimin e përgjithmonshëm të Rusisë dhe të  “bishtave” të saj serbo-sllavë
nga zona e interesit amerikan dhe ervo-perëndimor në Ballkan. Ndryshe, brenda një
kohe shumë të shkurtër (po qe se statusi i Kosovës  mbetet në çfarëdo forme
varësie nën vazalitetin e Serbisë kolonialiste), Rusia e mbështetur edhe nga Kina,
do t’ia arrijë që të zhbalancojë “ekuilbrin” e sistemit  njëpolar me titullarin e
i tij në krye, SHBA-në, duke tentuar (fshehurazi dhe haptazi), që atë ta
zëvendësojë me sistemin multipolar
 botëror, ku gjithësesi fjalën dhe ndikmimin kryesor do ta ketë blloku pansllavist
me në krye Rusinë, e ndihmuar dhe e favorizuar edhe nga Kina dhe partnerët e saj
evro-aziatikë ndërkombëtarë.

BAROMTERI DIPLOMATIK
  Prof.Dr. Mehdi HYSENI
13 dhjetor 2005
  
       KUSH TË “PUTHET” ME SERBINË GJENOCIDALE,  ROBËRINË E KA TË PËRJETSHME!
  ·             "Diplomacy is the art of saying 'nice doggie' until you can find a
rock.' Will Rogers" (James Der Derian, Antidiplomacy)
  
  ·              Ndoshta, së fundi, edhe Bajram Kosumi(kryeministër i qeverisë së
Kosovës), e paskësha kuptuar drejt këtë  “sintagmë përkufizuese” të nocionit të
diplomacisë  së Uill Roxhersit, në mënyrë që nesër, pas atij “duarshtrëngimi” me
Boris Tadiqin, të përfitojë në kohë për konkretizimin e objektivit të tij
diplomatik në favor të pavarësimit të Kosovës, për t’i paralizuar totalisht
ambiciet pushtuese të “arkitektëve”  dhe të eksponentëve të vjetër dhe të rinj të
diplomacisë kolonialiste serbomadhe, të cilët këtu e 100 vjet më parë kursesi të
heqin dorë nga antidiplomacia “e duarshtrëngimit” me politikanët dhe me diplomatët
 “e moderuar” shqiptarë, të cilët dikur dhe sot janë një nga pengesa kryesore e
lundërimit të anijes së pavarësisë së Kosovës, përkatësisht  të Shqipërisë Etnike.

  ·              Pavarësisht nga demagogjia dhe “pedagogjia e paqes” kosmopolitiste
dhe pluraliste e rivendikimeve të shoqërisë konsumatore (të hapur), kush të puthet
dhe të përqafohet me  serbët “demokratë”, robërinë e ka të përjetshme!
  
  
  Në politikën shqiptare, pothuaj se po “standardizohet” një ves i keq-nxitimi i
parakohshëm i pikëpjekjes me të keqën tradicionale serbosllave. Shfaqja e këtij
fenomeni paradoksal ka për pasojë mosnjohjen e historisë së marrëdhënieve të
deritashme serbe – shqiptare dhe të “teknikave negociuese diplomatike” të
diplomacisë  komplemetare serbo-evropiane kolonialiste dhe neokolonialiste.
  
  Cilat janë  shkaqet dhe arsyet, që disa funksionarë të “elitës politike” shqiptare
të Kosovës  janë vënë në garë se kush, do të jetë i pari, që t’i “shtrëngojë
duart” me kryetarin ose me kryeministrin e Serbisë (Boris Tadiq dhe Vojislav
Koshtunica), para se të fillojnë bisedimet në shkallë ndërkombëtare për zgjidhjen
e statusit të Kosovës? – Përgjigjja:  (1) Frika e pakontrolluar nga diktati i
“mentorëve” të tyre ndërkombëtarë, (2) Interesat e ngushta personale, grupore dhe
partiake; (3) “Promovimi deklarativ zyrtar” para masmediave dhe fotoreporterëve të
 huaj. Këto janë ndër pengesat kryesore, të cilat, jo vetëm në Kosovë, por efhe më
gjerë, përbëjnë negativën e kursit të politikës dhe të diplomacisë shqiptare në
relacionet ballkanike dhe evro-ndërkombëtare.
  
  Sesa këta tre faktorë (të “pahetueshëm”) po ndikojnë negativisht në formimin e
objektivave dhe të interesave prioritare strategjike të politikanëve dhe të
diplomatëve  shqiptarë, kur është fjala për prezantimin dhe mbrojtjen e interesit
kombëtar karshi politikave armiqësore kolonialiste serbo-sllave në Ballkan, si dhe
në sfondin e  marrëdhënive politike ndërkombëtare. Këtë fenomenologji
antidiplomatike të politikanëve shqiptarë e  provon edhe kjo deklaratë (me
përmbajtje negative historike, poltike, diplomatike  e kombëtare) e kryeministrit
të qeverisë së Kosovës, Bajram Kosumi, i cili para ca muajsh pat deklaruar se:
“nuk mund të mendohet krijimi i shtetit të Kosovës në armiqësi me
Serbinë”(Balkanweb,2005). Analizuar thellësisht, gjithanshmërisht dhe  realisht,
mesazhi i kësaj deklarate, pasqyron  me vërtetësi edhe  gjendjen ezkistuese të
“kastave të reja poltike” aktuale si në Kosovë, ashtu edhe në hapësirat e tjera të
Shqipërisë Etnike, se nuk ka politikanë, as diplomatë, që
 karakterizohen nga vizioni, karizma dhe pragmatizmi i tyre, kur është fjala për
zgjidhjen e problemeve akute të shoqërisë shqiptare në Ballkan.
  
   Duhet të nënvizojmë se, deklarat  e mëpastajme të kryeministrit B.Kosumi,
pozitive për pavarësinë e Kosovës, në sy të diplomacisë ndërkombëtare, nuk kanë
kurrfarë peshe politike as diplomatike, sepse bien ndesh me interesat e tyre
strategjike afatgjata, që kanë për qëllim edhe mbështetjen latente të interesave
serbe dhe proserbe në llogari të pavarësisë së Kosovës. Prandaj, duke mbajtur
parasyh një rrezik të këtillë tash për tash të pashmangshëm, sepse  diplomacia e
BE-së,e Grupit të Kontaktit, ashtu edhe UNMIK-ut, me këmbëngulje po kërkojnë që
në kuadrin e Platformës ndërkombëtare  për zhvillimin e bisedimeve serbe –
shqiptare për statusin e Kosovës, të futet edhe “procesi i decentralizimit” të
Kosovës, as kyreministri B.Kosumi, as ministrat e  tjerë të qeverisë së Kosovës
(lokalë a rajonalë; vertikale a horizontale) nuk kanë asnjë arsye pse të marrin
“yrysh” të “përqafohen” me  homologët e tyre serbomëdhenj, pavarësisht se ku iu
jepet shansi të takohen në ndonjë “ceremoni rasti”
 te Toni Bleri, te Zhak Shiraku (në Evropë) apo te Xhorxh W.Bushi (në Amerikë) etj.,
përderisa qarqet zyrtare të Beogradit, të mos heqin dorë nga vazhdimësia e
politikës gjenocidale  dhe pushtuese e Serbisë së Slobodan Milosheviqit ndaj
Kosovës dhe  shqiptarëve.
  
  “Përqafimi-duarshtrëngimi” i parakohshëm i kryeministrave a ministrave shqiptarë
të Kosovës-Shqipërisë me  përfaqësuesit e lartë të politikës dhe të diplomacisë
serbe të Beogradit, është një sinjal tejet negativ dhe ndjellakeq për parashikimin
e pavarësisë së Kosovës, sepse në një mënyrë paralajmëron “disponimin” e politikës
shqiptare, se pa “pëlqimin e Beogradit”  nuk mund të zgjidhet statusi përfundimtar
i Kosovës, ashtu siç ka konkluduar paraprakisht në mënyrë antidiplomatike” (para
se të përqafohej me Boris Tadiqin në Londër) kryeministri B.Kosumi se “ “nuk mund
të mendohet krijimi i shtetit të Kosovës në armiqësi me Serbinë”(!?) Pikërisht, në
këtë frymë, duhet të kuptohet dhe të trajtohet edhe “duarshtrëngimi” i B.Kosumit
me kryetarin e Serbisë, Boris Tadiq në një takim rasti me Toni Blerin në Londër,
më 9.12.2005”(Balkanweb,10.12.2005).
  
  . “Shumë mirë”(!) Në aspektin diplomatik, duarshtrëngimi kosumi – tadiq, do të
thotë një plus për “diplomacinë joprotokollare”. Mirëpo, në aspektin e realizimit
të interersit kombëtar, do të thotë  një minus për kryeministrin B.Kosumi, sepse
ende nuk janë krijuar parakushtet themelore për t’u “shtrënguar duart” me
përfaqësuesit e politikës zyrtare serbe, edhe pse paraprakisht disa ministra
“tekinkë-ekspertë” shqiptarë (hazira, bilalla e haruqina etj.) të qeverisjes
lokale të Prishtinës janë takuar në Beograd, në Prishtinë e në Austri me homologët
e tyre serbë, të cilët s’ ka dyshim se ia paskanë “hedhur themelet”  hapjes së
“tunelit të ri “Beograd – Mitrovicë”(?!)
  
  Pra, shikuar diplomatikisht “pikëpjekjet” dhe “duarshtrëngimet”  e politikanëve
zyrtarët të Kosovës me homologët e tyre serbë të Serbisë, përkatësisht të Unionit
të SMZ-së, nuk mund të kualifikoheshin si ndonjë “akt tragjik”, por shikuar në
prizmin e interesit  afatgjatë kombëtar të Kosovës dhe të shqiptarëve, janë
“pjellë e parakohshme”, që paralajmërojnë  poteza të gabueshëm dhe të
papërmirësueshëm për ardhmërinë e Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike.
  
  Fundja, të gjithë shqiptarët janë në dijeni se vitin e ardhshëm në “tryezën e
gjelbër” diplomatike ndërkombëtare të dialoghut serbo – shqiptar, do të vijë në
shprehje “akti i duarshtrëngimit-përqafimit” të palës shqiptare me atë të palës
serbe, si rrjedhim i ushtrimit të trysnisë dhe të diktat të faktorit
evro-ndërkombëtar. Prandaj, tani, as kryeministri B.Kosumi, as  kryeministri
S.Berisdha e as ministrat e nënministrat e tyre nuk kanë përse të marrin “yrysh”
si “pula pa krye”, që  pa zbardhur agimi për pavarësinë e Kosovës, të “merren
ngrykë” me homologët e tyre çetnikë serbomëdhenj (BorisTadiqi, Vojislav Koshtunca,
Vuk Drashkoviq, Sandra Iviq-Rashkoviq, Pavle, Artemje, Oliver Ivanoviq, të cilin
“Time” i 28.11.2005, e ka vlerësuar si një nga “politikanët më të moderuar serbë
në Kosovë...etj.”!!!), sepse ekziston rreziku potencial, që  epilogu i konfrencës
së ardhshme për statusin e Kosovës,  të jetë aq i dhembshëm, aq diskutabil dhe aq
i papranueshëm për pavarësinë e Kosovës,
 saqë “duarshtrënguesit” dhe “përqafuesit”  e palës, përkatësisht politikës
shqiptare,  “do ta humbasin rrugën në oborrin e huaj”, sepse as Boris Tadiqi,
Vojislav Koshtunica, as Vuk Drashkoviqi e as “moderatori” çetnik shovinist
serbomadh, Oliver Ivanoviq, në fund, do të refuzojnë, që të “merren ngrykë” dhe t’i
“shtrëngojnë duart” me palën shqiptare, sepse,  prapë, si dikur në historinë  e
derisotme, do t’i konsiderojnë si “palë kapitulluese” disfatiste, pavarësisht nga
“duarshtrëngimet” dhe “përqaffimet” e tyre të parakohshme,  të sinqerta, por naive
dhe të pajusitifikueshme  për mbrojtjen e interersit të përgjithshëm nacional dhe
shtetëror shqiptar.
  Pavarësisht nga intensiteti dhe ngrohtësia e sinqertë e “aktit duarshtrëngues”  të
politikës dhe të diplomacisë shqiptare ndaj partnerëve të tyre “negociues”
serbomëdhnej dhe mbështetësve të tyre (të dikushëm dhe të sotshëm) lidhur me fatin
e Kosovës,  shqiptarët e Kosovës, as të Shqipërisë nuk duhet të pranojnë asnjë
“variant politiko-juridik” për Kosovën, përveç pavarësisë së saj të plotë, ashtu
si është përcaktuar populli me referendum, me kushtetutë dhe me luftën e zhvilluar
çlirimatre kombëtare antikoloniale të UÇK-së-TMK-së, të ndihmuar moralisht,
politikisht, diplomatikisht dhe ushtarakisht nga Amerika dhe NATO-ja(24.03.1999).
  
  Sipas parashikimeve të deritashme, delegacionin e palës shqiptare  në bisedimet e
ardhshme për Kosovën, e presin dy versione më iracionale dhe të papranueshme për
pavarësinë e Kosovës: (1) Ndarja e Kosovës sipas “drfateve ndërkombëtare” të
Serbisë dhe të Kishës ortodokse Serbe. Këtë  opcion, tanimë qe 6 vjet e ilustron
rasti i ndarjes së Mitrovicës Veriore nga jurisdiksioni administrativ i UNMIK-ut,
si dhe procesi i decentralizimit-copëtimit territorial të Kosovës dhe (2) Mbetja e
Kosovës nën vazalitetin ndërkombëtar të Bashkimit Evropian (EUROMIK si substitut i
UNMIK-ut) , që njëkohësisht nënkupton njohjen e statusit të ndonjë autonomie të
kushtëzuar të Kosovës në kuadrin e sovranitetit kolonial të Unionit të SMZ-së apo
vetëm të Serbisë, po qe se Mali i Zi  do të pavarësohej nga Serbia.

BAROMETRI DIPLOMATIK
  Prof.Dr.Mehdi HYSENI
08 dhjetor 2005
  
  KOHERENCA E FALLSITETIT HISTORIKO-POLITIK DHE  JURIDIK E SERBISË MBI
KOSOVËN-SHQIPËRINË ETNIKE
  
  * Turqia Osmane ishte djepi i civilizimit serb në Ballkan!
  *  Ndërsa për shqiptarët ishte varri i identitetit  të tyre!
  
  Shkenca e mirëfilltë  objektive  e historisë politike ndërkombëtare ka provuar se
gjatë periudhës së sundimit  të Turqisë Osmane, vetëm serbët ( aspahurunë, fis
barbar, i dyndyrë  nga Azia janë civilizuar në Ballkan, duke falënderuar sundimit
osman) kanë gëzuar statusin më të privilegjuar të robit në Ballkan. Ndërkaq,
shqiptarët indigjenë në tokat e tyre stërgjyshore, nuk kanë gëzuar asnjë liri dhe
të drejtë elementare, që i kishin serbët barbarë dhe primitivë, të ngulitur në
tokën shqiptare të vilajeteve të Shqipërisë Etnike nën sundimin osman, por kanë
qenë të diskriminuar dhe të asimiluar deri në maksimum.  Kjo asimetri e pozitës së
serbëve dhe të shqiptarëve  në sistemin e sundimit të Perandorisë osmane në thelb
përgënjeshtron mbi çdo bazë tezat dhe konceptet  e  deritashme nacionalshoviniste
dhe kishtare të koherenës konvencionale  të historisë, të politikës, të
diplomacisë dhe të propagandës së aliazhuar kishtare-shtetërore serbomadhe, se
“serbët kanë qenë një nga popujt më të viktimizuar në Ballkan nga sundimi i Perandorisë Osmane”. Kjo është një e pavërtetë e madhe, por në shekuj e kapitalizuar në dobi të shkencës së historisë,
të politikës dhe të propagandës shtetërore kishtare të Serbisë. Përkundrazi,
historia objektive ndërkombëtare flet ndryshe, se  robërit serbë kanë qenë  më të
favorizuarit nga ana e Turqisë Osmane. Këtë e provon edhe argumenti aksiomatik
shkencor se serbët janë civilizuar  nën sundimin  e periudhës osmane, por në tokën
e huaj shqiptare. Prandaj, Serbia as serbët nuk kanë asnjë të drejtë morale,
njerëzore, ligjore as shkencore që Turqinë Osmane ta quajnë “ burgu më i madh për
serbët në Ballkan”, sepse ajo për ta nuk ishte kurrfarë “burgu famëkeq, as i zi”,
ashtu siç e kanë stigmatizuar me shekuj kuazishkenca historike dhe politika
propagandistike kishtare dhe shtetërore e Serbisë së Madhe dhe e
nacionalshovinistëve serbomëdhenj, sepse gjatë sundimit osman serbët  kanë arritur
që ta ruajnë identitetin dhe gjuhën e tyre.
 Ndërkaq, me shqiptarët ka ndodhur e kundërta mbase ata nuk ishin “foshnjë e
privilegjuar” sikurse serbët barbarë në truallin shqiptar, por ishin “halë në sy” e
Turqisë Osmane ngase luftonin për t’i çliruar dhe rikthyer territoret e tyre, që
kishin rënë pre nën sundimin e saj të egër antishqiptar. Për këtë të vërtetë të
pamohuar mbi statusin e robit të shqiptarëve të diskriminuar dhe të shfarsur nga
sistemi 500-vjeçar i Perandorisë Osmane, në mënyrën më objektive dhe më të qartë
flet shkenca e historisë, e politikës dhe e diplomacisë shqiptare. Prandaj, në këtë
kontekst nuk mund të tërhiqet, as nuk mund të pranohet kurrfarë paralelizimi
historik, politiko-juridik, as faktik, ashtu siç gënjen dhe falsifikon me
paturpësi, dhe pa kurrfarë argumenti të vlefshëm kuazishkenca  dhe politika
propagandistike kishtare serbomadhe se në “vijimësinë historike  shqiptarët kanë
qenë të mbështetur nga Turqia Osmane, si dhe më pas nga Turqia sekulariste, për
shkak  të komponentës fetare islame”. Kjo tezë falsifikuese 100-vjeçare serbomadhe, sa është  e paqëndureshme, është edhe absurde dhe iracionale, sepse po të kishte qenë ashtu mbi 50%  të  tokave indigjene të Shqipërisë Etnike, pikërisht nuk do t’iu kishin falur Serbisë, Malit të Zi dhe
Greqisë, por  do t’iu liheshin titullarëve të tyre legjitimë-shqiptarëve dhe
Shqipërisë Etnike. Kjo e vërtetë e hidhur shqiptare nuk është e diskutueshme, por e
diskutueshme është si për historinë, si për politikën, ashtu edhe për drejtësinë,
se si ka qenë e mundur, që barbarët serbë-robër në tokat shqiptare gjatë
Perandorisë Osmane, të fitojnë statusin e “ robit të privilegjuar” në karahasim me
shqiptarët autoktonë, për shkak të këtyre dy fakte kryesore: (1) kur dihet se
robërit serbë ishin barbarë, nomadë, të vendosur në tokat e shqiptarëve dhe të
Shqipërisë Etnike dhe, (2) kur dihet se feja ortodokse serbe nuk  kishte dhe, nuk
ka asgjë të përbashkët me fenë islame, as me konvencionalen e kulturës turke dikur
dhe sot? – Përgjigja është e thjeshtë, Kisdhën Ortodokse serbe dhe shtetin barbar gjenocidal serb, të vendosur në zemrën e tokave të Shqipërisë Etnike (dikur) me Stambollën Osmane i ka lidhur
interesi i përbashkët  (antifetar, antinjerëzor, antiligjor, antishqiptar) i
hegjemonizimit dhe i imperializimit serbosllav-turk mbi shqiptarët dhe Shqipërinë
Etnike në Ballkan. Fsatkeqësisht këtë gjendje  de facto dhe de jure e dëshmon edhe
statusi kolonial i sotëm i shqiptarëve nën sovranitetin kolonial serbo-malazez-grek
dhe maqedon. Mirëpo, historikisht, ky fatalitet i shkaktuar mbi shqiptarët dhe
Shqipërinë Etnike, si shkak dhe pasojë e sundimit të Turqisë Osmane, e cila që në
Kongresin e Berlinit (1878) dhe mëpastaj në Konferencën e Ambasadorëve të Londrës
(1912-1913), ua bëri “teslim” territoret shqiptare Serbisë, Malit të Zi dhe
Greqisë, kurse sot, Turqia sekulariste e Kemal Ataturkut, i ka futur “veshët në
lesh” hesht para kësaj tragjedie shqiptare në Ballkan, edhe pse  serbomëdhnejt dhe
Serbia gjenocidale e  kritikojnë  dhe e anatemojnë njësoj sikurse Turqinë  Osmane për shkak të
komponentes konvencionale të  “favorizimit të shqiptarëve në dëm të interesave
serbosllave në Ballkan”(!) – Një “heshtje” e tillë e politikës dhe e diplomacisë në
favor të ruajtjes  së miqësisë së deritashme tradicionale me Serbinë, nuk është në
interes të shkolonizimit të  shqiptarëve, as të normalizimit të marrëdhënieve serbe
– shqiptare  ngase Turiqa, as  Shqipëria nuk janë duke  e destabilizuar  paqen dhe
sigurinë në Ballkan, por  Serbia gjenocidale me Malin e Zi dhe me Greqinë, të cilat
edhe në kët pesëvjeçar të shekullit 21, shqiptarët po i mbajnë “pengjë” të
interesave të tyre kolonialiste dhe imperialiste.
  Shtrohet pyetja e pashmangshme: - Pse   serbët barbarë kanë qenë “robërit” më të
favorizuar në kuadrin e Turqisë Osmane?  - Në krijimin e kësaj komponenteje
absurde serbo-truke, kontributin  më të madh, dhe rolin kryesor e kanë luajtuar
lidhjet e Kishës Ortodokse Serbe me Portën e Lartë të Stambollit.. Pikërisht, në
saje të  një angazhimi dhe  bashkëpunimi  të këtillë permanent i Kishës Ortodokse
Serbe  me Portën e Lartë të Stambollës, serbët e kanë fituar “autonominë
konfesionale dhe juridike-kishtare”. Ipso facto, ky tip autonomie përbënte
kornizën e ardhshme nacional-kishtare serbe të krijimit të “shtetit në shtet” serb
në truallin shqiptar të Shqipërisë Etnike, që atë botë ishte e kolonizuar dhe e
pushtuar nga Truqia Osmane, sikurse këtu e 100 vjet më parë, e  edhe sot nën
Serbi, Mal të Zi dhe Greqi. Ashtu, siç po kërkojnë edhe sot (në fillimshekullin
21) “piemontët” e “frontit ortodoks serbo-rus-grek” Beogradi zyrtar dhe Kisha
Orotodokse Serbe, që në Kosovën shqiptare të krijohet  edhe një “shtet kishtar serb” nën maskën e sintagmës
politiko-propagandistike serbomadhe, hiq më pak se  një “shtet federativ a
konfederativ” me përbërje 7% të pakicës serbe kolonialiste serbe (!?)  Me gjithë
ambicien e përsërtijes së simetrisë historike antishqiptare të Serbisë në disfavor
të pavarësisë së plotë të Kosovës, duke e kërcënuar me modele autonomiste të
“kornizave kishtare-juridike”, të bekuara qysh nga “sulltanati” i Turqisë Osmane,
si dhe nga  carizmi i dikurshëm rus, vitin e ardhshëm në bisedimet ndërkombëtare
për zgjidhjen e statusit politiko-juridik të Kosovës nuk ka asnjë shans që të
përsëritet historia e hidhur e barbarizmit serbo-osman me krijimin e asnjë
“autonomie ose federate” e shtetit kishtar serb me 7% në Kosovë!
  Pavarësisht nga falsifikimet e historisë së shqiptareve dhe të Ballkanit nga ana
e kuazishkecnës historike, politike dhe kishtare serbe, robërit serbë gjatë
sundimit osmanë nuk kanë qenë të diskriminuar, as të shfarosur sikurse që ishte
rasti me shqiptarët në vatrat e tyre stërgjyshore ilire, por kanë qenë të
privilegjuar me atribute të autonomisë së plotë konfesionale dhe juridike-kishtare
në tokat etnike shqiptare, që gjendeshin nën sundimin anadollak osman.
  I vlen të ritheksojmë se “korniza konfesionale dhe juridike-kishtare” e theksuar
serbe e “bekuar” nga sulltanët e Turqisë Osmane, de facto dhe de jure ishte
bazamenti i rimëkëmbjes së “shtetit të shenjtë qiellor” serb në shekullin XIX,
përkatësisht i ndërtimit të Platformës së ekspansionizmit dhe të hegjemonizmit  të
krijimit të Serbisë së Madhe në territoret autoktone të Shqipërisë Etnike dhe të
shqiptarëve në Ballkan.
  Zanafilla e shpërfytyrimit të historisë së vërtetës mbi shqiptarët dhe Shqipërinë
Etnike në Ballkan nga ana e serbëve daton pra, që nga koha e Perandorisë Osmane,
kur edhe  serbët e kishin siguruar statusin e robit më të favorizuar në tokat e
vilajeteve shqiptare, në krahasim me statusin e shqiptarëve, të cilët Perandoria
Osmane i kishte zhveshur nga çdo e drejtë dhe liri elementare e njeriut deri më 28
Nëntor 1912, kur Shqipëria përfundimisht, në saje të luftërave dhe kryengritjeve
të saj shekullore ia arrin të çlirohet dhe të pavarësohet  nga sundimi 500-vjeçar
i Turqisë Osmane.
  Vërtet, në njërën anë, viti 1912 i pavarësisë së Shqipërisë ishte një kurorëzim
real i fitores së shqiptarëve mbi pushtuesin e tyre osman pesëshekullor. Mirëpo,
në anën tjetër, viti 1912-1913 shënoi edhe disfatën më të rëndë dhe më tragjike në
historinë e shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, sepse në territoret e liruara
dhe të çliruara nga vetë shqiptarët, vërshuan soldateskat terroriste-gjenocidale
pushtuese të Serbisë, të Malit të Zi dhe të Greqisë, të cilat me ndihmën e Fuqive
të Mëdha të Evropës (në veçanti të Francës dhe të Rusisë) pushtuan dhe kolonizuan
mbi 50% të territorit indigjen të Shqipërisë Etnike. Me gjithë këtë shkelje
flagrante të drejtës historike dhe asaj ndërkombëtare  të shqiptarëve dhe të
trojeve të tyre etnike, politika, propaganda dhe “shkenca”  shtetërore-kishtare e
Serbisë së Madhe,  para opinionit evropian dhe ndërkombëtar në mënyrën më të
pacipë falsifikatore zuri për të shkruar “historinë e triumfit” të turpit
serbomalazez, kinëse Serbia dhe Mali i Zi me “luftërat ballkanike” të tyre kishin “çliruar”  Kosovën dhe viset e tjera të Shqipërisë Etnike nga Perandoria Osmane. Në të vërtetë, kjo ishte rrena më e madhe,
që e fabrikoi  kuazishkenca dhe politika e propaganda terroriste gjenocidale e
shtetit dhe e kishës ortodokse serbe, këtu e 100 vjet më parë, sepse e vërteta
ishte  kjo: - Si Kosova dhe të gjitha territoret e tjera të Shqipërisë Etnike ishin
çliruar nga luftërat e përgjakshme heroike të shqiptarëve. Mirëpo, këtë fitore
tërësisht të ligjshme edhe sipas ligjeve e konventave ndërkombëtare  të luftës, si
edhe të rregullave dhe normave të së drejtës ndërkombëtare, Serbia dhe Mali i Zi ia
atribuan  “luftërave çlirimtare” të tyre kundër Perandorisë Osmane. Në të vërtetë,
kjo ishte shkalla më e lartë e hipokrizisë dhe e fallsitetit  historiko-politik,
juridik dhe luftarak e Serbisë, e cila së bashku me Malin e Zi me terror dhe me
gjenocid e invaduan Kosovën-gjysmën e Shqipërisë Etnike. Ajo  ç’është më e keqja
dhe më e papranueshme  jo vetëm për  të vërtetën historike të shqiptarëve dhe të Shqipërisë
Etnike, por edhe për gjithë historinë e Ballkanit, është fabrikimi dhe “ngulitja” e
gënjeshtrës njëshekullore anticivilizuese dhe antishqiptare nga ana e “teftereve”
të peshkopëve të Kishës Ortodokse Serbe(të tipit pavle e artemije) dhe nga “shkenca
historike”  serbomadhe, se “serbët dhe malazezët me luftërat e tyre çlirimtare
ballkanike , e përzunë sundimin osman nga trojet e tyre serbo-malazeze”(!?) – E
vërteta është në anën e historisë së Kosovës, përkatësisht gjysmës së Shqipërisë
Etnike, e cila edhe sot, si shkak dhe pasojë e fallsitetit historiko-politik dhe
juridik të Unionit të Serbisë dhe të Malit të Zi, është pronë ilegale (si në
kuptimin historik, ashtu edhe në atë juridiko-politik  ndërkombëtar) e sovranitetit
kolonial serbo-malazez. E vërteta është se, serbët dhe malazezët nuk kanë çliruar
kurrfarë territoresh të tyre “serbo-malazese”, por si hordhi barbare me kamën
çetniko-fashiste të terrorizmit dhe gjenocidit të planifikuar dhe të institucionalizuar serbo-malazez,
vërshuan në uzurpimin dhe në grabitjen e territoreve të lira shqiptare, me ç’rast
masakruan dhe dëbuan nga vatrat dhe trojet e tyre me qindra dhe mijëra shqiptarë.
Kjo është e vërteta, të cilën edhe sot e sofistikon Serbia dhe Kisha Ortodokse
Serbe gjakatare, në mënyrë që, edhe më tej të manipulojë me shkencën, me politikën
dhe me propagandën evro-ndërkombëtaree në favor të mbrojtjes së interesave
kolonialiste të Serbisë së Madhe  mbi Kosovën-Shqipërinë Etnike (Presheva,
Bujanoci, Medvegja, Bllaca..,etj.).
  Në frymën e kësaj koherence dhe hipokrizie falsifikatore kundër të së vërtetës
historike shumëshekullore dhe të së drejtës së vetëvendosjes së Kosovës dhe të
shqiptarëve të Shqipërisë Etnike, është edhe kjo deklaratë antishqiptare e
premierit aktual të qeverisë së Serbisë, Vojsilav Koshtunica :” Kompromisi nga ana
shqiptare është  i domosdoshëm, sepse  shqiptarët të drejtën e tyre të
vetëvendojes e kanë realizuar me krijimin e Shqipërisë. Kështu që, tani,
shqiptarët, pothuajse një shekull më pas, nuk mund ta formojnë edhe shtetin e dytë
shqiptar në territorin e Serbisë. Kjo thjesht, do të ishte precedencë, sepse në
tërësi do të dhunonte parimet mbi të cilat bazohet e drejta ndërkombëtare dhe
stabiliteti rendit evropian. Serbia në tërësi e respekton të drejtën që shqiptarët
ta realizojnë shkallën më të lartë të autonomisë në kuadrin e Serbisë, e cila ka
të drejtën e pakontestueshme të sovranitetit dhe të integritetit territorial mbi
Kosovën.”(Tanjug, 5.12.2005).
  Kjo tezë me përmbajtje antihistorike dhe antijuridike ndërkombëtare, kryeminstrit
të qeverisë së Republikës së Serbisë, dr.Vojislav Koshtunica, nuk është e
pranueshme për këto arsye: (1) Kosova kurrnjëherë nuk ka qenë territor serb, as i
Serbisë, por i Shqipërisë dhe i shqiptarëve; (2) Kosova  që prej vitit 1912 e deri
më 10 qershor 1999 ka qenë vetëm “plaçkë koloniale” e Serbisë gjenocidale
imperialiste; (3) Si rrjedhim i kolonialzimit serbo-malazez dhe grek njëshekullor
dmth deri më sot (viti 2005, shekulli XXI) shqiptarët as të Kosovës e as të
trevave të tjera të Shqipërisë Etnike, të cilat ende ndodhen në sundimin kolonial
serbo-malazez-grek dhe maqedon, nuk e kanë  realizuar të drejtën e vetëvendosjes,
sikurse pjesa tjetër (50%) e shqiptarëve të Shqipërisë së pavarur më 1912; (4) Nuk
është e vërtetë, siç ka pohuar nacionalisti i regjur antishqiptar, Vojislav
Koshtunica, se shqiptarët po kërkojnë të ndërtojnë “shtetin e dytë shqiptar në
territorin e Serbisë”, sepse Kosova nuk ka qenë, nuk është dhe kurrë nuk do të jetë “territor etnik serb”, por vetëm integrale historiko-natyrore, gjeopoltiike dhe e ligjshme e  territorit etnik
shqiptar,që quhet Shqipëria Etnike, e jo “territor serb”, as “Shumadi serbe”, siç
ka pohuar kryeministri  i qeverisë serbe, Vojislav Koshtunica, me qëllim që t’i
“rehabilitojë” dhe “qetësojë” nervat sklerotike të  paranojës kolektive të
serbomëdhnejve dhe të Serbisë gjenocidale kolonialiste;(5) Duke qenë se Kosova dhe
trevat e tjera shqiptare nën Serbi dhe nën Mal të Zi ende janë me status kolonial
serbo-malazez, kjo gjendje faktike tregon se ende nuk është zgjidhur çështja
kombëtare shqiptare në Ballkan. Prandaj, si rrjedhim, shqiptarët si të Kosovës,
ashtu edhe të viseve të tjera të kolonizuara të Shqipërisë Etnike, sipas së drejtës
ndërkombëtare, gëzojnë të drejtën e plotë, që të anagazhohen për shkolonizimin e
tyre të plotë, e drejtë kjo, që në asnjë mënyrë nuk e dhunon asnjë parim, asnjë
dispozitë, asnjë paragraf  dhe asnjë normë të së drejtës ndërkombëtare, as të Kartës së Kombeve të Bashkuara e as të Rendit të Ri Ndërkombëtar, përkundrazi është në frymën e tyre të plotë; (6) Duke
qenë se historikisht, serbomëdhenjtë i ndërrojnë tezat në favor të interesave të
politikës dhe të sistemeve të tyre hegjemoniste, nuk është fare e çuditshme, dhe
sigurisht nuk do të jetë i pari, as i fundit, as kreyminstri Vojislav Koshtnica, që
i “dhimbset” aq shumë “e drejta ndërkombëtare” dhe “rendi evropian” nëse Kosova do
të njihej në cilësinë e subjektivitet juridik ndërkombëtare, “do të shthureshin”
këto parime dhe norma vlerore të sistemit juridik pozitiv të bashkësisë
ndërkombëtare?! (7) Ky  “vajtim”  i V.Koshtunicës në dobi të “mbrojtjes” së drejtës
ndërkombëtare dhe evropiane nga njohja e pavarisë së Kosovës, është iracional,
tendncioz, apolitik, antijuridik, amoral, antihistorik, sepse pa kurrfarë baze,as
argumenti po kërkon nga Evropa dhe nga bashkësia ndërkombëtare, që ato t’i
revidojnë rregullat dhe normat e së drejtës ndërkombëtare dhe evropiane për të mbështetur  “sovranitetin kolonial” 100-vjeçar të Serbisë në Kosovën shqiptare?! – Kjo dëshirë e vjetër shekullore
serbomadhe e Vojislav Koshtunicës, e Kishës Ortodokse Serbe  dhe e Serbisë
gjenocidale nuk ka asnjë gjasë që të përmbushet nga Bashkimi Evropian(BE), as nga
OKB-ja, as nga Amerika, sepse është amorale dhe plotësisht antiligjore, që vret
vlerat liridashëse dhe ciivilizuese jo vetëm të Evropës Perëndimore dhe të
Amerikës, por edhe të të gjithë popujve të shkolonizuar në përmasa të përbotshme.

BAROMTERI DIPLOMATIK
  Prof.Dr.Mehdi HYSENI
30 nëntor 2005
                       
        “EXIT DIPLOMACY”  E SALI BERISHËS
          NGA KOSOVA  DHE  SHQIPËRIA!?
     Sigmund Frojdi (1856-1939), në veprën e tij “psikoanaliza” me të drejtë ka nxjerrë përfundimin logjik se “frika nuk ka ilaç”! Si duket, edhe doktori Sali Berisha me kohë e paska kuptuar drejt këtë konkluzion shkencor të  babait të psikoanalizës, shkencëtarit të famshëm vjenez me origjinë hebreje, sepse  ndryshe,  si kryeministër i qeverisë shqiptare nuk do të kishte pohuar se : “Kosova nuk duhet të bashkohet as me Shqipërinë as me Serbinë. Ajo duhet të kërkojë pavarësinë e vetme.” (BallkanWeb, 28.11.2005).
   Pavarësisht,  nga ky opinion “i hollë diplomatik” i kryeministrit S. Berisha, Kosova,  po qe se ka fatin të  pavarësohet nga Serbia, s’ka dyshim se një do të bashkohet  me Shqipërinë Etnike. Kjo është e natyrshme dhe plotësisht e jujstifikueshme. Këtë domosdoshmëri të kohës e kanë parasysh edhe miqtë edhe të gjithë armiqtë e ribashkimit gjithëshqiptar. Pse  them kështu, sepse  kjo është plotësisht e qëndrueshme  dhe e besueshme ngaqë Kosova është  territor i Shqipërisë Etnike e  jo i Serbisë, as i Malit të Zi.  Kështu që, si salihët, si shkelzenët, si maliqët, si fatosët, si brahimët, si dacët e si vetulloshët..., etj, në Prishtinë dhe në Tiranë, duhet ta kenë të qartë se me “simulimet” e tyre apolitike dhe antidiplomatike në temën “antibashkim”, vetëm  se do të kompremetohen pa nevojë si  para opinionit të tyre, ashtu edhe atij ndërkombëtar, sepse askush nuk do t’i  “vërë në pullë”, se   e përqafojnë apo e shkelmojnë “antibashkimin” e rekomanduar nga disa ekspertë të GNK-së etj.
 Rekomandimi  se “nuk ka bashkim të Kosovës me Shqipëri”, është futur me qëllim në disa “projekte ndërkombëtare”, që para kohe prejudikojnë se ç’do të ngjet me fatin e pavarësisë së Kosovës. Shkurt, ato e përjashtojnë optimizmin se Kosova, do të fitojë pavarësinë e plotë(!?) Pra, si në kuptim të përgjithshëm, ashtu edhe në atë të veçantë politiko-diplomatik e juridik, edhe ky “rekomandim”, duhet të kuptohet njësoj sikurse paragrafi i Rezolutës 1244  për Kosovën i KS të Kombeve të Bashkuara, se “Kosova është pjesë territoriale e Serbisë”.  Të dy  këta “paragrafë” të  institucioneve të ndryshme ndërkombëtare emërues të përbashkët kanë-kontestimin e pavarësisë së plotë të Kosovës, që do të jetë objekt i bisedimeve të ardhshme serbo – shqiptare  në “tryezat e gjelbra” diplomatike të bashkësisë ndërkombëtare.
      Duke qenë se serbët nuk kanë argumente të tjera të vlefshme për të vënë në pikëpyetje pavarësimin e Kosovës, sepse mjaft e kanë “kullotë” si koloni të tyre qe më se 100 vjet, atëherë, në vend të tyre, do të shërbehen me  parulla politike fiktive të “specialistëve kosmopolitë” ndërkombëtarë  të këtyre “paragrafëve” të theksuar, si dhe  me  përrallat e rreme mitologjike të Kishës së tyre ortodokse , se po qe Kosovës, do t’i njihej statusi i pavarësisë, ajo menjëherë do bashkohej me “Shqipërinë e Madhe”, krijimi i së cilës do ta “destabilizonte”  Ballkanin.  Kësaj floskule politiko-propagandistike mund t’i kenë besuar vetëm “idhujt” e dikurshëm të carizimit, të fashizmit dhe të komunizmit të frontit ortdoks ruso-serbo-sllav, të cilët plot 100 vjet me forcën dhe me ideologjinë e tyre të sistemit gjenocidal kolonialist e kanë shfyrtëzuar dhe djegur Kosovën, ashtu si u ka konvenuar  atyre në “tregun” e tyre të përbashkët aniticivilizues dhe antiperëndimor.  Të njëjtat aspirata për të  rikthyer Kosovën në ambrellën e sovranitetit kolonial serb, Beogradi dhe Kisha Ortodokse i ushqen edhe tani, mirëpo, këtë “llogari pa hanxhiun” kësaj here do t’ua prish Amerika demokratike me aleatët e saj evroperëndimorë, e cila nuk do të lejojë më, që Kosova të rikthehet nën “saçin e skuqur” të hegjemonizimit kolonial serbomadh, pavarësisht nga “krrokatjet” e sorrave trishtuese dhe ndjellakobshme të zeza të Kishës Ortodokse Serbe, se “Kosova është djepi dhe shpirti i Serbisë”(!)       Pavarësisht  se me çfarë “ëndërrash mistike”, do të shërbehet delegacioni serb në bisedimet e ardhshme ndërkombëtare, duke e akuzuar pa mbulesë palën shqiptare, që tash politika zyrtare e Boshtit Tiranë-Prishtinë (në bazë të Platformës së tyre të përbashkët), duhet ta përkujtojnë Beogradin zyrtar, Kishën Ortodokse Serbe, si  dhe të gjitha qendrat e vendosjes së  politikës ndërkombëtare, se  nëse Kosovës, do t’i mohohet njohja e pavarësisë së plotë (që nënkupton shkëputjen territoriale dhe administrative nga sovraniteti kolonial i Serbisë gjakatare), gjë kjo do të ishte në kundërshtim të plotë me dispozitat e Kartës së OKB-së dhe me normat së drejtës ndërkombëtare, atëherë opcioni i dytë  i platformës politike të delegacionit shqiptar, duhet të jetë patjetër RIBASHKIMI I DOMOSDOSHËM I KOSOVËS ME SHQIPÊRINË.
  Pavarësisht nga “alergjia” serbo-ndërkombëtare, ndaj ribashkimit shqiptar, Shqipëria nuk ka më asnjë arsye pse të “taktizojë” ose të “simulojë” në disfavorin e pavarësisë dhe të bashkimit të Kosovës, sepse  ka ardhur çasti  i fundit, që ta thotë vërtetën se Kosova është provincë e Shqipërisë. Këtë të vërtetë  diplomacia dhe politika e jashtme e Republikës së Shqipërisë, duhet ta mbrojnë me  të gjitha mjetet  diplomatike  në  bisedimet e  ardhshme  me palën serbe dhe ndërkombëtare, që do të mbahen në Vjenë apo në ndonjë kryeqytet tjetër të Evropës a të Amerikës. 
  Një përcaktim  i këtillë “konfuz” i premierit shqiptar Sali Berisha, shprehur antidiplomatikisht nuk i konvenon as Kosovës, as Shqipërisë. Këtë e ka provuar edhe tragjedia e derisotme 100-vjeçare e ndarjes së  Shqipërisë Etnike (1912-1913). Prandaj, kjo deklaratë zyrtare e Sali Berishës, dhënë gazetës së përjavshme vjeneze “Profil”, nuk mund të konsiderohet vetëm si çështje individuale e tij si shtetar i Republikës së Shqipërisë, por duhet të jetë çështje e gjithë shqiptarëve në të gjitha hapësirat e Shqipërisë Etnike.  Ia kuptoj “hallin” Sali Berishës pse ka qenë i “shtrënguar” ta  deklarojë “mosbashkimin” e Kosovës me Shqipërinë, duke shpresuar se  një “taktikë” e këtillë diplomatike, do të ndikonte në përshpejtimin pozitiv të njohjes së pavarësisë së plotë të Kosovës nga ana e bashkësisë ndërkombëtare. Mirëpo, problemi kolonial i Kosovës është shumë më i thellë dhe më kompleks në kontekstin e relacioneve  të diplomacisë ndërkombëtare.
Prandaj, është gjë e kot dhe, madje edhe  qesharake, që zyrtarët shqiptarë, të dalin në opinionin publik me deklaratat e tyre “antibashkim”, sepse ato  fare nuk do të arrijnë objektivin e tyre në qarqet  e diplomacisë  ballkanike, as evropiane. “Rekomadnimin”  e mosbashkimit  të Kosovës me Shqipërinë, duhet kuptuar vetëm si një manovër  eksperimentuese të disa faktorëve ndërkombëtarë, që kanë për qëllim ta ndërlikojnë edhe më shumë deri në skajshmëri zgjidhjen e drejt dhe përfundimtare të statusit juridiko-politik të Kosovës. Fundja, pozicionet e popullit shqiptar të Kosovës janë të qarta që nga viti 1990 (Deklarta Kushteteuse, 2 Korrik 1990; Kushtetuta e Kaçanikut 1990 dhe Referndumi 1991),  që shprehin  vullnetin e kërkesës së  tij, që Kosova të jetë shtet sovran dhe i pavarur nga Serbia kolonialiste. Këtë  përcaktim të ligjshëm të popullit shqiptar të Kosovës,  e rikonfirmoi edhe Rezoluta  për pavarësinë e Kosovës, e miratuara nga Kuvendi i Kosovës, më 17 nëntor 2005 në Prishtinë. 
  Për  hir të  çastit të “oportunitet politik” evro-ndërkombëtar,  psh supozohet se politika shqiptare e Prishtinës dhe e Tiranës “i paska “bindur” shqiptarët, në të dy anët kufirit  se  do të deklarohen sikurse Sali Berisha, kinëse :“nuk duan bashkim të Kosovës me Shqipëri”! – Atëherë, lind pyetja e pashmangshme, çfarë do të ndodhë me statusin e Kosovës? Athua, pas një “anshlusi antishqiptar” të tillë të shqiptarëve në favor të “mosbashkimit  të Kosovës me Shqipërinë”, Rusia, Kina, Franca, Bashkimi Evropian, KS i Kombeve të bashkuara etj.,  do ta njohin urgjentisht  Kosovën si subjekt juridik ndërkombëtar, të pavarur krjetësisht nga Serbia?  - Për të mos thënë krejt negative, përgjigjja është tejet  hipotetike dhe e pabesueshme se  “antibashkimi” i  deklaruar nga vetëshqiptarët, do sillte pavarësinë e plotë të Kosovës. Përkundrazi, po qe se do të merrej ndonjë potez i tillë në relacionin e boshtit Prishtinë – Tiranë, do jetë gabim i pakorrigjuar si në kuptimin historik, ashtu edhe  në atë juridiko-politik dhe diplomatik. S’ ka dyshim se një gabim të tillë fatal të faktorit shqiptar, tanimë është duke pritur  në “grackën e kurdisur” si diplomacia kolonialiste e Beogradit zyrtar, ashtu edhe ajo  evro-ndërkombëtare. Ç’është e vërteta,  “klauzola e prerë”  që “Kosova të mos bashkohet me Shqipërinë”, figuron edhe në “platformën” e Grupit të Kontaktit për Kosovën, të GNK-së (ICG) etj.
Mirëpo, kjo nuk do të thotë, që shqiptarët, duhet  ta mbështetin “urgjentisht” dhe me çdo kusht  këtë “klauzolë”, sepse nuk ka kurrfarë baze  qoftë historike, qoftë juridike ndërkombëtare për të penguar bashkimin e Kosovës me Shqipërinë apo me ndonjë shtet tjetër në rajon.
   Tanimë, është e ditur se “Klauzola”  e antibashkimit të Kosovës me Shqipërinë, nuk figuron rastësisht në “draftet” e  theksuara të disa qarqeve ndërkombëtare, mirëpo, kjo nuk ka karter juridik as ligjor, përpos peshë politiko-propagandistike, që favorizon  vetëm interesin  e  shumfishtë (të dikurshëm dhe të sotshëm) të sovranitetit kolonial të Serbisë  mbi Kosovën shqiptare. Nëse bashkësia ndërkombëtare është e disponuar, që Kosovës t’ia njohë të drejtën si subjekt juridik ndërkombëtar, atëherë  “klauzola antibashkim”  nuk mund të  jetë kurrfarë pengese për njohjen  e atributeve shtetërore të saj, sepse  nuk ekziston kurrfarë baze ligjore në aspektin e së drejtës pozitive ndërkombëtare.

 BAROMETRI DIPLOMATIK
  Prof.Dr.Mehdi HYSENI
22 nëntor 2005
  
  
  KOSOVA  “ ME DY ENTITETE” =   SHTETI     I    TRETË  SERB  NË     BALLKAN (!!!)
  
  *Dr.Nebojsha Çoviq: “Duhet të krijohet entiteti serb dhe shqiptar, por krejt Kosova duhet të mbetet nën Serbi” (“Vesti”, 22 mars 2004)?! – Të njëjtin koncept politik e mbështet edhe Kisha Ortodokse Serbe, edhe qeveria e sotme “demokratike” e Beogradit, duke u thirrur  “me të drejtë” në Rezolutën 1244 të KS të Kombeve të Bashkuara, sipas së cilës de jure “Kosova është pjesë e pandashme e territorit të Serbisë” (?!). – Fatkeqësisht, sanksionimi i këtij paragrafi antiligjor në kuadrin e kësaj Rezolute, politikën zyrtare të Kosovës, asnjëherë nuk e ka shqetësuar brenda gjashtëvjeçarit(6) të shkuar (1999-2005). Mirëpo, tani, me t’u riaktualizuar ndërkombëtarisht çështja e statusit të Kosovës, në kuptimin juridik ndërkombëtar, Rezoluta 1244 është pengesa kryesore për pavarësimin e Kosovës nga Serbia kolonialiste.

 ·     Edhe Boris Tadiq (kryetar i Republikës së Serbisë) në frymën nacionalshoviniste antishqiptare të tezës së Nebojsha Çoviqit dhe të dr. Zoran Gjingjiqit (ish-premieri  i ndjerë i Serbisë), i deklaroi zyrtarisht presidnetit të Rusisë, Vladimir Putin se “decentralizimi është një nga format më opportune për krijimin e dy entiteteve serbo – shqiptare në Kosovë, por që entiteti serb do të ketë lidhje speciale  me organet qendrore të Serbisë…”( Pravda,16.11.2005).    

 ·  Minoriteti serb 7% në Kosovë   nuk mund të jetë kurrfarë “entiteti juridiko-politik shtetëror”  simetrik me  shumicën dërrmuese shqiptare mbi 90% !     

 ·  Minoriteti serb 7% , do ta ketë  vetëm statusin e minoritetit sikruse të gjitha minoritetet e tjera në Kosovë, pavarësisht  nga numri i falsifikuar i kishave dhe i manastireve  politike serbe, të ngulitura në Kosovë dhe në trevat e tjera të Shqipërisë Etnike. Këtë gjendje faktike, juridike dhe politike, duhet ta mbajnë parasysh si Serbia gjenocidale, ashtu edhe “asët” e  saj të “moderuar demokratikë” : Boris Tadiq (president), Vojsilav Koshtunica (premier) dhe Vuk Drashkoviq (kryeshef i diplomacisë së Unionit të Serbisë dhe të Malit të Zi).     

 ·  Pala negociuese shqiptare në zhvillimin e negociatave të ardhshme   me  përfaqësuesit e delegacionit të Serbisë kolonialiste dhe me ndërmjetësuesit ndërkombëtarë nuk duhet të pranojë asnjë formulë kompromisi që do të nënkuptonte krijimin e ndonjë “eniteti shtetëror” serb në Kosovë sipas modelit tanimë të dështuar të Marrëveshjes së Dejtonit (1995) në Bosnjë e Hercegovinë.  

                                                        *        *        *   

 Është e kuptueshme se politika dhe diplomacia  shqiptare për hir të mbrojtjes me çdo kusht të interesit nacional gjithëshqiptar, duhet të korrespondojë me normat dhe me  standardet e bashkësisë ndërkombëtare, por jo,  në asnjë mënyrë të bie viktimë e cinizimit dhe e diktatit të interesave heterogjene tradicionale të politikës dhe të diplomacisë kolonialiste serbosllave-ervopiane, duke   pranuar ndonjë “pavarësi të kushtëzuar”; “pavarësi të shoqëruar” etj., që si “hap të parë” disavjeçar i kompromisit, do të thoshte “konservimin” e  Kosovës  nën protektoratin  e dyfishtë neokolonial serbo-evropian sipas “standardeve juridiko-demokratike ndërkombëtare”.  

(1)       Strategjia e kërcënimit me “Marrëveshjen e Dejtonit” (?!)     

 Duke qenë se  Serbia dhe serbët së fundi  e “kanë marrë vesh” se Kosovën koloniale e kanë humbur përgjithmonë, tani nuk është asapk e çuditshme pse politika propagandistike dhe diplomacia kolonialiste e tyre po kërkojnë “modele opportune”, të “ligjshme ndërkombëtarisht”, që problemin kolonial të Kosovës, të paktën “përkohësisht” ta zgjidhin në favor të krijimit të “entitetit shtetëror” të minoritetit 7% serb në Kosovë sipas modelit tanimë të dështuar të Marrëveshjes së Dejtonit (1995) për përfundimin e luftës gjenocidale serbomadhe në Bosnjë e Hercegovinë.     

Për konkretizimin e një strategjie të këtillë kërcënuese të Serbisë ndaj pavarësisë së Kosovës, edhe kryetari aktual i Republikës së  Serbisë, Boris Tadiq e vizitoi Moskën,  më 15 nëntor 2005, me ç’rast kërkoi mbështetjen direkte të presidentit të Rusisë, Vladimir Putin, që të rreshtohej në anën e mbrojtjes së interesave të deritashme kolonialiste të Serbisë mbi Kosovën. Për të “bindur” homologun e tij,  në “stilin” e gënjeshtrave  dhe të kukamave tradicionale  të kolonializmit dhe të hegjemonizimit të Serbisë në disfavor të së derjtës së vetëvendosjes së shqiptarëve mbi Kosovën, kryetari i Serbisë, Boris Tadiq në takimin e tij me Vladimir Putinin, vuri në dukje  “faktin e ri” , të inskenuar serbomadh se  “në qoftë se shqiptarëve u njihet  e drejta e pavarësisë mbi Kosovën, Ballkani do të kërcënohej nga  rreziku i çintegrimit të tij.” (Tanjug, 16.11.2005).  Përkundrazi, nëse bashkësia ndërkombëtare (OKB-ja) do ta njihte pavarësinë e Kosovës, në Ballkan do ndërtohej paqja  dhe  siguria e qëndrueshme  ndërmjet popujve të tij. Ndryshe, po qe se  përfillen tezat triviale dhe shantazhiste të “xhandarit serb”, ashtu siç kërkonte dhe veproi politika gjenocidale antishqiptare e Slobodan Milosheviqit dhe, siç po kërkojnë tani “trashëgimtarët” e tij: Boris Tadiq, Vojislav Koshtunica, Vuk Drashkoviq, Sandra Iviq-Rashkoviq, Oliver Ivanoviq, Nebojsha Çoviq,  patriarku Pavle dhe vladika Artmeije Radosavleviq, që Kosovës me çdo kusht t’i mohohet  pavarësia e plotë dhe, në vend të saj, për të “siguruar përbashkësinë” me shqiptarët, po kërkojnë haptazi nga Rusia, nga Kina, nga Amerika, nga  Bashkimi Evropian dhe nga Organizata e Kombeve të Bashkuara, që Kosovës  t’i  imponohet  statusi politik “pavarësi e kushtëzuar” sipas modelit të  Marrëveshjes së Dejtonit, e cila serbëve kriminelë të Bosnjës iu bëri të mundur që të formojnë entitetin e tyre juridiko-kushtetues shtetëror. Shikuar nga  levërdia e interesave komplementare të pazarllëqeve të diplomacisë  serbo-evro-ndërkombëtare, mund të jusitifikohet një formulë e tillë. Mirëpo, shikuar nga aspekti i së drejtës dhe  i drejtësisë ndërkombëtare, njohja e entitetit të “Republikës serbe” është një fiksion i papranueshëm juridiko-kushtetues, sepse është krijuar me forcë dhe me gjenocid, gjë që kjo është në kundërshtim flagrant me të gjitha normat dhe me rregullat e së drejtës ndërkombëtare. Këtë “nuk e di” vetëm politika dhe praktika gjenocidale e Serbisë së Madhe me në krye Slobodan Milosheviqin, Radovan Karaxhiqin, Ratko Mladiqin, Bilan Plavshiqin dhe me pasuesit e tyre “internacionalistë-demokratë”, të cilët, edhe pas kryerjes së tre agresioneve gjenocidale kundër kroatëve, myslimanëve dhe shqiptarëve, janë duke e mbrojtur konceptin dhe tezat iracionale të politikës gjenocidale të Serbisë së Slobodan Milosheviqit, që janë në funksion të rimëkëmbjes së diktaturës kriminale të minoritetit serb 7% në Kosovë mbi shumicën dërrmuese shqiptare mbi 90%.  Këtë  strategji të  gabuar  gjeopolitike serbomadhe  ndaj pavarësisë së Kosovës e provon edhe “formula e re” e Boris Tadiqit me titull : “krijimi i dy entiteve” në Kosovë, të cilën, si “alternativë të kapshme” politike  për zgjidhjen e problemit kolonial ia paraqiti edhe presidentit të Rusisë, Vladimir Putin, me rastin e  qëndrimit të tij treditor në Moskë. Në esencë, ky propozim i Boris Tadiqit nuk është ri, sepse, këtë model, si “preventivë diplomatike” urgjente kundër pavarësisë së Kosovës e ka inicuar qysh më 9 janar 2003, ish-premieri i ndjerë dr. Zoran Gjingjiq, si dhe një vit më vonë, edhe Nebojsha Çoviq etj. Mirëpo, pala shqiptare në kuadrin e negociatave të ardhshme me palën serbe, nuk duhet të pranojë  asnjë formulë serbe, që ka për qëllim krijimin e Serbisë së tretë në Kosovë, përkatësisht në Ballkan, duke manipuluar me njohjen e  “së drejtës ekzistenciale” të minoritet serb në Kosovë, i cili minoritet, edhe nuk mund të ketë drjeta, as status më të lartë juridiko-kushtetues sesa të drejtat e çdo  minoriteti në botë. Prandaj, si  Serbia kolonialiste, ashtu edhe  Grupi Kontaktit për Kosovën, BE-ja, OKB-ja etj., duhet të marrin në konsideratë normat dhe rregullat e së drejtës ndërkombëtare , se pakica serbe 7% në Kosovë, assesi nuk mund të jetë “ekskluzivitet”  sui generis , por sikurse të gjitha pakicat kombëtare në Evropë dhe në botë, duhet të ketë të njëjtin trajtim juridiko-ligjor, kushtetues dhe politik, as më pak, as më shumë. Çdo favorizim dhe  “trajtim special” i minoritet serb në Kosovë jashtë rregullave dhe normave të nocionit minoritet, të përcaktuar me marrëveshjet, protokollet dhe me konventat ndërkombëtare,  teorikisht dhe praktikisht do të thotë  shkelje flagrante dhe mospërfillje e së drejtës dhe e drejtësisë pozitive ndërkombëtare.     

 Ia vlen të nëvizojmë se historikisht dhe juridikisht në të njëjtin territor nuk mund të krijohen  “dy entitete” me të njëjtat të drejta legjitime  dhe të barabarta, ashtu siç po kërkon me këmbëngulje Serbia gjenocidale, sepse  Kosova me  mbi 90% të popullësisë së saj indigjene është pjesë integrale e territorit etnik të Shqipërisë e jo e Serbisë, as e minoritetit serb me 7% të popullësisë. Kjo është arsyeja e qëndrueshme pse Kosova në asnjë mënyrë  nuk duhet të entitetizohet, as të decentralizohet, sepse  një strategji e   tillë  serbomadhe, do të shpiente  në krijimin e një Serbie të tretë në zemër të     

Shqipërisë Etnike në Ballkan. Këtë rrezik potencial, si Bashkimi Evropian, si Amerika, ashtu edhe  Kombet e Bashkuara, do të duhej ta mënjanonin me çdo kusht, sepse shqiptarët nuk do të pranojnë një “kompromis politik” të këtillë me bazë dhe me superstrukturë të qëndureshme neokolonialiste serbomadhe në llogari të copëtimit dhe të ripacifikimit të territorit të tyre etnik  pavarësisht se sa është numri i falsfikuar I kishave  dhe manastireve serbe në Kosovë, të cilat  patjetër,  edhe duhet të mbeten në jurisidiksionin  administrativ dhe territorial të Kosovës e jo të Serbisë, as të UNESCO-s, sepse ato do të jenë nën mbikëqyrjen dhe nën mbrojtjen direkte të shtetit të pavarur të Kosovës, ashtu siç parashikojnë normat dhe rregullat e së drejtës pozitive ndërkombëtare dhe, ashtu siç është rasti me shtetet e tjera në Ballkan dhe në Evropë etj.      Nëse Bashkimi Evropian (BE) dhe partnerët e tij, do të pranonin “formulën dejtonizuese” si kompromois politik për zgjidhjen e statusit të ardhshëm të Kosovës, e cila  do të nënkuptonte  copëtimin dhe  “konservimin” e Kosovës nën Serbi, atëherë praktikisht, për të dytën herë, do të vërtetohej paaftësia e Evropës Perëndimoe për zgjidhjen e vatrave të krizave  në Ballkan sikurse më parë, në rastin e Bosnjës (1992).  Një qasje të këtillë të gabueshme të BE-së ndaj Ballkanit, e vërteton edhe përmbajtja e këtij vlerësimi meritor : “ Vetë Evropa nuk po di se çfarë është duke kërkuar në Ballkan”(Ralf Darendorf, një nga shkencëtarët më eminentë  evro-perëndimorë).
      Për të neutralizuar pavarësinë e plotë të Kosovës, qeveria  serbe e  Beogradit, përkatësisht e Unionit të Serbisë dhe të Malit të Zi, si formulë opportune  për mbrojtjen e interesit nacional dhe shtetëror kolonialist-hegjemonist në dëm të Kosovës, nga bashkësia ndërkombëtare, do të kërkojnë organizimin e  një Konference të re të Dejtonit (sipas modelit të dështuar të krijimit të tri  entiteteve: serbo-kroate-myslimane  në Bosnjë e Hercegovinë). Mirëpo, politika shqiptare  asesi nuk duhet të pranojë një kompromis të tillë, i cili de facto dhe de jure, do t’i  kënaqte vetëm interesat komplementare të  strategjisë afatgjatë të “tregut të lirë intgerues” të Serbisë së madhe me  disa nga shtetet evropiane-aziatike, siç është Rusia, Bjellorusia dhe Ukraina etj.       

Në vend të imponimit të “standardeve ndërkombëtare” serbe, bashkësia ndërkombëtare, nevojitet të aplikojë parimin e vetëvendosjes për zgjidhjen përfundimtare të statusit të Kosovës, sepse kjo është formula më racionale dhe e justifikueshme si moralisht, ashtu edhe juridikisht për vendosjen e klimës së dentatit serbo-shqiptar në Ballkan. Pa njohjen e  pavarësisë së Kosovës, bashkësia ndërkombëtare, do të duhej t’ia mbyllte çdo portë Serbisë, me qëllim që ta izolonte  nga struktura e saj  politike, integruese, ushtarake, ekonomike, tregatre  si në shkallë  rajinale, evropiane, ashtu edhe në atë botërore.
     Si Amerika, OKB-ja, BE-ja , NATO-ja, OSBE-ja etj. duhet ta mbajnë parasysh faktin se “testi multietnik” në Ballkan nuk mund të sigurohet përderisa Serbia e Madhe nuk heq dorë nga  copëtimi  dhe rikolonizimi i trojeve etnike shqiptare, siç është rasti me Kosovën, si dhe me territoret e tjera të Shqipërisë Etnike, të cilat ende kanë statusin kolonial serbo-malazez dhe greko-maqedon. Mirëpo, kjo gjendje faktike, që përbën mbi 50% të popullatës shqiptare nuk e brengos Evropën, as partnerët e saj (sepse si dikur, ashtu edhe sot, amalgama  evro-ndërkombëtare vetë ka vetë gisht në krijimin e këtij probelmin dhe në moszgjidhjen e problemit kolonial  shqiptar në Ballkan), por  i brengos  “statusi i pazgjidhur” politik i pakicës serbe 7% në Kosovën shqiptare?!

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr. Mehd HYSENI
15 nëntor 2005
    PA ADEM DEMAÇIN DHE PA  REXHEP QOSJEN,   DELEGACIONI  “EKSPERIMENTAL POLITIK” I KOSOVËS, NË “FUSHËBETEJËN” ME DELEGACIONIN SERBOMADH, DO TË JUSTIFIKOJË VETËM PREPOTENCËN DHE INJORANCËN E TIJ POLITIKO-DIPLOMATIKE DHE KARRIERISTE!

* Është akt infantil, i turpshëm, apolitik dhe i pajustifikueshëm, të hyhet në dialog me Serbinë pa pjesëmarrjen direkte të Adem Demaçit dhe të Akademikut Rexhep Qosja! Në këtë rast historik, duhet të përfillet abetarja e historisë, e kulturës, e politikës, e drejtësisë dhe e diplomacisë shqiptare me Adem Demaçin dhe me Rexhep Qosjen në krye e jo “diplomacia esperanto” e Havier Solanës, që ka  për  qëllim globalizimin e Ballkanit në disfavor të pavarësimit të plotë të Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike.    Për më tepër, nuk shkohet në të ashtuquajturat “bisedime historike” me Serbinë kolonialiste gjenocidale, me atë tip  “delegacioni zyrtar”, të përbërë, kryesisht nga  ca zhurnalistë të privilegjuar të  shtypit të verdhë të shoqërisë konsumatore, sepse orinetimi dhe kapaciteti i tyre tanimë është i njohur. Ata, në thelb,  janë të limituar në veprimtarinë e tyre politiko-zhurnalistike, sepse interesat e tyre komericale-tregtare janë të ndërlidhura dhe të kushtëzuara ngusht  me  burimet  financuese të “shoqërisë konsumatore”. Prandaj, realisht, në këtë sens, edhe nuk mund të pritet prej tyre “diç spektakulare” në “konton” e aktives së pavarësimit të plotë të Kosovës. (Mund) të pritet, por “diç midis”, diç, që do të jetë e dëmshme për  pavarësinë e Kosovës.
   Natyrisht, në kuadrin e këtij delegacioni kosovar, “faktori zhurnalistik” mund të japë kontributin e tij profesional nga aspekti i trajtimit gazetaresk publicistik të çështjes së Kosovës (sepse nuk do ta ketë vështirë ngase vetëm do të citojë disa nga paragrafët më “interesantë” të drafteve të caktuara për  zgjidhjen e statusit të atdhshëm të Kosovës, të hartuara nga ekspertë të jashtëm ndërkombëtarë), por jo, assesi nuk mund  të japë ndonjë vlerësim meritor origjinal të vetin, aq më pak, të jetë ndonjë susbstitut simetrik i tandemit Qosja – Demaçi, si dhe i akademikëve të tjerë, të dëshmuar nga fushat e caktuara historike, politike, diplomatike dhe juridike kombëtare dhe  ndërkombëtare.
   Po të kishte qenë hartues i listës së këtij delegacioni të Kosovës, Henry Kissinger, pa dyshim se, do t’i eliminonte të gjithë ata zhurnalistë nga struktura e tij përbërëse dhe, në vend të tyre, do t’i nominonte : Naom Çomskin(një nga intelektualët më me ndikim në botë) dhe   Charles Maurice  de Talleyrand (një nga figurat më të rëndësishme të historisë dhe të diplomacisë së Evropës së shkeullit XIX) shkencëtarët, akademikët dhe  diplomatët më të shquar, të cilët me siguri nuk do të pranonin që lirinë dhe pavarësinë e Kosovës t’i këmbenin  apo t’i sakrifikonin për hatër të ndonjë “kompromisi historik” të politikës kozmopolite apo të diplomacisë tregatre të Tiranës dhe të Prishtinës me: Beogradin, Athinën, Podgoricën, Shkupin etj., për hir të arritjes së “ekuilibrit ballkanik”  vetëm në favor të interesave nacionaliste dhe shtetërore të pakicave kolonizuese serbo-sllave, duke  e sakrifikuar të drejtën e vetëvendosjes së Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike të kolonizuar këtu   e 100 vjet më parë, po ashtu në emër të vendosjes së “ekuilibrit” të marrëdhënieve  politike evropiane, dhe të njohjes së drejtës së kolonializmit dhe hegjemonizmit serbo-sllav mbi tokat e shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, të cilat, edhe sot Evropa i quan “ligjërisht” prona  të patjetërsueshme dhe integrale të territorit etnik dhe shtetëror të Serbisë, të Malit të Zi, të Greqisë dhe të FYROMIT. Fatkeqësisht, një klauzolë të këtillë me “përmbajtje ligjore” dhe “demokratike” figuron edhe në Rezolutën 1244 të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, e cila pa dyshim do të ndikojë negativisht në procesin e zhvillimit të negociatave të ardhshme serbo- shqiptare lidhur me shqyrtimin e statusit përfundimtar të Kosovës, sepse i vetmi “adut ligjor” i palës serbe, është ky paragraf i sanksionuar në Rezolutën e theksuar të KS të OKB-së.
Siç mësohet nga masmediat shqiptare  në  strukturën e delegacionit të Kosovës për zhvillimin e  “negociatave historike” serbo -  shqiptare  lidhur me statusin e Kosovës ( të cilat janë parashikuar të fillojnë në fund të këtij viti dhe  të “përmbyllen” dikund nga  vjeshta e vitit 2006), nuk janë përfshnirë  kolosët e kombit shqiptar, Akademik Rexhep Qosja dhe Adem Demaçi?! -  PSE-në e PSE-së, do të duhej ta kenë dijtur vetëm “përpiluesit” e “listës së dëshirave” të  atij delegacioni gjysmak dhe  qesharak, të hendikepuar, që në esencë nuk do të ketë kurrfarë peshe as karakteri historik, as diplomatik e ndërkombëtar, veç atij “eksperimental” politiko-propaganidstik”, ashtu siç është projektuar dhe aranzhuar nga kuzhinat e ndryshme grupore dhe mahallore (me vota të fshehta) siç iu konvenon oponentëve dhe armiqëve të pavarësisë së Kosovës.
Anashkalimi i këtyre dy figurave më të ndritura kombëtare shqiptare, nuk mund të kualifikohet ndryshe veçëse si  “eksperiment politik” nga i cili do të përfitojë strategjia e diplomacisë së Serbisë kolonialiste ngase struktura e saj në çdo aspekt është  më cilësore, sepse përbëhet nga akademikët më të shquar të shkencës, të kuturës, të artit, të politikës dhe të diplomacisë serbe dhe asaj ndërkombëtare. Kjo është përparësia e delegacionit serb ndaj atij shqiptar të Kosovës, i cili kryesisht përbëhet nga disa gazetarë dhe publicistë, të cilët shquhen në fushën e afirmimit dhe të propagandimit të “vlerave universale” të shoqërisë konsumatore, e cila thellësisht është asimetrike dhe antipode me  shoqërinë e kolonizuar shqiptare në Ballkan.
Para së gjithash, duhet të mbajmë parasysh faktin se, investimet e deritashme gjysmëshekullore më vigane për avancimin drejt emancipimit, çlirimit dhe pavarësimit të Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike, i kanë bërë Adem Demaçi “Mandela i Evropës” dhe Akademiku ynë eruditi, Rexhep Qosja. Si në kuptimin e ngushtë, ashtu edhe në atë të gjerë: I pari me pushkë, kurse i dyti pendë. Dhe, aspak nuk do të ishte cinike e as apologjike, që veprën patriotike gjithëkombëtare shqiptare të këtyre dy figurave markante të shqiptarisë, ta krahasojmë me këtë aksiomë vlerësuese të rilindësit tonë të shquar, Naim Frashëri: “Atë që bëri Skenderbeu me shpatë, ti e bëre me pendë, o, i madhi De Radë”. Kjo është e qartë dhe më se e kuptueshme për të gjithë ata shqiptarë liridashës dhe atdhedashës, që në mënyrë të mirëfilltë dhe objektive  e njohin dhe e çmojnë veprën e përbashkët historike, kombëtare e patriotike të Skënderbeut, të Jeronim De Radës, të Adem Demaçit dhe të Rexhep Qosjes...etj. , që  njihet me emrin e përveçëm Shqipëria Ribashkuar Etnike. Këtë realitet,  edhe sot nuk e  pranojnë vetëm  ata  politikanë e politika, si dhe “elita intelektuale” të zhveshura nga kombëtarja shqiptare, që kanë qenë dhe janë në shërbim të politikanëve dhe të politikave të huaja ekspansioniste armiqësore, të cilat nuk kursejnë  as mjete financiare, as investime e sakrifica të tjera, që shqiptarët dhe Kosovën, përkatësisht Shqipërinë Etnike,  edhe sot në fillimshekullin XXI, t’i mbajnë “pengjë” të kolonializmit të deritashëm serbosllav në Ballkan. Këtë rrezik nuk janë duke parë, as që mund ta shohin (qoftë nga afër, qoftë nga larg) “gazetarët universalë” të “Ballkanit të globalizuar”, sepse  ata janë të “rrëmbyerë” nga interesi i tyre personal, që të fitojnë sa më shumë “lekë” nga “mentorët” e tyre financiarë të jashtëm dhe të brendshëm. Natyrisht, duke mos harruar, që nëpër masmediat e tyre, të shkruajnë nganjëherë, siç thuhet në popull:“rrallë e për mallë” (sipas porosisë së  “kryekamarierëve” të tyre, për ta mashtruar popullin e robëruar shqiptar, se “zgjidhja e vetme” për Kosovën-Shqipërinë e kolonizuar etnike , është “mosndryshimi i kufijve ekzistues”, që nënkupton, se ata duhet të pajtohen edhe më tej nën sovranitetin kolonial serbo-sllav), në mënyrë provokative edhe “nocionet jashtëkohe”: “pavarësi e Kosovës”, “demokraci” dhe “bashkim kombëtar shqiptar”.
Mirëpo, këtë e kanë për detyrë ta bëjnë jo për hir të ndërgjegjës dhe të vetëdijes së tyre kombëtare shqiptare, as  të ndriçimit dhe të mbrojtjes së vërtetës së çështjes së pazgjidhur kombëtare shqiptare në Ballkan, por për hir të identifikimit të atyre intelektualëve të mirfilltë shqiptarë (akademikë, shkencëtarë, politikanë, juristë, diplomatë...etj.), me qëllim që t’i nxjerrin para gjyqeve të ndryshme politike të brendshme dhe të jashtme, për t’iu dhënë “dënimin e merituar” në “stilin” e burgjeve dhe të gjyqeve politike-policore të Serbisë gjenocidale të Slobodan Milosheviqit, për shkak se ata,  kinëse  po ua “prishkanë pazarllëqet ditore”  të projketeve multietnike serbosllave, duke i mbrojtur me të drejtë dhe, në mënyrë të bazueshme  të drejtat e shqiptarëve për liri, pavarësi dhe ribashkim në kuadrin e Shqipërisë Etnike.
Për shkaqet e sipërtheksuara, “faktorin zhurnalisitik” të nomenklaturës së delegacionit të Kosovës, do të duhej ta bënte çështje si Kuvendi,ashtu edhe Qeveria e Kosovës, po qe se ato janë legale dhe legjitime; po qe  se ato kanë kompetenca, autorizime dhe përgjegjësi ligjore dhe etike. Ndryshe, po qe se në këtë delegacion zyrtar të Kosovës nuk përfshihen figurat më me kredibilitet dhe me merita të pakontestueshme profesionale, kombetare, atdhetare dhe morale, të dëshmnuara si para opnionit kombëtar shqiptar, ashtu edhe para atij ndërkombëtar, siç janë Adem Demaçi dhe Rexhep Qosja, atëherë, rezultati përfundimtar i dialogut serbo-shqiptar, që tani është i njohur=falimentim total në kurriz të pavarësisë së Kosovës. Lind pyetja, po qe se, vërtet, do përballemi me një dështim të tillë, kush do ta merrte mbi vete këtë përgjegjësi me peshë historiko-kombëtare e politike? – Përgjigjja, sigurisht se  jo “ faktori gazetaresk”, por Kuvendi dhe Qeveria e Kosovës, që  pa asnjë arsye atë e ka futur në “lojën e  dominos” të liberalizmit iracional afatshkurtër, në vend të realizmit  racional afatgjatë  të zgjidhjes së problemit kolonial të Kosovës.
Së fundi, anashkalimi i Adem Demaçit dhe Akademik Rexhep Qosja nga nomenklatura e delegacionit zyrtar të Kosovës në bisedimet e ardhshme me Serbinë dhe me partnerët ndërkombëtarë, nuk mund të justifikohet mbi asnjë bazë qoftë të politikës ditore (në pozitë apo opozitë), qoftë të politikës ndërkombëtare (për shkak të “përshtatshmërisë” së koncepteve  universale të shoqërisë konsumatore, koncepte këto, që për hir të konkretizimit të vlerave të liberalizmit, kërkojnë me çdo kusht sakrfikimin e së drejtës së vetëvendosjes së popujve të vegjël dhe të kolonizuar, siç është rasti i Kosovës, përkatësisht i gjysmës së Shqipërisë Etnike në Ballkan). Të mos harrojë “faktori zhurnalistik”, Ibrahim Rugova, Nexhat Daci dhe parlamentarët e tjerë të atij delegacioni koral, se në bisedimet e ardhshme  serbo-shqiptare ndërkombëtare, nuk do ta kenë fjalën kryesore arkitektet tanimë të njohur të diplomacisë amerikane të administratës shtetërore të ish-presidentit Bill Klinton (Madeline  Albright, Richard Holbrook  etj.), të cilët ishin një nga faktorët kryesorë në realizimin e Marrëveshjes historike të Rambujes (1999) për ndalimin e luftës në Kosovë, përkatësisht për përzënien e Serbisë gjenocidale të Slobodan Milosheviqit nga Kosova. Tanimë, kushtet dhe rrethanat janë pothuajse krejtësisht të ndryshme si në sfondin e  ekuidistancës së marrëdhënieve  ballkanike, ashtu edhe në atë të marrëdhënieve ndërkombëtare ngase Shtetet e Bashkuara dhe aleatët e tyre të denjë evro-perëndimorë janë duke u ballafaquar me zgjidhjen e  krizave  të tjera serioze në Lindjen e Afërt dhe atë të Mesme etj. Mirëpo, kjo, nuk do të thotë se Amerika nuk do të  luajë rolin e saj vendimtar në zgjdhjen e çështjes së statusit të Kosovës (edhe pse nuk do ta ketë lehtë fare, sepse do t’i ketë përballë dy kundërshtarë seriozë, Rusinë dhe Kinën, shtete këto, të cilat qysh tani janë deklraruar zyrtarisht se do të jenën në anën e Serbisë), por në këtë drejtim, së pari, kërkohet që  faktori politiko-diplomatik shqiptar ta ketë dhënë “provimin e pjekurisë” politike (duke i harmonizuar qëndrimet dhe pikëpamjet e tij me konsensus) para administratës shtetërore amerikane të presidentit George W. Bush, e mëpastaj, të shpresojë  në lëvizjen aktive centrifugale të diplomacisë dhe të politikës së jashtme të Shteteve të Bashkuara të Amerikës në favor të realizimit të së drejtës së pavarësisë së plotë të Kosovës.

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr. Mehdi HYSENI
08 nëntor, 2005

     JO, KURRË MË SHTET KISHTAR KOLONIAL SERB NË KOSOVËN SHQIPTARE!

* Kosova sipas “standardit ekstraterritorial” të Janez Dërnovshkeut(kryetar i Republikës së Sllovenisë), do të thotë dyfish e copëtuar dhe, dyfish e rikolonizuar nga Serbia dhe nga bashkësia ndërkombëtare.

* Ja, kjo është përmbajtja dhe kuptimi i nocionit “pavarësi e kushtëzuar” Kosovës, të cilën (ende pa filluar dialogu historik serbo – shqiptar nën patronatin  e bashkësisë ndërkombëtare) vetëm diplomacia zyrtare  “e nxituar” e Tiranës dhe e  Lubjanës e kanë  pranuar pa rezervë si “koncept racional” dhe,  “të kapshëm”   për “zgjidhjen”  e problemit kolonial shekullor të Kosovës?!

 Kohëve të fundit, pas dhënies së “dritës së gjelbër” të KS të OKB-së (24.tetor 2005), si rezultat i iniciativës dhe i mbështetjes direkte të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, se patjetër, duhet të fillojnë negociatat në shkallë ndërkombëtare lidhur me statusin e Kosovës, ndër  të tjera, në skenën politike ndërkombëtare janë shfaqur edhe opinionet dhe qëndrimet zyrtare të qeveritarëve të Sllovenisë, të Kroacisë, të “Maqedonisë” të Malit të Zi, të Bosnjë e Hercegovinës(republika këto, edhe në ish- RSFJ-në e Titos). Në këtë kontekst, në veçanti ia vlen ta analizojmë “pamfletin juridiko-kushtetues” të dr. Janez Dërnovshek, kryetar i Republikës së Sllovenisë, i cili është kontradiktor në pikëpamjet dhe në qëdnrimet e tij, të propozuara lidhur me zgjidhjen e statusit politik të Kosovës. Së pari, ka deklaruar, se “që tani Kosova është e pavarur, tanimë, këtë e dijnë të gjithë” (Tanjug, 25.10.2005), Ndërkaq, së dyti, duke riformuluar dhe konkretizuar në hollësi “Pikën 2 “ të pamfletit të theksuar (drejtuar: Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së, Kofi Annan, shefit për Politikë të Jashtme të Bashkimit Evropian, Havier Solana, vendeve të Grupit të Kontaktit, si dhe patriarkut Pavle të Kishës Ostodokse Serbe), del kontradiktor, hipokrit dhe krejtësisht i njëanshëm, kur  pohon se : “ Faktor kryesor për arritjen e çdo marrëveshjeje të suksesshme të ardhme për statusin e Kosovës, duhet të jetë NJOHJA E STATUSIT EKSTRAERRITORIAL  të  monumenteve më të mëdha historike, fetare dhe kulturore serbe në Kosovë. Këto manastire dhe kisha së bashku me territorin e tyre, duhet të mbesin nën jurisdiksionin e Serbisë dhe, të administruara nga ligjet e Serbisë, kurse  siguria dhe mbrojtja e tyre do të jetë nën përkujdesin e forcave ndërkombëtare”. (Tanjug,1.10.2005). Shumë thjesht dhe shumë qartë  sipas përmbajtjes së këtij “standardi” slloven të kryetarit të Republikës së Sllovenisë, Janez Dërnovshek, kompromisi politik,  para së gjithash, duhet të kërkohet në dekompozimin territorial të Kosovës?! – Këtë version të copëtimit të territorit të Kosovës, (para se të deklarohet Janez Dërnovshkeut) e ka hartuar  në detaje Kisha Ortodokse Serbe, si një nga opcionet e kapshme politike të Serbisë, e cila (po qe nuk “dhezin” opcionet e tjera më ekstreme, që Kosovën edhe më tej ta mbajë si koloni të saj “autonome”) tanimë e ka të gatshëm për ta nënshkruar palët negociuese. Mirëpo, meqë ky “standard” serbo-slloven është në kolizion me të drejtën historike dhe me parimin e vetëvendosjes si parim fundamental i së drejtës ndërkombëtare dhe i Kartës së Kombeve të Bashkuara, pala negociatore shqiptare, as në ëndërr nuk duhet ta nënshkruajë, as të pranojë këtë, pavarësisht nga “sonda” e trysnisë së ushtrimit të propagandës së aliazhuar të boshtit Beograd-Lublanë; Beograd-Bruksel; Beograd-Moskë; Beograd-Pekin, Beograd-Paris, Beograd-Athinë dhe Beograd-Tiranë, mbase në këtë mënyrë, me nënshkrimin e saj të gabuar, do të vuloste përgjithmonë ricopëtimin e territorit etnik të Kosovës në favor të sovranitetit kolonial të Serbisë së Madhe.

Kontradikta e presidentit të Republikës së Sllovenisë, Janez Dërnovshek përbëhet nga  këto dy komponente të saj: (a) “pavarësia e kushtëzuar”  dhe (b) copëtimi-rikolonizimi i Kosovës, si koncepte të domosdoshme për zgjidhjen e statusit të ardhshëm të saj. Mirëpo, për çudi, Janez Dërnovshek, i ndikuar nga historia dhe politika falsifikatore  nacionalshoviniste serbomadhe (për hir të tradicionalizimit të marrëdhënive të shkëlqyera me Serbinë gjenocidale kolonialiste që nga mbeturina e Mbretërisë Serbo-Kroato-Sllovene, më 1918 e deri më 1989, kur përmbyset Jugosllavia titiste, si rrjedhojë e politikës çetniko-fashiste të Serbisë së Slobodan Milosheviqit, të Vojislav Sheshelit dhe të Vuk Drashkoviqit etj.) i ka dhënë  “përparësi juridike”   konceptit të copëtimit-rikolonizimit, të cilin e ka parashikuar të bëhet në fazën  e parë  të ndryshimit  të statusit ekzistues të Kosovës (pasi të jetë arritur  ndonjë marrëeshje kompromisi për Kosovën, sipas agjendës së parashikuar të OKB-së , të Bashkimit Evropian dhe të vendeve të Grupit të Kontaktit për Kosovën), ndërkaq, pavarësinë   e ka parashikuar të realizohet pas  pesë viteve, pasi që Kosova t’ i ketë përmbushur këto nëntë (9) “standarde”  të  “shërbimit të vullnetit të mirë politik” të tij për zgjidhjen e statusit të Kosovës :

“  1. Bashkësia ndërkombëtare duhet t’i garantojë siguri pakicës serbe që jeton në Kosovë.

2. Objektet kulturore, historike dhe fetare serbe në Kosovë duhet të fitojnë statusin e eksterritorialitetit dhe duhet të ruhen nga forcat ndërkombëtare.

3. Komunat serbe në Kosovë fitojnë vetëadministrim, e cila u mundëson vendimmarrje për çështjet lokale.

4. Pakica serbe në Kosovë përfiton pjesëmarrje të vazhdueshme dhe të garantuar në Kuvendin e Kosovës.

5. Serbët e Kosovës e kanë përfaqësuesin e vet të përhershëm në Qeverinë e Kosovës, i cili merret me interesat e tyre.

6. Bashkësia ndërkombëtare brenda 18 muajve bartë të gjitha përgjegjësitë tek institucionet e Kosovës. Në këtë kohë, duhet të zhvillohen zgjedhjet për parlament, qeveri dhe president të Kosovës.

7. Parashihet që Kosova ta fitojë statusin e saj si subjekt ndërkombëtar brenda pesë vjetëve, nëse bashkësia ndërkombëtare vlerëson se janë përmbushur kriteret demokratike, është arritur jeta e përbashkët e grupeve të ndryshme etnike.

8. Deri atëherë, në Kosovë do të vazhdojnë të qëndrojnë forcat ndërkombëtare, sipas nevojës dhe me numër më të vogël.

9. Bashkimi Evropian, bashkë me institucionet  ndërkombëtare financiare do të mbështesin programin për zhvillim ekonomik të Kosovës dhe të përdorin instrumentet përgjegjëse financiare për ta çuar përpara këtë proces. Në bazë të kësaj, Kosova brenda pesë vjetëve do të jetë e aftë të ketë pavarësi ekonomike.” (Tanjug, 21.10.2005).

  Lidhur me “pikën e parë” të “standardeve ndërkombëtare”  serbo-sllovene të Janez Dërnovshekut, përgjigja reale dhe objketive është kjo: - Përkundrazi,  Bashkësia ndërkombëtare, së pari e  ka për detyrë  që, (sipas së drejtës ndërkombëtare dhe Kartës së Kombeve të Bashkuara) shqiptarëve si shumicë dërrmuese (mbi 90%) t’ua  njohë të drejtën e vetëvendosjes si argument  historiko-faktik dhe juridiko-politik kundër regjimit të deritashëm kolonial serbomadh mbi shqiptarët dhe Kosovën (1912-1999).  Pakica serbe në Kosovë nuk parqet kurrfarë problemi të pazgjidhur  as për bashkësinë ndërkombëtare, as për shtetin e ardhshëm shqiptar të Kosovës, sepse të gjitha të  drejtat  dhe liritë  e   saj do  t’i  ketë të garantuara me ligjet dhe me Kushtetutën përkatëse të Kosovës ( pasi që Kosova shqiptare ta të ketë fituar cilësinë  e  plotë  të subjektivitetit juridik ndërkombëtar) si  dhe me  konventat dhe marrëveshjet ndërkombëtare, ashtu sikurse të gjitha pakicat nacionale në Serbi, në Slloveni, në Kroaci, në Mal  të Zi, në   “Maqedoni”, në Shqipëri, në Bullgari, në Hungari, në Rumani, në Greqi, në Turqi…, etj. Për më tepër, statusi  i pakicës serbe  në Kosovë nuk mund të  ketë karakter ekskluziv  dhe simetrik me shumicën shqiptare 90%  mbi asnjë bazë qoftë historike, juridike, kushtetuese, politike  dhe pushtetore,  mbase është pakicë nacionale në tokë të huaj, madje e dyshimtë në të gjitha këto aspekte të theksuara, sepse është recidiv   i kolonializmit  100-vjeçar  të Serbisë së Madhe. Ndërkaq, shqiptarët, ndryshe nga cilësia e pakicës serbe,  janë komb në tokën  e tyre mijëvjeçare, si një nga popujt më të lashtë në Ballkan.  Realisht dhe ligjërisht “metodologjia pedagogjike”   e  “kritereve logjike”  të diplomacisë proserbe të kryetarit të Sllovenisë, Janez Dërnovshek, nuk premton asgjë spektakulare dhe dobiprurëse në favor të pavarësisë së plotë të Kosovës, sepse është e shtruar mbrapshtë (si moralisht, ligjërisht  dhe historikisht etj.), duke kërkuar  nga bashkësia ndërkombëtare dhe politika e diplomacia shqiptare, që së pari ta  zgjidhin “problemin minoritar” serb, (i cili as de facto, as de jure nuk figuron si i tillë, por është  i konstruktuar dhe i improvizuar nga  politika religjioze e Kishës Ortodokse Serbe dhe nga qeveria aktuale  e Serbisë, përkatësisht e Unionit të Serbisë dhe të Malit të Zi. Pikërisht këta janë faktorët kryesorë centrifugalë antishqiptarë dhe antipavarësi Kosovës, që kanë ndikuar te UNMIK-u, si dhe te faktorët e tjerë të bashkësisë ndërkombëtare (OKB, OSBE, BE, NATO), që Kosovës, së pari, t’ia  “shkruajnë” dhe imponojnë “ zbatimin e “standardeve ndërkombëtare” serbe kinëse në emër të zgjidhjes së “problemit” të pakicës serbe, problem ky, i cili as de facto, as de jure nuk  ekziston si i tillë, por fatkeqësisht është shpikur në mënyrë aq perfide, aq amorale, aq arrogante për  të jusitifikuar  vazhdimësinë e qëllimeve   ekspansioniste  dhe hegjemoniste të Serbisë  mbi Kosovën dhe shqiptarët. Për të realizuar këtë synim të vjetër grabitçar të Serbisë, si duket tani, faktorët relevantë ndërkombëtarë, janë në gjurmë të gjetjes së “formulës së padhimbshme”  për arritjen e kompromisit politik  serbo-shqiptar, e kjo është “pavarësia e kushtëzuar”, që  ndër obligimet e tjera si “mandat ndërkombëtar” ndaj bashkësisë ndërkombëtare, nënkupton edhe zbatimin dhe njohjen  ndërkombëtare të exterritorialitetit serb  të kishave dhe të manastireve serbe në territorin etnik të Kosovës. Nëse arrihet një kompromis i tillë politik, kjo do të ishte një zgjidhje e diktuar dhe e imponuar e statusit të ardhshëm të Kosovës, që do të ishte në kundërshtim me të drejtën ndërkombëtare, si dhe me të drejtën legjitime historike të shqiptarëve mbi Kosovën si territor i pashkëputshëm i Shqipërisë Etnike.

Si Janez Dërnovshekun, ashtu edhe bashkëmendimtarët dhe mbështetësit e këtyre “ 9 standardeve”, duhet ta mbajnë parasysh faktin se, deri më sot në historinë e marrëdhënieve ndërkombëtare të pas luftës së dytë botërore asnjë problem kolonial siç është rasti i Kosovës, nuk është zgjidhur sipas “skemës procedurale-ligjore-demokratike”, së pari, zgjidhja e statusit të minoritetit a minoritetve , e pastaj, së dyti, zgjidhja e statusit të shumicës dërrmuese. Për më tepër, një shembull i këtillë i mbrapsht si në kuptimin juridik, ashtu edhe në atë politik e diplomatik, nuk figuron në asnjë dokument (qoftë në formë resolute, deklarate a rekomandimi etj.) të historikut të  derisotëm të OKB-së (1945-2005). Andaj, me të drejtë shtrohet pyetja racionale, pse vetëm në rastin e Kosovës, të pësojë metamorfozë  praktika diplomatike dhe praktika procedurale dhe ligjore e Kombeve të Bashksuara si organziatë universale ndërkombëtare për zgjidhjen e konflikteve dhe  të problemeve ndërkombëtare,  e cila  pa asnjë të drejtë ligjore (në kolizion edhe me Kartën e OKB-së, edhe me të drejtën ndërkombëtare) “standardet ndërkombëtare” serbe ua imponojë shqiptarëve shumicë dërrmuese mbi 90%, që së pari t’i përmbushin ato në favor të zgjidhjes së “problemit” të pakicës serbe?

Të gjitha këto “9 standarde ndërkombëtare”, të cilat e kundërshtojnë pavarësinë e plotë të Kosovës,  presidenti i Sllovenisë  i ka formuluar gabimisht dhe mbrapsht si nga aspekti historiko-shkencor, ashtu edhe nga ai diplomatiko-ndërkombëtar, tamam në frymën  e  kërkesave iracionale të qeverisë “demokratike” të Beogradit, duke kërkuar nga “bashkësia ndërkombëtare, që së pari pakicës serbe në Kosovë, t’i garantojë siguri”, e më pas, pasi  pakica serbe ta ketë fituar autonominë territoriale dhe politike në kurriz të territorit etnik dhe gjeopolitik  të Kosovës shqiptare, do të fillonte me zgjidhjen e  problemit kolonial shekullor të shumicës shqiptare.  Përkundrazi, së pari bashkësia ndërkombëtare është e obliguar që shqiptarëve si shumicë dërrmuese (mbi 90%) t’iu sigurojë   zgjidhjen përkatëse të statusit të tyre juridiko-politik dhe kushtetues sipas së drejtës ndërkombëtare (duke marrë për bazë të drejtën historike qindravjeçare të shqiptarëve mbi Kosovën si pjesë  integrale  të territorit  autokton të  Shqipërisë Etnike), që nënkupton njohjen e  pavarësisë së  plotë dhe  pa asnjë kusht të Kosovës, e cila fatkeqësisht de jure  sipas Rezolutës 1244 të KS të Kombeve të Kombeve të Bashkuara, edne fihguron në letër si pjesë  e territorit të Serbisë.

   Bazë themeltare për arritjen  e kompromisit politik midis Beogradit dhe Prishtinës, është vetëm zbatimi i parimit të vetëvendosjes, jo enklavzimi esktraterritorial i Janez Dërnovshekut, i cili de facto dhe de jure Kosovës do t’i siguronte ndërkombëtarisht statusin e “pavarësisë së kushtëzuar”

Krijimi i  enklavave esktraterritoriale të pavarura të pakicës serbe në Kosovë sipas planit proserb të Janez Dërnovshekut (Manastiri i Deçanit, Patrikana e Pejës, Graçanica...,etj.), është në kundërshtim me të drejtën pozitive ndërkombëtare, sepse në territorin etnik shqiptar të Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike,  nuk mund të krijohet si subjekt i veçantë juridik ndërkombëtar  një shtet kishtar i pavarur serb me garanci ndërkombëtare.  Politikisht, një zgjidhje e këtillë imponuese, do të thoshte “kompromis politik” në kurriz të pavarësisë dhe të sovranitetit të Kosovës.. Mirëpo, juridikisht, do të thotë legalizimin ndërkombëtar të copëtimit dhe të rikolonizimit të tërësisë territoriale të Kosovës, gjë që kjo është në kundërshtim edhe me të drejtën historike të shqiptarëve mbi territorin e Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike, si dhe me “standardin” e  parashikuar të GNK-së, se “Kosova nuk mund të copëtohet nga Serbia, duke u kthyer në gjendjen paraprake të vitit 1999”.

Pavarësisht nga fakti se, si në aspektin historik, ashtu edhe në atë të së drejtës ndërkombëtare, nuk ekziston asnjë element i vlefshëm për copëtimin e territorit të Kosovës, kjo për prapaskenat diplomatike dhe politike të aktorëve të involvuar në çështjen e Kosovës, nuk do të thotë se është e pamundhsme, sepse qëmoti dihet se në politikë çdo gjë është e munudur. Kjo rregull, vlen sidomos për ato vende dhe ata popuj të vegjël (siç  janë shqiptarët dhe Shqipëria Etnike, të kolonizuar nga serbo-sllavët  e zgjebosur të Ballkanit) që nuk kanë kapacitetin e tyre të nevojshëm ushtarak, ekonomik, politik dhe diplomatik për t’u çliruar nga çizmja e huaj imperialiste.

Prandaj, politika zyrtare e Prishtinës, duhet të mbaj parasysh  faktin se, as Ministri i Jashtëm i Shqipërisë, Besnik Musatafaj e as kryetari i Republikës së Sllovenisë, Janez Dërnovshek nuk kanë dalë rastësisht para opinionit publik ndërkombëtar, se Kosovës, duhet imponuar “pavarësia e kushtëzuar”. Edhe pse, ende nuk kanë filluar negociatat  ndërkombëtare lidhur me statusin e Kosovës, si Serbia, ashtu edhe  disa qarqe evro-ndërkombëtare (duke marrë  për bazë rekomandimet sugjeruese të GNK-së, si dhe  projeketet e fshehta të qeverisë serbe dhe të  Kishës Ortodokse Serbe), tanimë kanë sinjalizuar se kompromnisi politik për zgjidhjen e përkohshme të statusit politik të Kosovës, pikërisht do të kërkohet në zbatimin e formulës “pavarësi e kushtëzuar”, e cila pakicës serbe dhe Serbisë, do t’i garantaonte krijimin e shtetit të ri kishtar serb në zemër të  Kosovës shqiptare. Pra, të mos mashtrohemi, duke ushqyer iluzione të kota, se  nuk mund të “përvidhet” një formulë e këtillë, e cila de facto dhe de jure, do të thoshte copëtimin e territorit të Kosovës, sipas “listës së dëshirave” politike  të Janez Dërnovshekut dhe të Besnik Mustafajt, të cilën, së fundi, pa asnjë rezervë , do ta akceptojë Kisha Ortodokse Serbe(KOS-i), edhe pse tani së bashku me Beogradin zyrtar janë deklaruar (sa për t’i hedhur pluhur syve” opinionit publik vendor dhe të jashtëm) se  me të gjitha mjetet do ta hudhin poshtë “pavarësinë e kushtëzuar”, po qe se kjo, do t’iu imponohet nga diplomacia hibride e tandemit Besnik Mustafaj-Janez Dërnovshek, me “bekimin” e diplomacisë evro-ndërkombëtare.

Për realizimin e këtij qëllimi antishqiptar kundër pavarësisë së Kosovës, si Beogradi zyrtar, ashtu edhe Kisha Ortodokdse Serbe(KOS-i), tanimë në prapaskenat e tyre sekrete politiko-diplomatike dhe propagandistike  e kanë “sonduar” terrenin evro-ndërkombëtar, se do ta kenë mbështetjen e disa qarqeve  akoma të padeklaruara të BE-së, si dhe të anëtarëve të përhershën në KS të Kombeve të bashkuara, siç janë Rusia, Kina,  (e ndoshta) edhe Franca si partner tradicioanal (1914-1999). Mirëpo, pavarësisht nga përgatitja e grackave të rrezikshme të diplomacisë kishtare serbomadhe për të bllokuar  njohjen e pavarësisë nga ana e bashkësisë ndërkombëtare, politika dhe diplomacia shqiptare e Kosovësm, as shqiptarët nuk duhet të pranojnë asnjë kusht, asnjë formë diktati, as ultimatumi as nga serbomëdhenjt, as nga mbështetësit e tyre(qofshin fuqi të mëdha evropiane apo aziatike, siç është Kina) evrro-ndërkombëtarë, që do të ishte në funksion  të legalizimit ndërkombëtar të krijimit të një shteti të ri kishtar serb në Kosovën shqiptare, në emër të “mbrojtjes” së kishave dhe të manastireve  të minoritetit serb, të cilat (po të ndodhte diç e këtillë tragjike në kurriz të interesave vitale kombëtare dhe shtetërore të shqiptarëve) automatikisht, do të fitonin statusin e subjektit esktraterritorial ndërkombëtar, sikurse shteti i Vatikanit. Mirëpo, pala negociatore shqiptare asesi nuk guxon që ta gëlltis të “karrem” të gatuar nga kuzhina politiko-kishtare e Serbisë dhe e aleatëve të saj, sepse në këtë mënyrë Kosova sërish  do të mbetej nën varësinë koloniale imperilaiste të Serbisë dhe të sistemit shtetëror të Evropës, të njohur me akronimin ekonomiko-politik integrues-Bashkimi Evropian(BE).

Sa më sipër, { marrë parasysh të gjitha “shërbimet e vullnetit të mirë” të imponimit të “pavarësisë së kushtëzuar” për Kosovën, qofshin edhe  politika e diplomacia zyrtare e Tiranës dhe e Lubjanës, së personifikuar dhe të instrumentalizuar nga Besnik Mustafaj,(inistër i jashtëm) dhe Janez Dërnovshek (kryetar i Sllovenisë0} e VETMJA ALTERNATIVË E LIGJSHME DHE RACIONALE PËR ZJGIDHJEN E DREJTË  DHE PËRFUNDIMTARE TË KOSOVËS, ËSHTË  APLIKIMI I PARIMIT TË VETËVENDOSJES, SI PARIM FUNDAMENTAL I SË DREJTËS NDËRKOMBËTARE DHE TË KARTËS SË KOMBEVE TË BASHKUARA.

Vetëm mbi këtë bazë pala shqiptare mund të bëjë kompromis me palën kolonialiste serbe, e cila, edhe pas rënies nga pushteti të ish-kryetarit të saj Slobodan Milosheviq, (me mjete “demokratike” dhe në emër të paqes së rreme, se duan “bashkëjetesë” me shqiptarët, por duke i konsideruar si “element minoritar vasal në shtëpi të huaj serbe”) ushqen të njëjtat ambicie dhe aspirata antishqiptare sikurse regjimi gjenocidal i “mesijes” së tyre: “Kosova është djep dhe shpirti i Serbisë”. Ky “keqkuptim” i serbomëdhnjeve nuk mund të kuptohet ndryshe, veçse si i barabartë me teorinë raciste “Lebensraum” të Gjermanisë naciste të Hitlerit. Si Gjermania nazifashiste nën Hitlerin, edhe Serbia gjenocdiale çetniko-fashiste nën Slobodan Milosheviqin dhe Kishën Ortodokse Serbe, si dhe tani nën drejtimin e pasardhësve të tij “demokratë” (Boris Tadiq, Vojsillav Koshtunica, Vuk Drashkoviq, Sanda Iviq-Rashkoviq etj.) kanë zhvilluar dhe, prapë po synojnë të zhvillojnë luftra e agresione pushtuese gjenocidale për pushtimin e territoreve  të huaja fqinje të Kroacisë, të Bosnjës dhe të Kosovës, me qëllim  të fundit, që t’i bashkojnë të gjitha pjesë e popullit serb në një shtet të vetëm të homogjenizuar, që quhet Serbia e Madhe.

Duke qenë se një strategji e tillë e krijimit të Serbisë së madhe të Slobodan Milosheviqit ka pësuar jo vetëm disfatë ushtarake, por edhe ka humbur edhe territoret e okupuara përkohësisht, janë krijuar kushtet objektive, që politika  kishtare e Begradit dhe e Kishës Ortodokse , të heqin dorë nga pretenmdimet e mëtejme territoriale në kurriz të Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike.

Fundja, iu pëlqeu apo jo REALITETI KOSOVË SHQIPTARE, serbët, Serbia dhe Kisha Ortodfokse Serbe, e kanë humbur përgjithmonë Kosovën si koloni të tyre , që nga ndërhyrja e tyre ushtarako-policore tankiste, më 1989, kur edhe e pushtuan përkohësisht Kosovën, me ç’rast shkaktuan qindra viktima shqiptare dhe, atë e zhveshën nga cilësia e autonomisë, që kishte sipas Kushtetutës së vitit 1974.

Politika shqiptare e Kosovës nuk ka asnjë arsye që gjatë bisedimeve të ardhme me palën serbo-ndërkombëtare, të demonstrojë ndonjë taktikë të veçantë të diplomacisë së përmbajtjes, sepse Serbia dhe serbët kanë humbur çdo të drejtë të sovranitetit të tyre të deritashëm kolonial mbi Kosovën. Këtu, pala shqiptare nuk duhet të bëjë asnjë koncesion për hir të ndonjë “kompromisi të madh”  apo “historik”, siç kanë deklaruar disa politikanë histerikë me vizion proserb në dëm të pavarësisë së Kosovës. Gjithashtu, pala shqiptare nuk ka  pse të dyshojë fare në kapacitetin e saj profesional, si  dhe në kredibilitetin e saj moralo-politik dhe juridik, sepse është në avantazh ndaj palës serbe, sepse ajo është nën hipotekën e gjenocidit të kryerë në Kosovë (1989-1999), e cila, si rrejdhim, definitivisht edhe ka humbur  të drejtën koloniale shekullore mbi Kosovën. Prandaj, pala shqiptare nuk ka asnjë arsye, që të ndjehet  “e pabarbartë” ose në defensivë. Përkundrazi, duhet të jetë agresive në kuptimin pozitiv të mbrojtjes dhe të  justifikimit të argumenteve të qëndrueshme historike dhe juridike dhe politike  ndërkombëtare, që janë favor të shkolonizimit të Kosovës nga Serbia kolonialiste dhe hegjemoniste.

 Pala shqiptare me konsekuencë, duhet të mbështetet në parimin e barazisë dhe të vetëvendosjes së popujve, të sanksionuara në Kartën e OKB-së, ku thuhet se “ të  gjithë popujt kanë të drejtë që lirisht, pa ndërhyrje nga jashtë, të përcaktojnë statusin e tyre politik, si dhe të ndjekin rrugën e zhvillimit të tyre ekonomik, shoqëror dhe kulturor dhe, së këndejmi çdo shtet e ka për detyrë të respektojë këtë të drejtë në përputhje me dispozitat e Kartës”.(Lung-Chu Chen, An Introduction to Contemporary International Law, 2000, f.31-32)  Kjo e drejtë ka të bëjë me të gjithë qytetarët e ndonjë tërësie territoriale, edhe pa fituar të drejtën e shtetësisë si subjekt jurik ndërkombëtar.

Gjithashtu, politika zyrtare shqiptare, duhet ta hudhë poshtë si të papranueshme (si në kuptimin historik, ashtu edhe në atë juridik), “standardin” e prejudikuar sugjerues të GNK-së, se “Kosova nuk duhet të bashkohet me ndonjë shtet tjetër”(aludimi është tejet transparent-nuk duhet të bashkohet me Shqipërinë Etnike). Për të hudhur poshtë këtë “kriter ligjor-demokratik” të Grupit Ndërkombëtar të Krizave (GNK-së), pala negociuese shqiptare, duhet të mbështetet kryesisht në këto dy argumente të qëndrueshme: (A) Së pari, mbi të drejtën historike të shqiptarëve mbi Kosovën dhe (B) Së dyti, mbi të drejtën pozitive ndërkombëtare, sipas së cilës  shqiptarët jo vetëm që kanë të drejtë të pavarësohen, por edhe kanë të drejtë ligjore  të bashkohen jo vetëm me Shqipërinë, por me cilindo shtet të duan ata. Në favor të këtij konstatimi po japim këtë argument të pakontestueshëm juridik ndërkombëtar : “Krijimi i shtetit sovran dhe të pavarur, integrimi ose bashkimi i lirë i tij me ndonjë shtet tjetër të pavarur ose pranimi i  çfarëdo lloji statusi tjetër politik si rezultat i vendimit  të lirë unanim të popullit, është formë e ligjshme dhe demokratike e  aplikimit të së drejtës së vetëvendosjes.”(Shih: International Legal Materials,1992, N06 (ILM), f.1498.

Së fundi, nëse bashkësia ndërkombëtare (OKB-ja, BE-ja etj.) ia imponon palës negociuese shqiptare cafrëdo modeli qoftë (që është në kolizion me të drejtën e vetëvendosjes): “ pavarësi e kushtëzuar”; “pavarësi e shoqëruar” apo “pavarësi e plotë” e sugjeruar të Janez Dërnovshekut, që favorizon krijimin e shtetit kishtar serb në Kosovë, sipas “parimit të ekstraterritorialitetit”, që teorikisht dhe praktikisht do thotë dekompozimin e tërësisë territoriale etnike të Kosovës, kjo do të përbënte shkeljen flagrante të PARIMIT TË VETËVENDOSJES dhe të SË DREJTËS DHE TË RENDIT POZITIV JURIDIK NDËRKOMBËTAR.

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
29 tetor 2005

  -“MË JEP KOSOVËN, TË JAP SHQIPËRINË ETNIKE”=DIPLOMACIA “ÇAREN PREJ BISHTI”!!!???

 –SHIH!...SHIH!...ÇFARË DIPLOMACIE ANTIKOMBËTARE!!! -  PO, KJO, KJO, ËSHTË TRADHTI DHE SHITJE E DYFISHTË E KOSOVËS DHE E SHQIPËRISË ETNIKE!

-         TEZA ANTIBASHKIM I SHQIPËRISË ETNIKE NUK MUND TË JETË OPCION I “KOMPROMISIT POLITIK” ME SERBINË KOLONIALISTE PËR PAVARËSINË E KOSOVËS ( SEPSE KOSOVA ËSHTË PROBLEM KOLONIAL E JO MINORITAR, QË KËRKON ZGJIDHJE ANTIKOLONIALE E JO RIKOMPENSIM TERRITORIAL TË SHQIPËRISË ETNIKE), POR HUMBJE  EDHE E KOSOVËS, EDHE E SHQIPËRISË ETNIKE.

-         KËTË RREZIK TË MADH, DUHET TA MBAJNË PARASYSH TË GJITHË ARMIQTË E PAVARËSISË SË KOSOVËS DHE TË RIBASHKIMIT TË SHQIPËRISË ETNIKE.

-         SIPAS SË DREJTËS NATYRORE DHE HISTORIKE, KOMBËTARE DHE NDËRKOMBËTARE, NUK KEMI NEVOJË TË KËRKOJMË KURRFARË “BEKIMI” NGA SERBIA QË AJO TË DAKORDOHET ME PAVARËSINË E KOSOVËS, SEPSE KOSOVA ËSHTË TOKË SHQIPTARE DHE E SHQIPËRISË ETNIKE, JO E SERBISË SË MADHE KOLONIALISTE. NË KËTË KUPTIM, EDHE  NUK KEMI SE ÇFARË T’I JAPIM SI “SHPËRBLIM” OSE T’I PëRSHPIRTEMI SERBISË NË ROLIN E LYPËSIT TË KEQ DHE TË NGORDHUR : “MA JEP KOSOVËN, TË JAP SHQIPËRINË ETNIKE”, SEPSE KOSOVA NUK NDODHET NË SERBI, POR ËSHTË NË DUAR DHE NË ZOTËRIMIN E SHQIPTARËVE NË KOSOVË- NË TERRITORIN INDIGJEN TË SHQIPËRISË ETNIKE. NË RASTIN KONKRET, NUK DO TË KETË KURRFARË KOMPROMISI POLITIK ME SERBINË PËR KOSOVËN, PËRPOS  NJOHJES SË PLOTË TË PAVARËSIMIT TË SAJ, ASHTU SIÇ ËSHTË DEKLARUAR POPULLI I KOSOVËS PËR SHTET SOVRAN DHE TË PAVARUR NGA SERBIA KOLONIALISTE GJENOCIDALE.

-         FUNDJA, AJO QË ËSHTJA E JOTJA, NUK DUHET KËRKUAR NGA TË TJERËT, SEPSE ATA (“TA MASIN”, NUK TA JAPIN KURRË), POR DUHET MBROJTUR ME TË GJITHA  MJETET PËR TË NGELUR E JOTJA. KJO ËSHTË E DREJTË E PAJETERSUESHME PËR GJITHË POPUJT E BOTËS, JO VETËM  PËR POPULLIN  E KOLONIZUAR SHQIPTAR NË BALLKAN.

-         PIKËRISHT, OFERTA E NJË “KOMPROMISI POLITIK” TË KËTILLË, DO TË NDIKOJË NEGATIVISHT NË ZHVILLIMIN E “SHUTTLE DIPLOMACY-SË” SË PARASHIKUAR PËR ZGJIDHJEN E STATUSIT PËRFUNDIMTAR TË KOSOVËS.

-         PËRKUNDRAZI, SHTRUARJA E KËRKESË SË DREJTË DHE TË LIGJSHME E SHKOLONIZIMIT DHE E RIBASHKIMIT TË SHQIPËRISË ETNIKE  NË SHKALLË NDËRKOMBËTARE, DO TË REZULTONTE ME MINIMUMIN-PAVARËSIMIN E PADISKUTUESHËM TË KOSOVËS. NDËRKAQ, NDËRRIMI I KËSAJ TEZE ME “KOMPROMISIN POLITIK”, TË DEKLARUAR NGA DISA  LETRARË(SIÇ ËSHTË SIMAIL KADARE) DHE SHTETARË (SIÇ ËSHTË ALFRED MOISIU, KRYETARI I REPUBLIKËS SË SHQIPËRISË) TË PAPËRGJEGJSHËM, SE “NUK KA BASHKIM TË SHQIPTARËVE DHE TË SHQIPËRISË ETNIKE”, PA DYSHIM DO TA VËRË NË PIKËPYETJE  NJOHJEN E PAVARËISË SË KOSOVËS NGA ANA E BASHKËSISË NDËRKOMBËTARE.

Në kuptimin pozitiv  të trajtimit  shkencor: historiko-politik, letrar-arstistik, kulturor, diplomatik, kombëtar dhe ndërkombëtar, kërkesa për njohjen e pavarësisë së Kosovës në asnjë mënyrë nuk e kushtëzon, as nuk e kufizon, as nuk e konteston rivendikimin e    konceptit të shkolonizimit dhe të ribashkimit të  Shqipërisë Etnike, sepse pavarësia dhe fati Kosovës përjetësisht është e lidhur me fatin e pavarësisë së saj. Përkundrazi, njohja e pavarësisë së Kosovës, duhet të kuptohet si interes prioritar strategjik i ribashkimit të Shqipërisë Etnike. Kështu që, në këtë vështrim, nuk mund të ketë kurrfarë pazarllëku në interes të antidiplomacisë së verbër kombëtare : “Mbath gjogun e zbath dorinë”, sikurse në 100 vitet e shkuara nën robërinë kolonilaiste serbo-sllave. 

Kjo tezë e falsifikuar në kuptimin doktrinar, mirëpo, e provuar në kuptimin e praktikës së sundimit kolonilaist serbomadh, kur është fjala për gllabërimin dhe për sundimin e Kosovës dhe të territoreve të tjera shqiptare të Shqipërisë Etnike, në shekullin XXI, nuk ka gjasë, që të ringjallet në dëm të interesit të përbashkët të pavarësimit  të Kosovës, as të Ribashkimit të Shqipërisë Etnike. Prandaj, autorët e diplomacisë vetëmohuese: “Mbath gjogun e zbath dorinë” në favor të jetëgjatësisë së kolonialzimit serbo-malazez mbi Kosovën dhe trojet e tejra etnike shqiptare, duhet ta braktisin këtë taktikë të turpshme dhe të paqëndrueshme ngase deri më sot në historinë e marrëdhënieve ndërkombëtare pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, më 1945 e deri në këtë vit-2005 të fillimshekullit XXI, asnjë problem kolonial (siç është rasti i Kosovës-Shqipërisë Etnike) nuk është zgjidhur, sipas “metodologjisë më të re diplomatike” të disa  “tugjarëve” shqiptarë, që janë deklaruar botërisht, se janë të gatshëm të bëjnë “kompromis politik” me Serbinë (për të realizuar kërkesën e minimumit kombëtar e politik)  për mbështetjen e pavarësisë së Kosovës ngase si kompensim, sipas “filozofisë diplomatike” të tyre, asaj,domethënë Serbisë, duhet t’i  “depozitohen” në afat të gjatë: liria, pavarësia dhe ribashkimi i shumicës dërrmuese të territorit etnik të Shqipërisë(!) Mirëpo, sipas së drejtës ndërkombëtare, Kartës së OKB-së dhe Aktit Përfundimtar të Helsinkit(Kreu VIII, ku flitet për njohjen e së drejtës së vetëvendosjes)...etj., i vetmi kompromis, i vetmi koncesion politik, diplomatik  dhe juridik  për kolonializimin dhe kolonizatorët qofshin të mëdhenj, qofshin të vegjël (siç janë në  rastin konkret serbët dhe Serbia) është E DREJTA E SHKOLONIZIMIT TË PAKUSHT dhe, pa kurrfarë kompensimi tjetër (në valutë apo  në “territor rezervë”të Shqipërisë Etnike), ashtu siç janë deklaruar frikacakët, oportunistët, fatalistët dhe keqdashësit e pavarësisë së Kosovës-ribashkimit të Shqipërisë Etnike.

 Kjo antitetezë e ribashkimit të Shqipërisë Etnike, është  plotësisht taktikë proserbe dhe e një komploti në kuptim më të gjerë të faktorëve të politikës së brendshme dhe të jashtme, se për pavarësimin e Kosovës (si njësi territoriale dhe etnike e Shqipërisë ), në emër të “kompromisit politik”, Serbisë militariste dhe për hir të interesave komplementare dhe heterogjene të aleatëve të saj evro-ndërkombëtarë, duhet t’iu  bëjmë “teslim” ribashkimin e territoreve të tjera të Shqipërisë Etnike, duke nënshkruar kështu,  në mënyrë të vullnetshme dhe, në prezencën e palës së tretë garamtuese ndërkombëtare kapitullimin e përjetshëm nën kthetrat e përgjakshme tiranike të Serbisë së zgjebosur hegjemoniste. Përkundrazi, një “kompromis politik” i tillë, do ta vinte në pikëpyetje të madhe, edhe vetë të drejtën e pavarësimit të Kosovës, sepse, pikësëpari (ashtu sikundër deri tani, me shekuj) kuazishkenca dhe pseudopolitika propagandistike  e shtetit dhe e kishës orotodokse së Serbisë, (sipas planeve, elaborateve, rezolutave, te miratuara në Kuvendin e Serbisë, më 2004), do ta kontestojnë të drejtën historike të shumicës dërrmuese shqiptare mbi Kosovën, duke i konsideruar (ende) “minoritet”, i cili si tillë, sipas paranojës së tyre psikopatologjike kolektive serbe, edhe duhet të “shpërblehet” vetëm me një autonomi të kufizuar (siç është duke e kërkuar diplomacia e kungullit të Besnik Mustafajt) nën “ambrellën” e deritashme kolonialiste të Serbisë, as më pak, as më shumë. Tash për tash, ky është “kompromisi politik” i Serbisë në “favor” të pavarësisë së Kosovës, të cilin, së fundi, edhe  kryetari i qeverisë së Serbisë, Vojislav Koshtunica e bëri të ditur në sesionin e Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara për Kosovën, më 24 tetor 2005.

Pavarësia e Kosovës është e ndërlidhur përjetësisht  me pavarësinë e Shqipërisë Etnike!

Pa marrë parasysh kushtëzimet, diktatin,, ultimatumet e politikës nga pozita e forces dhe e iracionales historike serbomadhe kolonialiste, që do të manifestohen në kuadrin e negociatave të ardhshme lidhur me statusin e Kosovës, pala shqiptare e Kosovës, në asnjë mënyrë nuk do të duhej të “luante në letrën”, se “kyçi më i përshtatshëm” i arritjes së “kompromisit politik” me Serbinë, do të jetë “karantizimi shekullor” i ribashkimit të Shqipërisë Etnike, sepse ku potez i keqmenduar dhe i keqinterpretuar për opinion publik të brednshëm dhe të jashtëm, do të ndikonte negativisht në procesin e bisedimeve serbo-shqiptare lidhur me statusin e Kosovës.

Pala shqiptare nuk ka asnjë arsye valide të negociojë, as të bëjë kurrafë “kompromisi politik” me Serbinë kolonizatore, sepse pavarësia e Kosovës nuk mund të jetë disktueshme ngaqë kjo qe 100 vjet ishte koloni e Serbisë dhe e Malit të Zi. Këtë të vërtetë historiko-politike mbi Kosovën, tanimë e kanë mësuar, edhe Evropa e bashkuar, edhe OKB-ja, edhe Amerika. Prandaj, në këtë rast nuk mund të bëhet kurrfarë  “kompromisi politik” me kolonialistët serbomëdhenj, në stilin: “Më jep Kosovën, të japë Shqipërinë Etnike”!!!??? – Kjo, do të ishte “fitore historike” për pavarësinë e Kosovës? – JO! – shoku Ismail Kadare, JO! – Kjo,  do të ishte varreza e përbashkët e Kosovës dhe e Shqipërisë Etnike! – Këtë  vrasje të përbashkët-kolektive të pavarësisë së Kosovës-Shqipërisë Etnike, do ta mbështenin vetëm  “pazarxhinjtë demokratë” të trafikimit të qenies shqiptare dhe të sovranitetit kombëtar dhe shtetëror të Shqipërisë Etnike, e kursesi shqiptarët që kanë derdhur gjak dhe janë theroizuar me shekuj për pavarësinë e Kosovës-Shqipërisë Etnike.

I vetmi kompromis politik, duhet të bëhet nga ana e Serbisë (si titullar i derishëm kolonizues i Kosovës dhe i pjesëve të tjera të Shqipërisë Etnike, siç janë: Presheva, Bujanoci, Medvegja, Kurshumlia, Leskoviku, Vranja etj.,), e ky kompromis real politik është: - njohja pa asnjë kusht e pavarësisë së Kosovës. Në realizimin e këtij kompromisi politik, duhet të insistojë bashkësia  ndërkombëtare dhe politika shqiptare, që ta fitojnë luftën e tyre të përbashkët e jo në disfavor të ricopëtimit dhe të rikolonizimit të mëtejmë të trojeve etnike të  shqiptarëve dhe të Shqipërisë.

 Mirëpo, serbët dhe Serbia nuk do të pranojnë që të bëjnë këtë “kompromis politik” të tillë për shkak se Kosovën ende (sipas Rezolutës 1244 për Kosovën të KS të Kombeve të Bashkuara) e konsiderojnë si “pjesë unike të territorit serb”.

 Për t’i detyruar serbët që ta pranojnë realitetin e Kosovës së lirë dhe të pavarur nga Serbia gjenocidale, politika shqiptare (para se të fillojnë negociatat serbo-shqiptare, sipas itinerarit të agjendës së KS të Kombeve të Bashkuara, të përcaktuar në Nju-Jork, më 24.10.2005), duhet patjetër të kërkojë nga KS i Kombeve të Bashkuara, që të revidojë “paragrfain” e Rezolutës 1244 për Kosovën, ku thuhet se, “Kosova është pjesë e territorit të Serbisë”. Ndryshe, suksesi i negociatave serbo-shqiptare për zgjidhjen e drejtë të statusit poliitko-juridik dhe kushtetues të Kosovës, do të falimentojë, që në start, pa u përshëndetur mirë përfaqësuesit e delegacioneve negociatore serbo-shqiptare e ndërkombëtare para kamerave të fotoreporterëve dhe të përfasqësuesve të tjerë të masmediave  ndërkombëtare.

Do të ishte gabim i madh dhe i pakorrigjueshëm historik, politik dhe kombëtar po qe se pala shqiptare e Kosovës  gjatë zhvillimit të negociatave të ardhshme me palën serbe, të deklarohej se njohja e pavarësisë së Kosovës në kurriz të shkolonizimit dhe të Ribashkimit të Shqipërisë, përbën  “një kompromis politik”,  i cili si i tillë, do të duhej të ishte i pranueshëm për palën kontestuese serbe, si dhe për ndërmjetësit e bashkësisë ndërkombëtare. Përkundrazi, njohja e pavarësisë së plotë të Kosovës nuk do të mbyllte, por do të hapte kaptinën e re të zgjidhjes së çështjes koloniale shqiptare në Ballkan. Politika dhe diplomacia “simuluese”, ose më mirë të thuhet diplomacia qorre e kungujve të papjekur demokratikë nuk sheh  “përetj hundës së vet”, se me një kompromis të tillë kundër ribashkimit të trojeve etnike shqiptare, të kolonizuara nga Serbia, Mali i Zi, Greqia dhe FYROMI, do t’i detyronte shqiptarët, që si palë e tretë kontraktuese, të nënshkruanin  vetëkapitullimin e tyre.

Nuk është e ndershme, as  kurrfarë potezi i urtë diplomatik, e aq më pak “fisnik”, as kombëtar, as atedhtar e patriotik shqiptar (siç është shprehur Ismail Kadare në një intervistë dhënë “Zërit të Amerikës”,më 25.10.2005), të dilet në opinionin publik me “tezën” spekuluese dhe tejet të rrezikshme e të dëmshme për interesin e përgjithshëm  kombëtar dhe shtetëror, se po qe se Serbia ia njeh pavarësinë Kosovës, “shqiptarët, do të heqin dorë” nga shkolonizimi dhe ribashkimi i trojeve të tjera të Shqipërisë Etnike.

Duhet ta them haptazi, se të gjitha partizanë, që do të marrin guximin të dalin me një kompromis politik, i cili në afat të shkurtër apo të gjatë do t’i mbyllte mundësitë reale  për t’u vënë ne rend dite shqyrtimi i kufijve artificialë të Shqipërisë Etnike në Ballkan, do të merrnin përsipër një barrë të rëndë të përgjegjësisë para historisë dhe para gjithë kombit shqiptar.

Për fund, e pranoj se  analizat dhe komentet  e mia vërtet janë ca të gjata, sepse janë në funksion të mbrojtjes së gjatësisë dhe të gjerësisë së truallit historiko-natyror dhe gjeopilitik të tërësisë së Shqipërisë Etnike. Ndërkaq, lajmet e shkurta në frymën e çmimeve aktuale të tregut të lirë të “rrobaqepësisë diplomatike” rajonale dhe ndërkombëtare janë në funksion të shkurtimit të gjymtyrëve të trupit të natyrshëm të Shqipërisë Etnike. Prandaj, lajme, informacione, komente, analiza të  shkurtëra, do të kem shkruar vetëm atëherë pasi të jetë ribashkuar pëllëmb për pëllëmbë Shqipëria Etnike brenda kufijve të saj natyrorë.

 Ky është mesazhi im për  “kompromisin politik” me “pazarxhinjtë” dhe me “rrobaqepësit”  e ashtuquajtur demokratë dhe patriotë “internacionalistë”, të cilat me tezat e tyre negative, spekuluese dhe mashtruese, të keqshkruara dhe të keqinterpretuara për hir të “biznesit ditor” të tyre dhe të interesit afatgjatë të partnerëve të tyre neokolonialistë, së fundi, në emër të  pavarësisë së Kosovës, kanë dalë  me tezën skandaloze-  “antibashkim i Shqipërisë Etnike” në favor të arritjes së “kompromisit politik” me Serbinë për njohjen e pavarësisë së Kosovës ?!

Pavarësisht nga lansimi i kësaj teze antishqiptare i autorëve dhe i mbrojtësve të saj me prirje të huaja në llogari të kolonizimit  dhe të shtypjes së mëtejme të gjysmës së Shqipërisë Etnike, nuk ka  asnjë gjasë që të pranohet si “kompromis politik” për arritjen e pavarësisë së Kosovëse, sepse  kolonialistët  shekullorë serbomëdhenj, tanimë janë deklaruar si para opinionit ndërkombëtar, ashtu edhe atij  të brendshëm, se nuk do të pranojnë asnjë “kompromisi politik” me shqiptarët për njohjen e pavarësisë së Kosovës, përpos një lloj autonomie të kushtëzuar brenda Serbisë, ashtu si iu konvenon atyre, diplomacisë së kungullit të Shqipërisë së Besnik Mustafajt (ministër i Jashtëm) dhe Evropës së  sotme, me recidiva të vjetër antishqiptarë dhe antiribashkim të Shqipërisë  Etnike.

Këtë realitet historiko-kombëtar dhe etniko-shtetëror gjithëshqiptar të pashmangshëm mund ta mohojnë dhe ta quajnë utopi vetëm analistët, shkencëtarët, letrarët, politikanët, diplomatët dhe shtetarët shqiptarë të rangut të ministrit të jashtëm të Shqipërisë, Besnik Mustafaj, i cili me ngulmë, në emër të Republikës së Shqipërisë, po e kundërshton pavarësinë e plotë të Kosovës. Këtë qëndrim antishqiptar të politikës zyrtare të Tiranës, e vulosi me turpësi edhe në qendrën eurokratike të BE-së në Brukesl, duke pohuar se “ Qeveria e  Republikës së Shqipërisë pavarësinë e kushtëzuar për Kosovën,  të gjitha ganarancitë për pakicat, si dhe mosndryshimin e kufijve të Kosovës” (Liria Kombëtare, 25.10.2005).

Ja, kjo është “fitorja kulmore” e diplomacisë “Çaren prej bishti” e “vizionarëve zulmëmëdhenj”: letrarë, politikanë dhe shtetërorë të Republikës së sotme  të Shqipërisë (!??!!). Në vend se të pohojnë para Serbisë kolonizatore, si  dhe para të gjithë armiqëve të tjerë, se Kosova shqiptare është krahinë e pashkëputshme dhe e patjetërsueshme e Shqipërisë Etnike, e jo kurrfarë konflikti, as kompromisi i shpifur  politik, ata në kurriz të saj bëjnë  “pazarllëqe  pa hanxhiun”, në stilin  diplomatiko-propagandistik të politikës neokolonilaiste serbosllave, duke kërkuar “minimumin e minimumit” absurd, thuase pavarësia e Kosovës dhe e Shqipërisë Etnike, është bërë “çështje private e tyre”  dhe e Serbisë së Madhe kolonizatore. Thelbi i përmbajtjes së një diplomacie të tillë “antibashkim” i Shqipërisë Etnike nga  provokuesit e  theksuar, është më shumë se turp dhe, tradhti e kulluar “për dritë dhe për Diell”, siç thotë populli ynë i urtë, i cili  për pasojë të koherencës së “elitave politiko-diploamtike” të tilla, qe më se një shekull, është duke u treguar si një nga popujt më të durueshëm në botë ndaj së keqes së huaj kolonialiste serbosllave në Ballkan.

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
21 tetor 2005

“EVOLUCIONI”  I PËRRALLËS DIPLOMATIKE TË VUK

DRASHKOVIQIT VERSUS PAVARËSISË SË KOSOVËS!

*Vuk Drashkoviq(ministër i Jashtëm i SMZ-së):

   “Serbia nuk do të lejojë krijimin  e dy shteteve

   shqiptare në territorin serb në Ballkan” (!!!???)

*Përgjigjja e autorit: - Nëse Serbia kolonialiste e Vuk Drashkoviqit, e Vojsillav Koshtunicës dhe e Boris Tadiqit nuk do ta njohë pavarësinë e Kosovës, për shkak se titullarët e saj serbomëdhenj në krye me “trojkën” e theksuar  “nuk do të lejojnë krijimin e dy shteteve shqiptare në Ballkan”, atëherë si për shqiptarët e Kosovës (sepse, sipas stratejgisë së diplomacisë neokolonialiste të Serbisë së Madhe, po e “rrezikojka interesin nacional dhe shtetëror gjithëserb” në Kosovën shqiptare!!!), ashtu edhe për shqiptarët e tjerë të kolonizuar dhe të pakolonizuar, do të hapet një kaptinë e re  diplomacisë historike-multilaterale ndërkombëtare (në vend të “shuttle diplomacy” së përgatitur serbo-evripiane), që do të jetë në interes të përgjithshëm të shqiptarëve, sepse do të krijoheshin kushtet reale dhe  të pashmangshme të RIBASHKIMIT TË SHQIPËRISË ETNIKE, ku do të përfshiheshin jo vetëm dy, por të gjitha shtetet shqiptare (The United States of Albania)  në Ballkan.

                    *       *    *

Me te drejtë shtrohet pyetja pse nuk mund të lejohen nga Serbia dy shtete shqiptare në Ballkan? – Sepse, sipas tezës antisemitiste çetniko-fashiste serbe të Vuk Drashkoviqit, “Kosova qenka në territorin e Serbisë”?!?! – Mirëpo, si në  kuptimin historiko-juridik, demografik,  ashtu edhe në atë etnik-territorial ky konkluzion nuk përbën kurrrfarë argumenti provues, se Kosova ka qenë ndonjëherë pjesë territoriale e Serbisë, përpos që ishte koloni e saj (de facto prej shtatorit të vjeshtës 1912 deri më 10 qershor 1999, kurse de jure prej vitit 1913). Kjo është e vërteta  mbi historinë shekullore të Kosovës, qëkur ajo me ndihmën e Fuqive të Mëdha të Evropës iu aneksua Serbisë. Mirëpo, kjo padrejtësi e jetërsimit të Kosovës nga trungu territorial etnik i Shqipërisë, në asnjë mënyrë (moralisht, as ligjërisht) nuk mund të kualifikohet si e drejtë historike e Serbisë mbi Kosovën, sepse kjo nuk është e Serbisë, as e serbëve, por është e Shqipërisë dhe e shqiptarëve autoktonë, që nga periudha e epokës së Ilirisë. Në favor të këtij argumenti historiko-shkencor flasin edhe gjurmimet arkeologjike dhe antropologjike (qysh nga koha e lashtësisë ilirike), kur Kosova shqiptare ishte e banuar prej ilirëve, të cilët janë stërgjyshërit e shqiptarëve të sotëm, të cilët mbi 90% e përbëjnë popullsinë e Kosovës. Gjithashtu, edhe në vitin 1371 Kosova ishte pjesë e tërësisë së shtetit feudal shqiptar të Balshajve, si dhe në fillimshekullin XX, viti 1912, Kosova ishte pjesë e pandashme e shtetit të pavarur shqiptar. Mirëpo, kjo u pushtua nga forcat serbe barbare, të cilat ushtruan terror dhe gjenocid kundër shqiptarëve indigjenë dhe Kosovës shqiptare. Prandaj, askush nuk ka drejtë, që Kosovën ta quaj “Kosovë serbe”, ashtu siç po manovrojnë krerët e pushtetit shtetëror  të Serbisë, serbomëdhenjtë me ambicie të ripërsëritjes së gjenocidit neokolonialist mbi Kosovën dhe mbi territoret e tjera shqiptare, siç janë: Vuk Drashkoviq, Boris Tadiq, Vojislav Koshtunica, si dhe Kisha Ortodokse Serbe me në krye me patriarkun Pavle dhe me klerikun e tërbuar antishqiptar, Artemije Radosavleviq   me tezat e tyre “historiko-politike e kulturore” të falsifikuara dhe me përrallat  e vjetra triviale antishqiptare të “evolucionit” të diplomacisë së ministrit të jashtëm të SMZ-së, Vuk Drashkoviq, i cili në stilin shpërfytyrues të shkrimtarologjisë mitologjike serbosllave, po orvatet që ta bindë diplomacinë ndërkombëtare (OKB, NATO, OSBE, BE, SHBA etj.) se “Kosova është tokë serbe, që duhet të mbetet nën sovranitetin e Serbisë”?!  – Kosova kurrë nuk ka qenë tokë serbe dhe, kurrë më  nuk do bëhet koloni serbe, as malazeze sllave.  Këtë argument të pakundërshtueshëm, duhet ta mbajnë parasysh të gjithë serbomëdhenjtë  “ e kalibrit” të Vuk Drashkoviqit dhe të garniturës së qeverisë aktuale serbe të Beogradit, si dhe mbështetësit e tyre tradicionalë të “aleancës integruese” evropiane dhe proevropiane.

Kjo është arsyeja kryesore me bazë të qëndrueshme historike, juridike, gjeopolitike, etnike etj., pse shqiptarët nuk duhet të pranojnë asnjë formë të bisedimeve me Serbinë, kur është fjala për pavarësinë e Kosovës, sepse kjo nuk është çështje e Serbisë, por e Shqipërisë dhe e bashkësisë ndërkombëtare. Këta janë dy faktorët relevantë, që duhet të gjejnë gjuhë të përbashkët për njohjen e plotë të pavarësisë së Kosovës. Në këtë kontekst, Serbia nolens volens, duhet të eliminohet si palë negociuese për zgjidhjen e statusit juridiko-kushtetues dhe politik të Kosovës.

“Arsyeja tjetër” skandaloze e logjikës patologjike e “diplomacisë” së Vuk Drashkoviqit, me bazë antishqiptare të paranojës kolektive serbe ( e identifikuar dhe e praktuar që nga shekulli XIV e deri më sot, shekulli XXI) pse Serbia “demokratike”  nuk duhet lejuar krijimin e dy shteteve shqiptare në Ballkan, “është edhe kjo” : “ Serbia e ka për detyrë dhe për interes, që të pengojë shumicën shqiptare, të krijojë shtetin e pavarur, i cili do të vazhdonte me vrasjen, me keqtrajtimet dhe me shpërnguljen e minoritet serb dhe të minoriteteve të tjera në Kosovë”. (Po aty, Tanjug, 19.10.2005).

Ky konstatim, i shprehur në formë paragjykimi dhe  të intrigës së politikës propaganidstike  dhe të diplomacisë gjenocidale të Vuk Drashkoviqit, se me t’u pavarësuar Kosova si shtet, “ do të vazhdonte vrasja , shpërngulja dhe tortura e minoritetit serb dhe e minoriteteve të tjera joserebe nga Kosova”?! -  Ky mesazh i kësaj deklarate shpifëse në llogari të krijimit të shtetit të ardhshëm shqiptar të Kosovës, nuk ka të bëjë me historikun e deritashëm të shqiptarëve në Kosovë, sepse ata kurrënjëherë nuk i kanë vrarë, nuk i kanë terrorizuar, as dëbuar kolonizatorët serbomëdhnej, të ngulitur në Kosovë, që nga viti 1912, edhe pse plotësisht kanë pasur dhe kanë të drejtë, që t’i përzënë kolonistët serbomalazezë jo vetëm nga Kosova, por nga të gjitha trojet e tjera shqiptare, të kolonizuara dhe të aneksuara në saje të  forcës nga ana Serbisë dhe e Malit të Zi. Përkundrazi, e vërteta është kjo: - “Diplomacia evolutive” e Vuk Drashkoviqit, edhe në këtë formë paragjykuese, duke u bazuar vetëm në ëndërra dhe në mite antishqiptare po orvatet, që t’i zbusë dhe t’i fshehë krimet, terrorin dhe gjenocidin kolonial të serbëve dhe të Serbisë ndaj shqiptarëve dhe Kosovës, që këtu e 100 vjet më parë. Kjo akuzë e pashembulltë amorale dhe e paqëndrueshme e Vuk Drashkoviqit në emër të atribuimit dhe të trillimit të “vazhdimit të vrasjes së serbëve në Kosovë” vlen vetëm për serbët, sepse  Serbia ka qenë ajo, e cila me të gjitha regjimet e saj të derisotme ka kryerë akte të tilla barbarike ndaj shqiptarëve në Kosovë e jo shqiptarët, as Shqipëria. Këtë  tragjedi të vrasjes, të shfarosjes dhe të dëbimit të miliona shqiptarëve nga Kosova, e provoi edhe hollokausti i fundit serbomadh në Kosovë (1989-1999), i drejtuar nga “kasapi i Ballkanit”, Slobodan Milosheviq. Për këtë tërë bota është në dijeni, me përjashtim të Vuk Drashkoviqit, të Boris Tadiqit, të Vojsilav Koshtunicës dhe Kishës Ortodokse Serbe, që  me qëllim nuk po duan ta dijnë, sepse të gjitha gjenocidet e tyre të deritashme, si dhe ai fundit i vitit (1989-1999) deri tani kanë ngelur të pandëshkuara ligjërisht dhe ushtarakaisht nga  Evropa “ e drejtë dhe demokratike”, përkatësisht nga bashkësia ndërkombëtare, që tani, në saje të diplomacisë multilaterale ndërkombëtare ( e kursesi të grackave të së ashtuqujaturës  “shuttle diplomacy”, të iniciuar dhe të peferuar nga diplomacia kolonialiste serbe e Beogradit), është në potez për të  korrigjuar padrejtësinë historike të Serbisë dhe të aleatëve të saj tradicionalë të Evropës ndaj  Kosovës së kolonizuar, e cila me të drejtë është në pritje të njohjes së drejtës së vetëvendosjes, si e vetmja alterntaivë e ligjshme  e zjgidhjes së drejtë dhe përfundimtare të problemit të derisotën kolonial të Kosovës. Çdo zgjidhje tjetër, do të jetë falimentuese dhe tragjike jo vetëm për shqiptarët e Kosovës, por për të gjithë shqiptarët në Ballkan.

Prandaj, nuk është kurrfarë akti i çuditshëm, as kurrfarë risie shpifëse e “prognozës astrologjike” të “diplomacisë verolutive”së Vuk Drashkoviqit, se  “do të ndodhin vrasje e tortura të serbëve”, po qe se  Kosova  do të pavarësohet nga Serbia kolonialiste,   mbase  këtë tezë të ndërruar qëllimkeqe të ministrit të  jashtëm serbomalazez, e kemi “lexuar”  dhe provuar në lëkurën tonë, që nga viti 1912 e këtej. Përkundrazi, po qe se Kosova nuk do të njihet si subjekt juridik ndërkombëtar, Serbia dhe serbët, do të tentojnë të vazhdojnë me terrorizmin dhe me gjenocidin e tyre të mëparshëm kundër shqiptarëve në Kosovë, në emër të “mbrojtjes” dhe të “avancimit” të procesit të  “demokratizimit” dhe të “integrimit” të Serbisë së Madhe në Bashkimin Evropian (BE). Po qe se, vërtet, do të ndodhte, që të realiziohej kjo tezë falsifikuese antihistorike, antijuridike dhe antidemokratike e  diplomacisë antishqiptare  e Vuk Drashkoviqit në disfavor të pavarësisë së Kosovës, ky do të ishte shembull i paprecedencë amoral, aligjor dhe ademokratik në historinë e civilizimit modern të bashkësisë ndërkombëtare, sepse populli shqiptar i Kosovës për të satën herë gjatë historisë së tij, do t’i nënshtrohej  gjenocidit të institucionalizuar kolonialist të Serbisë së Madhe.

A.                 – Jo, autonomi as të madhe, as të vogël nën Serbi,

por vetëm Kosovë të pavarur në Evropën e  integruar demokratike!

  Si politika, diplomacia, propaganda shqiptare dhe të gjithë shqiptarët, duhet të mbajnë parasysh realititet e reja, të krijuara në Ballkan pas mbarimit të luftës së ftohtë (1989), dhe më gjerë, në mënyrë që të mos bijnë viktimë e ndonjë “shuttle diplomacy” të kolonialistëve serbomëdhnj, qoftë e  kurdisur  ajo edhe nga Vuk Drashkoviqi dhe, e mbështetur nga aleatët e SMZ-së ( sepse do të jetë vetëm një lloj testi për t’i sjellë “tete a tete”  shqiptarët dhe serbët në tryezën e ardhshme të bisedimeve. Mirëpo, pala negociuese shqiptare nuk ka asnjë arsye valide të pranojë këtë “verison” serb dhe proserb të “shuttle diplomacy”, duke qenë e vetëdijshme se Serbia gjenocidale nuk ka kurrfarë të drejte morale, as ligjore që ta parandalojë pavarësimin e Kosovës, sepse  Kosova është tokë shqiptare ( mirëpo, më 10 qershor 1999,  sipas Rezolutës 1244 të KS të Kombeve të Bashkuara, si rrjedhim i kryerjes së gjenocidit serb  mbi shqiptarët, Kosova vihet në protektoratin juridik ndërkombëtar) e jo serbe, as malazeze. Prandaj, shikuar gjithanshmërisht (nga të gjitha këndvështrimet historiko-diplomatike dhe propagandistike të huaja), pala shqiptare nuk duhet negociuar fare me Serbinë, kur është fjala për pavarësinë e Kosovës, pavarësisht nga “oferta e vullnetit të shërbimeve të mira” të “shuttle diplomacy”-së ndërkombëtare.

Prandaj, as Vuk Drashkoviq, as Serbia pushtuese gjenocidale nuk  duhet ta pengojnë procesin e  domosdoshëm të pavarësimit të Kosovës, sepse ai është i pandalshëm ngaqë Kosova më nuk mund të ketë  më tej statusin kolonial nën sundimin e egër të deritashëm kolonialist dhe hegjemonist të Serbisë (1912-2005).

“Vizionin diplomatik”  çetniko-fashist serbomadh të Vuk Drashkoviqit (ministër i Jashtëm i Unionit të Serbisë dhe të Malit të Zi) për zgjidhjen e statusit të Kosovës sipas “formulës liberale” të kolonmializmit të vjetër serbomadh : “Më  shumë autonomi e më pak pavarësi” politika shqiptare, as shqiptarët në Ballkan, nuk duhet ta pranojnë, sepse është antitetezë direkte dhe indirekte e së drejtës së vetëvendosjes  sipas Rezolutës 1514(XV) për njohjen e pavarësisë popujve të kolonizuar, të  OKB-së, të miratuar më 14 dhjetor 1960; sipas Rezolutës 637(VII)  të drejtës së popujve dhe kombeve për vetëvendojse, të miratuar nga OKB-ja, më 16 dhjetor 1952; sipas Rezolutës 2160(XXI)  së Aktit të detyrueshëm për njohjen e së drejtës së vetëvendosjes popujve të privuar nga kjo e drejtë, të miratuar nga OKB-ja, më 30 nëntor 1966..., etj.

Duke qenë se Kosova është çështje koloniale, prandaj,  edhe bashkësia ndërkombëtare moralisht dhe ligjërisht është e obliguar të kërkojë vetëm zgjidhje antikoloniale, sikurse në dhjetra e qindra raste të shteteve të shkolonizuara të kontinentit të Afrikës, të Azisë, të Amerikës Latine etj., pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore (1945), si dhe pas përfundimit të Luftës së Ftohtë (1989). Në këtë rast, OKB-ja, as Amerika e as aleatët e tyre nuk kanë asnjë arsye morale, as juridike ligjore, që në vend të aplikimit të së drejtës së vetëvendosjes (sipas Kartës së OKB-së dhe të së drejtës ndërkombëtare) ndaj Kosovës, të shterohen (materialisht, diploamtikisht dhe fizikisht) në gjurmimin e “formulave”  të tjera serbomëdha dhe proserbe (siç është kjo “formulë evropiane” e Vuk Drashkoviqit: “Më shumë autonomi, më pak pavarësi”), të cilat  disa qarqe politike të Bashkimit Evropian (BE) kanë filluar  t’i “testojnë” seriozisht, si “formula kompromisi politik”, por jo edhe si zgjidhje me bazë historiko-juridike kushtetuese ndërkombëtare në favor të zgjidhjes përfundimtare të problemit kolonial të Kosovës.

(B) Konsensusi gjithëserb kundër pavarësisë së Kosovës (!)

Duke u mbështetur në interepretimin e “standardeve diplomatike” të vazhdimësisë historike  të nacionalizmit  autodesktruktiv  serbomadh të  qëndrimeve dhe të  pikëpamjeve “demokratike-evropiane” të politikës zyrtare të SMZ-së  kundër  pavarësisë së Kosovës, sikurse dikur edhe  ish-kryetari i «RFJ-së», përkatësisht i Serbisë dhe «oponenti» i tij( jo, për shkak të politikës racionale dhe parimore ndaj zgjidhjes së drejtë të problemit kolonial të Kosovës, sepse në këtë plan gjithëserb ishte arritur konsensusi i plotë jo vetëm në  relacionin Milosheviq-Drashkoviq, por edhe në shkallën nacionale, fetare dhe shtetërore të Serbisë dhe të Malit të Zi, pavarësisht nga «flamujt» ideologjiko-partiakë nacionalsocialistë. Divergjencat mes tyre kishin vetëm karakter të luftës për pushtet), Slobodan Milosheviqi nëpër mitingjet e tij antishqiptare nëpër Kosovë dhe Serbi, edhe kryediplomati i sotëm i SMZ-së, Vuk Drashkoviq  nga «foltorja diplomatike» e Ministrisë së Punëve të Jashtme të Serbisë në Beograd ka apeluar në këtë formë: « Të gjithë serbët në Serbi,  pa dallim, duhet të luftojnë për të siguruar minimumin e interesit shtetëror dhe nacional serb, në mënyrë që tregohet gatishmëria për  evropianizimin e krahinës jugore serbe» (Tanjug, 19.10.2005).

Ja, pra, kjo është «oferta diplomatike» dhe  e «vullnetit të mirë» e politikës dhe e diplomacisë serbomadhe e SMZ-së për t'u arritur «kompromisi politik» me shqiptarët, Kosova shqiptare, ende konsiderohet si «interes minimum nacional dhe shtetëror serb», gjë që sipas këtij «standardi» të politikës imperialiste të Serbisë së «demokratizuar» (nën Vojsilav Koshtunicën,kryeministër, Boris Tadiqin, president të Serbisë, si dhe nën Vuk Drashkoviqin, kryeshef të diplomacisë SMZ-së etj.) duhet të ngelë prapë nën kthetrat e  sundimit të deritashëm kolonial të Serbisë gjenocidale. Mirëpo, kjo «formulë», edhe pse nga V. Drashkoviq, është shpallur si «kriter rinovues evropian» për «krahinën jugore serbe» dmth Kosovën, e cila kurrnjëherë ligjërisht nuk ka qenë serbe, por pjesë integrale e Shqipërisë Etnike, sikurse edhe Medvegja, Vranja, Bujanoci, Presheva, Bllaca, Kurshumlia, Leskoviku etj., që njihen sipas toponimit historiko-gjegrafik, gjeopolitik dhe etnik Anamorava. Mirëpo, si rrjedhim i falsfikimit të historisë së kombit shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike, si Kosovën, ashtu edhe vendet e theksuara të Anamoravës deri në qytetin e Nishit,  politika, diplomacia, kisha dhe shkenca serbomadhe hegjemoniste i ka qujatur dhe, edhe sot i quan me emërtimin «Juzhna Serbija»?! – Ky është filli i lëmshit të problemit kolonial serbomadh, që kërkon zgjidhje akute e jo «zgjidhje» të ngutshme dhe të përkohshme me masa paliative, që favorizojnë edhe më tej të drejtën e sovranitetit kolonial të Serbisë mbi Kosovën, në saje të  ofertave proserbe të «kalimtarëve të rastit» me «valiza diplomatike» të «shuttle diplomacy» në relacionin Beograd-Prishtinë, por, patjetër duhjet të organizohet një konferencë ndërkombëtare, ku do të vihej në rend dite, shqyrtimi i problemit kolonial i Kosovës, si dhe i pjesëve të tjera të kolonizuara të Shqipërisë Etnike.

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
10 tetor 2005

EFEKTET NEGATIVE TË DIPLOMACISË SË KUNGULLIT TË PAPJEKUR DEMOKRATIK

       · “Pavarësia e kushtëzuar” do t’u  “bjerë taman” vetëm Serbisë gjenocidale, serbomëdhnejve kolonialistë, si dhe proserbëve, që  me gjithë shpirt e forcë po e mbrojnë atë si  antitezë të pavarësisë  së Kosovës-shtet sovran dhe i shkëputur përgjithmonë nga trungu kolonial i Serbisë së Madhe. Pavarësia e Kosovës është e padiskutueshme me palën serbe, sepse ajo që nga viti 1912, e ka shfrytëzuar si koloni të saj. Kështu që pala shqiptare, edhe nuk ka se çfarë të debatojë  në këtë temë, për t’u marrë vesh me palën kolonizatore serbe, sepse është e ditur historikisht, se Kosova është tokë shqiptare. Mirëpo, kuptohet, në të mund të jetojnë edhe të tjerët, që e njohin dhe e konsiderojnë si vend të vetin. Vetëm pasi Kosova ta ketë fituar cilësinë e subjektit juridiko-kushteues ndërkombëtar, atëherë  qeveria shqiptare e Kosovës ligjërisht dhe moralisht do të fitonte të drejtën për të hyrë në bisedime ndërshtetërore  me Serbinë, por jo, assesi  që t’i ushtronte kërkesë për njohjen e saj nga ana qeverisë serbe, por për zhdëmtimin material 100-vjeçar të shfrytëzimit të burimeve nëntokësore, si dhe të pasurisë tejtër të paluajtshme dhe të luajtshme të plaçkitur dhe të shfrytëzuar si në kohë okupimi gjenocidal, ashtu edhe në kohë paqeje të hekurt.         
                                                                                *     *    *

Të gjithë ata spekulues të “filozofisë politike”  dhe  të injorimit të së drejtës  historike kombëtare dhe ndërkombëtare, që në forma të ndryshme po orvaten ta mbrojnë formulën “ pavarësi e kushtëzuar” të Besnik Mustafajt, s’ka dyshim se vërtet janë të kushtëzuar dhe të kufizuar psikopatologjikisht  si në aspektin etik profesional, ashtu edhe në atë politik e kombëtar shqiptar, sepse as në kuptimin doktrinar, as në atë praktik, nuk kanë dëshmuar me asnjë argument të vlefshëm, se teza e theksuar e “diplomacisë së kungullit” mbështetet të paktën në një segment të fundamentit të qëndrueshëm juridiko-kushtetues,  histgorik, demokratik dhe kombëtar. Mirëpo, kanë dëshmuar të kundërtën: tendencën, simpatinë, subjektivizmin, anësinë, interesin e egos indivduale, grupore, partiake, mahallore a ndërfqinjësore serbosllave, duke u rreshtuar në favor të interesave të tyre komplementare, që gërshetohen në formën më sublime të të gjithë negativizmave të formulës antikombëtare/pavarësi e kushtëzuar”   të ministrit të Jashtëm të Shqipërisë, Besnik Mustafaj, përkatësisht të qeverisë së Sali Berishës, i cili, prapë, (sikurse në vitin 1997 me rastin e mbrojtjes së keqes, së quajtur Aleksandër Meksi, ish-kryeministër, ia vuri flakën Shqipërisë) në rolin e kryeministrit  doli në anën e mbrojtjes së “fatkeqësisë elementare”, të quajtur Besnik Mustafaj. Ky qëndrim  “i papërpunuar” kombëtarisht dhe diplomatikisht  do të ndikojë negativisht në “mbijetesën” e  mëtejme të qeverisë së Sali Berishës, sepse  pa asnjë arsye, është rreshtuar në anën e gabuar të diplomacisë së kungullit të papjekur demokratik, cili brenda një kohe shumë të shkurtër, do të “pjeket” në favor të politikës së opozitës dhe të oponentëve e armiqëve të tjerë të pavarësisë së Kosovës.

Konstatim suplementar

Krahas konstatimit se “deklaratat e Mustafajat kanë ngjallurr reagime negative nga politika e majtë, duke mos e cilësuar si qëndrimin e vërtetë të shtetit shqiptar, por si një reagim të nxituar dhe personal të Mustafajt”(KJ,5.10.2005), e konsideroj të vlefshëm edhe këtë pjesë plotësuese të tij: - Jo vetëm  politika e majtë, por ka reaguar e gjithë politika kombëtare shqiptare, duke i hudhur  poshtë kategorisht si antivlera kombëtare të tri deklaratat e “pavarësisë së kushtëzuar” të Besnik Mustafajt. Në favor të këtij konstatimi, ja një shembull konkret: - autori i këtij komenti nuk është as majtist, as djethtist, por vetëm një intelektual i pavarur, në shërbim të përjetshëm të pohimit dhe të mbrojtjes së vërtetës mbi  lirinë, pavarësinë dhe ribashkimin e domosdoshëm të Shqipërisë Etnike. Pra, pa ekuivoke, është bashkëmendimtar dhe bashkveprimtar i të gjithë atyre, që pa asnjë rezervë e mbështesin konceptin strategjik të  pavarësisë së Kosovës, ashtu siç është  përcaktuar në mënyrë të ligjshme dhe të drejtë-me referendum (shtator 1991) populli shqiptar i Kosovës, sepse çelësi kryesor për hapjen e portave të hekurta  të shtëpisë stërgjyshore-Shqipërisë Etnike është pavarësimi i Kosovës nga sundimi kolonial shekullor i Serbisë së Madhe. Pa realizimin e kësaj aspirate shekullore të të gjithë shqiptarëve në Ballkan, realisht Shqipëria e përgjysmuar /50%/ nuk do të ketë fatin që të integrohet në “familjen evropiane” të quajtur: “Bashkimi Evropian”(BE), pavarësisht nga dëshira e  drejtuesve të saj, si dhe nga premtimet boshe të BE-së, se “ Në vitin 2014, Shqipëria do të integrohet në Bashkimin Evropian”? Ndoshta? – Pasi t’ i ketë plotësuar “standardet serbosllave-evropiane”=”pavarësinë e kushtëzuar” për Kosovën të diplomacisë së kungullit të qeverisë së Sali Berishës, që edhe në shekullin XXI, ta heshtë me çdo kusht problemin e pazgjidhur kombëtar shqiptar në  Ballkan. Ndryshe, nga “bërthama” e integralistëve dhe e eurokratëve, do të konsiderohej si “ fajtor-destabilizues kryesor” i paqes dhe i sigurisë në rajon.

 Duhet të mbajmë parasysh faktin se mbrojtja e interesit nacional gjithshqiptar nuk është pronë, as kapital e asnjë nidividi (qoftë edhe insitut i autrizuar dhe me kompetencë shtetë shtetërore ai). Së këndejmi, as i Sali Berishë, as i Besnik Mustafajt, as pronë monoplizuese e asnjë partie, e asnjë lëvizjeje, e asnjë organizate, e asnjë asnjë ideologjie , e asnjë politike qoftë majtiste, qoftë djathtiste, por  është çështje e shenjtë madhore e gjithë kombin shqiptar pa dallim feje, krahine, ngjyrash partiake, ideologjike dhe politike. Prandaj, në rastin konkret, kur është fjala  për “pavarësinë e kushtëzuar” të Besnik Bustafajt, kanë të drejtë dhe për detyrë kombëtare, politike e diplomatike, ta kritikojnë pa dallim, të gjithë shqiptarët (pavarësisht nga rreshtimi i tyre politik, pozitë, opozitë, të varur a të pavarur etj.), që e duan dhe janë të gatshëm të flijojnë për pavarësinësinë e plotë të Kosovës, si krahinë  e pashkëputshme e territorit indigjen  e Shqipërisë Etnike. Tanimë, kanë përfundua “kohërat e arta” të ideologjizimit, të konfrontimit dhe të instrumentalizimit të popullit shqiptar, që të vetëpërçahet dhe të vetëvritet për interesa të armiqve të tij shekullorë serbosllavë ( si  metoda të rrezikshme dhe armë  më të fuqishme armiqësore për përçarjen dhe për shfarosjen e shqiptarëve në shekuj)  si në Kosovë, ashtu edhe në hapësirat e tjera të Shqipërisë Etnike ( pavarësisht nga problemet e shumta dhe nga realitetet ekzistuese dhe shqetësuese në terren). Tanimë ka vdekur përgjithmonë parulla armiqësore antishqiptare: “majtas, djathtas, prapa, anash, pas shpine, në pusi, në pabesi” në kurriz të  pavarësisë së Kosovës-Shqipërisë Etnike. Me një fjalë, parullat dhe formulat e tilla demagogjike dhe propagandistike krejt proserbe si kjo e Besnik Mustafajt “pavarësi e kushtëzuar”, në asnjë formë nuk duhet të vijnë  në shprehje në  negociatat e ardhshme për Kosovën, sepse ato  janë “varri më i natyrshëm” kolonial i pavarësisë së Kosovës, si dhe i pjesëve të tjera të Shqipërisë Etnike.

Konstatimi i prerë dhe arbitrar i Besnik Mustafajt, është riprodhuar katër herë radhazi  për opinionin publik në këtë formë : “Pavarësia e kushtëzuar është zgjidhja e vetme për të garantuar stabilitetin e Kosovës, dhe më gjerë ”(Koha Jonë,5.10.2005).Ky konkluzion përputhet plotësisht me zgjidhjen  politike  serbo-evropiane-antipavarësi të plotë Kosovës, që është në kundërshtim me të drejtën historike, sepse Kosova është krahinë autoktone e Shqipërisë Etnike, jo e  Serbisë, as e Malit të Zi. Gjithashtu, është në kolizion me të drejtën ndërkombëtare, sepse Kosovës i mohon të drejtën e vetëvendosjes së saj mbi truallin dhe mbi  popullësinë e saj  etnike shqiptare.

Duke qenë se  deri në këto çaste qeveria shqiptare, as presidenti i Shqipërisë, Alfred Mosiu nuk e kanë kundërshtuar  draftin “pavarësi e kushtëzuar” për Kosovën të ministrit të tyre të Jashtëm, Besnik Mustafaj, kjo do të thotë qartë se politika zyrtare e Shqipërisë, që tani (“pjellë e parakohshme” e diplomacisë së kungullit) është deklaruar botërisht se jo vetëm  e mbron autonominë e kushtëzuar për Kosovën, të propozuar nga Grupi Ndërkombëtar i Krizave (GNK), që në vitin 2002, por  edhe e ka cilësuar si “instrumentin më të përshtatshëm juridiko-kushtetues dhe politik” për arritjen e kompromisit të trupshëm antishqiptar me Serbinë kolonialiste dhe me partnerët e saj  evro-ndërkombëtarë. Ky qëndrim  absurd dhe i papërgjegjshëm i politikës zyrtare të qeverisë së Sali Berishës, i ka zhgënjyerë dhe indinjuar jo vetëm qarqet politike shqiptare  në Kosovë, por edhe  e ka “zënë në gjumë” dhe e ka zhbalancuar edhe  ekuilibrin e marrëdhënieve diplomatike të Amerikës, të Bashkimit Evropian, të Organizatës së Kombeve të Bashkuara, të Organizatës së Sigurisë dhe Bashkëpunimit Evropian, të Aleancës së Atlantikut Verior /NATO/ etj., sepse asnjëri nga këta faktorë relevantë të bashkësisë ndërkombëtare nuk kanë mundur të prognozojnë paraprakisht, që pa e testuar fare diplomacinë shqiptare të Tiranës,  se të gjithë mund të jenë “fitues të barabartë të llotarisë” së diplomacisë së kungullit, përkatësisht të Republikës së Shqipërisë në kurriz të pavarësisë dhe të së drejtës së vetëvendosjes së Kosovës si shtet sovran me atribute të vlefshme të subjektivitet juridiko-ndërkombëtar.

Edhe pse askush nga aktorët  kyç të bashkësisë ndërkombëtare (Amerika, OKB, OSBE, NATO, BE , Grupi i Kontaktit), të involvuar në zgjidhjen e  konfliktit ndërkombëtar të Kosovës nuk  kanë kërkuar  nga qarqet zyrtare të Shqipërisë, që ajo tani, të marrë atë “barrë” të rëndë dhe  përgjegjësi historike të “pavarësisë së kushtëzuar”, me qëllim që Kosovës t’i mbyllet goja për pavarësinë e ligjshme dhe të drejtë, para se të fillojnë negociatat ndërkombëtare për zgjidhjen përfundimtare të statusit  politiko-juridik e kushtetues të Kosovës,  me këtë potez të gabuar antidiplomatik, antishqiptar dhe antindërkombëtar, qeveria e Shqipërisë i ka vënë “fait acompli” pikësëpari  Shtetet e Bashkuara të Amerikës (një nga aleatët më lojalë në historinë e popullit shqiptar), ku deri tani, asnjë nga shtetarët dhe diplomatët e saj nuk kanë prejudikuar, as sugjeruar në atë “yrrnek” absolutist  zhdanovist (qoftë direkt apo indirekt) të diplomacisë së kungullit të Besnik Mustafajt, se “çelësi i vetëm” për zgjidhjen e problemit kolonial të Kosovës, është “pavarësia e kushtëzuar”. Si rrjedhim, qëndrimi i theksuar i politikës dhe i diplomacisë së Shqipërisë, si “flamurtare” e mbështjes pa mbulesë të formulës “pavarësi e pakushtëzuar” Kosovës, pa dyshim do të ndikojë negativisht në politikën strategjike të fuqive evropiane dhe botërore, të cilat, edhe nëse deri tani kanë qenë të rezervuara (me planet dhe draftet e tyre strategjike) ndaj pavarësisë së Kosovës,  tashmë nuk kanë asnjë shans, që të jenë gabuar në marrjen e vendimeve të tyre lidhur me statusin e  Kosovës, sepse diplomacia e kungullit të Besnik Mustafajt, përkatësisht e Sali Berishës ua  ka “hapur sytë me gisht”, se  ato nuk kanë fare nevojë që të  “kacafyten”  dhe të “zihen” mes tyre “ për një Kosovë të vogël”, duke kërkuar formulën më të drejtë dhe më të arsyeshme për zgjidhjen e fatit të saj  historik, ngaqë Besnik  Mustafaj me  “formulën e tij” antipavarësi,  “tanimë e ka zgjidhur problemin kolonial” të Kosovës (!?) – Atëherë, pse edhe  Amerika, Grupi i Kontaktit, OKB-ja , BE-ja etj., të mos e kenë miratuar këtë opcion  absurd të diplomacisë qorre të Shqipërisë, i cili vërtet, është një nga alternativat më të kapshme, dhe me çmimin  më të lirë  të bashkësisë ndërkombëtare për arritjen e kompromisit politik me Serbinë e Madhe, por jo, kursesi, edhe  me Kosovën dhe me shqiptarët  e Shqipërisë Etnike në Ballkan.  Pikërisht, këtu qëndron fatalizmi i diploamcisë së kungullit, para se të fillojnë bisedimet ndërkombëtare për Kosovën, (pa e cenuar, as  kushtëzuar askush nga  koniunktura e diplomacisë  evro-ndërkombëtare) doli me “teoremën pitagoreske”  serbo-sllave, duke iu apeluar faktorëve relevantë evro-ndërkombëtarë, që Kosovës, t’ia njohin vetëm “pavarësinë e kushtëzuar”, duke konsideruar  “shqiptarisht” dhe “diplomatikisht” , se kjo “formulë”, do të jetë “faktori mbizotërues” për  “garantimin e pavarësisë së nesërme” të Kosovës, si dhe të “paqes dhe të sigurisë” në Ballkan?! – Përkundrazi, Amerika, as aleatët e saj lojalë të interesave të saj startegjike në Ballkan, nuk do të duhej të merrnin parasyshë  mesazhin antishqiptar dhe antiamerikan të  diplomacisë së kungullit,  me qëllim që në bisedimet e ardhshme Kosovës t’ia imponojnë “pavarësinë e kushtëzuar”, sepse kjo do të ishte vetëm në interes afatgjatë të strategjisë dhe  të gjeopolitikës  kolonialiste të Serbisë së Madhe, përkatësisht të qendërsimit dhe të ringjalljes së

sferës së interesit tradicional  të Rusisë dhe aleatëve të saj sllavë dhe prosllavë në dimensione ballkanike dhe evropiane.  

Antidiplomacia e Tiranës  në diskurs, edhe me diplomacinë realiste

të Kofi Annanit (!)

S’ka dyshim se,  strategjia dhe taktika  e diplomacisë së kungullit të Besnik Mustafajt, e përfaqësuar dhe e mbështetur zyrtarisht edhe nga kryeministri i qeverisë së Shqipërisë, Sali Berisha, përpos interesit nacional gjithëshqiptar, është në diskurs flagrant edhe me diplomacinë reraliste të Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së, Kofi Annan, i cili të premtën, më 7 tetor 2005 në prononcimin e tij zyrtar lidhur me miratimin e raportit vlerësues të emisarit të tij special  për Kosovën, Kai Aide, nuk sugjeroi, as nuk prejudikoi kurrfarë “zigjidhjeje kushtëzuese” për Kosovën sikurse  ministri i Jashtëm i Shqipërisë, Besnik Mustafaj, se Kosovës duhet t’i vihet “vetëm shajkaqa kolonizuese  e pavarësisë së kushtëzuar”, por në mënyrë krejtësisht të natyrshme diplomatike dhe, krejtësisht në diskurs me  diplomacinë absolute e kungullit, para masmediave në Bernë, deklaroi  se: “ Unë nuk mund të them se çfarë do të jetë rezultati përfundimtar, por çështja e pavarësisë dhe çështja e autonomisë, tanimë janë në tryezë, të cilat ne do t’i shqyrtojmë me Beogradin dhe me Prishtinën.” (Internationl Herald Tribune,October 8-9, 2005,p.3).  Ja, pra, përmbajtja e këtij konkluzioni të Kofi Annanit, është plotësisht me bazë të dialektikës së diplomacisë së mirëfilltë, sepse përjashton çdo formë tendencioze të ndërhyrjes  së sojit të “besnikëve” për të spekuluar me “teorinë politike të lojës” në llogari të “deshifrimit të saktë”  të diplomacisë  realsite të Kofi Annanit. Të shprehemi më thjesht(për ta kuptuar më lehtë autori i diplomacisë së kungullit), Kofi Annani përmes deklaratës së tij zyrtare, në asnjë fjalë të saj nuk ka propozuar, as nuk ka sugjeruar se Kosovës, duhet t’i imponohet   me çdo kusht ndonjë a për më tepër “pavarësi e kushtëzuar”, sikurse është deklaruar katër (4) herë radhazi, “kryediplomati” shqiptar, Besnik Mustafaj, por vetëm se e ka paraqitur gjendjen faktike të opcioneve të theksuara, të cilat presin në tavolinën e tij për t’u diskutuar me t’u hapur negociatat e ardhshme  ndërkombëtare për zgjidhjen e statusit përfundimtar të Kosovës. Ndërkaq, diplomacia e kungullit e Besnik Mustafajt, e shfaqur në “katër akte” në formë diktati dhe “urdhëri të prerë”, se Kosova, duhet “të shpërblehet vetëm pavarësinë e kushtëzuar” si “garant” për ardhmërinë e “stabilitetit të Kosovës dhe të Ballkanit”, nuk përbëhet nga  asnjë elementet i diplomacisë së mirëfilltë, por më tepër i gjason  “diplomacisë urdhëruese” dhe të “padiskutueshme” të  lidershipëve të regjimeve  totalitare dhe diktatoriale të kohës  së komunizimit revizionist (40-vejçar) të Nikita S. Hrushçovit, të Nikolla Çausheskut, të Todor Zhivkovit, të Eduard Gierek-ut, të Josip B. Titos, të Janosh Kadarit...,etj.  Për këtë arsye, “diplomacia e kungullit”, duhet të eliminohet sa më parë të jetë e mundur nga skena  politike kombëtare dhe ndërkombëtare, sepse paraqet rrezik potencial jo vetëm për demokracinë, stabilitetin, sigurinë, paqen në hapësirat e Shqipërisë Etnike, por edhe për inetresat strategjike aftagjata të Shteteve të Bashkuara të Amerikës në Ballkan. Besnik Mustafaj, duke e mbrojtur  me vetëdije opcionin  “pavarësi e kushtëzuar”, ai  me këtë opcion  antipavarësi Kosovës direkt dhe indirekt i jep të drejtë politikës dhe diplomacisë kolonizatore të Serbisë, që të mos heq dorë  definitivisht nga  “ e drejta historike e saj” mbi Kosovën si plaçkë koloniale  100-vjeçare të saj.

Fundja, si diplomacia e kungullit e Besnik Mustafajt, ashtu edhe e atyre eksponentëtve të saj, që po veprojnë  hapur “besnikqe” apo  në hije dhe në prapavijë, të rreshtuar në anë të ndryshme të barrikadës, duhet ta kenë të qartë se Kosova, nuk është biznes, as firmë  private individuale, grupore, klanore, partiake, as krahinariste e sektariste e diplomacisë së kungullit, të drejtuar verbërisht dhe antikombëtarisht nga Besnik Mustafaj,  as e Serbisë gjenocidale të Slobodan Milosheviqit, por është pjesë integrale e Shqipërisë Etnike. Pra, për të mos krijuar dilema  të panevojshme dhe mjegulla të padavaritura (që synim të fundit kanë gllabërimin e lirisë dhe të pavarësisë së Kosovës, si dhe të trojeve të tjera etnike shqiptare)  për opinionin publik kombëtar shqiptar, “standardi diplomatik” proserb: “pavarësi e kushtëzuar”, duhet të denoncohet nga i gjithë spektri politik, përkatësisht nga mbarë kombi  shqiptar si brenda, ashtu edhe jashtë Kosovës-Shqipërisë Etnike.

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr. Mehdi HYSENI
04 tetor 2005

PAVARËSIA E KOSOVËS NË REPRIZËN E DIPLOMACISË SË KUNGULLIT” (!)

“Ma mirë dekë me u shue nën hije,

se me jetue nji jetë robnie”!

            Politika dhe diplomacia e mirëfilltë nuk e njohin  “përmbajtjen” e alla-maximës oportuniste-demagogjike armiqësore : “Më mirë vonë se kurrë ;  më  mirë një gjysmëcopë, më mirë një gjysmasht...; mirë një e keqe e vogël se e madhe” për kombin dhe për shtetin etj., sepse  ata politikanë, diplomatë  dhe ministra shqiptarë të “kallapit” të Besnik Mustafaj, Pëllumb Xhufi...,etj., që e mbështesin këtë “soj” antidiplomacie, do t’i përpijë terri dhe errësira e diplomacisë serbosllave mesjetare e car Dushanit-mizorit, e jo kursesi drita e lirisë dhe e pavarësisë së Kosovës shqiptare si shtet i pavarur dhe sovran, të shkëputur nga Serbia kolonialiste. E keqja më e madhe dhe më e turpushme është se,  “diplomacia e kungullit” e Besnik Mustafajt (ministër i Jashtëm i Shqipërisë)  po vetidentifikohet me kryeneqësinë e  “mentalitet diplomatik” serbomadh të diplomatëve dhe të ministrave të jashtëm të dështuar të Serbisë gjenocidale  të Slobodan Milosheviqit (të cilët qe pesë vjet janë duke “lëshuar vezë” në burugun e Shevingenit në Holandë, sepse, edhe ata,  me çdo kusht donin që shqiptarëve të Kosovës t’ua imponin  : “pavarësinë e kushtëzuar”,që do të thotë se : Kosova,  edhe në shekullin XXI, duhet të mbetet nën kapuçin integrues kolonialist dhe imperialist të Serbisë). Po, kjo taktikë  dhe strategji e diplomacisë proserbe,  në formë diktati dhe ultimatumi të prerë e ministrit Bensik Mustafaj “nuk pi ujë”, edhe pse ky përmes  angazhimit “diplomatik”  të tij,  në  “stilin edhe më të hollë, edhe  më elastik”  sesa  të ministrave  dhe të diplomatëve të qeverisë së jashtme  (sepse ata vepronin jashtë atdheut) të Esat P. Toptanit, të stacionuar në Paris(1920), po mundohet që ta jetësojë formulën  proserbe “pavarësi e kushtëzuar” të Grupit Ndërkombëtar të Krizave (GNK) në disfavor të njohjes së pavarësisë dhe të së drejtës së vetëvendosjes së Kosovës. Këtë “vizion diplomatik” të ministrit të jashtëm shqiptar, nuk duhet ta pranojë as politika e as populli shqiptar i Kosovës, as i Shqipërisdë. Arsyeja  është tejet e qartë dhe shumë e thjeshtë: Kosova më kurrë nuk ka shans, që të vihet nën asnjë regjim, as protektrat kushtëzues kolonial të Serbisë, qoftë edhe përmes mekanizmave tutorial të Bashkimit Evropian, që janë në funksion të “evropianizimit” të Kosovës me mandat të caktuar disavjeçar, duke i garantuar Serbisë,  se Kosova territorialisht, edhe më tej (brenda një kohe të pacaktuar) nuk do të ketë gjasë reale, që të shkëputet nga territori intergal etnik dhe shtetëror  i saj.

                     *                      *                           *

Me ripohimin për herën  e dytë të tezës “pavarësi e kushtëzuar”, Besnik Mustafaj (ministër i Punëve të Jashtme të Republikës së Shqipërisë) vërtet e dëshmoi konstatimin   aksiomatik  dhe racional të Ismail Kadares, se ai  “gabimisht” dhe pa asnjë meritë ka hyrë në diplomacinë shqiptare. Për më tepër, ai farë alla-ministri i jashtëm, me potezin e tij rikonfirmues tekanjoz, iracional, antidiplomatik  dhe antikombëtar shqiptar prapë e ka përsëritur reprizën e tij të “diplomacisë së kungullit” :” se Kosova duhet të përfitojë pas negociatave pavarësinë e kushtëzuar...”(“Shekulli”,30 shtator 2005).

Sipas “logjikës diplomatike” të Besnik Mustafaj, domethënë pas mbylljes së negociatave me palën serbe dhe me atë ndërkombëtare,duke përfshirë këtu edhe diplomacinë destruktive të tij në emër të Republikës së Shqipërisë, patjetër  Kosovës duhet t’i imponohet “pavarësia e kushtëzuar”?!  - Shtrohet pyetja pse Kosovës duhet t’i imponohet kjo formulë çoroditëse  e Besnik Mustafajt, kur tërë opinioni publik i brendshëm dhe i jashtëm ndërkombëtar  është në dijeni se: (a) Populli shqiptar i Kosovës  me mjete paqësore dhe të ligjshme demokratike në frymën e së drejtës ndërkombëtare (Deklarata Kushtetuese, 2.VII.1990; Kushtetuta e Kaçanikut, 7.IX.1990; Referendumi 26-31.IX.1991), është përcaktuar që Kosovës t’i njihet e drejta e vetëvendosjes, që kupton dhe nënkupton pavarësinë e plotë të Kosovës nga sundimi i deritashëm 100-vjeçar i Serbisë kolonialiste; (b) Ushtria Çlirimtare e Kosovës(UÇK), luftën e saj të drejtë çlirimtare kombëtare nuk e ka zhvilluar, që Kosovës t’i njihet asnjë lloj autonomie serbe, proserbe,as evropiane, as proevropiane, sikurse që është formula sakate: “pavarësi e kushtëzuar”, të cilën me ngulmë dhe në mënyrën më hipokrite dhe më  të turpshme, pa asnjë fije sensi diplomatik, as kombëtar, e mbështet  pa asnjë rezervë, Besnik Mustafaj, por UÇK-ja ka luftuar, që Kosovës t’i njihet e drejta e pavarësisë dhe e vetëvendosjes së plotë nga Serbia, ashtu siç është deklaruar në mënyrë të vullnetshme mbi 98% shumcia dërrmuese e popullit shqiptar në vitet e 90-të shekullit XX. Këto dy komponente të rëndësishme asesi nuk mund të injorohen, as të manipulohen  qoftë edhe nga  antidiplomacia e Besnik Mustafajt, i cili pa asnjë arsye, as argument të justifikueshëm e “kapur për bishti” variantin e GNK-së: “pavarësi e kushtëzuar”, gjë që ky variant është vetëm në llogari të politikës dhe diplomacisë kolonialiste  të Serbisë, përkatësisht të Unionit të SMZ-së, si dhe të “pazarxhinjve” të tryezave të ndryshme diplomatike të Bashkimit Evropian, të cilët  sipas standardeve të shumëfishta “integruese, demokratike, multietnike, pluraliste”, tanimë  për Kosovën kanë hartuar edhe draftet e tyre: “pavarësi e kushtëzuar”, “pavarësi funksionale”, “pavarësi substancionale” etj. (Për të gjitha këto variante, që janë në disfavor të së drejtës së vetëvendosjes dhe të pavarësisë së Kosovës, më gjerësisht dhe, në formë eksplicite, të trajtuara në frymën teoriko-shekncore, mund t’i lexoni në analizën me titull:” : “JO KOLONI MODERNE, POR KOSOVË TË PAVARUR NË EVROPËN E INTERUAR DEMOKRATIKE” (Shih tekstin integral në:  “Liria Kombëtare”,31.08.2004),

Ministri i Punëve të Jashtme të Shqipërisë, Besnik Mustafaj,  me rastin e ripohimit të tezës “pavarësi e kushtëzuar” Kosovës, vërtet provoi se nuk ka asnjë “lidhje të ngushtë, as të gjerë” diplomatike kombëtare, as ndërkombëtare, sepse i mungon arsimimi elementar, i domosdoshëm nga  diplomacia dhe politika e jashtme. Mirëpo, ky hendikep nuk mund të jetë vetëm çështje personale e ministrit Mustafaj, por ky problem, duhet të shikohet në kuptim të thellë dhe të gjithanshëm, si problem serioz për interesin e përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror të Qeverisë së Republikës së Shqipërisë, sepse Besnik Mustafaj, me deklaratat e tij antidplomatike dhe antikombëtare kundër pavarësisë dhe të së drejtës së vetëvendosjes së Kosovës me antitezën e tij :”Pavarësi e kushtëzuar Kosovës”, provoi se ai nuk e njeh (A,B, C-në) e  diplomacisë. Për këtë arsye, ai edhe më tej  po vazhdon me avazin e përsëritjes së gabimeve të tij, jo vetëm nga fusha e diplomacisë, por edhe nga mosnjohja e historisë së marrëdhënieve serbo- shqiptare. Ja,  këtë konstatim tonin, e vërtetojnë edhe ky gabim vulgar i “dialektikës”  së diplomacisë së tij, të hendikepuar  si në aspektin doktrinar profesional, ashtu edhe në atë praktik:  “E rëndësishme është që komunteti ndërkombëtar të mbështesë një variant që prodhon stabilitet afatgjatë për vendin, paqe jo vetëm në Kosovë, por edhe në rajon”.(Shekulli, 30.09.2005).

Ky konstatim i ministrit të Jashtëm të Shqipërisë, Besnik Mustafaj, është  i diskutueshëm dhe i papranueshëm si për interesin e diplomacisë kombëtare e shtetëre të Shqipërisë, ashtu edhe të Kosovës, si dhe të diplomacisë amerikane në Ballkan, sepse  “pavarësia e kushtëzuar”  për Kosovën, në asnjë kuptim, dhe në asnjë variant nuk mund të jetë kurfarë instrumenti demokratik dhe ligjor, që do të mund të krijonte ndonjë predispozitë qoftë në kuptim të ngushtë a të gjerë të “stabilitetit afatgjatë jo vetëm në Kosovë, por edhe në rajon”, ashtu siç ka konkluduar “diplomatikisht” Besnik Mustafaj në rikonfrmimin e dytë të sugjerimit dhe të mbështetjes së “pavarësisë së kushtëzuar, tezë kjo  e GNK-së, të cilën deri tani, përpos ‘diplomatit” Besnik Mustafaj, nuk e ka pranuar në atë “ variant origjinal” as diplomacia e as politika jashtme e SMZ-së. Përkuindrazi, po qe se Kosovës i imponohet “pavarësia e kushtëzuar” e Besnik Mustafajt, ajo do të jetë shkaktari kryesor, që populli shqiptar i Kosovës, sërish të vihet nën armë për të mbrojtur me çdo kusht të drejtën e tij legjitime dhe legale për çka është përcaktuar  në mënyrë paqësore dhe me luftën çlirimtare kombëtare të UÇK-së=KOSOVA E PAVARUR nga Serbia pushtuese gjenocidale.

Prandaj, “diplomati” B. Mustafaj, ka rënë në gabim të dyfishtë (kuptohet,  me arsye, sepse ai  ende  nuk ka lexuar asnjë  “abetere diplomatike”, e cila është parakusht, që kërkohet për provimin kualifikues të studentëve, të cilët e regjistrojnë Fakultetin e Shkencës së Diplomacisë dhe të Marrëdhënieve Politike dhe Juridike Ndërkombëtare), kur është shprehur me guxim këmbëngulës dhe “diplomatikisht”, se “pavarësia e kushtëzuar” për Kosovën si “hap i parë eksperimental”, do të ketë “efekt prodhues” për paqen dhe sigurinë dhe “stabilitetin afatgjatë jo vetëm për Kosovën, për tërë rajonin”(!?) Pikërisht, në këtë “stil” të Besnik Mustafajt,  me dhjetra herë është prononcuar edhe politika e jashtme dhe diplomacia zyrtare e  Serbisë së Vuk Drashkoviqit: “Kosova duhet evropianizuar”, por kuptohet sipas “standardeve ndërkombëtare” të Serbisë: “Një Kosovë me autonomi të kushtëzuar”(natyrisht, me përmbjatje të interesit serbomadh, ashtu siç po e pëlqen kohëve të fundit, edhe diplomacia miope e ministrit, B. Mustafaj)., që Kosovës, edhe gjatë afatit të prejudikuar  të “protektoratit evropian”, në mënyrë “civilizue, demokratike, ligjore, integruese, multietnike”, t’i garantohet statusi i deritashëm kolonial nën Serbi. Ky do to ishte “efekti pozitiv” për “pavarësinë” dhe “vetëvendosjen” e Kosovës, i cili, si në afat të përkohshëm (eksperimental), ashtu edhe në atë afatgjatë, do të gjeneronte  vetëm luftë të përgjakshme, krizë  permanente dhe viktima të reja shqiptare si në Kosovë, ashtu edhe në mbarë hapësirat e Shqipërisë Etnike, që do të përflaknin tërë Ballkanin. Mirëpo, për t’u parandaluar një rrezik i këtillë  tragjilk si për shqiptarët, ashtu edhe për gjithë Ballkanin, politika e jashtme dhe diplomacia e Republikës së Shqipërisë, do të duhej në mënyrë urgjente, që të revidojë kursin e gabuar të saj, të drejtuar nga  ministri i Jashtëm shqiptar, Besnik Mustafaj, i cili me deklratat e tij të papeshuara antikombëtare dhe antidiplomatike lidhur me statusin e Kosovës, e ka kompremtuar rëndë dhe paprecedencë interesin e përgjishëm kombëtar dhe shtetëror të Shqipërisë si në planin e brendshëm gjithëshqiptar, ashtu edhe në atë ndërkombëtar. Më saktësisht, Besnik Mustafaj, si kuadër i tillë, i zjdhur me  gishta të “ndërgjegjës demokratike” e jo sipas meritës së tij profesionale, nuk mund të jetë asesi në nomenklaturën e Ministrisë së Punëve të Jashtme të Republikës së Shqipërisë, e lëre më të jetë “kryendërtues” , “kryedrejtues”, “kryeprejektues” dhe “kryeartikulues” i saj, sepse  sheshit i mungon edukimi dhe arsimimi profesinal fillestar nga fusha e diplomacisë. Pavarësisht nga fakti,  se ai “ngushëllon” vetëveten me këmbëngulje  dhe me tekanjozitet, që ka “njohuri të mjaftueshme” nga sfera e diplomacisë, vetëm dy deklaratat e fundit lidhur me statusin e Kosovës, provojnë sheshit se ai bredna 24-ve, me procedurë  të shkurtër të kryetarit  të shtetit, Alfred Moisu, është dashur të revokohej jo vetëm nga posti i ministrit të Jashtëm, por edhe nga strukura e Ministrisë së Punëve të Jashtme të Republikës së Shqipërisë.

Prandaj, pavarësisht nga bindjet e kota cdhe iluzore të B. Mustafajt sesa ai është i “ngritur diplomatikisht”, kursesi dhe, në asnjë aspekt nuk mund të quhet potez diplomatik a “ i urtë”, as i dobishëm  jetërsimi  dhe spekulimi i tezave  të huaja, siç është rasti konkret i  tezës së GNK-së:” pavarësi e kushtëzuar” për Kosovën, edhe pse këtë, B.Mustafaj e quan sikur të ishte “tezë origjinale” dhe e “kapshme” e diplomacisë së Ministrisë së Jashtme të Shqipërisë, sepse nuk është në interes as të Kosovës,, as të të Shqipërisë, as të paqes, as të qëndrueshmërisë, as të sigurisë e bashkëpunimit ndërshtetëror në Ballkan, përkundreazi  imponimi dhe zbatimi i një “formule” të tillë strategjiko-taktike evropiane-serbe, do të shpiente në katastrofë tërë Ballkanin. Me një fajlë, të gjitha ato “diploamci preventive”, sikurse diplomacia e B. Mustafajt, që me kokëfortësi antidiplomatike dhe iracionalizëm e sugjerojnë dhe e mbështesin tezën “pavarësi e kushtëzuar”  Kosovës, domethënë, që tani janë të gatshme edhe ushtarakisht ta mbrojnë atë koncept kushtëzues në favor të krijimit të ekiuilbrit të marrëdhënieve serbosllave-evropiane në Ballkan në kurriz të lirisë dhe të pavarësisë së Kosovës dhe të shqiptarëve përbrenda Shqipërisë Etnike.

Tjetër gabim i pafalshëm dhe komik, që nuk ka lidhje as me realitetin, as  me  diplomacinë, as me historinë shqiptare të Kosovës-Shqipërisë Etnike, është edhe ky: ”... Varianti më i mirë për Kosovën dhe më gjerë është pavarësia e kushtëzuar, që presupozon pavarësi të padiskutueshme presupozon një kohë pjekurie për këtë pavarësi dhe monitorimin e ngushtë të komunitetit ndërkombëtar për të garantuar të drejtat e pakicës serbe dhe të pakicave të tjera, në bazë të standardeve ndërkombëtare, për të garantuar ndërtimin e një shteti të shëndetshëm ligjor. Unë do ta mbështes deri në fund një version të tillë”(Shekulli, po aty, 30.09.2005).

“Rrotulloje”, “shkokloje” a “përktheje” në çfarëdo  “gjuhe diplomatike” të botës qofshin ato, ky konstatim fund e krye është diletant dhe i paqëndrueshëm, sepse nuk shpreh asnjë dozë realizimi të historisë së Kosovës si koloni e Serbisë, por “dioptria diplomatike” e B. Mustafajt, atë e sheh vetëm si “problem minoritar”, ashtyu sikurse diplomacia, politika dhe kuazishkenca e Serbisë gjenocidale, “ zgjidhjen” e të cilit, gjithashtu e sheh vetëm përmes opcionit sakat politik “pavarësi e kushtëzuar”?! – Pse, me kaq injorancë dhe  arrogancë të papërmbajtur  dhe me “bidnje të patundur kombëtare dhe profesionale”, Besnik Mustafaj tenton t’i imponohet dhe, në të njëjtën kohë, ta vërë para aktit të kryerë politikën zyrtare të qeverisë së Kosovës, si dhe popullin shiptar të Kosovës, cili qe më se 100 vjet ka derdhur gjak, djerësë e sakrificë  për të dalë  nga kthetrat tiranike-gjenocidale të Serbisë së Madhe? – Përgjigjja “justifikuese” e tij është kjo: sepse  “pavarësia e kushtëzuar” kinëse siguron dhe përshpejton procesin e pavarësisë së Kosovës në perspektivë, si dhe “është garanci për njohjen dhe respektimin e pakicës serbe dhe pakicave të tjera në bazë të standardeve ndërkombëtare”(Po aty, 30.09.2005). (Ndoshta), për lexuesin e zakonshëm, që nuk ka njohuri nga e drejta kombëtare dhe ndërkombëtare, nga diplomacia dhe marrëdhëniet politike ndërkombëtare, ky “definicion diplomatik” i nocionit “pavarësi e kushtëzuar” për zgjidhjen e përkohshme të statusit të Kosovës, do të ishte “i pranuar” dhe  “i miratuar”, por jo  assesi nuk është i pranueshëm dhe i rekomandueshëm, edhe  për  politikën dhe diplomacinë e qeverisë aktulate të Kosovës, as për njohnjohësit e profilizuar të  politikës, të diplomacisë, as të drejtësisë shqiptare, sepse  si në aspektin doktrinar, ashtu edhe në atë praktik dhe kombëtar, e kanë më se të qartë, se vetë fjala “ e kushtëzuar” do të thotë mohim i asaj që është  “e pakushtëzuar”.  Ky është raporti sqarues në kuptimin e së përgjithshmes së  këtyre dy nocioneve, që janë asimetrike dhe, si të tilla e përjashtojnë njëra-tjetrën. Ndërkaq, në kuptimin juridik ndërkombëtar, deri më sot në asnjë tekst nga kjo fushë, nuk gjendet ndonjë përkufizim i  “pavarësisë së kushtëzuar” as si parim, as si e drejtë, as si kategori e as si institut, as si standard juridiko-ligjor dhe demokratik, (as i shkruar, as i aplikuar) për zgjidhjen e konfilketeve ndërkombëtare, përkatësisht të zgjidhjes së problemeve koloniale, siç është rasti kolonial i Kosovës. Si rrjedhim, as shkencërisht, as praktikisht aplikimi i “standardit ndërkombëtar” serbosllav: “pavarësi e kushtëzuar” nuk shpie në asnjë përshpejtim të pavarësimit të Kosovës, as të ndërtimit të ndonjë shteti të shëndetshëm ligjor” as për  vetëshqiptarët e as për minoritetin serb në Kosovë, ashtu,  siç është shprehur naivisht dhe në mënyrë diletante, ministri shqiptar, Besnik Mustafaj, në formën e propagandës së politikës dhe të diplomacisë serbe të Beogradit zyrtar dhe të Kishës Ortodokse Serbe, se shqiptarët, me çdo kusht duhet të pengohen në realizimin e së drejtës së pavarësisë dhe të vetëvendosjes së tyre. E, pra, çfarë Kosove  “e shëndetshme” mund të krijohet, ashtu siç po  sheh ëndrra,”pavarësia e kushtëzuar” e  Besnik Mustafaj, kur nuk përfillet  historikisht, ligjërisht, demokratikisht, politikisht, diplomatikisht dhe moralisht e drejta e vetëvendosjes së shumicës dërrmuese shqiptare mbi 90%, sepse Kosova është çështje koloniale, dhe jo minoritare. Çfarë do thotë kjo në aspektin juridiko-politik, diplomatik dhe historik? - Së pari, nëse bashkësia ndërkombëtare përfill standardet juridike ndërkombëtare, si dhe Kartën e OKB-së, etj., shqiptarëve (mbi 90%), duhet t’ua njohë të drejtën e vetëvendosjes, e pastaj mbi këtë drejtë dhe mbi këtë parim, mund të ndërtohen standadet plotësuese për liritë dhe të drejtat e pakicave kombëtare, si dhe të pakicës serbe. Pra, nëse bashkësia ndërkombëtare dhe diplomacia proserbe e Besnik Mustafajt përfill këtë prioritet të domosdoshëm ligjor, moral  dhe diplomatik, atëherë, vërtet, ekziston gjasa që Kosova të ndërtohet në një shtet “të shëndetshëm”, përkatësisht të pakushtëzuar për të gjithë qytetarët e saj, por jo asesi sipas  skemës së mbrapshtë të “diplomacisë asstrologjike” të Besnik Mustafajt, së pari, “garanci  për të drejtat e minoritet serb etj.”, e pastaj, pas disa vitesh,dekadash a shekujsh, dmth pasi të jenë  “pjekur  kushtet” dhe shqiptarët e Kosovës të fitojnë eksperiencë se si duhet drejtuar shteti”, do të vinte në shprehje njohja e pavarësisë së plotë dhe e “padiskutueshme”?!

– Shprehur popullorqe, kjo do të thotë derisa të “piqet kungulli” i diplomacisë së Besnik Mustafjat, Kosovës nuk duhet t’i njihet kurrfarë pavarësie e plotë, sepse sipas logjikës së diplomacisë së tij destruktive dhe kushtëzuese, Kosova ende nuk paskësha kuadra të mjaftueshme dhe të afta politike dhe diplomatike për drejtuar shtetin e pavarur dhe sovran shqiptar?! – Ky konstatim hipotetik dhe cinik fund e krye, sipas shabllonit të cirkut diplomatik, Besnik Mustafaj, është i barasvlershëm jo vetëm me  diplomacinë e sotme të Serbisë gjenocidale dhe antidemokratike  të Vojislav Koshtunicës dhe Vuk Drashkoviqit, por edhe me propagandën dhe me diplomacinë e vjetër antishqiptarde të Serbisë së Nikola Pashiqit dhe të Esat Pashë Toptanit, se” shqiptarët nuk duhet njohur si komb më vete, por duhet shtypur dhe mbajtur në sundimin kolonial serbosllav, sepse nuk janë të aftë për të pasur dhe vetëqeverisur shtetin e tyre”.

Ka edhe shumë çka të thuhet në lidhje me  “temën diplomatike”  të dy prononcimeve të Besnik Mustafjat për  mbështetjen blanko të “pavarësisë së kushtëzuar”  si zgjidhje përfundimtare të statusit të Kosovës. Mirëpo, ne kemi prekur vetëm disa nga pikat më fatale të konkluzioneve të tij antikombëtare, antidiplomatike, antiligjore, antimorale  të deklratave të tij të theksuara lidhur me prejudikimin dhe me imponimin e formulës së “ tij origjinale”=“pavarësi e kushtëzuar”, si antitezë dhe kundërargument institutit të vetëvendojes dhe pavarësisë së plotë të Kosovës.

Së fundi, duhet ta përkujtojmë seriozisht “diplomacinë astrologjike afatgjatë” të Besnik Mustafajt, që të mos përzihet në çështje të brendshme, as të jashtme të Kosovës, sepse ka kush t’i dalë Zot Kosovës. Pavarësisht nga  bindja e gabuar dhe qëndrimi arrogant i B. Mustafajt, se  politikisht “pa e u pjekur kungulli” Kosova duhet të jetë e varur dhe e kushtëzuar nën protektoratin  dhe sovranitetin e huaj kolonial “demokratik” evropian-serbosllav, sepse  ky variant propagandistik i B. Mustafajt na  qenka “instrumenti më racional, më ligjor, më demokratik dhe më i avancuar”, si dhe “GARANT KRYESOR” për krijimin dhe ruajtjen  e paqes, të sigurisë dhe  të stabilitetit në Kosovë, përkatësisht në Ballkan?! – Këtë deklaratë, ta kishte pohuar Boris Tadiqi (kryetar) ose Vuk Drashkoviqi (ministër i Jashtëm) të Serbisë, përkatësisht të SMZ-së, do të ishte e tepërt dhe për çdo gjykim ngase  për zgjidhjen e çështjes së statusit përfundimtar të Kosovës, do të vendosë vetëm populli shqiptar i Kosovës, ashtu siç është përcaktuar me Deklaratën Kushtetuese, më 2 korrik 1990, me Kushtetutën e Kaçanikut, më 7 shtator 1990 dhe me Referendum, më 26-31 shtator 1991. Kështu që, as populli e as politika përfaqësauese dhe legjitime e tij nuk kanë nevojë për kurrfarë “diplomacie mbështetëse” as të Besnik Mustafajt, as të kolegut të tij Vuk Drashkoviq, të cilët, tanimë, në forma të ndryshme shprehëse të diplomacisë akrobative të tyre, janë dakorduar, që problemin e Kosovës ta zgjidhin  përmes standardit serbo-evropian, të njohur me emrin: “pavarësi e kushtëzuar”. Ja, pra, kjo është “diplomacia origjinale” e Besnik Mustafajt, e cila paralajmëron SMZ-në dhe partnerët e saj  evropianë të BE-së, se diplomacia  dhe politika e jashtme e Shqipërisë, qysh tani janë të gatshme, që të ushtronjë trysni dhe diktat ndaj politikës zyrtare të qeverisë së Kosovës, që të pranojë “pavarësinë e kushtëzuar”, si  “opcion shpëtimtar” për të ardhmen e Kosovës?! Mirëpo, duhet thënë troç se këtë formulë antishqiptare, “diplomacia e kungullit” të Besnik Mustafajt mund ta shes vetëm në Beograd, në Podgoricë, në Shkup, në Athinë etj.,(dhe, vërtet, po qe se “kryekunglli” ia arrin, që këtë “produkt diplomatik” ta  shesë në tregjet e metropoleve të theksuara serbosllave, ai vërtet, edhe do të shpërblehet me “çmimin nobel” serbosllav-evropian për “vendosjen e paqes” në Ballkan, si rrjedhim i sakrifikimit të pavarësisë së Kosovës)  sepse nuk ka të bëjë fare me Kosovën, as me shqiptarët e Kosovës. Prandaj, as politika, as diplomacia e Kosovës nuk janë të obliguara, që ta përfillin në asnjë formë  draftin e “diplomacisë së kungullit”, sepse është “kopje origjinale” e diplomacisë serbomadhe dhe e mbështetësve të saj tradicionalë rusofilë.

Ja, kjo është agjenda   e objektivave prioritare të  “diplomacisë origjinale” të Besnik MUstafajt, e cila me lecka të  vjetra dhe të palara të rrobaqepësve të huaj po tenton, që të ndërtojë  “strategjinë profesionale dhe moderne” të saj në arenën e marrëdhënieve ndërkombëtare. Mirëpo, në esencë, efekti i një diplomacie të këtillë është i kundërt, sepse me vetëdije të plotë  dhe haptazi mohon interesin nacional dhe shtetëror të Kosovës dhe të Shqipërisë. Prandaj, derisa nuk kanë filluar negociatat për Kosovën, institucionet dhe organet përkatëse të Republikës së Shqipërisë,duhet ta shpostojnë menjëherë ministrin e Jashtëm, Besnik Mustafajn, në mënyrë që të mos kompremetohet më tej politika  e jashtme dhe diplomacia e Shqipërisë, për hir të analfabetizimit diplomatik të një personi, që është  i etur për karrierë personale në dëm të interesit të përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror, sepse diplomacia nuk ka lidhje me shkrimtarologjinë e tij. Nuk ka fort rëndësi se çfarë  dhe se vepra ka shkruar ai deri tani,  ai mund të ketë shkruar edhe ndonjë vepërr të dobët në kuptimin ideoartistik, e cila mund të mos i ketë pëlqyer lexuesit. Mirëpo, në politikë dhe në diplomaci puna qënmdron krejt ndryshe, një gabim mund të jetë fatal për tërë kombin dhe shtetin, ai nuk ka shansë më të “rishkruhet” dhe të korrigjohet, sikurse ndodh në veprat e ndryshme letrare. Që të mos përsëritet një tragjedi e këtillë për Kosovën dhe për Shqipërinë, vetë Besnik Mustafaj, duhet të latrgohet në mënyrë të vullnetshme nga kolltuku i butë i ministrit të Jashtëm, sepse me  reprizimin e dy deklaratave antipavarësi Kosovës e ka bindur opinion publik kombëtar shqiptar dhe atë ndërkombëtar, se ai nuk është kuadër përkatës që mund ta drejtojë politikën e jashtme të Shqipërisë ngase i mungon arsimimi elementar nga fusha e diplomacisë dhe e marrdhënieve ndërkombëtare. Po qe se vërtet Besnik Mustafaj ka “nuhatje diplomatike”,ai do të vepronte në këtë mënyrë racionale dhe sipas kësaj maksime diplomatike të Sharl Dë Golit: “Politikan dhe diplomat i shquar është ai person, i cili është në gjendje, që vetë ta vlerësojë kohën se kur duhet ikur nga  pushtetI”. Këtë mesazh edukatov politiko-diplomatik të ish-presidentit  të Republikës së Pestë të Francës, Sharl Dë Gol, me gjasë, duhet ta ketë lexuar, edhe Besnik Mustafaj gjatë mandatit të tij katërvjeçar si ambasador fuqiplotë i Republikës së Shqipërisë në Francë. Ndryshe, do ta rikonfirmojë prapë “diplomacinë e kungullit”, që do të jetë aleat i papritur i diplomacisë serbosllave dhe të pratnerëve të saj tradicionalë të luftimit të pavarësisë së Kosovës, si dhe pjesëve të tjera të Shqipërisë Etnike, duke iu sugjeruar dhe imponuar  modele të huaja kushtëzuese, që në të vërtetë atyre iu garantojnë agoninë e mëtejme koloniale  nën  Serbi, Mal të Zi, Greqi dhe Maqedoni.

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi  HYSENI
24 shtator 2005

         DERI KUR  DO TË KÊNAQET DIPLOMACIA SHQIPTARE   ME GJYSMA DHE ME KUSHTËZIME KOLONIALE EVROPIANE-SLLAVE?!

     *Politika dhe diplomacia e mirëfilltë nuk e njohin  “përmbajtjen” e alla-maximës oportuniste-demagogjike armiqësore : “Më mirë vonë se kurrë ;  më mirë një e keqe e vogël se e madhe” për kombin dhe për shtetin etj., sepse kush mbetet  vonë,  e përpin  terri dhe errësira shekullore nën robëri të huaj.

      Është fakt i pamohueshëm se kohëve të fundit  shtetarët e Republikës së Shqipërisë, Alfred Moisiu/president/, Sali Berisha/kryeministër/ dhe Besnik Musrafaj/ ministër i  Punëve të Jashtme/ botërisht kanë shprehur opinionin e tyre publik, se Kosovës duhet t’i njihet pavarësia, duke përfillur “vullnetin e lirë të  popullit të Kosovës”, që ai vetë të vendosë për fatin e Kosovës. Ky është emëruesi i përbashkët i pikëpamjeve dhe i qëndrimeve unanime të politikës dhe të diplomacisë zyrtare të Republikës së Shqipërisë ndaj statusit të ardhshëm të Kosovës.  Një strategji të këtillë me karakter parësor dhe prioritar të interesit nacional të përbashkët   lidhur me pavarësinë e  Kosovës, diplomacia dhe politika e jashtme e Shqipërisë, është  dashur ta përfillë dhe ta mbështetë me konsekuencë dhe në mënyrë koherente që nga shpallaja e Republikës së Kosovës (Deklarata Kushtetuese, 2.korrik 1990; Kushtetuta e Kaçanikut, 7.shtator 1990 dhe Referendumi gjithëpopullor, 26-31.shtator 1991). Në këtë kontekst,  politika e brendshme /në saje të kapacitetit të disponueshëm të saj/ bëri  atë që bëri në favor të përkrahjes së pavarësisë së Kosovës. Ndërkaq, politika e jashtme dhe diplomacia e Shqipërisë / gjatë qeverisjes së mandatit të parë të Sali Berishës, e mëpastaj, pothuajse gjatë dy mandateve të Fatos Nanos/ në planin ndërkombëtar tërësisht kanë qenë të paralizuara në sensibilizimin dhe në afirmimin e  së drejtes së vetëvendosjes së Kosovës, edhe pse kushtet dhe rrethanat ndërkombëtare ishin tejet të volitshme për veprimin e diplomacisë ofensive të Shqipërisë, sepse Serbia gjenocidale  disa vjet radhazi ishte e përjashtuar dhe e izoluar nga të gjitha instiucionet dhe organizatat ndërkombëtare /OKB, OSBE, BE etj./. Mirëpo, ne kësaj radhe nuk e kemi temë bosht bilancimin e plusave dhe të minusave të deritashëm të diplomacisë shqiptare lidhur me çështjen e Kosovës (1990-2005), por do të përqëndrohemi vetëm shkurtimisht në rrjedhën e ngjarjeve më të reja, të hedhjes së hapave të parë të diplomacisë së nomenklaturës më të re diplomatike  të qeverisë së Sali Berishës përkitazi me çështjen e Kosovës.

(1)   Prejudikimi i “pavarësisë së kushtëzuar”- nonsens diplomatik dhe kombëtar(!)

S’ka asnjë dilemë, as dyshim se  Shqipëria është e obliguar që të ngrejë zërin lart (si në OKB, në OSBE, në BE, në Grupin  e Kontaktit për Kosovën, ashtu edhe në institucionet dhe organizatat e tjera ndërkombëtare) për të mbështetur pa asnjë rezervë kërkesën e ligjshme dhe të drejtë të popullit shqiptar, që Kosovës t’i njihet e drejta e vetëvendosjes sipas së drejtës ndërkombëtare  dhe  Kartës së Kombeve të Bashkuara, sepse historikisht Kosova është pjesë e pandashme  e tërësisë së Shqipërisë Etnike, jo, kursesi e Serbisë, as e Malit të Zi, shtete këto imperilaiste, të cilat me ndihmën e Kongresit të Berlinit (1878) dhe të Konfrencës së Ambasadorëve të Londrës (1913) e pushtuan Kosovën, Ulqinin, Tivarin, Hotin, Grudën, Plavën, Tuzin etj. dhe, që atëherë e edhe sot i mbajnë ende nën sundimin e tyre të gjenocidit kolonial. Për këtë arsye, ministri i Jashtëm i Shqipërisë, Besnik Mustafaj, nuk është dashur të nxitojë me pohimin e deklaratës së tij paragjykues, vertet gjysmake dhe  të hendikepuar si në kuptim diplomatik, ashtu  dhe në atë kombëtar, se paska ardhur çasti vendimtar, që “Kosovës t’i njihet pavarësia e kushtëzuar, duke u bazuar në vullnetin e lirë të popullit të Kosovës, të shprehur përmes metodave demokratike”(“Liria Kombëtare”, 22.09.2005).

Edhe pse qarqet zyrtare të qeverisë së Kosovës  deklaratën e theksuar të Besnik Mustafaj / se  “Kosovës duhet t’i jepet pavarësia e kushtëzuar”/ e kanë vlerësuar pozitivisht si “ avancim i politikës së shtetit shqiptar karshi zgjidhjes së statusit final të Kosovës” (Shih: “Kosovapress”, 22.09.2005), kjo deklaratë është e dëmshme, sepse pikësëpari është në kolozion me : /1/ të drejtën historike të shqiptarëve mbi Kosovën; /2/  të drejtën e vetëvendosjes, e cila nënkupton shkëputjen e plotë të Kosovës nga Serbia kolonialiste, si dhe /3/ të drejtën e shpehjes së vullnetit të lirë dhe demokratik të popullit shqiptar të Kosovës, të sanksionuar në: /a) Deklaratën Kushtetuese të 2 Korrikut 1990; /b/  Kushtetutën e Kaçanikut, 7 shtator 1990, si dhe /c/ Referendumin gjithëpopullor, 26-31 shtator 1991. Pra,kërkesa prejudikuese e kryediplomatit të Shqipërisë, Besnik Musatafaj, që Kosovës t’i njihet statusi i “pavarësisë së kushtëzuar”, është shumfishtë e dëmshme si për shkak të fakteve të theksuara, ashtu për shkak se përmbajtaj e saj është plotësisht e barasvlershme dhe simetrike me konceptin e “pavarësisë së kushtëzuar”, të hartuar  katër vite më parë nga GNK-ja, si opcion i mundshëm për arritjen e kompromisit politik midis Prishtinës dhe Beogradit. Ç’ është e vërteta, hartimi ie formulës së “pavarësisë së kushtëzuar” për Kosovën, nuk është bërë nga ana e  diploamcisë së Shqipërisë, as nga garnitura e diplomatike e Besnik Mustafajt, por nga ana e disa  organizatave joqeveritare ndërkombëtare, “specialistët” e të cilave konsiderojnë se  “pavarësia e kushtëzuar” e Kosovës, do të ishte e pranueshme për të dy palët në konflikt. Shikuar reaisht, kjo alternativë kompromisi politik, është e pranueshme vetëm për palën serbe, sepse “Kosova me pavarësi të kushtëzuar”, de jure do të ngelte sërish nën jurisdiksionin administrativ dhe territorial të Serbisë, përkatësisht të SMZ-së. Më gjerësisht, se çfarë do të jenë efektet dhe  pasojat katastrfike të “pavarësisë së kushtëzuar” për shqiptarët e Kosovës, ministri i jashtëm i Republikës së Shqipërisë, Besnik Mustafaj ka nderin që gjithanshmërisht të shqyrtojë këtë analizë timen me titull: “JO KOLONI MODERNE, POR KOSOVË TË PAVARUR NË EVROPËN E INTERUAR DEMOKRATIKE” (Shih tekstin integral në:  “Liria Kombëtare”,31.08.2004), ku për të gjithë “minusat” e saj jam në gjendje t’i përgjigjem  moralisht, ligjërisht dhe profesionalisht gjithë opinionit kombëtar dhe ndërkombëtar objektiv me pikëmbështetje argumentuese dhe justifikuese të së drejtës së vetëvendosjes, që mbi çdo bazë përjashton  alternativën sakat antipavarësi-“pavarësi e kushtëzuar” Kosovës.

Edhe në aspektin diplomatiko-propagandistik, deklarata e theksuar e Besnik Mustafajt është skandaloze, sepse indirekt mbështet “formulën politike pitagoreske” serbe të qeverisë së Beogradit : “Kosovës më pak se pavarësi, e më shumë autonomi”. E përkthyer në gjuhën diplomatike, esenca e kësaj teze është e njëjtë me tezën “ pavarësi e kushtëzuar”, të cilën në formën më perfide të politikës propagandistike të Beogradit zyrtar,  shefi i diplomacisë së SMZ-së, Vuk Drashkoviq, e pohoi botërisht në foltoren e Asamblesë së OKB-së,(Tanjug, 16.09.2005). Mirëpo, sa ia vlen, kur këtë simulim diplomatik, nuk e ka “nuhatur”  sensi  deshifrues diplomatik i ministrit të Jashtëm të Shqipërisë, Besnik Mustafaj, duke menduar se replika  e homologut të tij V. Drashkoviq, ishte në kundërshtim me pohimin dhe mbështetjen e tezës së tij, “pavarësi e kushtëzuar Kosovës”. Përkundrazi, oponenca diplomatike e Vuk Drashkoviqit në foltoren e keqpërdorur të OKB-së nga ana e tij, ( duke i akuzuar pa të drejtë dhe, pa asnjë argument të vlefshëm shqiptarët për  “ushtrimin e terrorizmit në Kosovë ndajj minoritetit serb”, si dhe  politikën e jashtme dhe diplomacinë e Shqipërisë për ndryshimin e “befasueshëm” dhe të “papritur” të kursit të saj zyrtar ndaj SMZ-së, me rastin e  deklaratës së  pohuar të ministrit të Jashtëm shqiptar, Besnik Mustafaj se “Kosovës duhet t’i njihet pavarësia e kushtëzuar”), ishte një konfirmim i qartë i politikës dhe i  diplomacisë serbomalazeze, se Beogardi, tanimë është i gatshëm të pranojë çdo formulë gjysmake me karakter kushtëzues të autonomisë së Kosovës, por jo, kursesi pavarësi të plotë, ashtu siç është deklaruar në mënyrë plebishitare të ligjshme dhe demokratike populli shqiptar i Kosovës në vitin 1990, dhe ashtu siç e ka zhvilluar luftën e drejtë çlirimtare dhe kombëtare UÇK-ja(1968-1999), që të shkëputet përgjithmonë nga vargonjtë famëkeqë të kolonializmit shekullor serbomadh.

Nëse ministri jashtëm i Shqipërisë, Besnik Mustafaj, e njeh mirë historinë dhe marrëdhëniet ndërshtetëre midis Shqipërisë Etnike  dhe Serbisë së Madhe, atëherë duhet patjetër ta demonatojë tezën e tij të prejudikuar “pavarësi e kushtëzuar Kosovës”, të pohuar  në Sesionin jubilar të 60-vjetorit të Asamblesë së Kombeve të Bashkuara në Nju-Jork.

Gjithashtu, duhet ta përkujtojmë “shtabin diplomatik” zyrtar të Shqipërisë në krye me  Besnik Mustafajn, se me njohjen e “pavarësisë së kushtëzuar” , ipso facto Kosova nuk fiton kurrfarë pavarësie si subjekt juridik ndërkombëtar, por ajo do të mbetet sërish e izoluar në cilësinë e sovranitetit kolonial të Serbisë, dhe e kushtëzuar  sipas “metodave demokratike” antivetëvendosje dhe antipavarësi të PROTEKTORATIT të Bashkimit Evropian (BE). Kjo është  formula më e leverdishme dhe më avancuese të cilën  qarqet zyrtare serbe të Beogradit, tanimë në heshtje edhe e kanë pranuar nga partnerët e tyre të drejtpërdrejtë të Bashkimit Evropian (BE). Më konkretisht, Beogradi zyrtar , jo vetëm se është pajtuar me një kompromis të tillë, por edhe është një nga hartuesit e draftit “pavarësi e kushtëzuar”. Mirëpo, këtë kompromis politik serbo-evropian në disfavor të së drejtës së vetëvendosjes dhe të pavarësisë së Kosovës, nuk do të duhej ta pranonte as  diplomacia zyrtare e Shqipërisëm e as qeveria e Kosovës, pavarësisht nga “zhurma” dhe “pluhuri”, që do të ngrihej nga sondazhet e propagandës dhe të  diplomacisë  serbo-evropiane nga gjuha e diktatit dhe pozita e forcës në favor të arritjes së kompromisit me çdo kusht, që Kosova nën vellon e “autonomisë së kushtëzuar”, të ngelë prapë  nën ambrellën e Serbisë kolonialiste  si “oazë e gjelbër”  dhe e integruar nën protektoratin e Bashkimit Evropian(BE).

Nëse Kosovës me çdo kusht (domethënë pa e marrë në konsideratë  shprehjen e vullnetit të lirë dhe demokratik të popullit shqiptar mbi 90%, që kjo do të ishte në kundrshtimin me të drejtën historike dhe me  të drejtën e vetëvendosjes së tij, sipas së drejtës ndërkombëtare dhe Kartës së Kombeve të Bashkuara) i imponohet, që t’i vihet  kapuçi i “autonomisë së kushtëzuar” në protektoratin evropian, atëherë  politikës dhe diplomacisë shqiptare i mbetet , që të vendosë në mënyrë decidive: -Jo, në asnjë fomë protektorat  serbo-evropian, por PROTEKTORAT NËN SOVRANITETIN E SHTETEVE TË BASHKUARA TË AMERIKËS!

Unë do thosha  ndryshe nga  “kosntatimi diplomatik”  i Besnik Mustafajt (të cilin e kam dëgjuar në Kosovë, këtu e 16 vjet më parë në spekulimet  e “politikës së lartë” kosmopolite ), nëse nuk do të   pyetet as Tirana, as Prishtina, atëherë as Beogradi e as  Brukseli i BE-së, nuk do të duhej të  pyeteshin, por vetëm Amerika do të vendosë për fatin e statusit të Kosovës, sepse  me  “formulat” stereotipe të “protektorateve” kolonialiste dhe hegjemoniste të Fuqive të Mëdha të Evropës (në veçanti të dy kryeprotagonistëve të saj: Rusisë dhe Francës) dhe të Serbisë së Madhe gjenocidale, tanimë jemi ngopur këtu e 100 vjet më parë.

Prandaj,  nëse si shkak dhe pasojë e  krijimit të kushteve dhe të rrethanave të pafavorshme dhe imponuese të bashkësisë ndërkombëtare, shqiptarët e Kosovës do të detyroheshin  që ta ndërronin  “padronin”  ekzistues me ndonjë “padron” të ri, atëherë ai do të duhej të ishte  PROTEKTORATI AMERIKAN, edhe pse  si rregull, koncepti i lirisë, i pavarësisë dhe i demokracisë nuk e njeh  këtë substitut as në teorinë, as në praktikën e derisotme të krijimit të shteteve të pavarura në sistemin shtetëror ndërkombëtar.

KOSOVA, SIPAS "KARTËS LETRARE" TË DRASHKOVIQIT(!)

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prfor. Dr. Mehdi HYSENI

     Është e vërtetë se, sa më shumë po i afrohemi çastit historik të debatimit ndërkombëtar të statusit të Kosovës, (debatim ky, i cili sipas agjendës diplomatike të bashkësisë ndërkombëtare, parashikohet të fillojë nga mesi i vitit 2005 ose në fillim të vitit 2006 të fillimshekullit XXI), duket sheshit se Serbia me aleatët e saj tradicionalë evropianë, ende nuk ka hequr dorë nga opicioni i saj stereotip militarist-kolonial, duke ëndërruar Kosovën si pjesë "natyrore-integrale" të territorit të saj etnik.
       Këtë politikë strategjike të vjetër kolonialiste (1878-2004) dhe ekspansioniste të Serbisë dhe të serbëve ndaj Kosovës, si dhe ndaj pjesëve të tjera të territorit indigjen të Shqipërisë Etnike, e provon edhe deklarata më e re e ministrit të Jashtëm të Unionit të SMZ-së, Vuk Drashkoviq në takimin e bërë me homolugun e tij norvegjez Kaj Ejde në Beograd, më 29.XI.2004, duke nënvizuar se : " se në territorin e Serbisë nuk mund të krijohen dy shtete sovrane".(Balkanweb,29 nentor 2004). Këtë e pohon edhe komunikata zyrtare e Ministrisë së Punëve të Jashtme, se të dy ambasadorët Drashkoviq - Ejde, kanë konstatuar se " themeli i të gjitha negociatave rreth statusit të ardhshëm të Kosovës, duhet të jetë respektimi i Kartës së OKB-së dhe parimi i pakapërcyeshëm se në territorin e një shteti sovran( sipas tyre, domethënë në Serbinë sovrane - mh) nuk mund të krijohen dy shtete sovrane". ( Po aty, "Balkanweb" ).
    Edhe pse "elokuenca diplomatike" e Vuk Drashkoviqit, orvatet për t'i "hedhur pluhur syve" kryeshefit të diplomacisë norvegjeze, Kaj Ejde, se sipas Kartës së OKB-së, në Serbinë sovrane, nuk mund të krijohet edhe një Kosovë shqiptare, si shtet i dytë sovran, sepse "qenka" jashtë çdo standradi dhe parimi të Kartës së Kombeve të Bashkuara dhe të drejtës ndërkombëtare, ( shprehur popullorqe, kjo është një rrenë e kulluar për hava, siç thotë populli ynë i urtë), sepse në rastin konkret, V.Drashkoviq tenton të manipulpojë me të drejtën dhe të vërtetën historike të shqiptarëve mbi Kosovën, se gjoja kjo "është tokë sovrane serbe". Ky konkluzion i Drashkoviqit, ka vetem një element të qëndrueshëm-falsifikimin njëshekullor të ndërrimit të tezës se "Kosova është pjesë e Serbisë së Vjetër Jugore", dhe jo e Shqipërisë Etnike. Pikërshit, këtu qëndron "keqkuptimi" dhe konfrontimi shekullor i historigrafisë, i politikës dhe i diplomacisë serbo - shqiptare, që edhe sot, pas përfundimit të luftës gjenocidale serbe(10.VI.1999) kjo divergjencë mbizotëron në marrëdhëniet e Kosovës dhe të Serbisë. Për më tepër, doktrina dhe praktika e deritashme e ndërrimit të tezës se "Kosova është serbe" në vazhdimësi ka ushqyer idetë nacionalshoviniste dhe raciste të serbomëdhenjve, të cilët, të indoktrinuar në frymën e racizimit dhe të parametrave të hegjemonizmit neokolonialist çetnik serb kanë ndikuar, që Serbia t'i kryejë dhjetë gjenocide mbi shqiptarët dhe Shqipërinë Etnike. Këtë tezë të ndryshuar, përkatësisht, tanimë të riaktualizuar edhe nga ministri i Jashtëm i SMZ-së, Vuk Drashkoviq në favorin e ideve të krjimit të Serbisë së Madhe, e ka aplikuar edhe ish-presidenti i Serbisë, Slobodan Milosheviq, e cila ishte burimi, shkaktari dhe pasoja e ushtrimit të politikës dhe të praktikës gjenocidale të regjimit serbomadh mbi Kosovën dhe shqiptarët në dekadën e fundme të mbylljes së shekullit XX (1989-1999).
     Karta e OKB-së nuk është në funksion të mbrojtjes së sovranitet kolonail të Serbisë
     Sipas interpretimit të gabuar dhe tendencioz të Kartës së Kombeve të Bashkuara nga ana e kryeshefit të diplomacisë serbomalazeze, Vuk Drashkoviq, të bërë kryesisht në kuptimin politiko-propagandistik serb të përgjithësuar, e jo në frymën e objektivave dhe të parimeve të saj juridike ligjore, të detyrueshme për shtetet anëtare, del edhe "sugjerimi diplomatik", i tij, se Serbia duhet të zgjedhë problemin e Kosovës vetëm duke marrë për bazë dispozitat e Kartës së OKB-së, por në kuptimin negativ, ashtu si i konvenon sistemit shtetëror kolonial serb, që atij me çdo kusht t'i rezervohet e drejta e ruajtjes së sovranitetit të deritashëm kolonial mbi Kosovën. Mirëpo, ky "parim" ligjërisht nuk mund të zbatohet në rastin e Kosovës, sepse kjo në asnjë aspekt nuk mund të trajtohet si territor i Republikës së Serbisë, por i Shqipërisë Etnike, e cila si pasojë e vendimeve të njëanshme antiligjore të Kongresit të Berlinit (1878) dhe të Konfrencës së Ambasadorëve të Londrës (1913) i është aneksuar Serbisë, pa asnjë të drejtë. Këtë të vërtetë të pamohueshme historike dhe faktike, e di fare mirë si Serbia e Madhe, ashtu edhe fuqitë e dikurshme imperialiste të Evropës.
      Edhe pse regjimi "demokratik" i Shqiperisë së sotme (1990-2004), deri më tash nuk është prononcuar zyrtartisht se Kosova është pjesë integrale e Shqipërisë, dhe se në këtë kuptim nuk e ka ndihmuar në asnjë mënyrë luftën çlirimtare kombëtare dhe antikoloniale të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK) kundër agresionit dhe luftës gjenocidale të Serbisë së Slobodan Milosheviqit, kjo heshtje, ky oportunizëm, kjo hipokrizi, kjo tradhti politike dhe kombëtare, që shpie në ripërçarjen, në ricopëtimin dhe në rikolonizimin e mëtejmë të shqiptarëve dhe të territorit të Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike nga ana e kolonizatorëve dhe e imperilaistëve serbosllavë në Ballkan, nuk nënkupton se Kosova "është serbe", këtë duhet ta kenë të ditur dhe, më se të qartë si diplomacia e Vuk Drashkoviqit, ashtu edhe antidiplomacia e regjgimeve të derisotme të Shqipërisë, që personifikohen me Sali Berishën dhe me Fatos Nanon. Në veçanti, regjimet militariste gjenocidale serbomëdha (si nën drejtimin e Slobodan Milosheviqit, ashtu edhe të Nebojsha Çoviqit, të Boris Tadiqit dhe të Vuk Drashkoviqit), duhet ta mbajnë parasysh faktin, se me gjithë neutralizmin e politikës së jashtme dhe të diplomacisë së Shqipërisë së Sali Berishës dhe të Fatos Nanos ndaj mbështetjes dhe zgjidhjes së çështjes së Kosovës, populli shqiptar i Kosovës, as UÇK-ja, pavarësisht nga çmimi që e kanë paguar, qe më se 100 vjet, nuk do të pranojnë më kurrë, që të rikthehen në "vorbullën" dhe në skëterrën koloniale shekullore të Serbisë, sado qoftë ajo Serbi e fuqishme, e madhe, militariste, "demokratike" dhe "paqësore", dhe sado qofshin të fuqishme, agresive dhe të papërmbajtura ato ish-fuqi të mëdha të Evropës imperialiste (1815-1945), sepse janë në tokën e stëregjyshëve të tyre ilirë, e jo në "territorin sovran" serb, siç pohojnë para botës milosheviqët, tadiqët, çoviçët dhe drashkoviqët, me qëllim që të realizojnë Projekprogramin e Serbisë së Madhe në kurriz të tokave etnike shqipta re, duke i mbajtur ende të kolonizuara : Kosovën dhe Anamoravën shqiptare (Kushumli, Bllacë, Leskovik, Vranjë, Bujanoc, Medvegjë, Preshevë..., etj.).
    Shikuar historikisht, ligjërisht dhe realisht nuk ekzison kurrfarë dyshimi hipotetik, se Kosova "është pronë" e Serbisë. Këtë të vërtetë e di edhe diplomacia letrare e Vuk Drashkoviqit, si dhe historiografia e politika serbomadhe, mirëpo, nuk duan ta pranojnë, sepse i kanë "manastiret e tyre" në Kosovë : "Trepçën", "Ferronikelin", "Magnezitin", "Obiliqin" (minierat e arit të zi) etj., dhe kjo është arsyeja kryesore pse as Milosheviqi, as Drashkoviqi, e as Serbia e tyre nuk mund ta braktisin Kosovën e kolonizuar, sepse është e begatshme me pasuri të shumta dhe të vlefshme nëntokësore (ari, argjend, plub, bakër, nikel, hekur, magnezit, thëngjill etj.). Pikërisht, duke falënderuar shfrytëzimit qindravjeçar të pasurisë së paluajtshme dhe të luajtshme shqiptare në Kosovë, dhe më gjerë në territoret e tjera të Shqipërisë Etnike, Serbia ia ka arritur të zhvillohet në shkallën më të lartë ekonomike, industriale dhe ushtarake në kuadrin ish-Mbretërisë Serbo-Kroato-Sllovene (1918-19 29), ish-Mbretërisë Jugosllave (1929-1941) dhe të ish-RSFJ-së (1945-1990). E gjithë kjo tregon se, po të mos i kishte Kosova këto "manastire ekonomike serbe", sigurshit se Serbia dhe serbët , as nuk do ta kishin kolonizuar fare Kosovën, as tokat e tjera të Shqipërisë Etnike. Konkretisht, po të mos ishte në pyetje interesi ekonomik ekspansionist dhe kolonial i Serbisë dhe i Malit të Zi si në Kosovë dhe më gjerë, politika dhe kisha serbe, që më se një shekull kishin hequr dorë nga Kosova, si dhe nga sakralet religjioze dhe monumentet " e shenjta-historike serbe". Pra, shumë thjesht, interesi kolonial serbmalazez është ai që edhe sot Kosovën e mban "peng" në arenën ndërkombëtare, e jo kurrfarë mohimi i të drejtave dhe i lirive të pakicës serbomalazeze në Kosovë, siç po trumbeton propaganda subversive serbomadhe antishqiptare, me qëllim që të ndërrojë tezën e vjetër 100-vjeçare të kolonializmit serbomadh, se "Kosova është serbe" dhe i "përket" Serbisë. Në këtë kontekst, krye shefi i diplomacisë serbomalazeze, Vuk Drashkoviq, insiston, që të manipulohet me parimin e sovranitetit, të sanksionuar në Kartën e Kombeve të Bashkuara. Meqë, V.Drashkoviq qenka "specialist i hollë" i njohjes së normave të së drejtës ndërkombëtare, përkatësisht të Kartës Kombeve të Bashkuara, do të ishte e udhës, që ai t'i tregojë opinionit, se në cilin paragraf të saj e ka lexuar, që parimi mbi sovranitetin territorial kolonial të ndonjë shteti, siç është në fakt Serbia me sovranitetin e saj kolonial mbi Kosovën, Preshevën, Bujanocin, Medvegjën..,etj., është i paprekshëm, dhe i pandashëm"?! - Përkundrazi, një "parim" i këtillë i kolonializmit serbomadh, është i dënueshëm sipas paragrafëve të Kartës së Kombeve të Bashkuara dhe të së drejtës ndërkombëtare, pavarësisht nga qëllimet perfide të "kartës letrare" diplomatike të ministrit të Jashtëm të SMZ-së, Vuk Drashkoviq, se në "Serbi nuk mund të krijohen dy shtete sovrane". Në këtë rast, ai ka bërë edhe një gabim të rëndë, dhe pa kurrfarë baze, sepse politika, as populli shqiptar i Kosovës në historinë e saj të deritashme, nuk kanë shtruar asnjë kërkesë, as ultimatum bashkësisë ndërkombëtare, që në Serbinë e Vuk Drashkoviqit , të krijojnë ndonjë shtet sovran, siç aludon në mënyrë naive dhe të pandërgjegjshme diplomacia letrare e tij, e shprehur edhe në takimin me ministrin e Punëve të Jashtme të Norvegjisë, Kaj Ejde, të bërë në Beograd më 29 nëntor 2004.
     Për të mos krijuar dilema si te ministri i jashtëm norvegjez, K.Ejde, përkatësisht te diplomacia e shtetit norvegjez, si dhe në kuptim më të gjerë të opinionit ndërkombëtar, është e domosdoshme dhe me interes, që të konstatojmë se, diplomacia e " kartës letrare" me përmbajtje të vjetër të nacionalshovinzimit serbomadh të Vuk Drashkoviqit, është në kundrshtim me qëllimet dhe me objektivat e Kartës së Kombeve të Bashkuara, si dhe me luftën e kërkesat e ligjshme dhe të drejta të popullit shqiptar të Kosovës, që kjo të jetë sovrane dhe e pavarur, jashtë kufijve të deritashëm administrativë kolonialë të Serbisë. Në favor të këtij konkluzioni janë edhe Deklarata Kushtetuese e 2 Korrikut 1990, Kushtetuta e Kaçanikut (shtator 1990), Referendumi gjithëpopullor (shtator 1991), si dhe përfundimisht lufta çlirimtare kombëtare dhe antikoloniale e UÇK-së kundër Serbisë pushtuese dhe gjenocidale, luftë kjo e cila u mbështet edhe nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe të aleatëve të saj evroperëndimorë në kuadrin e Aleancës së Atlantikut Verior (NATO).
    Fundja, nëse "karta letrare" e diplomacisë nacionaliste e Vuk Drashkoviqit nuk i ka të qarta argumentet e theksuar më sipër, atëherë ky është problem i autroit propagandues të saj dhe i vetë Serbisë sovrane kolonialiste, që duhet të zgjidhet në kuadrin e Kartës së Kombeve të Bashkuara, e jo sipas Planit strategjik kolonizues të Serbisë për Kosovën, të miratuar më 27 prill të vitit 2004. Në të vërtetë, sipas Planit të Serbisë për Kosovën, kërkohet që, si fazë nismëtare e rikolonizimit, të vijë në shprehje decentralizimi i Kosovës, i cili në esencë (de facto dhe de jure), do të garantonte ndarjen e Kosovës në disa kantone, sikurse që është rasti i Bosnjës në tre entitete (serbo-kroat-boshnjak).
   Parimisht, unë pajtohem që problemi kolonial i Kosovës, të zgjidhet sipas Kartës së Kombeve të Bashkuara, por duke zbatuar me saktësi parimet dhe objektivat e saj, që i referohen të së drejtës së vetëvendosjes së të gjithë kombeve dhe popujve, e jo vetëm "parimi i sovranitetit" në kuptimin e përgjithësuar, ashtu siç parashikon "karta letrare" e Vuk Drashkoviqit, e sajuar sipas Kushtetutës, Planit, Rezolutës së Serbisë, në përmbajtjen e të cilave, Kosova është sanksionuar si pjesë integrale e territorit të Serbisë dhe të Malit të Zi. Vetëm mbi këtë bazë, Serbia e Drashkoviqit pranon të bashkëpunojë me institucionet dhe me organizmat ndërkombëtarë për të "zgjidhur" çështjen koloniale të Kosovës. Ndryshe, çdo përpjkeje dhe alternativë tjetër konstruktive dhe të drejtë të problemit ekzistues të Kosovës, "diplomacia letrare" e Serbisë së Vuk Drashkoviqit, e kualifikon përzierje në çështje të brendshme të Serbisë, duke i quajtur shqiptarët dhe UÇK-në "terroristë" dhe "separatistë ", që kanë për qëllim "copëtimin" e "territorit sovran" të Serbisë(!?) - Kjo parullë propagandistike është e kapshme vetem per iracionalen patologjike kolektive serbe, sepse, në të vërtetë, edhe është zbatuar në praktikë në Kosovë(1998-1999) nga "strategjia e tokës së djegur" e forcave militariste, paramilitariste dhe policore të regjimit serb të Slobodan Milosheviqit, të cilën e patën ndëshkuar si SHBA-ja, NATO, BE-ja, OSBE-ja dhe OKB-ja, sepse terroristët, terrori dhe terrozmi e gjenocidi shtetëror, i institucionalizuar dhe i zbatuar, ishte në anën e "kartës letrare" të paranojës kolektive serbe, e jo të shqiptarëve, as të UÇK-së, të cilët zhvilluan luftën e përbashkët të rezistnecës gjithëpopullore për të shpëtuar Kosovën shqiptare nga rigllabërimi i flakës dhe i zjarrit pushtues të Serbisë kolonialiste. Me një fjalë, shqiptarët duan shtetin e tyre sovran-Kosovën sovrane në truallin e Shqipërisë Etnike sovrane, e jo, assesi, në ndonjë "humbëtirë" të pagjurmë dhe të pafund të Serbisë fqinje, të cilën diplomati serbomadh Drashkoviq, e konsideron të "rrezikuar" nga pretendimet territoriale të shqiptarëve të Kosovës. Kjo akuzë është e pabazë, dhe e inskenuar për qëllime të ndryshme propagandistike të Serbisë, ngase në historinë e deritashme të luftërave të shqiptarëve për pavarësinë e Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike (1878-1999) nuk ka ekzistuar asnjë Platformë as Program Kombëtar, që ka parashikuar në ndonjë fjali a paragraf, grabitjen dhe kolonizimin e territorit të Serbisë apo të vendeve të tjera fqinje. Mirëpo, historia e deritashme 100-vjeçare flet të kundërtën: Serbia është ajo së bashku me Malin e Zi, të cilat i kanë pushtuar dhe kolonizuar (mbi 5o%) të territorit dhe të popullatës së Shqipërisë Etnike. Këtë të vërtetë historike, tanimë e kanë të njohur edhe "vremçat" e malit, e lere më historiografia , politika dhe shkenca kombëtare shqiptare dhe ajo ndërkombëtare. Ndërrimi i kësaj teze nga pala serbomadhe, favorizon vetëm koherencën dhe mbijetesën e politikës dhe praktikës hegjemoniste dhe kolonialiste të Serbisë mbi Kosovën dhe shqiptarët, si dhe apostrofon palën shqiptare, që të mos pranojë kurrfarë dialogu me Serbinë për zgjidhjen e statusit të Kosovës ngase kjo nuk është çështje e Serbisë, por vetëm e Kosovës dhe e bashkësisë ndërkombëtare, duke qenë se Serbia ka kapitulluar me luftën e saj okupuese gjenocidale dhe kolonialiste më 1999. Kështu që, ajo nuk ka kurrfarë të drejte as obligimi moral as ligjor, që të kërkojë, të inkuadrohet në zhvillimin e negociatave me palën shqiptare dhe bashkësinë ndërkombëtare për zagjidhjen përfundimtgare të statusit të Kosovës.
   Si në kuptimin faktik, ashtu edhe në atë juridiko-politik e historik, ky është karremi i "kartës letrare" të diplomacisë "evolutive-demokratike e paqësore" të Vuk Drashkoviqit(ministër i Jashtëm i SMZ-së), që edhe pas politikës dështuese gjenocidale, u servohet me paturpësi, dhe pa kurrfarë baze ligjore juridike qendrave të vendosjes së politikës ndërkombëtare. Mirëpo, të gjithë ata (me vetëdije a pa vetëdije), që gëlltisin këtë "kartë të re" të nacionalizmit serbomadh, se kinse "shqiptarët duan të formojnë shtet mbi shtet në Serbi" (gjë që kjo është vetëm një parullë shpifëse propagandistike, që ka për qëllim që, shqiptarët t'i denoncojë para bote si "piratë" të rrëmbimit të "territorit sovran" të Serbisë, dhe destabilizues të rajonit të Ballkanit), do të digjen nga efekti i tij i njëanshëm dhe iracional, i cili do t'i kushtojë shtrenjtë paqes dhe sigurisë jo vetëm në Ballkan, por edhe më gjerë. (Liria Kombëtare, më 02. 12 2004).

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI

  REPRIZA E “PËRRALLËS DIPLOMATIKE” E VUK DRASHKOVIQIT DHE DIPLOMACIA E PËRMBAJTJES

Të gjitha përpjekjet (propagandistike, politike, diplomatike, ushtarake etj.), të Serbisë së Slobodan Miloshevit (dje dhe sot) dhe bashkëmendimtarëve dhe bashkëvepruesve të tij (Artemije, Tadiq, Koshtunica, Drashkoviq, Çoviq, etj.) kanë një qëllim dhe një prapavijë të përbashkët-zëvendësmin e luftës pushtuese dhe të agresionit gjenocidal serbomadh me luftën çlirimtare mbrojtëse antikoloniale dhe   të drejtë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK-së). Ky është emëruesi i përbashkët i fletarrestit dhe i fletëdenoncimit të Ramush haradinajt, të përpiluar  nga vetëdora e ish-kryetarit të Serbisë gjenocidale, Slobodan Milosheviq dhe të kryekriminelëve të tij, siç ishin Jovica Stanishi dhe Frenki Stamatoviq etj., të cilët, si drejtues kryesorë sipas detyrës në radhat e shërbimeve të forcave sekrete policore dhe të sigurisë së Serbisë, dhe  në bashkëpunim të ngushtë me Slobodan Milosheviqin, kryen tre gjenocide dhe me mijëra krime të luftës në Kroaci, në Bosnjë dhe në Kosovë. Mirëpo, teoria e “harresës” e regjimit të sotëm të Vojislav Koshtunicës, lirimin e  tyre (para ca ditësh) nga ana e Tribunalit të Hagës, që këta dy kriminelë të luftës të mbrohen në liri, nuk e kontestoi fare, por e përshëndeti si akt të “vullnetit të mirë dhe të arsyes”. Ramush Haradinaj po kontestohet në mënyrë orkestrale nga  serboçetnikët, kinse sipas tyre, ai   “ishte kriminel, terrorist dhe vrarës”?!- Asnjëra prej këtyre tri akuzave të rënda, të shpifura dhe të konstruktuara serbe nuk qënderojnë, sepse nuk kanë asgjë të përbashkët me emrin, dhe me postin e dikurshëm të Ramush Haradinajt në UÇK, si dhe me postin e tanishëm-kryeministër i Qeverisë së Kosovës. As de facto as de jure,  “dosjet kriminale” të Serbisë nuk kanë të bëjnë me personalitetin ushtarak, as politik të Ramush Haradinajt, sepse vepra e tij ishte në funksion legjitim dhe legal të mbrojtjes së popullit shqiptar dhe të Kosovës nga gjenocidi, terrori dhe terrorizmi i organizuar shtetëror (paramilitar, policor dhe militar) i Serbisë së drejtuar nga ish-presidenti i saj, Slobodan Milosheviq. Pikërisht, këtu qëndron dallimi i tezave dhe i  dosjeve akuzuese çetniko-serbe, se  Ramush  Haradinaj ( si komandant dhe ushtarak i UÇK-së, ushtri kjo,  e cila ka pasur dhe ka mbështetjen politiko-ushtarke dhe diplomatike të Amerikës dhe të NATO-së, përkatësisht të bashkësisë ndërkombëtare, sepse kishte karakter çlirimtar mbrojtës kundër gjenocidit dhe agresionit pushtues serbomadh) nuk është fashist, kolaboracionist, vrasës, kriminel, tiran dhe terrorist, sikurse që ishin Drasha Mihajloviq (të cilin presidenti i Serbisë “demokratike” Boris Tadiq dhe ministri i Jashtëm i SMZ-së Vuk Drashkoviq, para ca ditësh,  me rastin e vampirizimit të portretit të këtij kryeçetniku dhe kollaborascionisti fashist sesrb në Zagreb, patën deklaruar se “Drazha Mihajloviq nuk ishte fashist, por demokrat”(!!!)-Ja, përgjija pa koment: M’u pse Drazha Mihajloviq “ishte demokrat” me vepër dhe me program gjenocidal nacionalshovinist dhe fashist serbomadh , së bashku me 9 çetnikë-kollaborcaionistë të tjerë, për shkak të kryerjes së krimeve të luftës,  u pushkatua në Banjicë të Beogradit, me vendim të Gjykatës Supeme Ushtarake të Republikës Federative Popullore të Jugosllavisë (RFPJ), më 18 korrik 1946.) dhe Slobodan Milosheviq, i cili është shkaku dhe pasoja e kryerjes së gjenocidit dhe kryerjes së krimeve të luftës në Kosovë, në Kroaci dhe në Bosnjë, e  jo, në asnjë mënyrë Ramush Haradinaj, i cili, së bashku me gjeneral Agim Çeku, dhe Hashim Thaçin etj, zhvilloi luftë të drejtë mbrojtëse çlirimitare kundër  luftës okupatore dhe gjenocidale të Serbisë së Slobodan Milosheviqit. Pavarësisht nga “mënyja” e dëshirave të shkreta të propagandës speciale të luftës së ftohtë të agjenturave dhe shërbimeve të ndryshme policore dhe sekrete të Serbisë, kryeministri i Qeverisë së Kosovës, Ramush Haradinaj, nuk ka asnjë bazë ligjore, morale, as demokratike, që të shpostohet nga ky funksion, e për më tepër të nxirret para ndonjë gjykate (qoftë kombëtare a ndërkombëtare) me të njëjtën barrë përgjegjësie të krimit të gjenocidit, sikurse Slobodan Milosheviqi, Vojsilav Shesheli, Radovan Karaxhiqi dhe Ratko Mladiqi..etj., mbase Ramush Haradinaj si në kohë lufte, ashtu edhe në kohe paqeje  ka cilësinë e heroit dhe të demokratit të mirëfilltë , sepse ishte në anën e mbrtojtjes me çdo kusht të popullit dhe të vendit të tij nga kama çetnike e agresorit serbomadh, kurse  bandat barbare të armatosura serboçetnike të Slobodan Milosheviqit ishin në anën e zbatimit me çdo kusht të terrorit, të terrorizmit dhe të gjenocidit serb mbi shqiptarët dhe mbi Kosovën. Prandaj, këto dy fenomene asimetrike, kursesi nuk mund të barazohen, ashtu siç po kërkon paranoja kolektive serbe. Ky është dallimi thelbësor dhe  i tërësishëm i luftës çlirimtare antisrebe të UÇK-së dhe i luftës pushtuese të padrejtë të Serbisë. Në këtë rast, as dje, as sot, e as nesër (shkencërisht dhe drejtësisht) nuk mund të vihet kurrfarë shenje barazimi, edhe pse këtë po e kërkon Serbia, që ta “nivelizojë”  sipas “standardeve juridike” serbe dhe ndërkombëtare. Mirëpo, kjo është një punë, që nuk mund të bëhet në këtë formë skandaloze, në kundërshtim me të gjitha normat e së drejtës ndërkombëtare dhe të Kartës së Kombeve të Bashkuara, që lufta çlirimtare mbrojtëse e UÇK-së, të kualifikohet, duke u njëjtësuar me luftën e krimit dhe të gjenocidit, të kryer nga forcat invaduese policore, paramilitare dhe ushtarake serbe mbi popullatën civile dhe Kosovën shqiptare.

 

  Ndërrimi i tezave raciste serbomëdha

në funksion të revidimit të historisë

 

Si politika shqiptare, ashtu edhe faktorët e vendosjes së bashkësisë ndërkombëtare, duhet ta mbajnë parasysh faktin se ndërrimi i tezave raciste serbomëdha është në funksion të revidimit të historisë shqiptare dhe të asaj ndërkombëtare, duke e vlerësuar realisht dhe me seriozitetin më të madh ofensivën e propagandës gjithësrebe (si të pozitës në pushtet, ashtu edhe të opozitës jashtë pushtetit aktual), të zhvilluar në format më bizare dhe shantazhiste për të etiketuar figurën heroike dhe demokratike të kryeministrit të qeverisë së Kosovës, Ramush Haradinaj, përkatësisht të Ushtrisë Çlirimatre të Kosovës(UÇK). Ofensiva më e re e politikës, e diplomacisë dhe e propagandës së qarqeve zyrtare të Serbisë  kundër Ramush Haradinajt, janë vetëm një pretekst i “shijshëm” i mëngjeseve të kobshme historike, e njohur si “çetniçka gibanica” (si test eksperimental si ndaj palës shqiptare, ashtu edhe bashkësisë ndërkombëtare. Mirëpo, ky lloj testi provokues dhe i improvizuar, assesi nuk guxon që t’i lihet rastit, që në sajimin e rezultatit përfundimtar, të merret për bazë “lënda ligjore” e metodologjisë çetniko-fashiste serbe, që për qëllim të fundit ka shpërfytytrimin e së vërtetës mbi gjenocidin-hollokaustin qindravjeçar serb mbi Kosovën dhe mbi shqiptarët) sepse  prapavija e  tyre është shumë më e thellë, dhe shumë më serioze, sesa ky potez taktiko-strategjik i propagandës subversive serbo-çetnike për denoncimin e Ramush Haradinajt. Në të vërtetë, parashtrimi i kësaj kërkese megalomane serbe aspak nuk është e thjeshtë, por tejet e ndërlikuar, sepse përmbajtja e saj përbëhet nga këto dy komponente kryesore: 1) mohimi i luftës së drejtë të UÇK-së, përkatësisht jo vetëm të historikut dhe të karakterit të saj, por edhe të drejtës historike të shqiptarëve mbi Kosovën (në kuptimin e ngushtë: mohimi i historisë kombëtare shqiptare jo vetëm të Kosovës, por të gjithë Shqipërisë Etnike) dhe, 2) revizionimi i historisë së Luftës së Dytë Botërore, duke tentuar që  fashizimin dhe mbeturinat e tij kolaboracioniste serbo-çetnike me në krye Drazha Mihajloviqin, t’i zëvendësojnë me vlerat e njëmendta të forcave demokratike përparimtare, që kanë triumfuar mbi makinën vdekjeprurëse të nazifashizmit në Evropë(në kuptimin e gjerë: “përpunimin” e historisë dhe të ligjeve ndërkombëtare sipas së “drejtës ndërkombëtare” serbe të Vojislav Sheshelit dhe të Vuk Drashkiviqit në favor të realizimit të ideve dhe  të programeve retrograde serbomëdha, me qëllim që të denigrojnë dhe asgjësojnë të drejtat, liritë, idetë dhe programet politike-kombëtare, demokratike dhe përparimtare të shqiptarëve jo vetëm në Kosovë, por në mbarë viset e Shqipërisë Etnike në Ballkan.

 

Pas disfatës së agresionit  gjenocidal të Serbisë në Kosovë (10.06.1999), si dhe pas  rënies nga pushteti (5 tetor 2000) të Slobodan Milosheviqit, regjimet aktuale  të Serbisë, jo që kanë pranuar fajin e tyre kolektiv për kryrejen e hollokaustit serb mbi shqiptarët dhe Kosovën, as që kanë paguar reparacionet për dëmet e shkaktuara materiale, por  janë duke e bërë të kundërtën, duke ndërruar tezat (sipas paranojës së tyre shekullore antisemitiste) e tyre raciste dhe fashiste në llogari të luftës së ndritshme antikoloniale të UÇK-së dhe komandantëve të saj. Në këtë vështrim, dallohet sidomos ish-ministri (famëkeq) i Drejtësisë së Serbisë, Vladan Batiq, i cili gjatë mandatit të tij ministror  ka përpiluar një dosje të zezë me  60.000 mijë faqe, duke e cilësuar UÇK-në dhe krerët e saj (Hashim Thaçi, Agim Çeku dhe Ramush Haradinaj) si “kriminelë të luftës dhe terroristë”(Tanjug, 19.11.2004), të cilën aktpadi zyrtare ia ka dorëzuar gjyqëtarëve të Tribunalit Ndërkombëtar të Hagës (Karla del Ponte dhe Teodor Meron). Në këtë “stil juridik” tendencioz dhe subjektiv të “drejtësisë” serbe (tani si gjuetar i lirë nga bangat e opozitës), dr.Vladan Batiq, është deklaruar pëmes një letre të tij personale, drejtuar kryeshefit të UNMIK-ut, Soren Jesen Petersen, se ai me çdo kusht duhet ta eliminojë Ramush Haradinajn nga posti i kryeministrit, duke mos hezituar, as hamendur, që atë urgjentisht ta dërgojë në Tribunalin e Hagës, sikurse Fatmir Limajn. Mirëpo, pavarësisht nga ky sui generis i  yryshit të urrjetës, të nacionalshovinizmit dhe të racizmit serbomadh antishqiptar i Vldan Batiqit provat e njëmendta juridike dhe faktike në terren flasin krejtësisht ndryshe, sepse vepra kriminale luftarake, terror gjenocidal në Kosovë (më 1989-1999) kanë kryerë forcat çetnike serbe (mercenarë, paramilitarë, policë, militarë etj.), të drejtuara nga psikopatët e Zhelko Razhnjatoviq Arkan, e jo Ramush Haradinaj, as Thaçi, as Çeku, as UÇK-ja,  siç pohon rrejshëm “vlerësimi juridik-penal” i dosjes së zezë së V.Batiqit, drejtuar Tribunalit të Hagës.

 

Vojsilav Batiqi, Vojsilav Koshtunica, Boris Tadiqi, Vuk Drashkoviqi, Nebojsha Çoviçi, Kisha Ortodokse Serbe, ashtu edhe “kori diplomatiko-propagandistik” i partive parlamentare të Serbisë, `unanimisht janë ngritur në këmbë (duke i rishpaluar dhe valvitur flamujt e nacionalzmit serb të mesjetës së errët të  car Dushanit;  të karagjorgjeviqëve; të obrenoviqëve; të nediqëve, të lotiçevcëve; të drazha mihajloviqëve; të slobodan milosheviqëve, me qëllim që t’i ndërrojnë tezat e tyre raciste në disfavor të luftës çlirimtare të UÇK-së) kundër emërmit të kryeministrit të Kosovës, Ramush Haradinaj, duke e kritikuar ashpër dhe pa kurrfarë baze të qëndrueshme  jo vetëm atë dhe UÇK-në, por edhe kryeshefin e UNMIK-ut, Soren Jesen Petersen, si dhe bashkësinë ndërkombëtare, për shkak të mbështetjes së tij të parezervë, dhe plotësisht me bazë të qëndrueshme, sepse zgjedhja dhe emërimi i Ramush Haradinajt, është bërë në mënyrë të ligjshme dhe demokratike. Kështu, me të drejtë dhe në mënyrë racionale objektive është shprehur edhe  kryeshefi i UNMIK-ut, Soren Jesen Petersen në përgjigjen letrave dhe reagimeve të politikës dhe diplomacisë propagandistike provokuese të qarqeve zyrtare të Serbisë.

 

Kryemnistri i ri i Qeverisë së Kosovës, Ramush Haradinaj, nuk ka fare arsye, që të nxitojë me kurrfarë deklarate politese ndaj politikës dhe propagandës shpifëse dhe kërcënuese të Beogradit, (se, nëse e kërkon nevoja do të dialogojë me palën serbe. Pavarësisht nga spiralja e ushtrimit të trysnisë së politikës dhe diploamcisë serbe. Kryeministri i Qeverisë së Kosovës, as kryetari i Kosovës, nuk kanë nevojë të nguten për të shfaqur kurrfarë gatshmërie të Kosovës për bashkëpunim, as për kurrfarë “pajtimi historik” me Serbinë, përderisa të mos  jenë krijuar rrethanat reale, përkatësisht përderisa Serbia nuk e “ul bishtin” , që të mos përzihet në  çështjet e brendshme të Kosovës, duke kërkuar “pajtim” me shqiptarët, vetëm  atëherë, pasi ata ta kenë denoncuar luftën çlirimtare të UÇK-së, dhe të drejtuesve të saj: Ramush Haradinaj, Agim Çeku dhe Hashim Thaçi)  edhe pse nacionalshovinisti, Nebojsha Çoviq, përmes një deklarate apolitike, të dhënë masmediave, ka deklaruar se,  po qe se “Ramush Haradinaj, do të vijë në Beograd, ai do të arrestohet sipas fletarrestit të në fuqi (të përpiluar nga UDB-a dhe shërbimet e tjera sekrete, policore e ushtarake të regjimit të Slobodan Milosheviqit, si dhe të “teftereve” të zeza të Kishës Ortodokse Serbe – mh)”(Tanjug,7.11.2004). 

 

   Pajtimi me Serbinë nuk mund të bëhet, duke plotësuar kërkesat e saj raciste dhe fashistoide: (i) Së pari, dënimin dhe linçin kryekomandantëve të UÇK-së (Fatmir Limaj, Ramush Haradinaj, Hashim Thaçi dhe general Agim Çeku); (ii) Së dyti, kriminalizimin e luftës çlirimtare kombëtare dhe antikoloniale të UÇK-së. Këto janë dy nga kushtet themelore, të cilat Serbia me çdo kusht po orvatet, që t’ua imponojë palës shqiptare dhe bashkësisë ndërkombëtare. Mirëpo, pa marrë parasysh  grackat dhe rreziqet e mundshme të kësaj strategjie antishqiptare, Kryetari(Ibrahim Rugova), Kuvendi  dhe Qeveria e Kosovës, nuk kanë asnjë arsye pse t’i nënshtrohen kësaj strategjie të frikësimit të regjimit të Beogradit, e të bëjnë ndonjë kompromis të tillë, sepse kjo, do të ishte vrasje e dyfishtë e UÇK-së dhe e Kosovës. S’ka pajtim me pushtuesit kiriminelë, terroristë dhe gjenocidalë serbomëdhenj, përderisa ata të mos i pranojnë krimet e tyre gjenocidale ndaj shqiptarëve dhe Kosovës, të cilët me agresionin e tyre e dogjën  Kosovën, dhe shkaktuan me mijëra viktima në njerëz, vetëm për krijimin e Serbisë së Madhe në dëm të territorit të Kosovës, përkatësisht të  Shqipërisë Etnike.

 

I pëlqeu apo jo, qeveria dhe politika zyrtare e Vojislav Koshtunicës, e Boris Tadiqit..., etj. duhet të pajtohen me realitet e krijuara në Kosovë, në Kroaci dhe në Bosnjë, se Serbia e Slobodan Milosheviqit ka kryerë tre agresione në hapësirat e ish- RSFJ-së, për këtë arsye, edhe duhet të japë llogari para gjykatës ndërkombëtare, në përputhje me konventat, marrëveshjet, protokollet dhe me rezolutat e miratuara nga ana Kombeve të bashkuara, si dhe me normat e së drejtës ndërkombëtare, që e dënojnë krimin gjenocidal si vepër penale ndërkombëtare. Vetëm pasi të jetë “sqaruar” ligjërisht dhe në tërësi kjo çështje me Serbinë “demokratike”,  mund të shpresohet se, do të krijohen kushte objektive për fillimin e ndonjë detanti serbo-shqiptar  midis Kosovës dhe Serbisë. Ndryshe, kurrë nuk  do të arrihet kurrfarë pajtimi i imponuar  sipas skemave gjenocidale-kolonialiste serbomëdha: “duam pajtim me shqiptarët”, por vetëm atëherë, pasi Ramush  Haradinajn, Hashim Thaçin dhe gjeneral Agim Çekun= UÇK-në, t’i kenë dërguar në Hagë, që të “përqafohen” me kryekriminelët çetniko-fashistë serbomëdhenj të Ballkanit, Slobodan Milosheviq, Vojislav Sheshel, Milan Milutinoviq, Nikola Shainoviq...,etj. Kjo “formulë”  e  propagndës së regjimit aktual serb të Vojislav koshtunicës, nuk ka asnjë gjasë që të realizohet në praktikë (pavarësisht nga fakti se, kush do të jetë kryeministër i Qeverisë së Kosovës, Ramush Haradinaj, Hashim Thaçi apo  gjeneral Agim Çeku ejt.), sepse motivi dhe baza e saj ka vetëm karakter propagandistik për të provokuar si drejtësinë shqiptare, ashtu edhe  atë ndërkombëtare.

 

Pavarësisht nga diktati, ultimatumet, shantazhet, kushtëzimet  dhe ushtrimi i  trysnisë së diplomacisë së kanonierave të amalgamës tradicionale serbo-evropiane-ndërkombëtare (së pari, decentralizim, pluralizim dhe standardizim të Kosovës “made in SMZ=YU”=Tito-Kardel-Milosheviq-Sheshel-Koshtunica-Çoviç-Artemije Radosavleviq...,etj., strategji dhe taktikë kjo, që në afat të gjatë shpie në rikthimin e Kosovës brenda kufijve dhe sovranitetit shtetëror kolonial të Serbisë, ose  në copëtimin e saj territorial sipas “modelit pluralist” të Bosnjës, ku në territorin e saj prej 49% (në dëm të kroatëve dhe myslimanëve boshnjakë), është krijuar me gjenocid Republika Serbe, edhe pse parimisht dhe ligjërisht zigjdha e çështjes nacionale në këtë mënyrë është në kolizion flagrant me të drejtën ndërkombëtare dhe sistemin pozitiv juridik ndërkombëtar), shqiptarët do të pajtohen me kolonizatorët serbomëdhenj vetëm pasi që liria dhe pavarësia e Kosovës, të ketë triumfuar mbi robërinë koloniale dhe imperializimin shekullor të Serbisë së Madhe. Ndryshe, Gadishulli i Ballkanit, edhe më tej, do të vlojë në “vorbullën” etheve të shpërthimit të konflikteve dhe të luftërave të reja, si rrjedhim i pretndimeve territoriale të Serbisë së Madhe ndaj Shqipërisë, Kroacisë dhe Bosnjës. De facto dhe de jure me krijimin antilogjor të “Republika srpska” (e krijuar me gjenocid) tanimë Serbia e Madhe ekziston brenda kufijve të saj. Këtë  “nuk e shohin” vetëm ata, të cilët për realizimin e këtij qëllimi i kanë vrarë dhe masakruar mbi 200.000 mijë myslimanë në Bosnjë. Ja, shembulli i krijimit të Serbisë së Madhe (edhe pse kjo nuk pohohet nga vetë serbët dhe legalizuesit  evrondërkombëtarë) edhe në fillimshekullin XXI (në vlugun e integrimeve dhe të  globalizimit të vlerave të  demokracisë universale dhe të rendit të ri ndërkombëtar), politika e forcës dhe e gjenocidit serb ka triumfuar mbi të të drejtën dhe drejtësinë ndërkombëtare.

---

E mërkurë, 15 shtator, 2004

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr. Mehdi HYSENI

 

                SË PARI, KONSULLATAT SHQIPTARE NË BEOGRAD

          DHE PRESHEVË, E PASTAJ, AJO SERBE NË SHKODËR

                   

Sipas së drejtës diplomatike dhe konsullore, çdo shtet ka të drejtë të vendosë marrëdhënie diplomatike a konsullore me ndonjë shtet tjetër, por kuptohet vetëm duke përfillur bazën e ligjshme të interesit të ndërsjellë të tyre. Në këtë kontekst, duhet të veprojë edhe politika e jashtme dhe diplomacia e shtetit shqiptar, kur është fjala për iniciativën e palës serbomalazeze të Beogradit zyrtar për hapjen e konsullatës së saj në Shkodër, ku sipas informacioneve të njohura, veprojnë edhe ca konsullata të shteteve të tjera të Evropës. Pse ekzistojnë edhe konsullatat e Austrisë, të Italisë dhe të Turqisë në Shkodër kjo nuk është e diskutueshme, por nuk ka asnjë arsye valide, që të hapet ndonjë konsullatë serbomalazeze, kur dihet se sipas statistikës shqiptare, numri i minoritetit serbomalazez në Shkodër me rrethinë është shumë i vogël, kështu që si tillë, nuk paraqet ndonjë interes të veçantë, që do të jusitifikonte në asnjë mënyrë hapjen edhe të një konsullate serbomalazeze plus Ambasadës ekzistuese  të Unionit të SMZ-së në Tiranë.

 

Mirëpo, pavarësisht  sesa është numri i minoritetit serbomalazez në Shkodër (gjë që në krahasim me statistikën zyrtare të  shqiptarëve në Preshevë, Bujonoc dhe Medvegjë, numri i serbëve-malazezëve në Shkodr me rrethinë është mbi 100: 100.000) , marrjen e vendimit për hapjen e konsullatës serbomalazeze (si dhe në përgjithësi të hapjes së ambasadave dhe të konsullatave të tjera në shtetin shqiptar) në qytetin e Shkodrës, sipas së drejtës ndërkombëtare, nuk ka të drejtë ta prejudikojë ose ta diktojë askush nga pala e tretë, sepse kjo do të konsiderohej si përziernje  direkte në çështje të brendshme të Republikës së Shqipërisë. Mirëpo, në këtë aspekt, autori nuk e shtron këtë çështje, sepse e ka tejet të qartë këtë postulat juridiko-ligjor dhe kushtetues, por e shtron në kuptim shumë më të gjerë dhe më kompleks të përfilljes së interesit kombëtar dhe shtetëror shqiptar, i cili, natyrisht përfshin edhe këtë segment juridiko-diplomatik e ligjor, i cili pavarësisht na dëshira apo diktati, duhet të ndërtohet vetëm mbi bazën e qëndrueshme dhe të justifikueshme të intersit të përgjithshëm të Shqipërisë, duke përfshirë edhe mbrojtjen e interesave vitale të popullit shqiptar, i cili qe 100 vjet ka ngelur si “plaçkë koloniale” serbosllave jashtë kufijëve të sotshëm të saj. Në favor të këtij konkluzioni është edhe paragrafi 1 i Nenit 8 të Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë, ku në mënyrë decidive thuhet: “ 1. Republikja e Shqipërisë mbron të drejtat kombëtare të popullit shqiptar që jeton jashtë kufijve të saj.”(Shih: Kushtetuta e Republikës së Shqipërisë, Tiranë, 2002, f.7). Prandaj, në rastin konkret nuk kemi pse të spekulojmë me “akrobacione polilogjike a filzofike” të  pazarit ditor të diplomacisë së aleancave ballkanike, diplomaci kjo, që shquhet për pedantërinë “juridike” serbosllave, e cila e si e tillë asnjëherë në historinë e saj të derisotme nuk e ka ndryshuar kursin, as instrumentet vepruese “skilistike” ndaj  tjetërsimit dhe  gllabërimit të interesave jetike të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike.

 

Mirëpo, para se të realizohet në praktikë (de facto dhe de jure) kërkesa e  zëvendësministrit serb Miodrag Jakshiq, që për interesa të minoritetit serbomalazez në Shqipëri, të hapet Konsullata serbomalazeze në qyetin e Shkodrës, Qeveria shqiptare e Republikës së Shqipërisë, është e obliguar që qeverisë së Unionit të SMZ-së, t’ia  drejtojë këto dy kërkesa kushtëzuese: (1) Hapja e Konsullatës së Kosovës në Beograd dhe (2) Hapja e Konsullatës së Republikës së Shqipërisë në Preshevë. Justifikimi i këtyre dy kërkesave qëndron në faktin se, Unioni i SMZ-së, qe pesë vjet rrresht (1999-2004) e ka përfaqësinë e vet diplomatike dhe konsullore( e cila vepron pa asnjë kufizim as penegesë nga ana e Qeverisë së Kosovës, as nga ana e UNMIK-ut) në Kosovë, në qyetzën e Graçanicës me ekspoziturën e saj në Prishtinë. Edhe pse qeveria e Kosovës asnjëherë deri tash nuk ka qenë e interesuar, që ta shtrojë, e  as ta zgjidhë këtë problem tejet serioz  me Beogradin zyrtar, e as ta kontestojë në shkallë ndërkombëtare mbi bazën e reciprocitetit ligjor sipas së drejtës ndërkombëtare, kjo çështje tani e tutje, nuk do të duhej të  mbetet temë tabu, të heshtet, as të  nënçmohet nga  Qeveria e Kosovës, as nga Qeveria e Republikës së Shqipërisë,  sepse konsullata serbomalazeze në Graçanicë së bashku me filialën e saj në Prishtinë, qe pesë vjet radhazi janë duke vepruar në mënyrë ilegale (në kundërshtim me ligjet e Parlamentit, të Qeverisë dhe të Kryetarit të Kosovës, si dhe me dispozitat ligjore të Konventës së Vijenës mbi Marrëdhëniet Diplomatike të vitit 1961, dhe të Konventës së Vjenës mbi Marrëdhëniet Konsullore të vitit 1963. E para ka hyrë në fuqi më 1964, kurse e dyta më 1969) në territorin shqiptar, pa u konsultuar fare dhe pa dhënien e pëlqimit të Qeverisë dhe të Parlamentit të Kosovës. Ky “akt i paregjistruar” ligjërisht, as diplomatikisht i përzierjes dirkte dhe indirikte të Unionit të Serbisë dhe Malit të Zi në çështje të brendshme të Kosovës, nuk mund të cilësohet ndyrshe veçse si akt piraterik i politikës së jashtme dhe i diplomacisë serbomalazeze ndaj dhunimit të territorit të Kosovës, si dhe të normave dhe të rregullave të së drejtës ndërkombëtare, i cili, si tillë, pa dyshim është në koloizion flagrant edhe  me Nenin 2 të Konventës së Vjenës mbi Marrëdhëniet Diplomatike, ku thuhet :” Vendosja e marrëdhënieve dhe e misioneve diplomatike  bëhet vetëm në përputhje të pëlqimit të ndërsjellë të dy vendeve”.

 

Pra, pavarësisht nga ambiciet dhe “objektivat vizionale” paqësore të fqinjësisë së mirë të politikës dhe  të diplomacisë  së sotme zyrtare të Prishtinës dhe të Tiranës, që të  mos mbetet në periferinë e bashkëpunimit  reciprok me politikën dhe diplomacinë e Unionit të SMZ-së, para se të merret ndonjë vendim “historik” për hapjen e Kosullatës serbomalazeze në Shkodër (gjë që iniciativa e tillë është rezultat i propagandës së “palexueshme” të  shoqatës serbomalazeze “Moraqa” të Shkodrës, e cila, sikurse të gjitha klubet dhe shoqatat e tejra me parashenjë serbomalazeze në trojet e Shqipërisë Etnike, aktivitetin e vet e bashkërendon në përputhje me projketet dhe me  programet afatgjata  historike antishqiptare të politikës dhe propagandës zyrtyare të Kishës Ortodokse Serbe dhe të  Unionit të SMZ-së në frymën e historicizimit dhe të nacionalromantizmit serbomadh shekullor, duke ëndërruar  që  një “ditë të afërt”, edhe Shkodrën me rrethinë ta “serbizojnë”, sikurse Kosovën, duke e tjetërsuar  atë si “djep të shenjtë”  të Serbisë së Madhe), politika dhe dipomacia shqiptare e boshtit Prishtinë-Tiranë, nevojitet që t’i harmonizojnë qëndrimet dhe pikëpamjet e tyre, kur është fjala për mbrojtjen e interesave vitale të përbashkëta kombëtare dhe shtetërore, duke mos nxituar, që për  hir të koncesioneve  Beogradit dhe  Podgoricës, ta sakrfikojnë  pa  asnjë arsye interesin vetjak qoftë në planin e brendshëm apo të jashtëm të Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë.

 

Mirëfilli, edhe hapja e një konsullate serbomalazeze në Shkodër, do të ishte me interes të shumifshtë për zhvilimin e propagandës antishqiptare, dhe të infiltrimit në punë të brendshme të Shqipërisë, sepse  edhe ajo, sikurse Konsullata serbe në Graçanicë me ekspoziturën e saj në Prishtinë, përveç “misionit konusllor”, të “mbrojtjes së interesit”  të minoritetit serbomalazez në Shkodër,  pa dyshim do të merrej edhe me biznesin e bursës së zezë, duke iu shitur me qindra-mijëra pasaprota serbomalazeze shqiptarëve, në mënyrë që ata  në numër sa më të madh, ta braktisnin Shkodrën, përkatësisht Shqipërinë, si dhe të rekrutoheshin në kryerjen e  aktiviteve të saj, me qëllim të përhapjes së ultranacionalizmit dhe shovinzimit serbomadh për ta destabilizuar edhe Shqipërinë, duke e shndërruar  atë në një “Kosovë të dytë” sipas parametrave historikë të kohës  së bizantit serbomadh të car Dushanit-Mizorit, përkatësisht të gjenocidit serbomadh të Slobodan Milosheviqit. Ndër të tjera, hapja e konsullatës serbomalazeze në Shkodër,  paralajmëron se politika serbomalazeze është duke punuar në rinagjlljen e projektit të dështuar serbomalazez për “rikthimin” e Shkodrës nën  sovranitetin e kontestueshëm territorial të Malit të Zi, sepse mbi gjysma e tij është territor i Shqipërisë Etnike (Tuzi, Hoti, Plava, Gucia, Gruda, Uliqini, Tivari). Në funksion të ringjalljes së kësaj fantazme antishqiptare, është e kërkesës më të re politiko-nacionaliste e Shoqatës së veteranëve të luftës në Andrijevicës (1912-1913), e cila para ca kohësh e ka “riaktualizuar” këtë çështje inekzistente dhe absurde  para opinionit publik.

 

S’ka dilemë se, hapja e konsullatës serbomalazeze në Shkodër, do të jetë edhe një problem më shumë në relacionin e marrëdhënieve  të tendosura ndërfqinjësore serbomalazeze-shqiptare në Ballkan.

---

E hënë, 30 gusht, 2004

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI

 

             JO KOLONI MODERNE, POR KOSOVË TË PAVARUR

           NË EVROPËN E INTEGRUAR DEMOKRATIKE

 

Kohëve të fundit, si në sfondin e politikës brendshme shqiptare, ashtu edhe në atë të politikës ndërkombëtare, po debatohet me të madhe, se viti 2005, do të jetë vendimtar për zgjidhjen e statusit përfundimtar të Kosovës. Në këtë kontekst, zhurmën   dhe “pluhurin” më të madh janë duke e ngritur forcat e errëta dhe retrograde të politikës dhe të propagandës së regjimit kolonial të Unionit të Serbisë dhe të Malit të Zi, të cilat me të njëjtin intensitet politik  dhe me të njëjtat mjete reaksionare, fashiste dhe antidemokratike (ashtu siç veproi teorikisht dhe praktikisht regjimi serbomadh i ish-presidentit të Serbisë, Slobodan Milosheviq, duke iu mohuar të drejtën e jetës, dhe  çdo formë ligjore, demokratike dhe autonomie popullit shqiptar dhe Kosovës gjatë viteve 1989-1999) po e kundërshtojnë çdo formë të mundshme dhe të ligjshme të shkëputjes së Kosovës nga sistemi qindravjeçar kolonialist dhe imperialist i Serbisë dhe i Malit të Zi (dikur të njohura me sistemet e tyre monarkike, mbretërore, socialiste dhe komuniste totalitare).

 

Në riaktivizimin dhe në rikthimin e  politikës serbe të Slobodan Milosheviqit në Kosovë, rolin kryesor sërish është duke e luajtur Kisha Ortodokse Serbe, e mbështetur drejtpërdrejt dhe tërthorazi nga qeveria aktuale serbomalazeze e Beogradit, si dhe nga recidivat e mëparshme të forcave paramilitare, militare, policore, si dhe në veçanti të sigurimit sekret, të cilat në forma të ndryshme të “padukshme” janë infiltruar, dhe janë duke vepruar në Kosovë, me qëllim që të përmbysin dhe të destabilizojnë çdo gjë që është ndërtuar në pesëvjeçarin e fundit(12 qershor 1999 - gusht 2004) në procesin e rivitalizimit të jetës normale, të zhvillimit, të stabilizimit, të demokratizimit dhe të institucionalizimit të paqes dhe të sigurisë nga ana e bashkësisë ndërkombëtare(UNMIK-u dhe KFOR-i). Ndaj këtyre objektivave dhe prapaskenave  të rrezikshme të propagandës dhe politikës militaristee të kishës dhe të qeverisë serbe, si politika e përgjithshme shqiptare, ashtu edhe ajo evropiane, nuk kanë arsye të tregohen tolerante dhe të “lëshojnë pe” në stilin e “diplomacisë futbollistike” të drafteve dhe të  projekteve të dyshimta dhe të padrejta për zgjidhjen përfundimtare të statusit të Kosovës, të hartuara nga ana  Grupit Ndërkombëtar të Krizave (ICG), që nga viti 2000, sipas të cilave parashikohet që Kosova të përfshihet në Evropën e integruar, por si “njësi koloniale” e  Serbisë, e jo si njësi e pavarur shtetërore e Bashkimit Evropian(BE). Vërtet, kjo ende nuk është vënë në rend dite të ndonjë konference ndërkombëtare në shkallë ndërkombëtare,mirëpo, siç  duket nga  projektpropozimet e  Grupit të Krizave Ndërkombëtare(ICG) për Kosovën, tanimë Bashkimi Evropian(BE-ja), është i gatshëm  jo vetëm t’i shqyrtojë, por edhe t’i marrë në konsideratë   ato brenda një kohe shumë të shkurtër(2005-2006), ashtu siç kanë deklaruar disa zyrtarë të lartë të BE-së.

 

 Në lidhje me përgatitjen dhe me servimin e këtyre propozimprojketeve të GNK-së, që përfillin opcionin evropian për zgjdhjen e statusit përfundimtar të Kosovës, kanë ndikim të drejtpërdrejtë dhe të tërthortë si politika zyrtare, ekspertët, Kisha Ortodokse Serbe, ashtu edhe politika inerte dhe e brishtë shqiptare e boshtit Prishtinë-Tiranë, e cila, në heshtje (shihet mes rreshtash të deklaratave të zyrtarëve  shqiptarë të “ qeverisë mulate”  të Kosovës dhe të qeverisë  antidemokratike  të Tiranës) tanimë  ka  filluar të ushqejë simpati ndaj projekteve-drafteve të BE-së për Kosovën. Domethënë, që tash qarqet më të larta të BE-së e kanë të qartë, se me politikën e palës shqiptare janë në rrugën e arritjes së marrëveshjesi për sa i përket zgjidhjes politike të statusit të  Kosovës në kuadrin e opcioneve të BE-së. Një dakordim i këtillë i palës shqiptare me draftet e parashikuara  të BE-së, tanimë, kohëve të fundit e justifikon edhe  “loja politike”  e disa qarqeve të caktuara politike shqiptare, të cilat përmes “vizionit instant” të tyre, zgjidhjen e statusit të Kosovës, e shohin edhe përmes paragrafëve ekzistues të Marrëveshje së Ohrit.

 

 1. Marrëveshja e Ohrit është antitezë e së drejtës së  vetëvendosjes

 

 Një përcaktim i këtillë, si alternativë paliative e së drejtës vetëvendosjes dhe të pavarësisë së shqiptarëve në tokat e tyre në IRJM, dhe të shqiptarëve në Kosovëj, është më shumë se “cirk politik”, përkatësisht është dëshmi se politikat aktuale shqiptare përditë e më shumë po defaktorizohen, duke iu nënshtruar prirjeve dhe formulave të dyshimta të BE-së, të cilat janë në kolizion flagrant me të drejtën e vetëvendosjes së popullit shqiptar si në Kosovë, në IRJM, ashtu edhe në Kosovën Lindore (Preshevë, Bujonoc dhe Medvegjë), dhe në Mal të Zi (Ulqin, Tivar, Tuz, Hot, Plavë, Grudë dhe Guci, mbase shqiptarët edhe pse kanë statusin e minoritetit kolonial në Serbi, në Mal të Zi dhe në IRJM, nuk janë minoritet, por janë etni, e formuar me shekuj në trojet e tyre indigjene të Shqipërisë Etnike.

 

 

Prandaj, si në rrafshin politik, ashtu edhe në atë historiko-juridik kombëtar dhe ndërkombëtar, është nonses të pohohet, se edhe për “zgjidhjen” e problemit kolonial të Kosovës, (ashtu sikurse për “zgjidhjen” e  problemit shqiptar në IRJM, si rrjedhim i diktatit të interesave  afatgjata  të  koniunkturave të ndyrshme  të diplomacisë evroperëndimore, dhe të politikës naive të palës shqiptare, e cila nënshkroi kapitullimin e saj, duke sakrifikuar të drejtën e vetëvendosjes së shqiptarëve vetëm për të ruajtur ekuilibrin e marrëdhënieve me faktorin e jashtëm dhe të politikës antishqiptare të qeverisë sllavomaqedone, duke nxjerrë përdunmin e gabuar dhe tragjik, se “IRJM-ja, duhet të ruhet, me çdo kusht si ngrehinë e tillë jugosllave”, e cila sipas Kushtetutës saj, as para, as pas nënshkrimit të Marrëveshjes së Ohrit të vitit 2001 shqiptarëve në trojet e tyre etnike nuk ua njeh të drejtën shtetformuese dhe të drejtën e vetëvendosjes si komb i barabartë me atë “maqedon”) mund të “huazohen” (në bazë të rekomandimeve të mediatorëve të recetës mjekësore të diplomacisë preventive evroamerikane) “disa elemente  pozitive” të Marrëveshjes së Ohrit, si paradigmë për zgjidhjen e problemit të Kosovës. Kur dihet se, historikisht, si  problemi i Kosovës, ashtu edhe i shqiptarëve të “Maqedonisë” është me bazë dhe me bagazh kolonial të Serbisë dhe të IRJM-së. Prandaj, (ndoshta, përkohësisht në IRJM, do të “dhezë” opcioni i kompromist politiko-multietnik, që parakupton një lloj autonomie të kufizuar dhe të  brishtë, madje nën nivelin e autonomisë që kishte Kosova dikur  sipas Kushtetutës së saj të vitit 1974 nën ish-RSFJ, që shqiptarët shumicë i karakterizon si minoritet as më pak as më shumë), pa  realizimin e së drejtës së vetëvendosjes, madje edhe pa realizimin e zgjidhjes së përkohshshme politike të problemit shqiptar përmes federalizimit të IRJM-së, opcion ky, që të paktën, do t’u mundësonte shqiptarëve që si element konstituiv, të barazoheshin me pakicën “maqedone” si komb i barabratë me Kushtetutë.

 

Fatkeqësisht, për shkak të politikës së gabuar të palës shqiptare, të drejtuar nga liderët Arbër Xhaferi dhe Ali Ahmeti, erdhi në shprehje “imponimi” i Marrëveshjes së Ohrit (2001) nga ana e mediatorëve evrondërkombëtarë, e cila në tërësi  mbylli çdo debat në temën e  realizimit të së drejtës së vetëvendosjes së kombit shqiptar në IRJM. Mirëpo, për këtë kufizim absurd dhe antiligjor (sipas së drejtës ndërkombëtare dhe të Kartës së Kombeve të Bashkuara) të diskriminimit të popullit shqiptar në IRJM, nuk mund të fajësohet (ashtu siç jusitifikon  politika aktuale shqiptare qoftë ajo në pushtetin shtetëror të sotshëm të qeverisë së IRJM-së, qoftë ajo në opozitë, se “ajo që na u lejua, edhe e  bëmë”- Marrëveshja e Ohrit). Nga ky “justifikim” del qartë se elita politike shqiptare në IRJM nuk ka pasur kapacitet më të madh politiko-strategjik dhe diplomatik, që të bëjë diç më shumë në favor të mbrojtjes së interesave politike dhe kombëtare të shqiptarëve në IRJM, përkatësisht të përballojë diktatin dhe ultimatumin e faktorit të jashtëm evrondërkombëtar, i cili në stilin fait accompli ia ka imponuar Marrëveshjen e Ohrit, e cila është negacion i së drejtës së vetëvendosjes. Pikërisht, kjo marrëveshje ishte “vija e kuqe”, që IRJM-në e shpëtoi nga federalizimi. Në mungesë të një opcioni të këtillë të arsyeshëm politikisht dhe juridikisht, së pari, erdhi në shprehje revizionimi dhe  zhvlerësimi i  Platformës së politike dhe  kombëtare të UÇK-së/BDI-së për realizimin e aspiratave të pavarësimit të shqiptarëve nga IRMJ-ja, dhe në vend të saj u përqafua Platforma evropiane-maqedone-Marrëveshja e Ohrit, sipas së cilës shqiptarët kanë fituar statusin e minoritetit, e jo të shumicës si komb shtetformues dhe i barabartë me “shumicën” sllavomaqedone, pavarësisht se me çfarë përqindje dhe në çfarë vëllimi, është zyrtarizuar, dhe barazuar gjuha shqipe me “maqedonishten”  në administratën zyrtare. S’ka dyshim se zyrtarizimi i gjuhës shqipe në IRJM-së si pandan i sllavomaqedonishtes, është një element pozitiv për shqiptarët. Mirëpo, në kuptim e gjerë dhe të thellë politik-kombëtar, është vetëm “një pikë ujë në deti”, që nuk garanton kurrfarë  sigurie, as barazie të shqiptarëve me “maqedonët” ngase me ligjin dhe me Kushtetutën ekzistuese sllavomaqedone, shqiptarët konsiderohen vetëm minoritet, jo komb shtetformues të IRJM-së. Praktikisht, kjo është e tëra,   çka kanë fituar shqiptarët si “minoritet” në IRJM. Me një fjalë, shqiptarët në IRJM, me Marrëveshjen e Ohrit kanë fituar minimumin e së mundshmes, ndërkaq, politika falimentuese shqiptare, e mbeshtetur nga politika zyrtare sllavomaqedone dhe nga politika evropiane e Havier Solanës, ka fituar maksimumin e së pamundshmes ngase  “rebelet terroristë”, kanë fituar  statusin  e barabratë ministror dhe qeveritar sllavbomaqedon, si dhe në këtë mënyrë iu kanë shmangur “listave të zeza” të Serbosllavisë dhe të Evropës etj. Ky është i vetmi  rezultat  pozitiv i politikës shqiptare të Ali Ahmetit karshi realizimit të së drejtave vitale të shqiptarëve në IRJM. Ndërkaq , në anën tjetër, Evropa me Marrëveshjen e Ohrit ka arritur që përkohësisht  (t’i “heshtë” shqiptarët) ta  “qetësojë” konfliktin  e armatosur shqiptaro-sllavomaqedon”. Ky është efekti pozitiv politik i Marrëveshjes së Ohrit, që është vetëm në favor të interesit të politikës sllavomaqedone, dhe të  “fromulave”  të kompromist të BE-së. Në këtë kontekst, as politika e liderit të BDI-së, Ali Ahmeti, as ajo e Arbër Xhaferit, lider i PDSH-së nuk kanë  pse t’ia tjetërsojnë meritat njëri-tjetrit, përkatësisht ta kritikojnë njëra-tjetrën për arritjen apo dështimin e Marrëveshjes së Ohrit, madje,  edhe në rastin konkret,  kur është fjala për lëshimin e pasaportave të IRJM-së në gjuhën shqipe dhe maqedone, sepse kjo nuk është e tëra e realizimit të së drejtave politike kombëtare të shqiptarëve në IRJM, sepse thjesht, edhe me ardhjen e “rebelëve terrositë”(siç i quante dhe i vriste qevria militariste sllavomaqedone) në pushtetin e përbashkët sllavomaqedon, çështja kombëtare  e shqiptarëve atje nuk është zgjidhur, por,   sikurse  50 vjet  e shkuara, statusi i tyre ka ngelurë i pandryshuar=minortet në shtet të huaj, sikurse dikur që ishte Kosova me autonominë e saj (me administratë dygjuhësore) nën shtet të huaj-Serbinë-Jugosllavinë. Edhe shqiptarët e Kosovës kishin një Kushtetutë  autonomie (me gjithë përdorimin e administartës dygjuhesore të barabartë ligjërisht), epilogu i tragjik i saj u pa ne vitin 1989, sepse  “autonominë” e saj minoritare e gllabëroi  Serbia me policinë, ushtrinë dhe me tankat e saj. Kështu, pat përfunduar tragjikisht administrata dygjuhësore në Kosovë, si rrjedhim se shqiptarët nuk kishin shtet, as pushtet të vetin, edhe pse i kishin ministrant dhe funksioanrët e dëgjueshëm dhe të disiplinuar në qeverinë dhe në policinë serbo-jugosllave,  sikurse që tani janë “ministrat rebelë” shqiptarë në qeverinë sllavomaqedone, të cilët si duket, tani për tani janë të kënaqur me funksionet dhe me pozitat e tyre pushtetore në aparatin shtetëror sllavomaqedon, por së shpejti koha do të tregojë edhe fundin e një politike të këtillë dështuese, e cila nuk përkon me interesat jetike dhe me të drejtën e vetëvendosjes së popullit shqiptar në tokat e tyre autoktone në IRJM. Si rrjedhim,  s’ka dyshim se, politika e tillë e “elitës” shqiptare në IRJM, do të përfundojë njësojë (ndoshta edhe më keq) sikurse ajo e “elitës politike” ish-funksionarëve dhe e ish-ministrave të Kosovës në Serbi dhe në Jugosllavi, sepse Marrëveshja e Ohrit është njësoj e papranueshme sikurse për shqiptarët në IRJM, ashtu edhe për shqiptarët në Kosovë. Shkurt e shqip, pa asnjë dozë politikë spekuluese dhe mashtruese, shfaqja e tendecës nga ana e disa   qarqeve të caktuara politike në Kosovë, si dhe deklarimi në këtë frymë i liderit të PDK-së, Hashim Thaçi, se gjoja nuk do të prishte punë hauzimi i “ disa elementeve pozitive” të Marrëveshjes së Ohrit për ta zbatuar në Kosovë, fatkeqësisht është sinjali i parë i kërkimit të ndonjë kompromisi politik me BE-në, që nuk do të jetë në favor të zjidhjes së drejtë përfundimtare të statusit të Kosovës. Ky koncept i gabuar politik, do t’u shkonte për shtati vetëm politikës pushtuese dhe antidemokratike të qeverisë Serbisë(e cila, edhe pas përfundimit të luftës (1999-2004) dirket dhe indirekt është duke u përzier në çështje të brendshme të Kosovës duke pretenduar, që statusi i saj përfundimtar të mos zgjidhet pa pëlqimin e Unionit të Serbisë dhe të Malit të Zi) dhe  diplomacisë kontradiktore të Bashkimit Evropian(BE-së), e cila është e interesuar, që statusin e Kosovës ta zgjidhë në favor të vetin dhe të Serbisë, e jo të shqiptarëve as të vetë Kosovës.

 

2.  Pavarësia e Kosovës në konceptet transicionale të integralizmit të BE-së            

 

 Sipas prognozave  të deritashme diplomatike të disa  zëdhënësëve zyrtarë të BE-së, viti 2005 parashikohet të jetë  vit vendimtar, sepse pritet që të vihet në “rend dite” shqyrtimi i zgjidhjes përfundimtare të statusit të Kosovës nga ana e  Bashkimit Evropian(BE), përkatësisht e bashkësisë ndërkombëtare. Kjo nuk është fare  e befasueshme apo ireale, sepse  në lidhje me këtë çështje janë në vonesë si  dipomacia e BE-së, e OKB-së,  e Shteteve të Bashkuara të Amerikës, po  ashtu edhe politika zyrtare  shqiptare e Prishtinës, për shkak se, sipas këtyre tre faktorëve të dakorduar, së pari, Kosova duhet t’i përmbushë  standardet e institucionalizimit  të saj në kuptimin e avancimit demokratik, decentralizues dhe  pluralist  si shoqëri multietnike(në të vërtetë, do të duhej të veprohej ndryshe, së pari, zgjidhja e statusit politik, e pastaj përmbushja e standaredeve të imponuara nga bashkësia ndërkombëtare) e më pas, të   vihet në “rend dite” shqyrtimi i kërkesës së pavarësisë së saj. Edhe pse është shtyrë për më vonë shqyrtimi i statusit përfundimtar të Kosovës, s’ka dyshim se kjo  i ka vënë në lëvizje faktorët ndërkombëtarë, si dhe të gjithë aktorët e tjerë, të cilët mund të kenë interesa  direkte ose indirekte në këtë çështje. Para se t’i pasqyrojmë varientet në qarkullim të BE-së për statusin e ardhshëm të Kosovës, është me interes që opinioni publik shqiptar të jetë në dijeni, se momentalisht (nën mandatin e UNMIK-ut+KFOR-it domethënë të bashkësisë ndërkombëtare) çfarë statusi ka Kosova. Tanimë, qe pesë vjet (1999-2004) është bërë e njohur si  për opinion në shkallë vendore, ashtu edhe për atë në shkallë ndërkombëtare, se hëpërhë statusi i Kosovës është i rregulluar me Rezolutën 1244 të KS të Kombeve të Bashkuara. Mirëpo, kjo duhet kuptuar vetëm si zgjidhje  kalimtare. Duke mos pretenduar, që të hyjmë në hollësira, sipas   dispozitave të kësaj rezolute, Kosova nuk gëzon as sovranitetin e brendshëm, as sovranitetin e jashtëm. Në kuptimin juridiko-politik dhe kushtetues do të thotë se as Kuvendi, as Qeveria e Kosovës nuk kanë autorizime dhe kompetenca ligjore, që të vendosin  as për politikën e brendshme, as për politikën e jashtme. Meqenëse është fjala për gjendje të këtillë të  përkohshme, me të drejtë  dhe me shqetësim, shtrohet pyetja se çfarë statusi përfundimtar  i Kosovës synohet të arrihet, dhe se në saje të cilave standarde juridike dhe politike ndërkombëtare, parashikohet artikulimi i tij i ardhshëm ? Në këtë kontekst bashkesia ndërkombëtare  është vënë  para disa dilemave serioze ngase lidhur me këtë çështje pas përfundimit të luftës në Kosovë,  gjatë këtij pesëvjeçari (për shkak të defaktorizimit total të politikës zyrtare shqiptare, në veçanti të Prishtinës dhe të Tiranës në planin ndërkombëtar, si dhe të politikës së « ftohjes » së SHBA-së (si rrejdhim i preokupimit me problemet e tjera rreth Irakut, Afganistanit, konfliktit izraelito-palestinez etj.,  si dhe të luftës kundër terrorizmit ndërkombëtar,  nartyrisht se, të gjitha këto kanë ndikuar drejtazi dhe zhdrejtazi në shpërqëndrimin e vëmendjes ofensive të diplomacisë amerikane jo vetëm ndaj Kosovës, por në përgjithësi ndaj problemeve aktuale në Ballkan) ndaj përshpejtimit të zgjidhjes së statusit përfundimtar të Kosovës. S’ka dyshim se këtë vakuum të politikës strategjike amerikane Serbia dhe Evropa me partnerët e tyre janë duke e shfrytëzuar në mënyrë të ethshme, duke përpiluar disa variante politike për zgjidhjen përfundimtare të statusit të Kosovës, ndryshe nga njohja e institutit të pavarësisë sipas së drejtës ndërkombëtare publike dhe të Kartës së Kombeve të Bashkuara. Duke i ndjekur  me interes të posaçëm dhe analizuar  gjithanshmërisht me vëmendje të merituar  draftet e deritashme të politikës së BE-së (të cilat, fatkeqësisht korrespondojnë me draftet e politikës kolonialiste  të Serbisë) për zgjidhjen e statusit përfundimtar të Kosovës, kemi nxjerrë konkluzionin se ato  janë me përmbajtje fragmentare (si në kuptimin  e së drejtës historike, kombëtare, ashtu edhe të asaj ndërkombëtare), tendencioze, subjektive, antiligjore, antidemokratike dhe antishqiptare, sepse  e trajtojnë si « koloni moderne » që Kosova  në vend të  pavarësisë së plotë imediate, si subjekt juridik ndërkombëtar, të fitojë statusin e një  “shteti funksional”.

 

3. « Shtetësia funksionale » versus  funksionalizmit shtetëror të mëvetësisë  së Kosovës

 

  Çfarë do të thotë në kuptimin juridiko-politik dhe kushtetues ky nocion për Kosovën? Sa mund të perceptohet nga këndvështrimi ynë, momentalisht ekzistojnë në qarkullim dy koncepte : Së pari, në mënyrë shkallëzore, të arrihet sovraniteti i brendshëm, i cili nënkupton se institucionet qeveritare të Kosovës, do të mëvetësohen  gradualisht, duke  marrë përsipër  funksionet shtetërore, me  përjashtim të sigurisë së jashtme dhe të atyre, që nënkuptojnë njohjen formale ndërkombëtare dhe, së dyti, pas istitucionalizimit të sovranitetit të brendshëm, institucionet e Kosovës, do të merrnin përsipër vetëm disa elemente të sovranitetit të jashtëm, të cilat në vend të krijimit të ndonjë   avancimi  në aspektin e së drejtës ndërkombëtare, e kufizojnë dhe e përjashtojnë automatikisht pavarësinë e Kosovës. Për   realizimin e një koncepti të tillë antishqiptar, që reflekton në nocionin « koloni moderne » për  zgjidhjen e statusit të Kosovës,  Bashkimi Evropian(BE) ka në dispozicion këto tre variante: (i) « pavarësi përmes integrimit evropian »; (ii) »pavarësi përmes ndarjes territoriale » dhe (iii) » pavarësi imediate ». Sipas variantit (i) është iluzion të mendohet dhe të shpresohet se Kosova përmes proceseve integruese në BE, do të arrijë pavarësinë e saj të plotë sipas normave dhe rregullave të së drejtës ndërkombëtare.  Ky argumentim, nuk do ndonjë prerje të thellë analitike a sintetike të problemit të Kosovës, sepse  integrimi i tillë nënkupton edhe integrimin e Kosovës në rajon, e kjo  sipas (“morfologjisë dhe sintaksës diplomatike” serbo-evropiane), do të thotë, edhe integrimin e saj të domosdoshëm me Serbinë kolonizatore, pa marrë parasysh  faktin se kjo nuk nënkupton formimin e institucioenve të përbashkëta shtetërore serbo-shqiptare. Gjithashtu, politika zyrtare shqiptare e Kosovës dhe e Shqipërisë(pa marrë parasysh interesat e tyre komplementare, të cilat e   përjashtojnë mbrojtjen e interesit të përgjithshëm kombëtar  dhe shtetëror shqiptar), nuk duhet ta mashtrojë popullin shqiptar të Kosovës, se me integrimin e saj si  “shtet funksional” në BE, do ta realizojë aspiratën shekullore-pavarësinë si subjekt juridik ndërkombëtar, po qe se  ai nuk është titullar i së drejtës së vetëvendosjes dhe  i sovranitetit të plotë të Kosovës. Po ashtu, politika zyrtare e boshtit Prishtinë-Tiranë, duhet të jetë e ndërgjegjshme dhe objektive, që të mos e tradhtojë popullin shqiptar të Kosovës, duke spekuluar me  konceptet opcionale  poltiike për Kosovën: “pavarësi e kushtëzuar”; “pavarësi e kufizuar”, “pavarësi substicionale” etj. (të gjitha këto drafte të  GNK-së/ICG/, të përgatitura qysh nga viti 2000, në marrëveshje dhe në bashkëpunim  të ngusht profesional-politik me ekspertët e  shkencës dhe të politikës zyrtare të Serbisë), sepse të gjitha këto opcione, ipso facto e përjashtojnë opcionin e pavarësisë së ligjshme sipas Kartës së Kombeve të  Bashkuara, dhe të së drejtës ndërkombëtare. Njëkohësisht, do të jetë gabim i papërmirësuar i politikës së theksuar shqiptare, po qe se verbërazi beson, dhe së fundi pranon që këto koncepte politike paliative të Bashkimit Evropian (të servuara nga GNK-ja dhe organiztat e tjera joqeveritare ndërkombëtare), pas një kohe të konsiderueshme, do të shpiejnë drejt rrubullakësimit të pavarësisë së Kosovës. Përkundrazi, do të çojnë në regres  si në aspektin politik, ashtu edhe në atë juridiko-kushtetues, sepse me hartimin e Kushtetës së re të Kosovës, (BE-ja  së bashku me Unionin e SMZ-së, do të ushtronjë presion, duke imponuar draftin  kushtetues  për Kosovën, ashtu si iu konvenon interesave të tyre të ndërsjella), do të parashikohen kufizime të ndryshme jo vetëm në favor të  interesave të minoriteteve (në veçanti të atij serb, i cili që tani  në kuptimin institucional praktik është krijuar si entitet i veçantë kombëtar shtetëror, edhe pse nuk është njohur ende ndërkombëtarisht sikurse entiteti i Republikës Serbe në  Federatën trenacionale të Bosnjë-Hercegovinës), por edhe në  favor të interesave dhe të   detyrimeve ndaj shteteve fqnije, si dhe një sërë obligimesh ndaj   bashkësisë ndërkombëtare, e para së gjithash ndaj Bashkimit Evropian (BE-së). Kështu që, Kushtetuta e re e Kosovës (me bazament të hartuar evropian, të ndikuar nga kushtetutat dhe rezolutat antishqiptare të SMZ-së, të cilat, tanimë janë ratifikuar edhe nga Kuvendi i Serbisë, në mënyrë të prerë e përjashtojnë pavarësinë e mirfilltë të Kosovës) nuk do të ketë  thjesht karakter kombëtar, por qytetar, i cili  do të sigurohet  në saje të  standardit-kriterit multietnik dhe multikulturor. S’ka dyshim se nxjerrja e një Kushtetute të këtillë për Kosovën, do të jetë  jo vetëm e diskutueshme, por edhe fatale jo vetëm për shqiptarët e Kosovës, por edhe për interesin e përgjithshëm nacional  dhe shtetëror të Shqipërisë Etnike, sepse, ndër të tjera, në dispozitat e paragrafët e saj, do të përfshihen edhe detyrime të sigurisë ndaj vendeve  fqinje, të cilat në esencë nënkuptojnë braktisjen dhe denoncimin e idesë  dhe aspiratës shekullore të  ribashkimit të shqiptarëve, të cilët edhe në fillim të shekullit XXI ndodhen të kolonizuar dhe të copëtuar nëpër “kënetat moçalore” të Serbisë së Madhe. Natyrisht, të gjitha këto limite dhe detyrime, që do të përfshihen në Kushtetutën e re të Kosovës ( nëse vijnë shprehje standardet e parashikuara të BE-së për zgjidhjen e statusit përfundimtar të Kosovës), jo vetëm se do ta kushtëzojnë, por edhe do ta bëjnë krejtësisht të pamundur funksionimin e shtetit të Kosovës si shtet i pavarur dhe sovran. Si rrjedhim,   projektet opcionale  për  statusin e ardhshëm të Kosovës nga ana e Bashkimit Evropian, duhet të analizohen dhe  të studiohen gjithanshmërisht dhe me gjakftohtësinë më të madhe nga ana politikës shqiptare, dhe nga diplomacia amerikane,  sepse nga përmbajtja e tyre, që tani shihet se nuk do të jenë me “çmim të lirë”, që Kosova të përfshihet si “shtet funksional” në kuadrin e tij, sepse pikërisht BE-ja, do të jetë pengesa kryesore për ndërtimin e sistemit juridik dhe kushtetues të pavarur dhe sovran, ashtu siç parashikon kërkesa e drejtë dhe legjitime e popullit shqiptar, që Kosova të jetë shtet i pavarur në bazë të së drejtës së saj historike, dhe të së drejtës ndërkombëtare.  Mirëpo, për t’u pavarësuar definitivisht  Kosova, për këtë qëllim, së pari, nevojitet të  mobilizohet dhe të angazhohet maksimalisht politika zyrtare shqiptare e  Kosovës(në përputhje me  deklarimin e lirë dhe demokartik të popullit  shqiptar, të shprehur përmes referendumit apo plebishitit të organizuar), si dhe të miratohet Rezoluta e  pavarësisë së Kosovës nga ana Këshillit  të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, Këshill ky, i cili tani për tani, jo vetëm se është krejtësisht indiferent ndaj njohjes së pavarësisë së Kosovës, por fatkeqësisht në “heshtje” dhe në prononcimet e sesioneve të tij  të deritashme zyrtare po i mbështet dhe po i  përfillë vërejtjet dhe sugjerimet e politikës kolonialiste të Unionit të Serbisë dhe të Malit të Zi, që Kosovës me çdo kusht t’i mohohet e drejta e subjektivitetit juridik ndërkombëtar.  Prandaj, për të shpëtuar nga kjo grackë e rrezikshme, dhe me pasoja të paparashikuara jo vetëm për Kosovën, por për tërë sigurinë dhe stabilitetin e Ballkanit, me interes prioritar do të ishte edhe angazhimi i ngutshëm dhe i  drejtpërdrejtë i politikës së jashtme amerikane, i cili pa dyshim do të ndikonte në paralizimin me kohë të  të gjitha  prapaskenave të rrezikeshme të lidhjeve konvencionale të BE-së dhe të Unionit të SMZ-së, që janë në funksion të përhershëm të eliminimit të pranisë së interesave strategjike të SHBA-së në Ballkan dhe në Evropë. Vetëm  përfillja dhe vazhdimi i  investimit dhe i  kredibilitetit të deritashëm moral, humanitar, ekonomik,  politik, diplomatik dhe ushtarak i Amerikës në favor të mbrojtjes dhe të çlirimit së Kosovës nga Serbia gjenocidale, do të “bombardonte” çdo intrigë dhe çdo manovër të fshehtë a të hapët serbo-evropiane, që ka për qëllim shthurjen e opcionit politik shqiptaro-amerikan për arritjen e pavarësisë së Kosovës, si dhe ndjekjen e Amerikës nga zona e sferës së interesit rusosllav-evropian në Ballkan, dhe më gjerë..

 

4. “Relacionet konvencionale” të BE-së me Kosovën në funksion të neokolonializimit  serbosllav mbi Shqipërinë  Etnike ( me 50%  territor dhe popullësi të kolonizuar)

 

Tanimë, në prag të afrimit të zgjidhjes së statusit përfundimtar të Kosovës, janë bërë tejet transparente idetë, sugjerimet dhe propzimet nga ana e Bashkimit Evropian(BE), që Kosova të përfshihet në kuadrin e saj, si  “shtet funksional”. Mirëpo, për t’u realizuar ky “spektër visional”, ( si sajesë kontraktuese e interesave ekonomike, tregtare dhe diplomatike të BE-së me Unionin e SMZ-së, me konstantë të përhershme të mohimit të pavarësisë së Kosovës, të etnisë shqiptare në Mal të Zi, në Preshevë, në Bujanoc dhe në Medvegjë)  që në esencë prejudikon alternativën politike me permbajtje të “kolonializmit modern-paqësor”  të zgjidhjes së çështjes së Kosovës, është e domosdoshme që BE-ja të hyjë në dialog me Kosovën dhe me Amerikë, e cila si e tillë (pavarësisht nga përpjekjet dhe shantazhet e fshehta të BE-së dhe të Serbisë, që Amerikën ta mënjanjonë nga konkurrenca e tyre politiko-ekonomike, stratregjike dhe ushtarake) e ka dhënë kontirbutin më të madh dhe vendimtar në ndërkombëtarizimin dhe në mëkëmbjen e gjithmbarshme të çështjes së Kosovës, e cila sot, në saje të angazhimit dhe të përpjekjeve të tilla të Amerikës (aleatit më lojal dhe më me kredibilitet në historinë e derisotme të Kosovës, të Shqipërisë dhe të shqiptarëve në Ballkan), sot Kosova(edhe pse pa zgjidhjen e statusit të saj përfundimtar) jeton e lirë, pa saçin e skuqur të kolonializmit shekullor serbomadh.

 

 Shtrohet pyetja, se si do të realizohen në praktikën e përditshme  “relacionet konvencionale” të shtetësisë së parashikuar funksionale të Kosovës me BE-në, kur  ato nënkuptojnë marrjen përsipër të detyrimeve të caktuara me ligj dhe me kushetutë, zbatimi i të cilave nuk do të thotë vetëm “funksionalitetin”, por edhe sovranitetin. Sidomos kur është fjala për të drejtat e njeriut, institucionet demokratike pluraliste, marrëdhëniet ekonomike ndërkombëtare, sigurinë e brendshme dhe të jashtme. Gjithashtu, sipas aleternativës politike antipavarësi Kosovës, parashikohet që “shtetësinë funksionale” të Kosovës, ta marrë përsipër BE-ja, gjë që kjo “zgjidhje e përkohshme” nënkupton vendosjen e  protektoratit të Evropës mbi  Kosovën (administrimi politik, ekonomik, financiar dhe ushtarak). Shikuar realisht, në dritën e perspektivës së ardhshme të statusit të Kosovës, zbatimi i një formule të këtillë neokolonialiste nga ana e eksperteve dhe strategeve të BE-së(natyrisht të indoktrinuar dhe të këshilluar nga Serbia zyrtare), nuk do ishte e efektshme, as në favor të një protektorati të përkohshëm a të përhershëm evropian mbi Kosovën, sepse këtë, tanimë e kemi parë në funksionimin e dështuar të kombinatorikës së administratës ndërkombëtare dhe asaj vendore në Kosovë (UNMIK + Kuvendi dhe Qeveria  e Kosovës, si dhe rasti i Bosnjës, si rrjedhim i  Marrëvehjes së Dejtonit të vitit 1995, cila ka prodhuar vetëm efekte negative në qeverisjen  federale të vendit), e cila në asnjë aspekt nuk ka dhënë prova reale të një qeverisjese të mirëfilltë drejt përparimit të  zgjidhjes së statusit të drejt dhe përfundimtar të Kosovës. S’ka dilemë se nga veprimet  dhe anagazhimet e deritashme të bashkësisë ndërkombëtare ndaj Kosovës sheshit vëjnë dukje faktin se prania e faktorit ndërkombëtar, do të jetë veçori permanente e jetës politike në Kosovë.  Mirëpo, shtrohet pyetja a parapëlqehet dhe se a është e mundur, që në këtë formë të diktatit dhe të kushtëzimeve të bashkësisë ndërkombëtare, të sigurohet ndërtimi i institucioneve përkatëse në Kosovë, nëse qytetarët e saj janë të zhveshur nga kompetencat, autorizimet dhe përgjegjësia e plotë për funksionimin  e tyre. Si do që të sajohet marrëveshja e “relacioneve konvencionale” të BE-së me Kosovën në të ardhshmen, politika ekonomike e një protektorati të këtillë, do të ishte në kolizion me standardet e së drejtës ndërkombëtare, si dhe me Kartën e Kombeve të Bashkuara të OKB-së. Krahas një zgjidhjeje të këtillë me përmbajtje të politikës liberale dhe të standardeve të tregut të lirë  dhe të integruar të BE-së, ekziston edhe opcioni serb i ndarjes territoriale të Kosovës, sipas të cilit “zgjidhja më optimale”  do të ishte “ndarja territoriale” e Kosovës. Si në aspektin “metodologjik-shkencor”, ashtu edhe në atë “faktik-politiko-juridik” politika zyrtare  e SMZ-së (e instruktuar dhe  e mbështetur direkt nga projektet e vjetra serbomëdha të Kishës Ortodokse Serbe), arritjen e një zgjigjjeje të këtillë absurde, antidemokratike dhe antiligjore ( në disfavor të së drejtës historike të popullit shqiptar), e konsideron përmes : (1)decentralizimit të pushtetit; (2) rajonizimit dhe (3)kantonizimit. Në thelb, të trija këto  “variante opcionale” nënkuptojnë ndarjen territoriale dhe administrative të Kosovës-krijimin e entitetit politiko-juridik, administrativ dhe kushtetues  serb në Kosovë, sikurse ai i “republikës serbe” në Bosnjë e Hercegovinë (si pasojë e Marrëveshjes së theksuar të  Dejtonit,1995).  Edhe pse kjo ide  e Projektit të Serbisë së Madhe ndaj përthithjes së territorit indigjen të Kosovës është kundërshtuar nga politika amerikane , nga politika shqiptare si dhe nga disa  “zëra” zyrtarë të Bashkimit Evropian(BE), rreziku për jetësimin e saj në praktikë ende nuk është evituar, për shkak se  ky qëllim po synohet të arrihet edhe përmes formave dhe “teknikave” të tjera të politikës dhe të  strategjisë integruese të BE-së, që në esencë, kanë për qëllim që me çdo kusht të përjashtojnë Amerikën si aktorin kryesor në zgjidhjen e statusit përfundimtar të Kosovës. Edhe pse kërkesa e SMZ-së për ndarjen e Kosovës përputhet me instrumentet  e përshtatshme të BE-së (decentraliizimi, kantonizimi , rajonizimi dhe integrimi), kjo është iracionale dhe e papranueshme për shqiptarët, sepse krijimi i entitetit politik të “republikës serbe” të Bosnjë-Hercegovinës, nuk mund të merret si model për zgjidhjen e statusit të Kosovës ngase kjo  historikisht dhe territorialisht i përket Shqipërisë Etnike, e cila  që nga viti 1912 është copëtuar, aneksuar dhe kolonizuar me   forcë  dhe me gjenocid nga Serbia dhe Mali i Zi, të ndihumara drejtpërdrejt nga  Fuqitë e Mëdha  imperialiste të Evropës. Pavarësisht nga fakti se  ndarja e Kosovës do të ishte varianti më tragjik dhe i papranueshëm për shqiptarët, fatkeqësisht në sytë e BE-së dhe në praninë e UNMIK-ut+KFOR-it, ky model serbo-evropian në një mënyrë ka filluar të funksionojë në Kosovë, edhe pse nuk është zyrtarizuar formalisht   me ndonjë vendim ose marrëveshje të caktuar të BE-së apo të bashkësisë ndërkombëtare sikurse në rastin  e krijimit të entitetit politik të “republikës serbe ” në Bosnjë Hercegovinë. Këtë gjendje absurde, të krijuar në Kosovë e provojnë këta shembuj: (1) ndarja e Mitrovicës, (2) krijimi i bashkësisë së komunave serbe në Kosovë, (3) krijimi i universitetit serb në Mitrovicë, si dhe enklavat e bunkerizuara  serbe, të pastra etnikisht(Graçanacia, Prilluzha, Shterpce, Gorazhdeci etj.), ku funksionon sistemi i tërë paralel i arsimit, sistemi bankar, sekretariatet e punëve të brendshme dhe të jashtme policore-ushtarake dhe paramilitar, të  krijuara dhe të ndihmuara nga qeveria dhe Kisha Otodokse Serbe. Në   esencë, të gjitha këto institucione serbe përbëjnë superstrukturën dhe infrastrukturën  shtetërore të entitetit politik serb në Kosovë, edhe pse në aspektin territorial,  juridiko-politik edhe administrativ  kjo ndodhet nën sovranitetin e protektoratit ndërkombëtar të OKB-së.  Këtu qëndron problemi, dhe shfaqja me arsye e pakënaqësisë, e aversionit dhe e mosbesimit të shqiptarëve ndaj administratës ndërkombëtare të UNMIK-ut në Kosovë, sepse ky në kundërshtim me Rezolutën 1244  për Kosovën të KS të Kombeve të Bashkuara, ka lejuar themelimin dhe funksionimin e sistemit paralel  politko-shtetëror të entitetit serb. Ky është realiteti i hidhur, që nuk duan ta shohin, as ta debatojnë mbi asnjë bazë, as UNMIK-u e as BE-ja, sepse sipas  konceptit të politikës integruese të BE-së, krjimi i entiteteve të tilla politike   pa përdorur forcën, nënkutpon zgjidhjen e problemeve me rrugë dhe me mjete paqësore, që do të thotë se  në të ardhmen e afërt (sipas synimeve të strategjisë afatgjatë të  integrimit të Evropës Juglindore) për Kosovën, ekziton rreziku që ky “model opcional”  edhe pse është kejtësisht në frymën e politikës dhe të praktikës kolonialiste serbomadhe, të zbatohet dhe të konkretizohet ligjërisht me përfundimin e ndonjë marrëveshjeje, të imponuar  nga ana e BE-së, përkatësisht e bashkësisë ndërkombëtare.  Kjo  “metodologji”  për arritjen e objektivave  strategjike dhe gjeopolitike të krijimit të entitetit serb ( sipas “standardeve” të kolonializmit klasik  të metropoleve të dikurshme evropiane, të aplikauara dhe të konkretizuara në Afrikë, në Azi dhe në Amerikën Latine) në Kosovë, për Bashkimin Evropian(BE-në) është e pranueshme, sepse, së pari favorizon oreksin tradicional të politikës pushtuese, aneksioniste dhe gjenocidale të Serbisë ndaj Kosovës, përkatësisht ndaj  territoreve të Shqipërisë Etnike. Së dyti, në mënyrën më perfide të diplomacisë së kancelarive të dikurshme të Evropës, mbështet dhe justifikon tezat e ndryshuara pseudoshkencore të   historiografisë falsifikatore  të Serbisë së Madhe,  sipas së cilave Kosova dhe territoret e tjera të kolonizuara të Shqipërisë Etnike, “janë pronë e palëkundshme” e territorit etnik serb. Fatkeqësisht, këto teza të ndryshuara dhe të falsifikuara si nga politika, shkenca dhe nga Kisha Ortodokse Serbe, tani janë sublimuar edhe në Kushtetutën “moderne” të SMZ-së dhe në Projektrezolutën më të re të Serbisë për Kosovën (të ashtuqujatur “Plani për KIM”, të cilin plan, Erhard Busek, koordinatori i Paktit për stabilizimin e Evropës Juglindore, e ka vlerësuar si “bazë reale dhe konstruktive” për zgjidhjen e statusit të Kosovës ), të miratuar dhe të ratifikuar nga Kuvendi i Republikës së Serbisë, më 28 prill,2004. Pra, me një fjalë mund të konstatohet se krijimi i entitetit politik serb në Kosovë, është i akceptueshëm  si për realizimin e interesave koloniale serbomëdha, ashtu edhe për ato të BE-së, sepse  synon të evitojë kontestin territorial shqiptar-serb, gjë që sipas kësaj teze politike  serbo-evropiane, do të thotë nuk lejohet ndryshimi i kufijve ekzistues  të Kosovës, as të Shqipërisë Etnike. Shtrohet pyetja, pse Evropa edhe pas 100 vitesh mbron konceptin e vjetër të  politikës strategjike të Fuqive të Mëdha, që Kosovën-Shqipërinë Etnike të kolonizuar, edhe në fillimshekullin XXI, ta mbajë edhe  më tej të copëtuar, të kolonizuar dhe të ndarë në rezervatet e sistemit imperialist të SMZ-së, të Greqisë dhe të IRJM-së, pa të drejtën e çlirimit antikolonial kombëtar dhe të ribashkimit? Përgjigjja është shumë e thjeshtë, sespse kjo në fakt nuk ka ndryshuar simetrinë e strategjisë së objektivave hegjemonsite serbo-evropiane ndaj zgjdhjes së çështjes koloniale shqiptare në Ballkan. Ka ndryshuar vetëm taktikën diplomatike në vend të luftërave të dikurshme të përgjkashme, tani ka zgjdhur instrementet metodologjike më të kapshme dhe më të leverdishme si për palët në konflikt, ashtu edhe për veten e saj. Në radhë të parë, koncepti i integrimit  synon, dhe është duke   vepruar praktikisht në favor të poltiikës paqësore të BE-së, që të mos lejojë konflikte dhe mosmarrëveshje rreth territoreve kontestuese jo vetëm në Kosovë, në Ballkan, por edhe në tërë Evropën.Prandaj, në këtë kontekst, duhet të shihet edhe rreziku që po i kanoset  ndarjes territoriale të Kosovës, sepse zhvillimi i ngjarjeve të mëtejme politike në Ballkan, sidomos nëse ai është i ndërlidhur dhe i kushtëzuar me procesin intgerues të BE-së, kursesi nuk do të lejojë ndarjen territoriale të Kosovës në kuptimin klasik të ndryshimit të kufijve ekzistues artificialë, (të cilët janë “vizatuar” me hekur dhe plumb po të kësaj Evrope, vetëm me protagonistë të tjerë të udhëheqjes së saj të dikurshme), me përjashtim nëse kjo bëhet me marrëveshjen bilaterale të palëve në konflikt. Me një fajlë, nëse Prishtina dhe Beogradi mund të bijnë në ujdi për caktimin e kufijve të rinj territorialë midis Kosovës dhe Serbisë, përkatësisht të territoreve të tjera shqiptare, të cilat edhe sot ndodhen nën sundimin e sovranitetit kolonial të SMZ-së, atëherë, mirëfilli, ekziston mundësia që arritja e një marrëveshjeje të tillë dypalëshe shqiptare-serbe nuk do të kundërshtohej nga Bashkimi Evropian (BE-ja),  edhe pse ky  shembull nuk është i parashikuar si interes prioritar i politikës dhe i  strategjisë së objektivave të BE-së. Mirëpo, në rastin konkret të zgjidhjes së statusit kolonial të Kosovës, ky shembull i  këtillë (si përjashtim i poltiikës integruese të BE-së) është një utopi e shkretë, që vetëm mund të imagjinohet ngaqë nuk ekziston asnjë element real  shpresëdhënës, që reflekton se pala serbe në mënyrë paqësore  dhe të arsyeshme, do të pranonte, që të hiqte dorë nga “plaçka koloniale” e saj qindravjeçare. Ky është vetëm një iluzion dhe spekulim i pa fre politik në favor të statu-quo-së së Kosovës, përkatësisht të territoreve të tjera të Shqipërisë Etnike me të njëjtin status kolonial.

 

Në anën tjetër, formula famëkeqe, e ashtuquajtur “ndarja e Kosovës” synohet të arrihet edhe përmes mjekimit paliativ paqësor pa opercaion kirurgjik të kolonializmit kronik të konfliktit serbo-shqiptar, e kjo është zgjedhja e terapisë më të gabuar-standardet decentralizuese, të cilat, tanimë, BE-ja edhe me dakordimin e Amerikës, ia ka imponuar palës shqiptare dhe administratës ndërkombëtare UNMIK-ut, që ato t’i zbatojë në praktikë me çdo kusht, kinse për ta shpëtuar minoritetin serb nga “ diskriminimi i pushtetit shtetëror centralist dhe autoritar” i shqiptarëve në Kosovë, i cili si i tillë nuk figuron as në aspektin doktrinar, as në atë praktik në Kosovë, por është i tirlluar dhe i atribuar si nga politika propagandistike shoviniste serbomadhe, ashtu edhe nga  kanonierat e qendrave të vendosjes së diplomacisë ndërkombëtare. Mbi këtë bazë BE-ja gjithnjë e më shumë po e mbështet decentralizimin dhe rajonizmin, koncepte politike këto, që pa dyshim do të ndikonin në krijimin e “shtetësisë funksionale” të Kosovës, që do të ishte me status  të dyfishtë të ndërvarësisë si nga ana BE-së, ashtu edhe nga  ana e Serbisë: “multietnike, multipluraliste dhe integraliste“, por nën protektoratin  administrativ, politik, juridik, financiar, ekonomik dhe ushtarak  të   BE-së, dhe nën protektoratin e sovranitetit të pashlyerë kolonial  serbomadh. Sipas kësaj logjike të filozofisë politike integruese të BE-së dhe të diplomacisë preventive të OKB-së, po qe se do të vinte në shprehje anagzhimi i forcave ushtarake të protektoratit të BE-së në Kosovë, atëherë vetiu do të eliminohej opcioni luftarak i politikës shqiptare, në mungesë të  potencialit dhe të energjisë përkatëse, që ta mposhtë me forcë një  formulë të këtillë strategjike , të parashikuar nga BE-ja dhe mbështetësit e saj, e cila është në kundërshtim flagrant me  kërkesën e drejtë dhe legjitime të popullit shqiptar, që Kosova të jetë shtet i pavarur, i lirë dhe sovran në kuadrin e territorit indigjen të Shqipërisë Etnike, e jo plaçkë koloniale e Serbisë, as e interesave integruese dhe harmonizuese të Evropës me aleatët e  saj ndërkombëtarë.

 

Pra, përfshirja e Kosovës në kuadrin e agjendave integruese të BE-së, gjithësesi është për t’u përshëndetur dhe çmuar nga politika shqiptare e Kosovës, por vetëm nëse Kosova aderon në të si shtet i pavarur në cilësinë e subjektit juridik ndërkombëtar, e jo si “shtet në funksional”-koloni moderne e Serbisë në vagonin e fundit të trenit integrues ervoperëndimor, përkatësisht si krijesë vazale në  agjendën integruese rajonale  të Ballkanit Perëndimor, ku fjalën kryesore, do ta ketë politika pushtuese dhe gjenocidale e Serbisë së Madhe, e jo as Shqipëria si shtet më vete, e as Kosova me status kolonial serbosllav. Pavarësisht, se hëpërhë politikat shqiptare, (sikurse edhe ato të shteteve në Evropën Juglindore) janë të preokupuara me rrjedhat e transicionit dhe të integrimeve në Evropë, për asnjë moment nuk duhet të ushqejnë iluzione të rreme, se “ballkanzimi perëndimor” integrues, do t’iu sjellë favore dhe avantazhe të caktuara drejt zgjidhjes së çështjes koloniale shqiptare në Ballkan. Përkundrazi, do t’iu sjellë telashe dhe kokëçarje të mëdha sikurse politika strategjike e Fuqive të Mëdha imperialiste  të Evropës së viteve 1878; 1912-1913; 1945, e cila ishte në anën e politikës pushtuese dhe kolonialiste të Serbisë, të Malit të Zi dhe të Greqisë në kuriz të trojeve etnike shqiptare (50%), të cilat, edhe sot në erën e intgerimeve dhe proceseve demokratike të Evropës moderne kanë po të njëjtin status kolonial, gjë  që kjo  është në kundërshtim si me parimet dhe me qëllimet e Kartës së Kombeve të Bashkuara, me të drejtën ndërkombëtare, ashtu edhe me vlerat dhe me standardet e noveluara të rendit të ri botëror, i cili në thelb, të drejtat e njeriut, demokracinë dhe zhvillimin ekonomik integrues, i kosnideron si vlera universale për gjithë njerëzimin. Në këtë kontekst, do të ishte akt johuman, i padrejtë dhe antiligjor, po qe se nga ky universalisëm, do të përjashtohej vetëm populli shqiptar në Ballkan, duke i mohuar të drejtën e vetëvendosjes dhe të drejtën e ligjshme historike mbi rikthimin e territoreve  të tij nën jurisdiksionin dhe sovranitetin e Shqipërisë Etnike.

 

Në këtë vështrim, rolin kryesor, duhet ta kenë luajtur Shtetet e Bashkuara të Amerikës, sepse roli i deritashëm i Këshillit të Sigurimit të OKB-së është në diskurs të plotë me njohjen e  pavarësisë së Kosovës, dhe  plotësisht është kompatibil me kursin diplomatik të BE-së  dhe me ineteresat e politikës kolonialiste  të Serbisë në kurriz të së drejtës së vetëvendosjes dhe të pavarësisë së Kosovës.

_____________________

---

E mërkurë, 18 gusht, 2004

PERISKOPI I DREJTËSISË

Prof.Dr. Mehdi HYSENI

 

         GJYQTARI FEHMI PETKU NUK E HIJESOI HISTORINË,

         POLITIKËN DHE KUSHTETUTËN E SHQIPËRISË

 

“Kush e përmend dhe e mbron  idenë e bashkimit kombëtar, nuk bën asnjë  tradhti ndaj kombit shqiptar dhe Shqipërisë Etnike, por do të  mbetet i pavdekshëm në faqet e  historisë së saj të  lavdishme”!                                                                                              

(Mehdi Hyseni, Boston, SHBA, Gusht 2004)

 

Siç bëri të ditur  “Shekulli” më 17 gusht 2004, përmes informacionit me titull “ S’heq dorë nga bashkimi i të gjitha trojeve shqiptare”, të nënshkruar nga gazetarja Ardita Hysa,  me vendimin e Gjyaktës së Tiranës është liruar nga burgu disamujor, Idajet Beqiri, kryetari i Partisë së Unitetit Kombëtar, dhe njëri nga liderët e lartë politikë të Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar(FBKSH), i cili, me këtë rast, para përfaqësuesëve të masmediave, kishte deklaruar, se edhe më tej do t’iu qëndrojë besnik idesë dhe  Platformës së ribashkimit kombëtar shqiptar. Kjo deklaratë e Idajet  Beqirit është racionale dhe e bazueshme moralisht, politikisht, ligjërisht dhe kombëtarisht ngase mbështetet në të drejtën historike, si dhe në Kushtetutën e sotme të Republikës së Shqipërisë.

 

Me këtë aktvendim lirimi, Gjykata përkatëse e Tiranës, dëshmoi praktikisht se është në funksion të respektimit dhe të mbrojtjes së Kushtetutës së Shqipërisë, të miratuar nga Kuvendi Popullor dhe me referendum, të shpallur me dekretin nr.2260, datë 28.11.1998 të Presidentit të Republikës së Shqipërisë.  De facto dhe de jure,  Gjykata e Tiranës, për herën e dytë (sikurse në rastin e aktvendimit të lirimit të Gafurr Adilit dhe të Taip Mustafajt, kryeliderë të FBKSH-së), nxori në pah faktin se, organizimi dhe angazhimi politik dhe praktik  i veprimtarëve të FBKSH-së në procesin e riaktualizimit të ribashkimit kombëtar shqiptar, nuk është i ndaluar, as i dënueshëm me ligjet,as me Kushtetutën e Shqipërisë  në fuqi, por është tërësisht në përputhje me dispozitat e tyre, dhe të së drejtës historike kombëtare shqiptare.

 

Këtë konstatim tonin e dëshmojnë  këto argumente-prova materiale  ligjore-kushtetuese të pakundërshtueshme: “ ..., me aspiratën shekullore të popullit shqiptar për identitetin dhe bashkimin kombëtar... , 1. Republika e Shqipërisë mbron të drejtat kombëtare të popullit shqiptar që jeton jashtë kufijve të saj”(Kushtetuta e Republikës së Shqipërisë, Tiranë, 2002, f.5 dhe 7). Pavarësisht nga qëllimet dhe prapaskenat e rrezikshme (të dikurshme dhe të sotshme në kurriz të drejtës së ribashkimit gjithëkombëtar shqiptar) të politikës dhe  të propagandës ditore shqiptare dhe antishqiptare, në funksion të këtyre dispozitave kushtetuese dhe të së drejtës historike shekullore të idesë së bashkimit kombëtar, ishte edhe  veprimi politik, kombëtar dhe atdhetar i treshit të kryeliderëve politikë të FBKSH-së (Gafurr Adili, Idajet Beqiri dhe Taip Mustafaj), e jo kursesi në funksion të “veprës penale-përhapjes dhe nxitjes së urrejtjes ndëretnike” , të konstruktuar dhe të atribuar nga ana  e politikës dhe e propagandës subversive e regjimeve kolonilaiste të Serbisë, të Malit të Zi dhe të Greqisë, si dhe e agjenturave të saj të kolaboracionizmit  shqiptar, të cilat, duke mos zgjedhur mjete dhe metoda të ndyra  antishqiptare, përditë e më shumë janë duke rrezikuar interesin e përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror, interes ky, i cili pa komponentin e ribashkimit territorial të trojeve të kolonizuara dhe të shkëputura nga trungu i Shqipërisë Etnike, (si rjedhim i politikës dhe praktikës së hegjemonizmit serbomadh dhe i imperializmit të Fuqive të Mëdha të Evropës, të cilat ia aneksuan gjysmën e Shqipërisë Etnike Serbisë, Malit të Zi, Jugosllavisë dhe Greqisë), nuk ka asnjë gjasë të rrumbullakësohet, as të artikulohet në sfondin e  politikës  demokratike dhe integruese të shqiptarëve në Ballkan.

 

Regjimet ndëshkuese kolonialiste të Serbisë, të Malit të Zi, të Greqisë dhe të IRJM-së, e kanë për “detyrë shtëpie”, që t’i persekutojnë, t’i burgosin, t’i dënojnë dhe t’i anatemojnë në forma të ndryshme Gafurr Adilin, Idajet Beqirin, Taip Mustafajn etj., sepse e kanë “mizën e kalit të verdhë  pas veshit” (mbajnë nën sundimin e tyre të egër kolonial mbi 50% të territorit dhe të popullatës shqiptare), kurse politika shqiptare nuk ka nevojë të bjerë viktimë e një strategjie dhe taktike të tillë antishqiptare të politikës agjenturore propagandistike të Beogradit, të Podgoricës, të Athinës, a të Shkupit, duke u bërë kështu  “aleat” i saj në  përndjekjen, burgosjen dhe dënimin e tyre, e as të një personi, as partie a lëvizjeje shqiptare, që me mjete institucioanle  dhe programore angazhohet dhe vepron për t’u çliruar nga kthetrat e përgjakshme të kolonializmit dhe imperializmit serbosllav, me të vetmin qëllim që të rikthejnë të drejtën e tyre mbi tokat dhe pasurinë e grabitur me gjenocid dhe me luftë pushtuese nga ana shtetet fqinje serbosllave, e jo t’ ua grabisin asnjë pëllëmbë toke të tyre apo t’ua  asgjësojnë minoritet e tyre ekzistuese, të ngulitura  dikur dhe sot si kolonistë dhe migracion ekonomik në tokat dhe në pronat e ligjshme të Shqipërisë Etnike. 

 

Pavarësisht nga dëshirat e shkreta dhe nga  ushtrimi i shantazheve dhe i presioneve të gjykatave policore dhe të politikës propagandistike  ditore e qendrave të shteteve të theksuara kolonialiste serbosllave, (në krye me “avokatët dhe gjykatësit” e Kishëse Ortodokse Serbe, të prirë nga peshkopi serbe, Artemije Radosavleviqi,  i cili vetëm brenda  pesëvjeçarit të fundit 1999-2004, ka  vizituar Amerikën 20 herë radhazi, me të njëjtën akuzë kundër  UÇK-së dhe liderëve të politikës shqiptare në Kosovë, si dhe kundër UNMIK-ut, se “krimet në Kosovë kundër serbëve nuk kanë mbarim”), politika zyrtare e Shqipërisë ,  ka  të drejtë dhe për detyrë (si  mbi bazën morale, politike, kombëtare, historike dhe ligjore kombëtare dhe ndërkombëtare), t’i marrë nën mbrojtjen direkte të gjithë veprimtarët e denjë dhe besnikë të idesë dhe programit të bashkimit të  kombëtar shqiptar, e jo kursesi t’i dënojë sipas  “listës së zezë” të udbave dhe sekuritateave serbosllave, sepse një akt i tillë veprues do të ishte në kundërshtim flagrant me dispozitat e theksuara të Kushtetutës së vitit 1998, me Plaformën e Akademisë së Shkencave të Shqipërisë (1998), me të drejtën ndërkombëtare, si dhe me të drejtën historike të idesë dhe luftërave të derisotme për ribashkimin kombëtar dhe shtetëror të Shqipërisë Etnike.

 

Në këtë kontekst, shtrohet një pyetje e logjikshme po qe se politikat e sotme shqiptare synojnë që ta arrestojnë, ta burgosin, ta dënojnë dhe ta  izolojnë FBKSH-në, si dhe të gjitha partitë, shoqatat a lëvizjet e tjera, që në Programin e tyre kanë bashkimin kombëtar, atëherë, pa asnjë dilemë, do të vinte në pyetje zhvlerësimi dhe mohimi i periudhës më të ndritshme dhe më të lavdishme të kombit shqiptar dhe të Shqipërisë. Pikërisht, ashtu siç i ka anatemuar dhe dënuar politika pushtuese raciste dhe historiografia falsifikatore e Serbisë së madhe bizantine, Lidhjen Shqiptare të Prizrenit(1878);  Lidhjen e Pejës (1899-1900), Kuvendin e Përgjithshëm Shqiptar të Junikut(1912), lidhje dhe kuvende  këto, të cilat me Programin e tyre të çlirimit  kombëtar antikolonial dhe të bashkimit kombëtar, kanë pasur për objektiv jetësor, që të çojnë përpara amanetin e pavdekshëm të Skënderbeut: “Po të ini të bashkuar, është e bërë Shqipëria” (N.Frashëri, Historia e Skënderbeut, Tiranë, 1953,f.341).

 

Pavarësisht nga “llogaritë e xhepave të ndryshëm” të interesit personal a grupor, dhe nga spekulimet e politikës dhe të propagandës ditore qoftë  të brendshme, qoftë të jashtme në disfavor të idesë dhe të praktikës së ribashkimit të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike,  me gjithë të metat, Gjykata e Tiranës, e përfaqësuar nga gjyqtari kryesor i saj, Fehmi Pektu, me rastin e marrjes së aktvendimit të lirimit të Gafurr Adilit, Taip Mustafajt dhe  të Idajet Beqirit, ka merita të veçanta historike dhe kombëtare ngase:
 së pari, e shpëtoi politikën e gabuar të Fatos Nanos,

 së dyti, nuk e cënoi Kushtetutën në fuqi të Shqipërisë,  në të cilën, siç theksuam më lart, është sanksionuar parimi dhe e drejta e bashkimit dhe e mbrojtjes së kombit shqiptar, (i cili pothuajse qe 100 vjet jeton i  kolonizuar dhe i shkëputur  jashtë kufijve të sotëm të Shqipërisë sovrane) dhe
së treti, ajo që është më kryesorja, e shpëtoi, duke mos e  kompremetuar dhe  dënuar me “ligje demokratike të kohës së kashtës” historinë qindravjeçare të idesë dhe të aspiratës së pavdekshme të bashkimit gjithëkombëtar shqiptar.  Me një fjalë, gjyqtari Fehmi  Petku (me gjithë rrethanat dhe trysnitë politike dhe propagandistike të kohës), si jurist shqiptar,  teorikisht dhe praktikisht dëshmoi aftësinë profesionale dhe  ndërgjegjën morale  e  kombëtare, duke mos lejuar që të vihej në pikëpyetje lindja, zhvillimi evolutiv dhe revolucionar i kërkesës së drejtë historike të shqiptarëve për bashkimin kombëtar. Më thjesht, me këtë akt largpamës, gjyqtari i shquar Fehmi Petku, bëri që të mos nxirreshin në “bangën e zezë” para gjyqit politik (për të dhënë llogari politike,  pas vdekjes së tyre) kryeidologët, pionierët dhe heronjtë më të shquar të  idesë së bashkimit kombëtar shqiptar, që i përkasin periudhës së Rilindjes Kombëtare Shqiptare, siç janë: Naum Veqilharxhi, Konstandin Kristoforidhi, Jeronim de Rada, Zef  Jubani, Thimi Mitko, Jani Vreto, Pashko Vasa, Sami Frashëri, Abdyl Frashëri, Naim Frashëri..., etj. Prandaj, pavarësisht nga synimet e zeza dhe të errëta të armiqëve të ribashkimit të shqiptarëbve dhe të Shqipoërisë Etnike, edhe me rastin e lirimit të liderit të FBKSH-së, Idajet Beqiri, fitoi drejtësia  mbi politikën, natyrisht në saje të argumenteve të  vetëmbrojtjes së tij, dhe të palës mbrojtëse, e cila  u përfill me arsye nga ana e kryegjyqtarit të Gjyjkatës së Tiranës, Fehmi Petku.

 

   Autori i këtij komenti, si dhe të gjithë bashkëmendimtarët e tij, që e kanë në zemër dhe në gjak jetësimin e idesë shekullore-bashkimin gjithëkombëtar shqiptar, shpresojnë se, në Tiranë-Zemrën e Shqipërisë Etnike, nuk do të organizohen më procese të tilla gjyqësore për dënimin e ideologëve dhe të veprimtarëve të bashkimit kombëtar shqiptar, por në vend të tyre, do të organizohen kuvende kombëtare shqiptare dhe konferenca ndërkombëtare, ku në frymën objektive  të shkencës, të drejtësisë, të politikës,  dhe  të tolerancës demokratike dhe pluraliste, do shtrohet dhe do të debatohet çështja e pazgjidhur koloniale e shqiptarëve në Ballkan. Ndryshe, jo vetëm armiqtë tanë kolonialistë serbosllavë dhe armiqtë e brendshëm, por tërë bota e qytetëruar demokratike, do të na përqeshnin, dhe do të na vinin në lojë,  duke na gjykuar thellë, dhe me të drejtë  për oportunizëm, për shkak të heshtjes absurde të kërkesës së drejtë historike të ribashkimit kombëtar shqiptar.

---

E premte, 6 gusht, 2004

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI

 

    NËSE ËSHTË E DOMOSDOSHME, KOSOVA DO TË HYJË  NË  UNION ME SHQIPËRINË, POR JO, DOT ME SERBINË E MADHE GJENOCIDALE

 

Veç “prognozave” të deritashme politike të Bashkimit Evropian (BE) dhe të Grupit Ndërkombëtar të Krizave (GNK), si dhe të disa organizatave e institucioneve joqeveritare ndërkombëtare, se Kosovës duhet t’i njihet ndonjë “pavarësi ose autonomi e kushtëzuar, pa shkëputje nga  sistemi kolonial i Unionit të SMZ-së”, në vend të njohjes së pavarësisë së mirfilltë sipas së drejtës ndërkombëtare dhe Kartës së Kombeve të Bashkuara, këto ditë doli në “qarkullim” të opinionit publik ndërkombëtar (natyrisht, “verison jozyrtar” i Bashkimit Evropian, por i një zyrtari të saj të lartë-kryesuesit të Këshillit të Ministrave të BE-së), edhe teza më e re e ministrit të Punëve të Jashtme të Holandës,  Bernard Bot, të cilën ua dha mjeteve të informacionit, me të përfunduar Sesioni i shefave të diplomacisë së BE-së në Bruksel të Belgjikës, më 26 korrik 2004, se “statusi i Kosovës, duhet të zgjidhet në kuadrin e ndonjë konfederate a federate të re me Serbinë dhe me Malin e Zi”. Pavarësisht se kush qëndron pas “projektimit” të kësaj teze vulgare, apolitike dhe  antishqiptare, të propozuar nga kryeshefi i dipomacisë holandeze, kjo, jo vetëm se është iracionale dhe absurde, por edhe tejet naive dhe provokuese,  si në kuptimin, historik, politik (të sigurisë dhe të paqes në Ballkan), ashtu edhe në atë juridik të sfondit kombëtar dhe ndërkombëtar, sepse, para së gjithash vë në pikëpyetje njohurinë  e diplomatit holandez,  Bernard Bot (përfaqësues i lartë zyrtar i BE-së) lidhur me çështjen e pazgjidhur shekullore të Kosovës, përkatësisht të çështjes etnike shqiptare në Ballkan. Keshtu që, si rrjedhim i mosnjohjes së problemit kolonial të Kosovës, teza e tij e propozuar është jashtë kohe, dhe në asnjë segment nuk përkon me realitetet e krijuara në Ballkan, as në Evropë pas përfundimit të luftës së ftohtë(1989), përkatësisht pas krijimit të Rendit të Ri Botëror, me ç’rast në  hapësirat e ish-BRSS-së dhe të ish-RSFJ-së, u krijuan shumë shtete të reja kombëtare, por jo edhe shteti i Kosovës si subjekt juridik ndërkombëtar, edhe pse i përmbushë të të gjitha kushtet sipas së drejtës ndërkombëtare (territori shtetëror, popullësia, pushteti i organizuar politik etj.). Mirëpo, të gjitha këto elemente relevante me peshë juridike ligjore dhe të së drejtës historike, për diplomacinë dhe proceset integruese të BE-së nuk çojnë peshë të mjaftueshme, sepse nuk janë në  interes të “formulave” të saj gjeopolitike  dhe të doktrinës dhe  të praktikës së ekonomisë liberale për zgjidhjen e ligjshme dhe të drejtë të çështjes koloniale të Kosovës. Një kurs të këtillë  të “neutralitetit” diplomatik të BE-së, e provon edhe zvarritja  pesëvjeçare e vënies në “rend dite” të zgjidhjes së statusit përfundimtar të Kosovës.

 

                  Pse Kosova nuk mund të hyjë në konfederatë ose federatë

                  me Serbinë dhe me Malin e Zi?

 

Pa marrë parasysh “listën e mënysë”  së transaksioneve diplomatike të Bashkimit Evropian me Serbinë dhe me Malin e Zi, e cila parashikon që interesat e saj ekonomike dhe të tregut të lirë, t’i  rrumbullakësojë në “aktivin” procesit integrues rajonal, të emërtuar me sintagmën politike vizionale “Ballkani Perëndimor”,  Kosova nuk mund të hyjë në kurrafraë aranzhmani konfederal ose federal me Serbinë dhe me Malin e Zi, për këto arsye: (1)  së pari, duhet t’i njihet e drejta e vetëvendosjes  dhe e sovranitetit të plotë shtetëror, ashtu siç parashikojnë dispozitat e Kartës së Kombeve të Bashkuara, si dhe normat dhe rregullat e së drejtës ndërkombëtare, të cilat deri më sot (1945- 2004) janë zbatuar në favorin e shkolonizimit të më se 200 shteteve të Afrikës,  të Azisë dhe të Amerikës Latine, të cilat dikur në shekuj ishin koloni të metropoleve të ndryshme  perëndimore; (2) së dyti, historikisht, Kosova nuk i përket territorit të Serbisë, as të Malit të Zi, por territorit indigjen të Shqipërisë Etnike; (3) së treti,  shqiptarët nuk kanë asgjë të përbashkët me interesat, me etninë, me kulturën, me traditat, me zakonet, as me historinë serbe. Thjesht, nuk kanë asnjë pikë takuese, që do të mund  të impononte krijimin e ndonjë lidhjeje të natyrshme, të ligjshme dhe të përbashkët shtetërore qoftë mbi bazën konfederale apo federale; (4) së katërti,  shqiptarët, që nga sundimi otoman kurrë nuk kanë pasur marrëdhënie të mira dhe stabile me Serbinë as me Malin e Zi, sepse regjimet e tyre i principatave, i mbretërive dhe i fashizmit ortodoks-komunist, deri më sot nuk kanë hequr dorë nga sundimi i egër i kolonializmit gjenocidal mbi  popullësinë dhe territoret autoktone shqiptare të Shqipërisë Etnike; (5) së pesti,  shqiptarët që nga Lidhja Shqiptare e Prizrenit (1878) e deri me lindjen dhe zhvillimin e luftës çlirimtare kombëtare të Ushtrisë  Çlirimtare të Kosovës (UÇK-së) me në krye legjendën kombëtare shqiptare Adem Jasharin, kanë derdhur pa kursyer lumenj të panumërt gjaku, dhe kanë sakrifikuar me mijëra viktima për t’u çliruar nga çizmja e hekurt e  kolonializmit dhe e imperilaizmit serbomadh. E gjithë kjo provon faktin se, shqiptarët as të Kosovës, e as të trevave  të tjera të Shqipërisë Etnike,  nuk kanë kurrfarë interesi, që të hyjnë në “një thes” konfederal dhe federal me Serbinë dhe me Malin e Zi, sepse këto dy shtete edhe sot de jure e kanë statusin e kolonizatorit mbi shqiptarët jo vetëm mbi Kosovën (sipas Rezolutës 1244  të KS të Kombeve të Bashkuara, Serbisë i njihet sovraniteti kolonial mbi Kosovën), por edhe në Kosovën Lindore (Medvegjë, Bujanoc dhe Preshevë), si dhe në Malësinë e Madhe të Mbishkodrës (Tuz, Plavë, Guci, Hot, Grudë, Ulqin, Tivar etj.); (6) së gjashti, përderisa  Serbia dhe Mali i Zi ( të cilat janë viktimë e vetëdijshme e politikës antishqiptare të Kishës së tyre ortodokse dhe të  kuazishkencës falsifikatore serbomadhe) të mos e njohin të drejtën historike të autoktonisë  së shqiptarëve dhe të kufijëve  të trojeve të tyre etnike, nuk ekziston asnjë arsye  valide qoftë politike, juridike  apo ushtarake, që shqiptarët të pranojnë ndonjë kërkesë ultimatumi nga jashtë (qoftë edhe nga BE-ja apo nga “zëdhënësi” i saj, Beranrd Bot, ministri i Punëve të Jashtme të Holandës) për të hyrë në  marrëdhënie të përbashkëta shtetërore  konfederale ose federale me Serbinë dhe me  Malin e Zi; (7) së shtati, përderisa  Kisha Ortodokse Serbe, politika, propaganda e Serbisë dhe e Malit të Zi, nuk ndërprejnë shpifjet dhe akuzat e trilluara (që nga Lidhja Shqiptare e Prizrenit, 1878 e deri me përfundmin e luftës së UÇK-së, qershor 1999) se  “shqiptarët janë terroristë, ekstremistë dhe imigrantë të huaj, të ngulitur në truallin etnik serb”,  elita politike shqiptare e Kosovës (qoftë pozitë a opozitë) nuk kanë asnjë të drejtë morale, e as obligim dhe mandat  ligjor, që t’i nënshtrohen ndonjë diktati të huaj, sipas të cilit Kosova, do të sakrifikonte lirinë dhe pavarësinë e saj, duke u shndërruar në ndonjë njësi konfederale apo federale të Serbisë dhe të Malit të Zi, sipas “modelit holandez” apo “modelit belg”, të imagjinuar nga Bernard Bot; (8) së teti, përderisa Serbia dhe Mali i Zi nuk heqin dorë  përfundimisht nga sundmi kolonial mbi tokat dhe popullatën shqiptare të Shqipërisë Etnike,  as Evropa,  e as bashkësia ndërkombëtare nuk e gëzojnë atë të drejtë të ligjshme a diskresioni, që shqiptarëve t’ua imponojë “formulën” e konfederalizimit ose të federalizimit të Kosovës, që edhe në shekullin XXI, të mbesin nën “shajkaqën” serbomadhe  të Unionit me Serbinë dhe me Malin e Zi; (9) e nënta, sheshit, përderisa serbët dhe malazezët nuk e kanë të “qartë”, se ndodhen në truallin e huaj të Shqipërisë Etnike (siç nënvizonte dikur me të drejtë socialdemokrati i shquar serb Dimitrije Tucoviq),  nuk mund të ëndërrohet, as të mendohet për krjimin e ndonjë aleance të përbashkët miqësore serbo-shqiptare qoftë me bazë konfederate apo federate në kuadrin e Unionit të SMZ-së; (10) së dhjeti, madje, edhe sikur Serbia dhe  Mali i Zi, do të hiqnin dorë  përfundimisht nga tokat e kolonizuara dhe të ankesuara të Shqipërisë Etnike,  shqiptarët  nuk do të pranonin kurrë më që të ishin element shtetformues me Serbinë dhe me Malin e Zi , sepse  akceptimi i një “formule” të këtillë politike, do t’u kushtonte  me  çmimin e shtrenjtë të  ricopëtimit të Kosovës, dhe të përthithjes së vazhdueshme të territoreve të tjera shqiptare. Shembull konkret i shfaqejs së një rreziku të këtillë të mundshëm,  tanimë praktikisht  ka filluar me “decentralizimin e pushtetit” të Kosovës në favor të minoritetit kolonist serbomalazez. Këtë fatkeqësi dhe absurditet ligjor, nuk janë duke e perceptuar vetëm ato politika dhe bartës të tyre, të cilat kanë për qëllim dhe  detyrë parësore, që   Kosovës t’ia mohojnë të drejtën legale dhe legjitime të pavarësisë, gjë që kjo është në kolizion flagrant me deklarimin e vullnetit të shumicës dërrmuese të popullsisë shqiptare(mbi 90%) në Referendumin e  organizuar gjithëpopullor më 26-31 shtator të vitit 1991, që Kosova të jetë e mëvetësishme dhe sovrane nga Serbia dhe Mali i Zi.

 

                   Kosova sipas “modelit holandez”- made in Bernard Bot

                 

 

Me gjithë prapavijën dhe objektivin e përmbajtjes së deklaratës së Bernard Botit,  si dhe  sondazhet e rrezikshme të mekanizmave të tjerë institucionalë të BE-së, se  statusi i Kosovës, duhet të zgjidhet në kuadrin e “aleancës konfederale a federale” të Serbisë dhe të Malit të Zi, kjo “alternativë politike” është e papranueshme si për politikën shqiptare, ashtu edhe për mbarë popullin shqiptar në Kosovë, sepse, sipas saj parashikohet që Kosova sërish të ngelë e paprekur në “vorbullën” koloniale  dhe imperialiste serbomalazeze (1912- 1999). S’ka asnjë dilemë se  shfaqja e kësaj teze  nuk është “formulë vetjake “ (apo rezultat i vizitës dy-tre ditore të ministrit të jashtëm holandez, që i bëri Prishtinës, Beogradit dhe UNMIK-ut në fund të korrikut, 2004) e kryeshefit të diplomacisë së Holandës, Bernard Bot, por pas saj qëndrojnë edhe koautorë të  tjerë të “shuttle” diplomacisë së Bashkimit Evropian(BE), të cilët sipas  “diplomacisë konkave” dhe interesave hibride të tyre, që tradicionalisht synojnë të jenë komplementare me dipomacinë dhe me  interesat antishqiptare të Serbisë dhe të Malitë Zi), Kosovën qe sa kohë e fantazojnë me njërën  këmbë në Serbi, dhe me tjetrën në Bashkimin Evropian. Ky është emëruesi kryesor i të gjitha drafteve, të parashikuara të BE-së për Kosovën, si anëtare e saj  e ardhshme.

 

Nuk ka dyshim se, sipas “modelit holandez” të ministrit të Jashtëm, Bernard Bot,  del krejtësisht e qartë se nga  rikthimi i Kosovës nën ombrellën kolonialiste serbomalazeze, më së shumti do të përfitonin strategjia e ekonomisë liberale, integruese dhe stabilizimi i tregjeve të lira të shteteve më të zhvilluara evropiane, e jo kursesi zhvillimi ekonomik  dhe politik i Kosovës si shtet i pavarur, e as procesi i paqes dhe i stabilitetit të Ballkanit. Prandaj,  koncepti  ekonomiko-politik, juridik dhe demokratik i “modelit” të Bernard Botit për “zgjidhjen e drejtë” të statusit të Kosovës në kuadrin e një shteti të përbashkët serbomalazez, do të ishte vetëm në funksion të integrimit ekonomik dhe të “perspektivës evropiane”, si dhe në interes të drejtpërdrejtë të “konservimit” të mëtejmë të sistemit kolonial të Serbisë dhe të Malit të Zi mbi Kosovën, dhe në kuptim  më të gjerë-mbi territoret e tjera të Shqipërisë Etnike, e jo, kursesi nuk do të ishte në favor të mëvetësimit të Kosovës as në kuptimin ekonomik, politik, kombëtar, as në atë juridik ndërkombëtar. Për këtë arsye, “modeli holandez” i Bernard Botit (me gjithë premtimet e ëmbla  në frymën  e diplomacisë  së kurtoazisë në takimet e zhvilluara me përfaqësuesit e politikës shqiptare në Kosovë), kategorikisht duhet të injorohet si i pabazë, sepse brendia e tij, përpos “supës me midhje” të 25-së evropiane, përmban edhe primesa të politikës tradicionale toksikologjike serbomadhe  të Beogradit dhe të Podgoricës zyrtare, e cila në asnjë pore të saj nuk është identike dhe konvergjente me logjikën e filozofisë së politikës paqësore të shqiptarëve në Ballkan, as në kuptimin më të përgjithshëm të saj. S’ka dyshim se, miratimi i “modelit holandez”  të Bernard Botit për krijimin e “Aleancës Tripalëshe”-shtetit të ri konfederal serbomalazez-shqiptar, do të pezullonte edhe të drejtën e Referendumit të popullit shqiptar të Kosovës, standard demokratik  ky, përmes të cilit do të konkretizohej  kërkesa e ligjshme dhe e drejtë e tij për shpalljen e Kosovës  si shtet të pavarur dhe sovran brenda kufijve natyrorë dhe historikë të Shqipërisë Etnike. Mirëpo, pavarësisht nga prapavija antishqiptare e kësaj teze të shefit të diplomacisë holnadeze, B.Bot, të drejtën e organizimit dhe të bërjes së referndumit të popullit shqiptar të Kosovës, si dhe të viseve të tjera të kolonizuara të Shqipërisë Etnike, nuk kanë asnjë të drejtë, ta mohojnë, as “modeli diplomatik” i B.Botit, as Bashkimi Evropian(BE), e as Unioni i tanishëm i Serbisë dhe i Malit të Zi, sepse instituti i referendumit është e drejtë demokratike dhe ligjore, që nuk i përket vetëm popullit shqiptar në Kosovë dhe në Ballkan, por gjithë  demokracisë evropiane dhe asaj ndërkombëtare.

 

Gjithashtu, pa marrë parasysh mesazhin politiko-diplomatik dhe juridik të “modelit më të ri” holandez të B.Botit, çështja e pavarësisë së Kosovës në asnjë segemnt dhe në asnjë formë  të saj nuk mund të ndërlidhet me mosmarrëveshjet dhe me raportet e dikurshme dhe të sotshme të Serbisë dhe të Malit të Zi. Pikërisht ky krahasim dhe njëjtësim i problemit të Kosovës me marrëdhëniet e Malit të Zi dhe të Serbisë, edhe është hendikepi krysor i konceptit të theksuar të Bernard Botit, i cili nuk mund të kuptohet ndryshe veçëse si kërkesë stereotipe dhe ultimative, që  shpie në ujërat e turbullta të strategjisë së frikësimit të militarizimit dhe të ekspansionizmit të lashtë evro-serbomadh, që nga luftërat ballkanike(1912-1913) e deri me përfundimin e Luftës së  Dytë Botërorese (1945), sepse me rikthimin e Kosovës në gjendjen e mëparshme koloniale të Unionit të Serbisë dhe të Malit të Zi (USMZ-së), do të vinte në shprehje ringjallja e aplikimit të modeleve konfederale  antiligjore dhe të imponuara të Evropës së vjetër në “Ballkanin e ballkanizuar”. Në këtë kontekst, mjafton t’i rikujtojmë “Konfedefratën e Rajnës (1806-1813)”, të imponuar nga Franca e Napoleonit, si dhe “Konfederatën e Gjermanisë Veriore(1867-1871)”, të imponuar nga Prusia. Në vend të riaktualizimit të kësaj “formule” të vjetër dhe negative të konfederatave të dikurshme dështuese në truallin e Evropës, diplomati holandez, Bernard Bot, është dashur  që për zgjidhjen e drejtë dhe të ligjshme të statusit të Kosovës, të na e propozojë ndonjë model të ri politiko-juridik dhe strategjik, që është në përputhje, dhe në frymën e rrjedhave më të reja të procesit transitor integrues të Evropës, siç është rasti konkret i ribashkimit të Gjermanisë, më 1989, me ç’rast u korrigjua një padrejtësi gjysmëshekullore ndaj copëtimit dhe ndarjes së popullit dhe  të territorit etnik gjerman. Në këtë vështrim, është dashur  të zhvillohet “teza më e re” dhe e pakapshme nga shefi i diplomacisë holandeze (prfaqësues i lartë zyrtar i  BE-së), Bernard Bot lidhur me zgjjdhjen përfundimtare të statusit të Kosovës, e jo të na rikthej disa shekuj prapa në errësirën  e konfederatave të imponuara dhe të dështuara të Evropës së lashtë, duke mos marrë në konsideratë  fare aspiratat e popullit shqiptar  të Kosovës për liri dhe pavarësi nga  Serbia imperialiste. Në këtë kuptim, është e domosdoshme, ta përkujtojmë  Bernard Botin, se që nga shthurja e ish-RSFJ-së, kanë ndodhur dhe janë zhvilluar shumë ngjarje të hidhura antinjerëzore dhe antiligjore në favor të mohimit të së drejtës së jetës dhe të ekzistencës së popullit shqiptar të Kosovës, si rrjedhim i agresionit dhe i hollokaustit të regjimit racist, gjenocidal të Serbisë së Slobodan Milosheviqit, i cili në saje të luftës  së ndritshme çlirimtare dhe  anikoloniale të  UÇK-së, dhe të ndërhyrjes ushtarake të Aleancës së Atlantikut Verior (NATO-s), u davarit nga Kosova, sikurse “vesa para diellit”. Pas kësaj, Kosova vihet nën mandatin e administrimit ndërkombëtar paqësor (UNMIK dhe KFOR), e cila qe pesë vjet de facto dhe de jure është shkëputur nga Serbia . Mirëpo, kjo shkëputje e përkoshme, në kuptimin juridik të së drejtës ndërkombëtare, nuk do të thotë se tani qe pesë vjet, Kosova gëzon statusin e një krijese të e pavarur shtetërore. Pikërisht, kjo pikëpyetje juridike ndërkombëtare, edhe i ka intensifikuar përpjekjet dhe angazimin diplomatik të mekanzimave institucionalë të Bashkimit Evropian(BE-së), që sa më parë të jetë e mundur të zgjidhet statusi përfundimtar i Kosovës, por jo në favor të popullit shqiptar të Kosovës, por të Evropës dhe të Unionit të Serbisë dhe të Malit të Zi. Në këtë frymë ka “pjellë” edhe deklarata antidiplomatike e Bernard Botit, se “Kosova, duhet të rikthehet në një konfedefratë të përbashkët serbomalazeze”, e cila, veç argumenteve dhe fatkteve, të nëvizuara më sipër, është në kolizion flagrant edhe me këtë konkluzion  aksiomatik, të Henri Kisinxherit(Henry Kissinger) lidhur me çështjen e Kosovës : “ Shqiptarët nuk kanë luftuar për autonomi, por për pavarësi dhe, mirëfilli, që të mos ngelin nën suzerenitetin jugosllav.”(Henry Kissinger, Does America need a foerign policy?, New York, 2001, p.270).

 

Gjithashtu, teza e theksuar e Bernard Botit ka edhe difekte të tjera të natyrës politike, sepse nuk ka përfillur edhe shtruarjen e kërkesave  më të reja  historiko-politike dhe juridike e kombëtare të Lëvizjes Popullore të  Çlirimit të Kosovës (LPK) dhe të Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar (FBKSH). E para, ka dalë në opinionin publik me Platformën politike kombëtare për krijimin e Unionit të Kosovës me Shqipërinë, kurse e dyta, me Platformën për  çlirimin kombëtar dhe antikolonial dhe  për ribashkimin e të gjitha territoreve të Shqipërisë Etnike. Së pari, injorimi i kërkesës imediate për pavarësinë e plotë të Kosovës dhe, së dyti, shpërfillja e kërkesave të ligjshme dhe demokratike të LPK-së dhe të FBKSH-së, provojnë sheshit  politikën e dikurshme retroaktive të Fuqive të Mëdha të Evropës, se si Kosova, ashtu edhe pjesët e tjera të trungut etnik shqiptar, janë copëtuar dhe aneksuar nga shtetet fqinje sllave (Serbia, Mali i Zi dhe Greqia), pa të drejtën e ribashkimit dhe të njohjes së parimit (sikurse kombeve dhe shteteve të tjera në Ballkan) kombëtar-shtetëror. Pra, në vend se  për popullatën e kolonizuar shqiptare (50%) të Shqipërisë Etnike, BE-ja dhe “zëdhënësit“ e diplomacisë së saj multilaterale, të angazhoheshin  për të tëfilluar problemin  e pazgjidhur kolonial shqiptar në Ballkan, kjo si duket me “modelin më të ri” të Bernard Botit, është e interesuar, që atë  ta neglizhojë edhe më shumë, duke synuar që shqiptarët dhe territori i tyre etnik, edhe më tej të mbetet plaçkë koloniale e Serbisë, e Malit të Zi dhe e Greqisë.

 

Duhet ta vëmë në dijeni mninistrin e Jashtëm të Holandës, Bernard Bret, si të gjithë mbështetësit e “modelit” të tij, që “Kosova të hyjë në konfederatë me Unionin e SMZ-së”, se historia ka provuar se të gjitha konfederatat e derisotme të mirëfillta (Konfederata e Zvicrës  e viteve 1291-1795, dhe ajo e viteve 1815 dhe 1848; Konfederata e Holandës 1579-1795; Konfederata e Shteteve të Bashkuara të Amerikës  midis vieteve 1781 dhe 1787, si dhe Konfederata Gjermane midis viteve 1815 dhe 1866) janë krijuar mbi bazën e shëndoshë dhe të lirë, si aleanca të lira dhe të pavarura, dhe në parim si shtete të barbarta. Gjë që, në thelb,  arritja e  objketivit të “modelit holandez” të Bernard Bot për Kosovën në aleancë SMZ-në, është anitetezë e konceptit të këtyre konfederatve të theksuara, sepse në rastin konkret de jure Kosova ende ka statusin e kolonisë së Serbisë, çka do të thotë se, këtu nuk mund të bëjmë fjalë për interesa komplementare a të barabarta të Kosovës me Serbinë, sepse e para, qe më se 100 vjet ka statusin vazal të sundimit kolonial serb, kurse e dyta (Serbia) është tutor i saj sovran, e barabartë vetëm me Malin e Zi, por jo edhe me Kosovën. Në këtë pikëvështrim, në aleanca qoftë federale, qoftë konfederale hyjnë vetëm ato shtete, pra që janë plotësisht të pavarura dhe sovrane, dhe që, mbi të gjitha i lidhin interesat e përbashkëta qoftë politike, ekonomike, financiare, doganore, diplomatike dhe ushtarake etj. Në këtë sfond, Kosova, as populli shqiptar i saj nuk ka asnjë interes të leverdijshëm, që të hyjë në “një thes” me Serbinë dhe me Malin e Zi, përderisa ato, të mos i rikthejnë territoret e pushtuara dhe të kolonizuara të Shqipërisë Etnike. Po qe se brenda një kohe të shkurtër nuk i njihet pavarësia  Kosovës, si dhe e drejta e ribashkimit  kombit shqiptar në Ballkan (sipas ligjeve të sistemit pozitiv juridik ndërkombëtar dhe të së drejtës ndërkombëtare), s’ka dilemë  se  mosmarrëveshjet dhe polarizimet e politikës shqiptare me atë të “modelatorëve” të BE-së, do të thellohen dhe do të përkeqësohen në shkallën më të lartë, dhe të paparashikuar. Për realizimin e një qëllimi të këtillë antishqiptar, BE-ja së bashku me diplomacinë e Unionit të SMZ-së, që moti është duke koketuar, që ta evitojë praninë fizike dhe ushtarako-strategjike të Shteteve të Bashkuara  jo vetën në Kosovë dhe Shqipëri, por edhe në tërë Gadishullin Ballkanik, sepse tradicionalisht, konsiderohet si “ tapi legjitime” e  sferës së interesit sllavo-evropian lindor me në krye Rusinë, mbështetësin kryesor të interesave pushtuese koloniale të Serbisë dhe të Malit të Zi në kurriz të vendeve fqinje, pikësëpari të Shqipërisë Etnike.

---

E premte, 9 korrik, 2004

 Prof.Dr.Mehdi HYSENI

 

LETËR  E HAPUR GJYQTARIT TË TIRANËS, FEHMI PETKU

 

 MOS E DËNONI “RIBASHKIMIN E SHQIPËRISË”, POR KOLONIALIZMIN DHE GJENOCIDIN SERBOSLLAV  MBI TOKAT ETNIKE SHQIPTARE

 

I nderuar  Zotëri Gjyqtar  Fehmi Petku, 

 

Kam nderin e posaçëm, t’iu drejtohem përmes kësaj letre të hapur, mesazhi i së cilës në asnjë mënyrë nuk ka për qëllim që  të  sfidojë apo të vërë  në dyshim kredibilitetin e juaj mbi bazën  kombëtare, etike dhe profesionale, duke iu moralizuar në temën se ç’është ligji, kushtetuta, e drejta apo drejtësia, sepse e kam parasysh faktin që ju këto i njihini dhe i zotëroni me kompetencë, por  është në funksion të  sqarimit të disa paqartësive të aktvendimeve të  sistemit të juaj ligjor dhe kushtetues, të shfaqura në praktikën e zbatimit të tyre lidhur me  keqcilësimin dhe me keqinterpretimin e veprimtarisë kombëtare, politike edhe antikoloniale të  Lëvizjes së Ribashkimit të Shqipërisë (FBKSH/AKSH), që në kuptim më të gjerë dhe më të thellë prekin  edhe validitetin  e konstantës historike  të kërkesës  për bashkimin kombëtar dhe territorial të Shqipërisë Etnike, që nga periudha e ndritshme e  Rilndjes Kombëtare Shqiptre e këtej.

 

Pse juridikisht janë të paqarta dhe difekte vendimet e miratuara dhe të ekzekutuara të sistemit të juaj gjyqësor, kur është fjala për  nxjerrjen në “bangën e zezë” të udhëheqjes së lartë të FBKSH/AKSH-së (Gafurr Adili, Taip Mustafaj dhe Idajet Beqiri), përkatësisht të Lëvijes Çlirimtare Kombëtare dhe Antikoloniale-Ribashkimi i Shqipërisë, të akuzuar si “eksponentë të urrjetjes ndërnacionale”, sepse në radhë të parë ato janë  të improvizuara, të influencuara, të imponuara dhe të dirigjuara nga  disa titullarë të papërgjegjshëm të politikës zyrtare të Shqipërisë, të cilët  si duket (sipas deklaratve të tyre zyrtare, të dhëna masmediave  vendore dhe atyre ndërkombëtare), tanimë  i kanë  vënë vetes për detyrë, që  në forma të ndryshme: antihistorike, antikombëtare, antidemokratike, antiligjore dhe antikushtetuese, ta  kompremetojnë, ta shantazhojnë dhe  ta asgjësojnë në themel Lëvizjen për Ribashkimin e Shqipërisë. Mjerisht, ky orientim politiko-propagadnistik është dirtëshkurtër, dhe me pasoja të paparashikuara jo vetëm për  veprimtarinë kombëtare antikoloniale të Lëvizjes së Ribashkimit të Shqipërisë, (“disiplinimi”: përndjekja, arrestimi, burgosja dhe dënimi politiko-propagandistik dhe juridik i së cilës, drjetazi dhe tërthorazi nënkupton braktisjen e “vullnetshme” të  inicimit dhe të riaktualizmit të çështjes së ribashkimit kombëtar shqiptar, që imponon parashtrimin e kërkesës së drejtë dhe racionale për zgjidhjen e çështjes koloniale shqiptare në Ballkan), por edhe  për idenë dhe vetëdijen e aspiratës shekullore të kombit shqiptar për bashkimin  e tij brenda kufijve natyrorë, historikë dhe gjeopolitikë të Shqipërisë Etnike. Një nga motivet e këtilla, të papeshuara politikisht, ligjirësisht, kombëtarisht dhe ndërkombëtarisht pse  ata e kanë zgjedhur këtë rrugë absurde, iracionale dhe të pajusitifkueshme ligjërisht, është shfaqja e frikës  së paranojës politike e humbjes së pushtetit, si dhe ruajtja me çdo kusht e balancës së marrëdhënieve diplomatike, ekonomike, tregtare  dhe integruese me regjimet raciste koloniale të  Malit të Zi,  të Greqisë dhe të IRJM-së në favor të shpërfytyrimit dhe të denigrimit tërësor të idesë së bashkimit, që përbën fundamentin kryesor të mbrojtjes së papremkshmërisë së interesit nacional gjithëshqiptar, si mjet dhe qëllim parësor për çlirimin kombëtar dhe antikolonial të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike në Ballkan.

 

I kam parasysh të të gjitha kushtet dhe rrethanat në të cilat ju veproni në kuadrin e sistemit politiko-juridik dhe kushtetues të Shqipërisë së sotme (materia ligjore, politike, ekonomike dhe demokratike e së cilës duhet të korrespondojë  dhe të jetë në frymën e reformave, të realiteteve dhe të vlerave të tilla të bashkësisë së sotme ndërkombëtare, në veçanti me ato të Bashkimit Evropian, sistemi i së cilit sot konsiderohet si i vetmi shpëtim i  demokracisë dhe i reformave ekonomike integruese të vendeve të pazhvilluara dhe të varfëra të Evropës Juglindore, e së këndjemi edhe të Ballkanit, duke përfshirë  me theks të posaçëm edhe Shqipërinë). Mirëpo, nuk mund të pajtohem me procedurën antiligjore dhe antikushtetuese të  inicimit, të miratimit dhe të  ekzekutimit në praktikë të vendimeve, të  ligjeve, të drejtësisë dhe të Kushtetutës së juaj, që janë ndërmarrë me qëllim të arrestimit, të burgosjes dhe të dënimit të udhëheqjes së lartë të FBKSH-së/ AKSH-së (Gafurr Adili, Taip Mustafaj dhe Idajet Beqiri), sepse thjesht kanë karakter propagandistik, politik, e jo ligjor as kushtetues, edhe pse ato janë të hartuara, të justifikuara dhe të shqiptuara mbi këtë bazë dhe, në fund, presin  përmbyllen me nënshkrimin e juaj. Pse them se vendimet e gjyqësisë  dhe të sistemit të drejtësisë së juaj nuk janë të ligjshme dhe kushtetuese, kur është fjala për rastin konkret të akuzës dhe të ngarkimit me  fajësi të Adilit, të Mustafajt dhe të Beqirit, të cilët, sipas interpretimit të ligjeve të juaja në fuqi “paskanë kryerë vepër të rëndë penale-përhapjen e urrejtjes ndërnacionale”, sepse, fatkeqësisht, “shihet prej aeroplanit”, se  kjo “vepër penale” e ngarkuar mbi kurrizin e tyre politik, kombëtar dhe atdhetar, nuk është sajesë brumore e ligjeve dhe e Kushtetutës shqiptare në fuqi, por thjesht, është e shpifur dhe e konstruktuar në frymën më perfide dhe më të përsosur të diktatit dhe të ultimatumeve të  gjyqësisë politike dhe të propagandës  antishqiptare të agjenturave dhe  të shërbimeve të nëndheshme të zbulimit dhe të kundërzbulimit  të Beogradit, të Shkupit dhe të Podogoricës dhe të Athinës, të cilat kanë për qëllim të fundit, që përmes propagandës, forcës dhe shantazheve politike dhe gjyqësore shqiptare të Tiranës, ta  “heshtin”  jo vetëm lëvizjen  kombëtare atdhetare shqiptare  “Ribashkimi i Shqipërisë”, duke realizuar “devizën” e moçme dhe të re serbosllave divide et impera, por edhe ta  heqin përgjithmonë nga “rendi i ditës”  çështjen e pazgjidhur koloniale shqiptare në Ballkan, sepse historikisht, sipas histeriografisë kuazishkencore, propagandës, politikës, gjyqësisë dhe të drejtësisë  së regjimeve policore dhe militariste të Serbisë së Madhe,  të IRJM-së dhe të Greqisë, ngritja e kësaj çështjeje nga forcat dhe lëvizjet çlirimtare kombëtare dhe antikoloniale shqiptare, duke filluar që nga Lidhja  Shqiptare e Prizrenit (1878) e deri te Lëvizja e Ribashkimit të Shqipërisë(2002)  është  shpifur, cilësuar dhe ndëshkuar si “vepër e rrezikshme terroriste-përhapje e urrejtjes ndërnalcionale”(!?). Fatkeqësisht,  për atribuimin e rrejshëm, ideologjiko-porpagandistik dhe politik të kësaj  “vepre penale”  nga ana e gjykatave politike-policore-militariste serbosllave, janë persekutuar, u janë djegur shtëpiat, u janë vrarë dhe masakruar më të afërmit  e tyre, janë dërguar  “nizamë” nëpër kazamate të ndryshme vdekjeprurëse të Serbisë së Madhe(ish-Jugosllavisë së Titos, të Mbretërisë Serbo-Kroate-Sllovene të Alekdandar Karagjorgjeviqit, të Nikola Pashiqit, dhe së fundi të Serbisë gjakatare-fashiste të Slobodan Milosheviqit) si dhe  janë burgosur, janë  dënuar  dhe vrarë me mijëra patriotë shqiptarë (1912-1999), ku për këtë gjenocid-vepër penale ndërkombëtare shekullore ndaj kombit dhe Shqipërisë Etnike, akoma nuk kanë dhënë llogari ligjore, morale, as  dëmshpërblyese as Serbia, as Mali i Zi, as IRJM-ja e as Greqia. Prandaj, me të drejtë shtrohet pyetja edhe për politikën dhe për sistemin e drejtësisë shqiptare, duke përfshirë edhe titullarët e saj, siç janë Alfred Mojsiu(kryetar), Fatos Nano(premier) dhe Fehmi Petku (gjyqëtar), pse kjo vepër penale ndërkombëtare serbosllave, e riaktualizuar politikisht  nën maskën “urrjetjes ndërnacionale” t’iu atribuohet veprimtarëve të Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar(FBKSH) dhe të Armatës Kombëtare Shqiptare(AKSH): Gafurr Adilit, Taip Mustafajt dhe Idajet Beqirit, përkatësisht Lëvizjes së Ribashkimit të Shqipërisë, kur kjo, si në aspektin organizativ (është krijuar dhe vepron në përputhje me Platformën politike kombëtare, të mbështetur dhe të sajuar pikësëpari në “idenë-aspiratën shekullore  të popullit shqiptar për bashkim”, të sanksionuar në paragrafët e Kushtetutës së sotme të Shqipërisë, preambula, f.5, dhe Neni 8, pika 1., ku thuhet: “Republika e Shqipërisë mbron të drejtat kombëtare të popullit shqiptar që jeton jashtë kufijve të saj.”, f.8), historik, politik, juridik dhe  ushtarak është antitezë e urrjetjes ndërnacionale, e terrorit gjenocidal dhe e sundimit kolonial  shekullor serbosllav, i cili, edhe sot, si i tillë mbijeton egërsisht dhe “ligjërisht” në gjysmën(50%) e Shqipërisë Etnike. Mirëpo, për riaktualizimin dhe ndëshkimin e këtij krimi, që përbën vepër penale si në kuptimin e së drejtës së brendshme të Republikës së Shqipërisë, ashtu edhe në atë të së drejtës ndërkombëtare, që fund e krye përbën institutin e terrorizmit dhe  të kolonializmit serbosllav, politika dhe drejtësia juaj, as ajo e OKB-së së Kofi Annanit akoma nuk e kanë gjetur rrugën e mirëfilltë politike, as  prova  të mjaftueshme ligjore, juridike dhe kushtetuese, edhe pse në Kushtetutën e Shqipërisë, decidivisht, thuhet: “ Ne, populli i Shqipërisë, krenar dhe i vetëdijshëm për historinë tonë, me përgjegjësi për të ardhmen, me besim te Zoti dhe/ose te vlera të tjera universale..., me aspiratën shekullore të popullit shqiptar për identitetin dhe bashkimin kombëtar, me bindjen e thellë se drejtësia, paqja, harmonia dhe bashkëpunimi ndërmjet kombeve janë vlerat më të larta të njerëzimit.”(Shih: Kushtetuta e  Republikës së Shqipërisë, Tiranë, 2002, f.5). Edhe pse në kuadrin e njehësimit taksativ të këtyre  “vlerave më të larta të njerëzimit” hartuesit dhe e ligjvënësi i kësaj Kushtetute kanë harruar ta përfshijnë edhe  nocionin liria, si një nga  vlerat më themelore të njerëzimit, duhet të nëvizojmë se pa të(liri), nuk mund të ndërtohen, të kuptohen, të interpretohen dhe  as të realizohen asnjëra prej këtyre koncepteve: “drejtësia, paqja, harmonia dhe bashkëpunimi ndërmjet kombeve si vlera më të larta të njerëzimit”, të theksuara në këtë paragraf të Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë. Megjithëkëtë,  duhet t’i falënderojmë hartuesit dhe miratuesin (Kuvendin Popullor të Republikës së Shqipërisë) e kësaj Kushtetute, që në preambulën e saj nuk kanë harruar ta fusin “ASPIRATËN SHEKULLORE TË POPULLIT SHQIPTAR PËR IDENTITETIN DHE BASHKIMIN KOMBËTAR”, si dhe  detyrën obliguese-ligjore  të shtetit shqiptar, që t’i “mbrojë të drejtat kombëtare të popullit shqiptar, që jeton jashtë kufijve të tij.”(Neni 8, pika 1.,f.7).

 

I nderuar zotëri Fehmi Petku,

Politika zyrtare e Shqipërisë mund ta denoncojë  Lëvizjen e Ribashkimit të Shqipërisë(FBKSH/AKSH) për hir të kalkulimeve të interesave të ndryshme të politikës propagandistike militariste dhe gjenocidale të  SMZ-së, të IRJM-së dhe të Greqisë, si dhe mbështetësve të kolonializmit të tyre  mbi shqiptarët dhe territorin e tyre etnik. Mirëpo, në këtë mënyrë nuk ka gjasë që të arrihet zgjidhja e magnitudës së krizës politike dhe kombëtare brenda faktorit shqiptar, për shkak se çështja  e pazgjidhur e ribashkimit kombëtar shqiptar ndër  gjithë brezat shqiptarë (dikur dhe sot), së këndejmi edhe të gjeneratës së Adilit, Mustafajt, dhe Beqirit, si dhe  të pasardhësve të tyre, kurrnjëherë nuk ka qenë, dhe nuk do të jetë “një çështje e arkivuar” në favor të mbylljes së  “skedave shkencore” dhe të “dosjeve” të politikës grabitçare-aneksioniste të Serbisë së Madhe, të Malit të Zi, të Greqisë së Madhe dhe të IRJM-së. Këtë e ka dëshmuar edhe “Sfida shqiptare e 1912-ës, e cila nuk lejoi realizimin e planeve grabitçare të imperializmit dhe të shovinizmit fqinjësor dhe ndërkombëtar, por ajo nuk mundi t’i ndalë dorën e politikës kriminale shtetomadhe serbosllave sa herë që i shfaqej mundësia e voltishme për të realizuar copëtimin e [presë] shqiptare. Prologu qe 1878, verdikti imperialist u dha më 1912-1913 dhe orvatje të tjera vijuan më 1915;1919;1920 për t’u përsëritur më 1939 e 1943... Mirëpo, ajo faqe e re dhe e ndritshme që u hap në Vlorë në librin e historisë, ajo portë drejt së ardhmes nuk mund të mbyllet më kurrë; ashtu si nuk mund të shuhet më kurrë (pavarësisht nga akuzat, anatemat dhe dënimet  serbosllave dhe armiqëve të tjerë, se kërkesa jonë  e ligjshme dhe plotësisht e drejtë për ribashkim gjithëkombëtar shqiptar dhe çlirim antikolonial sllav, është karakterizuar si “terrorizëm, separatizëm, ultranacionalizëm, irredentizëm dhe urrjetje ndërnacionale”, ku asnjëra nga këto etiketime nuk janë të qëndrueshme, sepse nuk kanë të bëjnë me programin ideor, as me veprimin praktik të FBKSH/AKSH-së. Kjo nuk është e vërtetë, por floskulë  e gënjeshtrave ordinere të politikës pushtuese serbomadhe, që ka për qëllim konservimin e mëtejmë të çështjes koloniale shqiptare në Ballkan – mh) ajo shprehje objektive e ligjshme e zhvillimit historik, KËRKESA PËR BASHKIMIN E KËTIJ KOMBI, e shprehur botërisht kaq herë në vendimet, thirrjet, kërkesat drejtuar bashkëkohësve, drejtuar botës në kuvendet e shekujve, që nga lidhja e madhe shqiptare në Prizren, nga Kuvendet kryengritëse të Greçes, Sinjës, Junikut, në pragun e pavarësisë dhe në Kuvendin Kombëtar në Vlorë.”( Probleme të pavarësisë shqiptare, Tiranë, 1987, f.7).

 

Këtë shembull nga historia kombëtare shqiptare ua citova me qëllim, që t’ua rikujtoj  qarqeve politike zyrtare, si dhe institucioneve të sistemit të  gjyqësisë dhe të drejtësisë së Tiranës, se  shqiptimi i vendimeve të tyre politike për dënimin e tre liderëve kryesorë të FBKSH/AKSH-së (Adili, Mustafaj, Beqiri), për shkak se ata “kanë kryerë vepër penale=urrejtje ndërnacionale”, nuk ka të bëjë fare me përcaktimin  e tyre ideor dhe kombëtar, as me veprimin e tyre politik e ligjor, të cilin e kanë zhvilluar në përputhje me Platformën e FBKSH-së ( Platformë kjo, e cila përjashton çdo formë të nacionalizmit primitiv, çdo urrjetje mbi bazën  nacionale dhe ndërnacionale, çdo formë ekstremizimi, çdo formë terrorizmi dhe ultranacionalizmin si mjet dhe metodë të realizimit të objektivave dhe të synimeve për zgjidhjen e çështjes kombëtare. Në vend të këtyre akuzave të shpifura dhe të atribuara nga sundimtarët e egër të sistemit kolonialist serbosllavë, FBKSH-ja zotohet në zbatimin me konsekuencë të mjeteve të ligjshme, politike dhe paqësore  sipas së Kartës së Kombeve të Bashkuara dhe të së drejtës ndërkombëtare, mjete këto, të cilat janë çelësi kryesor për zgjidhjen e çdo konflikti a mosmarrëveshjeje në sistemin shtetëror ndërkombëtar, e së këndjemi edhe për zgjidhjen e problemit kolonial  shqiptar në Ballkan); me Kushtetutën e theksuar të Shqipërisë; me  Platformën për zgjidhjen e çështjes kombëtare shqiptare të Akademisë së Shkencave të Shqipërisë, ku ndër të tjera thuhet: “ nëse problemet etnike në Ballkan, përfshirë këtu edhe çështjen etnike të trojeve shqiptare zgjidhen me zbatimin e parimit të vetëvendosjes, vetëm atëherë Gadishulli i Hemusit do të gjejë qetësi, vetëm atëherë Ballkani nuk do të jetë më “fuçi baruti”, as do të ketë më nevojë për rreshtime politike të shteteve kundër njëri-tjetrit.”(Platformë për zgjidhjen e çështjes kombëtare shqiptare,Akademia e Shkencave e Shqipërisë, Tiranë,1998,f.38), si dhe me të gjitha konventat dhe rezolutat ndërkombëtare, të  miratuara nga ana Këshillit të Sigurimit dhe nga Asambleja e Përgjithshme e Kombeve të Bashkuara, të cilat e dënojnë terrorizmin, racizmin, gjenocidin dhe kolonializmin si krim ndërkombëtar në favor të realizimit të së drejtës së vetëvendosjes së popujve dhe të  vendeve të shtypura dhe të kolonizuara, siç  janë edhe shqiptarët dhe Shqipëria Etnike (50%) në zemër të Evropës, si rrjedhim i shtypjes dhe i kolonializmit qindravjeçar (1912-2004) serbosllav.

 

I nderuar zotëri Fehmi Petku,

Nëse politika zyrtare shqiptare e Tiranës  konsideron se patjetër, duhet të izolohet dhe të dënohet Lëvizja e Ribashkimit të Shqipërisë (sepse, kështu po e lyp “moda” e diktatit të armiqëve të brendshëm dhe të jashtëm të Shqipërisë), atëherë,  s”ka dyshim se, ndërkohë, do të vijë në pikëpyetje ekzistenca dhe kredibiliteti i asaj politike, sepse logjika iracionale e parashtrimit të kërkesës së politikës zyrtare të Tiranës për eliminim e Lëvizjes së Ribashkimit të Shqipërisë(FBKSH/AKSH-së) nga skena politike, mëpastaj, do të passjellë edhe ultimatume, kushtëzime dhe kërkesa të tjera absurde të armiqëve të Shqipërisë, të cilët, do të kërkojnë ndryshimin e Kushtetutës së Republikës së Shqipërisë (2002); revidimin dhe hudhjen poshtë të “Platformës për zgjidhjen e çështjes kombëtare shqiptare” të Akademisë së Shkencave të Shqipërisë (1998); si dhe një sërë dokumentesh e materialesh të tjera historike dhe diplomatike, që kanë të bëjnë me çështjen e pavarësisë dhe të  bashkimit kombëtar shqiptar, duke filluar që nga  Lidhja Shqiptare e Prizrenit(1878) e deri në ditët e sotme. Nga një fatalizëm i këtillë i vetëzhvlerësimit dhe i vetëmohimit të historisë qindravjeçare të përpjekjeve të popullit shqiptar për çlirim dhe bashkim gjithëkombëtar, sërish do të përfitonte vetëm  politika e hegjemonzimit dhe e imperializmit serbosllav mbi shqiptarët dhe Shqipërinë Etnike, e jo kursesi sistemi i ekulibrit të marrëdhënieve ndërshtetërore shqiptare-serbe në favor të mbrojtjes së interesit të përgjithshëm nacional  dhe shtetëror shqiptar, edhe pse tani duket se e ka arritur “pikën kulmore” të gjuhës së përbashkët në kuadrin e sistemit integral rajonal të “Ballkanit Perëndimor”, çështja koloniale (50%) e Shqipërisë Etnike (me gjithë luftërat e zhvilluara të UÇK-së 1998-2001) ka mbetur “tabu theme” si për politikën zyrtare shqiptare, ashtu edhe për bashkësinë ndërkombëtare, si rrjedhim doli në skenën politiko-ushtarake FBKSH/AKSH-ja, me Platformën e saj për çlirim kombëtar antikolonial dhe për Ribashkimin e Shqipërisë.  Në veçanti, politika  zyrtare shqiptare, nuk ka asnjë arsye, që të organizojë prita, të ushtrojë presione të ndryshme dhe procese të montuara politike gjyqësore, me qëllim të diskreditimit të kryeliderëve të saj, sepse kjo në asnjë aspekt nuk i rrezikon interesat e përbashkëta kombëtare dhe shtetërore as të Shqipërisë, as  ato  të politikës strategjike globale të aleatëve të saj perëndimorë, në veçanti të Shteteve të  Bashkuara të Amerikës, përpos ineteresat koloniale dhe ekspansioniste të Serbisë, të Malit të Zi, të IRJM-së dhe të Greqisë, të cilat në të vërtetë e rrezikojnë për vdekje interesin nacional dhe shtetëror gjithëshqiptar, si dhe interesat komplementare afatgjata të marrëdhënieve shqiptare-amerikane në Ballkan. Prandaj, janë qëndrime dhe konkluzione të  gabueshme të politikës zyrtare të Tiranës, se veprimtaria e FBKSH-së/Ribashkimit të Shqipërisë është në funksion të “terrorizmit” dhe të “urrejtjes ndërnacionale”. Përkundrazi, politika dhe veprimi i FBKSH-së është vetëm në funksion  të eliminimit  të zgjedhës koloniale shekullore serbosllave nga territoret etnike shqiptare, gjë që një e drejtë e këtillë, i garantohet edhe me  ligjet  dhe  me normat e së drejtës ndërkombëtare, si dhe me  Kartën e Kombeve të Bashkuara.  Pavarësisht nga dëshira megalomane dhe urrejtja raciste (si përshtatshje kohës) e  sistemeve të ndryshme kolonialiste, siç janë SMZ-ja, IRMJ-ja, Greqia, si dhe “boshti” i aleancës së tyre i kolaboracionizmit shqiptar, assesi nuk mund të quhet, as nuk mund të kualifikohet, as të dënohet  ligjërisht si “akt terrorist” ose si “urrejtje ndërnacionale”,  riaktualiizmi dhe parashtrimi i kërkesës historike i Lëvijes së Ribashkimit të Shqipërisë(FBKSH-së)  për njohjen e së drejtës së vetëvendosjes, dhe të ribashkimit kombëtar dhe territorial të popullit të kolonizuar (50%) shqiptar në Ballkan, sepse si moralisht, politikisht, juridikisht dhe historikisht kjo kërkesë është e drejtë dhe e patjetërsueshme, dhe bazohet në “aspiratën e drejtë të gjithë shqiptarëve ashtu siç e kanë përcaktuar që në shekullin e kaluar rilindësit tanë – BASHKIMI I MBARË TROJEVE ETNIKE SHQIPTARE NË NJË SHTET TË VETËM KOMBËTAR. Deri sot ky bashkim ende nuk është arritur jo për faj të shqiptarëve. Përkundrazi, gjysma e trojeve etnike shqiptare ndodhet ende nën zgjedhën e disa shteteve të huaja (dihet të cilat janë ato shtete të huaja  sllave: Serbia, Mali i Zi, IRJM-ja dhe Greqia – mh). Si rrjedhim, çështja kombëtare shqiptare është një çështje ende e pazgjidhur. Një shekull e ca më parë, në pragun e Kongresit të Berlinit(1878), Abdyl Frashëri, një nga ideologët e shquar të Lëvizjes Kombëtare Shqiptare, i paralajmëronte kancelaritë evropiane të kohës së vet: [“Në rast se Fuqitë e Mëdha do ta dënojnë këtë popull tgrim dhe liridashës të mbetet në robëri edhe ca më keq të copëtohet midis shteteve fqinje ( pa të drejtë ribashkimi – mh), Gadishulli Ballkanik nuk do të ketë kurrë qetësi, sepse shqiptarët nuk do të pushojnë kurrë së luftuari për të fituar pavarësinë e tyre kombëtare. Përkundrazi, nëse shqiptarëve do t’u njihen të drejtat e tyre kombëtare, Shqipëria do të bëhet faktor i paqes në Gadishullin Ballkanik]”(Shih: Platformë për zgjidhjen e çështjes kombëtare shqiptare, Akademia e Shkencave e Shqipërisë, Tiranë, 1998, f.50).

 

I nderuar Zotëri Fehmi Petku,

I jap vetes këtë drejtë dhe liri, që t’iu sugjeroj që Ju si institucion ligjor dhe i drejtësisë, të mos e viktimizoni të vërtetën mbi të drejtën e ligjshme dhe të detyrueshme të shfaqjes dhe të veprimit të Lëvizjes së Ribashkimit të Shqipërisë(FBKSH/së-), ashtu siç po kërkon politika dhe propaganda e Serbisë dhe e kolaboracionizmit shqiptar përmes sofistikimeve keqdashëse dhe gjykimeve sempliste me qëllim që këtë Lëvizje, ta izolojë jo vetëm në sfondin kombëtar, por edhe ta paraqesë para botës si “krijesë jashtëkohe-jolegale, jodemokratike dhe jopaqësore”.  Serbia “ka të drejtë” ta  etiketojë, ta shpifë,  ta keqinterpretojë dhe ta akuzojë në këtë mënyrë FBKSH/AKSH-në dhe veprimtarët e saj, sepse Platforma e saj politike dhe kombëtare drejtazi dhe zhdrejtazi e prekë dhe  e “lëndon” me argumente dhe në mënyrë ligjore “varrën koloniale” jo vetëm të SMZ-së, por edhe të Greqisë, etj., por jo edhe politika, as propaganda, e as drejtësia shqiptare nuk kanë asnjë arsye qoftë morale, politike, ligjore apo kushtetuese, që të shprehen dhe të gjykojnë njësoj sikurse qarqet e theksuara të politikës, të propagandës dhe të gjykatave serbosllave për dënuar FBKSH-në, me qëllim të heshtjes së pranisë së kolonializmit sallv mbi tokat  etnike të Shqipërisë.

 

Shpresoj se, do të tregoni mirëkuptim ndaj kërkesës sime, të shprehur përmes kësaj letre të hapur, duke konsideruar se iu kam pasqyruar disa nga faktet dhe argumentet më kryesore lidhur me shfaqjen dhe me veprimin e Lëvizjes së Ribashkimit të Shqipërisë(FBKSH/ AKSH), që është vazhdimësi e ideologjisë së Rilindjes Kombëtare Shqiptare, si dhe e të gjitha lëvizjeve të tjera të mëpastjame çlirimtare kombëtare dhe antikoloniale shqiptare, e jo kurrfarë surrogati i  ndonjë terrorizmi të porositur  nga “kuzhinat qendrore” të politikës propagandistike të serbosllavizmit ballkanik,(me në krye Kishën Ortodokse Serbe, avokatin e tyre për “ndarjen e drejtësisë”, kur janë pyetje të drejtat legjitime të shqiptarëve mbi Shqipërinë e tyre etnike) “kryekushinierët” e të cilave me shekuj e kanë gatuar dhe e servojnë me sukses këtë gatesë helmuese (për të fituar mbështetjen e faktorëve dhe të qendrave të ndryshme ndërkombëtare dhe evropiane) kundër të gjitha lëvizjeve çlirimitare kombëtarde shqiptare, me qëllim që ta bindin  botën se “historikisht” dhe “ligjërisht”  e gëzojnë të “drejtën ekskluzive” mbi pronën koloniale shqiptare, përkatësisht ta murkullojnë në stilin e “kutisë së pandorës”  çështjen e pazgjidhur etnike të shqiptarëve në Ballkan, e cila  ka për pasojë kolonializmin dhe imperializmin shekullor serbosllav, e jo “terrorizmin”, as “urrejtjen ndërnacionale” të lëvizjeve çlirimitare kombëtare shqiptare, e sëndjemi edhe të Lëvijzes për Ribashkimin e Shqipërisë(FBKSH), kryeveprimtarët e së cilës pa kurrfarë të drejte i rëndon një akuzë e këtillë absurde, që është recidiv dhe produkt permanent i politikës terroriste dhe gjenocoidale të Serbisë, të Malit të Zi dhe të Greqisë, e jo në asnjë mënyrë i shqiptarëve, as i Shqipërisë kundër të cilit janë duke luftuar, që nga viti 1878, por fatkeqësisht ende nuk kanë arritur për  të triumfuar mbi këtë dukuri të shëmtuar të njerëzimit.

 

Meqenëse si parim, ligji dhe drejtësia mbështetën kryesisht në provat materiale, e jo në shpifje, trillime dhe në kosntruksione të ndryshme  të politikave  fiktive, iu lus, që të kini mirësinë  që edhe  rastin e liderit të FBKSH-së, Idajet Beqirit, ta gjykoni   drejt, ashtu  sikurse atë të Gafurr Adilit dhe të Taip Mustafajt, sepse asnjëri prej tyre nuk ka kryerë kurrfarë vepre penale a kundërvajtëse: “urrejtje ndërnacionale”, ashtu siç i rëndon aktakuza  e politikës fiktive zyrtare shqiptare, si dhe akuzat ilegale dhe të paqëndrueshme të politikës dhe të propagandës antishqiptare zyrtare të SMZ-së, të IRJM-së dhe Greqisë.

 

I nderuar Zotëri Fehmi Petku,

Edhe pse jam i vetëdijshëm se vendimet ligjore dhe juridike janë produkte të politikës  si në kuptimin e  brendshëm, ashtu edhe atë të jashtëm, në rastin tonë konkret, vërtet, nuk kemi çka të moralizojmë, as të taktizojmë më tej,( për hir të intrigave dhe të spekulimeve të “politikave ditore”, të cilat si duket nga vperimet e tyre teorike dhe praktike, interesin e përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror nuk e shohin në ribashkimin e Shqipërisë dhe të shqiptarëve, por atë e konsiderojnë si utopi dhe anakronizëm të kohës, mbase  sipas  “vizionit” të tyre, është në shpërputhje me interesat e konceptit integrues të Evropës) sepse “Ka ardhur koha që bota t’i mbështesë shqiptarët në përpjekjet e tyre për vetëvendosje dhe, pse jo, për RIBASHKIM NË NJË SHTET KOMBËTAR SHQIPTAR me madhësinë e Zvicrës, duke krijuar kështu një ekuilibër në zonën e Ballkanit, që historikisht është konisderuar fuçi baruti. Në këtë mënyrë shtetet e Gadishullit Ballkanik do të INTEGROHESHIN në mënyrë paqësore e të qytetëruar në Evropën e Bashkuar të së ardhmes...”(Astrit Leka, Kryetar i Shoqatës Ndërkombëtare të Solidaritetit për zhvillimin e vendeve të Lindjes: Diskutim i mbajtur në Kolokiumin Ndërkombëtar të vendeve të Evropës Juglindore në Qendrën Evropiane të Kukturës për një “Evropë të Bashkuar”, bërë në Gjenevë, më 18 maj 1992. Shih: Shqiptarët dhe Evropa, “Lura”,  Tiranë, 1993, f.16

   Në këtë sens, me arsye, edhe unë, po ia drejtoj këtë pyetje  gjyqtarit shqiptar sipas detyrës, Zotëri Fehmi Petkut nga  Tirana, a ka ardhur çasti historik, që edhe drejtësia edhe  politika zyrtare e Shqipërisë ta mbështesin këtë kërkesë  imediate dhe të domosdoshme historike të popullit shqiptar, ashtu siç është shtruar në Platformën e FBKSH-së për Ribashkimin e Shqipërisë apo duhet ta cilësojnë dhe ta dënojnë këtë si “akt urrejtjeje ndërnacionale” ?  

 

                                                                                                         Me nderime dhe respekt atdhetar

                                                                                                         Prof.Dr. Mehdi HYSENI

---

E mërkurë, 14 prill, 2004

PERISKOPI I DREJTËSISË

Prof.Dr.Mehdi HYSENI

 

      SHQIPTARËT E KOSOVËS NUK  KANË PSE  T’U KËRKOJNË FALJE

     SERBËVE, E AS T’I FALËNDEROJNË PËR  TË GJITHA GJENOCIDET

     E TYRE  TË KRYERA  MBI SHQIPTARËT DHE SHQIPËRINË ETNIKE

 

     “Të pohohet dhe të mbrohet e vërteta në kohë të së keqes universale, është  akt moral, revolucionar, politik,  kombëtar dhe  ndërkombëtar”. (MH)

 

           Pavarësisht nga interesat, motivet dhe  sondimi diplomatik në dimensione ballkanike, evropiane dhe ndërkombëtare   të Ismail Kadares, se ka ardhur koha që shqiptarët e Kosovës t’u kërkojnë falje serbëve  për “pastrimin etnik” dyditorë (më 17 e 18 mars 2004) , si rrjedhim i zhvillimit të ngjarjeve të fundit, kjo kërkesë nuk mund të përmbushet në asnjë aspekt të saj, qoftë  individual, kolektiv, moral, politik, historik, kombëtar a ndërkombëtar.  Në vija grosso modo, po theksojmë disa nga arsyet kryesore pse kjo kërkesë e I.Kadares është jashtë kohe, iracionale dhe jopragmatike, sepse në rastin konkret janë ndërruar tezat dhe rolet e aktorëve, të involvuar në kryerjen  e krimeve dhe të gjenocideve shekullore në Kosovë.

              Së pari,  është dëshmuar se gjatë historisë së derisotme, shqiptarët as të Kosovës, as të Shqipërisë Etnike, nuk kanë kryerë asnjë  krim  gjenocidal mbi baza etnike, as territoriale ndaj serbëve, malazezëve, maqedonëve dhe grekëve, por  historia e hidhur shqiptare flet ndryshe, e  ka  vërtetuar të kundërtën.

             Së dyti,  është  meskinitet, hipokrizi, dhe një e pavërtetë e madhe, të pohohet se shqiptarët  e Kosovës vetëm për  dy ditë (17, 18 mars 2004) “kanë kryer pastrim etnik ndaj serbëve, duke iu djegur shtëpitë dhe sakralet e tyre”. Deri më sot, në historinë e asnjë  vendi në botë nuk ka ndodhur, që ndonjë popull të ketë kryer ndonjë pastrim etnik a gjenocid ndaj ndonjë populli  a vendi tjetër vetëm për 48 orë afat, ashtu siç iu atribuar shqiptarëve në  shpërthimin spontan të ngjarjeve të fundit në Kosovë. Këtë tezë trilluese  e ka fabrikuar dhe pohuar vetëm politika propagandistike dhe gjenocidale e Kishës Ortodokëse Serbe me urdhërdhënësit dhe mbështetësit e saj të drejtpërdrejtë  të koshtunicëve dhe çoviqëve të Beogradit, politika zyrtare e të cilëve  teorikisht dhe prakrtikisht (natyrisht e murkulluar  dhe e operacionalizuar me nocioinin e demokratikës, të multietnikes, si dhe të integratives evroperëndimore) është kopje origjinale e strategjisë dhe e politikës së regjimit të Slobodan Milosheviqit në anatemimin dhe shfarosjen e shqiptarëve, dhe të ricopëtimit të Kosovës.

            Së treti, të gjitha gjenocidet e kryera të serbëve dhe të malazezëve mbi  shqiptarët dhe Shqipërinë Etnike, që nga viti 1876 e deri më sot nuk mund të harrohen, të heshtën, të  relativizohen, të nivelizohen, ose  në rastin më ekstrem të parashkruhen (sepse ligjërisht sipas së derjtës dhe ligjeve ndërkombëtare aktet dhe krimet gjenocidale nuk vjetërohen) duke tërhequr  paralelizmin  e “pastrimit etnik” dyditor(17, 18 mars 2004) të shqiptarëve mbi serbët  me rastin e trazirave spontane në Kosovë.

           Së katërti, nuk janë të pranueshme, si vlerësimet subjektive dhe të paekuilibruara  në sfondin historiko-politik e kombëtar të Ismail Kadares, ashtu edhe të gjithë analistëve të tjerë të brendshëm dhe të jashtëm, që pohojnë se  në revoltën   e theksuar gjithëpopullore në Kosovë shqiptarët kanë tentuar të kryejnë, ose kanë kryer “pastrim etnik” ndaj serbëve, duhet ta kenë parsysh faktin se një gjë e tillë nuk ka ndodhur, dhe nuk mund të ndodhë as në të ardhmen, sepse në Kosovë nuk ka “etni” serbe, as malazeze, por ka kolonistë-okupatorë të huaj serbë dhe malazezë, të ngulitur me dhunë dhe me gjenocid në Kosovën shqiptare. Pra, të jemi të qartë, se “etni” serbe ka vetëm në Shumadi, përkatësisht në Serbi, e jo në Kosovë, as në trevat e tjera të Shqipërisë Etnike, të kolonizuara dhe të aneksuara nga hegjemonistët dhe imperilaistët serbë dhe malazezë që nga viti 1878, treva këto, të cilat edhe sot de facto dhe de jure ndodhen në sovranitetin kolonial të Unionit të Serbisë dhe të Malit të Zi. Sipas kësaj logjike, përkatësisht sipas gjendjes ekzistuese faktike dhe juridike, del se, së pari, serbët dhe malazezët janë ata protagonistë kryesorë, që  sipas tezës së ndryshuar të I.Kadares, janë të detyruar t’u kërkojnë falje publike kolektive jo vetëm shqiptarëve të Kosovës, por të gjithë shqiptarëve të Shqipërisë Etnike, sepse në kontinuitet, gjatë dy shekujve të kaluar (XIX dhe XX) kanë kryerë gjenocide mbi shqiptarët dhe pronat e tyre, të cilat si të tilla i mbajnë edhe sot nën sundimin e tyre të egër kolonialist. Mirëpo, këto fakte dhe argumente të pamohueshme në favor të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike të koloinizuar dhe të copëtuar, si dikur Koncerti i Fuqive të Mëdha Evrpiane, ashtu edhe sot Evropa e  integruar dhe e rajonalizuar, nuk i quan ilegale, dhe të papranueshme për shqiptarët dhe për ligjet pozitive dhe për normat e së drejtës ndërkombëtare, por i heshtë, duke iu vënë “kapak”, se “do t’i zgjidhë në një të ardhme të afërt”, duke e futur Kosovën  në familjen e shteteve të Bashkimit Evropian(BE), JO,assesi si shtet të pavarur dhe sovran, por si “kanton”  të Serbisë së rajonalizuar, domethënë si pronë legale koloniale të Serbisë.  De facto dhe de jure, kjo do të  ishte “autonomia e kushtëzuar-substanciale” për Kosovën.

          Së pesti,   pajtimi i shqiptarëve me serbët, me malazezët, as me grekët kolonistë, nuk mund të bëhet  de eux machina (brenda  një nate, siç po kërkojnë politikat e brendshme, që janë vënë në shërbim të politikave të huaja kolonizatore), duke i mbyllur sytë para  hendekut të  thellë historik, që ekziston mes tyre ngase 50%  e popullsisë dhe e territorit  të Shqipërisë Etnike, e cila është ende plaçkë koloniale në zemër të Evropës së civilizuar, demokratike dhe të integruar. Në këtë rast, së pari,  serbët dhe të tjerët, duhet t’ia fillojnë me aktin e kërkimfaljes shqiptarëve, të cilët akoma janë duke i mbajtur “pengjë”, vetëm për  shkak të shfrytëzimit të tyre ekonomik dhe të pasurive të tyre mbitokësore dhe nëntokësore, e jo për shkak të  ndjenjës së tyre psikologjike, kombëtare dhe religjioze ndaj monumenteve të “tyre” sakrale-dioqezave dhe manastireve, të cilat  dikur  me forcë dhe me gjenocide të përgjkashme mbi etninë shqiptare, i kanë ndërtuar mbi gërmadhat e kishave dhe të manastorive  ortodokëse dhe katolike shqiptare, të cilat edhe sot, Kisha Ortodokëse Serbe (KOS), historiografia falsifikatore dhe politika shtypëse koloniale e Beogradit, i quan “prona të shenjta dhe  territor etnik” të Serbisë. 

      Së gjashti,akti i kërkimfaljes nënkupton pranimin e fajit dhe të përgjegjësisë së shqiptarëve ndaj serbëve?! E, unë e pyes I.Kadaren dhe të gjithë ata, që këtë kërkesë iracionale dhe paragjykuese po orvaten t’u imponojnë shqiptarëve të Kosovës, çfarë faji dhe përgjegjësie historike, morale, e politike mbajnë mbi supet e veta shqiptarët e Kosovës ndaj  kolonizatorëve të tyre shekullorë serbomalazezë? – Janë shqiptarët e Kosovës, që Serbinë e mbajnë të kolonizuar apo Serbia është ajo që shqiptarët dhe Kosovën i ka gozhduar nën një sistem të tillë barbar dhe anticivilizues që nga viti 1878 ? -   Pra, serbët janë shkaktari dhe pasoja e të gjitha të këqiave, që ua kanë shkaktuar  shqiptarëve të Kosovës, përkatësisht të gjithë shqiptarëve të Shqipërisë Etnike, si dhe vendeve e popujve fqinjë të Ballkanit (kroatëve, myslimanëve, hungarezëve etj., duke i përthithur territoret e tyre, dhe duke ushtruar me shekuj gjenocid mbi ta). Prandaj,  analistët “dashamirë” të shqiptarëve të Kosovës,    duhet të revidojnë ndërrimin e tezave të tyre absurde dhe qëllimkëqia ndaj shqiptarëve të Kosovës, duke mbajtur parasysh faktin se kolonizatorët serbomalazezë vijnë në plan të parë, që të lujanë   potezin e parë në “lojën e shahut” të kërkimfaljes, e jo shqiptarët, sepse shqiptarët nuk  kanë asnjë borxh ndaj popujve fqinj të Ballkanit, por Serbia, Mali i Zi, Greqia dhe FYROM-i u kanë borxhe të pafalshme shqiptarëve dhe Shqipërisë Etnike. Kjo nuk është e diskutueshme as për letërsinë, as për filozofinë, as për poliikën zyrtare shqiptare. Shqiptarët e Kosovës-Shqipërisë Etnike nuk kanë asnjë arsye t’u kërkojnë falje as serbëve, as malazezëve e as grekëve, sepse nuk janë krijesa të tyre në kuptimin etnik, as territorial, por janë në truallin e tyre indigjen shqiptar, të cilin     kanë për detyrë dhe të drejtë morale dhe ligjore, që ta çlirojnë dhe ta mbrojnë me çdo kusht, dhe me të gjitha mjetet e lejueshme sipas ligjeve dhe   ligjshmërvie të së drejtës ndërkombëtare, duke përdorur ndër të tjera dhe të drejtën retorzive. 

      Së shtati,    nëse   teza e ndërruar   e kërkimfaljes së shpikur nga I.Kadarea, do të gjente terren të përshtatshëm të aplikimit të saj nga shqiptarët e Kosovës, atëherë, kjo, do të sillte në rend dite edhe kërkimfaljen e shqiptarëve në kuptim më të gjerë. Së këndejmi, sipas kësaj logjike iracionale,   edhe shqiptarët e Shqipërisë së sotme të cunguar, do të nevojitej t’u kërkonin falje “Gjeneralit   dhe ushtrisë së vdekur” italiane për   pushtimin e tyre gjenocidal të Shqipërisë më 1939. Në këtë vështrim, shtrohet pyetja racionale, dhe e pashmangshme, deri më sot, ka kërkuar falje publike Italia dhe italianët për të gjitha invazionet dhe krimet e derisotme gjenocidale ndaj   shqiptarëve dhe Shqipërisë? Sipas kësaj fraze konvencionale të I.Kadares (“lansimi raketor”   i kërkimfaljes shqiptare nuk mund të kuptohet ndryshe polikisht, as diplomatikisht veçse si vardisje oportuniste dhe   egotiste bishtit të së keqes universale të kancelarive diplomatike Evropës së moçme   karshi çështjes së pazgjidhur shqipytare në Ballkan),   edhe shqiptarët e Çamërisë (të cilët, si rrjedhim i gjenocidit dhe pastrimit etnik të Greqisë fashiste, sot mbi 300.000 mijë çamë ndodhen refugjatë në Shqipëri, me mijëra në Turqi, dhe vende të tjera të Evropës), duhet t’u kërkojnë falje grekëve, që i kanë djegur, pjekur, shpërngulur me gjenocd nga vatrat e tyre stërgjyshore, dhe kanë ngelur si “nomadë” e lypësarë nëpër botë,   sepse Çamërinë e tyre   ua ka tjetërsuar Greqia kolonialiste, e cila edhe sot është “pronë legale” e saj. Mirëpo, “s’ prish punë”, Greiqa edhe më tej do ta mbajë Çamërinë si plaçkë koloniale mbase   për këtë çështje askush se vret mendjen as   politika zyrtare e Shqipërisë, as Janullatosi grek, kryekishtari   i Kishës Ortodkëse Shqiptare, e as Ismail Kadarea, sepse   nuk guxojnë t’ia prishin “timin e duhanit”   Greqisë “demokratike”, e cila është e anëtare e BE-së, me shpresë se një ditë, do ta “demokratizojë” dhe “rajonalizojë”   edhe tërë Jugun e Shqipërisë sikurse Çamerinë?!   Ja, pra, për këto arsye dhe motive të Greqisë, dhe aleatëve të saj sllavë dhe prosllavë,  “paska   ardhur koha që ne shqiptarët,   të vetëdijësohemi, duke u rreshtuar në anën e së keqës universale, dhe   (pa një, pa dy)të   të startojmë me apologji   në favor të së keqës tradicionale historike të hollokaustit dhe kolonializmit serbosllav mbi shqiptarët. T’u kërkojmë falje kolektive , serbëve, malazezëve dhe grekëve, të cilët edhe sot na mbajnë nën kthetrat e tyre hegjemoniste dhe kolonialiste; të cilët kurrë deri më sot nuk kanë kërkuar falje as individuale as kolketive, edhe pse qe 200 vjet i shfrytëzojnë tokat   dhe pasurinë e shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike. Për më tepër, kërkimfalja shqiptare sipas tezës konvencionale dhe kompensuese të   Ismail Kadares, do të thotë që shqiptarët t’iu falënderohen pushtuesve dhe hegjemonëve të tyre sllavë, se   ata “paskanë të drejtë”   që edhe sot ta mbajnë nën sundimin e tyre kolonial gjysmën (50%) e tyre dhe të territorit   të Shqipërisë Etnike?! Në kuptimin e gjerë, teza e theksuar e I.Kadares, do të   krijonte një problem serioz dhe tejet paradoksal, pra, jo vetëm në rrafshin e   kombëtares shqiptare, por edhe në atë të ndërkombëtares, sepse edhe hebrenjtë e sakatosur dhe të përgjysmuar nga hollokausti i nazifashizmit hitlerian,   qenkanë të obliguar, “ t’iu kërkojnë falje” gjermanëve dhe Gjermanisë?!   Këto “dokërra naive” , pavarësisht nga përmbajtja e mesazhit të tyre në rastin konkret të shqiptarëve të Kosovës, nuk   i han asnjë nga pazaret e tregut të lirë dhe të integruar   evropian, as   të atij global botëror. “Produktet e këtilla” të kërkimfaljes së I.Kadares mund të plasohen vetëm në tregjet e varfëra dhe   toksikologjike të imperilaistëve serbosllavë në Ballkan (të cilat janë duke u mbajtur gjallë në saje të financimit dhe të shkëmbimit   të mjeteve dhe të kapitalit të kolaboracionizmit shqiptar si gjatë agresionit, ashtu edhe pas agresionit dhe gjenocidit të Serbisë   kundër shqiptarëve dhe Kosovës)   ,si dhe në ato të miqëve të tyre tradicionalë (Paris, Moskë etj.), politika zyrtare e të cilëve, zhvillimin e ngjarjeve të fundit në   Kosovë, e cilësoi në kontekstin negativ, identik me atë I.Kadares,   por me “një digresin të vogël”, Moska as Parizi zyrtar, nuk u   sugjeruan shqiptarëve të Kosovës, që  për “pastrimin etnik” të tyre dyditor, t’u kërkojnë “ndjesë” serbëve.

       Së teti,   ish-kancelari gjerman, Vili Brant   ka pasur arsye t’iu kërkonte falje publike hebrenjve, sepse Gjermania nazifashiste ishte vetë ajo, që kishte kryerë hollokaustin dhe të gjitha mizoritë mbi ta gjatë Luftës së Dytë Botërore. Mirëpo, shqiptarët e Kosovës, as të Shqipërisë Etnike, nuk   kanë qenë në Aleancën e Treshit (Gjermania, Japonia dhe Italia), as në aleancat militare, paramilitare, policore e mercenare të Serbisë së Slobodan Milosheviqt në kryerjen e tre gjenocideve   në Kroaci, në Bosnjë dhe në Kosovë gjatë dekadës së fundme të shekullit XX, por ishin viktimë e tyre. Në këtë rast, nuk mund të vihet kurrfarë shenje barazimi e trazirave dyditore (17 e 18 mars 2004) të shqiptarëve në Kosovë me terrorizmin gjenocidal dhjetëvjeçar të Serbisë së Slobodan Milosheviqit, as me pastrimet etnike dhe hollokaustin gjithserb me Kishën Ortodokëse Serbe në krye kundër shqiptarëve dhe Shqipërisë Etnike, duke filluar që nga viti 1876, kur zuri rrënjët e para patsrimi   etnik i shqiptarëve nga Kosova Lindore, dhe në periudhat mëpastajme historike, më 1878, 1912,1913, 1918, 1939, 1945, 1999. Prandaj,   e logjikshme, humane, kombëtare, e drejtë dhe objekltive, do të kishe qenë, që akti i kërkimfaljes, të fillonte nga   serbët dhe regjimet e tyre kriminele gjenocidale, sepse ato   mbajnë përgjegjësi historike, morlae dhe materiale për veprat barbare të shfarosjes së shqiptarëve dhe të pacifikimit të territoreeve të tyre etnike, e jo shqiptarët as të Kosovës, as të Shqipërisë Etnike. Po të veprohej   kështu mbrapsht, atëherë do të ndërrohej roli i viktimës dhe i xhelatit. Këtë strategji dhe taktikë të “tokës së djegur” antishqiptare, me shekuj e ka aplikuar propaganda, politika dhe diplomacia ushtarake e Serbisë së madhe (e mbështetur nga Rusia dhe Franca), natyrisht e prirur dhe e ndihmuar nga elaboratet dhe raportet shpifëse të Kishës Ortodokëse Serbe në kurriz të së vërtetës së shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike. 

     Fundja, ne edhe nuk kemi pse t’u kërkojmë   falje, sepse gjatë gjithë historisë së derisotme, ua kemi falur serbëve dhe malazezëve të gjjtha të këqiat dhe   veprat gjenocidale, që i kanë kryerë mbi   ne dhe Shqipërinë Etnke. Prandaj, sot, ka ardhur, që shqiptarët as të Kosovës, as të Shqipërisë Etnike, nuk   kanë pse t’iu kërkojnë falje kolonizatorëve dhe tiranisë serbosllave, sepse borxhi   historik-shekullor, është në anën   e së keqës së kolonializmit serbosllav, e jo në anën e të dëmtuarit-Shqipërisë Etnike paqësore. Historikisht dhe tradicionalisht, këtu qëndron keqkuptimi me serbët, sepse shqiptarët gjithmonë i kanë amnistuar nga krimet dhe gjenocdiet e tyre, të kryera   mbi kurrizin dhe tokën e tyre etnike. Pikërisht, për shkak të këtij gabimi historik, politik e shkencor të shqiptarëve, Serbia, Mali i Zi dhe Greqia, nuk   kanë hequr dorë asnjëherë nga pretndimet dhe pushtiemt e tyre territoriale të Shqipërisë Etnike. Fatkeqësisht, këtë e dëshmojnë sot Kosova, Kosova Lindore, Malësia e Madhe e Mbishkodrës, Ilirida dhe Çameria, të cilat edhe sot në fillimshekullin 21 e kanë statusin e pandryshuar kolonial serbosllav, që nga viti 1878. Këtu qëndron kuintesenca e problemit shqiptar në Ballkan,   shkëndiat përflakëse të së cilës u reflektuan edhe në ngjarjet e   fundit në Kosovë, e jo   në “fajin, as në përgjegjësinë” e shqiptarëve të Kosovës, siç ka deklaruar në mënyrë   shumë të nxehtë dhe në frymën e diplomacisë elastike frëngo-evropiane nga Parisi. Prandaj, sugjerimi i tij, që shqiptarët e Kosovës, t’iu kërkojnë falje serbëve (për çka t’iu kërkoj falje: për varresat masive të   viktimave shqiptarëve nga gjenocdi dhe hollokausti serb, të cilat “prehen” deri në Danub e Savë të Beogradit, numri i të cilave ende përfundimisht nuk dihet, dhe nuk ka arritur në Kosovë?!) është jashtë kohe, iracional dhe i papranueshëm   për shqiptarët e Kosovës, dhe për të gjithë shqiptarët liridashës dhe patriotë të vërtetë, që   e kanë në zemër   dhe shpirt interesin e përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror të   shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, pavarësisht nga sondazhet dhe sabotimet e traktativave të aleancave të ndryshme të diplomacisë evropiane a ndërkombëtare me parashenjë të mbështejes   së “Aleancës së Shenjtë” serbosllave.

       Shqiptarët për “lëshimet”   e tyre, do t’iu kërkojnë falje serbëve, malazezëve dhe grekëve, pasi ata t’ua kenë rikthyer territoret e tyre të kolonizuara dhe të copëtuara me dhunë dhe me gjenocid, në saje të favorizimit të   tyre nga ana e “realpolitikës” së dikurshme të Fuqive të Mëdha të Evropës. Shqiptarët e Kosovës-Shqipërisë Etnike, janë   duke duruar, dhe janë duke pritur (që nga viti 1878) që serbomalazezët dhe grekët në krye me kishën e tyre ortodokëse, të luajnë potezin e parë të kërkimfaljes shqiptarëve, duke iu rikthyer të dretën e tyre legjitime dhe lehale mbi tokat dhe pasurinë e tyre të luajtshme dhe të paluajtshme. Pra, ata janë në potez, ata duhet të sfidohen dhe të kushtëzohen me aktin e kërkimfaljes koleketive shqiptarëve. Ndryshe nuk ka asnjë kuptim të humbet kohë, as energji të debatohet në   temën e “kërkimfaljes”.  Fundja,   pa kthimin e territoreve shqiptare, kërkimfalja e serbëve, e malazezëve dhe e grekëve shqiptarëve, nuk do të kishte asnjë   domethënie , që do të ndikonte   pozitivisht në normalizimin e marrëdhënieve me shqiptarët në Ballkan. Klima e detantit midis   shqiptarëve dhe malazezëve e grekëve, do të arrihej në atë moment (së pari) me të fituar Kosova pavarësinë. Ndyrshe, akti i kërkimfaljes nga ana e serbosllavëve, do të ishte vetëm një përsëritje e “humorit të zi” të politikës dhe të propagandës së tyre    gjenocidale dhe neokolonialiste mbi Kosovën-Shqipërinë Etnike. 

     Ka edhe shumëçka të thuhet dhe të debatohet në këtë temë, mirëpo, unë po përfundoj me kaq, duke mos u pajtuar me asnjë vlerësim tendecioz, subjektiv dhe të njëanshëm ( pavarësisht se kush   qëndron pas tyre, qoftë si “biznismen”, politikan, si filozof, si jurist a diplomat). Gjithmonë, e vërteta duhet të shikohet në sy, pavarësisht nga interesat personale dhe   konvergjente   me   ato të politikës ditore qoftë në shkallë vendore a ndërkombëtare. Ndryshe, flasim dhe debatojmë për diçka tjetër, në   “stilin” utopik të Sen Simonit, se “Liria është pengesa kryesore për zhvillimin dhe përparimin e njerëzimit mbase ajo e rrezikon industrializimin dhe organizimin racional”) , që i është bërë zhvillimit të ngjarjeve të fundit në Kosovë.

---

E premte, 19 mars, 2004 ADEM DEMAÇI: ANALIZA TË FTOHTA MBI TEMA TË NXEHTA ZOTËRINJ MOS FAJSONI QYTETARËT! Zotërinj të institucioneve formale të Kosovës, zotërinj të UNMIK-t, zotërinj të regjimit të Beogradit, për erupcionin e pakontrolluar të mllefit e të dëshpërimit qytetar të Kosovës, ju jeni fajtorë e askush tjetër. Mos u mundoni t’i mjegulloni e t’i fshihni gjynahet tuaja. Mos u mundoni t’i gjeni kriminelët e fajtorët, për vdekjen e dhjetëra qytetarëve të pafajshëm, jashtë radhëve tuaja. Mos u mundoni t’i lani duart nga gjaku i qindra të plagosurve kosovarë me fraza bajate e demagogjike. Mos u mundoni zotërinj që, me qytetarët e Kosovës edhe më tutje të silleni si me dofarë kalamajsh, sepse ditën e djeshme ata dhanë provën e gjallë, të lame me gjak, se, tashmë, janë të pjekur dhe se nuk do t’i mashtroni më kurrë me dallavere e fjalë boshe. Ju, zotërinjtë e institucioneve formale të Kosovës, jeni fajtorët kryesorë për krejt vuajtjet, mjerimin e zhgënjimin e qytetarëve të Kosovës. Jeni fajtorë se, disa prej jush, nga interesa personale e mendjelehtësia, keni nënshkruar Marrëveshjen e Rambuje-Parisit me çka keni hequr dorë nga kryengritja çlirimtare; keni shkelur vullnetin për pavarësi të qytetarëve të shprehur me anën e Referendumit të shtatorit 1991; me dredhi e me mjete të palejueshme keni fshehur, para qytetarëve zemërbardhë të Kosovës, të vërtetën se Rezoluta 1244 e KS të OKB-së sanksionon sovranitetin e atëherë Jugosllavisë e tash të Unionit Mali i Zi-Serbi mbi Kosovën; jeni fajtorë zotërinj se keni marrë pjesë në hartimin e Kornizës Kalimtare Kushtetuese të Kosovës e cila të gjitha pushtetet thelbësore ia rezervon të Dërguarit special të OKB-së, kurse kosovarëve ju lehet vetëm pushteti i kontrolluar lokal; jeni fajtorë zotërinj sepse, ndonëse e keni ditur fare mirë se pushteti juaj i vërtetë ka për të qenë krejt formal dhe fort i kufizuar, ju, megjiatë, keni pranuar që, para qytetarëve naivë, të luani rolin sikur jeni pushteti vetë. Nuk do të kishte hapësirë për t’i rreshtuar të gjitha veprimet tuaja që ilustrojnë këtë të vërtetë për ju dhe për sjelljet tuaja. Por, qytetarët i mbajnë në mend të gjitha këto prandaj edhe pezmi e revolta e tyre erdhi e u rrit deri në “erupcionin vulkanik” qytetar. Ju, zotërinjtë e regjimit të Beogradit, jeni fajtorë që, për interesat tuaja momentale politike, po manipuloni në mënyrë të vrazhdë me qytetarët serbë të Kosovës duke rrezikuar interesat e tyre afatgjatë në Kosovë dhe duke rrezikuar edhe një herë, fort seriozisht, paqen në këto hapësiara; jeni fajtorë, zotërinj kuazidemokratë të Beogradit që, duke vazhduar me përpikmëri politikën hegjemoniste të Millosheviqit, po i fryni zjarrit të urrejtjes, të mosbesimit dhe të konflikteve midis shqiptarëve dhe të pakicave tjera të Kosovës, në njërën anë, e të pakicës serbe në anën tjetër; jeni fajtorë, zotërinjtë e Beogradit, sepse keni aktivizuar përsëri të gjithë mekanizmat e agjenturave terroriste serbe në Kosovë dhe, me vrasjet e shpërthimet tuaja të shpeshta, po mbillni tmerr e pasiguri gjithandej Kosovës; jeni fajtorë, zotërinj të Beogradit, sepse urrejtja e tërbuar tek pakica serbe kundër shqiptarëve dhe të tjerëve në Kosovë, të cilën e nxitët dhe po e nxitni me të gjitha mjetet e shumta që keni në dispozicion, më në fund, arriti që të bënte që të shpërthente erupcioni i pakontrolluar i qytetarëve kundër rrezikut të riokupimit ose të copëtimit të Kosovës. Do të duhej hapësirë fort e madhe për të ilustruar, për të numëruar e përshkruar të gjitha veprimet tuaja, në këtë frymë e në këtë drejtim, zotërinj kuazidemokratë të Beogradit. Ju, zotërinj të UNMIK-ut, miqët tanë nga të katër anët e botës, në krejt këtë punë, më së paku jeni fajtorë, sepse ju keni ardhur dhe këtë e keni thënë hapur, për të implementuar Rezolutën 1244 të KS si organ ekzekutiv i OKB-së. Mirëpo, as ju, zotërinj të nderuar, nuk jeni pa “gjynahe”. Në rolin tuaj, kinse ndërmjetësues në Kosovë, si shumë ashiqare po merrni anën e serbëve dhe madje edhe po identifikoheni me regjimin e Beogradit, i cili as s’ka qenë, as s’është demokrat. Ju, zotërinjë, jo vetëm që po i toleroni, por edhe po i përkrahni privilegjet e beneficionet e shumta në favor të pakicës serbe dhe të shtetit serb. Ju, zotërinj të UNMIK-ut, terë kohën, që nga 1999-ta, toleruat ndarjen e Mitrovicës, toleruat pushtetin paralel, duke deklaruar gjithë kohën se nuk duhet të tolerohen këto gjëra. Ju keni folur dhe po flisni sikur të ishit në njëfarë opozite e jo si forcë që keni pushtetin e plotë në Kosovë. Si mund të shpjegohet, bie fjala, që toleranca ndaj pakicës serbe të shkojë deri në atë shkallë, sa që tri ditë të zgjasë bllokada e rrugës më të rëndësishme në Kosovë? Plagosja e atij djalit të ri ishte një krim i pafalshëm, por megjithatë, nuk mund të tolerohet bllokada e krejt një shoqërie aq lehtë. Ku ishin këtu forcat e UNMIK-ut, ku ishin forcat e KFOR-it që të normalizonin gjendjen dhe të vazhdonin hetimet e nevjshme në rastin përkatës? Ose si është e mundur që toleranca e UNMIK-ut të jetë aq e madhe saqë çetnikët e vendosur në veri të Kosovës të marrin guximin që edhe qent t’i ndërsejnë kundër fëmijve shqiptarë. Si është e mundur që të insistohet në kthimin e serbëve të ikur nga Kosova, kurse të mos insistohet, të paktën në të njëjtën mënyrë edhe për kthimin e shqiptarëve të dëbuar nga shtëpitë e trojet e tyre nga Mitrovica e veriut? Të mos përmenden edhe shumë e shumë raste të kësaj natyre që ndodhën e po ndodhin gati përditë në pjesën veriore të Kosovës e të Mitrovicës. Me sjlljet dhe me praktikën tuaj, ju, zotërinjtë e shumtë të UNMIK-ut, po i kompromitoni në masë të tepruar sa s’bën parimet elementare të demokracisë dhe të humanizmit. Dhe këtë, në të gjitha fushat ku ju keni pasur çasje e, ju keni pasur e keni çasje në të gjitha fushat më të rëndësishme të jetës në Kosovë. E keqja më e madhe është se popullata e Kosovës e cila i ka pritur forcat e UNMIK-t e të NATO-s me shpresa të mëdha dhe me besim të madh, kurse tash, pas pesë vjetësh po zhgënjehet me mosefikasitetin total të këtyre miqëve tanë. Pa tjetër duhet të theksojmë me forcë se veprimet kriminale të disa individëve që lëshohen kundër ndërtesave fetare dhe kundër shtëpive shëndetësore e administrative, ose kundër vendbanimeve të popullatës serbe i qesin hije të keqe dhe të turpshme këtij rrebelimi të drejtë qytetar. Në fund, të themi se ky erupcion i pakontrolluar do të ndalet shumë shpejt, por kjo duhet të jetë një rast i mirë që faktorët ndërkombëtarë dhe ata të regjimit të Beogradit, ta rishikojnë edhe një herë pozicionimin e tyre lidhur me Kosovën duke pasur parasysh të drejtën për vetvendosje të qytetarëve të Kosovës, në mënyrë që të gjithë sa janë në Kosovë dhe rreth Kosovës të fitojnë dhe askush të mos humbë.

---

NUK ËSHTË HUMANE, DEMOKRATIKE AS LIGJORE MBAJTJA NË BURG E GAFURR ADILIT, PËR SHKAK TË BINDJEVE TË TIJ POLITIKE E KOMBËTARE SI SHPREHJE E RIBASHKIMIT DHE E ÇLIRIMIT ANTIKOLONIAL TË SHQIPTARËVE NË BALLKAN

                                          

                                      APEL VËLLAZËROR

 

                         PRESIDENTIT TË REPUBLIKËS SË

                               SHQIPËRISË, ALFRED MOISIU

                       I nderuar Zoti President, Alfred Moisiu

               www.president.al

       Me keqardhje morëm lajmin se më 1 korrik të këtij viti inspektorët e lartë të SHIK-ut në territorin e Republikës së Shqipërisë e kanë arrestuar dhe burgosur Gafurr Adilin, kryetarin e Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar/FBKSH/, me  pretekst se ai si “shtetas i huaj i ka shkelur ligjet dhe cenuar interesat” e Republikës së Shqipërisë.  Me gjithë respektin dhe besimin ndaj  autoriteteve dhe zëdhënësëve të Ministrisë së Punëve të Brendshme të Shqipërisë, ne konsiderojmë se një konstatim i këtillë i organeve përkatëse të policisë dhe të gjyqësisë hetuese të qeverisë shqiptare, është i ngutshëm, hipotetik dhe i paqëndrueshëm, për shkak se ne, qe më se tri dekada e kemi të njohur fare mirë personalitetin dhe veprën kombëtare patriotike të deritashme të vëllaut tonë, Gafurr Adilit. Ai mund të jetë i gjykuar në Tiranë, por assesi për kryerje të ndonjë “akti nacionalist” apo “racist”, si deklaron shtypi zyrtar i Tiranës (Korrieri, Shekulli dhe Gazeta Shqiptare). Për vepra “nacionaliste” të shpifura dhe të konstruktuara me paramendim, sikurse para 30-të viteve të shkuara, Gafurr Adilin, mirëfilli janë të gatshme ta gjykojnë me “burg të rëndë shumëvjeçar” vetëm gjykatat inkuizitore antishqiptare të Serbisë, të Malit të Zi dhe të FYROM-it, për shkak se këto “institucione të drejtësisë” gjithmonë në  ushtrimin e veprimtarisë së tyre procedurale dhe legjislative, idetë, luftën  dhe përpjekjet e çdo shqiptari për t’u çliruar  dhe shkëputur nga  tutela sundimit mizor kolonialist serbomadh, e kanë cilësuar “ligjërisht” si  “vepër penale me përmbajtje nacionaliste dhe raciste kundër interesave të  popujve sllavë, si dhe të shkatërrimit të Serbisë së Madhe(Jugosllavisë), me qëllim për t’iu bashkëngjitur territorialisht Shqipërisë”. Mirëpo, ipso facto gjyqet e tilla, të organizuara dhe të montuara kundër shqiptarëve, edhe pse nuk ishin me bazë ligjore, kishin për qëllim që përmes startegjisë së tyre të terrorit  dhe të frikësimit, t’i  detyronin të gjitha  gjeneratat e patriotëve shqiptarë, që ata t’i braktisnin idelain dhe aspiratat shekullore për liri dhe pavarësi të tokave të tyre stërgjyshore, por fatbardhësisht që nga viti 1912 e deri më sot, një strategji e këtillë e asimilimit dhe e shfarosjes së shqiptarëve në Kosovë dhe në trojet e tjera të Shqipërisë Etnike, kurrë nuk arriti të bëhet realitet i “arkitekturës” hegjemonsite të Serbisë së Madhe.Duke  konsideruar se Gafurr Adili është arrestuar dhe burgosur pa të drejtë, për shkak të bindjes, të përcaktimit dhe të veprimtarisë së tij ideopolitike dhe kombëtare në favor të mbrojtjes së  ekzistencës dhe të interesave vitale të popullit shqiptar, të kolonizuar dhe të shtypur nga sundimi i egër kolonialist serbosllav, ne si  intelektualë shqiptarë dhe veprimtarë të shkencës dhe të kulturës kombëtare shqiptare dhe të asaj  ndërkombëtare, gjithashtu, të përcaktuar dhe të vendosur për të mbrojtur sine qua non të drejtën historike dhe  interesin  e përgjithshëm  të kombit dhe të shtetit shqiptar brenda kufijve të tij etnikë, e ndjejmë si detyrim moral, kombëtar dhe atdhetar që t’iu drejtohemi me këtë apel vëllazëror dhe shqiptar (i cili nuk prejudikon në asnjë mënyrë ndonjë element shprehës të gjuhës së komunikimit të panatyrshëm, që do të cenonte integritetin e personalitetit të Juaj si njeri dhe si institucionin shtetëror), që ta lironi nga burgu i Tiranës, Gafurr Adilin, kryetarin e Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar(FBKSH), sepse dyshojmë që motivet e arrestimit dhe të burgosjes së tij kanë thjesht karakter politik dhe propagandistik, të gatuara, të përgatitura dhe të “importuara” në Shqipëri nga “kuzhinat”  e burgjeve  famëkeqe serbosllave të Idrizovës, të Nishit, të Pozharevcit, të Sremska Mitrovicës, të Velika Gradishkës, të Goli Otokut, të Padinska Skelës, të Beogradit etj., këtu e 20 vjet më parë në ish-Jugosllavinë-Serbinë e Madhe të Titos, përkatësisht të Slobodan Milosheviqit. Mirëpo, qeveria shqiptare  (me gjithë aktin e ngutshëm  të arrestimit dhe të burgosjes së Gafurr Adilit), nuk do të duhej të binte nën ndikimin dhe gënjeshtrat e fabrikuara dhe të trilluara të shërbimeve policore sekrete, si dhe të   gjykatave politike-policore  të Unionit të SMZ-së dhe të FYROM-it (për t’i riburgosur dhe për t’i rigjykuar shqiptarët sikurse Gafurr Adilin për “nxitje të urrjetjes ndërnacionale”, siç e rëndojnë atë  akuzat e dosjeve të tij të mëparshme të zeza, të montuara nga shërbimet sekrete policore dhe  nga gjyqet politike të regjimeve paraprake  nacionaliste serbosllave), në saje të së cilave  plot 5o vjet burgjet e tyre kanë qenë të “banuara” vetëm me të burgosur shqiptarë të pambrojtur nga askush, ndër të cilët edhe Gafurr Adili që nga mosha rinore, si nxënës i shkollës së mesme në “Republikën Socialiste të Maqedonisë” dhe, si studnet i Universitetit të Kosovës, e më pas i përndjekur nga fallangat e ndryshme  policore dhe ushtarake (udba dhe kos etj.) serbosllave dhe kolaboracionsite edhe nëpër shtete të ndryshme të Evropës. Sa kanë qenë “me bazë ligjore” akuzat dhe dënimet individuale dhe  kolektive kundër shqiptarëve në  “temën e përndezjes së urrjetjes ndërnacionale dhe të prishjes së bashkim-vëllazërimit”, fatkeqësisht këtë  e vërtetoi preludi i ushtrimit të gjenocidit dhe të reprezalieve serbomalazeze mbi shqiptarët dhe Kosovën, i cili e tronditi dhe e shokoi tërë botën, si dhe vetë Shqipërinë, e cila brenda pesëmujorit të parë të vitit 1999, qe vërshuar nga afro 800.000  mijë “refugjatë” shqiptarë nga Kosova. Pra, së fundi, hollokausti serbomadh dhe djegia e Kosovës më 1998-1999, e vërtetuan para opinionit të brendshëm ballkanik dhe atij ndërkombëtar se në cilën anë ishte “ mbarësuar” pothuajse më se një shekull nacionalshovinizmi dhe urrjetja brutale racore, ajo ishte ana serbonalazeze, e jo ana  shqiptare. Historikisht është provuar se as në formën doktrinare, as në atë  praktike nuk ka qenë i njohur fenomeni i nacionalizmit dhe i racizmit   shqiptar. Duke vlerësuar se veprimtaria e deritashme politike dhe kombëtare  e Gafurr Adilit ishte në përputhje të plotë me shprehjen objektive dhe të ligjshme të kërkesës historiko-politike për ribashkimin e kombit shqiptar dhe të çlirimit antikolonial të territoreve të Shqipërisë Etnike, të cilat edhe sot (për shkak të subjektivitetit dhe njëanshmërisë së drejtësisë së Evropës së civilizuar, si dhe për arsye të inferioritetit të politikës shqiptare ) në fillimshekullin XXI, gjenden nën sistemin e kolonializmit klasik të Serbisë, të Malit të Zi, të FYROM-it dhe të  Greqisë. Lufta programore dhe përpjekjet politike paqësore të Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar(FBKSH), të udhëhequr nga kryeatri i saj, Gafurr Adili kanë për qëllim dhe synim të fundit zgjimin e ndjenjës dhe të përgjegjësisë gjithëkombëtare shqiptare si parim dhe vlerë kulmore të ribashkimit dhe të rezistencës antikoloniale çlirimtare kombëtare për t’i shkëputur përgjithmonë vargonjtë e tiranisë së përgjakshme koloniale serbosllave, dhe për ta përmbysur verdiktin e imperializmit serbomadh të viteve 1912-1913; 1915-1919-1920; 1939-1945; 1945-1999, i cili pa të drejtë ra mbi kurrizin e gjithë popullit shqiptar, dhe pati për pasojë tragjike copëtimin dhe grabitjen e tokave  të tyre indigjene të Shqipërisë Etnike. Prandaj, konsiderojmë se, përpjekjet politike e paqësore për çlirim dhe pavarësi të popullit dhe të territorit etnik shqiptar, të kolonizuar nga shtetet kolonialiste sllave, të cilat hëpërhë janë duke u zhvilluar në kuadrin e Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar nën drejtimin e Gafurr Adilit dhe bashkëmendimtarëve dhe bashkëveprimtarëve të tij, moralisht dhe ligjërisht nuk mund të jenë objekt arrestimesh, burgosjesh apo denoncimesh (sikurse në rastin konkret që kanë vepruar përfaqësuesit e SHIK-ut  me arrestimin dhe brugosjen e veprimtarit dhe udhëheqësit politik, Gafurr Adili), sepse janë në harmoni të plotë me parimet dhe  me dispozitat e Kushtetutës së Shqipërisë,  edhe me ato të Kartës së Kombeve të Bashkuara në të cilat është e sanksionuar e drejta e vetëvendosjes së popujve dhe e vendeve të kolonizuara në mbarë botën. Së këndejmi, kjo e drejtë dhe kërkesë e ligjshme nuk mund t’i mohohet vetëm popullit të kolonizuar shqiptar dhe territorit të tij etnik, të copëtuar nga  katër shtete kolonialiste sllave në Ballkan.

 

      I nderuar Zoti President, Moisiu

Jemi të vetëdijshëm për të gjitha kushtet dhe rrethanat në të cilat ndodhen sot Shqipëria dhe të gjithë shqiptarët në Ballkan në ndërthurjen dramatike të proceseve dhe të reformave ekonomiko-shoqërore dhe demokratike, që imponojnë  dialektikën e ndërvarësisë së bashkëpunimit dhe të bashkëveprimit  të faktorëve subjektivë dhe objektivë të politikës së brendshme dhe diplomacisë shqiptare me faktorët e jashtëm të politikës së bashkësisë ndërkombëtare. Mirëpo, me gjithë respektimin dhe vlerësimin pozitiv të krijimit të marrëdhënieve dhe të realiteteve të reja ekonomiko-shqoërore,  multietnike, integruese, politike e demokratike si në kuadrin e Paktit të Stabilitetit të Shteteve të Evropës Juglindore, ashtu edhe në Ballkan, ne që nuk merremi me politikë, por me veprimtari shkencore, nuk kemi asnjë të drejtë morale, njerëzore, kombëtare as profesionalee, që ta murkullojmë dhe ta heshtim të vërtetën historike mbi çështjen e pazgjidhur koloniale shqiptare në Ballkan, për hir të ndonjë interesi të ngushtë personal, grupor, ideologjik ose partiak të politikës ditore qoftë të brendshme apo të jashtme.Edhe pse me vite të tëra jemi në shënjestër dhe nën trysninë e survejimin  permanent të qarqeve të ndryshme virulente dhe agresive të agjentëve dhe të agjenturave të imperialistëve  serbosllavë në Ballkan, ne si veprimtarë të shkencës dhe të kulturës shqiptare, nuk mund të heqim dorë “vullnetarisht” nga ndriçimi i gjithanshëm politik dhe shkencor i kërkesës racionale dhe të qëndrueshme mbi historinë, drejtësinë dhe parimin kombëtar etnik dhe territorial të shqiptarëve  në Ballkan.Edhe pse në këtë vështrim (për hir të intrigave, mashtrimeve, përfitimeve personale materiale dhe të teorive e praktikave të ndryshme të komplotit, të cilat janë mjetet dhe instrumnetet më oprecionalizuese të koniunkturave politike dhe diplomatike antishqiptare në funksion të shkatërrimit dhe të denigrimit të vlerave individuale dhe kolektive kombëtare shqiptare) reflektohen sfida dhe tendenca, që t’i sofistikojnë dhe kontestojnë prirjet dhe angazhimin tonë politik, kombëtar dhe shkencor në sensibilizimin  dhe në mbrojtjen e kërkesës për ribashkim dhe çlirim kombëtar antikolonial, që rezulton nga objektivat dhe interesat prioritare strategjike të Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar(FBKSH), ne nuk do t’u nënshtrohemi as nuk do t’u bindemi verbërazi egocentrizmit  dhe egoizmit  të tyre antishqiptar dhe, asnjë presioni tjetër të politikës propagandistike të shovinizmit serbosllav ballkanik dhe të aleancave  të tij mbrojtëse, që kanë për qëllim afatgjatë ta përvetësojnë politikën dhe shkencën shqiptare në favor të interesave  të mbrojtjes së sovranitetit kolonialist dhe imperialist  të Serbisë dhe të Malit të Zi në Ballkan, por me ndjenjën e përgjegjësisë më të lartë për fatin e ribashkimit të gjithë kombit dhe atdheut shqiptar, nuk do të kursejmë asgjë prej vetes, që vazhdimisht të kontribuojmë në mbështetjen dhe në avancimin e politikës shqiptare, që çon drejt hapjes së shtigjeve të reja në krijimin e marrëdhënieve paqësore me vendet e tjera si në rajonin ballkanik, ashtu edhe në atë evropian.Pavarësisht nga ambiciet e sëmundjes së liderizmit dhe të  “metodologjisë bashkërenduese” të politikave paranoide, simpliste dhe antishkencore, prapa të cilave fshihen qëndrime antishqiptare të bartësve të tyre, ne si veprimtarë të shkencës mbjamë përgjegjësi morale dhe kombëtare, që popullit t’ia tregojmë të vërtetën se përpjekjet, sakrificat, lufta dhe atdhedaushira e bijëve dhe e bijave të tij më të mirë, si dhe kërkesa e tyre për ribashkim dhe për t’u çliruar nga zgjedha shekullore e kolinializmit serbosllav (për të cilat ideale dhe qëllime të larta atdhetare lufton dhe vepron pakompromis, edhe Gafurr Adili, këtu e njëzet vite më parë, për çka, pa të drejtë është arrestuar, burgosur dhe ekziston rreziku të denocohet nga regjimet totalitare kolonialiste serbosllave, vetëm pse ishte shqiptar, vetëm pse kërkonte liri, mëvetësi dhe shpëtim për popullin e kolonizuar shqiptar nga thundra e huaj barbare sllave. Është për t’u habitur dhe për të mos i besuar vetëvetes se për motive të këtilla çlirimtare kombëtare, Gafurr Adili, kryetari i FBKSH-së, më 1 korrik, 2003, është arrestuar dhe burgosur “gabimisht” edhe nga SHIK-u i pushtetit të sotëm demokratik të Republikës së Shqipërisë) është  e drejtë e moralshme dhe e  obligueshme, si dhe tërësisht e justifikueshme me ligjet dhe me  ligjshmëritë e së drejtës ndërkombëtare dhe të rendit të ri juridik pozitiv ndërkombëtar.Pavarësisht nga pesha e torturave, e vrasjeve, e burgosjeve dhe e gjenocideve koherente sistematike dhe të institucionalizuara mbi qenien gjithëkombëtare shqiptare në shekuj, si dhe nga “trajtesat politike”  me përmbajtje dhe vlerësime të sipërfaqsishme, tendencioze, të pathemelta, aprioristike, antihistorike dhe antishknecore (në dritën e zymtë të  modernës së sotme ekspansioniste dhe kolonialiste), ne si intelektualë shqiptarë me bindje dhe me besim të palëkundshëm ndaj interesit nacional gjithëkombëtar shqiptar, nuk do të abstenojmë, as nuk do të devijojmë për asnjë milimetër nga sensibilizimi dhe mbrojtja e idesë dhe e konceptit të politikës strategjike shqiptare për çlirimin antikolonial të Kosovës, si dhe të gjitha trojeve të tjera shqiptare, të kolonizuara dhe të copëtuara nga shtetet kolonilaiste sllave në Ballkan, edhe pse jemi të vetëdijshëm se kjo aspiratë dhe imperativ ynë shekullor nuk mund të bëhet “brenda natës”, mirëpo, ne ia kemi borxh popullit, që dot mos ta heshtim problemin kolonial të 50% të shqiptarëve dhe të Shqipërisë së kolonizuar nga shtetet fqinje sllave(Serbia, Mali i Zi, FRYM-i dhe Greqia) ballkanike, sepse ndryshe, brezat e rinj të sotëm, edhe ata, që do vijnë pas nesh, me të drejtë do na gjykonin dhe mallkonin, nëse ne, nuk do të arrinim që, shkencërisht atyre t’ua lëmë amanet hartën e kufijve etnikë dhe gjeopolitikë të Shqipërisë Etnike. Vetëm në këtë mënyrë ata do të jenë në gjendje, që t’i përballojnë gënjeshtrat, përrallat dhe mitet e historiografisë falsifikatore dhe të politikës religjioze të Kishës Ortodokse Serbe, se janë në truallin e tyre etnik shqiptar, e jo kursesi në “zemrën” dhe “djepin” e territorit të huaj serbosllav, siç pohojnë pa turp “mantijat e zeza”, duke i ndërruar, me shekuj, e edhe sot  tezat nacionalshoviniste dhe imperialiste të Serbisë së Madhe.Konsiderojmë se për pozitën e sotme tragjike të kombit shqiptar të kolonializuar dhe të copëtuar në Ballkan, përgjegjësinë më të madhe e mbajnë forcat udhëheqëse politike në pushtet dhe vetë inteligjencia  shqiptare, që në forma, dhe për shkaqe të pakuptueshme, e heshtë çështjen e ribashkimit dhe të çlirimit antikolonial si të Kosovës, ashtu edhe të rajoneve të tjera, që historikisht i përkasin tërësisë territoriale të Shqipërisë Etnikie.Ne vlerësojmë se është potez i gabuar dhe i papërmirësueshëm politik, nëse para bashkësisë ndërkombëtare pranojmë se, çështja e Kosovës dhe e viseve të tjera shqiptare është  “çështje ndërnacionale” kontestuese, e jo çështje e pazgjidhur koloniale shqiptare në relacionet ballkanike. Natyrisht, se prioritet parësor strategjik dhe politik duhet të ketë zgjidhja e problemit kolonial të Kosovës.

 

         I nderuar Zoti President, Mosiu

Ne konsiderojmë se, përpjekjet tona në fushën e shkencës dhe të politikës shqiptare dhe të asaj  ndërkombëtare, që të mos e heshtim porblemin e pazgjidhur kolonial shqiptar në Ballkan, as historikisht, as politikisht, e as diplomatikisht nuk  meritojnë  të apostrofohen si “tendencë”  apo “prirje skajshmërie”, që sipas logjikës së molepsur të profiterëve të politikës kombëtare shqiptare, ka për qëllim “destabilizimin” e paqes dhe të sigurisë në rajon. Përkundrazi, përpjekjet tona të pareshtuara janë në funksion të bashkëpunimit të ndërsjellë  dhe të krijimit të klimës së favorshme  të detantit paqësor, të thellimit të masave të sigurisë dhe të mirëbesimit politik në Ballkan, por jo assesi, duke i izoluar shqiptarët e kolonizuar si “tepricë minoritare” nëpër rezervatet latifundiste koloniale të Serbisë, të Malit të Zi, të FYROM-it dhe të Greqisë, sepse kjo do të ishte e pamoralshme dhe e papranueshme edhe për vlerat fundamentale universale të rendit të ri botëror (liria, siguria, rendi, drejtësia, paqja dhe mirëqenia) edhe për shkencën e  së drejtës ndërkombëtare dhe të marrëdhënieve politike ndërkonbëtare.Edhe kërkesa e shqiptarëve  për vetëvendosje dhe ribashkim duhet kuptuar drejt, sepse është e njëllojtë për nga përmbajtja dhe karakteri i saj, sikurse edhe kërkesa historikisht e drejtë e gjermanëve, të cilët pas përfundimit të “kaptinës 50-vjeçare” të luftës së ftohtë, përkatësisht pas shembjes së ish-BRSS-së(1989), arritën të ribashkohen në një shtet të vetëm në Evropë. Ribashkimi i Gjermanisë i përgënjeshtroi   praktikisht të gjitha  “analizat vlerësiuese” spekuluese dhe tendencioze të politikave me prirje antigjermane, sepse ky proces ndikoi pozitivisht në thellimin e bashkëpunimit ekonomiko-politik e ushtarak evropian, si dhe në  stabilitetin e ruajtjes së paqes dhe të sigurisë së tërë Evropës. Në këtë kontekst, duhet të shikohet dhe trajtohet edhe kërkesa historike e shqiptarëve për ribashkim në një shtet etnik shqiptar në Ballkan, i cili do të jetë faktori kryesor për rujatjen e ekulibrit të paqes dhe të sigurisë, jo vetëm në dimensione rajonale, por edhe më gjerë.Prandaj, ne konsiderojmë se shtruarja e kërkesës për çlirim antikolonial sllav dhe për ribashkimin gjithëkombëtar nuk mund të cilësohet se ka karakter “nacionalist” ose “regresiv”  apo “destabilizues” as për politikën shqiptare, as për manovrimin e saj diplomatik në rajon,  dhe më gjerë në marrëdhëniet ndërkombëtare, por është  “temë” historiko-pilitike, që kërkon qasje dhe zgjidhje objektive si nga politikat shqiptare në pushtet, ashtu edhe nga diplomacia dhe politika e jashtme  e BE-së, të sanksionuara në agjendat  integruese, ekonomike, demokratike dhe  paqësore për popujt dhe shtetet e Evropës Juglindore.I nderuar Zoti President, Moisiu Sa më sipër, po iu drejtohemi me kënaqësi të veçantë dhe me shpresa të pathyera, se do të merrni parasysh konsideratat tona, që kanë të bëjnë me  aktualizimin, me trajtimin dhe me mbrojtjen e drejtpërdrejtë të çështjeve jetike kombëtare, politike dhe territoriale të shqiptarëve në Ballkan. Ju lutemi që për këto çështje madhore, që përcaktojnë fatin historik të kombit dhe të atdheut shqiptar,  t’i merrni të gjitha masat përkatëse për shpëtimin e tyre. “SOT ËSHTË DITA E FUNDME. SOT A KURRË. KOMBI PRET PREJ JUSH KËTË AKT PATRIOTIZME DHE URTËSIE POLITIKE. KOMBI PRET PREJ JUSH TË BËNI DETYRËN ME DORËN NË ZEMËR PËR TË MIRËN E ATDHEUT”.(Fan Stilian Noli).S’ka dyshim se, kështu, njëkohësisht do të përmbushnit edhe këtë amanet të pavdekshëm të Fan S. Nolit (erudit dhe figurë e shquar poliedrike e kulturës, e letërsisë dhe e shkencës kombëtare shqiptare), patriotit dhe luftëtarit të pakompromis në mbrojtjen dhe shpëtimin e qenies shqiptare dhe të vlerave të përgjithshme historike, politike dhe kombëtare të Shqipërisë Etnike.Gjithashtu, po të ishte gjallë i ndjeri, Fan Noli ynë i madh, do t’i bashkëngjitej edhe  kësaj kërkese tonë historike dhe vëllazërore shqiptare, drejtuar Presidentit tonë të dashur dhe të lartnderuar, Alfred Moisiut për lirimin nga burgu të Gafurr Adilit (kryetarit të Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar, i cili për motive politike kombëtare shqiptare, po mbahet ende në burgun hetues të Tiranës), në mënyrë që të mos përsëritet më kurrë ndër shqiptarë historia e recidivave(pavarësisht nga përcaktimet ideologjiko-politike dhe partiake) dhe e plagëve të hidhura të vëllavrasjes dhe përçarjes brendashqiptare, si dikur: “... Nëno moj, mbaj zi për vëllanë, me tre plumba na e vranë, na e vranë dhe na e shanë, na i thanë trathëtor...”. Ka ardhur koha e fundit, që nga pësimet e derisotme, të nxjerrim mësime, të bashkohemi nën një flamur të përbashkët të rezistencës dhe të përparimit të përgjithshëm ekonomik, kulturor, politik, demokratik kombëtar dhe, duke menduar esëll  dhe, duke  punuar më shumë për vetëveten sesa për promovimin e  interesave të huaja në kurriz të së drejtës së vetëvendosjes dhe të pavarësisë së Kosovës-Shqipërisë Etnike. Të gjithë shqiptarët që krijojnë, veprojnë dhe flijojnë për shkëputjen e zinxhirëve të sundimit barbar kolonialë serbosllavë (sikurse Gafurr Adili dhe të tjerë) nga asnjë “politikë e moderuar, e hollë dhe elastike” qoftë ajo edhe “më e moderuara në botë”, që nënkupton nënshtrimin kapitullues ekonomik, politik dhe kombëtar të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike nën suzerenitetin kolonial serbosllav në Ballkan (siç nënvizonte dikur me të drejtë edhe revolucionari dhe demokrati patriot shqiptar, Avni Rrustemi), nuk duhet të arrestohen, të keqtrajtohen dhe të burgosen nga qeveria shqiptare e Tiranës, sepse ata janë direkt dhe indirekt në shërbim të mbrojtjes së saj, dhe të interesave vitale kombëtare të gjithë Shqipërisë Etnike. Ata nuk janë “elementë turbulentë-destabilizues”, as armiqë të shqiptarëve dhe të Shqipërisë, por janë bijët dhe ushtarët më të mirë dhe më besnikë në pararojë të përhershme të saj. Për më tepër, ata nuk  janë të prirur të urrejnë, as nuk e luftojnë asnjë popull, asnjë racë dhe, asnjë religjion në Ballkan, as në Evropë, as në botë, që nuk ua ka zënë diellin e pavarësisë dhe  të lirisë së tyre, por moralisht dhe ligjërisht kanë të drejtë dhe për detyrë t’i urrjenë dhe t’i luftojnë  të gjitha ato regjime e sisteme kolonialiste dhe imperialiste sllave dhe të huaja, që me se një shekull janë duke i mbajtur “pengjë” me dhunë, me terror dhe me gjenocid nën “ombrellën” e tyre vasale kolonialiste dhe neokolonialiste. Këtë status kolonial të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, nuk ka kulturë, nuk ka demokraci,  as nuk ekziston  civilzim në botë, as rend dhe drejtësi ndërkombëtare, që do të mund ta jusitifkonte si të drejtë dhe, të pranueshëm për shqiptarët dhe për politikën demokratike zyrtare shqiptare në Ballkan.
I nderuar Zoti President, Moisiu
Ju falenderojmë për mirëkuptimin dhe për  kohën e çmueshme, që do ta harxhoni në shqyrtimin e këtij apeli vëllazëror qëllimmirë, që është në funksion jo vetëm të lirimit nga burgu të veprimtarit tonë Gafurr Adili, por të gjithë kauzës së shenjtë dhe madhore kombëtare shqiptare-ribashkimit të Shqipërisë Etnike.
Me nderime dhe respekt të posaçëm vëllazëror dhe atdhetar,

 

      Prof.Dr. Mehdi Hyseni (mehdi_hyseni@hotmail.com)

      Prof.Dr.Nehat Sadiku ( urska.meglic@guest.arnes.si)

 

      Boston – Lubjanë, më 7 korrik, 2003

---

LETËR E HAPUR

 

KRYETARIT TË REPUBLIKËS SË SHQIPËRISË, ALFRED MOISIU,

KRYEMINISTRIT TË QEVERISË SË REPUBLIKËS  SË SHQIPËRISË,

FATOS NANO,

KRYETARIT TË KUVENDIT TË REPUBLIKËS SË SHQIPËRISË, SERVET PËLLUMBI

 

TË NDERUAR SHTETARË TË SHQIPËRISË DEMOKRATIKE,

 

Kërkesë për lirimin me procedurë të shkurtër të Gafurr Adilit,

Kryetar i Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar(FBKSH)

 

I nisur nga bindja dhe besimi i thellë se, Programi strategjik kombëtar dhe politik i Frontit për Bashkimin Kombëtar Çlirimtar(FBKSH) dhe i strukturës së tij ushtarake të Armatës Kombëtare Shqiptare(AKSH), është në funksion të drejtpërdrejtë të  mbrojtjes së interesit të përgjithshëm kombëtar shqiptar brenda kujfijve të të gjitha teritoreve të Shqipërisë Etnike, si dhe në përputhje të plotë me Kushtetutën e sotme të Shqipërisë demokratike, ku në preambulën e saj thuhet: “ Ne, populli i Shqipërisë, krenar dhe i vetëdijshëm për historinë tonë..., me aspiratën shekullore të popullit shqiptar për identitetin dhe bashkimin kombëtar,...”(Kushtetuta e Republikës së Shqipërisë, Tiranë, 2002, f.5), po iu drejtohem me lutje vëllazërore dhe shqiptare, që të përdorëni  autoritetin, kompetencat dhe autorizimet e Juaja ligjore dhe kushtetuese për ta liruar me procedurë të shkurtër nga burgu i hetuesisë, Gafurr Adilin, Kryeatar i Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar(FBKSH).

    Iu vëmë në dijeni se, Gafurr Adili është arrestuar më 1 qershor, 2003 nga organet e Ministrisë së Rendit Publik të Shqipërisë, me motivacion se ka hyrë  brenda kufirit shqiptar në mënyrë jo të ligjshme, dhe se është njëri nga organizatorët kryesorë të AKSH-së, “që nxit urrejtje ndërracore dhe ndëretnike etj.”. Kjo akuzë, dhe akuzat e tjera, që i janë bërë Kryetarit të FBKSH-së, Gafurr Adilit janë të atribuara, të paqëndrueshme, dhe nuk kanë kurrfarë baze ligjore dhe kushtetuese të rendit dhe të drejtësisë shqiptare, që ai të ndiqet si person i dyshuar dhe të  mbahet në burgun hetues të Tiranës, sepse as de facto, as de jure nuk ka kryerë kurrfarë vepre kundërvajtëse ose penale, që ka rrezikuar jetën, pasurinë, lëvizjen  apo sigurinë e qytetarëve apo tërësinë territoriale të Republikës së Shqipërisë.

    Iu rikujtojmë se, arrestimi dhe burgosja e kryeliderit të FBKSH-së, Gafurr Adili nga ana organeve të Ministrisë së Punëve të Brendshme të Shqipërisë në asnjë aspekt nuk përbën akt antiligjor as antijuridik, sipas të cilit do të cenoheshin interesat e brendshme apo të jashtme të Republikës së Shqipërisë, por thjesht ka karakter dhe  prapavijë politike “të padeshifruar”, që bie ndesh si me qëllimet dhe me  interesat e politikës së brendshme, ashtu edhe asaj të jashtme të Shqipërisë.

    Iu rikujtojmë se, arrestimi dhe burgosja e Gafurr Adilit, është në kundërshtim edhe me normat dhe me  rregullat e konventave dhe traktateve ndërkombëtare për mbrojtjen e të drejtave dhe lirive  themelore të njeriut. Duke qenë se ju si shtet, e quani “shtetas të huaj” Gafurr Adilin (gjë që unë, nuk pajtohem me një kualifikim të tillë, sepse Gafurr Adili mbi asnjë bazë nuk është “apatrid” i huaj, por shtetas me të drejta të plota si çdo shqiptar tjetër i Shqipërisë Etnike. Natyrisht, këtë të drejtë iu ia keni mohuar Gafurrit, por gabimisht dhe antiligjërisht, sepse Gafurr Adili, as unë, tjetër shtet, as  shtetësi  nuk kemi, përpos të Shqipërisë Nënë. Për këtë gabim të pafalshëm, nuk po iu mallkoj me thënien popullore kosovare: Zoti i marroftë, por Zoti iu pruftë në mend, se qe 13 vjet, kinse në një sistem demokratik, mjerisht nuk jeni as në tokë, as në qiell, por jeni duke “notuar, kush nga po iu fishkëllon”, e fatkeqësisht shtetasit e juaj i keni shndërruar në gjësende, në nomadë dhe në apatridë të njëmendtë), keni bërë shkelje flagrante të rregullave të së drejtës ndërkombëtare, sepse, në vend që shteti juaj, ta marrë në mbrojtje si shtetas të huaj (due diligence), ju e keni arrestuar, dhe burgosur pa pasur kurrfarë të drejte, as argumenti valid, edhe pse keni dyshuar (dhe paraprakisht, me paramendim, dhe me rekomandime të agjenturave të huaja sllave dhe shqiptare) që ai është “persona non grata”, organet policore të shtetit të juaj kanë qenë, të detyruara, që Gafurr Adilit t’ia shkurtojnë të drejtën e lejeqëndrimit në territorin e Shqipërisë, ashtu siç kanë vepruar herën e parë (në tetor të vitit 2002) në Aeroportin e Rinasit. Pra, pavarësisht nga bazueshmëria ligjore si të rastit paraprak, ashtu edhe të 1 korrikut, 2003, sikur çdo shtet tjetër, Shqipëria ka pasur të drejtë që Gafurr Adilin ta rikthejë prapa në Zvicër, shtetas i së cilës është qe më se 15 vjet, e jo ta arrestojë dhe ta burgosë në “stilin” e paramilitarëve të çetnikëve të Vojislav Sheshelit dhe të Arkanit, siç vepronin me shqiptarët në Kosovë gjatë luftës dhe agresionit serboçetnik(1997-1999).

    Iu rikujtojmë se, sjellja brutale dhe qëndrimi neurotik i organeve dhe i politikës së juaj ndëshkuese si ndaj kryeatrit të FBKSH-së, Gafurr Adilit, ashtu  edhe veprimtarëve të tjerë të AKSH-së, është në kundërshtim me Kushtetutën e Shqipërisë dhe me ligjet ndërkombëtare të Lëvizjeve çlirimtare kombëtare (siç janë FBKSH-ja dhe AKSH-ja), të cilat e luftojnë kolonializmin e huaj, sikurse në rastin tonë konkret që janë FBKSH dhe AKSH, të cilat politkisht dhe ushtarakisht e luftojnë, dhe do ta luftojnë çdo kolonializëm serbosllav dhe të huaj nga tokat e veta autoktone, që gjenden brenda kufijve gjeografikë-natyrorë të Shqipërisë Etnike. Këtë luftë të strategjisë politike dhe kombëtare të FBKSH-së dhe të AKSH-së kundër armiqëve të pandreqshëm kolonialistë serbosllavë, Shqipëria e Alfed Moisiut dhe e Fatos Nanos (iu pëlqeu nuk iu pëlqeu) është detyrueshme ta mbështet me mjete diplomatike dhe me analizë të fundit edhe me forcë ushtarake, sepse çështja e revolucionit antikolonial të FBKSH-së dhe të AKSH-së, nuk është e drejtë dhe detyrë “e rezervuar” vetëm për këto të dy struktura politiko-ushtarake, por, para së gjithash është e drejtë dhe detyrë mbi detyra e Republikës së Shqipërisë, sepse gjysma e trupit të saj të kolonizuar nën “kurorën biznatine” të Stefan Dushanit (1343-2003), është territor i saj, e jo vetëm i kryetarit të Fronitit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar(FBKSH) dhe i të Armatës Kombëtare Shqiptare(AKSH) të Gjeneral Vigan Gradicës. Prandaj, të drejtën morale, historike, kombëtare dhe juridike ndërkombëtare, që të bashkohemi dhe të zhvillojmë luftën antikoloniale, e gëzojmë të gjithë shqiptarët anembanë botës. Mirëpo, Shqipëria , duhet të jetë leva kryesore organziuse dhe mobilizuese për arritjen e këtij qëllimi të shenjtë dhe të pashmangshëm as sot e as nesër, ashtu sikurse që ka ndodhur në historinë e deritashme kombëtare shqiptare të krijimit të shtetit të pavarur shqiptar.

    Duke mbajtur parasysh interesin e përbashkët të kombit dhe të shtetit shqiptar, kam nderin e posaçëm që, në emër të gjakut të derdhur të të gjitha viktimave shqiptare, të martirizuara në logun e nderit për çlirimin dhe pavarësimin e kombit dhe të shtetit shqiptar, përkatësisht të Shqipërisë Etnike, t’iu lus me sinqeritetin dhe me ndershmërinë më të lartë vëllazërore dhe shqiptare, që me procedurë të shkurtër ta lironi nga burgu shokun tonë të idealit, patriotin dhe atdhetarin e devotshëm të Shqipërisë Etnike, Gafurr Adilin,Kryetar i Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar (FBKSH).

    Kemi shpresën dhe besimin e patundur te Ju, se do të hasim në mirëkuptim  të plotë për përmbushjen e kërkesës sonë kombëtare atdhetare.

 

Rroftë Fronti për Bashkimin Kombëtar Shqiptar me Gafurr Adilin në krye!

Rroftë Armata Kombëtare Shqiptare me Gjeneral Vigan Gradica në krye!

Rroftë Shqipëria Etnike!

Rroftë  Uniteti dhe mendja e urtë shtetare shqiptare!

 

Me përshëndetje të sinqerta revolucionare e atdhetare,

KUJTIM KONUSHEFCI,

Besiana, më 4 korrik, moti 2003

DEBATIME JETIKE KOSOVARE

---

PRO ET CONTRA; Kujtim Konushefci
“Patriotizmi i ri ” i Adem Demaçit

Para sa vitesh në një odë bujare shqiptare në zemrën e Llapit heroik, “ra llafi” për birin e madh të kombit shqiptar, shokun Adem Demaçi, respektvisht për Mandelën e Evropës. Edhe pse ishte një rast vdekjeje i një dëshmori të UÇK-së, temën për pinjollin kombëtar, Adem Demaçi, e hapi, një komandant i shquar në luftën heroike të UÇK-së kundër okupatorit çetnik sërb. Shumica prej të pranishmëve, ishte në anën e legjendës kombëtare shqiptare, Adem Demaçit. Të gjitha argumentet e shtruara në llogari të tij ishin të provuara nga vet vepra e tij e dëshmuar jetësore. Mos të zgjatem në formën moralizuese, me atë rast, edhe pse plumbat vringëllonin mbi qatinë e odes ku rrinim, edhe pse ishim të pikëlluar nga vrasja e bashkëluftëtarit tonë, zemra na u bë mal, kur të gjithë sa ishim në atë odë, i binim vetëm një teli, dhe merrnim frymë si një trup i vetëm. Nga një kënaqësi dhe razi e këtillë vëllazërore në shprehjen dhe në mbrojtjen e së vërtetës së quajtur Adem Demaçi, sërish fjalën e mori komandanti i UÇK-së, dhe tha:”Po, o vëllazër, si sot këtu, të bashkuar, duhet të jemi edhe në fushëbeteja të ashpra të UÇK-së për ta çliruar Kosovën dhe tokat e tjera shqiptare përgjithmonë nga çizmja çetnike e shkaut”.Mirëpo, me kalimin e kohës, dhe përshkallzimin e ofensivave çetnike serbe në yryshin e tyre për shfarosjen e shqiptarëve dhe të djegjes së dheut të Kosovës, UÇK-ja, në krahasim me numrin e popullatës, fatkeqësisht pat ngelur në pakicë. Edhe pse para bote, tërë kohën pohonim se ajo ishte luftë gjithëpopullore. Ashtu e kërkonte momenti politik dhe propagandistik.

Këtë konstatim timin e pat pohuar me anë të një deklarate edhe kryetari i Partisë Parlamentare të Kosovës, Bajram Kosumi dhënë “Dojçe Welles” së Gjermanisë (korrik, 1998), me këto fjalë:” dhjetëmijë vetë po luftojnë, kurse një milion e gjysmë të tjerë, po e dëgjojnë radion, duke pirë çaj rusi, e makiato, po festojnë nëpër kafene të Prishtinës…etj.” Kjo ishte e vërteta, sepse, sikur i gjithë populli shqiptar, të ishte bashkuar me besa-besë nën flamurin e luftës gjithëpopullore të UÇK-së, sot, jo vetëm Kosova, por e gjithë Shqipëria etnike, do të ishte e çliruar nga sundimi kolonialist mizor i Sërbisë, Malit të Zi dhe Maqedonisë.

Inferioriteti, ndergjegja e klabur dhe e ndryshkur e robërve, e hyzmeqarëve të Sllobodfan Milosheviqit, bëri që lufta e UÇK-së, të mos jetë gjithëpopullore shqiptare, por vetëm e një pjese atdhetare patriotike shqiptare, e cila nuk pyeti për çmimin, për kohën , për rrethanat, për komoditetin, për biznesin, për pallatet, për firmat e përziera me shkije, për çajtoret, për motelet, për hotelet, për veturat më luksoze, për jeten aristokratike të sllaoneve të parisit të Prishtinës, por u vunë nën armë, dhe nën komandën ushtarake të UÇK-së me hereonjtë legjendarë në krye Adem Jashari, Hamzë Jashari , Shaban Jashari, Zahir Pajaziti, Ilir Konushevci, Enver e Gjevë Lladrovci …e të tjerë.

E sot ku jemi? Kush po rrah gjoks, se e ka shliruar Kosovën? Kush po rrah gjoks, se i ka meritat më të mëdha, që Kosova është nën administratën paqësore ndërkombëtare? Sigurisht, se jo UÇK-ja, por po rrahin gjoks mu ata hajna, ata derbderë, ata plaçkitës, ata vrasës të popullit, ata që nuk e kanë ndihmuar UÇK-në “as sa çon miza në krahë” siç thotë populli. Po kush janë ata, e di populli?, Ndoshta e di, e ndoshta nuk e di, i mjeri popull,deri kur do t’i durojë të gjitha padrejtësit, që po i bëhen. Por, kjo nuk është vështirë të dihet se, kush, sot ka dalë në krye të popullit. Kush po e mashtron dhe kush po “mbron” këtë, sikurse në kohën e okupatorit, kur Sllobodan Millosheviqi e torturonte, e maskaronte dhe e vriste, duke e shtypur me zjarr dhe me tanke, e duke e deportuar jashtë vatrave stërgjyshore të Kosovës. Si pasojë e një gjenocidi të tillë, prej vitit 1989 e deri më sor 2003, jashtë Kosovës kanë mbetur mbi 1 milion shqiptar në Evropë, Amerikë, Zelandë, Australi, Kanada etj.

Statistika është e pamëshirshme, kjo është komponenta më besnike e grafikut të së vërtetës historike. Sot, pas katër vitesh po thonë në liri, hajde, as unë nuk po jua prishi këtë “mesle”, le të mbetet ashtu, i paprekur ai konstatim, mirëpo kam të drejtën të pyes, sikurse që po pyet me të drejtë edhe populli, çka bëri kjo liria katërvjeçare në sigurimin e mirëqenies gjithëpopullore, dhe në veçanti në njohjen e statusit të merituar të luftës çlirimtare të UÇK-së? Ku janë këta njerëz, çfarë është perspektiva e tgyre, çfarë është situata materiale e familjeve të tyre? A u është siguruar kulmi mbi kokë, ekzistenca e përgjithshme jetësore si luftëtarëve të shëndoshë, invalidëve, ashtu edhe familjeve të dëshmorëve të rënë në luftën për çlirimin e Kosovës? Përgjigjen më të saktë këtyre pyetjeve, do t’u japin vetëm dëshmitarët e gjallë të UÇK-së, të cilët, pothuajse janë harruar, edhe pse për një kohë të shkurtër katërvjeçare. Gati janë harruar dhe kanë ngelur në mëshirën e Zotit dhe të ndihmave humanitare të Nënë Terezës, sikurse edhe heronjtë minatorë të “Trepçës”, të cilët me grevën e tyre, edhe e patën filluar luftën kundër okupatorit çetnik sërb në Kosovë.

Pse UÇK-në dhe minatorët, i kanë harruar “stërnipat” e Shumadisë nuk është çudi, po pse i harrojnë dhe i nëpërkëmbin, ata, të cilët e kanë për detyrë të mos i harrojnë, kjo është e dhimbshme dhe e pafalshme. Mirëpo, si UÇK-ja edhe minatorët heronj të “Trepçës”, nuk duhet të “hidhërohen” sepse kohët kanë ndryshuar për këto katër vjet. Me të vërtetë shumëçka ka ndryshuar për këto “katërdhjetë vjet” në liri. Këtë e vërteton edhe “synetia” e idealit të luftës, i cili tash është zëvendësuar me idealin dhe kutin e biznesit e të demokracisë së ëndërruar, dhe të gatuar vetëm për atë soj politikanësh, që dijnë më së miri ta vjedhin, ta mashtrojnë, ta tradhtojnë, dhe t’i qesin hi syve popullit, se “lufta ka kapërcyer”, tash “duhet të ecim në hap me kohën”, “duhet të miqasohemi” prapë me “vëllezërit” e Adem Demaçit, e kështu, rrenë pas rrene në udhën e “zhvillimit” dhe të “demokracisë” me “patriotizmin e ri” të gatuar këtyre ditëve të fundit dikund në Sërbi. Këtë më së miri, dhe për çudi, duhet ta ketë kuptuar shoku Adem Demaçi, i cili ka marrë pjesë direkte në një tubim me temën “patriotizmi i ri” në Beligrad. Sa i kishte hyrë në qejf, ky farë “zbulimi i ri shkencor”, tregon edhe mospërmbajtja e tij politike në intervistën (disakilometrshe), të cilën ia kishte dhënë “B92”.

E shihni pra, bashkëluftëtarët e mi të UÇK-së dhe bashkëminatorët e mi të “Trepcës”, ku po “rrehet hekuri”!!!

Sikur të kisha parë vetëm ëndërr se shoku Adem Demaçi, “bluan” në psikën e tij, ndonjë “patriotizëm të ri”, isha çmendur, e lere më ta lexoj intervistën e tij në serbishte, ku aq shumë ishte “harxhuar”, duke u munduar t’ua shpjegojë “vëllezërve” të tij “esencën e patriotizmit të ri”, saqë pa dashur, më shkaktoi dhimbjen e kokës. Për të mos hyrë si thotë populli “në mal pa sakicë”, sepse unë nuk e di, as që dua ta di se ç’është “patriotizmi i ri” , i “patentuar” nga kuzhina sërboçetnike e Beogradit, por e di që me këtë rast shoku Adem Demaçi, e ka marrë një minus të madh politik para popullit shqiptar, Kosovës dhe Shqipërisë etnike, sepse e ka blozuar veprën e tij jetësore të patriotizmit të vjetër shqiptar gjysmëshekullor, duke e sfiduar atë me vetëdije të plotë me të ashtuqujaturin “patriotizëm i ri”, të importuar nga “klubi i dreqnëve” të Dobrica Qosiqit dhe të Vasa qubrilloviqve të vjetër e të rinj. Ky potez i shokut Adem Demaçi, është për çdo gjykim.

Pse, çfarë ka pasur nevojë të shkojë në Beograd? Të marrë yrrnek për “patriotizmin e ri” të shpikur nga mangupat dhe rokerat e Moravës, të cilët pas luftës po sillen me aq arrogance dhe poshtërsi para bote, saqë atë janë duke e vërë në dyshim, se shqiptarët “janë fajtorë për gjenocid ndaj sërbëve”, e jo serbët dhe Sërbia për gjenocidin kundër shqiptarëve. Një afrim i këtillë me Beogradin ka për qëllim që sa më shpejtë, të harrohen krimet dhe gjenocidi kolektiv sërb mbi shqiptarët dhe Kosovën, dhe “pleqnarët e fiseve të mëdha” , ta pajtojnë viktimën me vrasësin. Këtë e vërtetojnë edhe dënimet, burgosja dhe dërgimi në Tribunalin e Hagës të luftëtarëve të UÇK-së.

Populli pop yet, po ti shoku Adem Demaçi, a po jeton në Anadolli apo në Kosovë? Vëre gishtin pak në kokë, e mendo sa çfarë dobie kanë “ekskurzionet politike-shkencore” në Beograd për të importuar “patriotizëm të ri” për shqiptarët në Kosovë. Keni kontaktuar, dhe keni shkaur edhe para kësaj here(pas luftës) me braqa Kariqin në Beograd. Pse? Çka dreqi jeni “xigluar” në atë Beograd? Pse, ç’kërkoni atje “orë e ças”, mos iu kanë “lënë lezet aq të madh” kazamatet famëkeqe 30-vjeçare të Shumadisë, të cilat ua “vodhën” moshën më të mirë të jetës.

Po shprehem katunarqe, llapjanqe, po kur ndien e merr vesh populli se një legjendë e gjallë e kombit shqiptar, një Adem Demaç orë e ças i vardiset Shumadisë, duke i shitur ca herë “kunguj për boston”, se ata janë “vëllazërit sërbë” etj. Këtë sidoqë ta ketë thënë, ka qenë gabim gjithë ditën e gjithë natën. Mirëpo, ne në Llap disi e kemi pasë “gëlltitur” atë farë gafi të turpshëm, pa marrë parasysh çka ka dashur të thotë me “vëllazërit serbë”. Hajde, kaloi, u harrua përnjëherë ai gabim. Po tash, pse :”dreqi e rreehi kërpesh këmbëve”, e shkoi prapë në Beograd te “vëllazërit serbë”, të huazojë një “patriotizëm të ri”, duke ditur fare mirë SE shqiptarët e kanë vetëm një PATRITIZËM=LUFTË DERI NË ÇLIRIMIN E PLOTË TË TROJEVE TE KOLONIZUARA TE SHQIPERISE ETNIKE NGA SERBIA DHE ALEATET E SAJ SLLAVE.

Fundja, edhe shoku Adem Demaçi, edhe ata “ rokerat” e tij politikë, që po e këshillojnë për bythprapë, në dëm të interesit të përgjithshëm politik dhe kombëtar, le të shkojnë sa herë të dojnë në Beograd, le të merren ngryk me “vëllaznit shkije”, le ta mësojnë dhe përvetësojnë “patriotizma të ri”, në vend që të luftojnë, dhe ta mbrojnë rrugën e shenjtë të bashkimit gjithshqiptar, patriotizmin e dikurshëm të shokut Adem Demaçi, të filluar nga vitet e pesëdhjeta, ata kanë kaluar krejtësisht në anë të kundërt. Po mundoheni të merreni me “shkencën demokratike” sllave dhe prosllave. Vonë u ka dalë gjumi shoku Adem Demaçi, lere ju “demokracinë” e “multikracinë”, se Kosova dhe Serbia kanë me bollëk “rokera” , “pankera” dhe mafiozë, që lehin në këto “tema” për ta mbajtur rob sa më gjatë popullin shqiptar. Shkecna dhe politika juaj jetësore ka qenë çlirimi dhe bashkimi i shqiptarëve dhe i Shqipërisë etnike, e jo kursesi “patriotizmi i ri” Kosovë-Sërbi.

Ndryshimi i kursit të “busullës” së bindjes së juaj politike, është në kundërshtim me kredon dhe veprën e juaj të deritashme jetësore atdhetare. Edhe pse nga te gjitha anët jemi në presion nga të huajët, që të pajtohemi me shkije , kjo nuk vjen në konsiderim, pa u numëruar viktimat e gjenocidit serb, dhe pa çlirimin e tokave shqiptare në tërësi. Tek atëherë, do të krijohen kushtet reale, që shqiptarët të hyjnë në aranzhmane normale ndërshtetërore dhe të fqinjësisë së mire. Ndryshe, kështu, qysh ia ka filluar politika juaj dhe e Fatos Nanos, do të na çoni në katastrofë edhe më të madhe, sesa në vitin 1998/99, kur hordhitë barbare të Sërbisë e dogjën dhe e poqën Kosovën. Fatkeqësisht, një politikë e këtillë, në vend se të bashkojë gjithë popullin shqiptar si një grusht të vetë, do t’i përqajë në stilin e kolonilializmit perandorak bizantin: “divide et impera”. Njëri thumbit, tjetri patkoit. Dikush do të luftojë për mashtrimin, për shfrytëzimin e popullit sikurse deri tani, dikush për karrierizëm politik, dikush për demokraci, dikush do të luftojë për liri, për bashkim dhe Shqipëri etnike, e dikush për importimin e “patriotizmit të ri” të Sërbisë, e dikush tjetër për “republika të mirditës”. Kësaj i thonë “luaje macë kryet e buallit”! Prapë me “vëllazërit shkije” të shokut Adem demaçi në një “ballkani”!
Haj medet, haj medet. Sikur edhe krejt bota të ngrihet në këmbë për të na ndihmuar, neve s’ka dreq që na ndihmon, as që na bije në fije. Mirë pat deklaruar (korrik 1998, në kulmin e ofensivave të agresorit çetnik serb në Kosovë) Riçard Hollbruk, kur erdhi t’i pajtonte “kryerokerat” e politikës shqiptare në Prishtinë:”Jo, s’munda të mbaroj kurrfarë pune me përfaqësuesit e pales shqiptare, sepse tre ishin , me 13 mendime të ndryshme…” !

---

E shtunë, 15 mars 2003

PRO ET CONTRA; Kujtim Konushefci
Vajtimi i "demokracisë serbe" të Gjingjiqit sipas "rapsodëve" të politikës shqiptare

Vrasjen e premierit të Serbisë, Zoran Gjingjiq më 12 mars 2003 nga dora e zezë kriminale vetëserbe, e kanë dënuar pothuajse të gjithë burrat më të njohur të shteteve demokratike në Europë dhe në botë. Mesazhi i përbashkët i denoncimit të kësaj vrasjeje ishte se i ndjeri, Zoran Gjingjiqi ishte “demokrati dhe reformatori më i shquar” i këtij shekulli të njerëzimit. S’ka dyshim se akti i vrasjes së kryeminstrit serb, Zoran Gjingjiq, është i dënueshëm dhe i papranueshëm për vlerat humane dhe demokratike, si dhe për drejtësinë ndërkombëtare. Këtë lloj vrasjeje, s’mund ta kontestojë askush se, nuk ka qenë akt klasik terrorist, dhe se aktorët e këtij krimi të nëndheut apo të mbidheut, duhet të marrin dënimin më të rëndë, të merituar sipas veprës së kryer kriminale ndaj kryeministrit të Serbisë, Zoran Gjingjiq. Kjo, nuk është e diskutueshme për asnjë njeri, as politikë normale, por hipotetike është se, a ka qenë përnjëmendë Zoran Gjingjiqi, një nga figurat e pazëvendësueshme reformatore të integrimit, të demokracisë, dhe të demokratizimit të Serbisë, si dhe të kohezionit dhe avancimit të këtyre proceseve në shkallë evropiane dhe ndërkombëtare. Kjo mbetet e diskutueshme, edhe pas vdekjes së tij. Këtë do ta vërtetojë vetë koha e ardhme. Ndonëse, e përgjithshmja e logjikës ngushëlluese imponon gjithmonë fjalët më të mira për të gjithë ata që shkojnë në botën e amshuar. Këtë e ka merituar edhe Zoran Gjingjiqi, viktima e politikës së zezë mafioze e nëntokës serbe.

Përveç ngushëllimeve të Europës e të botës, qeveria e Sërbisë mori edhe ngushëllimet nga shtetarët e vendeve të saj fqinje. Në këtë vister ngushëllimesh të sinqerta për vrasjen e kryeministrit të Serbisë, Zoran Gjingjiqit, më karakteristike dhe nënvizuese për nga toni i dhembjes, moralizimit dhe i astrologjisë demokratike, ishin edhe vajtimet e disa krokodilave, respektivisht të “rapsodëve” të politikës shqiptare në Tiranë dhe në Prishtinë. Ndër telegramet ngushëlluese më vajtuese dhe më të mjera, drejtuar qeverisë së Serbisë së Mebojsha Qoviqit për rastin e atnetatit ndaj Zoran Gjingjiqit ishin ato të Adem Demaçit, Nexhat Dacit. Mirëpo, kulmin e dhimbjes së papërshkrueshme e paraqet Parlamenti i Republikës së Shqipërisë, i cili në shenjë të ndarjes së fundit nga viktima Zoran Gjingjiq, e nderon me një minutë heshtje(shih: www.lajme.net, 13.03.2003). Ky gjest ngushëllues i parlamentarëve shqiptarë, nuk do kurrfarë komenti.

Të shohim, kur të vdes Adem Demaçi ose Nexhat Daci apo Salih Berisha, se si, dhe me sa minuta heshtje, Parlamenti dhe Qeveria e Sërbisë, do t’i nderojnë ata për herën e fundit. Por, çfarë të bëjmë, ngushëllimi, duhet të kuptohet si ngushëllim. Ngushëllimi nuk ka pasaportë tjetër, nuk ka përkatësi kombëtare, ideologjike, partiake, nuk njeh inat akraballëku, miqësie apo armiqësie. Vdekja është vdekje. Këtë, kështu e kuptojnë edhe armiqtë e shqiptarëve, serbët, sepse me rastin e vdekjes së kryetarit të Republikës Socialiste të Shqipërisë, Enver Hoxha më 1985, Parlamenti i Jugosllavisë qe “mbledhur me procedurë të shkurtër, dhe me 1 minutë heshtje, e nderoi si heroin e lavdishëm shqiptar”.

Mirë është, dhe askush nuk mund tua zërë për të madhe pse “rapsodët” e politikës shqiptare e kanë ngushëlluar Serbinë për vdekjen e premierit të tyre, Zoran Gjingjiq, por keq është se, “kukuvajkat” humbjen e tij e kanë vajtuar më shumë sesa vetë Serbia dhe Mali i Zi. Mos qani aq shumë, se ka kush e qanë dhe e nderon atë. Serbia ka plot politikaj dhe njerëz të zotë siç ishte dr. Zoran Gjingjiqi i ndjerë, por më shumë vajtone veten, sepse edhe ata, që i kini po i vrani, po i syrgjynosni dhe po i zhdukni në mënyra të ndryshme makabre, ashtu si po iu mëson dhe si po iu “ndërsen” Serbia me shërbëtorët dhe me aleatët saj besnikë sllavë.

Besianë, më 13 mars, 2003

---

 

 

Barometri diplomatik
                               

Strategjia e serbocentrizmit autodestruktiv sfidon edhe Mihael Shtajnerin-kryeadministratorin e OKB-së në Kosovë (1)

 

 

Nga Dr. Mehdi HYSENI

Edhe  pas inaugurimit të institucioneve shtetërore të Parlamentit dhe të Qeverisë multietnike të Kosovës,  në të cilat participon edhe minoriteti serbomalazez,  sipas përqindjes së paritetit të vet,  pala serbe(me gjithë hipotekën e saj, si levë nismëtare dhe kryesore e viktimizimit të shqiptarëve dhe të Kosovës nga ana e regjimit gjenocidal të Serbisë),  kursesi të pajtohet me realitetet e reja,  të krijuara në Kosovë pas dështimit të politikës gjenocidale dhe të agresionit luftarak të "RFJ-së"(Serbia+Mali i Zi),  kundër Kosovës,  të drejtuar nga  Slobodan Milosheviqi,  vrasësi i shqiptarëve,  i kroatëve  dhe i myslimanëve boshnjakë të Bosnjë-Hercegovinës.  Këtë konstatim,  e provojnë edhe përpjekjet e fundit të përfaqësuesve të "Povratakut"(të komanduar dhe të këshilluar drejtpërdrejt nga qeveria serbe e Beogradit me nënkryetarin e saj në krye,  Nebojsha Qoviqin ), që të nxjerrin "extra" koncesione nga përfaqësuesi i UNMIK-ut,  Mihael Shtajner,  ashtu siç vepruan paraprakisht me Bernard Kushnerin dhe me Hans Hekerupin. 

Për të bërë më të qartë (si për opinionin,  ashtu edhe për kryeadministratorin e UNMIK-ut,  z. Mihael Shtajner) "pakënaqësinë",  ankesat dhe obstruksionin e minoritet serb në Kosovë ndaj institucioneve të sapokrijuara multietnike në Kosovë dhe atyre të bashkësisë ndërkombëtare me z. Michel Shtajner në krye,  është me interes që në formë të një kronologjie të shkurtër dhe përmbledhëse,  të trajtojmë historikun e këtyre koncepteve,  që emërues i përbashkët i tyre është histeria e serbocentrizmit autodestruktiv,  karakteristikë kjo, e cila gjatë gjithë periudhave historike ka mbisunduar, duke luajtur rolin më negativ në marrëdhëniet serbo-shqiptare.  Pikërisht,  duke u ushqyer me recidivat e këtij fenomeni patologjik,  serbët kanë kryer disa gjenocide mbi kombin dhe truallin etnik shqiptar, në veçanti nga viti 1842 e deri në vitin 1999(prill), mirëpo,  në saje të mbështetjes së përhershme dhe të njëanshme të aleatëve të tyre tradicionalë sllavë(Rusia cariste) dhe të atyre prosllavë,  asnjëherë nuk kanë dhënë llogari para bashkësisë ndërkombëtare për krimet gjenocidale ndaj shqiptarëve.  Përkundrazi ,  këto akte të shëmtuara kundër njerëzimit,  Serbia ua ka atribuar shqiptarëve të pafajshëm ngase ata nuk gëzonin kurrfarë përmbajtje,  as mbrojtje ligjore të bashkësisë ndërkombëtare. Mirëpo,  me daljen në skenë të Ushtrisë Clirimtare të Kosovës(UÇK), e cila në saje të luftës së saj çlirimtare kombtare dhe antikoloniale kundër Serbisë gjenocidale dhe agresore,  bashkësisë ndërkombëtare iu imponua si faktor vendimtar ushtarako-politik,  si rrjedhim u përfundua Marrëveshja e Rambujesë (mars 1999). Në rastin konkret,  për herë të parë në historinë e marrëdhënieve ndërkombëtare,  shqiptarët arritën që të përkrahen dhe të gjejnë mirëkuptim objektiv nga ana e bashkësisë ndërkombëtare. Në ndryshimin e baraspeshimit të forcave politike ndërkombëtare,  përkatësisht në kthimin e "balances" diplomatike të kancelarive diplomatike evropiane në favor të faktorit shqiptar, rolin kryesor e ka luajtur zhvillimi i luftës së drejtë çlirimtare të UCK-së dhe mbështetja e saj direkte nga administrata amerikane me presidentin Bill Klinton në krye,   këta dy faktorë relevantë sollën në ndërkombëtrarizimin dhe në çlirimin e Kosovës nga bandat kriminele serbe të regjimit pushtues gjenocidal të Serbisë.  Megjithëkëtë,  edhe regjimi "demokratik reformues" i Vojsilav Koshtunicës,  i Gjingjiqit dhe i Qoviqit,  (edhe pse kryetari-përfaqësuesi i tij,  S. Milosheviq është nxjerrë në bangën e zezë të Gjykatës Ndërkombëtare në Hagë), kursesi të  vetëdijësohet dhe të kuptojë gjendjen reale në Kosovë.  Në vend se të ndikojë pozitivisht te minoriteti i tyre,  duke i motivuar, që në përputhje me ligjet dhe me ligjshmëritë,  të dala nga Korniza kushtetuese e Kosovës,  si dhe nga paragrafët e Rezolutës 1244 të OKB-së,  të kooptohen në organet dhe në institucionet përkatëse të Parlamentit dhe të Qeverisë multietnike të Kosovës,  sikurse përfaqësuesit e minoriteteve të tjera,  Beogradi (sikurse gjatë mandatit të kryeadministratorëve të mëparshëm,  Bernard Kushner dhe Hans Hekerup),  e nxit palën serbe,  që të vazhdojë me shantazhe dhe me obstruksione të pajustifikueshme, që pa dyshim mund të çojnë në destabilizimin e gjithë asaj,  që ka investuar dhe ka  kontribuar bashkësia ndërkombëtare në Kosovë për të ndërtuar një shoqëri të re civile me parime dhe me standarde demokratike të botës së qytetëruar moderne,  të pavarur nga Serbia,  ku të të gjithë rezidentët e saj,  do të jenë të barabartë dhe do të trajtohen njësoj para ligjit. 
                                           
Kisha ortodokse dhe shkenca serbe në funksion të  gjenocidit serb në Kosovë   

Ndër forcat centrifugale të politikës pushtuese serbe ndaj territoreve etnike shqiptare dhe të ushtrimit të sundimit të sistemit kolonial të saj, janë pa dyshim Kisha ortodokse dhe kuazishkenca serbe,  institucione këto, që ndër shekuj, objekt parësor të programit të tyre nacionalshovinist kanë pasur asgjësimin e qenies shqiptare dhe të sundimit kolonial të territoreve indigjene të Shqipërisë etnike.  Mirëpo,  zbatimi në praktikë i një programi të këtillë me karakter afatgjatë historik nga ana e politikës serbe, është provuar si i suksesshëm vetëm në një segment të saj-aneksimin dhe kolonizimin e trojeve dhe të popullit shqiptar, por jo edhe në asimilimin dhe në shfarosjen definitive të shqiptarëve nga trungu i tyre i lashtë etnik. 

Me gjithë pretendimet territoriale megalomane (që nga Beteja e Kosovës 1389 e deri në qershor të vitit 1989, kur në saje të makinerisë së terrorizmit dhe të gjenocidit të institucionalizuar shtetëror serb,  u pezullua përfundimisht autonomia e Kosovës së vitit 1974, duke vrarë,  plagosur, torturuar dhe burgosur me mijëra shqiptarë të të gjitha moshave.  Pikërisht në këtë datë,  në Gazimestan shfaqet "feniksi" Slobodan Milosheviq,  i ndërsyer dhe "i bekuar" nga Kisha Ortodokse Serbe,  i cili mbajti "liturgjinë politike",  duke apostrofuar se Serbia sërish do të hidhet në beteja të reja të përgjakshme,  por të "suksesshme" sikurse ajo e Kosovës,  gjithnjë duke llogaritur në mbështetjen e kryegjësë sllave-Rusisë dhe të aleatëve të tjerë tradicionalë saj  për asimilimin dhe  për spastrimin e shqiptarëve nga Kosova,  duke qenë se sipas mitilogjisë së krijuar ndër serbë,  kjo pjesë e territorit të Shqipërisë etnike,  gjithmonë paskësha  qenë "zemra dhe djepi i Serbisë"),  Serbia,  pikërisht në prag të kremitimit të 610-vjetorit të disfatës së betejës së Kosovës,  mposhtet dhe thyhet edhe më keq sesa në Betejën e Kosovës,  si rrjedhim i luftës së drejtë çlirimtare kombëtare të UCK-së dhe të bombardimeve 78-ditëshe të Aleancës së Atlantikut Verior(NATO), sepse me këtë rast përfundimisht  "përshëndetet" nga zotërimi i mëtejmë kolonial i Kosovës.  E vlen të nënvizojmë se "humbja" e Kosovës nga jurisdiksioni kolonial serb,  në perspektivën e afërt,  paralajmëron edhe çlirimin e territoreve të tjera shqiptare nga çizmja shekullore barbare sllave në Ballkan.  Një shthurje e tillë,  së shpejti pritet të manifestohet edhe në Anamoravë(Preshevë,  Bujanoc dhe Medvegjë).  Këtë,  do ta stimulojë dhe do ta përshpejtojë pikërisht "agjenda" e kërkesave permanente të skjashme  dhe nacionalshovinste të minoritetit serb në Kosovë,  të cilat janë vazhdimisht të njëanshme dhe në disfavor të ineteresave vitale të palës shqiptare dhe të përpjekjeve serioze të misionit paqësor të bashkësisë ndërkombëtare në Kosovë,  e cila pareshtur akuzohet nga pala serbe dhe regjimi aktual i Beogradit,  se minoriteti serb në Kosovë është zhveshur nga të të gjitha të drejtat dhe liritë themelore të njeriut dhe,  "jeton i getoizuar" në Kosovë(!)

                               
Antinomia e ndërrimit të tezave-vazhdimësi e paranojës dhe  e deformitetit shkencor të "kujtesës historike" serbe

 

Duke mos pretenduar,  që të hedhemi në historinë e largët të këtij fenomeni absurd të politikës dhe të historiografisë falsfikatore serbe,  ia vlen të përqëndrohemi  në pasqyrimin e tij,  që i përket periudhës më të re të marrëdhënieve serbo-shqiptare,  duke filluar që nga viti 1981,  kur përmes demonstratave studentore shqiptare në Prishtinë dhe në qendrat e tjera të Kosovës,  të organizuara dhe të prira nga vepritarët e dalluar të Lëvizjes Kombëtare për Clirimin e Kosovës,  siç ishte z.  Hydajet Hyseni,  botërisht iu bë e ditur si regjimit të egër kolonialist serb,  ashtu edhe mbarë opinionit ndërkombëtar,  se kërkesa e popullit shqiptar që Kosova të jetë republikë mëvete ishte e drejtë dhe imperativ i domosdoshëm historik i kohës. Mirëpo,  fatekqësisht edhe në këtë rast,  regjimi totalitar çetniko-komunist i Serbisë (sikurse të gjitha regjimet e mëparshme hegjemoniste serbe),  duke u mbështetur drejtpërdrejt nga agjenturat e klerikëve të Kishës ortodokse serbe dhe të shërbimeve sekrete të zbulimit dhe të kundërzbulimit policor dhe ushtarak serb,  jo vetëm se u tregua i "shurdhër" ndaj kërkesës Kosova Republikë,  por këtë e sofistikoi sipas "shijes" së politikës tradicionale të antinomisë së ndërrimit të tezave të deforimitetit të "kujtesës historike" dhe të paranojës kolektive serbe kundër ekzistencës dhe të drejtës historike të popullit shqiptar në Kosovë.  Për arritjen e një objektivi të këtillë antishqiptar,  përpos ushtrimit të forcës ushtarake,  policore dhe paramilitare kundër shqiptarëve në Kosovë,  regjimi shtypës i Beogradit angazhoi dhe shfrytëzoi në maksimum "shërbimet e vullnetit të mirë" të Kishës ortodokse serbe dhe të Akademisë së Shkencave dhe të Arteve të Serbisë,  ku  pa u penguar fare nga faktori ndërkombëtar,  institucionalizoi  terrorin gjenocidal në Kosovë,  i cili mbretëroi tërë dekadën e fundme të shekullit XX. 

Në funksion të mbështetjes dhe të avancimit të politikës koloniale militariste të Serbisë dhe të Malit të Zi kundër qenies shqiptare në Kosovë ( në prag të përmbysjes së ish-RSFJ-së nga virusi nacionalshovinist-çetniko-serb),  janë shkruar vëllime të shumta tekstesh nga autorë të fushave të ndryshme të shkencës,  të publicistikës,  të informimit serb etj. Mirëpo,  ne në këtë rast po japim vetëm një shembull karakteristik nga "shkenca" e së drejtës ndërkombëtare publike serbe,  që autorët e saj prof. dr. Smila Avramov dhe prof. dr. Milenko Kreqa,  përmes librit të tyre:"Medjunarodno javno pravo"(E drejta ndërkombëtare publike", botuar më 1990,  e "zgjerojnë" përkufizimin e nocionit të gjenocidit,  duke i shtuar "atributin": Republika e Kosovës(!)

Kjo përpjekje tendencioze  e qarqeve të caktuara politike,  kishtare dhe shkencore serbe për të mistifikuar të vërtetën historike të shqiptarëve në Kosovë,  nuk është kurrfarë risie për opinionin shqiptar.  Këtë e provojnë edhe dokumentet historiko-diplomatike gjermane dhe austriake,  të cilat vënë në dukje se Patrikana e Pejës(1557) e ka luajtur rolin dominant në ndërtimin dhe në përhapjen e ideve serbomëdha.  Shfaqja e kësaj ngrehine të re shtetërore teokratike ortodokse serbe(në kuadrin e shtetit turk),  100 vjet pas shthurjes së Serbisë Mesjetare(1459-1557),  i kishte vënë vetes për detyrë,  që në emër të idesë ortodokse serbe,  të pushtonte gjithë Ballkanin,  në veçanti  pjesën veriperëndimore të tij. 

Duhet të nënvizojmë se shtrembërimi i historisë së popujve të Ballkanit,  sidomos të popullit shqiptar,  nga ana e kishës dhe e shkencës serbe,  ndikoi negativisht edhe në rrjedhat e politikës dhe të shkencës evropiane,  të cilat Serbisë i hapën shtigje të reja për shtrirjen e hegjemonisë dhe të pushtimeve ekspansioniste koloniale. Pikërisht,  mbi këto baza edhe shkenca e sotme serbe është në funksion të zhvillimit të politikës së këtillë.  Këtë e provon edhe botimi i tekstit ("Medjunarodno javno pravo", Naucna knjiga,  Beograd, 1990),  shkruar nga prof. Dr. Smila Avramov dhe prof. Dr. Milenko Kreqa,  nga përmbajtja e të cilit shihet,  se këta autorë,  nuk kanë mundur të lirohen nga paragjykimet dhe konceptet stereotipe të nacionalshovinizmit serb,  edhe pse ky tekst është me përmbajtje juridike ndërkombëtare, ku sipas metodologjisë dhe kritereve shkencore,  assesi nuk lejohet, që normëzimi i së drejtës ndërkombëtare,  të ndërtohet dhe të interpretohet sipas "riformulimeve" arbitrare dhe tendencioize individuale,  siç kanë vepruar në këtë rast dr. Smila Avramova dhe dr. Milenko Kreqa. 

Edhe pse në këtë tekst universitar janë eliminuar njësitë e mëparshme mësimore të karakterit ideologjik të sistemit paraprak komunist,  autorët e theksuar,  të prirur nga idetë nacionalshoviniste serbomëdha nuk kanë mundur të heqin dorë nga recidivat e dikurshëm të historiiografisë tendencioze dhe subjektive serbe ,  të krijuar në dëm të interesave të popullit shqiptar.  Këtë e ilustrojnë "shkencërisht",  me këtë shembull:" Na primer,  genocid na Kosovu ostvaruje se pod gestom-etnicki cisto Kosovo", f. 207,  ku flitet për veprat penale dhe për përgjegjësinë individuale me karakter ndërkombëtar. 

Në të vërtetë,  citati "Për shembull,  gjenocidi në Kosovë po realizohet nën parullën:Kosova etnikisht e pastër",  këtu është përdorur,  me qëllim që,  Smila Avramov dhe Milenko Kreqa,  të zgjerojnë përkufizimin e nocionit të gjenocidit. Mirëpo,  për fat të keq,  në rastin konkret e kanë bastarduar përkufizimin ekzistues të gjenocidit,  ngase deri tani në doktrinën e së drejtës ndërkombëtare publike nuk ka ndodhur që,  migrimet e ndryshme të popujve,  të trajtohen si elemente të gjenocidit,  duke qenë se ato kanë thjesht karakter ekonomik. Futja e "parullës" (Kosova etnikisht e pastër),  si element i zgjerimit të përkufizimit të gjenocidit,  në normëzimin e kësaj disipline shkencore, jo vetëm që nuk ka kurrfarë peshe shkencore,  por mbi të gjitha është një nonsens me elemente barbarie,  që në esencë  nënkupton kultivimin dhe vazhdimësinë e politikës së egër shtypëse të kolonializmit serb,  që tani përputhet plotësisht me kryerjen e gjenocidit serb ndaj shqiptarëve në Kosovë. 

Si mund të cilësohet "parulla" Kosova etnikisht e pastër (që në këtë rast Smila Avramov dhe Milenko Kreqa aludojnë në kërkesën Kosova republikë),  se ka  karakter gjenocidi?! Kur kjo  kërkesë e ka bazën e vet në të drejtën natyrore dhe historike kombëtare politikisht e qëndrueshme dhe racionale,  de jure e pakontestueshme, sepse kjo nuk përmban kurrfarë elementi apo "motoje" diskriminuese a segregacioni ndaj minoriteteve të tjera që jetojnë në Kosovë.  Kjo është një tezë spekulative,  që ka karakter dhe prapavijë të thellë propagandistike dhe politike, që përputhet plotësisht me "separatizmin" dhe me "secesionizmin",  që gjithashtu janë prodhim  dhe "zbulim epokal" i kishës,  i shkencës dhe i politikës serbe, se gjoja shqiptarët nuk kanë kurrfarë të drejte në truallin e vet etnik shekullor,  dhe se janë pakicë,  që pretendojnë të shkëpusin territorin "integral të Serbisë-Kosovën,  me qëllim që t'ia bashkëngjesin Shqipërisë së Madhe".  Sofistikimet dhe trillimet e këtilla me të drejtën legjitime të popullit shqiptar në njohjen  e së drejtës së vetëvendosjes,  janë kompatibile vetëm me pikëpamjet dhe me idetë serbomëdha të Kishës ortodokse serbe, që pikëmbështetjen e kanë në Programin e "Naçertanisë" së Ilija Garashaninit(1844),  në veprat nacionalshoviniste të Dositej Obradoviqit(1783),  në Memorandumin e krijimit të Mbtretërisë së Përbashkët Serbosllave" të mitropolitit të Karllovcit,  Stefan Stratimiroviqit(1804), drejtuar Oborrit Mbretëror të Rusisë, gjatë periudhës historike të sundimit të Katarinës II,  në veprat e Jovan Subotiqit (1839),  i cili konsiderohet  si një nga armiqtë më të përbetuar të ilirëve dhe të Ilirizmit. Pra,  edhe sot,  pas sa e sa shekujsh,  nga idetë dhe programet e këtilla serbomëdha,  nuk kanë mundur të lirohen(dekada e fundme e shekullit XX) as prof. dr.  Smila Avramov, as prof. dr. Milenko Kreqa,  edhe pse në tekstin etyre "E drejta ndërkombëtare publike",  nuk bëhet fjalë për "çështjen ilire",  megjithatë në kaptinën e tretë "Të drejtat e njeriut-etapa e re në zhvillimin e bashkësisë ndërkombëtare" edhe pse konkretisht nuk i emërtojnë - shqiptarët i akuzojnë me paturpësi për "vepër gjenocidi"(!)

Parulla "Kosova etnikisht e pastër",  nuk është "produkt" i shqiptarëve,  por në të kundërtën,  program afatgjatë i politikës pushteuse të Serbisë,  që t'i shfarosë shqiptarët nga territoret e tyre shekullore. Pra,  këtu,  nuk kemi të bëjmë me kurrfarë "parulle",  që u referohet shpërnguljes së serbëve, malazezëve apo pakica të tjera nga Kosova, por këtu është bërë ndërrimi i tezës,  në këtë kontekst Serbia është ajo,  e cila në vazhdimësi ka spatruar Kosovën,  Anamoravën dhe viset e tjera të banuara me etnikumin shqiptar(ku janë sot shqiptarët e Bllacës,  të Kurshumlisë,  të Toplicës,  të Vranjës etj. ?). Tani në kontinentet e ndryshme të botës ndodhen më se  një million shqiptarë të shpërngulur nga Kosova,  Plava, Gucia,  Ulqini, Tivari,  Hoti, Gruda,  Ilirida dhe Anamorava si rrjedhim i gjenocidit dhe i hollokaustit shekullor serbomalazez e maqedon.  Në këtë vështrim,  është dashur të analizohej dhe të trajtohej sintagma "Kosova etnikisht e pastër",  e jo kjo të keqinterpretohet me tendencë,  që të inkorporohet si "elementi i ri" i përkufizimit të nocionit të gjenocidit. Këtë "novus" kuazishkencor mund ta zhvatë vetëm paranoja politike kolektive dhe  "shkenca" serbe e dr. Smila Avramovit dhe e dr. Milenko Kreqës,  e kursesi normat dhe parimet e standardizuara të së drejtës pozitive ndërkombëtare

Strategjia e serbocentrizmit autodestruktiv sfidon edhe Mihael Shtajnerin-kryeadministratorin e OKB-së në Kosovë (2)

 

 

Si të paralizohet propaganda antishqiptare e minoritetit serb në Kosovë?

Edhe pse Kosova, tanimë ka qeverinë dhe kuvendin multietnik dhe, ende ndodhet nën jurisdiksionin e mandatit ndërkombëtar të bashkësisë ndërkombëtare(KFOR+UNMIK), gjasët e propagandës shqiptare për të eliminuar në mënyrë radikale propagandën koloniale dhe terroriste serbomadhe nga Kosova dhe nga trojet e tjera etnike shqiptare, hëpërhë janë minimale dhe pa kurrfarë perspektive. Shkaqet dhe pasojat e një dështimi të këtillë të propagandës shqiptare, nuk duhet të kërkohen përbrenda strukturave ndërkombëtare, të dislokuara në Kosovë, por para së gjithash, në vatrat kryesore ku po zhvillohet "politikë e lartë" zyrtare shqiptare, e pikësëpari në kryeqendrën e saj në Tiranë. Duke qenë se politika peshohet vetëm me rezultate konkrete, duke mos pasur gjasë që, asnjëherë të ngelë për riprovim të semestrit të "vjeshtës" apo të "pranverës", propaganda shqiptare në vend që të shënojë ndonjë sukses pozitiv ndaj amortizimit të politikës dhe të propagandës shoviniste serbomadhe antishqiptare, kjo brenda 12-vjeçarit (të periudhës së transicionit demokratik) të fundmë, praktikisht u dëshmua sterile dhe, pa kurrfarë koncepti strategjik dhe taktik në mbrojtjen e interesit kombëtar dhe shtetëror.Animozitetet e saj janë manifestuar në veçanti në moszgjidhjen e problemit të Kosovës,të çështjes shqiptare në Iliridë, në Anamoravë dhe në Mal të Zi. Duke qenë se, sot një soj i "politikanëve" dhe i "ekspertëve" të politikës shqiptare si në kuptimin doktrinar, ashtu edhe në atë "praktik" e kuazishkencor, ka filluar t'i "përpunojë" ligjet normative të politikës së brendshme dhe të jashtme, duke pohuar me naivitet dhe me paturpësi para botës se "politikisht" shqiptarët në tokat e tyre, të pushtuara nga sllavët, kanë fituar statusin e tyre politik "të merituar", atëherë, sipas këtij konkluzioni del se, edhe propaganda e Tiranës me "departamentet" e saj të shtrira në Prishtinë, në Shkup dhe në Beograd, paskësha qenë e frytshme në zgjidhjen e çështjes koloniale shqiptare në Ballkan (duke mos harruar për asnjë çast as Camerinë,edhe pse nuk ka qenë e përfshirë drejtpërdrejt në flakën e luftës,sikurse Kosova, Anamorava dhe Ilirida). "Politikisht" ky është konstatimi "dialektik" i politikës dhe i propagandës zyrtare shqiptare, ndërsa praktikisht dhe virtualisht çështja qëndron krejt ndryshe. Së pari, statusi i pavarësisë së Kosovës akoma qëndron "pezull".Së dyti, çështja e statusit të shqiptarëve në Iliridë dhe në Anamoravë, ka hyrë në fazën përfundimtare të "konservimit" të së drejtës së minoritetit kombëtar (gjë që në këtë moment,  një e drejtë e këtillë i mohohet minoritetit shqiptar në Mal të Zi), ashtu siç parashikojnë standardet ligjore të marrëveshjeve dhe të konventave të Bashkimit Evropian(BE), të Këshillit të Evropës, të OSBE-së dhe të Kombeve të Bashkuara. Në rastin konkret, politika propagandistike shqiptare nuk karakterizohet nga asnjë element i vlefshëm, që mund të mirret si argument i qëndrueshëm as në favor të rrumbullakësimit të teorisë propagandistike paqësore me premise globale, as në favor të arritjes së "projekteve" të saj strategjike në përmasa kombëtare qoftë në kuptimin afatshkurtër, qoftë në kuptimin afatgjatë, ngase është defaktorizuar tërësisht, si rrjedhojë e vetëkënaqësisë dhe e ngopjes me "ushqime të gatuara express" dhe me "fruta të pjekur" nga kontingjentet permanente (12-vjeçare) të ndihmave humanitare, të dhuruara nga donatorët e "tryezave" dhe të "shportave" të asociacioneve të ndryshme ndërkombëtare.

Pikërisht, për shkak të krijimit të anarkisë në sistemin shtetëror dhe të marrëdhënieve ndërkombëtare, e drejta e sovranitetit dhe e vetëvendosjes së popullit shqiptar në Kosovë, në Iliridë, në Anamoravë dhe në Mal të Zi (me gjithë procesin historik të periudhës së transicionit të Evropës Juglindore), kanë ngelur  në mëshirën e fuqive të mëdha evropiane, të cilat në favor të respektimit të drejtave dhe lirive të minoriteteve të ndryshme kombëtare, natyrisht aty ku mbisundon interesi i tyre ekonomiko-politik e ushtarak sipas diversifikimit të parametrave të strukturës së përgjithshme të globalizmit botëror, tash për tash kanë viktimizuar edhe interesat kombëtare dhe shtetërore të shqiptarëve të kolonizuar në Ballkan, edhe pse shqiptarët nuk i kanë shkaktuar asnjë fatkeqësi popujve fqinj.Synimi dhe tendecat e një strategjie të këtillë perfide në kurriz të shqiptarëve, para së gjithash vërehen në stagnimin 12-vjeçar të zhvillimit ekonomiko-politik dhe shoqëror të Shqipërisë, të demokratizuar vetëm si nocion në kuptimin e teorisë politike, e kursesi në kuptimin e njëmendtë praktik. Një "restaurim" i këtillë me prirje të relikteve neoliberale, po ndikon negativisht në mbrojtjen e interesave dhe të vlerave fundamentale të kombit shqiptar në Ballkan.

S'ka dyshim se, një gjendje e këtillë e ndërlikuar, ndër të tjera, është reflektuar edhe në sferën e propagandës dhe të politikës së jashtme  të Shqipërisë, e cila kur është fjala për mbrojtjen e interesave jetike të qytetarëve të saj si brenda, ashtu edhe jashtë shtetit, qe më se një dekadë është në defensive të plotë, ngase përfill tej masës ose më sakt të thuhet, është bërë rob i "politikës së diktatit", i "politikës së pritjes" nga "dhuruesit" e ndihmave humanitare dhe të diplomacisë preventive ndërkombëtare, e cila në esencë u "promovua" si substitut tejet "funksional" në kuptimin e mbrojtjes dhe të sigurisë kolektive të shqiptarëve në Kosovë, në Iliridë dhe në Anamoravë, ashtu sikurse edhe në rastin e Bosnjë-Hercegovinës dhe të Kroacisë.

Si pasojë e "disiplinimit të verbër" ndaj forcës së gravitetit të politikës ndërkombëtare, propaganda shqiptare dështoi edhe në planin rajonal ngase për asnjë çast (që nga thurja e sistemit të mëparshëm shtetëror)nuk arriti, që t'i ndërtojë mekanizmat veprues të efektshëm për të izoluar propagandën e ndyrë luftarake subversive të shteteve fqinje, në radhë të parë të Serbisë agresore, efektet e së cilës janë kompremetuese dhe shkatërrimtare për qenien e tërësishme politike dhe kombëtare shqiptare në Ballkan.Një "indiferentizëm"  dhe papërgjegjësi e këtillë e politikës shqiptare, krijoi terren të përshtatshëm si për shtrirjen e veprimeve të propagandës agresive luftarke serbe në komprometimin e luftës çlirimtare kombëtare antikoloniale të UCK-së, që nga lindja e saj deri në ditët e sotme, ashtu edhe të ridefinimit të politikës strategjike të bashkësisë ndërkombëtare në Kosovë.

Vërtet, "solidarizimi" i propagandës zyrtare të Tiranës me atë të Beogradit, ndikoi që Serbia të zhbllokohet nga vargonjtë dhjetëvjeçarë të sanksioneve ndërkombëtare.Se në çfarë stadi është "demokratizuar" Serbia pasmilosheviqiane (në saje të cilit vlerësim të njëanshëm dhe destruktiv, dhe në asnjë mënyrë të justifikueshëm për parimet dhe etikën realiste të politikës, të rendit, të drejtësisë dhe të vlerave të njëmendta demokratike ndërkombëtare) këtë postulat të rremë, e provon normalizimi i marrëdhënieve diplomatike midis Tiranës dhe Beogradit.Ky është agumenti më i vlefshëm dhe më i pakontestueshëm i sintezës së kapitullimit të politikës dhe të propagandës raciste dhe terroriste serbe të Beogradit ndaj shqiptarëve dhe çështjes së pazgjidhur koloniale shqiptare në Ballkan. Pikërisht, në këtë kontekst duhet të kërkohen dhe të analizohen në hollësi shkaqet pse edhe ish-kryeadministratori i administratës së përkohshme ndërkombëtar(UNMIK), Hans Hekerup, përfilli një strategji të shtendosjes së marrëdhënieve politike në relacionin Prishtinë - Beograd. Duke përfituar nga propaganda antishqiptare, u krijuan rrethana dhe fushëveprim i përshtatshëm  për sondazhet dhe simulimet e "shuttle" diplomacisë së Hans Hekerupit në trekëndshin - Prishtinë - Beograd - Nju-Jork. Si rrjedhim, erdhi deri te hartimi dhe përfundimi i "Kornizës Kushtetuese të Kosovës", e cila është në shpërputhje me dispozitat e paragrafët e Marrëveshjes së Rambujesë(mars,1999), me ç'rast dëmtohet pala shqiptare. Mirëpo, minoriteti serb assesi të kënaqet me koncesionet e "dhuruara" nga Hans Hekerupi. Një "këngë" të këtillë, minoriteti serb i Kosovës (i përfaqësuar në mënyrë proporcionale në Kuvendin dhe në Qeverinë e Kosovës), i nxitur dhe i mbështetur nga regjimi "demokratik" i Beogradit, po e vazhdon edhe ndaj kryeadiministratorit të ri të UNMIK-ut, Miahel Shtajner, duke e sfiduar atë, që patjetër t'i favorizojë në mënyrë të njëanshme dhe jashtëligjore, ashtu siç vepruan paraprakisht dr.Bernard Kushner dhe Hans Hekerup.
                                            
Programi strategjik i Nebojsha Qoviqit është në funksion të serbizimit të Kosovës

Shfaqja e Nebojsha Qoviqit (nënkryetar i Qeverisë së Serbisë dhe kryetar i Qendrës Bashkërenduese për "Kosovë e Metohi")në rolin e shpëtimtarit të "mbrojtjes" së interesave të minoritetit serb në Kosovë, është identike me atë të Slobodan Milosheviqit-ekzekutorit të shqiptarëve në Kosovë më 1989-1999. Përmbajtja e elaborative të tij, në esencë nuk dallon nga ato të nacionalshovinistëve të rexhur,  siç ishin  Vasa Qubrilloviqi (akademik) dhe  Ivo Andriqi(nobelist) për luftimin dhe dëbimin e shqiptarëve nga trualli i tyre stërgjyshor. Edhe pse në tërësi nuk është i arritshëm për opinionin, megjithatë dihet se, Programi i Qoviqit përbëhet nga tri faza,e para:" faza e ndërtimit të masave urgjente të besimit, realizimi i së cilës ka përfunduar në fund të nëntorit të vitit 2001; e dyta, faza e përfshirjes thelbësore të palëve në zgjidhjen e problemeve, e cila, sipas parashikimeve të hartuesit, është dashur të kryhej përfundimisht në muajin mars të vitit 2002 dhe, e treta, faza e punës së përbashkët për zgjidhjen e çështjeve kontestuese, e cila, gjithashtu pritet të realizohet pas muajit mars të këtij viti. E gjithë kjo "materie", e përpunuar nga ideologët  e "sektave" të ndryshme politike, ushtarake dhe kishtare serbe, nuk duhet të konsiderohet vetëm si një listë e thjeshtë e dëshirave individuale, por si vazhdimësi e propagandës dhe e politikës së terrorizmit shtetëror të regjimit të Beogradit, që ka për qëllim (natyrisht me "mjete dhe me forma të reja dialoguese dhe demokratike", por me përmbajtje të vjetër ekspansioniste, të murkulluar në kurriz të shqiptarëve) rikthimin e xhelatëve dhe të kolonistëve të rinj serbë në pronat dhe në vendbanimet e shqiptarëve në Kosovë. Këtë e provon sheshit edhe deklarata zyrtare e dr.Nebojsha Qoviqit (dhënë përfaqësuesve të mjeteve të informimit, më 5 mars 2002), sipas së cilës Qevria e Serbisë, tanimë ka stratuar me blerjen e pasurisë së paluajtshsme në Kosovë dhe në Kosovën Lindore për kolonistët e rinj serbomalazezë. Mirëpo, sipas të të njëjtit "zëdhënës", ky proces ende nuk është bërë i kapshëm për opinionin (as që pritet të bëhet në të ardhmen- vërejtje e autorit), për shkak të "fshehtësive strategjike". Përkundër një paralajmërimi të këtillë, "sekreti afarist" me përmbajtje ekspansioniste "të moderuar" i Nebojsha Qoviqit, demistifikohet  paraprakisht, më 7 shkurt 2002, nga qarqet zyrtare të ish-qeverisë së "RFJ-së", ku ndër të tjera bëhet e qartë se kjo qeveri i ka akorduar "500 milionë dinarë, përkatësisht 8 milionë evro" Qendrës Bashkërenduese për "Kosovë dhe Metohi" për dislokimin e kolonistëve të rinj dhe të vjetër në Kosovë, në Preshevë, në Bujanoc dhe në Medvegjë,në disfavor të pronave  të patundshme  të shqiptarëve.  Pikërisht kjo është esenca e Programit të N.Qoviqit për  kthimin e "refugjatëve" serbë në Kosovë. Për më tepër, këto janë  "mjetet shprehëse" të strategjisë dhe të objektivave të pushtetit "të ri demokratik" të Serbisë për "zgjidhjen e problemit" të minoritarëve të saj në Kosovë. Për të mos rënë në nonsense të teorisë dhe të koncepteve të reja me bazë të vjetër antishqiptare, "manifesti politik" i Nebojsha Qoviqit (edhe pse deri tani në tërësi nuk është bërë publik për opinionin), synim të fundmë ka ndërtimin e një strategjie të njësuar me bashkësinë ndërkombëtare, që ta detyrojë atë, që me çdo kusht të krijojë favore të posaçme për elementin serbomalazez në Kosovë, që janë në diskurs me Rezolutën 1244 të KS të Kmobeve të Bashkuara dhe me krijimin e institucioneve të reja shtetërore, të dala nga zgjedhjet parlmanetare dhe presidenciale të Kosovës, më 17 nëntor të vitit 2001. Këtë anakronizëm politik, e ilustrojnë edhe kërkesat e kushtëzuara ekstreme të minoritetit serb në Kosovë. Ndër rivendikimet më të theksuara permanente të kësaj natyre janë: kthimi i forcave policore dhe ushtarke serbe, krijimi bashkive të veçanta serbe si në Mitrovicë (tanimë të ndarë në dysh, që paralajmëron vite të stuhishme për ardhmërinë e saj), në Zveçan dhe në disa qendra të tjera të Kosovës, ku minoriteti serb përbën shumicën, si dhe së fundi, edhe kërkesa "urgjente" për krijimin e një Ministrie për Cështje të Refugjatëve Serbë në kuadrin e Qeverisë ekzistuese multietnike të Kosovës. Shprehur  me fjalorin e gjuhës popullore shqipe,  e gjithë kjo, do të thotë:"puna që shihet nuk do kallauz"(!?) Këto kërkesa janë aq transparente saqë nuk kërkojnë ndonjë prerje të thellë të shoshitjes politike ngase mesazhi i tyre është krejtësisht i qartë (me mjete paqësore dhe me taktikë të re, që korrespondojnë me kërkesat imdiate dhe aktuale të bashkësisë ndërkombëtare, por me startegji të vjetër dhe të pandryshuar të regjimit tiranik gjenocidal të Slobodan Milosheviqit), që me ndihmën e UNMIKUT, t'i krijojnë dhe t"i legalizojnë institucionet paralele shtetërore serbe, kështu që Kosova brenda një kohe shumë të shkurtër (që absurdi të jetë edhe më i madh, kjo pritet të realizohet gjatë kohës së mandatit të forcave paqeruajtëse ndërkombëtare në Kosovë), do të copëtohej në dy entitete.

Shfaqja e një skepticizmi dhe frike të këtillë, se në këtë pikëvështrim, do të përsëriten gabimet e pafalshme të Bernard Kushnerit dhe të Hans Hekerupit, e jusitifkon edhe shprehja  e gatishmërisë së kryeadministratorit aktual të UNMIK-ut, Miahel Shtajner, i cili në "serialin" e takimeve të tij të punës me qarqet zyrtare të regjimit të Beogradit dhe me kryepërfaqësuesin e Kishës ortdokse serbe, patriarkun Pavle, është dakorduar që për "çështje" të kthimit të refugjatëve serbë, në kuadrin e Qeverisë së Kosovës, të nominojë një koordinator ndërdikasterial, " i cili do të kishte cilësinë e ministrit". Sipas pohimit të kryeshefit të UNMIK-ut, Miahel Shtajner, ndër të tjera, edhe ky propozim i tij, (që rezultoi drejtpërdrejt nga kushtëzimi dhe diktati i politikës radikale dhe i praktikës bojkotuese dyvjeçare të palës serbe, të përfaqësuar nga "KNS-ja" dhe "Povrataku", të cilët, të udhëzuar dhe të ndihmuar drejtpërdrejt nga Kisha ortodkse serbe dhe nga regjimi "dedmokratik" i Beogradit, ia arritën që të nxjerrin koncesione [edhe pse në kundërshtim të plotë me Rezolutën 1244 të KS të OKB-së] të favorshme politike nga ana UNMIK-ut), do të ndikojë pozitivisht në përmirësimin e gjendjes ekzistuese të serbëve në Kosovë dhe në krijimin e kushteve dhe të rrethanave optimale për ardhmërinë e multietnikes në Kosovë.

Duke mos pretenduar në asnjë mënyrë që të vëmë në pikëpyetje këtë shpresë dhe binjde optimiste politike të z.Mihael Shtajner, se pas krijimit të institutit të "koordinatorit ndërdikasterial" serb për çështje të kthimit të "refugjatëve" serb, në kuadrin e Qeverisë së Kosovës, pala serbe do të heqë dorë përfundimisht nga akuzat tendencioze dhe kushtëzimet përulëse ndaj UNMIK-ut dhe KFOR-it,se gjoja përkundër pranisë së këtyre dy institucioneve të misionit paqësor në Kosovë, fati i të drejtave themelore të minoritetit serb ka ngelur në "mëshirën e kohës". Mirëpo, prapë, duke u nisur nga përvoja e hidhur e deritashme e përbashkësisë me palën serbe, me plot arsye mund të dyshojmë se "Povrataku", do të "kënaqet" me këtë propozim të z.Mihael Shtajner. Fatkeqësisht, këtë konkluzion tonin e provojnë edhe trazirat më të reja në pjesën veriore të Mitrovicës, ku si rrjedhim i veprimit të armatosur të bandave kriminele çetniko-serbe (të ashtuquajturat rojat e urës së Ibrit), janë plagosur 19 pjestarë të forcave ndërkombëtare. Përshkallëzimi më i ri situatës në "Jerusalemin" e ndarë të Kosovës, në një mënyrë është edhe "sihariqi i parë simbolik" i politikës propagandistike të nëndheshme të regjimit "demokratik" të Beogradit( fryt i  drejtpërdrejtë  paqësor i amalgamës së "trojkës": Vojislav Koshtunica, Nebojsha Coviqi dhe patriarku Pavle) ndaj iniciativës së kryeadministratorit të UNMIK-ut, z.Mihael Shtajner, që brenda strukturës së qeverisë multietnike të Kosovës, të ngritet një "institucion" ndërdikasterial për çështje të kthimit të serbëve në Kosovë, i cili (me gjithë zemërgjerësinë dhe me mirëkuptimin e Z.Mihael Shtajner ndaj palës serbe,ashtu siç veproi paraprakisht dr.Bernard Kushner me koncesionet e tij të pajustifikueshme, pikësëpari të krijimit të KNS-së të Graçanicës, që ishte në kundërshtim të plotë me Rezolutën 1244 të KS të OKB-së) sheshit është në shpërputhje me Kornizën kushtetuese (e cila gjithashtu është akt imponues për palën shqiptare, sepse "kryeautori" i saj, Hans Hekerup, ish-kryeadministratorit i UNMIK-ut, "lëndën" e saj juridike-kushtetuese, "e harmonizoi" në konsultim me Beogradin zyrtar)pa dyshim është në shpërputhje me Kornizën kushtetuese të Kosovës dhe me Rezolutën e theksuar të KS të Kombeve të Bashkuara për Kosovën.

/Autori është doktor i Marrëdhënieve Politike Ndërkombëtare dhe bashkëpunëtor i Institutit Ndërkombëtar të Bostonit,SHBA /  

Qeveria multietnike e Kosovës me osmanët e vjetër të Rugovës

Nga dr. Mehdi Hyseni

                   
S'ka dilemë se arritja e marrëveshjes e kompromisit politik ndërmjet LDK-së, PDK-së dhe AAK-së, në kuptimin e përgjithshëm është një potez racional dhe i pranueshëm për zgjidhjen e krizës së deritashme politike në  ndërtimin e institucioneve shtetërore të Kosovës. Sesa është e rëndësishme Marrëveshja për  formimin e Qeverisë së Kosovës, këtë e  provuan edhe përpjekjet e para serioze të kryeadiminstratorit të UNMIK-ut, të z. Mihael Shtainer, i cili  vetëm brenda dy ditëve arriti që në saje të zgjarsisë së tij  diplomatike, t'i" pajtojë" rivalët kryersorë të këtyre tri partive, që të "abstenojnë" nga qëndrimet e tyre të "ngurta" dhe të skajshme politike.

Ky metodologji e suksesshme e ndërmjetësimit të faktorit ndërkombëtar në tejkalimin  e krizës politike tremujore të nominimit të  titullarëve kryesorë të organeve të pushtetit shtetëror të Kosovës, duket sheshit se është "instrumenti" më oportun dhe i domosdoshëm për institucionalizimin e demokracisë dhe të pluralizmit jo vetëm në Kosovë, por edhe më gjerë në Ballkan. Për më tepër, një "leksion" i këtillë politik nga ana e përfaqësuesit zyrtar të OKB-së, z. Mihael Shtainer, të sapoardhur në Kosovë, do të duhej të shumëzohej në mijëra ekzemplarë, dhe të shitej gratis, në mënyrë që këtë "kasta politike" e rugovizmit në të ardhmen, ta  përdorë si "abetare" parësore (të bontonit politik) se si mund të zhvillojë politikë kompetitive në frymën e kufijve të tolerances së lejueshme dhe të demokracisë pluraliste, duke mos i kushtëzuar dhe, duke  mos i dëmtuar në asnjë mënyrë interesat dhe vlerat e partnerizmit ndërpartiak dhe ato kombëtare.

***

Shkencërisht është provuar se, çdo politikë e zhveshur nga ETIKA e ndërgjegjës dhe e përgjegjësisë, nuk mund të quhet ndryshe veçëse politikë fiktive. Fatkeqësisht, me fenomenin e një politike të këtillë antikombëtare, populli shqiptar i Kosovës po ballafaqohet qe  më se një dekadë të plotë. Mirëpo, kursesi të këndellet nga "vdekja klinike" dhe të "vijë në vete", të lirohet nga obsesioni dhe paranoja dhjetëvjeçare  e mbështetjes  parezervë morale dhe politike të tij. Sipas të gjitha gjasëve, indoktrinimi  i një pjese të popullsisë me ideologjinë kancerogjene të rugovizmit, ka lënë pasoja të përjetshme në "memorien" e saj, sepse as gjatë kohës nën okupimin e egër të sistemit kolonial sllobist, as gjatë kohës së luftës e as pas mbarimit të luftës, kursesi nuk qe në gjendje që të distancohet nga konceptet ideologjike  të totemizmit  dhe  të ashtuquajturës "politikë  pacifiste". Pikërisht, kjo politikë e pacipë, nxori në sipërfaqe bartësit kryesorë të tragjedisë dhjetëvjeçare kombëtare shqiptare në Kosovë, të cilët jo vetëm se nuk u thirrën për të dhënë llogari para popullit dhe para drejtësisë (për të gjitha mashtrimet, manipulimet, pasurimin e paligjshëm në kurriz të popullit, shfrytëzimin e djerësës dhe të gjakut të pakursyer të heronjve të paepur për çlirimin dhe pavarësinë nga çizmja koloniale hegjemoniste serbomalazeze), por (për habi edhe të armiqve tradicionalë të shqiptarëve) u shpërblyen (sa herë radhazi) me votëbesimin  dhe me favoret e tjera nga logjika e ndryshkur  e "plebejve" të republikës  së Ibrahim Rugovës, të dështuar  dhe të "depozituar" në koshin e plehërave të historisë. Dhënia e votëbesimit blanko (pa kurrfarë mbulese)  kryetotemit dhe totemistëve të tjerë të tij, është prova më e argumentuar dhe më bindëse e logjikës së robit, sepse  (edhe pas  djegies së Kosovës në themel, si dhe të shkaktimit të mijëra viktimave të vdekura dhe, atyre të gjalla, të cilat sot  jetojnë në skamje të mjerueshme "as të gjallë, as të vdekur"nëpër tenda dhe "kampe refugjatësh" në shtëpinë e vet anembanë Kosovës; të mijëra të tjerëve të konvertuar dhe të denigruar në sintagmën "skamnorë", që shfrytëzojnë ndihma humanitare të Shoqatës Humanitare "Nënë Tereza", si  dhe të mijëra të tjerëve, që dergjen nëpër  "kampe refugjatësh" në vende të ndryshme të botës) nuk është në gjendje të bëjë distinguimin  e vlerave të njëmendta intelektuale kombëtare nga hedhurinat toksikologjike të ambientit kombëtar dhe politik. Kjo "filozofi" e të menduarit dhe të vepruarit destruktiv, mund të jetë e kapshme dhe me interes të shumëfishtë vetëm për armiqtë e Kosovës dhe të shqiptarëve, në përgjithësi, e kursesi për bartësitë kryesorë të peshës së skamjes dhe varfërisë dhjetëvejçare nën okupimin e regjimit fashistoid serbomalazez, e as  për UCK-në-TMK-në, që në saje të luftës së saj të ndrtishme çlirimtare kombëtare dhe antikoloniale kundër pushtuesit serbomadh, ia ndërroi përgjithmonë faqen e historisë së Kosovës. Këtu qëndron "keqkuptimi" dhe "keqinterpretimi" i  logjikës  "mikfrocefale"  të elektoratit plebej të doktrinës dhe të politikës dështuese të I. Rugovës. Mbi asnjë bazë nuk mund të argumentohet fakti se Kosova e çliruar nga hordhitë çetnike serbe, e cila  tani gjendet nën mandatin e forcave paqëruajtëse ndërkombëtare(UNMIK+KFOR), është meritë e rugovizmit dhe e osmanëve të tij. Kursesi, kjo është vepër e drejtpërdrejtë gjysmëshekullore  e ndrtishme, e shkruar me gjak  që u përket të të gjitha atyre gjeneratave, që kanë luftuar nën flamjurin e përbashkët të rezistencës së LEVIZJES CLIRIMTARE KOMBETARE PER CLIRIMIN E KOSOVES DHE TE TERRITOREVE TE TJERA TE SHQIPERISE ETNIKE NGA SUNDIMI KOLONIAL SHEKULLOR SERBOMALAZEZ E MAQEDON,duke filluar  që nga ADEM DEMACI (Mendela i Kosovës, siç e quajnë me pietet dhe me plot të drejtë, disa shtetarë e analistë të njohur botërorë) e deri te heroi legjendar kombëtar ADEM JASHARI, kryekomandanti i UCK-së dhe symboli i pavdekshëm i Rezistencës gjithëshqiptare.

***                                             
Nga të gjithë emrat e shpallur në nomeklaturën nominuese të kryepërfaqësuesve të ministrive të qeverisë së Kosovës, opinionin me arsye e iriton (sinë kuptimin e së përgjithmes, ashtu edhe asaj të veçantës) vetëm emri i "ministrit" të Ministrisë së Arsimit të Qeverisë së Kosovës, Rexhep Osmani (ish-kryeministri i "LASHIT").  Në rastin konkret, lind pyetja, si  mund të figurojë ky emër për minister qeverie, kur dihet se ky është "kontraverz" si në pikëpamje etike, ashtu edhe pedagogjike, edukative, arsimore, politike e kombëtare. Për "bagazhin e tij personal, të "pasuruar" në këto aspekte, gazetat dhe revistat shqipe kanë shkruar vite me radhë, atëbotë, kur ishte minister i vetëshpallur i arsimit  i republikës së Rugovës. Të gjithë (madje edhe bashkëpunëtorët e tij më të afërt, të cilët, siç thotë populli:"me fshisë i ka përzënë  nga "kabineti" i tij, ngase nuk janë pajtuar me  veprimet e tij despotike dhe amorale ) e dijnë se ky far "ministri" ka abuzuar me mijëra marka gjermane nga fondet e ndryshme të "LASHIT". Për keqpërdorimet e këtilla të Rexhep Osmanit, "ish-ministër" i koniunkturës së republikës së trilluar të Rugovës dhe, ja prapë "freshman minister" i qeverisë multietnike të Kosovës, ka qenë në dijeni edhe vetë padroni i tij Rugova, mirëpo, në vend se të kërkohej dorëheqja e tij, (për shkak të vjedhjes dhe të kompremetimit të "lashit" dhe të "presidencës" së republikës së Rugovës) Osmani, forcon edhe më shumë "fronin" e tij, si rrjedhim i "xhepit të trashë". Në atë kohë zie dhe lemerie (si shumë intelektual të tjerë, edhe unë isha i papunë, edhe pse kisha gradën shkencore të magjistraturës dhe të doktoratës, mirëpo, si thotë populli "nuk bënte punë" ngase bashkëmendimtarët dhe bashkëluftëtarët pseudopatriotë të tipit allaosmani kishin uzurpuar nga tre-katër vende pune në të gjitha institucionet e të ashtuquajturit "sistem paralel" të republikës së Rugovës. Kusht tjetër ishte që,  patjetër të posedoje "librezën e kuqe maosite", me të cilën dëshmohej identiteti i lojalizmit ndaj LDK-së) kur shumica e intelektualve bredhnim të papunë poshtë e lart, duke kërkuar lëmoshë nga individët dhe shoqatat e ndryshme humanitare për t'iu siguruar kafshatën e gojës, përkatësisht të mbijetesës fëmijëve të tyre(si rezultat kryekëput i armikut të brendshëm), u shndërruam në lypësarë-protagonistë prototipë  të "Poemës së mjerimit" dhe të skicave të tjera me motiv social të poetit  Migjeni. Si të tjerëve, ashu edhe mua, na kujtohet fare mirë "shkëlqesia e shokut zylo", përkatësisht e "ministrit"  Osmani, i cili (gjatë tërë asaj dekade dhjetëvjeçare, me të gjitha veset dhe me sjelljet e tij të vrazhda amorale dhe antikombëtare u përgjasonte  personazheve negative të veprave të Kristo Floqit, të Sterjo Spases, të Gjergj Fishtës, të Fan S.Nolit të Vaso P.Shkodranit…etj.) sikurse "ministrat" e jashtëm të "Qeverisë" në ekzil të Esad Pashë Toptanit, mbahej me fodullëk dhe në mënyrën më të shfrenuar të  aventurierit dhe të një pijaneci (duke i bërë "rrush e kumbulla" paratë e nxënësve dhe të studentëve, të mësuesve, të arsimtarëve dhe të profesorëve dhe 3% e Fondit të qeverisë Bujar Bukoshit, i cili sigurohej nga djerësa dhe gjaku i popullit, që në atë kohë llahtarie ishte dy herë i vrarë, njëherë nga armiku i jashtëm çetnik serb dhe, njëherë nga armiku i brendshëm) , tërë kohën "e vlefshme" e kalonte i shoqëruar me kameleonët dhe me "shtojzovallet" e zgjedhura, (të cilat perms "lidhjeve të tij miqësore" ishin të zëna me punë profesioni nëpër "fimat" arsimore të të gjitha niveleve anembanë Kosovës, që i sundonte dhe i kontrollonte Rexhep Osmani në "stilin" e diktatorit dhe të "rrometës" në përputhje të plotë me platformën e politikës obskurantiste serbomadhe për likuidimin e kuadrove më të shquara shqiptare, të cilat e kanë përballuar peshën e kohës më të rëndë nën vargonjtë e shtypjes dhe të terrorit gjenocid serbomalazez) nëpër tavernat (me prejardhje të panjohur"  të kolaboracionistëve shqiptarë, në veçanti "çastet më të bukura idilike të boemit", i vriste në kafiterinë "Bristol" në lokacionin e quajtur "Qafa", ku vepronin edhe dhjetra kafiteri të tjera, prona mikste të sahanlëpirësve të okupatorit serbomadh, që zhvillonin "biznis" kryesisht në favor personal dhe të regjimit shtypës të Serbisë së S.MIlosheviqit.
Përmbajtja e këtij epizodi fragmentar lidhur me figurën e "shokut  remko a zylo" krejt njësoj, alias të Rexhep Osmanit (minister i larvës së qeverisë së dikurshme esadiste)-"osmanlliut" të Rugovës, (kësaj radhe) ka për qëllim që, pikësëpari të vërë në dijeni kryemnistrin e Qeverisë së Kosovës, z. e nderuar dr. Bajram Rexhepi, që mos të formojë kabinetin e tij, para se të vihet në diskutim dhe me çdo kusht të anulohet nominimi i Rexhep Osmanit, minister  i Ministrisë së Arsimit të Qeverisë së Kosovës. Ndryshe, emërtimi i tij në krye të kësaj Ministrie, pa dyshim do të ofedonte rëndë dhe papresedencë gjithë ETIKEN dhe NDERGJEGJEN EDUKATIVE, ARSIMORE, KULTURORE DHE KOMBETARE (në të gjitha nivelet) NE KOSOVE. Cdo justifikim në këtë "temë" është nonsens dhe, nuk duron kurrfarë komenti plotësues ngase idetë apodiktike të realizimit të  "strategjisë nominuese" të Rexhep Osmanit, janë në kolizion flagrant me  teorinë dhe me praktikën e sistemit tradicional edukativo-arsimor shqiptar në Kosovë. Shkurt dhe prerazi: hajnat, amoralët,  tradhtarët dhe kolaboracionistët e të gjitha "sekteve" dhe të "grixheve" "made in" allarexhepi, në asnjë mënyrë nuk mund ta përfaqësojnë, as ta prezentojnë ARSIMIN, KULTUREN, ARTIN DHE SHKENCEN SHQIPTARE TE KOSOVES. Nëse kjo fushë më thelbësore dhe më sensitive e shoqërisë sonë, ka ngelur në mëshirën e kohës, e "s'paska tjetër  kush t'i dalë zot", përpos hajnave dhe të "biznismenëve" të kalibrit të Rexhep otomanit, të majmëruar (hiq më pak se 10 vjet) në kurriz të popullit,  me keqardhje duhet të konstatojmë se, nëse përsëritet ky "humor i zi"  i arsimit shqip kosovar, atëherë nuk na duhet kurrfarë qeverie, as kurrfarë arsimi në krye të të cilit ndodhen otomanët, mafiozët, demagogët, oportunistët, sektaristët dhe monarkët e  amalgams rugoviste, sepse normativizmi i bazës idelologjike utopiste të sistemit qeverisës të tyre (pavarësisht nga përpjekjet e bashkësisë ndërkombëtare, që të institucionalizojë format dhe modelet e sistemit demokratik vetëqeverisës në Kosovë) vazhdimisht  do të riprodhojë kontradikta të pakapërcyeshme në sferën e përgjithshme të normatives dhe të reales, të mundshmes dhe të reales, të dukshmërisë dhe të padukshmërisë, të deklarimit dhe të reales, të programit dhe të veprës. Në këto relacione(marrëdhënie) mjetet shndërrohen në një objektiv kryesor, i cili në mënyrë efektive dhe koherente stimulon vetëdijen që qëllimi t'i justifikojë të gjitha mjetet e iracionales, madje edhe atëherë, kur këto nuk janë në përputhje as me parimet e moralit, siç kemi të bëjmë me "integralen" konkrete të personalitetit të brishtë dhe kontravers të Rexhep Osmanit.

Gjatë atyre dhjetë viteve të llahtarshme (1989-1999) nën robërinë tiranike të fashizmit çetnik serb, kur digjej edhe hekuri, e osmanllinjtë kishin futur "kokën në rërë", duke iu pëveshur "punëve të dynjallëkut": mashtro, manipulo,  vjedh, shfrytëzo, çndero, tradhto, Rugova së bashku me osmanllinjtë e tij, popullit nuk i dhuroi asgjë premtuese, përveç thellimit të krizës morale, shpirtërore, materiale dhe kombëtare. Kjo ishte kuentisenca e parullës së demokracisë dhe e pluralizmit të tyre, që pasqyronte sheshit dhe në mënyrën më bizare shuarjen e epsheve të shfrenuara shtazarake, të pasurimit të pakufishëm dhe të zhvillimit të   luftës primitive për pushtet, gjithnjë duke u thirrur në emër të një republike inekzistente, "atributet shtetërore" të së cilës i njihte vetëm rugova dhe rugovizmi.
Të gjitha këto vepra të liga dhe të ndyra, i rrumbullakësonin në "konton e aktivit" të patriotizmit të tyre rremë, devizë kjo, që edhe sot është mjeti më opercionalizues i politikës së tyre për të manipuluar me popullin, i cili qe më se dhjetë vjet është bërë "peng" i vërtetë i lëdëkeizmit, dhe kursesi të lirohet nga indokrtinimi  fatal i saj.

E vlen të theksojmë se, "filozofia e politikës paqësore gandiste" e Rugovës gjatë gjithë periudhës nën sundimin e pushtuesit serbomalazez, në parktikë u tregua sterile (në asnjë segment të saj vizionar a pragmatic), sepse në tërësi i mungonin premisat ontologjike të kushteve të saj. Më sak, të gjitha deklarimet zyrtare të një politike të tillë "filozofike" para opinionit të brendshëm dhe atij ndërkombëtar kanë qenë floskula dhe fiksion të koncepteve të politikës, të paqes, të sigurisë dhe të republikës së dështuar "gandiste" , sepse  gjatë një dekade të plotë të fundit të shekullit XX,  në Kosovë nuk ka mbretëruar kurrfarë paqeje, ngase kjo dështoi që në fillim të proklamimit të saj, për shkak se nuk mundi të mbijetojë, as të trumfojë mbi filozofinë e politikës pushtuese serbe (ushtrimi i agresionit luftarak, i terrorit gjenocid, i dhunës, i reprezalieve dhe i apartejdit).
Vështruar në kuptimin e njëmendtë të filozofisë politike, edukimi për të ndërtuar paqen nuk do të duhej t'u lejohej, as t'u besohej atyre që e shkelin dhe e nëpërkëmbin atë për qëllime të mjera përfituese vetjake. Gjithashtu, nuk do të duhej t'u lejohej modeleve dhe konferencave provinciale, sepse gjatë "dhjetë viteve të humbura" nuk ndodhi kurrfarë katarze edukative, as arsimore sa i përket realizimit të lirisë dhe të pavarësisë së Kosovës. Në vend të këtij vizioni iracional, u manifestua katarza e vetëdiferencimit, e varfërimit shpirtëror intelektual, moral dhe material. Në vend të përgatitjes sistematike dhe të mobilizimit të gjithë popullit, që të hidhej në luftë të përgjithshme për t'u çliruar nga armiku serbomalazez, Rugova me osmanllinjtë e vet brenda natës atij ia imponoi "pedagogjinë e paqës" dhe të kapitullimit para agresorit serb. Kjo është "fitorja më e madhe", përmes së cilës rugovizimi ia arriti që,  duke favorizuar strategjinë e frikësimit të okuptarit serb, t'i detyrojë shqiptarët të jenë "dëgjueshëm" dhe të "disiplinuar" si para tij, ashtu  dhe para armikut, për t'i treguar botës se, në Kosovë "mbretëron paqe", e jo luftë dhe terror gjenocid serb ndaj shqiptarëve. Mirëpo, së fundi , këtë sofistikim  të rugovizmit të gjendjes reale në Kosovë, e demistifikoi në mënyrën më të argumentuar lufta  e drejtë çlirimtare antikoloniale e UCK-së, e cila në Konferencën e Rambujesë (mars 1999), e vulosi ndërkombëtarizimin dhe çlirimin  përfundimtar të Kosovës nga sundimi kolonial serbomalazez./Autori është dr. i Marrëdhënieve Politike Ndërkombëtare dhe bashkëpunëtor i Institutit Ndërkombëtar në Boston, SHBA/

maj 2002

ESE POLITIKE

 
"NACERTANIA" E ILIA GARASHANINIT-FRYT I IMPERIALIZMIT SERBOMADH NE BALLKAN

 

Nga Dr.Mehdi Hyseni

Tani, pothuajse po bëhen gjashtëdhjetë vjet qëkur autori kroat, Petar Shimuniq, më 1946, e shkroi veprën kritike shkencore lidhur me "Naçertaninë" e Ilia Garashaninit, i cili, sipas historiografisë, politikës, diplomacisë dhe kulturës nacionalshoviniste serbomadhe, konsiderohet themeluesi kryesor  i doktrinës së politikës së brendshme dhe të jashtme të Serbisë hegjemoniste në Ballkan.

Natyrisht, duke u mbështetur në burimet e shumta të historisë politike dhe diplomatike, Petar Shimuniq është një nga autorët e parë kroatë, i cili në mënyrë kritike dhe objektive, i nxori në dritë idetë dhe pikëpamjet nacionalshoviniste të "Naçertanisë" së Ilia Garashaninit, program ky, që edhe sot e kësaj dite (pas 150 vjetësh), në thelb është platformë e pavdekshme dhe afatgjatë e politikës shtetërore ekspansioniste serbe ndaj shteteve dhe popujve fqinj në rajonin ballkanik, në veçanti ndaj shqiptarëve dhe Shqipërisë etnike. Si rrjedhim i doktrinës dhe i strategjisë së këtillë politike të Serbisë, përkatësisht të Mbretërisë Serbo-Kroate-Sllovene (1918), e mëpastaj të ish-Republikës Socialiste Federative të Jugosllavisë (1943), 50% e etnikumit të kombit shqiptar dhe e territorit indigjen të Shqipërisë etnike, edhe sot(në dekadën e parë të shekullit XXI) ndodhet nën sundimin e egër dhe të pajustifikueshëm të kolonializmit sllav.

Përveç lëndës arkivore dhe të dokumenteve të tjera të historiografisë falsifikatore serbe, Petar Shimuniq e ka shfrytëzuar edhe literaturën parësore të historiografisë evropiane (gjermane, austriake, polake, frënge, hungareze dhe ruse), të cilat e kanë ndihmuar atë që me sy kritik, të hedhë dritë mbi rrethanat dhe kushtet historiko-politike nën të cilat është lindur dhe është zbatuar në praktikë "Naçertania" serbe e Ilia Garashaninit.

Duke aplikuar metodën multidisiplinore shkencore, por duke mos rënë asnjëherë në pozitivizëm, Petar Shimuniq ia ka arritur që brendinë e programit të "Naçertanisë", ta shtjellojë në mënyrë komplekse dhe të gjithanshme. Një çasje e këtillë metodologjike, bëri të mundur që autori në fjalë ta kuptojë dhe ta trajtojë objektivisht konstanten historike të politikës pushtuese serbe, për të cilën shprehet në këtë mënyrë: "Si për nga ideja, ashtu edhe për nga programi i saj është e njëjtë dhe e pandryshuar tani më se njëqind vjet".

                                                 (I)
Në kapitullin e parë të kritikës analitike të "Naçertanisë" serbe të Ilia Garashaninit (Program i fshehtë i politikës së brendshme dhe asaj të jashtme serbe), autori Petar Shimuniq, duke u mbështetur në burime të shumta arkivore historike  shkencore dhe publicistike polake, nxori përfundimin se në lindjen e "Naçertanisë" së Ilia Garashaninit, kanë ndikuar këta dy faktorë kryesorë:" 1 ) Politika e Polonisë e shekullit XIX dhe 2) Politika hegjemoniste dhe pushtuese e Serbisë mesjetare-Mbretërisë së car Dushanit". Këtë konkluzion objektiv, P. Shimuniq e nxori si rezultat të analizës së tij plastike të paanshme të ngjarjeve dhe të rrethanave politike dhe historike, që i referohen drejtpërdrejt Rusisë, Prusisë dhe të Austrisë, të cilat në vitin 1795,  në saje të politikës akorduese dhe të interesave konvergjente të tyre, e kanë copëtuar shtetin e Polonisë.

Autori P.Shimuniq, ka pasqyruar me konkretësi dhe me vërtetësi, jo vetëm marrëdhëniet ruso-polake, por edhe ato në shkallë më të gjerë evropiane (thurja e planeve  për përmbysjen  e Perandorisë Osmane, më 1683; parashikimi i zgjidhjes së Cështjes Lindore sidomos pas përfundimit të Kongresit të  Aleancës së Shenjtë të Veronës, më 1822) të Rusisë, të Francës, të Austrisë dhe të Anglisë, të cilat si  fuqi evropiane,  zgjidhjen e Cështjes Lindore, e  parashikonin vetëm përmes "formulës oportune" të shkatërrimit të Perandorisë Osmane. Në këtë vështrim, Rusia kishte qëndrim të moderuar, kur është fjala për copëtimin e Turqisë ngase siç pohon P.Shimuniq, asaj në realizimin e objektivave të politikës së jashtme i konvenonte një Turqi e dobësuar. Këtë koncept të politikës së jashtme të Rusisë e kishte ndërtuar dhe e mbronte me ngulmë vetë (knezi polak, i internuar në Rusi) Juraj Adam Cartoriski, i cili në saje të erudicionit të tij diplomatik (edhe pse më parë mbahej peng në Oborrin Mbretëror të Katarinës II) gjatë periudhës së viteve (1803-1806) ushtroi funksionin e ministrit të jashtëm të Rusisë. Vërtet, në një pozitë kaq të lartë kishte ardhur në saje të mbështetjes së carit rus, Aleksandrit I (1801-1825).

Gjithashtu, autori  kroat i ka analizuar gjithanshmërisht rolin, pikëpmajet dhe qëndrimet e Juraj A. Cartoriskit përkitazi me zgjidhjen e Cështjes Lindore, i cili në rastin konkret, i prirur nga ndjenja kobëtare ndaj atdheut të vet dhe në saje të zgjuarësisë së tij diplomatike, u angazhua që t'i realizonte interesat e përgjithshme të kauzës polake. Këtë spektër pikëpamjesh dhe qëndrimesh të diplomatit të "kidnapuar" polak, mëpastaj e provojnë edhe rezultatet konkrete të aktivitetit të ngjeshur diplomatik të emigracionit polak, si fryt i drejtpërdrejtë i veprimtarisë së bashkëpunëtorëve të tij të shquar dhe të dëshmuar në fushën e diplomacisë (Cajkovski, Cvirkovski dhe Franjo Zaha), të cilën e zhvilluan në kuadrin e kancelarive diplomatike polake, në veçanti në Stamboll dhe në Beograd.

Sipas argumenteve të shtruara në analizën kritike të "Naçertanisë" të autorit P.Shimuniq, del krejtësisht e qartë se në "politikën lindore të Polonisë", rol vendimtar ka luajtur diplomacia e Kancelarisë së Stambollit me përfaqësuesin e saj Cajkovski në krye.

Ndikimi dhe roli i Cartoriskit në sajimin e "Naçertanisë" së Ilia Garashaninit

Historikisht është dëshmuar se "Këshillat" e Juraj Adam Cartoriskit janë të lidhura ngusht me shthurjen e çështjeve politike të Serbisë, duke filluar që nga viti 1843, përkatësisht këto kanë të bëjnë me harmonizimin e politikës serbe dhe me interesat e politikës kombëtare dhe shtetërore polake. Autori P.Shimuniq, duke u mbështetur në versionin e tekstit original, ia arriti që në mënyrë të kondensuar t'i pasqyrojë idetë kryesore të "Conseils sur la conduite a suivre la Serbi" të Cartoriskit.

Esenca e mesazhit të këtyre instruksioneve, të hartuara nga diplomati polak Cartoriski, është në funksion të drejtpërdrejtë të ndërtimit dhe të zhvillimit të politikës zyrtare të Serbisë si shtet serbomadh dhe hegjemon në rajonin ballkanik. Pra, pikërisht  frymëzimi dhe pikëmbështetja fillestare për hartimin e projketit imperialist serbomadh, të njohur me emrin "Naçertanie", janë pa dyshim "Conseils" të Juraj A. Cartoriskit.

Për hirw të rrumbullakësimit të interesave vitale të Polonisë, Juraj. A. Cartoriski përmes "Këshillave", të hartuara në formë platforme, Serbisë i rekomandonte, që të distancohej nga politika e Rusisë dhe, në vend të saj të kërkonte mbështetje dhe favore të caktuara nga shtetet e Evropës Perëndimore (Franca dhe Anglia). Sipas kësaj teze të Cartoriskit:" Në qoftë se Serbia do të vepronte kësisoj (domethënë sipas sugjerimeve ideopolitike dhe të dioptrisë largpamëse diplomatike të tij, që ishin me interes jetik për rikrijimin e shtetit polak - m.h), mirëfilli do të fitonte simpatinë dhe përkrahjen e Francës, në interes të së cilës ishte mbi të gjitha çlirimi kombëtar i të gjithë popujve sllavë, ku pas shkatërrimit të Perandorisë Osmane, do të vinte në shprehje shteti i cili do të pranonte të bëhej aleat i saj. Fundja, duke kundërshtuar ndikimin e politikës ruse, Serbia do të fitonte edhe simpatinë e Anglisë".

"Plani i Zahës"-platformë e "Naçertanisë"

Duke marrë për bazë "Conseils" të knezit polak (në emigrim) Juraj A.Cartoriski dhe duke e konsultuar dhe "lexuar" në hollësi Ilia Garashanin (si mik të ngushtë), Franjo Zah ia arriti të mësonte synimet dhe aspiratat hegjemoniste dhe pushtuese të politikës serbe, gjatë periudhës historike, kur edhe u lind "Naçertania" e Ilia Garashaninit (1844), e cila në esencë është nusprodukt i "Planit" të Zahës, i cili u sajua po në atë vit, para se të dilte në dritë "Naçertania" famëkeqe  e Ilia Garashaninit.

Edhe pse "Plani" i Zahës është sajesë e përbashkët me Ilia Garashanin( ministër i Punëve të Brendshme të Serbisë gjatë periudhës së viteve 1843-1852), përmbajtja e tij plotësisht ka karakter "jugosllav, e jo serb", nënvizon P.Shimuniq. Në të vërtetë, Ilia Garashanini nuk e ka ndryshuar brendinë e këtij Plani, përveçse atributin "jugosllav", "jugosllave" e ka zëvendësuar me fjalët "sllavët e Jugut", "politika serbe", duke ia atribuar  në këtë mënyrë rrënjës së fjalës "jugosllav" dhe "jugosllave" gjithë atë që është sllave-serbe, përkatësisht veçoritë serbomëdha, si dhe e ka flakur në tërësi kapitullin "Marrëdhëniet e Serbisë me Kroacinë, ngase siç pohon P.Shimuniq, aty flitet në mënyrë afirmative për rolin dhe rëndësinë e politikës kroate ndaj Serbisë. Ndër shkaqet kryesore pse Ilia Garashanini, nxori jashtë ballinave të "Naçertanisë" së tij, kapitullin e theksuar, është para së gjithash konkluzioni objektiv dhe  i qëndrueshëm i Franjo Zahës, ku thotë se : "Në Bosnjë jeton një popull kroat dhe një popull serb". Në këtë rast, ky konstatim i Franjo Zahës, nuk mund të quhet as i drejtë, as i argumentuar qoftë mbi bazën historike a politike, (edhe pse analisti korat, Petar Shimuniq,  këtë e ka cilësuar si "konkluzion objektiv dhe të qëndrueshëm", natyrisht në prizmin e shtrirjes së ineteresit gjeopolitik jashtë kufijve të natyrshëm të Kroacisë) sepse e mohon në tërësi ekzistimin e popullit mysliman boshnjak nga harta gjeografike dhe gjeopolitike të Bosnjë dhe Hercegovinës. Një vlerësim i këtillë është subjektiv dhe i papranueshëm për  historinë, politikën dhe kulturën kombëtare dhe shtetërore të etnikumit mysliman në Bosnjë e Hercegovinë. Pikërisht, falsifikimi  dhe sofistikimi i së vërtetës historike të qenies myslimane në Bosnjë dhe Hercegovinë, bëri që ndër shekuj, të jetojë dhe të zhvillohet `hegjemonizmi serbo-kroat në asmilimin e popullit mysliman dhe në tjetërsimin e territorit të tyre etnik. Këtë konstatim tonin, pa dyshim e provon edhe agresioni serbo-kroat i vitit 1992, kur ushtritë  dhe policitë paramilitare të Serbisë dhe të Kroacisë, zhvillojnë luftë brutale për t'i përvetësuar myslimanët dhe për t'i përthithur territoret e tyre.

Gjithashtu, "të vërtetën historike" të Franjo Zahës, se "në Bosnjë jeton një popull kroat dhe një popull serb", e hudhi poshtë edhe nacionalshovinisti serb Ilia Garashanini, duke konsideruar  (sikurse edhe paraadhësit e tij me Kishën ortodokëse serbe në krye) se Bosnja e Hercegovina ishte e populluar vetëm me serbë, dhe se kjo  i përkiste Serbisë së madhe. Në këtë rast, edhe autori serb i "Naçertanisë", Ilia Garashanini, bëri gabimin e dyfishtë dhe më drastik sesa Franjo Zaha, sepse i frymëzuar dhe i mishëruar nga idetë megalomane të politikës pushtuese imperialiste serbe, në mënyrë të skajshme  dhe pa kurrfarë  e argumentesh valide, hudhi poshtë ekzistimin e popullit kroat dhe mysliman në Bosnjë e Hercegovinë. Pra, edhe ky  fakt,  ishte  një nga arsyet kryesore pse Ilia Garashanini e ka hequr nga brendia e "Naçertanisë", kaptinën marrëdhëniet serbo-kroate. Si rrjedhojë e pikëpamjeve të ksenofobisë nacionalshoviniste serbe, "Plani" i Zahës modifikohet në "Naçertaninë" serbomadhe të Ilia Garashaninit, "ideja krysore e së cilës pasqyrohet në ringjalljen e Mbretërisë së car Dushanit, domethënë në krijimin e Serbisë së madhe në disfavor të vendeve dhe të popujve fqinj".

Në këtë vështrim, Petar Shimuniq, duke aplikuar metodën sintetizuese të dokumenteve të vjetra serbe, nxori përfundimin aksiomatik, se " në krijimin e një Serbie të madhe në zemër të Ballkanit, madje në kufijë edhe më të gjerë sesa që  shtrihej Mbretëria e dikurshme e car Dushanit, ideologe dhe bartëse kryesore ka qenë Kisha serbe e shën Savës, rolin e së cilës e ka luajtur me besnikëri dhe në vazhdimësinë historike Patrikana e Pejës (1557), si dhe paraardhësit e Ilia Garashaninit, në veçanti Dositej Obradoviqi, Jovan Subotiqi dhe Stefan Stratimiroviqi".

Se vërtet kisha dhe kleri ortodoks serb e kanë luajtur rolin vendimtar në krijimin dhe në kultivimin e ideve imperialiste serbomëdha (Patrikana e Pejës), Petar Shimuniq në kuadrin e kësaj kaptine, e ka cituar edhe këtë sintezë të shkurtër të autorit dr.Ivan Pilar(Sudland), i cili në veprën e tij kapitale "Die Sudslawische Frage und der Weltkrieg", botuar në Vjenë, më 1918 (edhe pse nga përmbajtja e saj, shihet se nuk e ka analizuar "Naçertaninë" e Ilia Garashaninit), ndër të tjera, shkruan:" Njëqind vjet pas shthurjes së Serbisë mesjetare (1459-1557), në zemrën e shtetit osman shfaqet një ngrehinë e re shtetërore teokratike ortodokse serbe, e cila  kishte marrë përsipër që në emër të idesë ortodokse serbe, të pushtonte tërë Ballkanin, e posaçërisht pjesën veriperëndimore të tij".

Shembujt e mësipërmë provojnë se idetë dhe programi i politikës pushtuese koloniale serebe kanë ekzistuar edhe para se të lindte "Naçertania" e Ilia Garashaninit, e cila në strategjinë dhe në praktikën e saj të mëpastajme, duhej ta luante rolin e skëterrës për popujt josllavë në Ballkan, me theks të posaçëm në kurriz të shqiptarëve, të kroatëve dhe të myslimanëve.

I indoktrinuar dhe i helmuar nga idetë dhe nga veprat nacionalshoviniste të paraardhësve serbomëdhenj, e mbi të gjitha duke u ushqyer me "temjanin" antiilir, antiislam përkatësisht  antishqipar të Kishës ortodokëse serbe, e cila që nga institucionalizimi i saj në truallin e Shqipërisë etnike, vepronte me të gjitha mjetet politiko-propagandistike dhe subversive për të ringjallur hedhurinat bastarde të mbretërisë bizantine të car Dushanit, nën një ndikim të këtillë të fuqishëm paranoid dhe paroksist serbomadh, si dhe nën influencën e drejtpërdrejtë të politikës ekstreme të emigracionit polak, që në thelb gërshetohej me interesat strategjike të hegjemonizmit serb, Ilia Garashanini (i ndihmuar nga eksponentët e "shuttle" diplomacisë së emigracionit polak), e shkroi programin e pavdekshëm të politikës së brendshme dhe asaj të jashtme të Serbisë-"Naçertaninë". Përkitazi me aspektet e politikës së jashtme të Serbisë, Petar Shimuniq, shkruan se, ajo kryesisht (sidomos qëndrimi i saj ndaj Rusisë dhe Austrisë) ishte ndërtuar sipas modeleve bazë të politikës së jashtme polake. Ndërkaq, për politikën e brendshme, të thadruar në mesazhin nacionalshovinist të "Naçertanisë", autori nxori përfundimin aksiomatik  se, ajo "është fryt i shpirtit serbomadh".

                                                       (II)
Brenda këtij kapitulli, autori Petar Shimuniq në mënyrën më përmbledhëse ka prekur idetë dhe konceptet poltike të "Naçertanisë" së Ilia Garashaninit lidhur me Cështjen Lindore nga e cila, sipas  Ilia Garashaninit, "varej edhe fati i ardhmërisë së Serbisë". Se në çfarë stadi ai ishte përqëndruar në konstelacionin e marrëdhënieve të fuqive evropiane, sidomos të atyre ndërmjet Rusisë dhe Austrisë, nga të cilat varej drejtpërdrejt edhe "zgjidhja e krizës lindore" , këtë  e dëshmon edhe pasqyrimi i "formulës" së autorit të "Naçertanisë", realizimin e së cilës, ai e parashikonte në asgjësimin përfundimtar të Perandorisë Osmane: "1) Ose do të copëtohet kjo perandori ose 2) Kjo do të ndërtohet sërsih nga popujt e vet të krishterë". E vlen të theksojmë se, ky "imperativ" i qenies imperialiste serbe, kurrë nuk arriti të bëhet realitet, sepse pas shembjes së Perandorisë Osmane (edhe pse historigrafia falsifikatore serbe pohon se, Serbia ishte ajo që i dha grushtin vdekjeprurës pushtetit osman në Ballkan), më nuk  pati kurrfarë gjasësh  që të krijohej asnjë perandori bizantine as në Ballkan, as në Evropë.

Me këtë "prognozë" kontemplative të Ilia Garashaninit ishin të preokupuara edhe fuqitë evropiane (Franca, Anglia, Austria dhe Rusia), të cilat  sa haptazi sa fshehurazi i kishin bashkërenduar strategjinë dhe përpjekjet e pareshtuara luftarake, që ta përmbysnin përjetësisht Perandorinë Osmane. Mirëpo, në kuadrin e kësaj "prognoze" utopike, Ilia Garashanini insistonte realizimin e së "drejtës historike" të Serbisë-trashëgimtare e Turqisë në tërë Ballkanin. Kjo ide e autorit  ultranacionalist serbomadh, jo vetëm se kishte karakter megaloman, por njëherazi ishte edhe preludi i skajshmërisë së politikës serbomadhe, ngase Ilia Garashanini "kishe harruar" fuqitë e mëdha të Evroipës. Këtë "të drejtë historike" të Ilia Garashaninit, autori kroat Petar Shimuniq me plot të drejtë e ka hudhur poshtë si të pabazë ngase kjo mbështetet vetëm në të ashuquajturat "argumente" dhe "arsye" të historisë së errët të mbretërisë serbe të shekujve XIII dhe XIV, e cila me përpikmëri pasqyron objektivin e skajshëm të politikës së Ilia Garashaninit-ringjalljen e mbretërisë së car Dushanit, e cila, sipas "dekretit" të "Naçertanisë", ishte "legjitime" ta trashëgonte pushtetin e Perandorisë së shkatërruar osmane, e cila  do të përfshinte një madhësi terriotoriale, pothuajse sikur edhe Bizanti, duke përfshirë gjithë Ballkanin.

Gjithashtu, në kapitullin e dytë të këtij teksti, Petar Shimuniq vend të merituar (me përjashtim të marrëdhënieve serbo-shqiptare, të cilat nuk janë prekur fare në kuadrin e analizës shkencore të këtij autori kroat, ngase ky është përqëndruar kryesisht në trajtimin e marrëdhënieve ndërmjet Serbisë dhe Kroacisë) u ka kushtuar edhe "Mjeteve kryesore" të propagandës së politikës pushteuse serbe, cila parashikohej të shtrihej, para së gjithash në Bosnjë e Hercegovinë në Mal të Zi, në Shqipërinë e Veriut, në Kroaci, në Dalmaci, në Sllavoni, në Srem, në Banat, në Baçkë dhe në Bullgari, me qëllim që të "xhirohej" gjendja e tërësishme reale(ekonomike, politike dhe ushtarake) e këtyre vendeve, përkatësisht të përgatitej terreni paraprak për pushtimin definitive të tyre. Politikën serbe të "Naçertanisë" së Ilia Garashaninit në vëshntrimin e Bosnjë Hercegovinës, të Malit të Zi dhe të Shqipërisë Veriore, ku ndër të tjera flitet edhe për çështjen kroate, Petar Shimuniq nga ky këndvështrim e ka analizuar në mënyrë tejet të dokumentuar. Posaçërisht i ka analizuar pikëpamjet dhe qëndrimet e ipeshkvit kroat, Josip Juraj Shtrosmajer, i cili lidhur me politikën gllabëruese hegjemoniste serbe ndaj çështjes kroate dhe përpjekjet për ringjalljen e fantazmës së mbretërisë së  car Dushanit, i quan  " …ide absurde dhe iluzione të kulluara…, anakronizëm dhe mashtrim i vërtetë"!

Duke iu referuar konceptit politik të  "Naçertanisë" së Ilia Garashaninit ndaj kroatëve si në Bosnjë e Hercegovinë, ashtu edhe në territorin etnik të Kroacisë, P.Shimuniq i ka trajtuar edhe disa nga aspektet dhe veçoritë e çështjes së ilirizmit, me të cilën është e lidhur ngusht edhe gjenealogjia e popullit kroat. Eshtë përqëndruar pikërisht në ndriçimin objektiv të ideve dhe të pikëpamjeve të gabueshme të Franjo Zahës përkitazi me ilirizmin, i cili pohon se: "Ilirizmi ushqente aspirata, që të gjithë sllavët e Jugut t'i bashkonte në një shtet të vetëm!"(!) Përmbajtja e këtij citati të F.Zahës, sheshit vë dukje sofistikimin e kuintesencës së idesë dhe objektivave të Ilirizmit.

Pavarësisht se në çfarë shkalle dhe, për çfarë motive ( me dashje ose nga injoranca morale dhe profesionale) F. Zaha e ka keqtrajtuar ILIRIZMIN në favor të interesave të politikës së përgjithshme sllave të Ilia Garashaninit, megjithatë, analiza e Petar Shimuniqit, nxori edhe këtë përfundim:" Ilirizmi ka pasur ndikim të madh, si në hartimin e Planit të Zahës, ashtu edhe të "Naçertanisë". Mirëpo, edhe pse ky konkluzion përshkohet nga fryma objektive, historiografia falsifikatofre dhe tendencioze serbe, e ka hudhur poshtë si të  "pabazë" dhe të "papranueshëm"(!)

                                                            (III)

                                      Interpretimi kuazishkencor

Edhe pjesa e tretë e kritikës së P.Shimuniq, hapet me shqyrtimin e thellë dhe serioz shkencor të pikëpamjeve dhe të tezave hipotetike të historiografisë serbe, të cilat siç theksuam më sipër, përmbajtjen e "Naçertanisë" e pasqyrojnë tërësisht në frymën e karakterit "jugosllav" (prof.dr. Slobodan Jovanoviq,Fedor Nikiq, Vasil Popoviq, dr. D. Stranajkoviq), të gjithë këta me studimet e tyre "shkencore" kanë ndikuar negativisht  në ndërtimin e historisë kroate(F.Shishiq dhe V.Novak); e historisë polake (Henrik Batovski); e historisë gjermane( K.Shiling dhe Georg Koler), të cilët (duke u bazuar verbërisht në kuazishkencën historike serbe), po ashtu në frymën  kuazishkencore, nxorën po të njëjtat konkluzione të gabueshme, sikurse historiografia e mistifikuar serbe.

Nga e  gjithë  analiza tërësore e Petar Shimuniqit, del krejtësisht e qartë se deri në ditët e sotme në historiografinë serbe dhe pjesërisht në atë evropiane, mbizotëron botëkuptimi dhe interpretimi i gabuar dhe kuazishkencor se "Naçertania" e Ilia Garashaninit është "program jugosllav".Përkundrazi, "është vetëm program serbomadh", i cili përpos serbëve dhe sllavëve të tjerë, i injoron të gjithë popujt e tjerë josllavë, posaçërisht shqiptarët, myslimanët boshnjakë dhe kroatët, duke pretenduar (përmes politikës gjenocidale, konvertuese dhe koloniale hegjemoniste,të cilën e zbatuan në praktikë të gjitha regjimet e mëpastajme serbe me në krye obrenoviqët,karagjorgjevoqët, pashiqët, rankoviqët, milosheviqët etj.), që t'i fusë nën obrellën e "parajsës" bizantine të car Dushanit.

                                                      (IV)

Po ashtu, edhe në pjesën e fundme të analizës së vet kritike të "Naçertanisë", Petar Shimuniq ia ka zhveshur maskën politikës së rrezikshme propagandistike të "Naçertanisë", e cila ishte degëzuar dhe zhvillohej përmes formave dhe kanaleve të fshehta(kisha ortodokse, agjencitë e ndryshme të tregtisë, policisë, qarqeve ushtarake etj.) dhe tejet perfide në zonat e "interesit jetësor" (Shqipëria Veriore, Bosnjë-Hercegovina, Mali i Zi, Kroacia  e të tjera) të Serbisë-"PIEMONTIT TE SLLAVEVE TE JUGUT"!

Për realizimin e këtij koncepti të politikës imperialiste të Serbisë, Ilia Garashanini shfrytëzoi një numër të madh agjenturash me strukturë heterogjene (serbë, kroatë, myslimanë, bullgarë dhe vetëm NJE SHQIPTAR), të cilët drejpërdrejt financoheshin nga arka shtetërore e Serbisë, konstaton faktografia statistikore e analizës së autorit P.Shimuniq.

Duke analizuar thellësisht përqëndrimin dhe zhvillimin e gjithë propagandës serbe në Mal të Zi, P.Shimuniq nxori përfundimin se rezultatet e saj ishin tejet të kufizuara, sepse "propaganda serbe në përmasa më të gjera zhvillohej në Bosnjë e Hercegovinë", e cila sipas konceptit të politikës së Ilia Garashaninit "si vend i pastër serb", patjetër nevojitej të përfshihej në kuadrin e një Serbie të madhe. Megjithëkëtë, makineria propagandistike e periudhës historiko-politike e Ilia Garashaninit, nuk ia arriti që të aneksonte Bosnjën dhe Hercegovinën, edhe pse për këtë qëllim principata serbe kishte derdhur një shumë të pakapshme të parasë.

Edhe pse ka kaluar më se një shekull e gjysmë, nga hartimi i projktit serbomadh, të njohur me emrin "Naçertania" e Ilia Garashaninit, kjo edhe sot nuk e ka humbur "aktualitetin historik" të saj, përkundrazi në fillim të viteve të 90-ta të dekadës së fundme të shekullit XX, kjo me dimensionet e saj të imperializmit serb, u ringjall si "feniksi" prej hirit, pikërisht në "Bosnjën e pastër serbe", në më se "gjysmën e Kroacisë së pastër serbe" dhe në "djepin e shenjtë serb në Kosovë".

Idetë e politikës serbomadhe dhe hegjemoniste të Ilia Garashaninit(pas 150 vjetësh) gjetën mbështetjen e gjithanshme të paranojës kolektive serbe, të prirë nga Kisha ortodokse serbe, e cila  në saje të agjitacionit dhe të politikës së saj tradicionale fashistoide antishqiptare, antikroate dhe antimyslimane, arriti të nxjerrë në sipërfaqe "piemontin" psikopat serb, Slobodan Milosheviqin, që t'i ripushtojë Kosovën, Kroacinë dhe Bosnjën e Hercegovinën, me qëllim që t'i rikthente në "rezervatin" e bizantit mesjetar të car Dushanit-Mizorit.

Për të jetësuar objektivat e politikës strategjike grabitçare në dëm të interesave të shqiptarëve, kroatëve dhe myslimanëve të Bosnjës, S.Milosheviqi zhvilloi (brenda një dekade të plotë, 1989-1999) tri agresione luftarake dhe gjenocidale kundër Kosovës, Kroacisë dhe Bosnjës, me ç'rast u shkaktuan viktima të panumërta në njerëz, si dhe dëme materiale të pakompensueshme, mirëpo, edhe pse këto  vepra kriminele dhe antinjerëzore ishin dhe janë të dënueshme sipas së drejtës ndërkombëtare, Serbia jo vetëm që nuk u parandalua me kohë (sipas Agjendës së diplomacisë preventive dhe Rendit të Ri Botëror) nga bashkësia ndërkombëtare në kryerjen e këtyre veprave penale juridike ndërkombëtare, por kjo tërthorazi u ndihmua, gjatë tërë një dhjetëvjeçari, që të kryejë reprezalie dhe gjenocid ndaj shqiptarëve, kroatëve dhe myslimanëve. Në këtë rast (përjashtohet çdo apologji dhe justifikim i politikës së fuqive të mëdha botërore, se nuk ka ekzistuar kurrfarë mekanizmi ligjor ndërkombëtar, që do të mund t'i parandalonte luftërat gjenocidale të regjimit serb të Slobodan Milosheviqit kundër popujve  shqiptarëve, kroatëve dhe myslimanëve boshnjakë), drejtësia dhe rendi juridik pozitiv ndërkombëtar jo vetëm se kanë ngelur pa kurrfarë përgjigjeje meritore për dënimin me kohë të tri agresioneve serbe të S. Milosheviqit, por së fundi e shpërblyen Serbinë gjenocidale me një "republika srpska" (edhe pse kjo është produkt i agresionit dhe i gjenocidit serb, 49% e territorit regjistrohet në "konton" e politikës ekspansioniste serbe në Bosnjë, në dëm të myslimanëve dhe të kroatëve), duke rehabilituar kësisoj Serbinë edhe nga agresionet e tjera, të kryera në Kosovë dhe në Kroaci, bashkësia ndërkombëtare (pa i vlerësuar pasojat e luftërave të saj gjenocidale, ndryshe nga dënimi i dikurshëm i Gjermanisë së Hitlerit), e rikthen Serbinë sërish në "gjirin e saj të ngrohtë".
/Autori është  dr. i Marrëdhënieve Politike Ndërkombëtare dhe bashkëpunëtor i Institutit Ndërkombëtar të Bostonit, SHBA /

Kryqi i lartë- Bukuria që vret

 

Nga Beqir ELshani, Malme

 

Në majen e malit Vodno, po ndërtohet një kryq i lartë 86 metra dhe një ashensor për të ngjitur njerëzit në këtë lartësi për të patur një pamje të bukur nga lart të Shkupit, projekt i cili kushton 2.7 milionë marka gjermane, shkruan “Flaka”. Për nga lartësia kryqi sllavomaqedonas vie menjëherë pas shtatores së Lirisë në Amerikë (The Statue of Liberty), që është i gjatë 93 metra. Mirëpo dallimi është i madh si për nga përmbajtja, ashtu edhe për nga koha. Gjersa Shtatorja e Lirisë Amerikane është ndërtuar në fund të shekullit 19-të dhe për nga karakteri ka të bëj me humanizmin; përkundrazi Kryqi i lartë në Shkup ndërtohet një shekull më vonë dhe ate me tendencë religjioze sllavo-ortodokse. Sot Shtatorja e Lirisë është madhështore për të gjithë amerikanët si dhe i tërheq shumë turistë të huaj nga të gjitha anët e botës. Jo vetëm kaq, sepse bukurinë e Shtatores së Lirisë ia shtojnë edhe revolucioni i madhë tekniko-shkencor, si dhe krijimi i plejadës së njerëzve të shquar në veprimtarinë e kulturës, artit dhe letërsisë amerikane.

Ky prentendim i ndërtimit të kryqit me lartësi të madhe, po aq edhe me para të mëdha, nuk është asgjë tjetër pos grushtim ndaj të gjithë atyre që nuk besojnë sllavisht. Ndërtimi i kryqit të lartë, jo vetëm që nuk i përshtatet normave të qytetërimit të sotëm, por edhe bëhet gur i vazhdimit të grindjeve ndëretnike. Këtë hap nostalgjik, që i përket së kaluarës, duhet penguar Bashkësia Evropiane si largëpamëse neutrale, në se ia don të mirën Gadishullit Ballkanik dhe Evropës së qytetëruar. Mbase po të ishte e tërë Maqedonia me popullat të besimit ortodoks kurrë nuk do të pretendonte ndërtimin e këtij kryqi gjigant, po aq edhe me pamje jo impozante, por të tmerrshme, aq më shumë në këto vite shumë të vështira ekonomike që edhe shtetet skandinave shqetsohen nga kriza ekonomike.

Nuk ka asnjë dyshim që ky kryq i lartë ndërtohet vetëm për inat të shqiptarëve myslimanë, që njëkohësisht i djegin dhe i shkatërrojnë monumentet historike të kulurës islame, siç është Xhamia në Veles e shek XVII-të. Kështu veproi edhe kisha ekspansoniste serbe gjatë dinastisë së Millosheviqit e cila për inat të popullit shqiptar ndërtoi kishën ortodokse mu në qendër të Universitit të Prishtinës: Është për çdo krtikë që UNMIK-u ende nuk e shkuli këtë objekt të dhunuesit serb. Njëkohësish është edhe qëndrim antagonist me anën e së cilës Kisha Ortodokse e keqpërdor Kryqin fetar. Sipas kësaj kuptohet se populli maqedonas së pari ka nevojë për emancipim me kulturë evropiane. Shikoni qytetet e Evropës Përendimire të mbushur përplotë me fontana dhe statuja madhështore trashëgimtarë të Apollonit dhe të Venerës; statujat me të cilat rininë e vendit e bashkon dhe e drejton kah zhvillimi kulturor dhe ekonomik.

“Flaka” njofton se ndërtimi i kryqit së bashku me ashensorin kushton 2.7 milionë marka gjermane. Kjo është kërkesë përfundimtare e Kishës Ortodokse, të cilin pritet që në kohën më të vishtirë, si në fushën sociale ashtu edhe në fushën ekonomike të aprovojë Qeveria maqedonase. Prandaj mbetet qëndrimi i Bashkësisë Evropiane dhe Parlamentit Evropian të ndalojnë këtë ndërtim euforik, meqë çmimi do të dilte edhe më i trashë, kuptohet me krisma dhe shantazhe. Gazetarja, Icevska, ka treguar vetëm shumën e lartë të mjeteve për ndërtimin e këtij kiçi pa i hyrë analizës së mentalitetit të popullit multietnik, siç janë sllavomaqedonët, shqiptarët myslimanë dhe katolikë, turqit, vllehët, por edhe shqiptarët ortodoks etj. Kuptohet që mua si ateist, po aq edhe tolerant në pikëpamje fetare nuk më pengon ky objekt, mirëpo më pengon qëllimi i ndërtimit të këtij objekti të cilin vetëm naivët nuk e kuptojnë. Ndërtimi i këtij “objekti me pamje të bukur nga lart“, siç shkruan gazetarja, nuk është asgjë tjetër pos bukuria që vret.

Kisha ortodokse e Shën-Klementit në Ohër është monument mesjetar bizantin si të gjithë monumentet tjera, kuptohet që populli shqiptar pa dallim feje me kënaqësi e respekton dhe e viziton këtë objekt fetar me arkitekturë sa të bukur po aq edhe interesante. Ashtu siç janë të bukur kishat katolike dhe ortodokse, poashtu janë të bukur edhe xhamitë me minnaret e tyre karakteristike. Prandaj ngritja e kryqit të lartë në Shkup është objekt i letargjisë së vonuar mesjetare me pretekst anti popull - thënë konkretisht antishqiptar, dhe ka synimin e shkatërrimit të mirëqenies së popujve që jetojnë në Maqedoni dhe në Ballkan.

 

Sistemi shtetëror porsi kameleoni

Nëse Kisha Ortodokse Maqedonase nuk çan kokën për besimtarët tjerë, mbetet që Parlamenti Evropian me persiatje të shkoqiti qëndrimin ekstrem nga ana e Qeverisë maqedonase. Ngritja e Kryqit jashtëzakonisht të madh mund të krijoj shqetësim dhe pasiguri tek qytetarët e besimit jo-ortodoks në Maqedoni, nga se ndonjë ekstremist ortodoks, apo mysliman do ta sulmojë sa për të elektrizuar situatën. Kuptohet që kjo metodë e sabotimit serb me vëllezërit e tyre bashibozukë për elektrizimin e situatës është bërë “kalë-troje” në Ballkan. Përspektiva e vendeve ballkanike varet nga ndihma ekonomike e Evropës Perëndimore, prandaj duhet shikuar se në çfarë drejtimi investohet: në fundamentalizëm fetar, apo në zhvillim ekonomik në mënyrë që popujt të jetojnë të lirë dhe në paqë. Zemërimit të kishës ortodokse më së miri u përgjigjet murgu gjerman, Peter Kazhninski, i cili thotë që më mirë qyteti të mbetet pa kishë se pa shkollë. Përkundrazi Qeveria Maqedone e pengon procesin mësimor në gjuhën shqipe dhe ende nuk e zyrtarizon Universitetin e Tetovës. Maqedonia, e cila është krijuar nga ish-jugosllavia komuniste nuk është asgjë tjetër për popullin shqiptar, pos kameleon që kur kalon nëpër tunelin e kuq, del me yll, kurse kalon nëpër tunelin e verdh, del me kryq dhe kështu me radhë.

Jo vetëm kaq, në vend se policia maqedonase të mirret me mbrojtjen e pasurisë individuale dhe shtetërore që është me rëndësi, ata do të angazhohen në stilin për të zënë se “kush dhe çfarë tha” për betonin e fetishizuer në formën e kryqit në majen e malit Vodno. Këtu e ka vendin edhe porosia e Platonit: “E dua Sokratin, por më shumë e dua të vërtetën”. Përvoja na mëson se gjatë luftës së Ushtrisë Kombëtare Shqiptare që luftonte për të drejtat e barabarta të popullit shqiptar në Maqedoni, në anën e kundërt maqedonasit për ta diskredituar popullin shqiptar dhe ushtrinë e saj i sulmonin kishat ortodokse si dhe i vrisnin njerëzit e vet prapa shpine. Prandaj Bashkësia Evropiane, OSBE, Parlamenti Evropian si dhe NATO duhet t´i kënë parasysh këto motive të ulëta, me anën e së cilës policia dhe ushtria maqedonase ndëshkojnë një mori njerëzish të pafajshëm.

Shkupjanët në mes të tri konfeksioneve fetare ortodokse, myslimane dhe katolike e duan më shumë Shkupin si qytet autokton shqiptar të vjetër të ndërtuar në stilin bizantin. Aktin e dhunimit arkitektonik për inat të shqiptarëve mund ta bëjnë vetëm ata që nuk ia duan të mirën e qytetit sa të vjetër, po aq edhe të bukur. Shkupi duhet të bëhet qytet tolerant, i këndshëm dhe i dashur, me kalanë, me manastirët, me xhamitë dhe monumentet tjera historike për të gjithë qytetarët e kulturuar si dhe turistët e huaj. Bukuria e Shkupit është lumi i jetës që kurrë nuk ndalet; janë malet e larta që ia shtojnë krenarinë, aty ku kultivohet demokracia për të gjithë qytetarët shkupjanë multietnik.

 

Shqiptarët katolik ndërmjet dy zjarresh

Vështirë është që një popull të ndërrojë fenë katolike duke kaluar në ate islame. Mirëpo shqiptarët kishin dy trysni fundamentaliste fetare dhe ndodheshin ndërmjet dy zjarresh të kërcënimit fetar. Nuk ka asnjë dyshim se në luftën pesëshekullore serbët vazhdimisht kanë qenë në shërbim të Perandorisë Osmane kundër shqiptarëve të krishterë. “Sllavët e lanë fenë e vjetër dhe përqafuan fenë kristiane të Bizantit. Ata qenë më të dhënë pas feje”, shkruan shkrimtari, Kolë Jakova, në librin e tij “Kreshnikët“. Prandaj feja ortodokse e imponuar nga serbët do të ishte fatale për kombin shqiptar. Kurse në vështrimin diplomatik, Perandoria Osmane ishte superfuqi dhe mund të bashkëpunonte me Perandorinë Ruse, e cila po ashtu do të ishte tragjike për Evropën krishtere.

Do theksuar se fajtori më i madh i ndërrimit të fesë tek populli shqiptar ishte byrokracia katolike me kryeqendrën në Vatikan, që nuk ndërmori masa për të nihmuar shqiptarët në fillim nga sulmi ortodoks dhe më vonë nga invadimi Osman në Ballkan. Këtë më së miri e vërtetojnë edhe Relacionet e Vatikanit që vazhdimisht reagonte për uzurpimin dhe restaurimin e manastirëve katolikë të Kosovës nga ana e ortodoksëve serbë. Prandaj sot Evropa Perëndimore duhet të jetë mirënjohëse që shqiptarët nuk pranuan fenë e fundamentalizmit ortodoks, njëkohësisht e mbrojtën edhe qytetërimin evropian nga invadimi i Perandorisë Osmane.

Po ashtu edhe grekët ortodoks, në vend se të ndihmonin shqiptarët ortodoks për emancipim kulturor dhe hapjen e shkollave shqipe, ata bashkëpunonin edhe më zi me Perandorinë Turke rreth pengimit të hapjes së shkollave shqipe. Ngjashëm porsi shovinistët serbë edhe shovenistët grekë u morën me vrasjen e mësuesve dhe priftërinjëve përparimtarë shqiptarë që u angazhuan për mësimin dhe hapjen e shkollave në gjuhën shqipe. Për sllavët dhe grekët e fesë ortodokse të gjithë veprimtarët shqiptarë pa dallim feje janë armiq ndaj serbëve dhe grekëve sepse kanë luftuar shqiptarisht për emancipimin e kombit dhe mbrojtjen e atdheut.

Gjatë shekullit 18/19-të, Budapesti ishte qytet me tradita universitare, prej nga beogradasit u emancipuan, në anën tjetër, Beogradi nuk kontribuoi për emancipimin e shqiptarëve, përkundrazi, Beogradi u bë qytet më brutal dhe më i tmerrshëm për shqiptarët. Mjafton të përmendet udhëpërshkrimi i poetit serb Jovan Duçiqi, i cili shkruan: “Shqipëria është një vend i thatë, grumbull gurësh ku bëjnë strofullat vetëm gjarpërinjtë dhe shqiptarët”. Pak më tutje J. Duçiqi shpreh ankthin se si nuk pranon as të kaloj jetën, as të vdesë në Shqiperi. Pastaj ky destruktiv depërton edhe në shpirtin e filozofisë antike greke (në kohën kur fisi i tij ka ngrënë dushk në malet e Karpateve), sikur “Atje në Shqipëri, shpirtrat e tyre shkojnë që të vuajnë“. Pastaj me të dëgjuar këtë përrallë rrënqethëse, zonja holandeze i kishte thënë se “Sikur të më detyrojë kush të jetojë në Shqipëri, do të varesha në Holandë“. (Qosja, Rexhep: Populli i ndaluar. - Prishtinë, 1990; fq. 125.

Sipas kësaj mjafton të shihet se çfarë kuzhine raciste kanë servuar serbët, që për fat të keq më së shumti e magjepsin trashëgimtarët e tij. Është çudi që ky poet-racisti, Jovan Duçiqi, nuk e përshkruan udhëtimin me ndonjë teze të vet ruse të bukur dhe të bardhë si bora, por përshkruan udhëtimin e improvizur me holandezen e fisit gjerman. Këtij harbuti serb, më së miri i përgjigjet poeti ynë rilindas, Naim Frashëri, në poemën “Bagëti e Bujqësi”, i cili madhështinë e Shqiperisë e përshkruan kështu:

“O malet e Shqiperisë, që mbani kryet përpjetë,

tmerr e frikë përhapni, përpini qiejt e retë!

Të patundur përjetë jini, pa, kur oshëtini,

udhëtarit në zemër frikë të madhe i vini;

kini shkëmbinj, gërxhe, lisa, lumenj dhe dëborë në gji,

përsipër lulez e gjethe dhe brenda argjend e flori”.

 

Synimi Osman drejt Italisë

Sa për informin do theksuar edhe deklarata e njeriut të letrave dhe shkrimtarit të madh, Ismail Kadare, se shqiptarët nuk vepruan sa duhet për krijimin e shtetit të tyre të pavarur, siç vepruan grekët, nuk qëndron drejt. Duhet të kemi parasysh se nëse një epidemi përhapet, ka rëndësi jo vetëm imuniteti i organizmit të njeriut, por edhe pozita se ku gjindet dhe me kend kufizohet. Kështu që Shqiperia, për nga pozita gjeografike, ishte zgjedhur si pikë strategjike e lundrimit të ushtrisë osmane drejt pushtimit të Italisë, ky ishte fati ynë tragjik. Ilustrimi më i qartë është Reaktori i qendrës bërthamore në Çernobil, i cili shpërtheu në prill të vitit 1986, që përkundër izolimit me betonarme, qytetarët ukrainas ende i përjetojnë pasojat nga rrezatimi me radacion. Kjo don të thotë se viktimë janë të gjithë banorët, që pa fajin e tyre banojnë afër ish-qendrës bërthamore të ndërtuar në kohën e Bashkimit Sovjetik. Pra viktimë jemi ne shqiptarët që pa fajin tonë ndërsehen armiqtë tanë shekullor nën mbikçyrjen e Rusisë. Më në fund cili do popull në Ballkan po të përjetonte robërinë 500 vjeçare, zor se do të ruante gjuhën dhe traditën kopmbëtare.

Po qe se Italia edhe Franca mbështesin Serbinë ekspansioniste në dëm të popullit shqiptar, përveç Rusisë, është gabim i tyre. Këto dy shtete me tradita kulturore të qytetërimit evropian duhet hequr iluzionet e gabuara ndaj shqiptarëve të besimit islam. Kuptohet që Kroacia falë fesë katolike ishte më e privilegjuar në shtëpinë e madhe evropaiane dhe i shpëtoi më së keqes nga ekspansioni serb, përndryshe Rusia kurrë nuk do të hiqte dorë nga Dalmacia buzë Detit Adriatik. Megjithate shqiptarët janë më shumë popull shqiptar se popull religjioz. Shqiptarët janë tolerantë në pikëpamje fetare, gjë që këtë e kanë dëshmuar shumë dijetarë dhe priftër të huaj katolikë, me që mbi te kanë kaluar pushtues të ndryshëm, por që traditën dhe gjuhën tonë autoktone kurr nuk arritën ta shuajnë as bizantinët, as sllavët as turqit. Kjo është krenaria e kombit shqiptar që kot mundohen t´ia mveshin petkun e fanatizmit fetar. Dihet që shqiptarët kurrë në jetën e tyre nuk kanë luftuar për kisha dhe xhamia, por pikërisht për ruajtjen e traditës së tyre të lashtë iliro-shqiptare. “Luftat kanë karakter thjesht grabitqar nga ana e sllavëve dhe kanë karakter mbrojtës nga ana e arbanëve”, shkruan shkrimtari, Kolë Jakova në librin “Kreshnikët”. Aktualisht në dekadën e fundit të shekullit XX shqiptarët kërkonin lirimin e Universitetit të Kosovës dhe Bibliotekës Kombëtare të Kosovës që i kishte mbyllur pushtuesi serb. Prandaj kërkesa dhjetëvjeçare e popullit shqiptar ishte kërkesë revolucionare për emancipim kombëtar dhe jo fetar. Serbët dhe sllavomaqedonët janë duke shfrytëzuar rastin diplomatik mbi kurrizin e shqiptarëve të konfeksionit mysliman, prandaj sulmet e tyre vazhdimisht janë të fortifikuara kundër popullit shqiptar. Kur të kihet prasysh se sa shumë serbet i urrejnë katolikët, siç janë kroatët - ish vëllezër të mbretërisë Serbe-Kroato-Sllovene, atëhere çfarë nuk bëjnë këta fundamentalistë ortodoks antishqiptarë.

Ekstremizmi i Kishës ortodokse në Maqedoni duket qartë edhe kohët e fundit që fare nuk don t´ia dij për Marrëveshjen kornizë të Ohrit. Përkundrazi ajo i dekoron paramilitarët dhe policët e vet me medalje, të cilët duhet të dalin para gjyqit për krime dhe gjenocid ndaj popullit. “Maqedonia është një vend i shenjtë, por edhe një vend heronjsh. Përgatituni te mbroni Maqedoninë”, ka thënë peshkopi i Kishës ortodokse të Maqedonisë”, i cili fare nuk skuqet për deklaratën e tij terroriste. Do t´i zbutej mëkati këtij lloj peshkopi ortodoks po qe se do të thoshte hapur që i urrejnë shqiptarët, të cilët kërkojnë të drejtat e tyre të barabarta të shtetformimit në Maqedoni. Shqiptarët nuk kërkojnë rindërtimin e xhamive që i ka shkatrruar barbaria sllavomaqedonase, por kërkojnë të drejtën e shkollimit shqip si dhe zyrtarizminin e Universitetit të Tetovës. 

---

E enjte,18 prill 2002 APEL SYGJERUES/publik/

- DREJTUAR SUBJEKTIT POLITIK NË KOSOVË DHE INSTITUCIONEVE TË DALURA NGA ZGJEDHJET E PËRGJITHSHME TË 17 NENDORIT 2001

Çfar duhet të jenë disa nga vizionet politike për t'a avancuar e ndimuar zgjidhjen e drejtë e definitive për statusin final të Kosovës.
Duke u bazuar në dilemat e vazhdueshme të shfaqura nga një pjesë e faktorit relevant ndërkombëtar, lidhur me statusin politik ende të pa definuar për Kosovë, dhe shiquar disa nga tendencat e ca qarqeve të caktuara pèr ta neglizhuar apo mohuar realitetin e ri në Kosovë, pas luftës çlirimtare që e bëri UÇK-ja, dhe përpjekjet pa ngurrim për ta defaktorizuar faktorin politik Shqiptar në Kosovë, si popull i motivuar nga vlerat e luftës çlirimtare, synojmë,pa dyshim,të drejtën tonë të natyrshme entnike historike për liri e demokraci dhe barazi me të gjithë popujt tjerë në keto hapsira ballkanike e evropjane.
Mendoi se forcat politike relavante se bashku me tërë spektrin politik dhe popullin e Kosovës që ishin në bërjen e luftës për çlirimin e Kosovës nga okupatori fashist sërb, duhet që me përgjegjësi historike nga rrethanat e reja politike të ndërmarrim angazhime të avancuara politike, intelektuale dhe kombëtare siç vijon:
1. Të angazhohemi më fuqishëm në avancimin e proqeseve politike që statuesi final për Kosovën të zgjidhët në pajtim me vullnetin e popullit të sajë konform të drejtës ndërkombëtare. Është koha e fundit (mbase shumë të vonuar)kur institucjonet tona të dalura nga zgjedhjet e nëndorit të vitit të kaluar, të marrin inciativat duke qenë më dinamik, të guximshëm në reflektimin e avancimit politiko-diplomatik të çështjës së Kosovës si çështje që kerkon zgjidhje të plotë e definitive.
2. Që faktori politik shqipar në Kosovë të mos jetë në pozicion dytësor, ne relacion me faktet e ndodhura, ku rolin vendimtar e merrë vetëm faktori ndërkombëtar, si psh: shiqo marrëveshjet e krijuara në mes të dy ish repuplikave të Jugosllavisë, Serbisë dhe Maqedonisë lidhur me ndryshimin e kufirit të Kosovës, dhe shiqo se çfarë veprohet me pjesën veriore të Kosovës e në veçanti me qytetin e Mitrovicës, marraveshtja e arritur në mes të dy ish Repuplikave Jugosllave, Serbisë dhe Malit të Zi, me të cilin akt gjithsesi preket çështja fundamentale e Kosovës, sa i perket të drejtës se suksesionit nga Serbija lidhur me rezulluten 1244 të OKB, apo takimet e emisarit spezial te OKB për Kosovën me shtetar dhe qeveri të ndryshme nga shtetet fqijë dhe marraveshtja e tyre pa u pytur fare faktori relevant politik dhe populli i Kosovës.
3. Qe faktori politik relevant shqiptar në Kosovë të krijon një bashkëpunim të mirë dhe të gjithanshëm me faktorin nderkombëtar, vetem nga pozitat e të barabartëve, pa u ndier indiferent, në bashkpunim të sinqertë në të mirën e Kosovës dhe popullit të sajë.
4. Të angazhoheni për funksionimin e vertetë të shtetit ligjor, përmes ndertimit të institucioneve te dalura nga zgjidhjet e pergjithshme të mbajtura me parë.
5. Te kerkohet në rrugën institucionale përmes parlamentit ndryshimi i të ashtuquaturës Korniza kushtetuse.
6. Të inicohet formimi i një komisioni për hartimin e Kushtetutës për Kosovën, në një nga sencat e ardhshme të parlamentit-sa me parë, dhe
7. Duke u bërë keto angazhime sigurisht se institucjonet e Kosovës do të i marrin kompetencat tyre ligjore nga rrafshi juridik, dhe me Kushtetutë do të sanksionohet edhe e drejta e Kosovës dhe popullit te sajë të deklarohet për mes Referendumit për statusin final të sajë.
Keto janë disa nga angazhimet që unë mendoi se duhet të jenë me një prioritet të nguteshëm për forcat politike relevante dhe institucionet në Kosovë, për të qenë të përgjegjshem moralisht, politikisht dhe kombëtarishtë, para historisë që po e kalon Kosova dhe populli i sajë.
Sylë ARIFI
Bazel,16.o4.o2

---

Vizitorë të nderuar,mos pritoni lexojeni këtë reagim që sipas ERENIKUT ngjet me atë rastin,kur fiket drita dhe në sofër e keqja ia zen dorën nuses dhe bërtet: E zura kush po na e vjedh mishin paranesh! Pas leximit mund të leni një P.S. (të shfaqni mendimin tuaj) ashtu siç e bëmë ne në fund të ketij reagimi,dhe ta dërgoni nëpërmjet emailit ereniku@excite.com

Baton Haxhiu në “rolin” e njeriut të përshtatshëm për sigurimin serb..!?

Reagim ndaj intervistës së z.Baton Haxhiut dhënë të përditshmes “Zëri i ditës”
Nga Besim KRASNIQI, publicist
Baton Haxhiu, ish kryeredaktor i “Kohës Ditore” siç dihet në gazetarinë shqiptare bëri emër si kryeredaktor i një gazete ditore e financuar nga Fondi i Sorrosit e jo nga donacionet e fituara nga shitja e saj në treg, duke u imponuar në opinionin shqiptar çdoherë me artikuj dhe lajme “senzacionale” të cilat siç duket, tani pas publikimit të këtij fejtoni në gazetën “Zëri i Ditës”, do ta kenë pasur burimin edhe nga telefonat celularë dhe kushedi edhe nga kush jo tjetër! Kjo intervistë të bën të kuptosh se sa njeri i “madh” paskësh qenë ky “kryeredaktor” gazete në shoqërinë e Kosovës. Narcizoizmin e tij të njohur dhe të tepruar prej “politikani” e shfaqi pikërisht tani pasi që u largua nga gazeta sorrosiane ku për vite të tëra e kishte gjetur veten, krahas idhullit të tij, por që pengesa kryesore për t’u ngjitur sa më lartë mbi të tjerët qëndronte aty se ai gjithmonë ishte nën “hijen” e padronit të tij V. Surroit. Por, as largimi nga “shtëpia e tij” e fildishtë nuk do t’i mjaftojë atij për t’u popullarizuar (imponuar) si emër, edhe pse përfundimisht me këtë intervistë e zbuloi vetë karakterin e tij origjinal prej poltroni në gazetarinë shqiptare e deri tek “njeriu më i përshtatshëm” për Sigurimin shtetëror (UDB-në) serb, si dhe shumë “vlera” të tjera të tij “politike” të cilat flasin qartë mbi personalitetin e tij tejet labil dhe shumë të dyshimtë!? Falë asaj se këto ditë në Gjermani arriti edhe një gazetë ditore nga Kosova; “Zëri i Ditës” e cila mbijetesën e saj gazetareske si shumë gazeta tjera e kërkon në të njëjtën formë sikurse edhe Baton Haxhiu, d.m.th. duke iu ofruar lexuesve fejtone “senzacionale” politike, pra edhe neve që përkohësisht gjendemi jashtë atdheut na u dha rasti që ta lexojmë këtë intervistë “ekskluzive”. Pse e përmendëm këtë gazetë? Ish kryeredaktori i “KD” z. Baton Haxhiu ashtu siç diti të përbirohet në gazetën ku ishte kryeredaktor, duket se në të njëjtin stil arriti të depërtojë pa ndonjë vështirësi edhe tek gazeta në fjalë, e cila nga data një marsi ka zënë të shitet edhe në diasporën shqiptare, për t’iu imponuar lexuesve me një intervistë “eksluzive”, nën moton “Baton Haxhiu, pjesëmarrës i drejtëpërdrejtë i takimeve sekrete shqiptaro-serbe”!? A nuk mjafton vetë përmbajtja e titullit të kësaj interviste që të zbulohet para lexuesve i gjithë “misteri” i rolit tejet të dyshimt të B. Haxhiut para dhe gjatë luftës në Kosovë, edhe pse ai në përgjigjet e tij bën përpjekje që vetvetën ta paraqes si njërën ndër hallkat më kyçe politike që kanë patur ndikim në përcaktimin e rrjedhave dhe ngjarjeve në Kosovë gjatë viteve 1990-99, të cilat, mjerisht, sipas mendimit tonë morën dimensione tragjike për shqiptarët, mu për shkakun se politikës shqiptare dhe liderëve të saj të mirëfilltë siç ishte Dr. Ibrahim Rugova iu bënë pengesa dhe imponime politike nga njerëz që bartnin “filozofi” politike të llojit, siç ishte Baton Haxhiu me kompani, të cilët të brumosur me hipërmegalomani prej “qytetarësh” dhe me “superstrukturë” politike e dalë nga eminenca gri e kastës politike shqiptare të viteve të 70-80-ta, e cila nuk çonte dorë nga lufta për pushtet, Lëvizjes sonë kombëtare për çlirim dhe pavarësi i sollën padyshim dëme të mëdha politike që e goditnin ate nga brenda?! Kjo tendencë është evidente edhe sot, ngase as atëherë ky tip “politikanësh” i pajisur me egon e “supërstrukturës” politike nuk ishte e vetëdijshme për rolin negativ që kishte në dëmë të Kosovës, duke e konsideruar vetën si “faktorë” kryesorë pa të cilin, gjithnjë sipas tyre, nuk mund të gjindej kurrëfarë zgjidhjeje për çështjen e Kosovës...?! Duke i nënçmuar forcat e mirëfillta intelektuale dhe kombëtare, duke i përgojuar dhe minimizuar vlerat reale të liderëve të vërtetë të kombit, duke tentuar që vetë të bëhen “qendra” të vendosjes politike në Kosovë përmes opinioneve dhe qëndrimeve politike të servuara në opinion përmes një gazete të përditshme, mjeranët si B.Haxhiu mendonin se në këtë mënyrë po i kontribuonin zgjidhjes së çështjes së Kosovës. Përkundrazi, duke e sharë primitivisht liderin kombëtar Dr. Rugovën, Kosovës i sollën dëme të mëdha dhe atë e penguan në çdo aspekt që të zhvillohej normalisht, mbase vetë z. Bakalli është dashur ta dijë se me armikun barbarë serbë nuk mund të kenë sukses kurrëfarë dialogjesh, as ato sekrete. Kishin harruar këta “shpëtimtarë” të Kosovës faktin se çdo popull në kohë dhe rrethana të caktuara historike gjithëherë nga gjiu i tij nxjerrë udhëheqësit dhe liderët e vetë më të besuar të cilët udhëheqin atë drejtë aspiratave të veta kombëtare, siç ndodhi pikërisht me kombin shqiptar në Kosovë gjatë dekadës së fundit të shekullit të kaluar i cili në çastet më të vështira të historisë që po kalonte nxori dhe zgjodhi për lider të vetë Dr. Ibrahim Rugovën, i cili gjithmonë i vetëdijshëm për këtë fakt asnjëherë në jetën dhe sjelljet e tij nuk iu shmang idealeve kombëtare të popullit të vetë, i cili disa herë do ia jap votën dhe do e legjitimojë për kryetar të Kosovës. Pastaj, nga kjo intervistë dalin shumë pyetje si: çfarë dëshiron të zbulojë Baton Haxhiu me këtë intervistë “eksluzive”? Pse M.Bakalli, F.Agani por edhe B.Bukoshi kishin “besim” tek ky individ, i cili nuk përfaqësonte asgjë më tepër se një gazetë ditore? Në fillim të intervistës e cila fillon me titullin pyetës “Si u përgadit takimi sekret Bakalli-Stanishiq në Brezovicë?” Baton Haxhiu në një mënyrë sqaron rolin e tij tepër “të rëndësishëm” në ndërmjetësimin e tij për të mundësuar takimin e komunistit të vjetër Mahmut Bakallit me Stanishiqin, njeriun më përgjegjës për krime në Kosovë pas kasapit të Ballkanit Millosheviq. Se pse u zgjodh M.Bakalli për negocuesin më të përshtatshëm për Serbinë, pse nuk u zgjodhën njerëz dhe politikanë tjerë nga ana e UDB-së serbe, por pikërisht z. Bakalli dhe B.Haxhiu..?! Kjo nuk do koment ! Por, pse Sigurimi serb zgjodhi Baton Haxhiun si njeriun më të përshtatshëm për këtë “rol ndërmjetësues”, mos ndoshta pse ishte më i mençuri nga të tjerët, pse kishte ndonjë kapacitet të madh politik, pse ishte ndonjë funksionarë i lartë politikë, pse kishte autoritet në popull ? Çfarë lidhjesh kishte Baton Haxhiu me Sigurimin serb gjatë gjithë kohës sa ishte kryeredaktor? Pse Baton Haxhiu kishte simpatinë e madhe nga ana e Mahmut Bakallit? Cilat janë arsyet e urrejtjes që kishte Baton Haxhiu ndaj Dr.Ibrahim Rugovës? Pse nuk i besonte Dr.Rugova Baton Baxhiut? Pse intervista e tij është fund e krye në shërbim të minimizimit të figurës politike e kombëtare të Dr.Ibrahim Rugovës, dhe atë tri ditë pas zgjedhjes së tij për kryetar të Kosovës? Pse e boton “”Zëri i Ditës” një intervistë të tillë me Baton Haxhiun dhe pikërisht në këtë kohë? Çfarë dëshiron të arrij kjo e përditshme me këto “eksluzivitete”..?! Janë këto si dhe shumë pyetje tjera që na imponohen rreth kësaj interviste të botuar në gazetën ditore “Zëri i Ditës” e cila në vend se lexuesit mërgimtarë t’i ofrojë shkrime dhe analiza mbi gjendjen politike, ekonomike dhe sociale në Kosovë, në vend se t’i ofrojë atij shkrime rreth jetës së familjeve dhe fatit të qindra të zhdukurve, të burgosurëve, të dëbuarëve, për shqiptarët dhe rininë të cilët po e braktisin vendin, në vend se të shkruajë për problemin e narkomanisë, prostitucionit, hajnisë, vrasjeve dhe krimit politik në Kosovë, të shkruajë dhe trajtojë shumë probleme me të cilat ballafaqohet mërgata shqiptare sot, ajo lexuesit i sjellë “fejtone” ekskluzive me prapavijë të caktuar politike, përmes të cilit në mënyrë të paskrupullt fyhet dhe nënçmohet figura e ndritur dhe patriotike e kryetarit të Kosovës Dr. Rugovës, hiç më vonë se tri ditë pasi që ai u zgjodh për kryetar legjitim të Kosovës duke lejuar që i intervistuari ta ç’fryejë mëllanin e vetë politik të mbushur përplotë me shprehje primitive kundër kryetarit të Kosovës (në vazhdimin e –IV-të, kryetarin e Kosovës thotë se ishte: “si një paçavër, si një lodër”), ku siç dihet mirëfilli, pranë luftës çlirimtare dhe gjakut të derdhur të mijëra shqiptarëve, falë edhe angazhimit intelektual dhe politik të kryetarit Rugova, sot e kemi Kosovën e lirë dhe të mbrojtur nga 40 mijë ushtarë të NATO-s, ku sot kemi mbi 4 mijë policë ndërkombëtarë që e mbrojnë popullin shqiptar nga rreziqet e ndryshme, që sot Kosova e ka praktikisht bërthamën e fortë të ushtrisë së vetë (TMK-në), që sot ta ketë institucionin e Kryetarit, Parlamentin, Qeverinë me dhjetë resore, etj.

P.S.-(nga ERENIKU)
Bukur e thënë po ..sikur i vije ca erë drojtjeje edhe kesaj shfryerje dhe derdhje mullani ndaj një të ligu(B.Haxhiut) nga një (Besim Krasniqi),që gjykuar sipas këtij mendimi të tij,kah fundi,pakës shkarazi me lakadredhi, ka cazë veladonin e një ligësie pothuajse të së njejtës kategori.
Prandaj pa ngurruar ngase nuk kemi kohë pë kopalla e pysim hapët:
Pse, ju Besim, ngurroni të zëni në gojë EMRIN: U Ç K ?!!!
Pak a shumë i gjithë populli e din se kush ia ka frikën UÇK-ës dhe kush ngurron ta përmend.
Mjafton të t'a themi se (mbase nuk e ditke!!!)asaj i frikësohen dhe e kanë ende halë në sy vetëm ata,që e deshën Kosovën,pa mua e pa ty,pa shqiptarë-vetëm me shqiptarçiqa.
O zot...ruajna nga i ligu, se as s'të vret e as s'të falë!

---

E hënë, 4 mars 2002, 13:40 CET

Avokati Hasan Pruthi para Tribunalit dëshmoi për mizoritë serbe në Gjakovë

Hagë, 4 mars 2002
- Dëshmitari Hasan Pruthi nga Gjakova ka ofruar dëshmi të sakta pas fillimit të bombardimeve të NATO-s, duke shpjeguar se këto bombardime kanë filluar mbi Gjakovë diku rreth orës 21:00 kur avionët e NATO-s kanë sulmuar depot e armëve në periferi të Gjakovës dhe në pjesën e Kodrës së Qabratit. Ai nënizoi se menjëherë pas pushimit të bombarduesve të NATO-s, përkatësisht diku rreth orës 24:00 forcat policore e ushtarake serbe kishin filluar aksionin e tyre më brutal në çarshinë e vjetër të Gjakovës, duke djegur dyqanet, por edhe duke i vrarë e plagosur qytetarët e pafajshëm. Të nesërmen merr lajmin se forcat serbe kishin vrarë në prani të familjes së tij doktorin e njohur të Gjakovës Izet Himën. A saktësoi se për vrasjen e dr. Himës është njoftuar edhe personalisht në selinë e KMDLNJ-së ku edhe ishte i pranishëm. Dëshmitari Pruthi tha në vazhdim se qysh në ditën e parë ishte krijuar një situatë shumë e tensionuar sepse forca të shumta policore e ushtarake qarkullonin zhurmshëm dhe egër me makinerinë e tyre luftarake, duke futur kështu frikën në mesin e popullatës shqiptare të Gjakovës. Sidomos pas vrasjes dhe plagosjes së qyetarëve natën e parë nga forcat serbe, popullata e këtushme ishte mbyllur nëpër shtëpitë e tyre duke jetuar në ankth të madh se si do të shpëtonte nga kjo e keqe e madhe. Zoti Pruhti tha se ditën e dytë të sulmeve të NATO-s forcat serbe kishin urdhëruar popullatën e Gjakovës të braktisin qytetin dhe të shkonte në Shqipëri. Ai tha se prej 25 deri më 2 prill kishte ndenjur në shtëpinë e motrës, ku ishin vendosur edhe disa familje të tjera. Në mbrëmje forcat serbe fillonin aksionet e tyre dhe ai kishte parë me sytë e tij se në fqinjësi të motrës së tij policia kishte djegur dy dhoma me materie speciale. Ndërkaq nata e 1 prillit ishte më e tmerrshme në lagjen ku ishte ai dhe ku ishin strehuar rreth 100 vetë. Atë natë ka parë një cisternë zjarrfikësish e cila kishte shkuar të fikte zjarrin afër shtëpsië së një serbi për ta shpëtuar atë e jo të shtëpive të shqiptarëve. Atë natë, tha ai, janë vrarë mbi 20 shqiptarë dhe me atë rast ka shpëtuar vetëm një vajzë e vogël e cila më vonë digjet në zjarr sepse nuk kishte kush ta shpëtonte. Zoti Pruhti pastaj shpjegoi se më 2 prill në një shesh janë grumbulluar mbi 500 vetë dhe janë nisur rrugës për në Prizren e drejt në Shqipëri. Në postbllokun e parë policia ua ka marrë të gjitha dokumentet. Në pikën kufitare përsëri ua janë kërkuar dokumentet që nuk i kishin dhe ua kanë marrë vetëm targat e autoveturave. Zoti Pruthi në Kosovë ishte kthyer më 16 qershor dhe e kishte gjetur shtëpinë e tij të shatërruar sepse aty kishin ndenjur forcat ushtarake.

---

E hënë 25 shkurt 2002

Demagogjia e Millosheviqit dhe papjekuria e Bakallit

Nga Naim Balidemaj Politikanët e vjetër shqiptarë të nomenklaturës vetëqeverisëse titiste, edhe sot e kësaj dite vuajnë nga sindromi i inferioritetit ndaj ish padronëve të tyre në Beograd. Kjo u vërejtë gjatë dëshmisë së Mahmut Bakallit në Hagë, i cili dukej i hutuar dhe i pa përgaditur për një ballafaqim të denjë me kryekasapin e ballkanit. Millosheviqi edhe njëherë dëshmoi se pas tij është i tërë llumi serb duke filluar nga Sinodi Shenjtë i Kishës Pravosllave Serbe, Akademia e Shkencave dhe Arteve të Serbisë dhe dora e hekurt e pushtetit serb-armatë-polici. Do të përqendrohem vetëm në disa replika konkrete. Në pyetjen e Millosheviqit për implikimin e terrorizmit islamik dhe rrethit Al-Kaida në Kosovë, Bakalli përgjigjet naivisht se nuk di asgjë. Është shumë e vërtetë se fundamentalizmi islamik është i implikuar thellë me politikën serbe dhe këtë është dashur ta dij Mahmut Bakalli, mbase që në kohën e Titos e deri në ditën e sotme, Jugosllavia dhe Serbia kanë kultivuar marëdhënje të mira me shtetet të cilat propagandojnë terrorizmin. Jugosllavia, si e tillë është vendi i përkrahjes më të madhe të këtyre organizatave shkatërruese dhe anti-njerëzore. Ndërsa sot Millosheviqi, sipas këshillave të disa popave kriminel serb, del "mbrojtës i vlerave dhe qytetërimit të krishterë", gjatë dëshmisë së tij thjeshtë demagogjike por efektive për të deskridituar dëshmitarin e parë nga Kosova. Armata Jugosllave dhe kreu i saj prej kohësh kanë pasur lidhje të fshehta me talibanët. Këtë e kanë dëshmuar edhe disa informacione ndërkombëtare të cilat e dijnë se, Osama Bin Laden ka qenë mysafirë i shpeshtë i Beogradit për të lidhur kontrata mbi blerjen e armëve dhe nga këto marrëveshje për para të majme Armata Jugosllave për vite me radhë ka furnizuar rrjetin Al Kaida me armë të ndryshme të prodhuara në uzinat e Serbisë. Nga fundi i viteve të tetëdhjeta, para shkatërrimit të Jugosllavisë së dytë, kur në krye të Serbisë ishte Millosheviqi, disa Slloven, Janez Jansha, Franci Zaverll, etj. publikuan në "Mladina" lidhjet e Armatës Jugosllave me organizata të ndryshme terroriste me theks të veçantë me disa islamike. Ky fakt mund të shërbente si bumerang për Millosheviqin. Gjatë luftës në gjiun persik, Millosheviqi shumë herë me krenari është krekosur për aftësitë e tankut të prodhimit jugosllav që ishte në duart e Sadam Huseinit si armë e sofistikuar jugosllave. Jo vetëm Tankset jugosllave, por edhe aeroplanët luftarak jugosllav ishin armë e fortë e Sadam Huseinit. Njëkohësisht, Serbia dhe Jugosllavia e Millosheviqit, vite me radhë nëpër akademitë ushtarake jugosllave shkolluan me mijëra oficierë të lartë të Irakut. i vetmi vend që përkrahu Irakun gjatë luftës ishte Millosheviqi dhe Jugosllavia e tij. Në kohën e Millosheviqit, është dëshmuar edhe një rast tjetër i terrorizmit ndërkombëtarë me emblemën e Jugosllavisë. Aeroplani i rrëxuar në Angli, në vitin 1989, ku humbën jetën disa qindra vetë, kishte të kurdisur bombën nga prodhimi i Kragujevcit. Mirëfilli dihet se prodhimi i armëve është nën mbikqyrjen direkte të shtetit dhe këto armë nuk mund të gjenden në treg të konsumit të gjerë, pa implikimin e thellë të aparatit shtetëror, në këtë rast terrorist jugosllav. Pra, Jugosllavia e Millosheviqit vite me radhë furnizonte dhe prfeksiononte terrorizmin ndërkombëtarë. Përveç Rusisë, vendi tjetër në botë që ushtarakisht përbën bërthamën e Moamer Al Gadafit, është Jugosllavia e Millosheviqit. Edhe sot e kësaj dite ekspertët e Armatës Jugosllave janë ekspert nëpër kampet ushtarake të këtij kasapi të shkretëtirës, me të cilin Millosheviqi deri në arrestimin e tij mbante lidhje të përafërta dhe shumë miqësore. Libia, Iraku, Afganistani, si shtete të fundamentalizmit islamik ishin aleatët natyror të Millosheviqit, kundër vlerave dhe demokracisë botërore. Këto shtete ishin përkrahëse morale dhe materjale të Millosheviqit, ndërsa ky për shpërblim i furnizonte me armë të llojeve të ndryshme. Gjatë luftës në Kosovë, në radhë të armatës dhe policisë serbe, përveç mercenarëve rus, ukrainas, bellorus, kishte mjaft militant nga radhët e Gadafit, Huseinit dhe Bin Ladenit, të cilët në emër të luftës kundër qytetërimit përendimor, vepronin me forcat militare dhe paramilitare serbe në Kosovë. Derisa Ushtria Çlirimtare e Kosovës, nuk ka pranua në radhë të veta askend që nuk e pranon emblemen dhe rregullat luftës të parashtruara nga drejtoria politike e saj. Sa i përket akuzës së Millosheviqit për implikimin e UÇK-së me tregëtinë e drogës, është vetëm një truk, për të hedhur gurin e fshehur dorën. Dihet mirëfilli se Jugosllavia e Millosheviqit, por edhe para tij, ka qenë eksportuesja më e madhe e drogës rrjeti i së cilës ka arritur deri në Kolumbia. Diplomatët jugosllav, me pasaporta diplomatike, gjithmonë i kanë pasur të mbushura valixhet me droga të ndryshme dhe ky kriminalitet është organizuar nga vetë shteti jugosllav, boss i së cilës ka qenë Millosheviqi. Në vitin 1989, në Çikago është zënë në aeroport një diplomat jugosllav me valixhen plot heroinë. Ky fakt dëshmon qartë se kush është marrë me drogën dhe shpërndarjen e saj në të gjitha pikat e globit. Një nga bashkëpuntorët e sigurimit jugosllav, i angazhuar në tregëti drogash, padyshim është edhe Daut Kadrioski, i cili Jugosllavisë i ka sjellë fitime të mëdha. Millosheviqi, i bazuar vetëm në gënjeshtra, tha se "shqiptarët kanë filluar të shpërngulen nga Kosova vetëm pas fillimit të bombardimeve nga ana e NATO-s. Bakalli, ose harroi, ose nuk e di, se gjatë periudhës dhjetë vjeçare të Millosheviqit, përmes formave të ndryshme represive, në formë të heshtur nga Kosova janë shpërngulur mbi gjashtëqind mijë shqiptarë. Vetëm gjatë vitit 1998 gadi e tërë Drenica ka qenë e shpërngulur nga vatrat e veta. Fenomeni Bllacë-Stankovec, nuk ka zgjatur vetëm njëzetekatër orë siç pretendon Millosheviqi, por ka qenë një marrëveshje e fshehtë mes Millosheviqit dhe Gligorovit për koridorin e njohur të shpërnguljes së shqiptarëve nga Kosova për në Shqipëri. Janë fakte të gjalla, ku policia dhe armata serbe, të shpërngulurve me dhunë ua kanë konfiskuar dhe asgjësuar të gjitha dokumentet personale. Duke përdorur trendet aktuale të politikës ditore, Millosheviqi pretendoi ta njollosë UÇK-në me pretekst se ajo paska vrarë qytetarë shqiptarë. Ndërsa, Bakalli duke menduar se është në ndonjë mbledhje të aktivit të Lidhjes Komuniste, "dëshmoi" se mund të ketë pasur raste të tilla individuale. Jo, shoku Mahmut, ato nuk janë raste individuale, por me ligjet e luftës kolaboracionistët dënohen. Dënimin e merituar e morën edhe ata "shumarë" dhe spijuj të Serbisë. Ata qytetarë shqipfolës ishin bashkëpuntorë të Millosheviqit dhe parapërgaditës të terrenit për "tokën e djegur". Sa i përket Hashim Thaçit dhe nofkës së tij "gjarpëri", është një fakt se në mitologjinë ilire të ruajtur deri më sot, tek shqiptarët gjarpëri është simbol I rojes së shtëpisë. Hashim Thaçi si njohës i mitologjisë shqiptare, këtë nofkë figurativisht ia dha jo vetëm vetes por tërë UÇK-së, sepse UÇK-ja vërtetë ishte roje e shtëpisë, roje e Kosovës. Dëshmitarët nga kosova kanë shumë adute në duart e veta, e kanë arsyen mbi të keqen, pavarësisht se disa ish politikanë të vjetër kanë humbur orientimin shumë kohë më parë.

---

E enjte,21 shkurt 2002

Shahin Elshani nga Negavci i Rahovecit sot është duke dëshmuar kundër kriminelit Milosheviq në Hagë

Hagë, Prishtinë, 21 shkurt 2002(shkruan Kosovapress) Shahin Elshani, nga fshati Nagavc i Rahovecit ka qenë dëshmitari i radhës në Tribunalin e Hagës në gjykimin e kryekriminelit Milosheviq.
Ish ekonomisti i dëbuar me dhunë nga puna në fillim të të nëntëdhjetave tani bujk, ka filluar të dëshmojë qartë dhe prerë kundër Milosheviqit, për dallim nga dëshmitari i parë, Mahmut Bakalli. Elshani ka qenë shumë i qartë dhe konkret në përgjigjet në pyetjet e zyrtarëve të Tribunalit të Hagës. Ai gjatë tërë kohës ka dhënë detaje të krimeve serbe mbi shqiptarët civilë në fshatrat e Rahovecit dhe dëbimet e tyre gjatë kohës së luftës.
Seanca, pas një pauze të shkurtër, po vazhdon edhe në këto momente të raportimit, kur dëshmitari Elshani që ka humbur të afërm dhe pjesëtarë të familjes, është duke folur për mënyrën e dëbimit me dhunë të tij dhe të bashkëqytetarëve për në Shiqpëri.
Përndryshe, dje dhe sot në mëngjes kryekrimineli Milosheviq, në Tribunalin e Hagës është përballur me dëshmitarin e parë të drejtpërdrejtë.
Agim Zeqiri, një bujk shqiptar nga Kosova, i ka akuzuar forcat serbe se kanë vrarë 16 anëtarë të familjes së tij. 69 kufoma nga fshati Celinë janë zhvarrosur nga hetuesit ndërkombëtarë. Milosheviqi ka bërë pyetje edhe ndaj këtij dëshmitari i cili gajtë tërë kohës ka manifestuar edhe problemet e mëdha shëndetësore që kishte.
Zoti Zeqiri, që ishte këshilltar në fshatin e tij, tha se kishte ndihmuar me shërbime të vogla 300 anëtarë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, që ishin vendosur pranë fshatit të tij.
Më parë, kryegjykatësi nuk ka pranuar të dëgjojë dëshmitë e një dëshmitari të prokurorëve - një nga hetuesit e gjykatës - i cili kishte grumbulluar më shumë se një mijë deklarata dëshmitarësh nga vendet e krimeve në të gjithë Kosovën.
Kryegjyqtari Richard May tha se provat e kryehetuesit të akuzës në Kosovë, Kevin Kurtis, duhet të ishin përfshirë në fjalën hapëse të prokurorëve.

Hagë: Masakra e popullatës së pambrojtur në Landovicë nga ushtria dhe policia serbe

Hagë, 21 shkurt 2002(shkruan QIK-u) - Në seancën e pasditës vazhduan përgjegjet e Fehim Elshanit, i cili arriti që ta neutralizojë plotësisht të akuzuarin Millosheviq dhe avokatin e tij. "Nuk dua të deklarohem për gjërat për të cilat nuk kam dëshmuar", tha në njërën nga përgjigjet e tij Elshani, gjë që edhe gjykatësi e tumiri, megjithëse në shumicën e pyetjeve të tij ai dha edhe detaje të tjera plotësese. "Në fshat nuk kishim gjasa teorike që të kthehemi, në Prizren konsideroheshim banorë ilegalë nga policia serbe, kështu që vendosëm të ikim në Shqipëri", tha Elshani për arsyen e shpërnguljes në Shqipëri.
Rrëfimi i tij pasoi me dramën që pati me të mbesen, Valentinën nëntëvjeçare, së cilës gjatë luftës iu këputur këmba. Ai u përgjegj në mënyrë detajizuese në të gjitha pyetjet mbërthyese të Milosheviqit dhe ishte superior në dëshmimin e tij shterues.
Në vazhdim para trupit gjykues të Hagës, doli dëshmitari tjetër Halil Morina nga fshati Landovicë për të dëshmuar për masakrën që bëri ushtria dhe policia serbe ndaj bashkëfshatarëve të tij të pambrojtur dhe për granatimet e shtëpitë e djegura. Ushtria ka granatuar fshatin tri orë rresht, fliste ai me vështirësi. Pastaj, hynë trupat e rregullta të ushtrisë dhe policët serbë, të cilët vranë fshatarët e pambrojtur, që nuk kishin mundur ose nuk kishin arritur të iknin, derisa shumica e fshatarave tashmë kishin braktisur shtëpitë dhe pronën e tyre, duke u strehuar në një përrua. Halil Morina, bujk nga Landovica, i lindur me 1938, baba i tetë fëmijëve të rritur tha se ishte dëshmitar i vrasjes së tre fshatarëve nga ushtria dhe policia serbe. Në fshat, tha ai në vazhdim, janë vrarë 14 fshatarë, për aq sa mund të dëshmonte ai. Ndërkaq, pretekst, sipas rrëfimit të tij ishte përleshja në mes të një fshatari të Landovicës dhe katër ushtarëve serbë, ku u vranë tre ushtarë serbë dhe bashkëfshatari i z. Morina. Në masakrën e Landovicës, sipas dëshmisë së Morinës, kishin marrë pjesë 120-150 trupa serbe. Disa nga emrat e të vrarëve ai i përmendi në këtë dëshmi.
Gjyqi do të vazhdojë seancën të hënën në orën 9,30 minuta, u tha në fund të seancës së sotme.

Bakalli përfundon dëshminë në Hagë: S’ka asnjë projekt për Shqipërinë e madhe

E marte,19 shkurt 2002 (sipas RTV 21) Në seancën e sotme të Gjyqit Ndërkombëtar të Hagës, i akuzuari për krime lufte dhe gjenocid Sllobodan Millosheviç, iu drejtua me pyetje mbërthyese dëshmitarit të parë Mahmut Bakallit. Në pyetjet e parreshtura dhe agresive, Millosheviçi përpiqej që ta mohojë segregacionin që ua kishte bërë shqiptarëve të Kosovës, synonte që të paraqesë sikur ndryshimet kushtetuese janë bërë me pëlqimin e shqiptarëve, përkatësisht "përfaqësuesve" të tyre. Sidomos pyetjet e të akuzuarit përpiqeshin të rrëzonin dëshmitë e Bakallit për krimet e luftës dhe spastrimet. Dëshmitari Bakalli gjatë dëshmimit dhe përgjegjes në pyetjet e të akuzuarit tha se Millosheviçi ishte fajtor për vrasjen e mijëra shqiptarëve të paarmatosur dhe të pambrojtur. Për takimet sekrete me përfaqësuesit e shërbimit të sigurimit serb dhe për takimet publike, Bakalli ka folur me fakte, duke dëshmuar dhe argumentuar ekzistimin e planit serb për spastrimet etnike të shqiptarëve të Kosovës. Pastaj gjyqi ka vazhduar me pyetje, për të cilat kryegjyqtari Richard May ka ndërhyrë shpesh se nuk kanë pasur të bëjnë me aktpadinë. Millosheviç e ka pyetur dëshmitarin Bakalli se nëse ai ka qenë në dijeni të planeve për një Shqipëri të Madhe. "Nuk ekziston projekti i Shqipërisë së Madhe, por ekziston vetëm projekti për liri, demokraci dhe Kosova të jetë e pavarur”, tha Bakalli. Millosheviçi e pyeti Bakallin edhe për sulmet e UÇK në Serbinë Jugore. Bakalli i është përgjigjur se, "ti, Millosheviç e di mirë pse ndodhin këto sulme, nuk janë sulme që janë bërë nga UÇK-ja". Ish-Presidenti jugosllav ka deklaruar se Mahmut Bakalli ka qenë këshilltari i Adem Demaçit, krahut politik të ish-UÇK-së. Bakalli iu përgjigj se, "nuk dua të fsheh të vërtetën”. “Unë e them me mburrje që kam qenë këshilltar i tij, por nuk kam pasur lidhje të drejtpërdrejta me ta (UÇK-në)”, tha Bakalli. Ndërkohë sot gjatë deklarimeve të tij të mëparshme, Bakalli është shprehur se "kushtetuta jugosllave është modifikuar duke anulluar statusin e autonomisë së Kosovës. Në pyetjet e Millosheviçit edhe më tej vërehej qartë tendenca e tij për të fajësuar shqiptarët për gjithë atë që ka ndodhur në Kosovë, në kohën kur ai ishte kryetar i Serbisë dhe Jugosllavisë së atëhershme. Ai kërkonte përgjegje nga dëshmitari në lidhje me disa vrasje individuale të serbëve, të cilat, sipas Millosheviçit, kishin ndodhur në kohën kur Mahmut Bakalli ka qenë funksionar i lartë politik i Kosovës. Lidhur me këtë çështje Mahmut Bakalli pohoi se ka pasur raste të vrasjes së serbëve në atë kohë në Kosovë, por ai ka shtuar se të gjithë autorët e këtyre vrasjeve janë dënuar ashpër nga organet e atëhershme të drejtësisë në Kosovë. "Nuk kam njohuri për asnjë llojë dhune etnike të shqiptarëve ndaj serbëve në Kosovë, por kam njohuri se për vrasjen e 12 mijë shqiptarëve civil gjatë konfliktit në Kosovë, përfshirë këtu fëmijë, gra dhe pleq, fajtor është Sllobodan Millosheviçi", ka dëshmuar Bakalli. Millosheviçi e pyeti Bakallin nëse popullata shqiptare është larguar nga Kosova për shkak të bombardimeve të NATO-së mbi caqet serbe. Ndërsa, nga ana e tij Bakalli dëshmonte se civilët shqiptarë në atë kohë, janë dëbuar nga Kosova me dhunë nga policia dhe ushtria serbe. Në ditën e sotme të gjykimit, i akuzuari, ish-kryetari i Serbisë dhe Jugosllavisë, Sllobodan Millosheviq shumë herë i drejtonte pyetje dëshmitarit për periudhën kur i akuzuari nuk ishte në pushtet, por ndërpritej nga gjykatësi kryesor Richard May, me aryen se pyetjet nuk kanë të bëjnë me aktakuzën me të cilën ngarkohet Millosheviçi. Duke ju përgjigjur pyetjeve, shumë herë agresive të Millosheviçit, Mahmut Bakalli dëshmoi edhe për dëbimin masiv nga puna të shqiptarëve të Kosovës, në kohën kur Millosheviç ishte kryetar i Serbisë dhe Jugosllavisë. Bakalli gjithashtu shpalosi fakte edhe për burgosjet e shumta politike të shqiptarëve të Kosovës nga organet gjyqësore në kohën e regjimit të Millosheviçit. I akuzuari i Tribunalit të Hagës, Sllobodan Millosheviç edhe sot kërkonte sqarime lidhur me takimet e mëhershme sekrete të Bakallit me përfaqësuesit e shërbimit të sigurimit serb. Edhe për këtë çështje dëshmitarit Mahmut Bakalli nuk i mungonin faktet e bollshme për të dëshmuar ekzistimin e planit serb për spastrimet etnike të shqiptarëve nga Kosova.

Gjykimi i kryekriminelit: Një dëshmi e zbehtë e Mahmut Bakallit në vazhdim të senacës

Hagë, Prishtinë, 19 shkurt 2002 ora 16,30 (sipas Kosovapressit)
Megjithë përpjekjet për mbrojtjen e së vërtetës që ka ndodhë në Kosovë e ish-Jugosllavi në kohën e sundimit të kryekriminelit Milosheviq, qasja e Mahmut Bakallit si dëshmitar i parë në Gjykatën e Hagës, ka qenë relativisht e zbehtë. Përballë pyetjeve të vazhdueshme të Milosheviqit, Bakalli nuk ka arritur të ofrojë faktet e bollshme të cilat ekzistojnë në lidhje me krimet e Milosheviqit në Kosovë dhe hapësirën e ish-Jugosllavisë. Ndërkohë, i akuzuari për krime lufte, Sllobodan Milosheviq, është thirrur në historinë e Kosovës të shkruar në mënyrë të rreme nga serbët, pa pasur parasysh se çfarë kishte ndodhur realisht në Kosovë, gjatë tërë kohës së pas Luftës së Dytë Botërore. Në vazhdimin e seansës së të martës, kryekrimineli Milosheviq mundohej të paraqiste se shqiptarët i kanë ndjekur serbët nga Kosova, duke marrë shembuj individualë. Këtu dëshmitari, Bakalli, merr shembullin e një shqiptari që për hakmarrje ka vrarë një serb, nga organet e atëhershme kosovare, sa ishte edhe Bakalli në pushtet, dhe është dënuar më pastaj me dënimin kapital, me vdekje. Gjithashtu, pati replika edhe rreth termeve terrorizëm dhe krim, ku Milosheviqi përmes rasteve individuale mundohej t’i fajësonte shqiptarët kolektivisht, dhe të mbulonte krimet e tij kolektive ndaj shqiptarëve. Kaptinë e veçantë ishte edhe definimi i Kosovës në federatën jugosllave, ku Bakalli, duke u thirrur në Kushtetutën e vitit 1974, bënte dallimin dhe definonte se si ka funsionuar Kosova para ndryshimeve të dhunshme kushtetuese të bëra nga Milosheviqi, më 1989. Edhe për gazetat në gjuhën shqipe, i akuzuari mundohej të tregonte se nuk kishin qenë të ndaluara nga regjimi serb. Këtu dëshmitari u përgjigj se “në Kosovë kanë lindur shumë gazeta dhe janë ndaluar dhe kërcënuar nga regjimi i Serbisë”. I akuzuari u mundua që pyetjes së tij t’i japë kahje tjetër, duke u thirrë në bojkotin kolektiv të punëtorëve shqiptarë gjatë kohës kur ai e udhëhiqte Serbinë dhe Jugosllavinë, ndërkaq Bakalli theksoi se “është bërë largimi i tyre në formën tjetër, pasi që është kërkuar që punëtorët shqiptarë të jenë lojalë ndaj shtetit serb, e të cilin shqiptarët nuk e kanë njohur kurrë, prandaj ky ishte qëllim politik i inponuar nga Serbia me në krye të akuzuarin Milosheviq, ka thënë ai. Me theks të posaqëm i akuzuari për krime lufte, kishte potencuar qëllimisht disa pyetje provokative me qëllim të kompromitimit të UÇK-së dhe vetë Hashim Thaqit, ish-drejtor politik i UÇK-së dhe tani kryetar i PDK-së, duke u munduar që këtë ta paraqesë si bashkëpuntor të Osama Bin Ladenit. Kreyekrimeneli Milosheviq, në pyetjen direkte se a ishte për ty e logjikshme pjesëmarrja e Thaçit në Rambuje si udhëheqës i grupit shqiptarë, merr nga Bakalli përgjigjen se “ishte e drejtë pikërisht pjesmarrja e Hashim Thaçit, si kryesues i grupit shqiptarë pjesmarrës në Konferencën e Rambujesë pasi që atje delegacioni shqiptar duhej të ishte në përbërje të gjerë dhe se Thaçi në atë kohë ishte faktor real për Kosovën”. Shpifjet e Milosheviqit për lidhjet e Thaçit me Bin Ladenin, Mahmut Bakalli i ka hedhur poshtë si plotësisht të pavërteta. “Akuzat e bëra nga Milosheviqi janë të pavërteta, duke thënë se në bazë të deklaratave të kompetentëve ndërkombëtarë të vendosur në Kosovë nuk ka fakte se jane vrasje politike dhe se nuk dihen autorë e këtyre krimeve”, ka qenë përgjigjia e Bakallit në pyetjen e Milosheviqit se a janë vrasje politike vrasjet e bashkëpunëtorëve të Ibrahim Rugovës. Në pyetjen e drejtuar nga kryekrimineli Milosheviq se a keni njohuri për ekzistimin e Shqipërisë së Madhe, duke aluduar në Shqipërinë e gjatë kohës së Luftës së Dytë Botërore, Bakalli u përgjigj: “Jo! Nocioni Shqipëri e Madhe është produkt i vetë Serbisë, pasi që asnjë parti politike në Kosovë nuk ka në programin e vet si dhe nuk ekziston asnjë platformë kombëtare shqiptare për këtë qëllim”. Gjatë gjithë kohës, i akuzuari mundohej të futej në detaje të parëndësishme për vetë procesin gjyqësor që po zhvillohet kundër tij në këtë Tribunal. Në fund të seancës, nga prokuroria u diskutuan çështjet teknike të vazhdimit të punës, ndërkohë që kryekrimineli serb sillet sikur të ishte në vizitë pune e jo në gjyqin që i bëhet atij për krimet më të mëdha në Ballkan, duke treguar se ai paska planifikuar takim familjar të enjten. Për habi udhëheqësi i këtij tribunali u deklarua se nëse keni planifikuar takimin, atëherë të enjten nuk do të mbahet seanca. Seanca e vazhdon nesër në orën 9:30.

Vazhdon gjykimi, Bakalli mposhtë Milosheviqin

Prishtinë, 19 shkurt 2002 ora 11,00 (sipas Kosovapressit)
Të marten, në Gjykatën e Hagës vazhdoi seanca në të cilën krimineli Milosheviq e filloi me pyetje drejtuar Mahmut Bakallit, dëshmitarit të parë kundër tij. Në këtë seancë Bakalli u ballafaqua direkt me kryekriminelin e akuzuari për krime lufte nga Tribunali Ndërkombëtar i Hagës. Gjatë tërë kohës, i akuzuari i shtronte pyetje dëshmitarit, duke provuar të ikte nga tema, “gjykimi i tij” që zhvillohet në këtë Tribunal, duke provuar t’i kompromitonte të gjithë të tjerët e, në veçanti UÇK-në dhe udhëheqësit e saj. Por, edhe kësaj radhe, me një maturi të lartë, duke ofruar gjithmonë fakte, Bakalli i përgjigjej gjakftohtë dhe, siç thoshte ai, “jam krenar që kam qenë këshilltar i Demaçit gjatë kohës kur ai ishte udhëheqës politik i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK)”. Gjatë seances, disa herë u desh që të ndërhynte edhe përfaqësuesi i Tribunalit të Hagës, pasi që vërehej haptas qëllimi i Milosheviqit për të ikur nga tema që zhvillohej aty. Seanca, pas një pauze të shkurtë, po vazhdon me pyetjet e Milosheviqit për dëshmitarin të parë kundër kryekriminelit Milosheviq.

Pyetjet mbërthyese të Millosheviqit për të krijuar huti te dëshmitari Bakalli"

Hagë, 19 shkurt 2002 (sipas QIK-ut)
- Në dy seancat e sotme të Gjyqit Ndërkombëtar të Hagës, i akuzuari për krime lufte dhe gjenocid Sllobodan Milosheviq, iu drejtua me pyetje mbërthyese dëshmitarit të parë Mahmut Bakallit. Në pyetjet e parreshtura dhe agresive, Milosheviqi përpiqej që ta mohojë segregacionin që ua kishte bërë shqiptarëve të Kosovës, synonte që të paraqesë sikur ndryshimet kushtetuese janë bërë me pëlqimin e shqiptarëve, përkatësisht "përfaqësuesve" të tyre. Sidomos pyetjet e të akuzuarit përpiqeshin të rrëzonin dëshmitë e Bakallit për krimet e luftës dhe spastrimet etnike dhe kinse për mungesën e informacionit të ish-kryetarit të Jugosllavisë së cunguar për masakrat që janë bërë në Kosovë, duke ia lënë barrën e këtyre krimeve disa grupeve të papërgjegjshme serbe. Dëshmitari Bakalli gjatë dëshmimit dhe përgjegjes në pyetjet e të akuzuarit tha se Milosheviqi ishte fajtor për vrasjen e mijëra shqiptarëve të paarmatosur dhe të pambrojtur. Zoti Bakalli edhe pse do të duhej të kishte mjaft fakte e dëshmi relevante, në situata krijonte përshtypjen e pasigurisë, pështjellimit, harronte datat e disa nga ngjarjet kryesore politike në Kosovë. Pasiviteti i tij politik gjatë një periudhe të gjatë sikur ia kishte zventuar edhe pasivitetin e informacioneve politike dhe jo vetëm politike, por edhe ato të dëshmimit. Megjithatë, për takimet sekrete me përfaqësuesit e shërbimit të sigurimit serb dhe për takimet publike, nuk i mungonin faktet dhe ky dëshmim ishte material i bollshëm për të dëshmuar e argumentuar ekzistimin e planit serb për spastrimet etnike të shqiptarëve të Kosovës.

---

E hënë,18 shkurt 2002

Bakalli: Plani për pastrimin etnik të shqiptarëve ekzistonte shumë më herët"

Hagë, 18 shkurt 2002 - Në seancën e pasditës të Gjyqit Ndërkombëtar të Hagës, u paraqit dëshmitari i parë. Ishte ky Mahmut Bakalli, ish-funksionar i lartë i Kosovës e tani deputet i Kuvendit të Kosovës. Ai para trupit gjykues që po e gjykon Milosheviqin për krime lufte dhe gjenocid, tha se kishte pasur disa takime me diktarorin Milosheviq dhe takime paraprake me përfaqësuesit e pushtetit serb. Takimet ishin zhvilluar në Prishtinë, Brezovice dhe së fundi edhe në Beograd, në rezidencën e Milosheviqit. Pasi bëri një rezyme të dhunës, apartheidit, vrasjeve e krimeve, Mahmut Bakalli foli edhe për ekzistimin e planit serb për pastrimin etnik të Kosovës. Në takimin e parë që kishte pasur me shefin e sigurimit shtetëror të Serbisë të instaluar në Kosovë, Bakalli tha se zyrtari serb ndër të tjerat ia kishte përmendur mundësinë që, nëse shqiptarët nuk i pranojnë kushtet e Serbisë, atëherë ata kanë planin e quajtur "Toka e djegur", sipas të cilit ishte do të digjeshin 700 lokalitete shqiptare. Edhe herën e dytë në Brezovicë, tha Bakalla, shefi i sigurimit Stanishiq ia ka përmendur mundësinë e zbatimit të këtij plani. Ndërkaq, në takimin e parë me Milosheviqin më 15 prill në Beograd, Bakalli tha se ia ka bërë me dije ish-kryetarit të Jugosllavisë së cunguar se ai bart përgjegjësinë për dhunën dhe krimet që po bëhen në Kosovë, duke ia përmendur ndër të tjerat rastin e masakrimit të familjes Jasharaj në Prekaz. Ndërkaq, në takimin e dytë, të zhvilluar një muaj më vonë (15 maj), Bakalli tha se përafërsisht ia ka përsëritur gjërat e njejta për përgjegjësinë e Milosheviqit ndaj dhunës në Kosovë. Në këtë takim, ku ishte edhe Dr. Ibrahim Rugovën, Bakalli tha se Dr. Rugova i ka thënë Miloshevqit që të respektojë vullnetin e shprehur të shqiptarëve të Kosovës për pavarësi. Mahmut Bakalli, dëshmitari i parë në procesin ndërkombëtar kundër Milosheviqit përmendi edhe shumë argumente të tjera, të cilat flisnin për represionin serb ndaj shqiptarëve të Kosovës, për ekzistimin e planit për pastrimin etnik të shqiptarëve dhe për nxitjen e luftës nga Milosheviqi.(sipas QIK-ut)

Përfundoi dëgjimi i Milosheviqit, i cili edhe sot për krimet e veta akuzoi tërë botën, madje edhe viktimat e tij

Prishtinë, 18 shkurt 2002 Të hënën në Tribunalin Ndërkombëtar të Hagës, seanca ka vazhduar me dëgjimin e të akuzuarit Sllobodan Milosheviq, ish kryetarit të Serbisë dhe Jugosllavisë, i cili akuzohet për krime lufte të bëra në Kosovë, Kroaci dhe Bosnjë e Hercegovinë. Gjatë tërë fjalimit, kryekrimineli i Ballkanit është shprehur se “aktakuza e ngritur kundër tij është e rrejshme dhe falso” dhe se gjoja vetëm ai flet të vërtetën dhe se ”ai është më superior, ku drejtësia është në anën e tij”, sikurse ka thënë krimineli në fund të fjalimit të tij të sotëm. Milosheviq gjatë fjalimit është orientuar në taktikën e vjetër, të cilën e kishte përdorur gjatë karrierës së tij në pushtet, duke fajësuar për të gjitha krimet, të cilat i kishte kryer ai dhe aparati i tij i dhunës, jo vetëm shqiptarët, kroatët, boshnjakët, por edhe tërë bashkësinë ndërkombëtare. Gjithashtu ai u orientua edhe në, siç ka thënë ai, “faktet historike”, ”politiko strategjike” dhe në urrejtjen personale ndaj tij, duke theksuar se ai vetë “është i kërcënuar dhe shantazhuar nga të tjerët, së bashku me familjen”. Historikisht ai mundohej që popullin serb të paraqesë edhe si viktimë nga popujt tjerë në Ballkan e, sidomos në Kroaci, derisa për Kosovën në shfaqjen e një videokasete e cila u emitua gjatë kohës së caktuar për të, ai e fajësonte, ish-kryetarin e ish-RSFJ-së, Titon, se gjoja ai është fajtor për dhënien e autonomisë së plotë të Kosovës në kuadër të Jugosllavisë dhe se pas Luftës II Botërore, siç tha ai, “Titoja ndaloi në Serbi serbët e shpërngulur me dhunë nga Kosova”. Fillimin e luftës në Kroaci ai e quajti si lojë të ndërkombëtarëve. ”Lufta në Kroaci është bërë me hudhjen e benzinës në zjarr nga ndërkombëtarët e konkretisht të pranimit të shtetit kroat nga Gjermania”. “Serbia dhe unë personalisht kemi luftuar për një zgjidhje politike si në Bosnjë, ashtu edhe në Kroaci, në tërë atë kohë jam munduar që të ndihmoj paqen. Unë akuzohem për një krim që është bërë nga të tjerët, nga ata që e kanë krijuar këtë tribunal”, theksoi kryekrimineli Milosheviqi, duke mos e pranuar asnjëherë fajësinë e tij për të gjithë tragjedinë që ka ndodhur në Ballkan. Duke folur për granatimin e Dubrovnikut, ai pranon se ky granatim është krim, por kurrsesi nuk e pranon fajin për granatimet që janë bërë nga ushtria serbe, duke theksuar se “Serbia nuk ka pasur lidhje me granatimin dhe bombardimin e Dubrovnikut”. Qëllimi përfundimtar i fjalimit të kryekriminelit të Ballkanit në Tribunalin e Hagës ishte që edhe kësaj radhe t’i fajësonte të gjithë të tjerët përveç serbëve dhe vetes si dhe të thirrej në aktakuza gjoja të rreme që janë bërë kundër tij nga Tribunali që ai nuk e pranon si gjyq, e që është i krijuar nga bashkësia ndërkombëtare që ka bërë agresion në Serbi.
Dëgjimi i të akuzuarit ishte pjesa e parë e seancës së sotme, e cila përfundoi dhe do të vazhdojë më vonë me dëgjimin e dëshmitarit të parë që, siç dihet, do të jetë ish-politikani komunist Mahmut Bakalli, tani deputet i AAK-së në Parlamentin e Kosovës.

KMDLNJ: Absurde, Milosheviq ka vrarë 12 mijë njerëz ndërkaq akuzohet vetëm për 900 vrasje

Prishtinë, 18 shkurt 2002 Në ditën e parë të javës së dytë të gjykimit të kryekriminelit të Ballkanit para Tribunalit Ndërkombëtar të Hagës, Bexhet Shala, drejtor ekzekutiv i KMDLNJ-së, i ka thënë Kosovapressit se “është e pakuptimtë që në Kosovën në të cilën janë vrarë mbi 12.000 njerëz, urdhëruesi i këtyre vrasjeve akuzohet vetëm për 900 të tilla”.
Këshilli për Mbrojtjen e të Drejtave dhe Lirive të Njeriut e ka akuzuar për gjenocid qysh para një dekade kryekriminelin e Ballkanit, Sllobodan Milosheviq.
Dihet mirë se gjatë konfliktit të armatosur në Kosovë janë vrarë 12.000 njerëz, shumica e të cilëve janë civilë. KMDLNJ-ja, në vitin 1999 ka denoncuar që Milosheviqi me bashkëpunëtorët e tij ka bërë krime të papara mbi popullatën shqiptare në Kosovë.
“Ne e kemi denoncuar këtë edhe dy herë më herët, para vitit 1999, kurse në këtë vit ne kemi bërë plotësimin e denoncimeve të mëparshme dhe mund të them se është një satisfaksion në aktakuzën të cilën e ka dorzuar KMDLNJ-ja së bashku me dosjet tjera, përfshirë këtu të gjithë personat që më vonë janë gjetë në tribunalin e Hagës”, ka thënë Shala, duke bërë të ditur se ky organizëm ka identifikuar të gjithë ata persona që kanë qenë të inkriminuar në krime ndaj shqiptarëve dhe popullsisë civile.,br> “Ai mundohet t’i japë një karakter politik këtij gjykimi”, ka thënë më tej Bexhet Shala, duke pyetur se “deri kur ai ka të drejtë në këtë?”. Mbase bashkësia ndërkombëtare ka bërë shumë lëshime, sepse ajo shumë kohë atë e ka parë si një lojtar të paqes, si një njeri i cili i sjellë paqe kësaj pjese të ballkanit”, ka thënë ai.
Sipas drejtorit ekzekutiv të Këshillit për Mbrojtjen e të drejtave dhe lirive të njeriut në Prishtinë, Milosheviqi ka qenë në maje të piramidës së krimit, ai ka qenë projektuesi i saj, ai që ka urdhëruar këto krime, pra pafajsia e tij është e padiskutueshme. “Por nuk është vetëm Milosheviqi fajtor”, shton Shala, sipas të cilit “ai duhet ta marrë dënimin e merituar, sikurse edhe të gjithë bashkëpunëtorët e tij, që duhet të jenë në Tribunalin e Hagës”.
Behxhet Shala i ka thënë Kosovapressit se srbët duhet ta bëjnë një pastrim të shpirtit, sepse tani për tani “60 përqind të popullatës serbe nuk e shohin Milosheviqin si fajtor, e në një formë këta të gjithë kanë ushqyer krimin”. Ai ka thënë se “aparati i cili ka kryer krimet në Kosovë ka mbetur i paprekur, pra stuktura ushtarake policore e ndoshta edhe ajo paramilitare, ka mbetur përafërsisht ajo që ka qenë gjatë konfliktit të armatosur”.
Fare në fund, për drejtorin ekzekutiv të KMDLNJ-së, “gjykimi i Milosheviqit në Tribunalin e Hagës është i rëndësishëm për faktin se për herë të parë aty dhe në atë mënyrë një ish-kryetar shteti gjykohet nga mekanizma ndërkombëtarë për krimet e bëra”.

---

E enjte 3 maj 2001

KU PO SHKON MAQEDONIA?

Maqedonia është shteti i vetëm në botë, kufijtë e të cilit i njeh bashkësia ndërkombëtare, por ka mbetur ende pa u pagëzuar me emër të plotë si shtet. Po ashtu, në këtë shtet, pa emër, kurrë gjatë historisë nuk është ditur sakt përqindja e nacionaliteteve që jetojnë atje dhe nëse u referohemi statistikave të hershme, janë aq kontradiktore, sa ato greke, popullsi shumicë në Maqedoni, e nxjerrin nacionalitetin grek; ato serbe, nacionalitetin serb; statistikat bullgare, nacionalitetin bullgar; kurse ato turke, atë mysliman, që nënkuptohet se duhet të jenë shqiptarët.
Këto falsifikime vazhduan të jenë metodë edhe e të gjitha regjistrimeve të tjera të popullsisë, që u bënë në këtë republikë.
Kështu, këtij shteti pa emër, të cilin përpos shqiptarëve, ekzistimin e tij e kontestojnë të gjitha shtetet e tjera përreth, i erdhi radha që t’ia shtrojë dilemën vetes, të jesh apo të mos jesh.
Themelet e këtij shteti, të brishtë, në fillim të pranverës së sivjetshme, i dridhën shqiptarët, të cilët për dhjetë vjet rresht, prej kur IRJM njihet si shtet i pavarur, jetuan me iluzionin se përmes rrugës institucionale do t’i realizojnë të drejtat e tyre, të shkelura që nga viti 1912.
Dhe vetëm kur u pa se një rrugë e tillë nuk do t’i jepë kurrë rezultatet e dëshiruara, vendosën që të ndjekin rrugën tjetër, atë të pushkës.
Kjo i alarmoi shtetet përreth, të cilat edhe pse e kontestonin IRJM si shtet, filluan t’i përtrijnë aleancat e vjetra pansllaviste, duke i ofruar ndihmë, madje edhe ushtarake IRJM, për t’i luftuar shqiptarët. U alarmua edhe bashkësia ndërkombëtare, çarqe të caktuara të së cilës kishin edhe vetë, gisht, përmes shërbimeve të tyre sekrete në rrugën që kishin vendosur të ndjekin tash shqiptarët.
Kur konflikti filloi të zgjerohej dhe Ushtria Çlirimtare Kombëtare doli haptas në skenë, në fshatrat përreth Tetovës, qendrat e vendosjes duke mos qenë të gatshme, asnjë prej tyre, që të heqin dorë nga interesat e tyre gjeostrategjike e gjeopolitike në rajon dhe kur skenarët e disa çarqeve të caktuara që ishin infiltruar brenda faktorit ushtarak shqiptar në IRJM, i prishën vetë shqiptarët, në radhë të parë luftëtarët e UÇK, të cilët u deklaruan se nuk luftojnë për shkëputje dhe e njohin IRJM si shtet, nuk janë kundër dialogut politik dhe kërkesat e tyre ishin po ato që faktori politik shqiptar i kërkonte për dhjetë vjet me radhë, brenda institucioneve të këtij shteti dhe kërkesa maksimale e tyre ishte që edhe shqiptarëve t’u njihej e drejta që të jenë popull shtetformues në IRJM, vendosën që të ndërmarrin poteza që ishin në kundërshtim të plotë me vetë kriteret që kishin formuluar ata vetë.
U gjet kompromisi, që IRJM të zgjedhet si shteti i parë në Evropën Juglindore, për të lidhur marrëveshje asocimi me Unionin Evropian, edhe pse IRJM nuk e plotësonte asnjë kusht.
Por, pasi vegshit duhet ngjitur edhe vegën, IRJM pas nënshkrimit të kësaj marrëveshjeje duhej që në një afat prej tre muajsh, ta fillojë dialogun me shqiptarët dhe të merrej më seriozisht me kërkesat e tyre, madje duhej të rishikohej edhe ndërrimi i kushtetutës, që ishte edhe kërkesa kryesore e faktorit ushtarak e politik shqiptar.
Me formulimet e tilla, u pajtua edhe udhëheqja shtetërore e IRJM, duke menduar si duket se edhe kërkesat e bashkësisë ndërkombëtare do t’i zhagiste si ato të shqiptarëve. Si duket bashkësia ndërkombëtare nuk e dinte se Qeverinë e Shkupit po e ngarkonte me një barrë të rëndë, të cilën ajo nuk ishte në gjendje ta bartte. Kjo u vërtetua, menjëherë pas aprovimit të një rezolute, ditë më parë, në Këshillin e Evropës, ku ndër të tjera kërkohej që IRJM të jetë shtet multietnik. Edhe pse në realitet IRJM është shtet klasik multietnik, kjo nuk u konvenon konjukturave të shtetit maqedonas që nuk po mund të lirohet nga filozofia pansllaviste dhe nuk është në gjendje të ndërrojë botëkuptimin e saj, shqiptarëve.
E ndodhur ngusht para një situate të tillë, Qeveria e Shkupit, duke mos pasur guxim që të kundërshtojë haptas këtë rezolutë të Këshillit të Evropës dhe as ta zbatojë atë, si duket ka vendosur të luajë skenare e kurthe të tjera, që janë shumë të rrezikshme, jo vetëm për IRJM, por për mbarë rajonin.
Janë dy arsye pse në IRJM doli në skenë “Lëvizja maqedonase për shpëtimin e Maqedonisë nga shqiptarët”, që nuk është asgjë tjetër pos vetë struktura e shërbimit sekret sllavomaqedonas.

E para kjo qeveri nuk e ka në radhë të parë guximin qytetar që IRJM ta bëjë shtet, në të cilin do të ndiheshin të barabartë pjesëtarët e të gjitha nacionaliteteve që jetojnë aty. Duke mos e pasur këtë guxim, atëherë është e qartë se nuk e ka as guximin e bartjes së përgjegjësisë për ndryshime të tilla. Prandaj, siç po shihet, kjo qeveri ka vendosur për një rifillim të konfliktit, që shumë lehtë mund të marrë përmasa të një lufte civile.

Kjo qeveri ka vendosur që përgjegjësinë e moszgjidhjes së problemeve t’ia hedh popullit, duke e yshtur atë, me urrejtje ndërnacionale dhe vetëm kur qytetarët e IRJM ta shijojnë erën e luftës civile, atëherë qeveria të marrë hapa konkret për zgjidhjen e problemeve, sepse shihet qartë, se Qeveria e Shkupit i frikësohet përgjegjësisë dhe humbjes së pushtetit, që është duke i sjellë përfitime të mëdha materiale dhe ilustrimi më i mirë i këtyre përfitimeve, është rasti i ministrit të Mbrojtjes.

Arsyeja e dytë e Qeverisë së IRJM, që për shumçka është identike me të parën, por që është më e komplikuar dhe shumë më e rrezikshme, është ajo e implikimit të drejtpërdrejtë në konflikt, e shteteve përreth.
Se kemi të bëjmë me një skenar të përgatitur mirë, dëshmon rasti i qitjes në pritë e njësiteve elite të ushtrisë së IRJM, në fshatin Vejcë të Tetovës, që koincidon me rastin e Paraqinit. Assesi nuk është rastësi, që në mesin e tetë ushtarëve të vrarë, nga pjesëtarët e UÇK, pas thirrjes për t’u dorëzuar, katër janë nga Manastiri. Ku në këtë qytet, që njihet edhe si qendra më e fortë e shërbimit sekret maqedonas, vrasjen e këtyre ushtarëve e përdori si preteks “Lëvizja maqedonase për shpëtimin e Maqedonisë nga shqiptarët”, për ta nisur aksionin e shkatërrimit të pasurisë së shqiptarëve dhe maltretimin e qytetarëve jo maqedonas, për dy ditë rresht.

Se ngjarjet e fundit në Manastir dhe Shkup janë skenare të strukturave të shërbimit sekret maqedonas, po e ilustrojmë me një fakt: Në ditët e para të fillimit të luftimeve ndërmjet pjesëtarëve të UÇK dhe forcave maqedonase në fshatrat e rrethinës së Tetovës, në redaksinë e agjencisë së lajmeve “Kosovapress”, tri ditë rresht vinte një faks me përmbajtje të njëjtë, nga pesë gjashtë herë në ditë, nga Subotica, të cilin e dërgonte një “mik” pa emër i popullit shqiptar, duke iu lutur redaksisë në fjalë, që faksin e lartëpërmendur t’ia dërgonte Shtabit të UÇK në Maqedoni. E ku “miku” i shqiptarëve u sugjeronte luftëtarëve të UÇK që konfliktin ta zgjerojnë në të gjitha territoret e IRJM dhe me theks të veçantë në Shkup dhe Manastir, ku për sulmet në qytetin e Manastirit, garantonte se shqiptarët do ta kenë edhe përkrahjen e Greqisë.

Dhe kur u pa se shqiptarët nuk do të jenë lojtarë të skenareve të tilla, atëherë strukturat e shërbimit sekret maqedonas dhe jo vetëm maqedonas, si duken vendosën që ta luajnë lojën vetë, ku do të përpiqen t’i fusin në lojë edhe shtetet rreth saj dhe nëse konflikti merr përmasa më të gjera alibitë e Greqisë dhe Bullgarisë për të intervenuar dihen, kurse kuptohet që as shqiptarët nuk do të rrinë duarkryq.

Qeveria e Shkupit e di mirë se një konflikt të tillë bashkësia ndërkombëtare nuk do ta lejojë, por Shkupi shpreson se pasojat e një konflikti të tillë do ta detyrojnë bashkësinë ndërkombëtare që mos të bëjë presion ndaj tij, për ta filluar dialogun me shqiptarët e aq më pak për ta ndryshuar kushtetutën.
Por, edhe nëse bashkësia ndërkombëtare nuk do të lëshojë pe në kërkesat e saj, Qeveria e Shkupit do ta ketë më lehtë që t’i përmbush këto kërkesa pa u rrezikuar se do ta humbë pushtetin me arsyetimin se në rrethanat e krijuara po zgjedh të keqen më të vogël, sesa ta lejojë ndarjen e IRJM në tri pjesë.
Strukturat e shërbimit sekret të IRJM, të ngarkuara me shovinizëm e urrejtje patologjike ndaj shqiptarëve dhe të zëna ngusht nga kërkesat e bashkësisë ndërkombëtare, që nuk janë në gjendje t’i pranojnë, nuk përjashtohet mundësia që me skenarin e filluar, këto struktura kanë vendosur ndarjen e IRJM nga shqiptarët, duke i dëbuar ata me dhunë në mënyrë sistematike nga Manastiri, Prespa, Ohri, Struga Kumanova e qytete tjera, për ta përmbyllur dëbimin e tillë më në fund në Shkup, ku veç kanë filluar të duket shenjat e para. Dhe, për t’i detyruar shqiptarët kështu që të kënaqen vetëm me tri komuna të IRJM, duke u ndarë me ta njëherë e përgjithmonë.

Skenarë të tillë me siguri se do të jenë hartuar në bashkëpunim me srtukturat e shërbimit sekret serb, sepse edhe në Luginën e Preshevës, ditëve të fundit, po vërehen ripozicionime të reja të forcave serbe, të cilat do të veprojnë konform skenareve të tilla. Sepse, as Qeveria e Serbisë nuk është në gjendje që ta marrë përgjegjësinë për t’u bërë koncesione shqiptarëve në Luginën e Preshevës, aq më pak në këto momente aktuale, ku forcat politike brenda Serbisë janë duke bërë një luftë të tmerrshme për pushtet.

Cilido që të jetë opcion i Qeverisë së IRJM, prej këtyre që përmendëm dhe të tjerët që mund të ndodhin, strukturat sekrete maqedonase dhe të tjerat nuk kanë shans që t’i realizojnë qëllimet e tilla. Jo për aq pse do t’u kundërvihen shqiptarët, që gjithësesi nuk do të rrinë e të bëjnë sehirë. Por, çarqeve të caktuara të qendrave të vendosjes skenarët e tilla ua rrezikojnë interesat gjeostrategjike e gjeopolitike në rajon. Dhe, fatmirësisht duke i mbrojtur interesat e tyre do t’i mbrojnë edhe ato të shqiptarëve./ Nuhi Ismaili-nxjerrë nga kosovapress/

---

28 Prill 2001

Two years after the end of the war,people rightfuly ask: why there is no one to judge and punish the criminals?

It's known that in Kosova over 11,000 peolpe were killed and massacred, 6,500 disapeared and around over 500 masive graves are discovered.(529 grave sites in total...11,300 deaths...!!!) Who is responsible for these crimes? It's known that these masiv graves exist in Kosova,but who are the autors of these crimes? It's happened that the prisoners that were arrested for the war crimes escaped from prison in Prishtina.In afternoon,also the prisoners(serbian criminals),ascaped from Mitovica's prison.

Sooner or later UMNIK(United Nations Mission In Kosova) is responsible for this.They are in Kosova to protect the rights of people,not let serbian criminals escape from prisons.(Nga N&V.S www.ereniku.com )

 

---

17 mars 2001

Njëzet (20) shkaqe pse duhet përkrahur UÇK-n në IRJM ( Ish Republika Jugosllave e Maqedonisë)

1. Sepse papunësia ndër sllavët është 30 përqind, e ndër shqiptarët 60 përqind.
2. Sepse shqiptarët punojnë si puntorë të thjeshtë, në bujqësi, tregëti të vogël e artizanë, ndërsa sllavët ndodhen në pozita drejtuese, në administratë, në lëmët bankare, telekom, arsim e kulturë.
3. Sepse shqiptarët s'kanë arsim të lartë shqip në degët atraktive që shpiejnë te puna.
4. Sepse shqiptarëve u pranohen diplomat universitare shqiptare e kosovare në tërë botën, pos në Serbi e IRJM.
5. Sepse shqiptarët janë të penguar të blejnë patundshmëri prej sllavëve pa leje speciale.
6. Sepse shqiptarët janë të penguar t'i perdorin mbishkrimet shqip në lokalitetet ku janë shumicë.
7. Sepse në lokalitetet e brendisë shqiptare mungon ende uji, rryma, telefoni.
8. Sepse shqiptarët janë të penguar t'i përdorin gjuhën e toponimet shqipe në fushat e jetës.
9. Sepse nëpunësit shqiptarë janë të papushtetshëm në lokalitetet ku shqiptarët janë shumicë.
10. Sepse nëpunësit shqiptarë janë pakicë simbolike në shtet e komunë.
11. Sepse partitë legale shqiptare tash e dhjetë vjet shërbejnë vetëm si alibi e diskriminimit.
12. Sepse IRJM pas pavarësimit i ka investuar fondet ekonomike sistematikisht e ekskluzivisht në trevat sllave, duke e thelluar hendekun mes shqiptarëve e sllavëve.
13. Sepse IRJM pas pavarësimit e ka ndërruar kushtetuten enkas pëer ta hequr emërtimin shqiptar nga preambula.
14. Sepse IRJM pas pavarësimit nga Beogradi e ka mebshtetur sistematikisht Beogradin kundër Kosovës.
15. Sepse bota i ka ditur të gjitha, por ka vendosur t'i mbyllë sytë meqë, në këtë rast, "heshtja është ari" - bukvalisht!
16. Sepse tash bota duhet patjetër të investoj në një reformë të IRJM, ndryshe një luftë etnike atje s'heshtet dot.
17. Sepse shqiptarët nuk humbin gjë esencialisht, meqë në Siujdhesën Ilirike s'do të lejohen me pastrimet etnike.
18. Sepse reformimi i IRJM-s shkon në favor të 800.000 shqiptarve atje, por edhe në favor të shtetit.
19. Sepse reformimi i IRJM-s shkon në favor të Kosovës, Shqiprisë, Kosovës Lindore dhe Anamalit.
D H E S Ë F U N D I 20. Sepse, fundja, është më mirë t'ia bësh BAM një herë si Njeri i Lirë, se sa të jetosh njëqind vjet si skllav në tokën tënde.

---

Partitë politike kosovare i thonë JO bisedimeve me Beogradin për çështjen e statusit të Kosovës

Prishtinë, 19 tetor 2000-Samiti i 25 Nëntorit që do të mbahet në Zagreb, do të jetë edhe një mundësi për të filluar bisedimet me Beogradin, për çështjen e statusit përfundimtar të Kosovës, ka deklaruar kryeadministratori i Kosovës, Bernar Kushner. Mirëpo, çfarë mendojnë disa nga partitë politike kosovare në lidhje me këtë deklaratë.
Ne morëm prononcimin e këtyre partive, në pamundësi për t'u takuar me udhëheqësit-njerëzit kompetentë-të partivë të tjera.

Krasniqi-PDK:

"Ne duhet të angazhohemi për një status të qëndrueshëm në Kosovë, se të përkohshëm veç e kemi" Jakup Krasniqi, sekretar i përgjithshëm pranë Partisë Demokratike të Kosovës: "Ne mendojmë që Kushneri mund të bisedojë për çështjen e Kosovës, vetëm për atë që ia lejon dhe sa ia lejon rezuluta 1244 dhe kryesisht për periudhën e administrimit të përkohshëm në Kosovë. Ndërsa, sa i përket çështjes së bisedimeve për një status përfundimtar, do t'u takojë vetëm organeve legjitime që do të dalin në zgjedhjet e përgjithshme, parlamentare që konsiderojmë të dalim në vitin 2001. Me një fjalë, për statusin politik të Kosovës, kanë të drejtë dhe do të vendosin njerëzit që do t'i përfaqësojnë organet e dala nga vota e qytetarëve të Kosovës" Më pas, z. Krasniqi, shprehet se koha për ta rrumbullakësuar çështjen e Kosovës, e kemi në prag. "Ne duhet të angazhohemi për një status të qëndrueshëm në Kosovë, se të përkohshëm, veç e kemi" shprehet për fund z. Krasniqi.

Pula-Beqiri(USD):

Rezuluta 1244 e ashtuquajtura "Bibla" e z. Kushner nuk mbyll statusin e çështjes së Kosovës" Ndërsa, Luljeta Pula - Beqiri, kryetare e Unionit Social Demokrat mendon: "Për të ardhmen e Kosovës nuk mund të bisedojë vetëm administrata ndërkombëtare me "jugosllavët", në një samit Ballkanik të paralajmëruar, madje as në qoftë se me ta së bashku ndodhen edhe përfaqësues shqiptarë të Kosovës, të palegjitimuar paraprakisht me votën e popullit". Pastaj, z. Pula-Beqiri, shprehet se çështja e statusit të Kosovës është një çështje e cila nuk mund të vehet në diskutim para se se të jenë bërë zgjedhjet e përgjithshme, e para se të jetë zgjedhur parlamenti e qeveria e Kosovës. "Qytetarët e Kosovës nuk kanë përse të bisedojnë me Serbinë për statusin e Kosovës, qytatarët e Kosovës përmes përfaqësuesve të tyre legjitim do të bisedojnë për statusin e Kosovës me ndërkombëtarët, për të cilët kanë respekt, për shkak të ndërhyrjes humanitare dhe morale që u bë në emër të mbrojtjes së të drejtave të njeriut dhe atë vetëm në një konferencë. Rezuluta 1244 e ashtuquajtura "Bibla" e z. Kushner nuk mbyllë statusin e çështjes së Kosovës".
Z. Pula - Beqiri i quan spekulantë ata të cilët në emër të rezolutës 1244 , ngrisin dorën lartë duke spekuluar një sovranitet "jugosllav", për Kosovën. "Ne, i përkujtojmë qeveritë e caktuara evropiane, të cilat sot, nëpër dyer të vogla, përpiqen t'ia imponojnë Kosovës riintegrimin "jugosllav", të cilëve u kanë thënë JO edhe sllavët e tjerë të jugut në ish- Jugosllavi", vazhdon z. Pula-Beqiri . "Sipas vendimit që ka marrë Këshilli i Sigurimit i Kombeve të Bashkuara në shtatorin e këtij viti, në Samitin mijëvjeçar në Nju York, sovraniteti i një shteti nuk është më absolut dhe se sovraniteti territorial zëvendësohet tani me sovranitetin e popullit, në qoftë se shteti i terrorizon popullatën, siç është rasti me Kosovën". A ka nevojë të dëshmojmë ende se mbi popullin shqiptar të Kosovës është ushtruar një gjenocid i tmerrshëm nga autoritetet e Serbisë, një gjenocid që mund të krahasohet vetëm hollokaus?, shtron pyetje në fund Zonja Pula.

Hotge(PGJK):

Kushneri para se të shkojë që të takohet me Koshtunicën do të duhej të takohej dhe të marrë mendimin e Këshillit Politik Kosovar që reprezanton popullin e Kosovës Çfarë mendon, Nills Hotge, sekretar për Marrëdhënie Ndërkombëtare, pranë Partisë së të Gjelbërve të Kosovës. "Kushner para se të shkojë që të takohet me Koshtunicën, do të duhej të takohej dhe të marrë mendimin e Këshillit Politik Kosovar,që reprezanton popullin e Kosovës", deklaroi z. Hotge. Këtë mendim të tij e përkrahu edhe kryetari i Degës në Pejë pranë PGJK-së, Imer Çarkagjiu.

Devaja (PSHDK):

"për çdo bisedë me Beogradin, Kushner duhet të marrë pëlqimin nga shqiptarët" Kurtesh Devaja, anëtar i Kryesisë së Partisë Shqiptare Demokristiane të Kosovës, konsideron se shkuarja e Kushnerit në Beograd, do të ishte e parakohshme, për arsye se Beogradi para se të bëjë, çfarëdo bisede me kryeadministratorin Kushner, duhet t'i përmbushë dy obligime që i ka ndaj Bashkësisë Ndërkombatare: Lirimi i të gjitha pengjeve shqiptare që ende mbahen pa të drejtë dhe në kushte të vështira nëpër kazamatet e Serbisë. Ta bëjë dorëzimin e të gjithë kriminelëve të luftës, të cilët bënë krime barbare mbi popullin shqiptar, gjatë luftës. Po ashtu, z. Devaja tha se" Kushneri nuk mund të bisedojë me Beogradin, në emër të popullit të Kosovës, pa marrë pëlqimin e tij.

Berishaj(PSDK):

Deklarata e Kushnerit është edhe një kontraverz dhe një ngatërrim i hapur, Palokë Berishaj nga Parta Social Demokrate e Kosovës shprehet se kjo çka ka deklaruar z. Kushner është edhe një kontraverz që vjen nga ai dhe nëse me të vërtetë qëndron një vendim i tillë i Kushnerit, ne medojmë se është një ngatërrim i hapur, sepse në ndërkohë ne jemi duke u përgatitur për zgjedhje lokale, së dyti presim hartimin e kornizave politike për fazën kalimtare të Kosovës dhe së treti presim zgjedhjet parlamentare dhe presidenciale në nivel të Kosovës dhe pastaj do të flasim për statusin e Kosovës. Sa i përket hapave që janë ndërrmarrë në krijimin e institucioneve në Kosovë dhe përfaqësuesve legjitim dhe legal të Kosovës, së bashku me SHBA-të dhe Bashkimin e Evropian, së pari do të vendosim për reformën e bisedimeve, po asesi nuk mund që në këto momente pala shqiptare aq lehtë të pranojë që për statusin përfundimatr të bisedojë me Beogradin. "Këtë formë të bisedimeve na ka ofruar edhe Millosheviqi në kohën e tij".

Musmurati (LBD):

Çfarëdo pretendimi për një lidhje të tillë të Kosovës me Serbinë do të thotë vazhdim i konfliktit në Kosovë. Ndërsa, Basri Musmurati, nënkryetar i Lëvizjes së Bashkuar Demokratike, konsideron si një lajm interesant deklaratën e Kushnerit për të filluar bisedimet me Beogradin, lidhur me statusin përfundimtar të Kosovës. "Ne si LBD përkrahim një nismë të tillë dhe konsiderojmë se është e domosdoshme që statusi definitiv i Kosovës të zgjidhet sa më parë, edhe për shkak të qetësisë në rajon", shprehet z. Musmurati. "Është e kuptueshme që edhe Beogradi të kyqet në bisedime përshkak të detyrave që ka për dëmet që i ka bërë Kosovës. Ne, si shqiptarë kërkojmë që si faktori ndërkombëtar, ashtu edhe ai serb duhet të pajtohen domosdoshmërisht për pranimin definitiv të pavarësisë së Kosovës. Sa i përket fjalëve që kanë dalë kinse për demokratizim të Serbisë dhe për lidhje eventuale federale konfederale të Kosovës me Serbinë, janë provokim shumë i keq për ne kosovarët. Çfarëdo pretendimi për një lidhje të tillë të Kosovës me Serbinë do të thotë vazhdim i konfliktit në Kosovë", tha më në fund Musmurati.

Zenuni (LPK):

Ka kaluar koha që për shqiptarët të vendos dikush tjetër, prandaj tani për fatin e Kosovës do të vendosin vetë shqiptarët. Edhe Metush Zenunin anëtar i Kryesisë së Lëvizja Popullore Kosovës, shprehet sa ka kaluar koha që për shqiptarët të vendosë dikush tjetër, prandaj tani për fatin e Kosovës do të vendosin vetë shqiptarët, ashtu siç kanë vendosur pa pyetur askend kur kanë filluar luftën e armatosur. "Çdo gjë që do të vendosë Kushneri ose kushdo tjetër për popullin e Kosovës, për LPK-në është e papranueshme. Ne, e kemi ndërprerë luftën e armatosur për ta vazhduar luftën diplomatike", tha z. Zenunaj dhe shtoi se "nëse diçka vendoset që është në kundërshtim të LPK-së atëherë do të kthehemi prapë ku kemi qenë.

Dogan (KTHP):

Serbët e Kosovës le t'i lënë ëndrrat, në qoftë se dëshirojnë të jetojnë me popullin e Kosovës Nebahat Dogan, nënkryetare e KTHP-së (Parta Popullore Turke) - Demokratizimin e Serbisë e sheh si një shenjë të mirë për uljen e tensioneve në territorin e ish- Jugosllavisë. "Serbët moti kanë ëndërruar për një Serbi të Madhe, por kjo fatmirësisht nuk iu realizua. Ëndrrat e Millosheviqit u shuajtën. Mirëpo, ne e dimë se edhe Koshtunica shumë pak ndryshon nga Millosheviqi, por nëse në realitet Serbai, do të demokratizohet atëherë, ne kosovarët atë do ta konsiderojmë si një fqinj". Ndërsa, lidhur me statusin e Kosovës, ajo u shpreh: "Kurrë nuk mund, që në Beograd të vendet fati i Kosovës. Për Kosovën vendos vetë populli i saj. Ne, si parti që e përfaqëson pakicën numerikisht më madhe në Kosovë, në programin tonë politik, ekonomik e social, kemi parë dhe e shohim një Kosovë të pavarur dhe demokratike", tha për fund z. Dogan./Kimete Islami/(marrë nga Kosovapressi).

---

Kush do të ulet në karrigen e "nxehtë"?

Prishtinë, 14 gusht/2000
- Siç duket, ndërmjet Kosovës dhe Kushnerit është krijuar një ndjenjë e dyanshme lodhjeje: Bernar Kushneri është lodhur me Kosovën, por edhe Kosova është lodhur me te. Përfaqësuesi special i Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së, Bernar Kushner, i cili më 15 korrik mbushi një vit mandat të shefit të UNMIK-ut, në deklarimet e tij të fundit për mediat perëndimore, nuk fsheh frustruimet dhe lodhjen e tij, në funksionin e politikanit numër një në Kosovë. Kushneri, tani paralajmëron se pas zgjedhjeve lokale në Kosovë, të cilat do të mbahen më 28 tetor, gjegjësisht , më së voni deri në fund të vitit, ai e ka ndërmend ta braktis postin e shefit të UNMIK-ut, në Kosovë. Kush do të mund ta zëvendësojë Kushnerin, është një nga temat e preferuara të qarqeve politike perëndimore dhe një nga burimet e spekulimeve dhe thashethënave të shumta kosovare dhe ndërkombëtare. Personaliteti më i përmendur, në listën e trashigimtarëve të Kushnerit, ka qenë dhe mbetet Pedi Eshdaun, ish-kryetar i Liberal-Demokratëve britanikë, i cili edhe në qershor të vitit 1999, kishte pozicionet më të forta për kandidat të shefit të parë të UNMIK-ut. Atëbotë dihej se Eshdaun, nuk u përkrah nga qendrat relevante perëndimore, madje mungoi edhe mbështetja e Uashingtonit zyrtar. Atëherë duket se ishin dy momente që përcaktuan emrin e shefit të parë të UNMIK-ut: Komandant i KFOR-it, ishte emëruar gjenerali Majkëll Xhekson, anglez, poashtu mbizotëronte bindja se një francez duhej të kishte këtë post, të dorës së parë, për shkak të mbështetjes, që Franca i dha boshtit anglo-amerikan, para dhe gjatë bombardimeve të NATO-s. Eshdaun, në qershor të vitit të kaluar ishte i gatshëm të pranojë detyrën e shefit të UNMIK-ut dhe vlerësonte që në Kosovë, mund të instalohet dinamika e ndërrimeve të mëdha, të cilat do ta bënin Kosovën me një pushtet të mirëfillt demokratik. Tash, Eshdaun nuk duket shumë i entuziazmuar me mundësinë, që të zë karrigën e Kushnerit, sepse ajo, në ndërkohë, është shndërruar në "karrige elektrike", për shkaqe nga më të ndryshmet. Në fakt, koncepcioni i deritashëm organizativ i UNMIK-ut, ka treguar kufizime të shumta, prandaj , supozohet që Eshdaun, do të duhej të ndërronte shumçka në skemën organizative të UNMIK-ut. Megjithatë, llogaritet se Eshdaun, do ta ketë më lehtë të krijojë një partneritet të mirëfillt politik, me liderët kosovarë, sepse pas zgjedhjeve të 28 tetorit, do të krijohet një strukturë legjitime udhëheqëse, në komunat e Kosovës. Kësaj here, nëse ky vetë përcaktohet në favor të ardhjes në Kosovë, duket se do ta ketë edhe përkrahjen e qendrave kryesore perëndimore. Nëse Eshdaun, refuzon postin e shefit të UNMIK-ut, flitet se ky post do t'u ofrohet Zhak Kllajnit ose Elizabet Renit.Që të dy janë të njohur për opinjonin kosovar dhe llogariten si njohës të mirë të rrethanave në Kosovë dhe rajon. Gjenerali i pensionuar Kllajn, së pari ishte shef i misionit UNTEAS, në Sllavoninë Lindore, kur bëhej riintegrimi i këtij rajoni në Kroaci, pastaj u bë funksionari numër dy, në misionin ndërkombëtar në Bosnje e Hercegovinë. Edhe Kllajn është përmendur, vitin e kaluar, si kandidat i mundshëm për shef të parë të UNMIK-ut. Kllajn është i njohur edhe për një fjali, e cila në vitin 1997, sqaronte mirë raportin e Millosheviqit me perëndimin, lidhur me problemin e Kosovës. "Kur është fjala për Sllavoninë Lindore, Millosheviqi me ne ka bashkëpunuar qind për qind. Në rastin e Bosnjes, bashkëpunimi i tij këtu nuk e kalon pesëdhjetë përqindëshin. Në rastin e Kosovës, bashkëpunimi zbret deri në zero përqind". Elizabet Ren,ka qenë përfaqësuese speciale e Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së, për çështjen e të drejtave dhe lirive të njeriut, në hapësirën e ish-Jugosllavisë, në vitet 1995- 1998. Për sa i përket Kosovës, Ren, në raportet e saj, gjithnjë ka alarmuar për zhvillimet e këqia dhe për rrezikun e shpërthimit të një konflikti të gjerë. Por, ka edhe zëra që thonë se posti i shefit të UNMIK-ut, në Kosovë, për një politikane është tepër i rëndë. Dihet që vitin e kaluar, Ema Bonino,ka refuzuar proppzimin për ta marrë këtë post. Sidoqoftë, ekziston edhe mundësia e katërt:Që Kushneri, të mbetet edhe më tutje shef i UNMIK-ut, përkundër paralajmërimeve të tij publike për t'u tërhequr. Thuhet se ka gjasa, që Kushneri të mbetet në këtë post deri në korrik të vitit 2001, nëse kandidatët seriozë për ta zëvendësuar atë, nuk e pranojnë këtë ofertë. (marrë nga"Zëri"Prishtinë-fund java dytë e gushtit/2000)

---

Mbi të gjitha shqiptaria

Prishtinë,shkurt 2000
- Emërtimi i vendeve, rrugëve dhe shesheve ka rëndësi të veçantë për historinë, kulturën dhe qytetërimin e një populli. Emrat e vendbanimeve, të maleve, të fushave, të lumenjve, të rrugëve dhe të shesheve tona, gjatë periudhave të ndryshme historike, varësisht nga pushtuesi, u zëvendësuan me emra të huaj. Në fushën e emërvendeve, si në çdo fushë tjetër, më të egër u treguan sllavët, të cilët ishin më këmbëngulës në përpjekjet e tyre për sllavizimin e emërvendeve iliro-shqiptare. Ardhja dhe vendosja e tyre në Ballkan pati pasoja tragjike për popullin iliro-shqiptar dhe për tokat e tij, që u zvogëluan për disa herë. Përpjekjet shoviniste për sllavizimin e popullit dhe të tokës sonë nuk pushuan deri në ditët e sotme. Në shërbim të tyre, përveç politikës shtetërore dhe mekanizmave të dhunës, terrorit e gjenocidit, u vunë edhe arti, letërsia, gjuhësia, historiografia, gazetaria e të tjera. Me qëndrimet e tyre shoviniste, ndër popujt sllavë u shquan fqinjët tanë, serbët dhe malazezët. Prapa tyre nuk mbetej as fqiu ynë jugor, Greqia. Pas Luftës së Dytë Botërore atyre iu bashkuan edhe maqedonët, të cilët pushtuan gjysmën e Kosovës. Me dëbimin e pushtuesve serbë nga Kosova u krijuan kushte edhe për emërimin e vendbanimeve, rrugëve, shesheve, shkollave e të tjera me emra të brumit të shqipes, të ngjarjeve dhe të bijve të shquar të truallit tonë. Në të gjitha komunat u krijuan komisione të posaçme për këtë çështje. Në rastet më të shpeshta nuk u respektuan kriteret gjuhësore, historike dhe kulturore. Madje, mund të thuhet se pati një eufori të tepruar. Një komision i tillë u formua edhe për emërtimin e lagjeve, rrugëve dhe të shesheve të Prishtinës. Propozimet e tij u dhanë për diskutim publik më 4 nëntor 1999. Mendja ta thotë se duhet të ketë pasur mjaft mospajtime dhe propozime si nga qytetarët, ashtu edhe nga njerëzit e shkencës dhe të kulturës sonë. Për këto emërtime ka pasur edhe disa reagime në gazeta. Megjithatë, Muhamet Pirraku, historian, vetë shkroi, vetë vulosi! Kushdo që ka pasur rastin t’i lexojë emrat e lagjeve, të shesheve dhe të rrugëve të Prishtinës, është bindur se komisioni ose, më saktë Muhamet Pirraku, ka qenë skajshmërisht i njëanshëm. Bie në sy tendenca dhe animi i tij i hapët për ata emra dhe personalitete që lidhen me islamizmin, me perandorinë turke dhe me organizatën kolaboracioniste "Balli Kombëtar". Përdorimi i nofkave turko-islame edhe për perosnalitetet që vërtetë janë përpjekur dhe kanë rënë për "shqiptarsinë e Prishtinës, të Kosovës dhe të Shqipërisë Etnike" (siç shprehet vetë Pirraku) është faj që nuk falet. Nofka të tilla mund t'u vihen vetëm atyre që kanë vepruar dhe kanë rënë për çështjen e islamizmit ose të perandorisë turke. Vënia e titullit fetar "mulla" midis emrit dhe mbiemrit të atdhetarit dhe shqiptarit të shquar Haxhi Zeka është më shumë se e papranueshme dhe tendencioze. Lëre që ndonjëri prej këtyre mullave, hafëzve, efendilerëve, pashallarëve, agallërve e bejlerëve s’kishte pse të përfshihej në listën e emërtimit të rrugëve të Prishtinës. Njëra nga lagjet e Prishtinës quhet "Lagjja e Normales", sa për t’i hapur rrugën emërtimit tjetër, "Lagjja e Medresesë"! Pastaj QFT "Arkitekt Sinani", "Zona e Ushtrisë" dhe "Sheshi Ataturk", por mungon "Sheshi i Republikës" ose i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, për çka kanë dhënë jetën mijëra shqiptarë dhe kanë vuajtur burgjeve e janë torturuar qindra-mijëra të tjerë. Është gjetur vend për 2 korrikun, për 7 shtatorin dhe për 1 tetorin e nuk është gjetur vend për datën më të madhe të historisë sonë kombëtare, 28 Nëntorin! Edhe më keq qëndron puna me emërimin e rrugëve me emrat e disa "personaliteteve" të panjohura, lojalë ndaj pushtuesve ose edhe bashkëpunëtorë të bindur dhe të njohur të pushtuesve. Nuk na e merr mendja që historiani Pirraku të mos e dijë se "Lidhja II e Prizrenit" është themeluar me kërkesën e nazifashistëve gjermanë. Kërkesën e tyre e ka realizuar kolaboracionisti Xhafer Deva, i cili, bashkë me besnikët e tij, ka mashtruar edhe shumë shqiptarë të përkushtuar për çështjen kombëtare. Në listën e emërtimit janë gjetur edhe emrat e kolaboracionistëve me damkë, si: Hasan Dosti, Mustafa Kruja dhe Anton Harapi! Ka edhe shumë të tjerë, më pak të njohur dhe të mashtruar, të cilët përpjekjet dhe luftën e tyre e kishin drejtuar kundër "komunizmit" dhe bashkëpunonin me gjermanët për inat të Partisë Komuniste Shqiptare, siç shkuan të "flenë" me Milosheviqin disa liderë të LDK-së për inat të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës! Jo, zoti historinan! Kudo në botë, në vendet e qytetëruara, më fuqishëm se kudo, kolaboracinistët janë dënuar dhe vazhdojnë të dënohen edhe sot. Emrat e tyre nuk i mbjanë rrugët dhe sheshet e atyre vendeve. Ata kanë hyrë në historinë e vendeve të tyre, ashtu siç ishin, bashkëpunëtorë të pushtuesve. Me sa shihet, Pirrakut i është përzier historia me "suret" e kuranit… Edhe reagimet e tij i ka botuar te revista fetare "Drita islamike"! Nëse për emrat e tjerë janë përdorur lloj-lloj titujsh turq dhe arabo-islam, rruga që mbanë emrin e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës është shënuar vetëm me shkronjat nistore, UÇK! Edhe Komandantit Legjendar Adem Jasharit e komandantëve të tjerë të UÇK-së u mungon "nofka". Nuk janë përmendur as emrat e Jusuf e Bardhosh Gërvallës, por është thënë vëllezërit Gërvalla! Pirraku e di se Gërvallajt janë shumë vëllezër… Në listën e emrave nuk u gjetën, kush e di për çfarë arsyesh, as vëllezërit Gursel e Bajram Sylejmani, luftëtarë të paepur të UÇK-së, dëshmorë të parë të komunës së Vitisë dhe veprimtarë të dëshmuar që nga viti 1980! Midis atyre që meritonin të zinin vend në listën e emërtimeve ka edhe shumë të tjerë që u flijuan për "shqiptarsinë e Prishtinës, të Kosovës dhe të Shqipërisë Etnike", por nuk e morën "vizën" nga Pirraku dhe komisioni i tij! Në përgjigjet e tij ndaj reagimeve të Mehmet Krajës dhe Engjëll Sedajt, Pirraku dëshmon katërcipërisht përkatësinë e tij kombëtare "islamike". Para kombit, ai vë islamizmin,m që e quan "amëza e kombit"! "…është vërtetuar se civilizimi islam, shkruan Pirraku, ka qenë faktori kryesor i qenies kombëtare shqiptare, faktori që përcaktoi dhe që përkufizoi arealin e Shqipërisë Etnike në shekujt XV-XVII, që i dha emrin kombëtar popullit dhe atdheut, shqiptar e Shqipëri" (!?). Përfundime të këtilla kundërshkencore, kundërhistorike dhe absurde mund të nxjerrin vetëm Pirraku, të cilit i kalon dita duke marrë "abdes" e duke u lutur për "botën e përtejme" dhe Husamedin Ferraj! Ai nuk ndalet me kaq. Të konstatojmë edhe fatkin, thotë Pirraku në përgjigjjen e tij dhënë M. Krajës: "Tuajt (që janë edhe të mitë, pa përjashtim), për veprën shqip kishin përkrahjen, ndihmën dhe mbrojtjen programatike të Papës dhe të Evropës "oksidentale", kurse vepra shqip dhe jeta shqiptarisht e të propozuarve nga Komisioni, ishte e ndjekur, e dënueshme, nga Kalifi islam, Orienti, Ballkani, Rusia dhe Evropa. Për këtë shkak të parët vdiqën priftërisht e të dytë, therorisht. Dhe, miku im! Keni njohuri sa varreza ka Prishtina, të cilit civilizim dhe me çfarë përmasash janë, sa xhami kishte e sa ka, sa kisha katolike ishin e sa janë, sa martirë, sa dëshmorë e sa heronj shqiptarë myslimanë e sa katolikë ka Prishtina? Po Kosova? Sa lokalitete të shqiptarëve myslimanë e sa të atyre katolikë shkretëroi Serbia – me strategjinë e tokës shqiptare të djegur në periudhën e Luftës turko-ruse në prag të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit, sa midis Dy Luftërave Botërore dhe sa në këtë "luftën e fundit" të UÇK-së? Sa xhami e sa kisha rrafshoi pushtuesi serb në të gjitha kohët dhe veçanërisht në "Luftën e fundit", sa hoxhallarë e sa priftërinj ranë me pushkë në dorë, sa u masakruan, sa hoxhallarë ka parë bota para trupave të martirëve të Lirisë, duke u zier në katran të vluar të albanofobisë serbe, e sa priftërinj para trupave të shqiptarëve "evropiano-oksidentalë, e sa, e sa, e sa…"? Marrëzira të këtilla mund të nxjerrë vetëm mendja e islamizuar dhe e ideologjizuar e Pirrakut. Tezat që shtron ky historian i mbrapshtë dhe përfundimet që nxjerr ai mund të quhen si të duash, vetëm shqiptare jo! Dihet në cilat kuzhina janë përgatitur dhe përpunuar ato… T’i ndash dhe t’i gjykosh shqiptarët sipas përkatësive fetare, është faji më i madh që mund të bëjë një historian, por edhe kushdo tjetër që merr lapsin dhe shkruan për opinionin e gjerë. Secili prej nesh e di se vetëm pas vitit 1981 dhe veçmas gjatë sundimit të kryekriminelit Milosheviq, në Kosovë janë ndërtuar xhami shumëherë më shumë se gjatë sundimit pesëshekullor turk! (No koment!) Në xhamitë e Kosovës, përveç në atë të Remnikut të Vitisë, të cilës i është vënë shqiponja shqiptare, edhe sot qëndron simboli i pushtimit shekullor turk, ylli dhe hëna! Kjo nuk do shpjegim! Të "mirat" e pushtimit turk i dimë të gjithë… Pseudohistoriani Pirraku ka dhënë ndimë të çmueshme për hartimin e librit të kolaboracinistit me damkë Sinan Hasani "Kosova, të vërtetat dhe iluzionet" (ka shkruar 55 faqe të këtij libri). Prandaj nuk duhet të habitemi shumë me tezat dhe përfundimet kundërshkencore, kundërkombëtare dhe kundërhistorike që nxjerr ai për formimin e popullit tonë. Kuzhina ku janë gatuar ato dihet… Por, është për t’u habitur me ata që ia kanë besuar një detyrë kaq me përgjegjësi, siç është çështja e emërtimit të rrugëve, shesheve e lagjeve të kryeqytetit tonë. Inteligjencia jonë ka detyrë morale, njerëzore dhe kombëtare të zotohet për edukimin e brezave dhe të mbarë kombit në frymën e shqiptarizmës. Vetëm ideologjitë fetare, partiake e të tjera, që vihen në shërbim të kombit, të atdheut dhe të qytetërimit kanë kuptim(marrë nga Kosovapress)

---

Nga shtypi

"Rilindja": Kujdestarët e kodit moral

Kosova e çliruar nga pushtuesi serb është e përballur me probleme të shumta, të cilat janë pasojë e një lufte të përmasave shkatërruese që e udhëhoqi dhe e zbatoi pushtuesi serb ndaj shqiptarëve.Përmasat e shkatërrimeve janë të atij niveli që koincidojnë përpjesëtimisht me synimet e një politike, disponimi dhe strategjie, e cila kishte për qëllim shkatërrimin, zhbërjen, zhdukjen, shfarosjen dhe shkuljen e çdo gjëje shqiptare nga ky truall.Intensiteti i realizimit të synimeve të tilla patologjike ka qenë i ndryshueshëm në diagramin e tij, varësisht nga rrethanat dhe momentet që kanë ekzistuar, por kurrë dhe asnjë moment nuk kanë pushuar. Kjo dhunë shekullore e ushtruar nga serbët ndaj shqiptarëve, për aq kohë, do të duhej të brente e të gërryente ndërgjegjen e serbëve, bile edhe për aq kohë sa kanë kryer krime.Zakonisht krimi kryhet për një kohë më të shkurtër, ndërsa ndëshkimi për krimin e bërë është në kohë më të gjatë, kurse ngarkesa psikike e atij që e bën krimin, pra mundimin shpirtëror për krimin e bërë, është tepër shumë më e gjatë në krahasim me kohëzgjajten e kryerjes së krimit.Për krimet që ka bërë Hitleri ndaj izraelitëve dhe popujve të tjerë, gjermanët kanë qenë të ndëshkuar shumë rëndë dhe shumë gjatë, ndërsa ata dhe kultura gjermane edhe sot e kësaj dite sillen me një ndjenjë keqardhjeje e pendese shumë të thellë për atë që ka ndodhur pesëdhjetë vjet më parë. Për plojën dhe gjenocidin e ushtruar, serbët jo që nuk pendohen, por, përkundrazi, vajtojnë për atë se si nuk kanë ditur të orientohen në hapësirë dhe kohë për të realizuar projektet e tyre skëterrore, i shajnë e shkumbojnë ndaj të gjithë atyre që i kanë penguar dhe zbrapsur në realizimin e këtyre projekteve të zeza.Se a do të pendohen serbët për tërë ato mizori të kryera dhe kultura e tyre për projektet që kanë shkaktuar mizoritë, kjo është një çështje që do të merren vetë serbët, iu takon atyre dhe kulturës së tyre.Po si janë dhe ku janë shqiptarët, si duket këto janë preokupime të dikujt tjetër, ndërsa se si sillen shqiptarët është bërë preokupim i veçantë i analistëve, gazetarëve, publicistëve të niveleve, orientimeve e varësive të ndryshme. Shqiptarët sot përfundimisht ndjehen të lirë pas dëbimit të pushtuesit të egër, por egërsia dhe barbaria e pushtuesit të deridjeshëm u ka shkaktuar shqiptarëve shumë vuajtje mizore.Shqiptarët sot përfundimisht kanë dalë nga një e kaluar tepër e gjatë dhune, shumë rëndë të goditur si në trup, ashtu edhe në shpirt.Janë tepër të shumënumërta mizoritë serbe të kryera për njëqind e më tepër vjet ndaj shqiptarëve, prandaj dhe pasojat e shkaktuara nga këto mizori janë të natyrës tepër të rëndë.Përvoja historike e sjelljes së serbëve ndaj shqiptarëve konsiston në katër momente themelore: vrasje, dhunime, djegie dhe dëbime. Nëse këto katër momente kanë karakterizuar për një shekull sjelljet e serbëve në raport me shqiptarët, atëherë shtrohet pyetja si i shohin sot shqiptarët ata që kishin për qëllim t’i shfarosnin e t’i dëbonin nga kjo hapësirë.Si sillen sot shqiptarët në raport me ata që donin t’i shfarosnin, a kanë të drejtë shqiptarët t’i urrejnë vrasësit, dhunuesit, xhelatët, ose a ka të drejtë që viktima ta urrejë kriminelin?Gjykuar nga këndshikimi i disa gazetarëve e analistëve tanë, shqiptarët nuk kanë të drejtë t’i urrejnë vrasësit, dhunuesit e deridjeshëm, do të thotë shqiptarët nuk kanë të drejtë t’i kujtojnë përgjakjet e poshtërimet që u janë bërë.Shqiptarët sipas kësaj logjike duhet ta shlyejnë kujtesën, të narkotizohen e të mos i ndiejnë dhembjet, të heqin dorë nga dinjiteti e integriteti moral , të mos i përjetojnë poshtërimet, kërkohet pra prej shqiptarëve të sillen si robotë.Është tepër cinike të kërkosh të mos i ndiejë dhembjet ai, të cilit plaga i kullon ende gjak.Në këtë kuadër është irituese, e mjerë dhe amorale përqasja e disa analistëve dhe publicistëve ndaj fenomenit të sjelljes së shqiptarëve ndaj serbëve.Hakmarrjet sporadike, të izoluara, individuale, i paraqesin si hakmarrje kolektive, pa u ndalur fare për të analizuar se ku është shkaku. Është tepër e çuditshme pse i gjeneralizojnë gjërat, nuk dinë t’i shkoqisin fenomenet apo e bëjnë këtë qëllimisht. Ngrenë probleme të rrezikut që i kanos shqiptarët nga ndonjë damkosje morale, "merakosen" shumë për kodin moral të shqiptarëve, alarmojnë se kodi moral është në rrezik!... Edhe po të ndodhte hakmarrje kolektive, kodi moral i shqiptarëve nuk do të ishte në rrezik. Këta përrallaxhinj duhet ta dinë edhe një gjë elementare se reaksioni e ka kundëraksionin, shtypja e ka kundërshtypjen, këto janë ligje natyrore dhe do të ishte krejt e natyrshme po të ndodhte ajo që nuk është duke ndodhur.Po të kishte hakmarrje kolektive, nuk do të kishte forcë që do të mund t’i mbronte serbët, do të duheshin edhe po aq trupa sa janë dhe s’do të bënin punë. Serbët sot nuk i ruan dhe mbron nga hakmarrja kolektive KFOR-i, por pikërisht kodi moral i shqiptarëve, është ajo mburoja që u mundëson serbëve të sillen komod nëpër Kosovë.Është integriteti, lënda, substanca, përmbajtja e këtij kodi moral të shqiptarëve që i bënë shqiptarët të jenë të vetëpërmbajtur edhe pse e kanë shumë vështirë.Niveli i hakmarrjes së shqiptarëve ndaj atyre që i vranë, dhunuan, dogjën e dëbuan është nën parashikimin e mundshëm teorik dhe nëse duan pak t’i qasen në mënyrë më realiste këta "kujdestarë" të kodit moral këtyre fenomeneve, le t’i referohen fatit të gjermanëve në Çeki, Poloni e kudo gjetkë pas Luftës së Dytë Botërore, ndërsa nëse duan ta ruajnë kodin e vet moral, le t’u referohen sjelljeve të izraelitëve në raport me gjermanët, për atë çka u ka ndodhur gjatë Luftës së Dytë Botërore.Kodi moral i shqiptarëve dhe kultura e shqiptarëve në përgjithësi është duke dhënë provën si kulturë e fisnikëruar, që në përmbajtjen e saj ka humanen. Kodi moral dhe kultura shqiptare mbrohen vetë nga përmbajtja që kanë, prandaj nuk ka nevojë për mendje të shteruara ,që më shumë se e mbrojnë, e sulmojnë atë.

---

"Rilindja": Adem Demaçi nuk është njeri i rëndomtë, ai është njëshi i rezistencës shqiptare

Këto ditë lexova veprën e shkrimtarit tonë Ismail Kadare "Ra ky mort e u pamë", botuar para pak kohe , që u kushtohet ngjarjeve të fundit në Kosovë. Vepra përshkruan fundin e luftës, Konferencën e Rambujesë dhe eksodin e madh shqiptar. Nëpërmjet ditarit të vet, Kadareja në këtë vepër paraqet bisedat me politikanë, gazetarë, publicistë etj.; takimet në forume të ndryshme ndërkombëtare dhe letrat që u dërgon burrave të shteteve. E gjithë kjo veprimtari e dendur i ka dhënë mundësi atij t'i përcjellë e t'i njohë mirë ngjarjet dhe rrethanat që kanë ndikuar në zhvillimin e tyre. Megjithatë, në këtë vepër ai nuk paraqitet si një komentator i mirë i ngjarjeve. Premisat, nga të cilat niset Kadareja dhe konkludimet që sjell ai në saje të këtyre premisave, vërehet se lexuesit i servon paragjykimet e veta. Ajo që më shtyri të reagoj është pikërisht kritika dhe fyerja që i bëhet njeriut që vuajti më shumë për Kosovën. Në faqen 30, duke kritikuar Demaçin, ndër të tjera thotë edhe këtë: "Kjo urrejtje e tij kundër Perëndimit dhe NATO-s, kjo dëshirë për ta veçuar Kosovën nga bota, tregon se ky njeri ka mbetur një marksist- leninist me mendje të tharë dhe pa atdhe. Edhe burgjet më shumë se për Shqipëri i ka bërë, me sa duket, për marksizmin". Parimisht, këtu më duhet të komentoj dy çështje, që nuk i ka të qarta, apo me qëllim i ngatërron I. Kadareja. Së pari do ta kisha pyetur Kadarenë se a bie edhe ai në këtë kategori të proletariatit, që ka lënë atdheun për të "fituar bukën", apo ka dezertuar nga betejat dhe debatet politike që po bëhen në Shqipëri. Së dyti, Kadareja, nuk e ka të qartë apo nuk do ta kuptojë problemin e "marksistëve" të Kosovës dhe shpif kundër Demaçit se gjoja ai na paska qenë në burg më shumë për marksizmin se për Shqipërinë?! Në qoftë se do të ishte kështu, ky do të ishte zbulimi më i madh i Kadaresë. Por, qëndron e kundërta. Asnjë shqiptar i Kosovës nuk është burgosur për marksizëm. Shqiptarët janë burgosur dhe janë dënuar si nacionalistë shqiptarë. Adem Demaçi nuk është njeri i rëndomtë i Kosovës, siç mendoni ju. Ai është njëshi i rezistencës shqiptare, që ka kaluar 28 vjet nëpër qelitë e burgjeve jugosllave. Nga vepra e tij janë frymëzuar me qindra - mijëra të rinj. Adem Demaçi ishte idoli dhe frymëzuesi i demonstratave të mëdha antijugosllave të viteve 1968, 1981, 1988, 1989. "Rroftë Adem Demaçi" dhe "Lirojeni Adem Demaçin" brohorisnin studentët dhe i tërë populli rrugëve të Prishtinës dhe të mbarë Kosovës më 1981 në demonstratat që tronditën Jugosllavinë. Zotëri Kadare, talleni me Mendelën e Kosovës, siç e quani edhe ju, kur me ironi theksoni "se si ky farë heroi u ka bërë ballë serbëve, ndërsa të tjerët janë zemëruar" se si disa herë paskan ardhur serbët për ta mposhtur, por s’ia kanë dalë dot" (f. 101.) Ajo që këtu thuhet për Adem Demaçin, i kalon kufijtë e arsyes së shëndoshë. Akuzon dhe tall Demaçin pse nuk na paska ikur bashkë me të tjerët: "Tani i duket se është koha që ai të shpallet shpëtues i kombit. I vetmi që s'u përkul, i vetmi që rapsodët e katundit do t'i ngrenë këngë me çifteli. Ndërkaq mendja e tij e varfër nuk është në gjendje të kuptojë se me këtë rrugë Kosova do të kthehet së shpejti në varrezë" (f.30). Kur bandat e Sheshelit dhe të Arkanit hynin nëpër shtëpitë e shqiptarëve dhe i poshtëronin burrat para anëtarëve të familjes, Kadareja nga Parisi akuzonte Rugovën për ultrapacifizmin e tij. Sot kur Demaçi ka rrezikuar jetën, Kadareja e fajëson! Kadareja e fajëson dhe e tall atë për këtë akt heroik. Këtu duhet të bëhen vërejtje. Ai nuk është në gjendje të kuptojë se Demaçi i përket asaj kategorie njerëzish, te të cilët guximi për të vdekur për çlirimin e Kosovës ka qenë më i fuqishëm se dëshira për të jetuar në robëri. Së treti, duke favorizuar eksodin, Kadareja arsyeton politikën ultrapacifiste të klanit të Rugovës, që kritikohet me apati nga ai. Më skandalozja përkitazi me kritikën që i bëhet Demaçit, është diagnoza që Kadareja ia cakton Demaçit nga Parisi. Edhe në faqet 30 dhe 100, ai fyen Demaçin duke pohuar se "truri i tij është tharë prej marksizëm- leninizmit". Fyerja nuk është në natyrën e njerëzve të mëdhenj. Për të kritikuar ,mjaftojnë faktet dhe jo sharjet e etiketimet bajate, që përdor në një libër, që fatkeqësisht u shpall edhe libri i vitit. Nga ajo që vërehet në libër del se Ismail Kadareja ka pasur shumë kontakte me burra shteti, diplomatë, politikanë të rangjeve të ndryshme, gazetarë, publicistë etj. Megjithatë, akoma, si duket, nuk ka mundur t'i kuptojë disa gjëra. Në faqen 81 të këtij librit. Kadareja shpreh habinë pse grekët i përkrahin rusët dhe kinezët përkitazi me ngjarjet në Kosovë. Në faqen 52 nuk ka qëndrim të prerë rreth bombardimeve të NATO-s, duke thënë: "Kjo nuk më jep ndonjë gëzim. Nuk është mirë kur bombardohet ndonjë vend". Në faqen 89 hyjnizon popullin serb : "Dihet që ky popull nuk bie kurrë në gjunjë". Nuk duhet mençuri e madhe për t'u rikujtuar se grekët masakruan Papa Kristo Negovanin, bënë masakra në Çamëri dhe pastruan këtë krahinë shqiptare nga shqiptarët. Së dyti populli serb me referendum miratoi masakrat në Kosovë. Prandaj, për tragjedinë shqiptare në Kosovë është fajtor i tërë populli serb dhe sentimentalizmi i Kadaresë nuk është fare i arsyeshëm. Dhe së treti, Kadareja gabon edhe me vendosmërinë "natyrore" të serbëve. Serbët kanë qenë të përkdhelurit e Ballkanit. Dhe kur e humbën këtë beneficion, u gjunjëzuan edhe para sllovenëve, edhe para kroatëve, edhe para boshnjakëve dhe në fund edhe para rezistencës shqiptare.(Xhevat Ademi, Tetovë)

---

Mbahen me ngulm si asnjëherë më parë në të gjitha mjediset kosovare po edhe në diasporë Manifestimet kombëtare-Flaka e janarit,po sa dhe si na kujtohen fjalët e pjestarëve të të dy familjeve të dëshmorëve JUSUF,BARDHOSH GERVALLES E KADRIU ZEKES,SI DESHIRë E HAPëT E TYRE,PO EDHE OBLIGIM I Të GJITHë SHQIPTARëVE,Që ESHTRAT Të JU KTHEHEN Në KOSOVë PëR Të CILëN E DHANë JETëN.
Rreth kesaj çështjeje ja në vazhdim një koment i rëndësishem të cilin e morem nga agjencia shtetrore e lajmeve Kosovapress:

Kur do t’i kthehen Kosovës bijtë e saj Jusufi, Bardhoshi dhe Kadriu

Arau, 19 janar 2000
Për 18 vjet rresht, çdo janar, në Bad Canstadt të Gjermanisë, tre dëshmorëve tanë, krenari e kombit, u bëhen nderime nga baskatdhetarët që jetojnë në Evropën Perëndimore. Edhe këtë janar u bënë nderime te varret e dëshmorëve të kombit. Pothuajse në çdo përvjetor u tha: "Fati i juaj është i lidhur ngushtë me fatin e atdheut. Derisa atdheu të jetë i pushtuar, edhe Ju do të mbeteni në dhe të huaj. Meqë Kosova u çlirua nga serbët, pse nuk u kthyëen eshtrat e dëshmorëve?! Edhe këtë janar, për të tetëmbëdhjetën herë, mërgimtarët nderuan dëshmorët tanë të varrosur në Bad Canstadt. Për çdo vit bashkatdhetarët nga të gjitha anët e Evropës vinin te varret e dëshmorëve. Secili prej tyre përulej para veprës dhe kujtimit të tyre me ndjenjën e borxhit ndaj pjesës së pushtuar të atdheut. Shpesherë në fjalët e rastit, ditën e homazheve, në fjalimet përkujtimore të përfaqësuesve të subjekteve të ndryshme politike dëgjohej edhe thënia: "Të nderuar Jusuf, Bardhosh e Kadri, fati i juaj është i lidhur ngushtë me fatin e Kosovës.... dhe derisa Kosova të jetë e robëruar, ju do të mbeteni në dhe të huaj.... Pas një lufte të gjatë dhe të përgjakshme, pas një lufte të pabarabartë frontale, të organizuar dhe të udhëhequr nga nxënësit e tyre, Ushtarë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, fati i Kosovës ndryshoi. Mirëpo, fati i dëshmorëve, që na nderuan dhe u bënë frymëzues të përpjekjeve dhe të luftës sonë për liri, vazhdon të mbetet i njëjtë. Edhe pas dëbimit të serbëve nga Kosova, ata vazhdojnë të mbeten në dhe të huaj. Pse?! Ka muaj që është formuar Komisioni për kthimin e eshtrave të këtyre dëshmorëve në Kosovë, për të cilën dhanë jetën. Ndryshe nga vitet e tjera, sivjet kishte pak mërgimtarë te varret e dëshmorëve. Ndoshta ata mendonin se tashmë eshtrat e tyre prehen në dheun e tokës mëmë. Nënë Hana dhe Nënë Ajshja, në emisionin që u ritransmetuar në TVSH në mbrëmjen e 15 janarit, thanë se dëshira e tyre më e madhe është që eshtrat e bijve tyre të kthehen në atdhe. Nuk u mor vesh ku ishin pengesat për kthimin e eshtrave të dëshmorëve tanë në atdhe. Çfarë bëri komisioni qeveritar për kthimin e tyre dhe a bënë familjet e tyre kërkesë pranë Qeverisë gjermane për këtë çështje? Lufëtarët, e veçanërisht dëshmorët, nuk i përkasin vetëm familjes. Ata i përkasin atdheut, kombit dhe atyre duhet t’u kthehen. Çdo vonesë është borxh i madh ndaj dëshmorëve që edhe të vdekur po mbahen syrgjyn. Andaj, të zotohemi të gjithë për kthimin e Jusufit, Kadriut dhe Bardhoshit në mesin e shokëve të tyre dëshmorë, t’i kthejm në tokën për të cilën u flijuan.
Ereniku ju bën me dije se:... Kliko dhe lexo në rubrikën e bashkëpunëtorëve;
Iku pa e thënë realitetin-ngordhi njeri ndër udhëheqësit e operacionit vrasës të vëllezërve Gërvalla dhe Kadri Zekës