BAROMETRI DIPLOMATIK
  Prof.Dr.Mehdi HYSENI
27 dhjetor 2005
  
  PAVARËSIA E KOSOVËS NË INVENCIONIN  E NEGATIVES  POLITIKE  TË SURROIZMIT(!)
  *  Veton Surroi: Kosova, pavaresi e kushtezuar
  "Jam i gatshem te nenshkruaj cdo gje qe e ka emrin pavaresi, prapashtesat nuk ngrene peshe. Per 16 vjet me Rugoven kisha momente te kendshme dhe te pakendshme.
Daci eshte i larte ne listen time te befasive. Kemi talent per te prodhuar negativitet. Ne histori kam hyre me Rambujene". Veton Surroi flet per "Express" (Cituar sipas gazetës “Korrieri”, e Premtë  23.12.2005).//
  * Kjo “tezë prapashtesore” skandaloze në favor të anitpavarësisë së Kosovës, mund të realizohet vetëm atëherë pasi ta ketë marrër “vizën” unanim nga deklarimi i popullit shqiptar (mbi 90%) me Referendum!  Ndryshe, pavarësisht nga interesi i shumëfishtë momental ose afatgjatë i partizanëve të saj të brendshëm dhe të jashtëm, është e gjykuar të dështojë sikurse teza serbomadhe e regjimit gjenocidal të Slobodan Milosheviqit, sipas së cilës Kosova llogaritej “njësi komunale serbe”(!)
  *  Ia vlen të nënvizojmë se, në asnjë tekst  të së drejtës ndërkombëtare, të paktën gjatë periudhës pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore e deri më sot (1945-2005) e as në Kartën e Kombeve të Bashkuara(1945) nuk figuron nocioni “pavarësi e kushtëzuar” si kategori juridike ndërkombëtare. Kjo është një nga arsyet kryesore pse  populli shqiptar i Kosovës, ka të drejtë morale, politike, juridike, ligjore dhe demokratike, që të hudhë poshtë si të pavlefshme çdo pavarësi të kushtëzuar, pavarësisht se kush janë inicuesit, bartësit dhe “dekretuesit”  e saj në shkallë të politikës kombëtare ose ndërkombëtare.
                                                  *              *                *
  Për hir të ndriçimit ta bazueshëm dhe objektiv të së vërtetës mbi problemin kolonial 100-vjeçar të Kosovës shqiptare, kjo deklaratë “origjinale” kundër pavarësisë së Kosovës e V.Surroit, nuk është  fare  e zorshme  të kuptohet si nga aspekti ekonomiko-politik, ashtu edhe nga ai juridik ndërkombëtar. Në këtë sfond, me plot të drejtë shtrohet kjo pyetje thelbësore: -Është Kosova “pronë individuale” dhe “plaçkë gurpore” “e projekteve” proserbe të “gangsterëve të moderuar” shqiptarë  të rangut të V.Surroit, të cilët, të prirur dhe, të mbështetur nga jashtë për mbrojtjen me çdo kusht të  kapitaleve të tyre: të ngushta personale, grupore, ideologjike, partiake dhe të partnerëve të tyre ekonomiko-politikë e tragtarë, sa herë t’iu teket, dhe, sa herë t’iu konvenon atyre, të nënshkruajnë  “akte të çdo pavarësie me parashtesa dhe mbrapashtesa” padrejtësie, antiligjore, antidemokratike dhe antijuridike  në emër të demokracisë dhe të pavarësisë së Kosovës shqiptare? – Përgjigjja është negative-JO!!! –Sepse  Kosova është pronë e përbashkët e të gjithë shqiptarëve të Shqipërisë Etnike. Prandaj, ka ardhur koha e fundit, që si populli shqiptar, ashtu edhe  politika shqiptare si në pozitë, ashtu edhe ajo në opozitë(në veçanti Tirana dhe Prishtina zyrtare,  në çdo mënyrë, të shthurin të gjitha “paktet kushtëzuese” të surroizmit, që bien ndesh me të drejtën e vetëvendosjes dhe me  pavarësinë e plotë të Kosovës, sepse janë në funksion të përligjjes së  sovranitetit kolonial të Serbisë mbi Kosovën shqiptare.
  Parapëlqehet që,  si Veton Surroi, ashtu edhe “gangsterët e moderuar” të“politikës  nëntokësore” dhe të “politikës mbitokësore” kosmopolite shqiptare, të mbajnë parasysh faktin se me “një potez nënshkrues” (ashtu siç diktojnë interesat dhe ultimatumet e huaja rajonale, evropiane dhe ndërkombëtare) të ndonjë marrëveshjeje ose akti ndërkombëtar, ashtu siç ka ndodhur para gjashtë vitesh me Marrëveshjen e Rambujesë (shkurt 1999) ,  ku nuk figuron e drejta e vetëvendosjes  së Kosovës, ata sigurisht se mund të lavdërohen në “stilin” e arrogancës dhe të prepotencës politike-bajrajktariste (sikurse Veton Suroi, i shprehur në rastin konkret, se “paska hyrë në histori me Rambujenë”), por, para se të deklarojnë kështu, naivisht, sipas “kalendarit ndërkombëtar” të  “talentit politik” të tyre, me qëllim që të fabrikojë sa më shumë efekte negative dhe fetishizuese të kultit të individit dhe të liderizmit politik kombëtar (me ambicie dhe me shpresë të “mbështetjs së përjetshme” të disa faktorëve me parashenjë proserbe të bashkësisë  evro-ndërkombëtare),  duhet ta pyesin veten se si janë hyrë, apo si do të hyjnë  në histori, si  personazhe negative  apo pozitive?;  -Si pronarë latifundistë me prirje të shfrytëzimit kolonialist serbo-malazez të Kosovës, apo si çlirimtarë  triumfues  të Kosovës së pavarur shqiptare? – Nëse vazhdojnë me avazin e “këngës së vjetër” të kollaboracionizmit shekullur të “ponderimit shqiptar” në favor të “çdo pavarësie të kushtëzuar” për Kosovën, atëherë, s’ka dyshim se “protagonistët e talentuar politikë” të rrymës së surroizmit nuk kanë shans, që të hyjnë në historinë kombëtare shqiptare, si personazhe pozitive ngase me vetëdije, për hir të interesit ekonomik dhe karrierizmit “kulltukofag” elitist-politik personal dhe të huaj, po dëshmohen si oponentë të varzhdtë iracionalë të së drejtës së vetëvendosjes së Kosovës, si dhe të territoreve të tjera  të Shqipërisë Etnike, të kolonizuara nga boshti i amalgamës serbo-malazeze-greko-maqedone sllave. Kësaj gracke të rrezikshme, të kurdisur nga armiqtë e brendshëm dhe të jashtëm të Kosovës-Shqipërisë Etnike, do të kenë rast t’i shpëtojnë vetëm ata liderë dhe  ato elita politike kombëtare dhe demokratike  shqiptare, të cilat do të angazhohen maksimalisht në pohimin dhe në mbrojtjen me dinjitet dhe me argumente të peshuara historiko-politike, juridike  dhe diplomatike interesin e përgjithshën kombëtar dhe shtetëror të Kosovës, në përputhje me  të drejtën e vetëvendojes, e drejtë kjo, që përbën fundamentin e së drejtës ndërkombëtare, që drejtpërdrejtë dhe tërthorazi favorizon popujt e shtypyr dhe kolonizuar (sikurse është Kosova dhe gjysma e Shqipërisë Etnike) në dimensione botërore.
   Pavarësisht nga  vlerësimi vetjak “objektiv”, se Veton Surroi  tanimë  “paska hyrë në histori me Marrëveshjen e Rambujesë”, duhet të theksojmë se  në kohë paqeje, zbatimi në praktikë  i kësaj Marrëveshje  nuk i ka arritur efektet e parashikuaraka, sepse brenda  gjashtëvjeçarit të shkuar (1999-2005) nuk ka kontribuar në zgjidhjen pozitive të  statusit përfundimtar dhe të drejtë të Kosovës, si rrjedhim i pezullimit të së drejtës  vetëvendosjes së shqiptarëve. Këtë e them për shumë aryse. Së, pari, Marrëveshja e Rambujes nuk është meritë e vënies së  firmës së vetme të V.Surroit, por është meritë dhe kontribut i drejtpërdrejtë i heronjve të gjallë dhe të vdekur të luftës çlirimtare kombëtare antikoloniale të UÇK-së, si  dhe i mijëria viktimave të gjakosura shqiptare nga agresioni pushtues dhe gjenocidal i Serbisë. Këtë meritë historike dhe kombëtare askush nuk mund ta tjetërsojë në aktivin e llogarisë personale a grupore, e së këndejmi as “finalisti” i  Rambujesë, V.Surroi. Së  dyti, arritja e Marrëveshjes së Rambujesë, nuk ka qenë aspak e vështirë për t’u nënshkruar nga ana e palës shqiptare mbase ajo në hollësi ka qenë e përgatitur nga qarqet  e caktuara zyrtare të Amerikës me në krye ish-presidentin e saj, Bill Klinton. Prandaj, përparësia e palës shqiptare në bisedimet me palën kundërshtare serbe në Rambuje të Francës, nuk ishte meritë individuale e “politikës së hollë” e V. Surroit, por sajesë direkte, e krijuar nga diplomacia dhe politika e jashtme e Shteteve të Bashkuara të Amerikës në favor të mbështetjes së luftës çlirimtare antikoloniale kombëtare të UÇK-së, e cila ishte në funksion të shpëtimit të popullit shqiptar nga terrori gjenocidal i Serbisë okupatore të Slobodan Milosheviqit.
  Në kuptimin pozitiv, pavarësist se kush e ka nënshkruar Marrëveshjen e Rambujesë nga ana e delegacionit shqiptar sipas detyrës zyrtare, në historinë kombëtare shqiptare dhe ndërkombëtare, pa dyshim se kanë hyrë drejtuesit dhe heronjtë dëshmorë të UÇK-së (si Adem Jashari Fehmi e Gjevë Lladrofci, Ilir Konushefci, Zahir Pajaziti e shumë të tjerë), sepse  UÇK-ja me zhvillimin e luftës së saj të pakompromis, si dhe të mbështetjes parezervë të Amerikës, ishte faktori vendimtar në ndërkombëtarizimin e çështjes së Kosovës. Kjo staretgji e politikës amerikane  ishte shumë pozitive dhe lehtësuese për palën shqiptare ngase drejtpërdrejt me ndihmën e politikës dhe të diplomacisë amerikane, të drejtuar nga Madeline Albright  etj., arritën që të triumfojnë mbi palën negociuese agresore serbe në Rambuje, e cila hudhi poshtë të gjitha variantet opcionale paqësore, të propozuara nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe të aleatëve të saj evro-perëndimorë. Së treti, s’ka dyshim se arritja e Marrëveshjes së Rambujesë (shkurt 1999) ishte pozitive për Kosovën ngase bëri të mundur ndërhyrjen ushtarake të NATO-s kundër RFJ(Serbisë dhe Malit të Zi), ndërhyrje kjo, e cila, regjimin politik dhe terrorist gjenocidal të pushtetit shtetëror të Slobodan Milosheviqit, e detyroi me dhunë që të tërhiqet  nga Kosova në Serbi. Së katërti, si rezultat i arritjes së Marrëveshjes së Rambujesë, mëpastaj (pas bombardimeve 78-ditëshe të NATO-s mbi Serbinë dhe Maline ZI), pasuan edhe Marrëveshja ushtarko-teknike e Kumanovës, që shënoi kapitullimin definitiv të ushtrisë, të policisë dhe të paramilitarëve çetniko-fashistë serbë  në Kosovë, me ç’rast, më pas u krijuan kushtet reale, që Këshilli i Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, më 10 Qershor 1999, miratoi Rezolutën 1244 për Kosovën, sipas së cilës de facto dhe de jure, Kosova u vu nën protektoraratin ndërkombëtar të OKB-së (UNMIK+ KFOR). Mirëpo, edhe kjo Rezolutë është e mangët në kuptimin historiko-jurdik ndërkombëtar, sepse në një paragraf të saj “Kosovën e konisderon si  territor të RFJ(Serbisë dhe Malit të Zi). Së pesti, nuk duhet të harrojmë faktin se, si Marrëveshja e Rambujesë, ashtu edhe
Rezoluta 1244 e KS të Kombeve të Bashkuara kanë difektet e veta në kuptimin juridiko-poltik ndërkombëtar, sepse asnjëra, as tjetra  në “lëndën”  e tyre nuk kanë sanksionuar parimin e së drejtës së vetëvendosjes së Kosovës, që pas kalimit të afatit të parashikuar të administrimit  të  protektoratit ndërkombëtar, ajo të fitonte statusin e plotë të pavarësisë së saj. Pikërisht, këto të meta të këtyre dy dokumenteve të theksuara ndërkombëtare, kanë prodhuar edhe  efekte negative pas  vendosjes së procesit paqësor në Kosovë (1999-2005) ngase brenda periudhës gjashtëvjeçare, popullit shqiptar të Kosovës (mbi 90%) i është mohuar e drejta legjitime dhe legale, që të organizojë ndonjë referendumi (si institucion më i lartë demokratik dhe ligjor) për deklarimin e tij në mënyrë demokratike dhe të ligjshme në favor të shpalljes së pavarësisë së Kosovës si shtet sovran dhe i pavarur nga Serbia kolonialiste.
  (1)    Aspekti ekonomik
  Shikuar vetëm në prizmin e leverdisë individuale ekonomike të Veton Suroit, si dhe të “magnatëve” të tjerë shqiptarë, të cilët janë duke e shfrytëzuar dhe sunduar Kosovën qe 16 vjet rresht, përmbajtja e kësaj deklarate është e jusitifikueshme, sepse  me nënshkrimin e “çdo pavarësie të kushtëzuar” për Kosovën, Veton Suroi, si dhe “beglerët” e rinj dhe të vjetër të  tipit të tij, do t’i shumëfishonin bizneset  dhe përfitimet e tyre materiale  në valutë të fortë evropiane dhe ndërkombëtare. Kjo është arsyeja kryesore pse Veton Suroi  ka deklaruar për opinionin  se “ është i gatshëm të nënshkruajë çdo gjë që e ka emrin pavarësi”, domethënë çdo pavarësi të kushtëzuar për Kosovën, e cila kur të “përkthehet” serbisht, do të thotë “pavarësi” nën robërinë koloniale shekullore të Serbisë së Madhe gjenocidale, të “moderuar” nga ndonjë “bisht” politiko-juiridik dhe ushtarak i Bashkimit Evropian(BE).
   Me njohjen e pavarësisë së kushtëzuar të Veton Suroit, shqiptarët, as   Kosova nuk do të përfitonte asgjë në planin ekonomik, as politik, as kombëtar, as të pavarësisë së njëmendtë, por vetëm individët dhe grupet e ndryshme të interesit, të cilat sikurse deri tani, së bashku me partnerët e tyre ekonomiko-tregtarë të Serbisë kolonizatore dhe të shoqërisë konsumatore, do të vazhdonin me vazalitetin e shfrytëzimit ekonomik dhe politik  të shqiptarëve dhe të Kosovës. Spekulimi i “folozofisë” politiko-propaganidstike (në emër dhe për llogari të interesit ekonomik të shfrytëzuesve të brendshëm dhe të jashtëm të Kosovës) me “sintagmën joshëse” (në “llogari të “interesit të përgjithshëm” të Kosovës) se: “Jam i gatshem te nenshkruaj cdo gje qe e ka emrin pavaresi, prapashtesat nuk ngrene peshe” (Korrieri, 23.12.2005), në asnjë mënyrë nuk i referohet pavarësisë së Kosovës,  sepse historikisht, demokratikisht, politikisht, juridikisht, moralisht dhe kombëtarisht  emëruesi i  çdo pavarësie të kushtëzuar “me prapashtesa të parëndësishme” të Veton Suroit, nuk është pavarësi e Kosovës, por varësi e plotë nën protektoratin e huaj neokolonial  serbo-ndërkombëtar. Pavarësisht se si do të quhej protektorati i ri neokolonial mbi Kosovën ( “EURMIK” apo  “SERBOMIK”), që do të nënshkruhej dhe do mbështetej nga talentët negativë të politikës negative shqiptare, ai do të jetë vetëm në dobi të  Serbisë gjenocidale dhe të aleatëve të saj (të vjetër dhe të rinj) rajonalë dhe  evro-ndërkombëtarë.
  (2)    Aspekti politiko-juridik
  Aspekti politik i “tezave transicionale-tregtare” të strategjisë afatgjatë të interesave ekonomike vetjake dhe grupore të  “selimsulltanëve” të “moderuar” të politikës kolonialiste të Serbisë, se janë të gatshëm të nënshkruajnë çdo pavarësi me: “parashtesa ” ose “parapashtesa” për Kosovën nuk mund të shpjegohen po qe se nuk merren në konsideratë në mënyrë komplekese dhe koherente të gjithë “eufemizmat” dhe “draftet evazive” të strategjisë gjeopolitike të “hartës së re transicionale” të Evropës, sipas të cilave  çështja koloniale e Kosovës (në kuptim të ngushtë) dhe  çështja kombëtare shqiptare në Ballkan (në kuptimin e gjerë), parashikohen të “zgjidhen” në një kohë më të përshtatshme (ndoshta) dikund në shekullin XXII, pasi të jetë shumëzuar numri i “ talentëve të moderuar” të pavarësisë së kushtëzuar të Kosovës, të cilët llogaritën nga   “argatët” më të sigurt dhe më besnikë të “zgjidhjes përfundimtare” të statusit të Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike në kuadrin e ideve dhe të koncepteve të “bashkimit konfederal”  serbosllav në Ballkan (i cili, vërtet, s’ka rëndësi se me çfarë “bishtitë cunguar” do të jetë: evro-lindor, evro-qendror apo evro-perëndimor, sepse këtë “zgjidhje” qe më se 16 vjet, tanimë  e kanë bërë tejet qartë “tezat vizionale-integruese-ekonomike” të politikës  liberale të bildizmit dhe të sorosizmit etj., të sanksionuara në “Paktin e Stabilitetit për vendet e Evropës Juglindore”. Për t’i kuptuar tezat nebuloze dhe të pasakta të aktorëve të “agjendave strategjike” të BE-së dhe mbështetësve të saj në kuptimin e gjerë ndërkombëtar, duhet të vihet në dukje fakti se, nuk janë kurrfarë zgjidhjesh fatlume vendosja e protektorateve (pavarësisht nga emërtimet e tyre të marketingut politiko-propagadistik dhe ekonomiko-tregtar në shkallë rajonale a evropiane) evro-ndërkombëtare ( me afat të shkurtër apo të gjatë) mbi Kosovën, as Shqipërinë Etnike. Justifikimi, sepse  asnjë formë protektorati ndërkombëtar nuk është, as nuk mund të jetë substitut i lirisë, i drejtësisë, as  i pavarësisë, atribute këto, të cilat mund të realizohen vetëm në kuadrin e shtetit kombëtar shqiptar. Prandaj, koncepti i “shoqërisë së hapur” konsumatore juridikisht nuk mund të pranohet si “automatizëm pozitiv” i zgjidhjes së çështjes koloniale shqiptare në Ballkan (duke përfshirë, së këndejmi, edhe Kosovën me bagazh kolonial serbo-malazez 100-vjeçar). Realisht, ideja konceptuale-vizionale  e  “shoqërisë së hapur” mund të jetë e aplikueshme vetëm për shtetet sovrane siç janë Anglia, Gjermania, Franca etj., të cilat e kanë të zgjidhur statusin e tyre nacional dhe shtetëror. Përndryshe, po qe se, do të vinte në shprehje mohimi i komponentit nacional dhei shtetëror i  këtyre shteteve evropiane për hir të interesave ekonomike dhe të tregut të lirë liberal të “shoqërisë së hapur” të Xhorxh Sorosit dhe aktorëve të tjerë, atëherë as Anglia, as Franca e as Gjermania kursesi nuk do të pranonin, që të aderonin në një shoqëri të tillë “të hapur”, shoqëri kjo, e cila jo vetëm çështjen shqiptare, por tërë Ballkanin e konsideron dhe e trajton vetëm  si “problem ekonomik”(!) Tezë e gabueshme kjo, sepse as Kosova-Shqipëria Etnike e kolonizuar nuk janë thjesht “probleme ekonomike”  dhe tregtare, por mbi të gjitha janë çështje politike koloniale, që para së gjithash,  kërkojnë zgjidhje politike  antikoloniale, duke zbatuar me konsekuencë të drejtën e vetëvendosjes, e drejtë kjo, e cila, pa dyshim, më pas do të bënte të mundur edhe zgjidhjen e problemeve ekonomike dhe të çështjeve të tjera jetësore të shoqërisë së lirë dhe sovrane shqiptare.

ÇKA PERFAQËSOJNË  INSTITUCIONET E KOSOVËS PA KOMPETENCA
DHE MUNGESË IMUNITETI ?!

( INSTITUCIONET E KOSOVËS DEKOR I LOJRAVE NDËRKOMBËTARE)

Po,  derisa "presidenti"qe pretendon se perfaqeson popullin e Kosoves,
vazhdon me dekorime për "Medalje te Arte per Pavaresi" LDK-ne(lexo-vetveten)
dhe deshmoret te cilet konsideroheshin se ishin aktiviste te LDK-se, atehere
me lehtesi mund te konstatosh gjendjen e tij etike, madje madje dhe estetike
etj……..,per faktin se ky njeri, ky njeri, o ky njeri me kete veprim ka
lenduar tashme jo vetem njehere familjet e Zahir Pajazitit, Bekim
Berishes(ABE-se), Fehmi Lladrovcit, Ismet Jasharit-Kumanoves,Tonit-Micit, Si
mud të spjegohet ndryshe pos një demagoxhi, dekorimet e keti njeru, qe ne
kete menyrë vazhdon ta përqajë dhe me tutje popullin martir të Kosovës, duk
i ndarë  familjet, deshmoret dhe qlirimtaret !

Eshtë betuar në sencen konstituive te Parlamentit, se tani e tutje do ta
perfaqesoi popullin e Kosovës, se do te jetë simbol i unitetit,  prandaj të
gjykuar realishtë me emocione partiake dhe ideologjike,  sa kan vend!

Pjesa aktive qe me punën dhe veprimtarin e tyre te guximshme kontribuan për
kete gjendeje te pas luftës,  themi se serishë janë dinamik dhe nuk kenaqen
me pozitat ekzistuse të status-co, duke kerkuar dinamizem  nga institucjonet
në rrespektim të votës nga qytetaret e Kosovës.  Vetknaqesi ne rrafshin
politiko-diplomatik don te thotë humbje kohe,  kaluan 6 vitesh nga lufta
qlirimtare dhe nese vazhdoim te vetnumroim jo vetem ne rrafshin ekonomik por
mbi te gjitha ne ate politik e institucional dhe qeshtja nacional do të
mbyllet në rreth vicioz e pa zgjedhur.  Jan duke na u sillur skenare
ugurzeza,  që e drejta e keti populli të Kosovës mos te rrespektohet për
pamvarsi dhe sovranitet të Shtetit të Kosovës, edhe pas miratimit të
rezulutës  për pamvarsi.

Te gjitha devijmet shoqerore, ekonomike, juridiko-gjygjsore, të sigurisë dhe
rendit, të luftës ndajë krimit nga të gjitha permasat, vijën si pasoj e mos
veprimeve te nevoishme pikerishtë nga keto institucjone sado te brishta qe
janë duke aluduar ne mungesa te kompetencave! Zaten, mos ligjeshmeria dhe
kushtetuteshmeria e plotë e Parlementit të Kosovës rezullton me mos
validitetin politik dhe kushtetues të vendimeve, dekretimeve, ligjeve që i
miraton seanca Plenare, deklarata dhe rezuluta të saja, dhe mungesen e
imunitetit të delagetve të zgjedhur nga vota e lir e qytetarve të Kosovës.
Pra më shumë ka imunitet ligjor polici se sa delegati! Qudirat e tilla
eksprimentale që nuk i njefë praktika parlamentare e shteteve juridike as
kund ne ruzulin toksor, po provohen edhe me tutje me popullin e kosovës, dhe
institucjonet e saja. Klasa politike e Kosovës jeton e entuziazmuar nga
vetknaqesia, për qudin e sajë!

Ka kaluar koha e logjikave paterneliste atehere kur ndaheshin njerzit apo
popujt ne te vegjel dhe te medhaj, në sunduse dhe të sunduar,  sepse atehere
ka munguar guximi qytetar për vlersim, kundershtim apo sygjerime qofshin ato
drejtuar institucjoneve apo liderve te tyre!

Themi se vota rrespektohet jo vetem me degjushmeri por vota e lirë
rrespektohet atehere kur elektorati kerkon vazhdimishtë përgjegjesi nga
pjesa e votume-e ndertuar ne institucjone, ne plyralizem nuk ka më verberi
politike!

Jeneqer politik, mund te konsiderohen vetem ata qe ia mbathen me ndimen e
armikut ne kohen më te veshtir për popullin e Kosovës.  Individ apo grupe
politike, që kann marrur mandatinn për ta ushtruar „pushtet“ politik dhe
institucional, duhet të lirohen nga menyrat e  mashtrimeve dhe rrugës 
pacifiste, duke menduar që një popull ta ven ne gjumin politik. Sa më parë 
te lirohemii nga gjumi politik, liria dhe pamvarsia e Kosovës do të bëhet
konkrete!

Diskutimi për te verteten nuk mund te thuhet se ka ndikim negativ ne
maradhenje ndernjerzore, dhe politike, por sigurishtë se e ngrit
vigjilenncen  dhe guximin intelektuale tek njerzit që duan te ken autonomin
e të menduarit, dhe të lirohen nga njëmendesija totaliteare!

Sigurishtë,  fryma demokratike e dabatimeve dhe diskutimeve te lirë na i
krijon shancat më te medha pär ta konkretizuar vullnetin e popullit të
Kosovës ne krijimin e Shtetit juridik, duke na liruar nga premtime 
iluzioniste dhe fataliste.

Takimet e pas luftës s.psh. ai i Vjenës pa u pytur fare institucjonet e mbi
te gjitha Parlamenti i Kosovës, dhe takimeve tjera që mund të bëhen nen hije
apo largë syrit dhe veshit të popullit, po na sjellin pasoja gjithnjë me
zhagitje  te panderprera  te proqeseve  për vendosjen e qështjës së
pazgjidhur të kosovës.

Të gjykuarit e shëndoshë, madje edhe parimet shkencore nuk e pranojnë se
diçka që është e çrregullt kalon në diçka që është e rregullt me të qëlluar
apo rastësisht.
Njerëzit e dobët kurrë nuk bëjnë ndryshime. Ndryshime bëjnë vetëm njerëzit e
mdhej - vizionarët, ata që janë të gatshën të sakrifikojn.  Ta duam
veteveten qe te na duan te tjeret!

Duhet të shpresoim te ndërgjegjsimi i YN! me vet faktin se në teritorin e
ton Kombëtar
në të kaluarën, kan ndodhë holokausta të tipit të Aushwicit, dhe do të
gjykojmë drejt që mos të përseriten  siq ndodhi me Prekazin, Reqakun,
Izbicën etj.

  Në Kuranin e shenjt , pikërisht në suren 23 ajeti 34 thot kështu:
" E nëse i përuleni një njeriu që është si ju, vërtet, atëherë do të jeni të
humbur e të mashtruar."

Si po shifet falenderimi dhe rrespekti i takon vetëm të Plotfuqishmit, që
dha lejen per krijimin e UÇK-së, që mëpastaj na e sollën këtë trohë liri.

Ibrahim RUGOVA NË DUAR TË MAFISË
THOT BUJAR BUKOSHI !

“Kemi të bëjmë edhe me një strukturë mafioze”  thekson Bukoshi.
Ndërkaq Qeverisë Haradinaj, Bukoshi thotë se nuk do t’ia jepte as njëqind
minuta. Përbërja e saj, sipas tij, nuk është përfaqësuese për Kosovën.
“Ajo në asnjë mënyrë dhe me asnjë kriter nuk e përfaqëson as nuk e nderon
Kosovën me potencialin e saj politik. Në përgjithësi, është një seleksionim
tmerrësisht negativ i kuadrit udhëheqës dhe kuadrit ekzekutiv”, thotë
Bukoshi, për të shtuar se e vetmja rrugëdalje për të dalur Kosova nga kjo
rrugë pa krye janë zgjedhjet e jashtëzakonshme, rënia e kësaj qeverie dhe
shpërndarja e parlamentit.

Fjalët e vërteta janë të pakëndshme, por fjalët e këndshme nuk janë
gjithmonë të vërteta. Po të dëgjoni deklaratat zyrtare dhe mediat zyrtare
dhe politikanët tanë optimistë, keni përshtypjen se i kemi punët shumë mirë,
përveç disa cikrrimeve që kanë mbetur të kryhen. Por po t’i siguronit viza
rinisë sonë për vendet perëndimore, nuk e di sa pak të reja dhe të rinj do
të mbeteshin në Kosovë. Këtu nuk e kam fjalën vetëm për gjendjen më se të
rëndë sociale, por në përgjithësi.

Pas luftës, në gjykata të ndryshme të Kosovës janë mbajtur kryesisht procese
kundër ish-pjesëtarëve të UÇK-së, apo të TMK-së. Në anën tjetër, përkundër
asaj se flitet më të madhe për korrupsionin dhe kriminalitetin e
shumëllojshëm ekonomik e më gjërë, ku apostrofohen edhe emra të caktuar të
politikanëve dhe qeveritarve, ky segment vazhdon të mbetet i paprekur nga
drejtësia.

Strukturat përkatëse të administratës ndërkombëtare,  këtu kanë informata të
bollshme dhe deri në hollësi, lidhur me dukuritë që janë fatale për
ardhmërinë e Kosovës, siç janë korrupsioni,  dhe shpërdorimet nga më të
ndryshmet, që në secilin vend normal parandalohen, luftohen dhe ndëshkohen.
Sot në Kosovë,  shpërdorimi i parave publike dhe të taksapaguesve janë bërë
sekrete publike, si e drejtë e vetëkuptueshme  që gradualisht po e merr të
drejtën e qytetarisë në moralin publik dhe po vazhdon të bëhet gati si
dukuri normale, me pretendime për mbrojtje institucionale.

Karakteristikë e politikanëve të dështuar ose e politikanëve që gjenden para
dështimit është shurdhimi dhe verbërimi i qëllimshëm i dukurive devijante.
Tipari kryesor në figurën e tij prej fillimit mbetet pasiviteti thuajse i
plotë politik, dhe shpesh jep përshtypjen e një figure që jeton në botën e
mitologjisë, që nuk jeton më në botën e halleve, problemeve dhe sfidave me
të cilat përditë ndeshen qytetarët e Kosovës.

çfarë mospërfillje  vazhdojnë të tregoin liderë që vjedhin ardhmërinë e
këtij vendi dhe të gjeneratave që vijnë pas nesh, nuk është puna vetëm e një
personalitet politik. Mjafton të shikosh rreth vetes dhe të shohësh se në
këtë vend asnjë sferë e jetës së organizuar nuk funksionon as për së afërmi
sa duhet. Por, pasjë e kesajë dukurie eshtë krijimi i një mentaliteti pasiv
vetem për kerkim lemoshe!
Në vendet demokratike,  veprime imorale janë blerja e postit, korrupsioni,
hajnitë dhe shpërdorimet e parave publike, për qka ndershkohen duke u 
dënuar sipas ligjeve pozitive bile me rreptesi.  Në Kosovë, blerja e disa
posteve të ministrive nuk skandalizon askënd, bile edhe arsyetohet si
zotësi, aftësi, shkathtësi, pra konsiderohet si vlerë! Dhe në të njejtën
kohë, me po atë amoralitet, klasa institucionale heshtë dhe vetem heshtu
duke i amaortizuar  denoncimet
për keto kadegori të përditeshme devijuse. Populli i Kosovës, nuk ka idenë
se çfar po  bëhet pas perdes, dhe me keqardhje me bekimin e votës se tyre.

Sigurishtë,  se institucjoni i Presidentit ka përgjegjesin para një pjesë te
madhe te popullit të kosovës,  pra jo vetem të atyre që e votuan por dhe të
atyre që nuk i besuan dhe nuk e
kan pranuar si "President" të tyre,  për keto arsye:

1. Sepse, ka vazhduar ta perserit veten e tijë me një shperfillje të
interesave politike dhe nacionale, me plotë frymë  pacifiste që ende nuk dha
frytet e premtuara që 15 vite,

2. Sepse,  vazhdon mos të i pranoi vlerat e luftës qlirimtare të Kosovës,
edhe pas 6 vitesh,

3. Sepse, vazhdon. Që kontributin historik të UQK-së,  dhe  gjithë mertiat e
sajë  te ia dedikoi të  tjerve,

4. Sepse,  vazhdon me gafet e tija që i ka tejkaluar qdo limit te arsyeshem
etik, njerzor dhe politik,

5. Sepse,  vazhdon të jetë njeri i “priviligjuar” nga faktori relevant
ndekombetar,  duke u mbeshtetur ne strategjin e tijë për zhagitje të
proqeseve, dhe më tutje….


Ftesa puplike e Vatikanit, për pjesemarrje në diten e vorrimit të Papës ne
kete vit, që delegacjoni i kosovës të gjendet ne kuadër te delegacjonit
serbë, vertet ishte skandaloze, po hjeki maskat e gjithë asajë fushate
mashtruse se  Vatikani e perkrah kosovën dhe popullin e sajë!  Se presidenti
ka krijuar vetknaqesi se qdo gjë eshtë ne rregull sigurishtë rrethë tijë por
jo për kosovën, siq po vertetohet ditate ditës!

Shqetesimet nderkombëtare për gjendjen ekzistuse,  po i shprehin  shumë të
deleguar nga qendrat vendose ndekombetare, siq ishte rasti me z.Xhemi Shia i
cili konfirmon se status-kuo nuk i konvenon Kosovës dhe popullit të sajë,
dhe  situata e tanishme thot se nuk i konvenon as situatës së përgjithshme
rajonale! dhe fton subjektin politik dhe institucional që te jenë më dinamik
dhe aktiv në përshpejtimin e zgjidhjës së qeshtjës statusit për kosovën.

Eshtë e drejtë e individit,  të bën ndryshime pozitive,  ne te menduarit për
qeshtje te caktuara ne rrafshin politik, diplomatik, Institucional dhe mbi
te gjitha nacional! Shendrrimi i një politike pacifisto-nihiliste në një
politik guximi me një dinamizem pragmatik që ti pengoi nderhyrjet e disa
skenareve te jashtme për te lozur me qeshtjen e Kosovës deri ne pafundesi,
eshtë  e drejtë dhe obligim kushtetues i liderve institucional, natyrshme që
  tani e tutje të e perfaqesoi politiken reale  për krijimin e Shtetit të
kosovës.

Pysim, ku mbetet interesi politik dhe institucional për kete kadegori
njerzish, që din dhe mendoin vetem për veten e tyre!  Sa dhe si e perfaqeson
kosovën po shifet dhe vertetohet qdo ditë, dhe sa suksese kan arritur ne
kete perfaqesim!
Pra,  Presidenca udhehiqet nga një njeri që i  intereson vetem  ai të jetë i
pari pra të zgjidhet kryetar siq eshtë rasti i fundit  i  forumit politik, i
cili po e kthen Kosovën për 5 vite pas atehere kur nuk kishim institucjone
te zgjedhura me voten e qytetarve!
Keshtu vazhdohet të luhet me fatet e proqeseve politiko-diplomatike, dhe
fati i statusit politik për Kosovën po shtyhet gjithnjë me gjetjen apo
qpikjen e formave te reja kinse te veprimit politik.

Për keto vonasa-zhagitje për fatet e Kosovës tani nuk bien vetem nen
pergjegjesin e një njriu,  apo institucjoni,  por dhe  të disa lider tjerë
politik që kan filluar te krijojnë vetknaqesi duke ra nen ndikim të
skenareve te huaja dhe duke u bërë pengesë e realizimit të synimeve te
natyreshme dhe historike për Shtetin e Kosovës!

"Forumi joformal politik, i propozuar nga shefi i UNMIK-ut Soren Jesen
Petersen, nenkupton krijimin e një organizmi paralel karrshi institucioneve
të përkohshme vetëveqeverisëse të Kosovës të dala nga zgjedhjet e lira dhe
demokratike. Çfarëdo përmbajtjeje që do të ketë ky forumë (këshilldhënës apo
vendimmarrës) është rrënim i institucioneve demokratike, ose anashkalim i
tyre në kohën më vendimtare për të ardhmen e Kosovës. Nëse do të jetë ky
forum këshilldhënës, atëherë rezulton se institucionet e Kosovës nuk i
paskan këshilltarët e vet. Nëse ky forum do të jetë vendimmarrës, siç
pretendohet nga opozita, atëherë kjo do të thotë grushtshtet ndaj
institucioneve vendimmarrëse të Kosovës që është parlamenti, i cili më nuk e
ka autoritetin e vendimmarrjes sepse këtë po ia "grabit" forumi i propozuar.

Po, flitet se ky forum do të merret vetëm me disa çështje të rëndësishme për
Kosovën, siç janë decentralizimi, komisioni për negociata eventuale për
statusin politik të Kosovës etj. Por, shtrohet pyetja a nuk e paskan
autoritetin institucionet e Kosovës që të merren me këto çështje kapitale
dhe ku qëndruaka rëndësia e krijimit të tyre, meqë po krijohet "forumi" si
parlament paralel i këtij të tashmit.
Të gjitha subjektet politike, të cilat, siç po thuhet, do të përfshihen në
këtë forum, janë të përfaqësuara në parlament dhe aty e kanë vendin që t'i
shprehin qëndrimet e veta lidhur me çështjet për të cilat po formohet ky
forum.
Nga ana tjetër, me formimin e këtij forumi do të krijohet një përçarje edhe
më e madhe midis
subjekteve politike të përfaqësuara në parlament, sepse secili subjekt synon
që të ketë rolin kryesor në këtë forum, me të cilin në fakt po ndrydhet
vullneti i popullit i shprehur me votën e lirë në zgjedhjet e mëparshme dhe
këto të fundit, por shkohet dhe më tutje duke u gjetur dhe organizime tjera
të forumeve, grupeve apo komisjone dhe nenkomisjone e qka mund te
pasojnë….në te ardhmen e afert apo te larget ….dhe keshtu vazhdon lojra e
administratës nderkombetare me lideret tan politik dhe institucional sa për
fitim kohe për ata dhe humbje kohe për popullin e kosovës .

Sylë ARIFI, av. puplicist

BAROMETRI DIPLOMATIK
  Prof.Dr.Mehdi HYSENI
17 dhjetor 2005
  
     KOSOVA SHQIPTARE NUK ËSHTË  “MALL KONSUMI”
     I BURSËS SË ZEZË  RUSO-SERBO-SLLAVE!
              
  ·        Boris Tadiq: “Kosova nuk është në shitje”(Rossijskaja
Gazeta,16.11.2005).-Çfarë hipokrizie morale dhe politike e propagandës
antishqiptare e kryetarit aktual të Serbisë(!?)
  ·        Natyrisht se Kosova nuk  është, e as që do të jetë ndonjëherë në shitje
si plaçkë koloniale apo si “plaçkë kishtare-shtetërore multidemokratike” e
Serbisë, sepse  ajo ishte, është dhe për jetë të jetëve, do të jetë  shqiptare dhe
e Shqipërisë Etnike!
   Së pari, më vjen mirë që, së fundi, edhe kryetari i Serbisë gjenocidale, Boris 
Tadiq paska “evoluar pozitivisht” në pikëpamjet dhe  në    qëndrimet e tij
politike, duke kuptuar dhe, pasur  më se  të qartë se   Kosova shqiptare “nuk
është në shitje”, e unë do shtoja, duke nënvizuar me përgjegjësi të plotë, se
Kosova nuk është, as nuk mund të jetë në shitje, as nuk ka më asnjë gjasë reale,
që të rikolonizohet  ose  të rianeksohet  nga serbët gjenocidalë dhe nga Serbia
kolonialiste gjenocidale (pavarësisht nga premtimet e fshehta dhe të hapura të
mbështetjes së Rusisë),  sepse ajo me mijëra vjet ishte, është dhe do të jetë
pronë e paluejtshme  e shqiptarëve dhe e Shqipërisë Etnike. Këtë të vërtetë mbi
Kosovën, duhet ta marrin në konsideratë sa më parë të jetë e mundur si tadiqët
çentiko-nazifashistë serbomëdhenj, ashtu edhe kameleonët “e
moderuar-demokratë-kosmopolitë shqiptarë” (pavarësisht se cilit brez a gjeneratë
të kolaboracionizmit i përkasin ata; pavarësisht se në çfarë
 shkalle e kanë përkrahjen nga faktori i jashtëm evro-ndërkombëtar a ballkanik
serbo-sllav, si dhe pavarësisht se ku e kanë kryerë “mejtipin” ata), të cilët
Serbia së bashku me aleatët e saj proserbë ndërkombëtarë, është vënë në ofensivë të
gjetjes dhe të rekrutimit të tyre në “listën e përshtatshme” të demokracisë
hibride, me synim të fundit, që ata të jenë bartësit kryesorë të arritjes së
“kompromist politiko-juridik” serbo- shqiptar për statusin e ardhshëm të Kosovës.
Ndryshe, së shpejti do të përballën me fuqinë e argumentit dhe të drejtësisë, që
janë jo vetëm në anën e arsyeshme të së drejtës së vetëvendojes dhe të pavarësisë
së Kosovës, por edhe të procesit të ribashkimit të shqiptarëve dhe të trojeve të
tjera të Shqipërisë Etnike e  jo të mbrojtjes me çdo kusht të sovranitetit kolonial
serbomadh mbi Kosovën, përkatësisht të mosndryshimit të kufijve artificialë të
Serbisë kolonialiste. Së dyti, Boris Tadiqi, Vojislav Koshtunica, Vuk
Drashkoviqi…,etj., duhet të mbajnë parasysh
 faktin se shqiptarët e Kosovës-Shqipërisë Etnike njëherit  nuk e kanë ndërmendë  të
shesin asnjë pëllëmbë të Kosovës, as të trojeve të tjera etnike shqiptare, por janë
të përqëndruar dhe të  përgatitur maksimalisht që t’i “blejnë” të të gjitha ato
territore të Shqipërisë Etnike, të  cilat Serbia + Mali i Zi dhe Greqia i kanë
kolonizuar dhe aneksuar para 100 vjetësh me dhunë dhe me gjenocid që nga vitet
1878; 1912-1913 dhe, të cilat janë janë duke i terrozuar dhe sunduar edhe sot në sy
të Evropës së bashkuar demokratike dhe të Organizatës së Kombeve të Bashkuara(!)  

  (1)   Kosova, jo më “monedhë kusuri” e tregut kolonial  serbo-rus-malazez!
    Kosova nuk është produt konsumi serbomalazez, as rus për ta plasuar në ndonjë
treg serbo-rus sllav,  por është pronë  e paluejtshme natyrore dhe historike e
Shqipërisë  Etnike dhe e shqiptarëve. Prandaj, propagandimi i politikës dhe  i
diplomacisë tregtare  i kryetarit të Serbisë, Boris Tadiq se “Kosova nuk është
në shitje”(Rossijskaja Gazta,16.11.2005), është një manovër e shkretë e
metodologjisë tradicionale e “ekuilibrit  të përfitimit me rrezik” të
ortodoksizmit serbomadh në shërbim të zonës së influences sllave dhe pansllave
jo vetëm në Kosovë-hapësirat e Shqipërisë Etnike, por edhe në tërë Gadishullin
Ballkanik. Ringjalljen e kësaj ambicjeje tradicionale serbo-ruse në  disfavor të
interesit kombëtar dhe shtetëror shqiptar, si dhe të gjithë Ballkanit si
politika, ashtu edhe diplomacia e Shqipërisë( Shqipëria demokratike e Alfred
Moisiut dhe e Sali Berishës është e detyruar të pronocohet zyrtarisht para
botës, duke i kundërshtuar dhe, duke i përgënjeshtruar  shkencërisht,
 politikisht, diplomatikisht  dhe përmes propagandas kujdestare-ditore tezat
falisifikatore dhe kolonialiste 100-vjeçare  të qeveritarëve serbomëdhenj dhe të
Kishës Ortodokse Serbe,  se Kosova është pronë e ligjshme dhe e paluejtshme e
Shqipërisë Etnike e jo e Serbisë kolonialiste dhe gjenocidale) dhe e Shteteve të
Bashkuara, duhet ta neutralizojnë dhe eliminojnë që në zhvillimin e negociatave të
ardhshme ndërkombëtare, duke i njohur pavarësinë e plotë Kosovës në përputhje me të
drejtën historike të shqiptarëve mbi Kosovën, si dhe me standardet e vlefshme të së
drejtës ndërkombëtare. Ndryshe, ekziston rreziku absolut, që negociatat e ardhshme
serbo – shqiptare, të bëhen qëllim në vetëvete, duke kaluar në anën e palës
serbo-ruse, si palë më e vendosur dhe më e përgatitur për t’i prishur bisedimet në
favorin e  interesave  të strategjisë së tyre kolonialiste dhe hegjemoniste në
Ballkan.
  (1)   Vetëm njohja e pavarësisë së Kosovës mund t’ia hapë dyert Serbisë për të
hyrë në Bashkimin Evropian(BE) dhe në NATO!
  Mirëpo, shikuar realisht, një parashikim të këtillë racional, që në një të ardhme
të afërt Serbia të aderonte në mekanizmat dhe strukturën e BE-së dhe të NATO-s,
ndër të tjera, e përgënjeshtron sheshit edhe ky konkluzion antishqiptar,
antidemokratik dhe antievropian i kryetarit, Boris  Tadiq, duke nënvizuar në
mënyrë të prerë se as Serbia, e as  ai “nuk do ta nënshkruajë kurrë njohjen e
pavarësisë së Kosovës, sepse Kosova është pjesë e Serbisë dhe e Malit të Zi. Unë
si njeri,dhe si kryetar i Serbisë kurrë nuk do ta nënshkruaj me dorën time
pavarësinë e Kosovës.”(Vecernje Novosti,15.02.2005). Po në këtë frymë Boris Tadiq,
është shprehur edhe në intervistën e tij dhënë “Rossijskaja Gazeta” se “Serbia nuk
është e gatshme të pajtohet me pavarësinë e Kosovës në këmbim të përshpejtimit të
hyrjes së saj në Bashkimin Evropian, sepse Kosova nuk është për shitje. Është  e
pamundur të mendohet që, cilido qoftë shtet demokratik të hyjë në BE nën kushte të
këtilla.”(Rossijskaja Gazeta
 16.11.2005).
  Pa marrë parasysh kuentisencën e përmbajtjes së “dëshirave të këtilla”  të
kryetarit, Boris Tadiq dhe të Serbisë së tij “demokratike”, që janë në fokus të
mohimit të pavarësisë së Kosovës, Serbia nuk ka kurrfarë të drejte morale, as
ligjore, që sikruse shtetet e tjera të pranohet si anëtar i barabartë në Bashkimin
Evropian, sepse është nën hipotekën e rëndë të sistemit të saj kolonial mbi
Kosovën, Preshevën, Bujanocin, Medvegjën, Bllacën...,etj. Kështu që, sipas së
drejtës ndërkombëtare dhe Kartës së OKB-së, Serbia, as Mali i Zi nuk kanë kurrfarë
të drejte, që të jenë anëtarë të ligjshëm të BE-së sikurse shtetet e tjera
demokratike, sepse “bagazhi” i tyre kolonialist mbi trojet etnike shqiptare,
është krim ndërkombëtar. Në këtë rast, as BE-ja, as  NATO-ja, nuk duhet t’i bëjnë
kurrfarë koncesioni favorizues Unionit të Serbisë dhe Malit të Zi, ashtu siç ka
vepruar në mënyrë antidemokratike dhe antiligjore (në kundërshtim flagrant me
dispozitat e Kartës së OKB-së dhe me normat e së
 drejtës ndërkombëtare) Këshilli i Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, duke e
rikthyer atë në gjirin e saj, pa asnjë kusht, edhe pse RFJ-ja e Slobodan
Milosheviqit, përkatësisht Unioni i SMZ-së, ka kryerë tre gjenocide kundër
Kroacisë, Bonjës e Hercegovinës dhe Kosovës (1990-1999).
  Pra, ndryshe  nga shumica e vendeve të tjera të Evropës Lindore të ish-kampit
socialist të BRSS-së, të cilat relativisht leht kanë hyrë në Bashkimin Evropian,
Serbia, së pari, është e detyruar  që të zgjidhë problemin e Kosovës si një nga
kushtet fundamentale për t’iu qasur  anëtarësimit në BE. Pa zgjidhjen e problemit
kolonial të Kosovës, aderimi i Serbisë në BE, jo vetëm se është një rrugë e gjatë
për të, por do të jetë  vetëm një ëndërr e parealizueshme ngase as ekonomikisht
nuk i plotëson asnjë nga kushtet e parapara të Paltformës strategjike
ekonomiko-integruese. Krahas problemit kolonial të Kosovës,  ekonomikisht, Serbia
është një nga vendet më të varrura nga ndihma financiare e Fondit Monetar
Ndërkombëtar (IMF).  Këtë gjendje katastrofike të ngecjes së ekonomisë serbe, e ka
pasqyruar në raportin e tij edhe Komisioni Ndërkombëtar për Ballkanin (drejtuar
nga premieri italian, Gjuliano Amato), ku thuhet se Serbia së bashku me tërë
rajonin e Ballkanit Perëndimor  është buzë
 dështimit të përpjekjeve të tyre për arritjen e ndonjë suksesi të parashikuar në
planin e zhvillimit dhe të transformimit ekonomik  sipas parametrave të kërkuar të
BE-së. Si rrjedhim, pavarësisht se qarqet serbe deklarativisht, (pa kurrfarë
mbulese, “janë të gatshëm për të hyrë në BE”) me projektet e tyre
diskriminuese-gjenocidale kundër pavarësisë së Kosovës, si dhe pa zgjidhjen e
problemeve të tjera të “nxehta” ndërkufitare me Kroacinë, me Hungarinë, me
Bullgarinë, me Bosnjën e Hercegovinën dhe me Shqipërinë, Serbia nuk ka kurrfarë
gjase për të hyrë në BE, sepse kjo organizatë politiko-ekonomike e ushtarake
integruese  rajonale nuk është sikurse struktura e Organizatës së Kombeve të
Bashkuara në të cilën Serbia dhe Mali i Zi janë rikthyer pa kurrfarë të drejte
ligjore, në kundërshtim me të gjitha rregullat dhe normat e së drejtës
ndërkombëtare dhe të sistemit pozitiv juridik  ndërkombëtar.
  Strategjia gjeopolitike  e Rusisë në funksion të ortodoksizimit serbomadh  në Ballkan\
  Vështruar në aspektin afatgjat të strategjisë serbo-ruse, e cila ka për qëllim jo
vetëm gllabërimin e Kosovës-Shqipërisë Etnike, të Ballkanit, por para së gjithash
edhe destabilizimin e Bashkimit Evropian(BE), si dhe të “përzënies” së Amerikës
nga nga Ballkani, politika e jashtme dhe diplomacia shqiptare në bashkëpunim  me
Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe me aleatët e saj lojalë veropianë, duhet ta
ndërtojnë një strategji të njësuar antiserbo-ruse, e cila do të ndihmonte, që të
vlerësohej drejt dhe në kohë  rreziku i amtisë serbo-ruse totalitare, e cila si
dikur edhe sot, është duke u shtresëzuar nëpër të gjitha poret e Ballkanit në emër
dhe për hirë të ruajtjes dhe të “mbijetuarit” e mitologjemave kishtare-shtetërore
serbe në tokat e Shqipërisë Etnike(!) Këtë strategji tradicionale afatgjatë të
Rusisë, e cila është në shërbim të “ringjalljes” së ortodoksizmit serb në dëm të
çlirimit dhe të pavarësimit të Kosovës, si dhe të territoreve të tjera etnike
shqiptare, e provon edhe
 kjo deklaratë zyrtare e kryetarit aktual të Serbisë, Boris Tadiq, me rastin e
vizitës zyrtare të tij Moskës (më 13,14,15 nëntor 2005): “ Nëse shqiptarëve iu
njihet  e drejta e pavarësisë Ballkanin e  rrezikon dezintegrimi...Rusia është një
nga shtyllat kryesore të politikës së jashtme të Serbisë, madje edhe sot kur Serbia
dëshiron të bëhet anëtar i BE-së” (Tanjug, 15.11.2005). Ja, pra, edhe diplomacia
serbe e Boris Tadiqit nuk e fsheh fare synimin e strategjisë së saj proruse,
pavarësisht  sesi  kjo “tingëllon” në veshët e BE-së, të Amerikës dhe të NATO-s.
Këtë e ka dëshmuar edhe  retrospektiva e deritashme historikje e marrëdhënieve dhe
e  interesave komplementare ndërmjet Rusisë dhe Serbisë, e cila, edhe është krijuar
si e tillë në saje të ndihmës dhe të luftërave të drejtpërdrejta të Rusisë,
përkatësisht të ish-Bashkimit Sovjetik. Pikërisht, pse në vazhdimësinë historike
Rusia ka qenë mbështetësi kryesor i interesave shtetërore,kombëtare dhe  religjioze
ortodokse serbe, edfhe
 ish-kryetari(krimineli) i Serbisë=RFJ-së, Slobodan Milosheviq (nxitur dhe i
ndihmuar dirket dhe indirekt me Kishën Ortodokse Serbe dhe me Akademinë e Shkencave
dhe të Arteve të Serbisë, si dhe nga i gjithë populli  paranoid serbomadh) zhvilloi
tre agresione kundër kroatëve, myslimanëve boshnjakë dhe shqiptarëve, duke
llogaritur në afat të gjatë, se do të jetë i ndihmuar nga “Majka Rusia”. Në një
mënyrë, politika gjenocidale dhe militariste e Serbisë së Slobodan Milosheviqit ka
qenë e ndihmuar nga Rusia e Borsi Jelcinit (në livrimin e kontingjenteve të
armatimeve dhe në njerëz-ushtarakë), e cila ka bllokuar edhe rekomandimet e KS të
Kombeve të Bashkuara për Kosovën. Për ruajtjen e konstantës historike ruso-serbe,
me iniciativën e Slobodan Milosheviqit, Parlamenti Serb më 12 prill, 1999, me
shumicë dërrmruese votash  pat  miratuar rezolutën e bashkimit të Jugoslavisë
(Serbia+Mali i Zi) në Federatën Ruso-Bjelloruse, me ç’rast ministri i Punëve të
Jashtme të Rusisë, Igor Ivanov, e pat
 vlerësuar si tejet pozitive për zhvillimin e mëtejmë të marrëdhënieve ruso-serbe.
Mirëpo, një projekt të tillë  të krijimit të një federate të madhe
ruso-bjelloruse-serbe, me sukses të plotë e pat goditur ndërhyrja ushtarake e
NATO-s kundër Serbisë, për shkak të kryerjes së gjenocidit të përgjakshëm në
Kosovë. Se sa ishte me “interes jetik” për serbomëdhenjtë dhe Serbinë gjenocidale
bashkimi i Serbisë në kuadrin e Federatës Ruso-Bjelloruse, krahas S. Milosheviqit,
qe deklaruar, edhe  kryeçetniku fashist, Vojislav Sheshel (i cili, tani së bashku
me ish-kryetarin e tij, S.Milosheviq  gjenden në bugrun ndërkombëtar të Shevingenit
të Holandës), duke nënvizuar se: “kirjimi i Federatës Ruso-Bjelloruse-Serbe është i
domosdoshëm në mos sot, në të ardhmen e afërt, sepse është e domosdoshme që popujt
sllavë të bashkohen për ta mposhtur Bashkimin Evropian, (i cili sipas konceptit të
fashisitit çetnik serbomadh, Vojislav Sheshel), është muri mbrojtës i Amerikës.”
Edhe nga konstatim
 nacionalshovinist anticivilizues evroperëndimor i Vojsilav Sheshelit, del qartë se
si në Evropën L:indore (Rusia dhe Serbia) kanë të ndërtuar strategjinë e përhershme
gjeopolitike. Këtë e provon edhe forcimi dhe sforcimi i radikalizimit
çetniko-fashist serb, si dhe rikthimi i partizanëve të “denjë”  të politikës
gjenocidale të Slobodan Milosheviqit në pozitat dhe në funksionet kyç të pushtetit
shtetëror serb edhe gjatë vitit 2005, strategji kjo, e cila sheshit  flet dhe
paralajmëron se në asnjë formë nuk ka vdekur konstanta e gjeopolitikës hegjemoniste
serbo-ruse-sllave jo vetëm në Ballkan, por edhe në Evropë e më gjerë.
  Në fund, duhet të kosntatojmë se,  për t’iu shmangur me sukses strategjisë së
këtillë ruso-serbe, e cila njësoj është e rrezikshme si për interesat vitale të
Shqipërisë Etnike, të Bashkimit Evropian, ashtu edhe për interesat afatgjata
strategjike të Amerikës, së pari, SHBA-ja, BE-ja dhe NATO-ja, duhet të njohin
cilësinë e subjektivitetit juridik ndërkombëtar të Kosovës, sepse ky do të jetë
“grushti” më i fortë që do t’ia thyejë kurrizin “Aleancës së Shenjtë”  Ruso-Serbe
si në kuptimin e ngushtë në Ballkan, ashtu edhe në kuptimin e gjerë në Evropë.
  Vetëm strategjia gjeopolitike amerikane- evroperëndimore (BE dhe NATO), e fokusuar
në mbrojtjen e së drejtës historike dhe ligjore të shqiptarëve mbi Kosovën, si dhe
mbi trojet e tjera të Shqipërisë Etnike (që është kusht i domosdoshëm dhe i
ngutshëm për shkolonizimin e  Shqipërisë Etnike, sepse pa zgjidhjen e problemit
kolonial shqiptar, Ballkani do të jetë zonë e përherhshme sizmike për
qëndrueshmërinë, për  paqen dhe për  sigurinë  e tij edhe në shekullin XXI), do të
jetë një nga barrierat kryesore, që do t’i paralizojë përgjithmonë “pazarllëqet
tradicioanle” të  integrales së sferës së interesit rus-serb-sllav në Ballkan.
  Duke qenë se, boshti ruso-serb-sllav në afat të gjatë po synon, jo vetëm që të
“pezullojë”  përfundimisht  sistemin njëpolar ndërkombëtar (me Amerikën në krye),
por njëherit është edhe kundër krijimit të Bashkimit Evropian si “superfuqi
evropiane”, për shkak të faktit se Bashkimi Evropian përherë do të jetë më afër me
Uashingtonin sesa me Moskën dhe me Beogradin, atëherë edhe Amerika me partnerët e
saj  evroperëndimorë, duhet patjetër, që të gjejë “formulën”  përkatëse për
neutralizimin e përgjithmonshëm të Rusisë dhe të  “bishtave” të saj serbo-sllavë
nga zona e interesit amerikan dhe ervo-perëndimor në Ballkan. Ndryshe, brenda një
kohe shumë të shkurtër (po qe se statusi i Kosovës  mbetet në çfarëdo forme
varësie nën vazalitetin e Serbisë kolonialiste), Rusia e mbështetur edhe nga Kina,
do t’ia arrijë që të zhbalancojë “ekuilbrin” e sistemit  njëpolar me titullarin e
i tij në krye, SHBA-në, duke tentuar (fshehurazi dhe haptazi), që atë ta
zëvendësojë me sistemin multipolar
 botëror, ku gjithësesi fjalën dhe ndikmimin kryesor do ta ketë blloku pansllavist
me në krye Rusinë, e ndihmuar dhe e favorizuar edhe nga Kina dhe partnerët e saj
evro-aziatikë ndërkombëtarë.

BAROMTERI DIPLOMATIK
  Prof.Dr. Mehdi HYSENI
13 dhjetor 2005
  
       KUSH TË “PUTHET” ME SERBINË GJENOCIDALE,  ROBËRINË E KA TË PËRJETSHME!
  ·             "Diplomacy is the art of saying 'nice doggie' until you can find a
rock.' Will Rogers" (James Der Derian, Antidiplomacy)
  
  ·              Ndoshta, së fundi, edhe Bajram Kosumi(kryeministër i qeverisë së
Kosovës), e paskësha kuptuar drejt këtë  “sintagmë përkufizuese” të nocionit të
diplomacisë  së Uill Roxhersit, në mënyrë që nesër, pas atij “duarshtrëngimi” me
Boris Tadiqin, të përfitojë në kohë për konkretizimin e objektivit të tij
diplomatik në favor të pavarësimit të Kosovës, për t’i paralizuar totalisht
ambiciet pushtuese të “arkitektëve”  dhe të eksponentëve të vjetër dhe të rinj të
diplomacisë kolonialiste serbomadhe, të cilët këtu e 100 vjet më parë kursesi të
heqin dorë nga antidiplomacia “e duarshtrëngimit” me politikanët dhe me diplomatët
 “e moderuar” shqiptarë, të cilët dikur dhe sot janë një nga pengesa kryesore e
lundërimit të anijes së pavarësisë së Kosovës, përkatësisht  të Shqipërisë Etnike.

  ·              Pavarësisht nga demagogjia dhe “pedagogjia e paqes” kosmopolitiste
dhe pluraliste e rivendikimeve të shoqërisë konsumatore (të hapur), kush të puthet
dhe të përqafohet me  serbët “demokratë”, robërinë e ka të përjetshme!
  
  
  Në politikën shqiptare, pothuaj se po “standardizohet” një ves i keq-nxitimi i
parakohshëm i pikëpjekjes me të keqën tradicionale serbosllave. Shfaqja e këtij
fenomeni paradoksal ka për pasojë mosnjohjen e historisë së marrëdhënieve të
deritashme serbe – shqiptare dhe të “teknikave negociuese diplomatike” të
diplomacisë  komplemetare serbo-evropiane kolonialiste dhe neokolonialiste.
  
  Cilat janë  shkaqet dhe arsyet, që disa funksionarë të “elitës politike” shqiptare
të Kosovës  janë vënë në garë se kush, do të jetë i pari, që t’i “shtrëngojë
duart” me kryetarin ose me kryeministrin e Serbisë (Boris Tadiq dhe Vojislav
Koshtunica), para se të fillojnë bisedimet në shkallë ndërkombëtare për zgjidhjen
e statusit të Kosovës? – Përgjigjja:  (1) Frika e pakontrolluar nga diktati i
“mentorëve” të tyre ndërkombëtarë, (2) Interesat e ngushta personale, grupore dhe
partiake; (3) “Promovimi deklarativ zyrtar” para masmediave dhe fotoreporterëve të
 huaj. Këto janë ndër pengesat kryesore, të cilat, jo vetëm në Kosovë, por efhe më
gjerë, përbëjnë negativën e kursit të politikës dhe të diplomacisë shqiptare në
relacionet ballkanike dhe evro-ndërkombëtare.
  
  Sesa këta tre faktorë (të “pahetueshëm”) po ndikojnë negativisht në formimin e
objektivave dhe të interesave prioritare strategjike të politikanëve dhe të
diplomatëve  shqiptarë, kur është fjala për prezantimin dhe mbrojtjen e interesit
kombëtar karshi politikave armiqësore kolonialiste serbo-sllave në Ballkan, si dhe
në sfondin e  marrëdhënive politike ndërkombëtare. Këtë fenomenologji
antidiplomatike të politikanëve shqiptarë e  provon edhe kjo deklaratë (me
përmbajtje negative historike, poltike, diplomatike  e kombëtare) e kryeministrit
të qeverisë së Kosovës, Bajram Kosumi, i cili para ca muajsh pat deklaruar se:
“nuk mund të mendohet krijimi i shtetit të Kosovës në armiqësi me
Serbinë”(Balkanweb,2005). Analizuar thellësisht, gjithanshmërisht dhe  realisht,
mesazhi i kësaj deklarate, pasqyron  me vërtetësi edhe  gjendjen ezkistuese të
“kastave të reja poltike” aktuale si në Kosovë, ashtu edhe në hapësirat e tjera të
Shqipërisë Etnike, se nuk ka politikanë, as diplomatë, që
 karakterizohen nga vizioni, karizma dhe pragmatizmi i tyre, kur është fjala për
zgjidhjen e problemeve akute të shoqërisë shqiptare në Ballkan.
  
   Duhet të nënvizojmë se, deklarat  e mëpastajme të kryeministrit B.Kosumi,
pozitive për pavarësinë e Kosovës, në sy të diplomacisë ndërkombëtare, nuk kanë
kurrfarë peshe politike as diplomatike, sepse bien ndesh me interesat e tyre
strategjike afatgjata, që kanë për qëllim edhe mbështetjen latente të interesave
serbe dhe proserbe në llogari të pavarësisë së Kosovës. Prandaj, duke mbajtur
parasyh një rrezik të këtillë tash për tash të pashmangshëm, sepse  diplomacia e
BE-së,e Grupit të Kontaktit, ashtu edhe UNMIK-ut, me këmbëngulje po kërkojnë që
në kuadrin e Platformës ndërkombëtare  për zhvillimin e bisedimeve serbe –
shqiptare për statusin e Kosovës, të futet edhe “procesi i decentralizimit” të
Kosovës, as kyreministri B.Kosumi, as ministrat e  tjerë të qeverisë së Kosovës
(lokalë a rajonalë; vertikale a horizontale) nuk kanë asnjë arsye pse të marrin
“yrysh” të “përqafohen” me  homologët e tyre serbomëdhenj, pavarësisht se ku iu
jepet shansi të takohen në ndonjë “ceremoni rasti”
 te Toni Bleri, te Zhak Shiraku (në Evropë) apo te Xhorxh W.Bushi (në Amerikë) etj.,
përderisa qarqet zyrtare të Beogradit, të mos heqin dorë nga vazhdimësia e
politikës gjenocidale  dhe pushtuese e Serbisë së Slobodan Milosheviqit ndaj
Kosovës dhe  shqiptarëve.
  
  “Përqafimi-duarshtrëngimi” i parakohshëm i kryeministrave a ministrave shqiptarë
të Kosovës-Shqipërisë me  përfaqësuesit e lartë të politikës dhe të diplomacisë
serbe të Beogradit, është një sinjal tejet negativ dhe ndjellakeq për parashikimin
e pavarësisë së Kosovës, sepse në një mënyrë paralajmëron “disponimin” e politikës
shqiptare, se pa “pëlqimin e Beogradit”  nuk mund të zgjidhet statusi përfundimtar
i Kosovës, ashtu siç ka konkluduar paraprakisht në mënyrë antidiplomatike” (para
se të përqafohej me Boris Tadiqin në Londër) kryeministri B.Kosumi se “ “nuk mund
të mendohet krijimi i shtetit të Kosovës në armiqësi me Serbinë”(!?) Pikërisht, në
këtë frymë, duhet të kuptohet dhe të trajtohet edhe “duarshtrëngimi” i B.Kosumit
me kryetarin e Serbisë, Boris Tadiq në një takim rasti me Toni Blerin në Londër,
më 9.12.2005”(Balkanweb,10.12.2005).
  
  . “Shumë mirë”(!) Në aspektin diplomatik, duarshtrëngimi kosumi – tadiq, do të
thotë një plus për “diplomacinë joprotokollare”. Mirëpo, në aspektin e realizimit
të interersit kombëtar, do të thotë  një minus për kryeministrin B.Kosumi, sepse
ende nuk janë krijuar parakushtet themelore për t’u “shtrënguar duart” me
përfaqësuesit e politikës zyrtare serbe, edhe pse paraprakisht disa ministra
“tekinkë-ekspertë” shqiptarë (hazira, bilalla e haruqina etj.) të qeverisjes
lokale të Prishtinës janë takuar në Beograd, në Prishtinë e në Austri me homologët
e tyre serbë, të cilët s’ ka dyshim se ia paskanë “hedhur themelet”  hapjes së
“tunelit të ri “Beograd – Mitrovicë”(?!)
  
  Pra, shikuar diplomatikisht “pikëpjekjet” dhe “duarshtrëngimet”  e politikanëve
zyrtarët të Kosovës me homologët e tyre serbë të Serbisë, përkatësisht të Unionit
të SMZ-së, nuk mund të kualifikoheshin si ndonjë “akt tragjik”, por shikuar në
prizmin e interesit  afatgjatë kombëtar të Kosovës dhe të shqiptarëve, janë
“pjellë e parakohshme”, që paralajmërojnë  poteza të gabueshëm dhe të
papërmirësueshëm për ardhmërinë e Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike.
  
  Fundja, të gjithë shqiptarët janë në dijeni se vitin e ardhshëm në “tryezën e
gjelbër” diplomatike ndërkombëtare të dialoghut serbo – shqiptar, do të vijë në
shprehje “akti i duarshtrëngimit-përqafimit” të palës shqiptare me atë të palës
serbe, si rrjedhim i ushtrimit të trysnisë dhe të diktat të faktorit
evro-ndërkombëtar. Prandaj, tani, as kryeministri B.Kosumi, as  kryeministri
S.Berisdha e as ministrat e nënministrat e tyre nuk kanë përse të marrin “yrysh”
si “pula pa krye”, që  pa zbardhur agimi për pavarësinë e Kosovës, të “merren
ngrykë” me homologët e tyre çetnikë serbomëdhenj (BorisTadiqi, Vojislav Koshtunca,
Vuk Drashkoviq, Sandra Iviq-Rashkoviq, Pavle, Artemje, Oliver Ivanoviq, të cilin
“Time” i 28.11.2005, e ka vlerësuar si një nga “politikanët më të moderuar serbë
në Kosovë...etj.”!!!), sepse ekziston rreziku potencial, që  epilogu i konfrencës
së ardhshme për statusin e Kosovës,  të jetë aq i dhembshëm, aq diskutabil dhe aq
i papranueshëm për pavarësinë e Kosovës,
 saqë “duarshtrënguesit” dhe “përqafuesit”  e palës, përkatësisht politikës
shqiptare,  “do ta humbasin rrugën në oborrin e huaj”, sepse as Boris Tadiqi,
Vojislav Koshtunica, as Vuk Drashkoviqi e as “moderatori” çetnik shovinist
serbomadh, Oliver Ivanoviq, në fund, do të refuzojnë, që të “merren ngrykë” dhe t’i
“shtrëngojnë duart” me palën shqiptare, sepse,  prapë, si dikur në historinë  e
derisotme, do t’i konsiderojnë si “palë kapitulluese” disfatiste, pavarësisht nga
“duarshtrëngimet” dhe “përqaffimet” e tyre të parakohshme,  të sinqerta, por naive
dhe të pajusitifikueshme  për mbrojtjen e interersit të përgjithshëm nacional dhe
shtetëror shqiptar.
  Pavarësisht nga intensiteti dhe ngrohtësia e sinqertë e “aktit duarshtrëngues”  të
politikës dhe të diplomacisë shqiptare ndaj partnerëve të tyre “negociues”
serbomëdhnej dhe mbështetësve të tyre (të dikushëm dhe të sotshëm) lidhur me fatin
e Kosovës,  shqiptarët e Kosovës, as të Shqipërisë nuk duhet të pranojnë asnjë
“variant politiko-juridik” për Kosovën, përveç pavarësisë së saj të plotë, ashtu
si është përcaktuar populli me referendum, me kushtetutë dhe me luftën e zhvilluar
çlirimatre kombëtare antikoloniale të UÇK-së-TMK-së, të ndihmuar moralisht,
politikisht, diplomatikisht dhe ushtarakisht nga Amerika dhe NATO-ja(24.03.1999).
  
  Sipas parashikimeve të deritashme, delegacionin e palës shqiptare  në bisedimet e
ardhshme për Kosovën, e presin dy versione më iracionale dhe të papranueshme për
pavarësinë e Kosovës: (1) Ndarja e Kosovës sipas “drfateve ndërkombëtare” të
Serbisë dhe të Kishës ortodokse Serbe. Këtë  opcion, tanimë qe 6 vjet e ilustron
rasti i ndarjes së Mitrovicës Veriore nga jurisdiksioni administrativ i UNMIK-ut,
si dhe procesi i decentralizimit-copëtimit territorial të Kosovës dhe (2) Mbetja e
Kosovës nën vazalitetin ndërkombëtar të Bashkimit Evropian (EUROMIK si substitut i
UNMIK-ut) , që njëkohësisht nënkupton njohjen e statusit të ndonjë autonomie të
kushtëzuar të Kosovës në kuadrin e sovranitetit kolonial të Unionit të SMZ-së apo
vetëm të Serbisë, po qe se Mali i Zi  do të pavarësohej nga Serbia.

BAROMETRI DIPLOMATIK
  Prof.Dr.Mehdi HYSENI
08 dhjetor 2005
  
  KOHERENCA E FALLSITETIT HISTORIKO-POLITIK DHE  JURIDIK E SERBISË MBI
KOSOVËN-SHQIPËRINË ETNIKE
  
  * Turqia Osmane ishte djepi i civilizimit serb në Ballkan!
  *  Ndërsa për shqiptarët ishte varri i identitetit  të tyre!
  
  Shkenca e mirëfilltë  objektive  e historisë politike ndërkombëtare ka provuar se
gjatë periudhës së sundimit  të Turqisë Osmane, vetëm serbët ( aspahurunë, fis
barbar, i dyndyrë  nga Azia janë civilizuar në Ballkan, duke falënderuar sundimit
osman) kanë gëzuar statusin më të privilegjuar të robit në Ballkan. Ndërkaq,
shqiptarët indigjenë në tokat e tyre stërgjyshore, nuk kanë gëzuar asnjë liri dhe
të drejtë elementare, që i kishin serbët barbarë dhe primitivë, të ngulitur në
tokën shqiptare të vilajeteve të Shqipërisë Etnike nën sundimin osman, por kanë
qenë të diskriminuar dhe të asimiluar deri në maksimum.  Kjo asimetri e pozitës së
serbëve dhe të shqiptarëve  në sistemin e sundimit të Perandorisë osmane në thelb
përgënjeshtron mbi çdo bazë tezat dhe konceptet  e  deritashme nacionalshoviniste
dhe kishtare të koherenës konvencionale  të historisë, të politikës, të
diplomacisë dhe të propagandës së aliazhuar kishtare-shtetërore serbomadhe, se
“serbët kanë qenë një nga popujt më të viktimizuar në Ballkan nga sundimi i Perandorisë Osmane”. Kjo është një e pavërtetë e madhe, por në shekuj e kapitalizuar në dobi të shkencës së historisë,
të politikës dhe të propagandës shtetërore kishtare të Serbisë. Përkundrazi,
historia objektive ndërkombëtare flet ndryshe, se  robërit serbë kanë qenë  më të
favorizuarit nga ana e Turqisë Osmane. Këtë e provon edhe argumenti aksiomatik
shkencor se serbët janë civilizuar  nën sundimin  e periudhës osmane, por në tokën
e huaj shqiptare. Prandaj, Serbia as serbët nuk kanë asnjë të drejtë morale,
njerëzore, ligjore as shkencore që Turqinë Osmane ta quajnë “ burgu më i madh për
serbët në Ballkan”, sepse ajo për ta nuk ishte kurrfarë “burgu famëkeq, as i zi”,
ashtu siç e kanë stigmatizuar me shekuj kuazishkenca historike dhe politika
propagandistike kishtare dhe shtetërore e Serbisë së Madhe dhe e
nacionalshovinistëve serbomëdhenj, sepse gjatë sundimit osman serbët  kanë arritur
që ta ruajnë identitetin dhe gjuhën e tyre.
 Ndërkaq, me shqiptarët ka ndodhur e kundërta mbase ata nuk ishin “foshnjë e
privilegjuar” sikurse serbët barbarë në truallin shqiptar, por ishin “halë në sy” e
Turqisë Osmane ngase luftonin për t’i çliruar dhe rikthyer territoret e tyre, që
kishin rënë pre nën sundimin e saj të egër antishqiptar. Për këtë të vërtetë të
pamohuar mbi statusin e robit të shqiptarëve të diskriminuar dhe të shfarsur nga
sistemi 500-vjeçar i Perandorisë Osmane, në mënyrën më objektive dhe më të qartë
flet shkenca e historisë, e politikës dhe e diplomacisë shqiptare. Prandaj, në këtë
kontekst nuk mund të tërhiqet, as nuk mund të pranohet kurrfarë paralelizimi
historik, politiko-juridik, as faktik, ashtu siç gënjen dhe falsifikon me
paturpësi, dhe pa kurrfarë argumenti të vlefshëm kuazishkenca  dhe politika
propagandistike kishtare serbomadhe se në “vijimësinë historike  shqiptarët kanë
qenë të mbështetur nga Turqia Osmane, si dhe më pas nga Turqia sekulariste, për
shkak  të komponentës fetare islame”. Kjo tezë falsifikuese 100-vjeçare serbomadhe, sa është  e paqëndureshme, është edhe absurde dhe iracionale, sepse po të kishte qenë ashtu mbi 50%  të  tokave indigjene të Shqipërisë Etnike, pikërisht nuk do t’iu kishin falur Serbisë, Malit të Zi dhe
Greqisë, por  do t’iu liheshin titullarëve të tyre legjitimë-shqiptarëve dhe
Shqipërisë Etnike. Kjo e vërtetë e hidhur shqiptare nuk është e diskutueshme, por e
diskutueshme është si për historinë, si për politikën, ashtu edhe për drejtësinë,
se si ka qenë e mundur, që barbarët serbë-robër në tokat shqiptare gjatë
Perandorisë Osmane, të fitojnë statusin e “ robit të privilegjuar” në karahasim me
shqiptarët autoktonë, për shkak të këtyre dy fakte kryesore: (1) kur dihet se
robërit serbë ishin barbarë, nomadë, të vendosur në tokat e shqiptarëve dhe të
Shqipërisë Etnike dhe, (2) kur dihet se feja ortodokse serbe nuk  kishte dhe, nuk
ka asgjë të përbashkët me fenë islame, as me konvencionalen e kulturës turke dikur
dhe sot? – Përgjigja është e thjeshtë, Kisdhën Ortodokse serbe dhe shtetin barbar gjenocidal serb, të vendosur në zemrën e tokave të Shqipërisë Etnike (dikur) me Stambollën Osmane i ka lidhur
interesi i përbashkët  (antifetar, antinjerëzor, antiligjor, antishqiptar) i
hegjemonizimit dhe i imperializimit serbosllav-turk mbi shqiptarët dhe Shqipërinë
Etnike në Ballkan. Fsatkeqësisht këtë gjendje  de facto dhe de jure e dëshmon edhe
statusi kolonial i sotëm i shqiptarëve nën sovranitetin kolonial serbo-malazez-grek
dhe maqedon. Mirëpo, historikisht, ky fatalitet i shkaktuar mbi shqiptarët dhe
Shqipërinë Etnike, si shkak dhe pasojë e sundimit të Turqisë Osmane, e cila që në
Kongresin e Berlinit (1878) dhe mëpastaj në Konferencën e Ambasadorëve të Londrës
(1912-1913), ua bëri “teslim” territoret shqiptare Serbisë, Malit të Zi dhe
Greqisë, kurse sot, Turqia sekulariste e Kemal Ataturkut, i ka futur “veshët në
lesh” hesht para kësaj tragjedie shqiptare në Ballkan, edhe pse  serbomëdhnejt dhe
Serbia gjenocidale e  kritikojnë  dhe e anatemojnë njësoj sikurse Turqinë  Osmane për shkak të
komponentes konvencionale të  “favorizimit të shqiptarëve në dëm të interesave
serbosllave në Ballkan”(!) – Një “heshtje” e tillë e politikës dhe e diplomacisë në
favor të ruajtjes  së miqësisë së deritashme tradicionale me Serbinë, nuk është në
interes të shkolonizimit të  shqiptarëve, as të normalizimit të marrëdhënieve serbe
– shqiptare  ngase Turiqa, as  Shqipëria nuk janë duke  e destabilizuar  paqen dhe
sigurinë në Ballkan, por  Serbia gjenocidale me Malin e Zi dhe me Greqinë, të cilat
edhe në kët pesëvjeçar të shekullit 21, shqiptarët po i mbajnë “pengjë” të
interesave të tyre kolonialiste dhe imperialiste.
  Shtrohet pyetja e pashmangshme: - Pse   serbët barbarë kanë qenë “robërit” më të
favorizuar në kuadrin e Turqisë Osmane?  - Në krijimin e kësaj komponenteje
absurde serbo-truke, kontributin  më të madh, dhe rolin kryesor e kanë luajtuar
lidhjet e Kishës Ortodokse Serbe me Portën e Lartë të Stambollit.. Pikërisht, në
saje të  një angazhimi dhe  bashkëpunimi  të këtillë permanent i Kishës Ortodokse
Serbe  me Portën e Lartë të Stambollës, serbët e kanë fituar “autonominë
konfesionale dhe juridike-kishtare”. Ipso facto, ky tip autonomie përbënte
kornizën e ardhshme nacional-kishtare serbe të krijimit të “shtetit në shtet” serb
në truallin shqiptar të Shqipërisë Etnike, që atë botë ishte e kolonizuar dhe e
pushtuar nga Truqia Osmane, sikurse këtu e 100 vjet më parë, e  edhe sot nën
Serbi, Mal të Zi dhe Greqi. Ashtu, siç po kërkojnë edhe sot (në fillimshekullin
21) “piemontët” e “frontit ortodoks serbo-rus-grek” Beogradi zyrtar dhe Kisha
Orotodokse Serbe, që në Kosovën shqiptare të krijohet  edhe një “shtet kishtar serb” nën maskën e sintagmës
politiko-propagandistike serbomadhe, hiq më pak se  një “shtet federativ a
konfederativ” me përbërje 7% të pakicës serbe kolonialiste serbe (!?)  Me gjithë
ambicien e përsërtijes së simetrisë historike antishqiptare të Serbisë në disfavor
të pavarësisë së plotë të Kosovës, duke e kërcënuar me modele autonomiste të
“kornizave kishtare-juridike”, të bekuara qysh nga “sulltanati” i Turqisë Osmane,
si dhe nga  carizmi i dikurshëm rus, vitin e ardhshëm në bisedimet ndërkombëtare
për zgjidhjen e statusit politiko-juridik të Kosovës nuk ka asnjë shans që të
përsëritet historia e hidhur e barbarizmit serbo-osman me krijimin e asnjë
“autonomie ose federate” e shtetit kishtar serb me 7% në Kosovë!
  Pavarësisht nga falsifikimet e historisë së shqiptareve dhe të Ballkanit nga ana
e kuazishkecnës historike, politike dhe kishtare serbe, robërit serbë gjatë
sundimit osmanë nuk kanë qenë të diskriminuar, as të shfarosur sikurse që ishte
rasti me shqiptarët në vatrat e tyre stërgjyshore ilire, por kanë qenë të
privilegjuar me atribute të autonomisë së plotë konfesionale dhe juridike-kishtare
në tokat etnike shqiptare, që gjendeshin nën sundimin anadollak osman.
  I vlen të ritheksojmë se “korniza konfesionale dhe juridike-kishtare” e theksuar
serbe e “bekuar” nga sulltanët e Turqisë Osmane, de facto dhe de jure ishte
bazamenti i rimëkëmbjes së “shtetit të shenjtë qiellor” serb në shekullin XIX,
përkatësisht i ndërtimit të Platformës së ekspansionizmit dhe të hegjemonizmit  të
krijimit të Serbisë së Madhe në territoret autoktone të Shqipërisë Etnike dhe të
shqiptarëve në Ballkan.
  Zanafilla e shpërfytyrimit të historisë së vërtetës mbi shqiptarët dhe Shqipërinë
Etnike në Ballkan nga ana e serbëve daton pra, që nga koha e Perandorisë Osmane,
kur edhe  serbët e kishin siguruar statusin e robit më të favorizuar në tokat e
vilajeteve shqiptare, në krahasim me statusin e shqiptarëve, të cilët Perandoria
Osmane i kishte zhveshur nga çdo e drejtë dhe liri elementare e njeriut deri më 28
Nëntor 1912, kur Shqipëria përfundimisht, në saje të luftërave dhe kryengritjeve
të saj shekullore ia arrin të çlirohet dhe të pavarësohet  nga sundimi 500-vjeçar
i Turqisë Osmane.
  Vërtet, në njërën anë, viti 1912 i pavarësisë së Shqipërisë ishte një kurorëzim
real i fitores së shqiptarëve mbi pushtuesin e tyre osman pesëshekullor. Mirëpo,
në anën tjetër, viti 1912-1913 shënoi edhe disfatën më të rëndë dhe më tragjike në
historinë e shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, sepse në territoret e liruara
dhe të çliruara nga vetë shqiptarët, vërshuan soldateskat terroriste-gjenocidale
pushtuese të Serbisë, të Malit të Zi dhe të Greqisë, të cilat me ndihmën e Fuqive
të Mëdha të Evropës (në veçanti të Francës dhe të Rusisë) pushtuan dhe kolonizuan
mbi 50% të territorit indigjen të Shqipërisë Etnike. Me gjithë këtë shkelje
flagrante të drejtës historike dhe asaj ndërkombëtare  të shqiptarëve dhe të
trojeve të tyre etnike, politika, propaganda dhe “shkenca”  shtetërore-kishtare e
Serbisë së Madhe,  para opinionit evropian dhe ndërkombëtar në mënyrën më të
pacipë falsifikatore zuri për të shkruar “historinë e triumfit” të turpit
serbomalazez, kinëse Serbia dhe Mali i Zi me “luftërat ballkanike” të tyre kishin “çliruar”  Kosovën dhe viset e tjera të Shqipërisë Etnike nga Perandoria Osmane. Në të vërtetë, kjo ishte rrena më e madhe,
që e fabrikoi  kuazishkenca dhe politika e propaganda terroriste gjenocidale e
shtetit dhe e kishës ortodokse serbe, këtu e 100 vjet më parë, sepse e vërteta
ishte  kjo: - Si Kosova dhe të gjitha territoret e tjera të Shqipërisë Etnike ishin
çliruar nga luftërat e përgjakshme heroike të shqiptarëve. Mirëpo, këtë fitore
tërësisht të ligjshme edhe sipas ligjeve e konventave ndërkombëtare  të luftës, si
edhe të rregullave dhe normave të së drejtës ndërkombëtare, Serbia dhe Mali i Zi ia
atribuan  “luftërave çlirimtare” të tyre kundër Perandorisë Osmane. Në të vërtetë,
kjo ishte shkalla më e lartë e hipokrizisë dhe e fallsitetit  historiko-politik,
juridik dhe luftarak e Serbisë, e cila së bashku me Malin e Zi me terror dhe me
gjenocid e invaduan Kosovën-gjysmën e Shqipërisë Etnike. Ajo  ç’është më e keqja
dhe më e papranueshme  jo vetëm për  të vërtetën historike të shqiptarëve dhe të Shqipërisë
Etnike, por edhe për gjithë historinë e Ballkanit, është fabrikimi dhe “ngulitja” e
gënjeshtrës njëshekullore anticivilizuese dhe antishqiptare nga ana e “teftereve”
të peshkopëve të Kishës Ortodokse Serbe(të tipit pavle e artemije) dhe nga “shkenca
historike”  serbomadhe, se “serbët dhe malazezët me luftërat e tyre çlirimtare
ballkanike , e përzunë sundimin osman nga trojet e tyre serbo-malazeze”(!?) – E
vërteta është në anën e historisë së Kosovës, përkatësisht gjysmës së Shqipërisë
Etnike, e cila edhe sot, si shkak dhe pasojë e fallsitetit historiko-politik dhe
juridik të Unionit të Serbisë dhe të Malit të Zi, është pronë ilegale (si në
kuptimin historik, ashtu edhe në atë juridiko-politik  ndërkombëtar) e sovranitetit
kolonial serbo-malazez. E vërteta është se, serbët dhe malazezët nuk kanë çliruar
kurrfarë territoresh të tyre “serbo-malazese”, por si hordhi barbare me kamën
çetniko-fashiste të terrorizmit dhe gjenocidit të planifikuar dhe të institucionalizuar serbo-malazez,
vërshuan në uzurpimin dhe në grabitjen e territoreve të lira shqiptare, me ç’rast
masakruan dhe dëbuan nga vatrat dhe trojet e tyre me qindra dhe mijëra shqiptarë.
Kjo është e vërteta, të cilën edhe sot e sofistikon Serbia dhe Kisha Ortodokse
Serbe gjakatare, në mënyrë që, edhe më tej të manipulojë me shkencën, me politikën
dhe me propagandën evro-ndërkombëtaree në favor të mbrojtjes së interesave
kolonialiste të Serbisë së Madhe  mbi Kosovën-Shqipërinë Etnike (Presheva,
Bujanoci, Medvegja, Bllaca..,etj.).
  Në frymën e kësaj koherence dhe hipokrizie falsifikatore kundër të së vërtetës
historike shumëshekullore dhe të së drejtës së vetëvendosjes së Kosovës dhe të
shqiptarëve të Shqipërisë Etnike, është edhe kjo deklaratë antishqiptare e
premierit aktual të qeverisë së Serbisë, Vojsilav Koshtunica :” Kompromisi nga ana
shqiptare është  i domosdoshëm, sepse  shqiptarët të drejtën e tyre të
vetëvendojes e kanë realizuar me krijimin e Shqipërisë. Kështu që, tani,
shqiptarët, pothuajse një shekull më pas, nuk mund ta formojnë edhe shtetin e dytë
shqiptar në territorin e Serbisë. Kjo thjesht, do të ishte precedencë, sepse në
tërësi do të dhunonte parimet mbi të cilat bazohet e drejta ndërkombëtare dhe
stabiliteti rendit evropian. Serbia në tërësi e respekton të drejtën që shqiptarët
ta realizojnë shkallën më të lartë të autonomisë në kuadrin e Serbisë, e cila ka
të drejtën e pakontestueshme të sovranitetit dhe të integritetit territorial mbi
Kosovën.”(Tanjug, 5.12.2005).
  Kjo tezë me përmbajtje antihistorike dhe antijuridike ndërkombëtare, kryeminstrit
të qeverisë së Republikës së Serbisë, dr.Vojislav Koshtunica, nuk është e
pranueshme për këto arsye: (1) Kosova kurrnjëherë nuk ka qenë territor serb, as i
Serbisë, por i Shqipërisë dhe i shqiptarëve; (2) Kosova  që prej vitit 1912 e deri
më 10 qershor 1999 ka qenë vetëm “plaçkë koloniale” e Serbisë gjenocidale
imperialiste; (3) Si rrjedhim i kolonialzimit serbo-malazez dhe grek njëshekullor
dmth deri më sot (viti 2005, shekulli XXI) shqiptarët as të Kosovës e as të
trevave të tjera të Shqipërisë Etnike, të cilat ende ndodhen në sundimin kolonial
serbo-malazez-grek dhe maqedon, nuk e kanë  realizuar të drejtën e vetëvendosjes,
sikurse pjesa tjetër (50%) e shqiptarëve të Shqipërisë së pavarur më 1912; (4) Nuk
është e vërtetë, siç ka pohuar nacionalisti i regjur antishqiptar, Vojislav
Koshtunica, se shqiptarët po kërkojnë të ndërtojnë “shtetin e dytë shqiptar në
territorin e Serbisë”, sepse Kosova nuk ka qenë, nuk është dhe kurrë nuk do të jetë “territor etnik serb”, por vetëm integrale historiko-natyrore, gjeopoltiike dhe e ligjshme e  territorit etnik
shqiptar,që quhet Shqipëria Etnike, e jo “territor serb”, as “Shumadi serbe”, siç
ka pohuar kryeministri  i qeverisë serbe, Vojislav Koshtunica, me qëllim që t’i
“rehabilitojë” dhe “qetësojë” nervat sklerotike të  paranojës kolektive të
serbomëdhnejve dhe të Serbisë gjenocidale kolonialiste;(5) Duke qenë se Kosova dhe
trevat e tjera shqiptare nën Serbi dhe nën Mal të Zi ende janë me status kolonial
serbo-malazez, kjo gjendje faktike tregon se ende nuk është zgjidhur çështja
kombëtare shqiptare në Ballkan. Prandaj, si rrjedhim, shqiptarët si të Kosovës,
ashtu edhe të viseve të tjera të kolonizuara të Shqipërisë Etnike, sipas së drejtës
ndërkombëtare, gëzojnë të drejtën e plotë, që të anagazhohen për shkolonizimin e
tyre të plotë, e drejtë kjo, që në asnjë mënyrë nuk e dhunon asnjë parim, asnjë
dispozitë, asnjë paragraf  dhe asnjë normë të së drejtës ndërkombëtare, as të Kartës së Kombeve të Bashkuara e as të Rendit të Ri Ndërkombëtar, përkundrazi është në frymën e tyre të plotë; (6) Duke
qenë se historikisht, serbomëdhenjtë i ndërrojnë tezat në favor të interesave të
politikës dhe të sistemeve të tyre hegjemoniste, nuk është fare e çuditshme, dhe
sigurisht nuk do të jetë i pari, as i fundit, as kreyminstri Vojislav Koshtnica, që
i “dhimbset” aq shumë “e drejta ndërkombëtare” dhe “rendi evropian” nëse Kosova do
të njihej në cilësinë e subjektivitet juridik ndërkombëtare, “do të shthureshin”
këto parime dhe norma vlerore të sistemit juridik pozitiv të bashkësisë
ndërkombëtare?! (7) Ky  “vajtim”  i V.Koshtunicës në dobi të “mbrojtjes” së drejtës
ndërkombëtare dhe evropiane nga njohja e pavarisë së Kosovës, është iracional,
tendncioz, apolitik, antijuridik, amoral, antihistorik, sepse pa kurrfarë baze,as
argumenti po kërkon nga Evropa dhe nga bashkësia ndërkombëtare, që ato t’i
revidojnë rregullat dhe normat e së drejtës ndërkombëtare dhe evropiane për të mbështetur  “sovranitetin kolonial” 100-vjeçar të Serbisë në Kosovën shqiptare?! – Kjo dëshirë e vjetër shekullore
serbomadhe e Vojislav Koshtunicës, e Kishës Ortodokse Serbe  dhe e Serbisë
gjenocidale nuk ka asnjë gjasë që të përmbushet nga Bashkimi Evropian(BE), as nga
OKB-ja, as nga Amerika, sepse është amorale dhe plotësisht antiligjore, që vret
vlerat liridashëse dhe ciivilizuese jo vetëm të Evropës Perëndimore dhe të
Amerikës, por edhe të të gjithë popujve të shkolonizuar në përmasa të përbotshme.

BAROMTERI DIPLOMATIK
  Prof.Dr.Mehdi HYSENI
30 nëntor 2005
                       
        “EXIT DIPLOMACY”  E SALI BERISHËS
          NGA KOSOVA  DHE  SHQIPËRIA!?
     Sigmund Frojdi (1856-1939), në veprën e tij “psikoanaliza” me të drejtë ka nxjerrë përfundimin logjik se “frika nuk ka ilaç”! Si duket, edhe doktori Sali Berisha me kohë e paska kuptuar drejt këtë konkluzion shkencor të  babait të psikoanalizës, shkencëtarit të famshëm vjenez me origjinë hebreje, sepse  ndryshe,  si kryeministër i qeverisë shqiptare nuk do të kishte pohuar se : “Kosova nuk duhet të bashkohet as me Shqipërinë as me Serbinë. Ajo duhet të kërkojë pavarësinë e vetme.” (BallkanWeb, 28.11.2005).
   Pavarësisht,  nga ky opinion “i hollë diplomatik” i kryeministrit S. Berisha, Kosova,  po qe se ka fatin të  pavarësohet nga Serbia, s’ka dyshim se një do të bashkohet  me Shqipërinë Etnike. Kjo është e natyrshme dhe plotësisht e jujstifikueshme. Këtë domosdoshmëri të kohës e kanë parasysh edhe miqtë edhe të gjithë armiqtë e ribashkimit gjithëshqiptar. Pse  them kështu, sepse  kjo është plotësisht e qëndrueshme  dhe e besueshme ngaqë Kosova është  territor i Shqipërisë Etnike e  jo i Serbisë, as i Malit të Zi.  Kështu që, si salihët, si shkelzenët, si maliqët, si fatosët, si brahimët, si dacët e si vetulloshët..., etj, në Prishtinë dhe në Tiranë, duhet ta kenë të qartë se me “simulimet” e tyre apolitike dhe antidiplomatike në temën “antibashkim”, vetëm  se do të kompremetohen pa nevojë si  para opinionit të tyre, ashtu edhe atij ndërkombëtar, sepse askush nuk do t’i  “vërë në pullë”, se   e përqafojnë apo e shkelmojnë “antibashkimin” e rekomanduar nga disa ekspertë të GNK-së etj.
 Rekomandimi  se “nuk ka bashkim të Kosovës me Shqipëri”, është futur me qëllim në disa “projekte ndërkombëtare”, që para kohe prejudikojnë se ç’do të ngjet me fatin e pavarësisë së Kosovës. Shkurt, ato e përjashtojnë optimizmin se Kosova, do të fitojë pavarësinë e plotë(!?) Pra, si në kuptim të përgjithshëm, ashtu edhe në atë të veçantë politiko-diplomatik e juridik, edhe ky “rekomandim”, duhet të kuptohet njësoj sikurse paragrafi i Rezolutës 1244  për Kosovën i KS të Kombeve të Bashkuara, se “Kosova është pjesë territoriale e Serbisë”.  Të dy  këta “paragrafë” të  institucioneve të ndryshme ndërkombëtare emërues të përbashkët kanë-kontestimin e pavarësisë së plotë të Kosovës, që do të jetë objekt i bisedimeve të ardhshme serbo – shqiptare  në “tryezat e gjelbra” diplomatike të bashkësisë ndërkombëtare.
      Duke qenë se serbët nuk kanë argumente të tjera të vlefshme për të vënë në pikëpyetje pavarësimin e Kosovës, sepse mjaft e kanë “kullotë” si koloni të tyre qe më se 100 vjet, atëherë, në vend të tyre, do të shërbehen me  parulla politike fiktive të “specialistëve kosmopolitë” ndërkombëtarë  të këtyre “paragrafëve” të theksuar, si dhe  me  përrallat e rreme mitologjike të Kishës së tyre ortodokse , se po qe Kosovës, do t’i njihej statusi i pavarësisë, ajo menjëherë do bashkohej me “Shqipërinë e Madhe”, krijimi i së cilës do ta “destabilizonte”  Ballkanin.  Kësaj floskule politiko-propagandistike mund t’i kenë besuar vetëm “idhujt” e dikurshëm të carizimit, të fashizmit dhe të komunizmit të frontit ortdoks ruso-serbo-sllav, të cilët plot 100 vjet me forcën dhe me ideologjinë e tyre të sistemit gjenocidal kolonialist e kanë shfyrtëzuar dhe djegur Kosovën, ashtu si u ka konvenuar  atyre në “tregun” e tyre të përbashkët aniticivilizues dhe antiperëndimor.  Të njëjtat aspirata për të  rikthyer Kosovën në ambrellën e sovranitetit kolonial serb, Beogradi dhe Kisha Ortodokse i ushqen edhe tani, mirëpo, këtë “llogari pa hanxhiun” kësaj here do t’ua prish Amerika demokratike me aleatët e saj evroperëndimorë, e cila nuk do të lejojë më, që Kosova të rikthehet nën “saçin e skuqur” të hegjemonizimit kolonial serbomadh, pavarësisht nga “krrokatjet” e sorrave trishtuese dhe ndjellakobshme të zeza të Kishës Ortodokse Serbe, se “Kosova është djepi dhe shpirti i Serbisë”(!)       Pavarësisht  se me çfarë “ëndërrash mistike”, do të shërbehet delegacioni serb në bisedimet e ardhshme ndërkombëtare, duke e akuzuar pa mbulesë palën shqiptare, që tash politika zyrtare e Boshtit Tiranë-Prishtinë (në bazë të Platformës së tyre të përbashkët), duhet ta përkujtojnë Beogradin zyrtar, Kishën Ortodokse Serbe, si  dhe të gjitha qendrat e vendosjes së  politikës ndërkombëtare, se  nëse Kosovës, do t’i mohohet njohja e pavarësisë së plotë (që nënkupton shkëputjen territoriale dhe administrative nga sovraniteti kolonial i Serbisë gjakatare), gjë kjo do të ishte në kundërshtim të plotë me dispozitat e Kartës së OKB-së dhe me normat së drejtës ndërkombëtare, atëherë opcioni i dytë  i platformës politike të delegacionit shqiptar, duhet të jetë patjetër RIBASHKIMI I DOMOSDOSHËM I KOSOVËS ME SHQIPÊRINË.
  Pavarësisht nga “alergjia” serbo-ndërkombëtare, ndaj ribashkimit shqiptar, Shqipëria nuk ka më asnjë arsye pse të “taktizojë” ose të “simulojë” në disfavorin e pavarësisë dhe të bashkimit të Kosovës, sepse  ka ardhur çasti  i fundit, që ta thotë vërtetën se Kosova është provincë e Shqipërisë. Këtë të vërtetë  diplomacia dhe politika e jashtme e Republikës së Shqipërisë, duhet ta mbrojnë me  të gjitha mjetet  diplomatike  në  bisedimet e  ardhshme  me palën serbe dhe ndërkombëtare, që do të mbahen në Vjenë apo në ndonjë kryeqytet tjetër të Evropës a të Amerikës. 
  Një përcaktim  i këtillë “konfuz” i premierit shqiptar Sali Berisha, shprehur antidiplomatikisht nuk i konvenon as Kosovës, as Shqipërisë. Këtë e ka provuar edhe tragjedia e derisotme 100-vjeçare e ndarjes së  Shqipërisë Etnike (1912-1913). Prandaj, kjo deklaratë zyrtare e Sali Berishës, dhënë gazetës së përjavshme vjeneze “Profil”, nuk mund të konsiderohet vetëm si çështje individuale e tij si shtetar i Republikës së Shqipërisë, por duhet të jetë çështje e gjithë shqiptarëve në të gjitha hapësirat e Shqipërisë Etnike.  Ia kuptoj “hallin” Sali Berishës pse ka qenë i “shtrënguar” ta  deklarojë “mosbashkimin” e Kosovës me Shqipërinë, duke shpresuar se  një “taktikë” e këtillë diplomatike, do të ndikonte në përshpejtimin pozitiv të njohjes së pavarësisë së plotë të Kosovës nga ana e bashkësisë ndërkombëtare. Mirëpo, problemi kolonial i Kosovës është shumë më i thellë dhe më kompleks në kontekstin e relacioneve  të diplomacisë ndërkombëtare.
Prandaj, është gjë e kot dhe, madje edhe  qesharake, që zyrtarët shqiptarë, të dalin në opinionin publik me deklaratat e tyre “antibashkim”, sepse ato  fare nuk do të arrijnë objektivin e tyre në qarqet  e diplomacisë  ballkanike, as evropiane. “Rekomadnimin”  e mosbashkimit  të Kosovës me Shqipërinë, duhet kuptuar vetëm si një manovër  eksperimentuese të disa faktorëve ndërkombëtarë, që kanë për qëllim ta ndërlikojnë edhe më shumë deri në skajshmëri zgjidhjen e drejt dhe përfundimtare të statusit juridiko-politik të Kosovës. Fundja, pozicionet e popullit shqiptar të Kosovës janë të qarta që nga viti 1990 (Deklarta Kushteteuse, 2 Korrik 1990; Kushtetuta e Kaçanikut 1990 dhe Referndumi 1991),  që shprehin  vullnetin e kërkesës së  tij, që Kosova të jetë shtet sovran dhe i pavarur nga Serbia kolonialiste. Këtë  përcaktim të ligjshëm të popullit shqiptar të Kosovës,  e rikonfirmoi edhe Rezoluta  për pavarësinë e Kosovës, e miratuara nga Kuvendi i Kosovës, më 17 nëntor 2005 në Prishtinë. 
  Për  hir të  çastit të “oportunitet politik” evro-ndërkombëtar,  psh supozohet se politika shqiptare e Prishtinës dhe e Tiranës “i paska “bindur” shqiptarët, në të dy anët kufirit  se  do të deklarohen sikurse Sali Berisha, kinëse :“nuk duan bashkim të Kosovës me Shqipëri”! – Atëherë, lind pyetja e pashmangshme, çfarë do të ndodhë me statusin e Kosovës? Athua, pas një “anshlusi antishqiptar” të tillë të shqiptarëve në favor të “mosbashkimit  të Kosovës me Shqipërinë”, Rusia, Kina, Franca, Bashkimi Evropian, KS i Kombeve të bashkuara etj.,  do ta njohin urgjentisht  Kosovën si subjekt juridik ndërkombëtar, të pavarur krjetësisht nga Serbia?  - Për të mos thënë krejt negative, përgjigjja është tejet  hipotetike dhe e pabesueshme se  “antibashkimi” i  deklaruar nga vetëshqiptarët, do sillte pavarësinë e plotë të Kosovës. Përkundrazi, po qe se do të merrej ndonjë potez i tillë në relacionin e boshtit Prishtinë – Tiranë, do jetë gabim i pakorrigjuar si në kuptimin historik, ashtu edhe  në atë juridiko-politik dhe diplomatik. S’ ka dyshim se një gabim të tillë fatal të faktorit shqiptar, tanimë është duke pritur  në “grackën e kurdisur” si diplomacia kolonialiste e Beogradit zyrtar, ashtu edhe ajo  evro-ndërkombëtare. Ç’është e vërteta,  “klauzola e prerë”  që “Kosova të mos bashkohet me Shqipërinë”, figuron edhe në “platformën” e Grupit të Kontaktit për Kosovën, të GNK-së (ICG) etj.
Mirëpo, kjo nuk do të thotë, që shqiptarët, duhet  ta mbështetin “urgjentisht” dhe me çdo kusht  këtë “klauzolë”, sepse nuk ka kurrfarë baze  qoftë historike, qoftë juridike ndërkombëtare për të penguar bashkimin e Kosovës me Shqipërinë apo me ndonjë shtet tjetër në rajon.
   Tanimë, është e ditur se “Klauzola”  e antibashkimit të Kosovës me Shqipërinë, nuk figuron rastësisht në “draftet” e  theksuara të disa qarqeve ndërkombëtare, mirëpo, kjo nuk ka karter juridik as ligjor, përpos peshë politiko-propagandistike, që favorizon  vetëm interesin  e  shumfishtë (të dikurshëm dhe të sotshëm) të sovranitetit kolonial të Serbisë  mbi Kosovën shqiptare. Nëse bashkësia ndërkombëtare është e disponuar, që Kosovës t’ia njohë të drejtën si subjekt juridik ndërkombëtar, atëherë  “klauzola antibashkim”  nuk mund të  jetë kurrfarë pengese për njohjen  e atributeve shtetërore të saj, sepse  nuk ekziston kurrfarë baze ligjore në aspektin e së drejtës pozitive ndërkombëtare.

 BAROMETRI DIPLOMATIK
  Prof.Dr.Mehdi HYSENI
22 nëntor 2005
  
  
  KOSOVA  “ ME DY ENTITETE” =   SHTETI     I    TRETË  SERB  NË     BALLKAN (!!!)
  
  *Dr.Nebojsha Çoviq: “Duhet të krijohet entiteti serb dhe shqiptar, por krejt Kosova duhet të mbetet nën Serbi” (“Vesti”, 22 mars 2004)?! – Të njëjtin koncept politik e mbështet edhe Kisha Ortodokse Serbe, edhe qeveria e sotme “demokratike” e Beogradit, duke u thirrur  “me të drejtë” në Rezolutën 1244 të KS të Kombeve të Bashkuara, sipas së cilës de jure “Kosova është pjesë e pandashme e territorit të Serbisë” (?!). – Fatkeqësisht, sanksionimi i këtij paragrafi antiligjor në kuadrin e kësaj Rezolute, politikën zyrtare të Kosovës, asnjëherë nuk e ka shqetësuar brenda gjashtëvjeçarit(6) të shkuar (1999-2005). Mirëpo, tani, me t’u riaktualizuar ndërkombëtarisht çështja e statusit të Kosovës, në kuptimin juridik ndërkombëtar, Rezoluta 1244 është pengesa kryesore për pavarësimin e Kosovës nga Serbia kolonialiste.

 ·     Edhe Boris Tadiq (kryetar i Republikës së Serbisë) në frymën nacionalshoviniste antishqiptare të tezës së Nebojsha Çoviqit dhe të dr. Zoran Gjingjiqit (ish-premieri  i ndjerë i Serbisë), i deklaroi zyrtarisht presidnetit të Rusisë, Vladimir Putin se “decentralizimi është një nga format më opportune për krijimin e dy entiteteve serbo – shqiptare në Kosovë, por që entiteti serb do të ketë lidhje speciale  me organet qendrore të Serbisë…”( Pravda,16.11.2005).    

 ·  Minoriteti serb 7% në Kosovë   nuk mund të jetë kurrfarë “entiteti juridiko-politik shtetëror”  simetrik me  shumicën dërrmuese shqiptare mbi 90% !     

 ·  Minoriteti serb 7% , do ta ketë  vetëm statusin e minoritetit sikruse të gjitha minoritetet e tjera në Kosovë, pavarësisht  nga numri i falsifikuar i kishave dhe i manastireve  politike serbe, të ngulitura në Kosovë dhe në trevat e tjera të Shqipërisë Etnike. Këtë gjendje faktike, juridike dhe politike, duhet ta mbajnë parasysh si Serbia gjenocidale, ashtu edhe “asët” e  saj të “moderuar demokratikë” : Boris Tadiq (president), Vojsilav Koshtunica (premier) dhe Vuk Drashkoviq (kryeshef i diplomacisë së Unionit të Serbisë dhe të Malit të Zi).     

 ·  Pala negociuese shqiptare në zhvillimin e negociatave të ardhshme   me  përfaqësuesit e delegacionit të Serbisë kolonialiste dhe me ndërmjetësuesit ndërkombëtarë nuk duhet të pranojë asnjë formulë kompromisi që do të nënkuptonte krijimin e ndonjë “eniteti shtetëror” serb në Kosovë sipas modelit tanimë të dështuar të Marrëveshjes së Dejtonit (1995) në Bosnjë e Hercegovinë.  

                                                        *        *        *   

 Është e kuptueshme se politika dhe diplomacia  shqiptare për hir të mbrojtjes me çdo kusht të interesit nacional gjithëshqiptar, duhet të korrespondojë me normat dhe me  standardet e bashkësisë ndërkombëtare, por jo,  në asnjë mënyrë të bie viktimë e cinizimit dhe e diktatit të interesave heterogjene tradicionale të politikës dhe të diplomacisë kolonialiste serbosllave-ervopiane, duke   pranuar ndonjë “pavarësi të kushtëzuar”; “pavarësi të shoqëruar” etj., që si “hap të parë” disavjeçar i kompromisit, do të thoshte “konservimin” e  Kosovës  nën protektoratin  e dyfishtë neokolonial serbo-evropian sipas “standardeve juridiko-demokratike ndërkombëtare”.  

(1)       Strategjia e kërcënimit me “Marrëveshjen e Dejtonit” (?!)     

 Duke qenë se  Serbia dhe serbët së fundi  e “kanë marrë vesh” se Kosovën koloniale e kanë humbur përgjithmonë, tani nuk është asapk e çuditshme pse politika propagandistike dhe diplomacia kolonialiste e tyre po kërkojnë “modele opportune”, të “ligjshme ndërkombëtarisht”, që problemin kolonial të Kosovës, të paktën “përkohësisht” ta zgjidhin në favor të krijimit të “entitetit shtetëror” të minoritetit 7% serb në Kosovë sipas modelit tanimë të dështuar të Marrëveshjes së Dejtonit (1995) për përfundimin e luftës gjenocidale serbomadhe në Bosnjë e Hercegovinë.     

Për konkretizimin e një strategjie të këtillë kërcënuese të Serbisë ndaj pavarësisë së Kosovës, edhe kryetari aktual i Republikës së  Serbisë, Boris Tadiq e vizitoi Moskën,  më 15 nëntor 2005, me ç’rast kërkoi mbështetjen direkte të presidentit të Rusisë, Vladimir Putin, që të rreshtohej në anën e mbrojtjes së interesave të deritashme kolonialiste të Serbisë mbi Kosovën. Për të “bindur” homologun e tij,  në “stilin” e gënjeshtrave  dhe të kukamave tradicionale  të kolonializmit dhe të hegjemonizimit të Serbisë në disfavor të së derjtës së vetëvendosjes së shqiptarëve mbi Kosovën, kryetari i Serbisë, Boris Tadiq në takimin e tij me Vladimir Putinin, vuri në dukje  “faktin e ri” , të inskenuar serbomadh se  “në qoftë se shqiptarëve u njihet  e drejta e pavarësisë mbi Kosovën, Ballkani do të kërcënohej nga  rreziku i çintegrimit të tij.” (Tanjug, 16.11.2005).  Përkundrazi, nëse bashkësia ndërkombëtare (OKB-ja) do ta njihte pavarësinë e Kosovës, në Ballkan do ndërtohej paqja  dhe  siguria e qëndrueshme  ndërmjet popujve të tij. Ndryshe, po qe se  përfillen tezat triviale dhe shantazhiste të “xhandarit serb”, ashtu siç kërkonte dhe veproi politika gjenocidale antishqiptare e Slobodan Milosheviqit dhe, siç po kërkojnë tani “trashëgimtarët” e tij: Boris Tadiq, Vojislav Koshtunica, Vuk Drashkoviq, Sandra Iviq-Rashkoviq, Oliver Ivanoviq, Nebojsha Çoviq,  patriarku Pavle dhe vladika Artmeije Radosavleviq, që Kosovës me çdo kusht t’i mohohet  pavarësia e plotë dhe, në vend të saj, për të “siguruar përbashkësinë” me shqiptarët, po kërkojnë haptazi nga Rusia, nga Kina, nga Amerika, nga  Bashkimi Evropian dhe nga Organizata e Kombeve të Bashkuara, që Kosovës  t’i  imponohet  statusi politik “pavarësi e kushtëzuar” sipas modelit të  Marrëveshjes së Dejtonit, e cila serbëve kriminelë të Bosnjës iu bëri të mundur që të formojnë entitetin e tyre juridiko-kushtetues shtetëror. Shikuar nga  levërdia e interesave komplementare të pazarllëqeve të diplomacisë  serbo-evro-ndërkombëtare, mund të jusitifikohet një formulë e tillë. Mirëpo, shikuar nga aspekti i së drejtës dhe  i drejtësisë ndërkombëtare, njohja e entitetit të “Republikës serbe” është një fiksion i papranueshëm juridiko-kushtetues, sepse është krijuar me forcë dhe me gjenocid, gjë që kjo është në kundërshtim flagrant me të gjitha normat dhe me rregullat e së drejtës ndërkombëtare. Këtë “nuk e di” vetëm politika dhe praktika gjenocidale e Serbisë së Madhe me në krye Slobodan Milosheviqin, Radovan Karaxhiqin, Ratko Mladiqin, Bilan Plavshiqin dhe me pasuesit e tyre “internacionalistë-demokratë”, të cilët, edhe pas kryerjes së tre agresioneve gjenocidale kundër kroatëve, myslimanëve dhe shqiptarëve, janë duke e mbrojtur konceptin dhe tezat iracionale të politikës gjenocidale të Serbisë së Slobodan Milosheviqit, që janë në funksion të rimëkëmbjes së diktaturës kriminale të minoritetit serb 7% në Kosovë mbi shumicën dërrmuese shqiptare mbi 90%.  Këtë  strategji të  gabuar  gjeopolitike serbomadhe  ndaj pavarësisë së Kosovës e provon edhe “formula e re” e Boris Tadiqit me titull : “krijimi i dy entiteve” në Kosovë, të cilën, si “alternativë të kapshme” politike  për zgjidhjen e problemit kolonial ia paraqiti edhe presidentit të Rusisë, Vladimir Putin, me rastin e  qëndrimit të tij treditor në Moskë. Në esencë, ky propozim i Boris Tadiqit nuk është ri, sepse, këtë model, si “preventivë diplomatike” urgjente kundër pavarësisë së Kosovës e ka inicuar qysh më 9 janar 2003, ish-premieri i ndjerë dr. Zoran Gjingjiq, si dhe një vit më vonë, edhe Nebojsha Çoviq etj. Mirëpo, pala shqiptare në kuadrin e negociatave të ardhshme me palën serbe, nuk duhet të pranojë  asnjë formulë serbe, që ka për qëllim krijimin e Serbisë së tretë në Kosovë, përkatësisht në Ballkan, duke manipuluar me njohjen e  “së drejtës ekzistenciale” të minoritet serb në Kosovë, i cili minoritet, edhe nuk mund të ketë drjeta, as status më të lartë juridiko-kushtetues sesa të drejtat e çdo  minoriteti në botë. Prandaj, si  Serbia kolonialiste, ashtu edhe  Grupi Kontaktit për Kosovën, BE-ja, OKB-ja etj., duhet të marrin në konsideratë normat dhe rregullat e së drejtës ndërkombëtare , se pakica serbe 7% në Kosovë, assesi nuk mund të jetë “ekskluzivitet”  sui generis , por sikurse të gjitha pakicat kombëtare në Evropë dhe në botë, duhet të ketë të njëjtin trajtim juridiko-ligjor, kushtetues dhe politik, as më pak, as më shumë. Çdo favorizim dhe  “trajtim special” i minoritet serb në Kosovë jashtë rregullave dhe normave të nocionit minoritet, të përcaktuar me marrëveshjet, protokollet dhe me konventat ndërkombëtare,  teorikisht dhe praktikisht do të thotë  shkelje flagrante dhe mospërfillje e së drejtës dhe e drejtësisë pozitive ndërkombëtare.     

 Ia vlen të nëvizojmë se historikisht dhe juridikisht në të njëjtin territor nuk mund të krijohen  “dy entitete” me të njëjtat të drejta legjitime  dhe të barabarta, ashtu siç po kërkon me këmbëngulje Serbia gjenocidale, sepse  Kosova me  mbi 90% të popullësisë së saj indigjene është pjesë integrale e territorit etnik të Shqipërisë e jo e Serbisë, as e minoritetit serb me 7% të popullësisë. Kjo është arsyeja e qëndrueshme pse Kosova në asnjë mënyrë  nuk duhet të entitetizohet, as të decentralizohet, sepse  një strategji e   tillë  serbomadhe, do të shpiente  në krijimin e një Serbie të tretë në zemër të     

Shqipërisë Etnike në Ballkan. Këtë rrezik potencial, si Bashkimi Evropian, si Amerika, ashtu edhe  Kombet e Bashkuara, do të duhej ta mënjanonin me çdo kusht, sepse shqiptarët nuk do të pranojnë një “kompromis politik” të këtillë me bazë dhe me superstrukturë të qëndureshme neokolonialiste serbomadhe në llogari të copëtimit dhe të ripacifikimit të territorit të tyre etnik  pavarësisht se sa është numri i falsfikuar I kishave  dhe manastireve serbe në Kosovë, të cilat  patjetër,  edhe duhet të mbeten në jurisidiksionin  administrativ dhe territorial të Kosovës e jo të Serbisë, as të UNESCO-s, sepse ato do të jenë nën mbikëqyrjen dhe nën mbrojtjen direkte të shtetit të pavarur të Kosovës, ashtu siç parashikojnë normat dhe rregullat e së drejtës pozitive ndërkombëtare dhe, ashtu siç është rasti me shtetet e tjera në Ballkan dhe në Evropë etj.      Nëse Bashkimi Evropian (BE) dhe partnerët e tij, do të pranonin “formulën dejtonizuese” si kompromois politik për zgjidhjen e statusit të ardhshëm të Kosovës, e cila  do të nënkuptonte  copëtimin dhe  “konservimin” e Kosovës nën Serbi, atëherë praktikisht, për të dytën herë, do të vërtetohej paaftësia e Evropës Perëndimoe për zgjidhjen e vatrave të krizave  në Ballkan sikurse më parë, në rastin e Bosnjës (1992).  Një qasje të këtillë të gabueshme të BE-së ndaj Ballkanit, e vërteton edhe përmbajtja e këtij vlerësimi meritor : “ Vetë Evropa nuk po di se çfarë është duke kërkuar në Ballkan”(Ralf Darendorf, një nga shkencëtarët më eminentë  evro-perëndimorë).
      Për të neutralizuar pavarësinë e plotë të Kosovës, qeveria  serbe e  Beogradit, përkatësisht e Unionit të Serbisë dhe të Malit të Zi, si formulë opportune  për mbrojtjen e interesit nacional dhe shtetëror kolonialist-hegjemonist në dëm të Kosovës, nga bashkësia ndërkombëtare, do të kërkojnë organizimin e  një Konference të re të Dejtonit (sipas modelit të dështuar të krijimit të tri  entiteteve: serbo-kroate-myslimane  në Bosnjë e Hercegovinë). Mirëpo, politika shqiptare  asesi nuk duhet të pranojë një kompromis të tillë, i cili de facto dhe de jure, do t’i  kënaqte vetëm interesat komplementare të  strategjisë afatgjatë të “tregut të lirë intgerues” të Serbisë së madhe me  disa nga shtetet evropiane-aziatike, siç është Rusia, Bjellorusia dhe Ukraina etj.       

Në vend të imponimit të “standardeve ndërkombëtare” serbe, bashkësia ndërkombëtare, nevojitet të aplikojë parimin e vetëvendosjes për zgjidhjen përfundimtare të statusit të Kosovës, sepse kjo është formula më racionale dhe e justifikueshme si moralisht, ashtu edhe juridikisht për vendosjen e klimës së dentatit serbo-shqiptar në Ballkan. Pa njohjen e  pavarësisë së Kosovës, bashkësia ndërkombëtare, do të duhej t’ia mbyllte çdo portë Serbisë, me qëllim që ta izolonte  nga struktura e saj  politike, integruese, ushtarake, ekonomike, tregatre  si në shkallë  rajinale, evropiane, ashtu edhe në atë botërore.
     Si Amerika, OKB-ja, BE-ja , NATO-ja, OSBE-ja etj. duhet ta mbajnë parasysh faktin se “testi multietnik” në Ballkan nuk mund të sigurohet përderisa Serbia e Madhe nuk heq dorë nga  copëtimi  dhe rikolonizimi i trojeve etnike shqiptare, siç është rasti me Kosovën, si dhe me territoret e tjera të Shqipërisë Etnike, të cilat ende kanë statusin kolonial serbo-malazez dhe greko-maqedon. Mirëpo, kjo gjendje faktike, që përbën mbi 50% të popullatës shqiptare nuk e brengos Evropën, as partnerët e saj (sepse si dikur, ashtu edhe sot, amalgama  evro-ndërkombëtare vetë ka vetë gisht në krijimin e këtij probelmin dhe në moszgjidhjen e problemit kolonial  shqiptar në Ballkan), por  i brengos  “statusi i pazgjidhur” politik i pakicës serbe 7% në Kosovën shqiptare?!

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr. Mehd HYSENI
15 nëntor 2005
    PA ADEM DEMAÇIN DHE PA  REXHEP QOSJEN,   DELEGACIONI  “EKSPERIMENTAL POLITIK” I KOSOVËS, NË “FUSHËBETEJËN” ME DELEGACIONIN SERBOMADH, DO TË JUSTIFIKOJË VETËM PREPOTENCËN DHE INJORANCËN E TIJ POLITIKO-DIPLOMATIKE DHE KARRIERISTE!

* Është akt infantil, i turpshëm, apolitik dhe i pajustifikueshëm, të hyhet në dialog me Serbinë pa pjesëmarrjen direkte të Adem Demaçit dhe të Akademikut Rexhep Qosja! Në këtë rast historik, duhet të përfillet abetarja e historisë, e kulturës, e politikës, e drejtësisë dhe e diplomacisë shqiptare me Adem Demaçin dhe me Rexhep Qosjen në krye e jo “diplomacia esperanto” e Havier Solanës, që ka  për  qëllim globalizimin e Ballkanit në disfavor të pavarësimit të plotë të Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike.    Për më tepër, nuk shkohet në të ashtuquajturat “bisedime historike” me Serbinë kolonialiste gjenocidale, me atë tip  “delegacioni zyrtar”, të përbërë, kryesisht nga  ca zhurnalistë të privilegjuar të  shtypit të verdhë të shoqërisë konsumatore, sepse orinetimi dhe kapaciteti i tyre tanimë është i njohur. Ata, në thelb,  janë të limituar në veprimtarinë e tyre politiko-zhurnalistike, sepse interesat e tyre komericale-tregtare janë të ndërlidhura dhe të kushtëzuara ngusht  me  burimet  financuese të “shoqërisë konsumatore”. Prandaj, realisht, në këtë sens, edhe nuk mund të pritet prej tyre “diç spektakulare” në “konton” e aktives së pavarësimit të plotë të Kosovës. (Mund) të pritet, por “diç midis”, diç, që do të jetë e dëmshme për  pavarësinë e Kosovës.
   Natyrisht, në kuadrin e këtij delegacioni kosovar, “faktori zhurnalistik” mund të japë kontributin e tij profesional nga aspekti i trajtimit gazetaresk publicistik të çështjes së Kosovës (sepse nuk do ta ketë vështirë ngase vetëm do të citojë disa nga paragrafët më “interesantë” të drafteve të caktuara për  zgjidhjen e statusit të atdhshëm të Kosovës, të hartuara nga ekspertë të jashtëm ndërkombëtarë), por jo, assesi nuk mund  të japë ndonjë vlerësim meritor origjinal të vetin, aq më pak, të jetë ndonjë susbstitut simetrik i tandemit Qosja – Demaçi, si dhe i akademikëve të tjerë, të dëshmuar nga fushat e caktuara historike, politike, diplomatike dhe juridike kombëtare dhe  ndërkombëtare.
   Po të kishte qenë hartues i listës së këtij delegacioni të Kosovës, Henry Kissinger, pa dyshim se, do t’i eliminonte të gjithë ata zhurnalistë nga struktura e tij përbërëse dhe, në vend të tyre, do t’i nominonte : Naom Çomskin(një nga intelektualët më me ndikim në botë) dhe   Charles Maurice  de Talleyrand (një nga figurat më të rëndësishme të historisë dhe të diplomacisë së Evropës së shkeullit XIX) shkencëtarët, akademikët dhe  diplomatët më të shquar, të cilët me siguri nuk do të pranonin që lirinë dhe pavarësinë e Kosovës t’i këmbenin  apo t’i sakrifikonin për hatër të ndonjë “kompromisi historik” të politikës kozmopolite apo të diplomacisë tregatre të Tiranës dhe të Prishtinës me: Beogradin, Athinën, Podgoricën, Shkupin etj., për hir të arritjes së “ekuilibrit ballkanik”  vetëm në favor të interesave nacionaliste dhe shtetërore të pakicave kolonizuese serbo-sllave, duke  e sakrifikuar të drejtën e vetëvendosjes së Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike të kolonizuar këtu   e 100 vjet më parë, po ashtu në emër të vendosjes së “ekuilibrit” të marrëdhënieve  politike evropiane, dhe të njohjes së drejtës së kolonializmit dhe hegjemonizmit serbo-sllav mbi tokat e shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, të cilat, edhe sot Evropa i quan “ligjërisht” prona  të patjetërsueshme dhe integrale të territorit etnik dhe shtetëror të Serbisë, të Malit të Zi, të Greqisë dhe të FYROMIT. Fatkeqësisht, një klauzolë të këtillë me “përmbajtje ligjore” dhe “demokratike” figuron edhe në Rezolutën 1244 të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, e cila pa dyshim do të ndikojë negativisht në procesin e zhvillimit të negociatave të ardhshme serbo- shqiptare lidhur me shqyrtimin e statusit përfundimtar të Kosovës, sepse i vetmi “adut ligjor” i palës serbe, është ky paragraf i sanksionuar në Rezolutën e theksuar të KS të OKB-së.
Siç mësohet nga masmediat shqiptare  në  strukturën e delegacionit të Kosovës për zhvillimin e  “negociatave historike” serbo -  shqiptare  lidhur me statusin e Kosovës ( të cilat janë parashikuar të fillojnë në fund të këtij viti dhe  të “përmbyllen” dikund nga  vjeshta e vitit 2006), nuk janë përfshnirë  kolosët e kombit shqiptar, Akademik Rexhep Qosja dhe Adem Demaçi?! -  PSE-në e PSE-së, do të duhej ta kenë dijtur vetëm “përpiluesit” e “listës së dëshirave” të  atij delegacioni gjysmak dhe  qesharak, të hendikepuar, që në esencë nuk do të ketë kurrfarë peshe as karakteri historik, as diplomatik e ndërkombëtar, veç atij “eksperimental” politiko-propaganidstik”, ashtu siç është projektuar dhe aranzhuar nga kuzhinat e ndryshme grupore dhe mahallore (me vota të fshehta) siç iu konvenon oponentëve dhe armiqëve të pavarësisë së Kosovës.
Anashkalimi i këtyre dy figurave më të ndritura kombëtare shqiptare, nuk mund të kualifikohet ndryshe veçëse si  “eksperiment politik” nga i cili do të përfitojë strategjia e diplomacisë së Serbisë kolonialiste ngase struktura e saj në çdo aspekt është  më cilësore, sepse përbëhet nga akademikët më të shquar të shkencës, të kuturës, të artit, të politikës dhe të diplomacisë serbe dhe asaj ndërkombëtare. Kjo është përparësia e delegacionit serb ndaj atij shqiptar të Kosovës, i cili kryesisht përbëhet nga disa gazetarë dhe publicistë, të cilët shquhen në fushën e afirmimit dhe të propagandimit të “vlerave universale” të shoqërisë konsumatore, e cila thellësisht është asimetrike dhe antipode me  shoqërinë e kolonizuar shqiptare në Ballkan.
Para së gjithash, duhet të mbajmë parasysh faktin se, investimet e deritashme gjysmëshekullore më vigane për avancimin drejt emancipimit, çlirimit dhe pavarësimit të Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike, i kanë bërë Adem Demaçi “Mandela i Evropës” dhe Akademiku ynë eruditi, Rexhep Qosja. Si në kuptimin e ngushtë, ashtu edhe në atë të gjerë: I pari me pushkë, kurse i dyti pendë. Dhe, aspak nuk do të ishte cinike e as apologjike, që veprën patriotike gjithëkombëtare shqiptare të këtyre dy figurave markante të shqiptarisë, ta krahasojmë me këtë aksiomë vlerësuese të rilindësit tonë të shquar, Naim Frashëri: “Atë që bëri Skenderbeu me shpatë, ti e bëre me pendë, o, i madhi De Radë”. Kjo është e qartë dhe më se e kuptueshme për të gjithë ata shqiptarë liridashës dhe atdhedashës, që në mënyrë të mirëfilltë dhe objektive  e njohin dhe e çmojnë veprën e përbashkët historike, kombëtare e patriotike të Skënderbeut, të Jeronim De Radës, të Adem Demaçit dhe të Rexhep Qosjes...etj. , që  njihet me emrin e përveçëm Shqipëria Ribashkuar Etnike. Këtë realitet,  edhe sot nuk e  pranojnë vetëm  ata  politikanë e politika, si dhe “elita intelektuale” të zhveshura nga kombëtarja shqiptare, që kanë qenë dhe janë në shërbim të politikanëve dhe të politikave të huaja ekspansioniste armiqësore, të cilat nuk kursejnë  as mjete financiare, as investime e sakrifica të tjera, që shqiptarët dhe Kosovën, përkatësisht Shqipërinë Etnike,  edhe sot në fillimshekullin XXI, t’i mbajnë “pengjë” të kolonializmit të deritashëm serbosllav në Ballkan. Këtë rrezik nuk janë duke parë, as që mund ta shohin (qoftë nga afër, qoftë nga larg) “gazetarët universalë” të “Ballkanit të globalizuar”, sepse  ata janë të “rrëmbyerë” nga interesi i tyre personal, që të fitojnë sa më shumë “lekë” nga “mentorët” e tyre financiarë të jashtëm dhe të brendshëm. Natyrisht, duke mos harruar, që nëpër masmediat e tyre, të shkruajnë nganjëherë, siç thuhet në popull:“rrallë e për mallë” (sipas porosisë së  “kryekamarierëve” të tyre, për ta mashtruar popullin e robëruar shqiptar, se “zgjidhja e vetme” për Kosovën-Shqipërinë e kolonizuar etnike , është “mosndryshimi i kufijve ekzistues”, që nënkupton, se ata duhet të pajtohen edhe më tej nën sovranitetin kolonial serbo-sllav), në mënyrë provokative edhe “nocionet jashtëkohe”: “pavarësi e Kosovës”, “demokraci” dhe “bashkim kombëtar shqiptar”.
Mirëpo, këtë e kanë për detyrë ta bëjnë jo për hir të ndërgjegjës dhe të vetëdijes së tyre kombëtare shqiptare, as  të ndriçimit dhe të mbrojtjes së vërtetës së çështjes së pazgjidhur kombëtare shqiptare në Ballkan, por për hir të identifikimit të atyre intelektualëve të mirfilltë shqiptarë (akademikë, shkencëtarë, politikanë, juristë, diplomatë...etj.), me qëllim që t’i nxjerrin para gjyqeve të ndryshme politike të brendshme dhe të jashtme, për t’iu dhënë “dënimin e merituar” në “stilin” e burgjeve dhe të gjyqeve politike-policore të Serbisë gjenocidale të Slobodan Milosheviqit, për shkak se ata,  kinëse  po ua “prishkanë pazarllëqet ditore”  të projketeve multietnike serbosllave, duke i mbrojtur me të drejtë dhe, në mënyrë të bazueshme  të drejtat e shqiptarëve për liri, pavarësi dhe ribashkim në kuadrin e Shqipërisë Etnike.
Për shkaqet e sipërtheksuara, “faktorin zhurnalisitik” të nomenklaturës së delegacionit të Kosovës, do të duhej ta bënte çështje si Kuvendi,ashtu edhe Qeveria e Kosovës, po qe se ato janë legale dhe legjitime; po qe  se ato kanë kompetenca, autorizime dhe përgjegjësi ligjore dhe etike. Ndryshe, po qe se në këtë delegacion zyrtar të Kosovës nuk përfshihen figurat më me kredibilitet dhe me merita të pakontestueshme profesionale, kombetare, atdhetare dhe morale, të dëshmnuara si para opnionit kombëtar shqiptar, ashtu edhe para atij ndërkombëtar, siç janë Adem Demaçi dhe Rexhep Qosja, atëherë, rezultati përfundimtar i dialogut serbo-shqiptar, që tani është i njohur=falimentim total në kurriz të pavarësisë së Kosovës. Lind pyetja, po qe se, vërtet, do përballemi me një dështim të tillë, kush do ta merrte mbi vete këtë përgjegjësi me peshë historiko-kombëtare e politike? – Përgjigjja, sigurisht se  jo “ faktori gazetaresk”, por Kuvendi dhe Qeveria e Kosovës, që  pa asnjë arsye atë e ka futur në “lojën e  dominos” të liberalizmit iracional afatshkurtër, në vend të realizmit  racional afatgjatë  të zgjidhjes së problemit kolonial të Kosovës.
Së fundi, anashkalimi i Adem Demaçit dhe Akademik Rexhep Qosja nga nomenklatura e delegacionit zyrtar të Kosovës në bisedimet e ardhshme me Serbinë dhe me partnerët ndërkombëtarë, nuk mund të justifikohet mbi asnjë bazë qoftë të politikës ditore (në pozitë apo opozitë), qoftë të politikës ndërkombëtare (për shkak të “përshtatshmërisë” së koncepteve  universale të shoqërisë konsumatore, koncepte këto, që për hir të konkretizimit të vlerave të liberalizmit, kërkojnë me çdo kusht sakrfikimin e së drejtës së vetëvendosjes së popujve të vegjël dhe të kolonizuar, siç është rasti i Kosovës, përkatësisht i gjysmës së Shqipërisë Etnike në Ballkan). Të mos harrojë “faktori zhurnalistik”, Ibrahim Rugova, Nexhat Daci dhe parlamentarët e tjerë të atij delegacioni koral, se në bisedimet e ardhshme  serbo-shqiptare ndërkombëtare, nuk do ta kenë fjalën kryesore arkitektet tanimë të njohur të diplomacisë amerikane të administratës shtetërore të ish-presidentit Bill Klinton (Madeline  Albright, Richard Holbrook  etj.), të cilët ishin një nga faktorët kryesorë në realizimin e Marrëveshjes historike të Rambujes (1999) për ndalimin e luftës në Kosovë, përkatësisht për përzënien e Serbisë gjenocidale të Slobodan Milosheviqit nga Kosova. Tanimë, kushtet dhe rrethanat janë pothuajse krejtësisht të ndryshme si në sfondin e  ekuidistancës së marrëdhënieve  ballkanike, ashtu edhe në atë të marrëdhënieve ndërkombëtare ngase Shtetet e Bashkuara dhe aleatët e tyre të denjë evro-perëndimorë janë duke u ballafaquar me zgjidhjen e  krizave  të tjera serioze në Lindjen e Afërt dhe atë të Mesme etj. Mirëpo, kjo, nuk do të thotë se Amerika nuk do të  luajë rolin e saj vendimtar në zgjdhjen e çështjes së statusit të Kosovës (edhe pse nuk do ta ketë lehtë fare, sepse do t’i ketë përballë dy kundërshtarë seriozë, Rusinë dhe Kinën, shtete këto, të cilat qysh tani janë deklraruar zyrtarisht se do të jenën në anën e Serbisë), por në këtë drejtim, së pari, kërkohet që  faktori politiko-diplomatik shqiptar ta ketë dhënë “provimin e pjekurisë” politike (duke i harmonizuar qëndrimet dhe pikëpamjet e tij me konsensus) para administratës shtetërore amerikane të presidentit George W. Bush, e mëpastaj, të shpresojë  në lëvizjen aktive centrifugale të diplomacisë dhe të politikës së jashtme të Shteteve të Bashkuara të Amerikës në favor të realizimit të së drejtës së pavarësisë së plotë të Kosovës.

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr. Mehdi HYSENI
08 nëntor, 2005

     JO, KURRË MË SHTET KISHTAR KOLONIAL SERB NË KOSOVËN SHQIPTARE!

* Kosova sipas “standardit ekstraterritorial” të Janez Dërnovshkeut(kryetar i Republikës së Sllovenisë), do të thotë dyfish e copëtuar dhe, dyfish e rikolonizuar nga Serbia dhe nga bashkësia ndërkombëtare.

* Ja, kjo është përmbajtja dhe kuptimi i nocionit “pavarësi e kushtëzuar” Kosovës, të cilën (ende pa filluar dialogu historik serbo – shqiptar nën patronatin  e bashkësisë ndërkombëtare) vetëm diplomacia zyrtare  “e nxituar” e Tiranës dhe e  Lubjanës e kanë  pranuar pa rezervë si “koncept racional” dhe,  “të kapshëm”   për “zgjidhjen”  e problemit kolonial shekullor të Kosovës?!

 Kohëve të fundit, pas dhënies së “dritës së gjelbër” të KS të OKB-së (24.tetor 2005), si rezultat i iniciativës dhe i mbështetjes direkte të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, se patjetër, duhet të fillojnë negociatat në shkallë ndërkombëtare lidhur me statusin e Kosovës, ndër  të tjera, në skenën politike ndërkombëtare janë shfaqur edhe opinionet dhe qëndrimet zyrtare të qeveritarëve të Sllovenisë, të Kroacisë, të “Maqedonisë” të Malit të Zi, të Bosnjë e Hercegovinës(republika këto, edhe në ish- RSFJ-në e Titos). Në këtë kontekst, në veçanti ia vlen ta analizojmë “pamfletin juridiko-kushtetues” të dr. Janez Dërnovshek, kryetar i Republikës së Sllovenisë, i cili është kontradiktor në pikëpamjet dhe në qëdnrimet e tij, të propozuara lidhur me zgjidhjen e statusit politik të Kosovës. Së pari, ka deklaruar, se “që tani Kosova është e pavarur, tanimë, këtë e dijnë të gjithë” (Tanjug, 25.10.2005), Ndërkaq, së dyti, duke riformuluar dhe konkretizuar në hollësi “Pikën 2 “ të pamfletit të theksuar (drejtuar: Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së, Kofi Annan, shefit për Politikë të Jashtme të Bashkimit Evropian, Havier Solana, vendeve të Grupit të Kontaktit, si dhe patriarkut Pavle të Kishës Ostodokse Serbe), del kontradiktor, hipokrit dhe krejtësisht i njëanshëm, kur  pohon se : “ Faktor kryesor për arritjen e çdo marrëveshjeje të suksesshme të ardhme për statusin e Kosovës, duhet të jetë NJOHJA E STATUSIT EKSTRAERRITORIAL  të  monumenteve më të mëdha historike, fetare dhe kulturore serbe në Kosovë. Këto manastire dhe kisha së bashku me territorin e tyre, duhet të mbesin nën jurisdiksionin e Serbisë dhe, të administruara nga ligjet e Serbisë, kurse  siguria dhe mbrojtja e tyre do të jetë nën përkujdesin e forcave ndërkombëtare”. (Tanjug,1.10.2005). Shumë thjesht dhe shumë qartë  sipas përmbajtjes së këtij “standardi” slloven të kryetarit të Republikës së Sllovenisë, Janez Dërnovshek, kompromisi politik,  para së gjithash, duhet të kërkohet në dekompozimin territorial të Kosovës?! – Këtë version të copëtimit të territorit të Kosovës, (para se të deklarohet Janez Dërnovshkeut) e ka hartuar  në detaje Kisha Ortodokse Serbe, si një nga opcionet e kapshme politike të Serbisë, e cila (po qe nuk “dhezin” opcionet e tjera më ekstreme, që Kosovën edhe më tej ta mbajë si koloni të saj “autonome”) tanimë e ka të gatshëm për ta nënshkruar palët negociuese. Mirëpo, meqë ky “standard” serbo-slloven është në kolizion me të drejtën historike dhe me parimin e vetëvendosjes si parim fundamental i së drejtës ndërkombëtare dhe i Kartës së Kombeve të Bashkuara, pala negociatore shqiptare, as në ëndërr nuk duhet ta nënshkruajë, as të pranojë këtë, pavarësisht nga “sonda” e trysnisë së ushtrimit të propagandës së aliazhuar të boshtit Beograd-Lublanë; Beograd-Bruksel; Beograd-Moskë; Beograd-Pekin, Beograd-Paris, Beograd-Athinë dhe Beograd-Tiranë, mbase në këtë mënyrë, me nënshkrimin e saj të gabuar, do të vuloste përgjithmonë ricopëtimin e territorit etnik të Kosovës në favor të sovranitetit kolonial të Serbisë së Madhe.

Kontradikta e presidentit të Republikës së Sllovenisë, Janez Dërnovshek përbëhet nga  këto dy komponente të saj: (a) “pavarësia e kushtëzuar”  dhe (b) copëtimi-rikolonizimi i Kosovës, si koncepte të domosdoshme për zgjidhjen e statusit të ardhshëm të saj. Mirëpo, për çudi, Janez Dërnovshek, i ndikuar nga historia dhe politika falsifikatore  nacionalshoviniste serbomadhe (për hir të tradicionalizimit të marrëdhënive të shkëlqyera me Serbinë gjenocidale kolonialiste që nga mbeturina e Mbretërisë Serbo-Kroato-Sllovene, më 1918 e deri më 1989, kur përmbyset Jugosllavia titiste, si rrjedhojë e politikës çetniko-fashiste të Serbisë së Slobodan Milosheviqit, të Vojislav Sheshelit dhe të Vuk Drashkoviqit etj.) i ka dhënë  “përparësi juridike”   konceptit të copëtimit-rikolonizimit, të cilin e ka parashikuar të bëhet në fazën  e parë  të ndryshimit  të statusit ekzistues të Kosovës (pasi të jetë arritur  ndonjë marrëeshje kompromisi për Kosovën, sipas agjendës së parashikuar të OKB-së , të Bashkimit Evropian dhe të vendeve të Grupit të Kontaktit për Kosovën), ndërkaq, pavarësinë   e ka parashikuar të realizohet pas  pesë viteve, pasi që Kosova t’ i ketë përmbushur këto nëntë (9) “standarde”  të  “shërbimit të vullnetit të mirë politik” të tij për zgjidhjen e statusit të Kosovës :

“  1. Bashkësia ndërkombëtare duhet t’i garantojë siguri pakicës serbe që jeton në Kosovë.

2. Objektet kulturore, historike dhe fetare serbe në Kosovë duhet të fitojnë statusin e eksterritorialitetit dhe duhet të ruhen nga forcat ndërkombëtare.

3. Komunat serbe në Kosovë fitojnë vetëadministrim, e cila u mundëson vendimmarrje për çështjet lokale.

4. Pakica serbe në Kosovë përfiton pjesëmarrje të vazhdueshme dhe të garantuar në Kuvendin e Kosovës.

5. Serbët e Kosovës e kanë përfaqësuesin e vet të përhershëm në Qeverinë e Kosovës, i cili merret me interesat e tyre.

6. Bashkësia ndërkombëtare brenda 18 muajve bartë të gjitha përgjegjësitë tek institucionet e Kosovës. Në këtë kohë, duhet të zhvillohen zgjedhjet për parlament, qeveri dhe president të Kosovës.

7. Parashihet që Kosova ta fitojë statusin e saj si subjekt ndërkombëtar brenda pesë vjetëve, nëse bashkësia ndërkombëtare vlerëson se janë përmbushur kriteret demokratike, është arritur jeta e përbashkët e grupeve të ndryshme etnike.

8. Deri atëherë, në Kosovë do të vazhdojnë të qëndrojnë forcat ndërkombëtare, sipas nevojës dhe me numër më të vogël.

9. Bashkimi Evropian, bashkë me institucionet  ndërkombëtare financiare do të mbështesin programin për zhvillim ekonomik të Kosovës dhe të përdorin instrumentet përgjegjëse financiare për ta çuar përpara këtë proces. Në bazë të kësaj, Kosova brenda pesë vjetëve do të jetë e aftë të ketë pavarësi ekonomike.” (Tanjug, 21.10.2005).

  Lidhur me “pikën e parë” të “standardeve ndërkombëtare”  serbo-sllovene të Janez Dërnovshekut, përgjigja reale dhe objketive është kjo: - Përkundrazi,  Bashkësia ndërkombëtare, së pari e  ka për detyrë  që, (sipas së drejtës ndërkombëtare dhe Kartës së Kombeve të Bashkuara) shqiptarëve si shumicë dërrmuese (mbi 90%) t’ua  njohë të drejtën e vetëvendosjes si argument  historiko-faktik dhe juridiko-politik kundër regjimit të deritashëm kolonial serbomadh mbi shqiptarët dhe Kosovën (1912-1999).  Pakica serbe në Kosovë nuk parqet kurrfarë problemi të pazgjidhur  as për bashkësinë ndërkombëtare, as për shtetin e ardhshëm shqiptar të Kosovës, sepse të gjitha të  drejtat  dhe liritë  e   saj do  t’i  ketë të garantuara me ligjet dhe me Kushtetutën përkatëse të Kosovës ( pasi që Kosova shqiptare ta të ketë fituar cilësinë  e  plotë  të subjektivitetit juridik ndërkombëtar) si  dhe me  konventat dhe marrëveshjet ndërkombëtare, ashtu sikurse të gjitha pakicat nacionale në Serbi, në Slloveni, në Kroaci, në Mal  të Zi, në   “Maqedoni”, në Shqipëri, në Bullgari, në Hungari, në Rumani, në Greqi, në Turqi…, etj. Për më tepër, statusi  i pakicës serbe  në Kosovë nuk mund të  ketë karakter ekskluziv  dhe simetrik me shumicën shqiptare 90%  mbi asnjë bazë qoftë historike, juridike, kushtetuese, politike  dhe pushtetore,  mbase është pakicë nacionale në tokë të huaj, madje e dyshimtë në të gjitha këto aspekte të theksuara, sepse është recidiv   i kolonializmit  100-vjeçar  të Serbisë së Madhe. Ndërkaq, shqiptarët, ndryshe nga cilësia e pakicës serbe,  janë komb në tokën  e tyre mijëvjeçare, si një nga popujt më të lashtë në Ballkan.  Realisht dhe ligjërisht “metodologjia pedagogjike”   e  “kritereve logjike”  të diplomacisë proserbe të kryetarit të Sllovenisë, Janez Dërnovshek, nuk premton asgjë spektakulare dhe dobiprurëse në favor të pavarësisë së plotë të Kosovës, sepse është e shtruar mbrapshtë (si moralisht, ligjërisht  dhe historikisht etj.), duke kërkuar  nga bashkësia ndërkombëtare dhe politika e diplomacia shqiptare, që së pari ta  zgjidhin “problemin minoritar” serb, (i cili as de facto, as de jure nuk figuron si i tillë, por është  i konstruktuar dhe i improvizuar nga  politika religjioze e Kishës Ortodokse Serbe dhe nga qeveria aktuale  e Serbisë, përkatësisht e Unionit të Serbisë dhe të Malit të Zi. Pikërisht këta janë faktorët kryesorë centrifugalë antishqiptarë dhe antipavarësi Kosovës, që kanë ndikuar te UNMIK-u, si dhe te faktorët e tjerë të bashkësisë ndërkombëtare (OKB, OSBE, BE, NATO), që Kosovës, së pari, t’ia  “shkruajnë” dhe imponojnë “ zbatimin e “standardeve ndërkombëtare” serbe kinëse në emër të zgjidhjes së “problemit” të pakicës serbe, problem ky, i cili as de facto, as de jure nuk  ekziston si i tillë, por fatkeqësisht është shpikur në mënyrë aq perfide, aq amorale, aq arrogante për  të jusitifikuar  vazhdimësinë e qëllimeve   ekspansioniste  dhe hegjemoniste të Serbisë  mbi Kosovën dhe shqiptarët. Për të realizuar këtë synim të vjetër grabitçar të Serbisë, si duket tani, faktorët relevantë ndërkombëtarë, janë në gjurmë të gjetjes së “formulës së padhimbshme”  për arritjen e kompromisit politik  serbo-shqiptar, e kjo është “pavarësia e kushtëzuar”, që  ndër obligimet e tjera si “mandat ndërkombëtar” ndaj bashkësisë ndërkombëtare, nënkupton edhe zbatimin dhe njohjen  ndërkombëtare të exterritorialitetit serb  të kishave dhe të manastireve serbe në territorin etnik të Kosovës. Nëse arrihet një kompromis i tillë politik, kjo do të ishte një zgjidhje e diktuar dhe e imponuar e statusit të ardhshëm të Kosovës, që do të ishte në kundërshtim me të drejtën ndërkombëtare, si dhe me të drejtën legjitime historike të shqiptarëve mbi Kosovën si territor i pashkëputshëm i Shqipërisë Etnike.

Si Janez Dërnovshekun, ashtu edhe bashkëmendimtarët dhe mbështetësit e këtyre “ 9 standardeve”, duhet ta mbajnë parasysh faktin se, deri më sot në historinë e marrëdhënieve ndërkombëtare të pas luftës së dytë botërore asnjë problem kolonial siç është rasti i Kosovës, nuk është zgjidhur sipas “skemës procedurale-ligjore-demokratike”, së pari, zgjidhja e statusit të minoritetit a minoritetve , e pastaj, së dyti, zgjidhja e statusit të shumicës dërrmuese. Për më tepër, një shembull i këtillë i mbrapsht si në kuptimin juridik, ashtu edhe në atë politik e diplomatik, nuk figuron në asnjë dokument (qoftë në formë resolute, deklarate a rekomandimi etj.) të historikut të  derisotëm të OKB-së (1945-2005). Andaj, me të drejtë shtrohet pyetja racionale, pse vetëm në rastin e Kosovës, të pësojë metamorfozë  praktika diplomatike dhe praktika procedurale dhe ligjore e Kombeve të Bashksuara si organziatë universale ndërkombëtare për zgjidhjen e konflikteve dhe  të problemeve ndërkombëtare,  e cila  pa asnjë të drejtë ligjore (në kolizion edhe me Kartën e OKB-së, edhe me të drejtën ndërkombëtare) “standardet ndërkombëtare” serbe ua imponojë shqiptarëve shumicë dërrmuese mbi 90%, që së pari t’i përmbushin ato në favor të zgjidhjes së “problemit” të pakicës serbe?

Të gjitha këto “9 standarde ndërkombëtare”, të cilat e kundërshtojnë pavarësinë e plotë të Kosovës,  presidenti i Sllovenisë  i ka formuluar gabimisht dhe mbrapsht si nga aspekti historiko-shkencor, ashtu edhe nga ai diplomatiko-ndërkombëtar, tamam në frymën  e  kërkesave iracionale të qeverisë “demokratike” të Beogradit, duke kërkuar nga “bashkësia ndërkombëtare, që së pari pakicës serbe në Kosovë, t’i garantojë siguri”, e më pas, pasi  pakica serbe ta ketë fituar autonominë territoriale dhe politike në kurriz të territorit etnik dhe gjeopolitik  të Kosovës shqiptare, do të fillonte me zgjidhjen e  problemit kolonial shekullor të shumicës shqiptare.  Përkundrazi, së pari bashkësia ndërkombëtare është e obliguar që shqiptarëve si shumicë dërrmuese (mbi 90%) t’iu sigurojë   zgjidhjen përkatëse të statusit të tyre juridiko-politik dhe kushtetues sipas së drejtës ndërkombëtare (duke marrë për bazë të drejtën historike qindravjeçare të shqiptarëve mbi Kosovën si pjesë  integrale  të territorit  autokton të  Shqipërisë Etnike), që nënkupton njohjen e  pavarësisë së  plotë dhe  pa asnjë kusht të Kosovës, e cila fatkeqësisht de jure  sipas Rezolutës 1244 të KS të Kombeve të Kombeve të Bashkuara, edne fihguron në letër si pjesë  e territorit të Serbisë.

   Bazë themeltare për arritjen  e kompromisit politik midis Beogradit dhe Prishtinës, është vetëm zbatimi i parimit të vetëvendosjes, jo enklavzimi esktraterritorial i Janez Dërnovshekut, i cili de facto dhe de jure Kosovës do t’i siguronte ndërkombëtarisht statusin e “pavarësisë së kushtëzuar”

Krijimi i  enklavave esktraterritoriale të pavarura të pakicës serbe në Kosovë sipas planit proserb të Janez Dërnovshekut (Manastiri i Deçanit, Patrikana e Pejës, Graçanica...,etj.), është në kundërshtim me të drejtën pozitive ndërkombëtare, sepse në territorin etnik shqiptar të Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike,  nuk mund të krijohet si subjekt i veçantë juridik ndërkombëtar  një shtet kishtar i pavarur serb me garanci ndërkombëtare.  Politikisht, një zgjidhje e këtillë imponuese, do të thoshte “kompromis politik” në kurriz të pavarësisë dhe të sovranitetit të Kosovës.. Mirëpo, juridikisht, do të thotë legalizimin ndërkombëtar të copëtimit dhe të rikolonizimit të tërësisë territoriale të Kosovës, gjë që kjo është në kundërshtim edhe me të drejtën historike të shqiptarëve mbi territorin e Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike, si dhe me “standardin” e  parashikuar të GNK-së, se “Kosova nuk mund të copëtohet nga Serbia, duke u kthyer në gjendjen paraprake të vitit 1999”.

Pavarësisht nga fakti se, si në aspektin historik, ashtu edhe në atë të së drejtës ndërkombëtare, nuk ekziston asnjë element i vlefshëm për copëtimin e territorit të Kosovës, kjo për prapaskenat diplomatike dhe politike të aktorëve të involvuar në çështjen e Kosovës, nuk do të thotë se është e pamundhsme, sepse qëmoti dihet se në politikë çdo gjë është e munudur. Kjo rregull, vlen sidomos për ato vende dhe ata popuj të vegjël (siç  janë shqiptarët dhe Shqipëria Etnike, të kolonizuar nga serbo-sllavët  e zgjebosur të Ballkanit) që nuk kanë kapacitetin e tyre të nevojshëm ushtarak, ekonomik, politik dhe diplomatik për t’u çliruar nga çizmja e huaj imperialiste.

Prandaj, politika zyrtare e Prishtinës, duhet të mbaj parasysh  faktin se, as Ministri i Jashtëm i Shqipërisë, Besnik Musatafaj e as kryetari i Republikës së Sllovenisë, Janez Dërnovshek nuk kanë dalë rastësisht para opinionit publik ndërkombëtar, se Kosovës, duhet imponuar “pavarësia e kushtëzuar”. Edhe pse, ende nuk kanë filluar negociatat  ndërkombëtare lidhur me statusin e Kosovës, si Serbia, ashtu edhe  disa qarqe evro-ndërkombëtare (duke marrë  për bazë rekomandimet sugjeruese të GNK-së, si dhe  projeketet e fshehta të qeverisë serbe dhe të  Kishës Ortodokse Serbe), tanimë kanë sinjalizuar se kompromnisi politik për zgjidhjen e përkohshme të statusit politik të Kosovës, pikërisht do të kërkohet në zbatimin e formulës “pavarësi e kushtëzuar”, e cila pakicës serbe dhe Serbisë, do t’i garantaonte krijimin e shtetit të ri kishtar serb në zemër të  Kosovës shqiptare. Pra, të mos mashtrohemi, duke ushqyer iluzione të kota, se  nuk mund të “përvidhet” një formulë e këtillë, e cila de facto dhe de jure, do të thoshte copëtimin e territorit të Kosovës, sipas “listës së dëshirave” politike  të Janez Dërnovshekut dhe të Besnik Mustafajt, të cilën, së fundi, pa asnjë rezervë , do ta akceptojë Kisha Ortodokse Serbe(KOS-i), edhe pse tani së bashku me Beogradin zyrtar janë deklaruar (sa për t’i hedhur pluhur syve” opinionit publik vendor dhe të jashtëm) se  me të gjitha mjetet do ta hudhin poshtë “pavarësinë e kushtëzuar”, po qe se kjo, do t’iu imponohet nga diplomacia hibride e tandemit Besnik Mustafaj-Janez Dërnovshek, me “bekimin” e diplomacisë evro-ndërkombëtare.

Për realizimin e këtij qëllimi antishqiptar kundër pavarësisë së Kosovës, si Beogradi zyrtar, ashtu edhe Kisha Ortodokdse Serbe(KOS-i), tanimë në prapaskenat e tyre sekrete politiko-diplomatike dhe propagandistike  e kanë “sonduar” terrenin evro-ndërkombëtar, se do ta kenë mbështetjen e disa qarqeve  akoma të padeklaruara të BE-së, si dhe të anëtarëve të përhershën në KS të Kombeve të bashkuara, siç janë Rusia, Kina,  (e ndoshta) edhe Franca si partner tradicioanal (1914-1999). Mirëpo, pavarësisht nga përgatitja e grackave të rrezikshme të diplomacisë kishtare serbomadhe për të bllokuar  njohjen e pavarësisë nga ana e bashkësisë ndërkombëtare, politika dhe diplomacia shqiptare e Kosovësm, as shqiptarët nuk duhet të pranojnë asnjë kusht, asnjë formë diktati, as ultimatumi as nga serbomëdhenjt, as nga mbështetësit e tyre(qofshin fuqi të mëdha evropiane apo aziatike, siç është Kina) evrro-ndërkombëtarë, që do të ishte në funksion  të legalizimit ndërkombëtar të krijimit të një shteti të ri kishtar serb në Kosovën shqiptare, në emër të “mbrojtjes” së kishave dhe të manastireve  të minoritetit serb, të cilat (po të ndodhte diç e këtillë tragjike në kurriz të interesave vitale kombëtare dhe shtetërore të shqiptarëve) automatikisht, do të fitonin statusin e subjektit esktraterritorial ndërkombëtar, sikurse shteti i Vatikanit. Mirëpo, pala negociatore shqiptare asesi nuk guxon që ta gëlltis të “karrem” të gatuar nga kuzhina politiko-kishtare e Serbisë dhe e aleatëve të saj, sepse në këtë mënyrë Kosova sërish  do të mbetej nën varësinë koloniale imperilaiste të Serbisë dhe të sistemit shtetëror të Evropës, të njohur me akronimin ekonomiko-politik integrues-Bashkimi Evropian(BE).

Sa më sipër, { marrë parasysh të gjitha “shërbimet e vullnetit të mirë” të imponimit të “pavarësisë së kushtëzuar” për Kosovën, qofshin edhe  politika e diplomacia zyrtare e Tiranës dhe e Lubjanës, së personifikuar dhe të instrumentalizuar nga Besnik Mustafaj,(inistër i jashtëm) dhe Janez Dërnovshek (kryetar i Sllovenisë0} e VETMJA ALTERNATIVË E LIGJSHME DHE RACIONALE PËR ZJGIDHJEN E DREJTË  DHE PËRFUNDIMTARE TË KOSOVËS, ËSHTË  APLIKIMI I PARIMIT TË VETËVENDOSJES, SI PARIM FUNDAMENTAL I SË DREJTËS NDËRKOMBËTARE DHE TË KARTËS SË KOMBEVE TË BASHKUARA.

Vetëm mbi këtë bazë pala shqiptare mund të bëjë kompromis me palën kolonialiste serbe, e cila, edhe pas rënies nga pushteti të ish-kryetarit të saj Slobodan Milosheviq, (me mjete “demokratike” dhe në emër të paqes së rreme, se duan “bashkëjetesë” me shqiptarët, por duke i konsideruar si “element minoritar vasal në shtëpi të huaj serbe”) ushqen të njëjtat ambicie dhe aspirata antishqiptare sikurse regjimi gjenocidal i “mesijes” së tyre: “Kosova është djep dhe shpirti i Serbisë”. Ky “keqkuptim” i serbomëdhnjeve nuk mund të kuptohet ndryshe, veçse si i barabartë me teorinë raciste “Lebensraum” të Gjermanisë naciste të Hitlerit. Si Gjermania nazifashiste nën Hitlerin, edhe Serbia gjenocdiale çetniko-fashiste nën Slobodan Milosheviqin dhe Kishën Ortodokse Serbe, si dhe tani nën drejtimin e pasardhësve të tij “demokratë” (Boris Tadiq, Vojsillav Koshtunica, Vuk Drashkoviq, Sanda Iviq-Rashkoviq etj.) kanë zhvilluar dhe, prapë po synojnë të zhvillojnë luftra e agresione pushtuese gjenocidale për pushtimin e territoreve  të huaja fqinje të Kroacisë, të Bosnjës dhe të Kosovës, me qëllim  të fundit, që t’i bashkojnë të gjitha pjesë e popullit serb në një shtet të vetëm të homogjenizuar, që quhet Serbia e Madhe.

Duke qenë se një strategji e tillë e krijimit të Serbisë së madhe të Slobodan Milosheviqit ka pësuar jo vetëm disfatë ushtarake, por edhe ka humbur edhe territoret e okupuara përkohësisht, janë krijuar kushtet objektive, që politika  kishtare e Begradit dhe e Kishës Ortodokse , të heqin dorë nga pretenmdimet e mëtejme territoriale në kurriz të Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike.

Fundja, iu pëlqeu apo jo REALITETI KOSOVË SHQIPTARE, serbët, Serbia dhe Kisha Ortodfokse Serbe, e kanë humbur përgjithmonë Kosovën si koloni të tyre , që nga ndërhyrja e tyre ushtarako-policore tankiste, më 1989, kur edhe e pushtuan përkohësisht Kosovën, me ç’rast shkaktuan qindra viktima shqiptare dhe, atë e zhveshën nga cilësia e autonomisë, që kishte sipas Kushtetutës së vitit 1974.

Politika shqiptare e Kosovës nuk ka asnjë arsye që gjatë bisedimeve të ardhme me palën serbo-ndërkombëtare, të demonstrojë ndonjë taktikë të veçantë të diplomacisë së përmbajtjes, sepse Serbia dhe serbët kanë humbur çdo të drejtë të sovranitetit të tyre të deritashëm kolonial mbi Kosovën. Këtu, pala shqiptare nuk duhet të bëjë asnjë koncesion për hir të ndonjë “kompromisi të madh”  apo “historik”, siç kanë deklaruar disa politikanë histerikë me vizion proserb në dëm të pavarësisë së Kosovës. Gjithashtu, pala shqiptare nuk ka  pse të dyshojë fare në kapacitetin e saj profesional, si  dhe në kredibilitetin e saj moralo-politik dhe juridik, sepse është në avantazh ndaj palës serbe, sepse ajo është nën hipotekën e gjenocidit të kryerë në Kosovë (1989-1999), e cila, si rrejdhim, definitivisht edhe ka humbur  të drejtën koloniale shekullore mbi Kosovën. Prandaj, pala shqiptare nuk ka asnjë arsye, që të ndjehet  “e pabarbartë” ose në defensivë. Përkundrazi, duhet të jetë agresive në kuptimin pozitiv të mbrojtjes dhe të  justifikimit të argumenteve të qëndrueshme historike dhe juridike dhe politike  ndërkombëtare, që janë favor të shkolonizimit të Kosovës nga Serbia kolonialiste dhe hegjemoniste.

 Pala shqiptare me konsekuencë, duhet të mbështetet në parimin e barazisë dhe të vetëvendosjes së popujve, të sanksionuara në Kartën e OKB-së, ku thuhet se “ të  gjithë popujt kanë të drejtë që lirisht, pa ndërhyrje nga jashtë, të përcaktojnë statusin e tyre politik, si dhe të ndjekin rrugën e zhvillimit të tyre ekonomik, shoqëror dhe kulturor dhe, së këndejmi çdo shtet e ka për detyrë të respektojë këtë të drejtë në përputhje me dispozitat e Kartës”.(Lung-Chu Chen, An Introduction to Contemporary International Law, 2000, f.31-32)  Kjo e drejtë ka të bëjë me të gjithë qytetarët e ndonjë tërësie territoriale, edhe pa fituar të drejtën e shtetësisë si subjekt jurik ndërkombëtar.

Gjithashtu, politika zyrtare shqiptare, duhet ta hudhë poshtë si të papranueshme (si në kuptimin historik, ashtu edhe në atë juridik), “standardin” e prejudikuar sugjerues të GNK-së, se “Kosova nuk duhet të bashkohet me ndonjë shtet tjetër”(aludimi është tejet transparent-nuk duhet të bashkohet me Shqipërinë Etnike). Për të hudhur poshtë këtë “kriter ligjor-demokratik” të Grupit Ndërkombëtar të Krizave (GNK-së), pala negociuese shqiptare, duhet të mbështetet kryesisht në këto dy argumente të qëndrueshme: (A) Së pari, mbi të drejtën historike të shqiptarëve mbi Kosovën dhe (B) Së dyti, mbi të drejtën pozitive ndërkombëtare, sipas së cilës  shqiptarët jo vetëm që kanë të drejtë të pavarësohen, por edhe kanë të drejtë ligjore  të bashkohen jo vetëm me Shqipërinë, por me cilindo shtet të duan ata. Në favor të këtij konstatimi po japim këtë argument të pakontestueshëm juridik ndërkombëtar : “Krijimi i shtetit sovran dhe të pavarur, integrimi ose bashkimi i lirë i tij me ndonjë shtet tjetër të pavarur ose pranimi i  çfarëdo lloji statusi tjetër politik si rezultat i vendimit  të lirë unanim të popullit, është formë e ligjshme dhe demokratike e  aplikimit të së drejtës së vetëvendosjes.”(Shih: International Legal Materials,1992, N06 (ILM), f.1498.

Së fundi, nëse bashkësia ndërkombëtare (OKB-ja, BE-ja etj.) ia imponon palës negociuese shqiptare cafrëdo modeli qoftë (që është në kolizion me të drejtën e vetëvendosjes): “ pavarësi e kushtëzuar”; “pavarësi e shoqëruar” apo “pavarësi e plotë” e sugjeruar të Janez Dërnovshekut, që favorizon krijimin e shtetit kishtar serb në Kosovë, sipas “parimit të ekstraterritorialitetit”, që teorikisht dhe praktikisht do thotë dekompozimin e tërësisë territoriale etnike të Kosovës, kjo do të përbënte shkeljen flagrante të PARIMIT TË VETËVENDOSJES dhe të SË DREJTËS DHE TË RENDIT POZITIV JURIDIK NDËRKOMBËTAR.

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
29 tetor 2005

  -“MË JEP KOSOVËN, TË JAP SHQIPËRINË ETNIKE”=DIPLOMACIA “ÇAREN PREJ BISHTI”!!!???

 –SHIH!...SHIH!...ÇFARË DIPLOMACIE ANTIKOMBËTARE!!! -  PO, KJO, KJO, ËSHTË TRADHTI DHE SHITJE E DYFISHTË E KOSOVËS DHE E SHQIPËRISË ETNIKE!

-         TEZA ANTIBASHKIM I SHQIPËRISË ETNIKE NUK MUND TË JETË OPCION I “KOMPROMISIT POLITIK” ME SERBINË KOLONIALISTE PËR PAVARËSINË E KOSOVËS ( SEPSE KOSOVA ËSHTË PROBLEM KOLONIAL E JO MINORITAR, QË KËRKON ZGJIDHJE ANTIKOLONIALE E JO RIKOMPENSIM TERRITORIAL TË SHQIPËRISË ETNIKE), POR HUMBJE  EDHE E KOSOVËS, EDHE E SHQIPËRISË ETNIKE.

-         KËTË RREZIK TË MADH, DUHET TA MBAJNË PARASYSH TË GJITHË ARMIQTË E PAVARËSISË SË KOSOVËS DHE TË RIBASHKIMIT TË SHQIPËRISË ETNIKE.

-         SIPAS SË DREJTËS NATYRORE DHE HISTORIKE, KOMBËTARE DHE NDËRKOMBËTARE, NUK KEMI NEVOJË TË KËRKOJMË KURRFARË “BEKIMI” NGA SERBIA QË AJO TË DAKORDOHET ME PAVARËSINË E KOSOVËS, SEPSE KOSOVA ËSHTË TOKË SHQIPTARE DHE E SHQIPËRISË ETNIKE, JO E SERBISË SË MADHE KOLONIALISTE. NË KËTË KUPTIM, EDHE  NUK KEMI SE ÇFARË T’I JAPIM SI “SHPËRBLIM” OSE T’I PëRSHPIRTEMI SERBISË NË ROLIN E LYPËSIT TË KEQ DHE TË NGORDHUR : “MA JEP KOSOVËN, TË JAP SHQIPËRINË ETNIKE”, SEPSE KOSOVA NUK NDODHET NË SERBI, POR ËSHTË NË DUAR DHE NË ZOTËRIMIN E SHQIPTARËVE NË KOSOVË- NË TERRITORIN INDIGJEN TË SHQIPËRISË ETNIKE. NË RASTIN KONKRET, NUK DO TË KETË KURRFARË KOMPROMISI POLITIK ME SERBINË PËR KOSOVËN, PËRPOS  NJOHJES SË PLOTË TË PAVARËSIMIT TË SAJ, ASHTU SIÇ ËSHTË DEKLARUAR POPULLI I KOSOVËS PËR SHTET SOVRAN DHE TË PAVARUR NGA SERBIA KOLONIALISTE GJENOCIDALE.

-         FUNDJA, AJO QË ËSHTJA E JOTJA, NUK DUHET KËRKUAR NGA TË TJERËT, SEPSE ATA (“TA MASIN”, NUK TA JAPIN KURRË), POR DUHET MBROJTUR ME TË GJITHA  MJETET PËR TË NGELUR E JOTJA. KJO ËSHTË E DREJTË E PAJETERSUESHME PËR GJITHË POPUJT E BOTËS, JO VETËM  PËR POPULLIN  E KOLONIZUAR SHQIPTAR NË BALLKAN.

-         PIKËRISHT, OFERTA E NJË “KOMPROMISI POLITIK” TË KËTILLË, DO TË NDIKOJË NEGATIVISHT NË ZHVILLIMIN E “SHUTTLE DIPLOMACY-SË” SË PARASHIKUAR PËR ZGJIDHJEN E STATUSIT PËRFUNDIMTAR TË KOSOVËS.

-         PËRKUNDRAZI, SHTRUARJA E KËRKESË SË DREJTË DHE TË LIGJSHME E SHKOLONIZIMIT DHE E RIBASHKIMIT TË SHQIPËRISË ETNIKE  NË SHKALLË NDËRKOMBËTARE, DO TË REZULTONTE ME MINIMUMIN-PAVARËSIMIN E PADISKUTUESHËM TË KOSOVËS. NDËRKAQ, NDËRRIMI I KËSAJ TEZE ME “KOMPROMISIN POLITIK”, TË DEKLARUAR NGA DISA  LETRARË(SIÇ ËSHTË SIMAIL KADARE) DHE SHTETARË (SIÇ ËSHTË ALFRED MOISIU, KRYETARI I REPUBLIKËS SË SHQIPËRISË) TË PAPËRGJEGJSHËM, SE “NUK KA BASHKIM TË SHQIPTARËVE DHE TË SHQIPËRISË ETNIKE”, PA DYSHIM DO TA VËRË NË PIKËPYETJE  NJOHJEN E PAVARËISË SË KOSOVËS NGA ANA E BASHKËSISË NDËRKOMBËTARE.

Në kuptimin pozitiv  të trajtimit  shkencor: historiko-politik, letrar-arstistik, kulturor, diplomatik, kombëtar dhe ndërkombëtar, kërkesa për njohjen e pavarësisë së Kosovës në asnjë mënyrë nuk e kushtëzon, as nuk e kufizon, as nuk e konteston rivendikimin e    konceptit të shkolonizimit dhe të ribashkimit të  Shqipërisë Etnike, sepse pavarësia dhe fati Kosovës përjetësisht është e lidhur me fatin e pavarësisë së saj. Përkundrazi, njohja e pavarësisë së Kosovës, duhet të kuptohet si interes prioritar strategjik i ribashkimit të Shqipërisë Etnike. Kështu që, në këtë vështrim, nuk mund të ketë kurrfarë pazarllëku në interes të antidiplomacisë së verbër kombëtare : “Mbath gjogun e zbath dorinë”, sikurse në 100 vitet e shkuara nën robërinë kolonilaiste serbo-sllave. 

Kjo tezë e falsifikuar në kuptimin doktrinar, mirëpo, e provuar në kuptimin e praktikës së sundimit kolonilaist serbomadh, kur është fjala për gllabërimin dhe për sundimin e Kosovës dhe të territoreve të tjera shqiptare të Shqipërisë Etnike, në shekullin XXI, nuk ka gjasë, që të ringjallet në dëm të interesit të përbashkët të pavarësimit  të Kosovës, as të Ribashkimit të Shqipërisë Etnike. Prandaj, autorët e diplomacisë vetëmohuese: “Mbath gjogun e zbath dorinë” në favor të jetëgjatësisë së kolonialzimit serbo-malazez mbi Kosovën dhe trojet e tejra etnike shqiptare, duhet ta braktisin këtë taktikë të turpshme dhe të paqëndrueshme ngase deri më sot në historinë e marrëdhënieve ndërkombëtare pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore, më 1945 e deri në këtë vit-2005 të fillimshekullit XXI, asnjë problem kolonial (siç është rasti i Kosovës-Shqipërisë Etnike) nuk është zgjidhur, sipas “metodologjisë më të re diplomatike” të disa  “tugjarëve” shqiptarë, që janë deklaruar botërisht, se janë të gatshëm të bëjnë “kompromis politik” me Serbinë (për të realizuar kërkesën e minimumit kombëtar e politik)  për mbështetjen e pavarësisë së Kosovës ngase si kompensim, sipas “filozofisë diplomatike” të tyre, asaj,domethënë Serbisë, duhet t’i  “depozitohen” në afat të gjatë: liria, pavarësia dhe ribashkimi i shumicës dërrmuese të territorit etnik të Shqipërisë(!) Mirëpo, sipas së drejtës ndërkombëtare, Kartës së OKB-së dhe Aktit Përfundimtar të Helsinkit(Kreu VIII, ku flitet për njohjen e së drejtës së vetëvendosjes)...etj., i vetmi kompromis, i vetmi koncesion politik, diplomatik  dhe juridik  për kolonializimin dhe kolonizatorët qofshin të mëdhenj, qofshin të vegjël (siç janë në  rastin konkret serbët dhe Serbia) është E DREJTA E SHKOLONIZIMIT TË PAKUSHT dhe, pa kurrfarë kompensimi tjetër (në valutë apo  në “territor rezervë”të Shqipërisë Etnike), ashtu siç janë deklaruar frikacakët, oportunistët, fatalistët dhe keqdashësit e pavarësisë së Kosovës-ribashkimit të Shqipërisë Etnike.

 Kjo antitetezë e ribashkimit të Shqipërisë Etnike, është  plotësisht taktikë proserbe dhe e një komploti në kuptim më të gjerë të faktorëve të politikës së brendshme dhe të jashtme, se për pavarësimin e Kosovës (si njësi territoriale dhe etnike e Shqipërisë ), në emër të “kompromisit politik”, Serbisë militariste dhe për hir të interesave komplementare dhe heterogjene të aleatëve të saj evro-ndërkombëtarë, duhet t’iu  bëjmë “teslim” ribashkimin e territoreve të tjera të Shqipërisë Etnike, duke nënshkruar kështu,  në mënyrë të vullnetshme dhe, në prezencën e palës së tretë garamtuese ndërkombëtare kapitullimin e përjetshëm nën kthetrat e përgjakshme tiranike të Serbisë së zgjebosur hegjemoniste. Përkundrazi, një “kompromis politik” i tillë, do ta vinte në pikëpyetje të madhe, edhe vetë të drejtën e pavarësimit të Kosovës, sepse, pikësëpari (ashtu sikundër deri tani, me shekuj) kuazishkenca dhe pseudopolitika propagandistike  e shtetit dhe e kishës orotodokse së Serbisë, (sipas planeve, elaborateve, rezolutave, te miratuara në Kuvendin e Serbisë, më 2004), do ta kontestojnë të drejtën historike të shumicës dërrmuese shqiptare mbi Kosovën, duke i konsideruar (ende) “minoritet”, i cili si tillë, sipas paranojës së tyre psikopatologjike kolektive serbe, edhe duhet të “shpërblehet” vetëm me një autonomi të kufizuar (siç është duke e kërkuar diplomacia e kungullit të Besnik Mustafajt) nën “ambrellën” e deritashme kolonialiste të Serbisë, as më pak, as më shumë. Tash për tash, ky është “kompromisi politik” i Serbisë në “favor” të pavarësisë së Kosovës, të cilin, së fundi, edhe  kryetari i qeverisë së Serbisë, Vojislav Koshtunica e bëri të ditur në sesionin e Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara për Kosovën, më 24 tetor 2005.

Pavarësia e Kosovës është e ndërlidhur përjetësisht  me pavarësinë e Shqipërisë Etnike!

Pa marrë parasysh kushtëzimet, diktatin,, ultimatumet e politikës nga pozita e forces dhe e iracionales historike serbomadhe kolonialiste, që do të manifestohen në kuadrin e negociatave të ardhshme lidhur me statusin e Kosovës, pala shqiptare e Kosovës, në asnjë mënyrë nuk do të duhej të “luante në letrën”, se “kyçi më i përshtatshëm” i arritjes së “kompromisit politik” me Serbinë, do të jetë “karantizimi shekullor” i ribashkimit të Shqipërisë Etnike, sepse ku potez i keqmenduar dhe i keqinterpretuar për opinion publik të brednshëm dhe të jashtëm, do të ndikonte negativisht në procesin e bisedimeve serbo-shqiptare lidhur me statusin e Kosovës.

Pala shqiptare nuk ka asnjë arsye valide të negociojë, as të bëjë kurrafë “kompromisi politik” me Serbinë kolonizatore, sepse pavarësia e Kosovës nuk mund të jetë disktueshme ngaqë kjo qe 100 vjet ishte koloni e Serbisë dhe e Malit të Zi. Këtë të vërtetë historiko-politike mbi Kosovën, tanimë e kanë mësuar, edhe Evropa e bashkuar, edhe OKB-ja, edhe Amerika. Prandaj, në këtë rast nuk mund të bëhet kurrfarë  “kompromisi politik” me kolonialistët serbomëdhenj, në stilin: “Më jep Kosovën, të japë Shqipërinë Etnike”!!!??? – Kjo, do të ishte “fitore historike” për pavarësinë e Kosovës? – JO! – shoku Ismail Kadare, JO! – Kjo,  do të ishte varreza e përbashkët e Kosovës dhe e Shqipërisë Etnike! – Këtë  vrasje të përbashkët-kolektive të pavarësisë së Kosovës-Shqipërisë Etnike, do ta mbështenin vetëm  “pazarxhinjtë demokratë” të trafikimit të qenies shqiptare dhe të sovranitetit kombëtar dhe shtetëror të Shqipërisë Etnike, e kursesi shqiptarët që kanë derdhur gjak dhe janë theroizuar me shekuj për pavarësinë e Kosovës-Shqipërisë Etnike.

I vetmi kompromis politik, duhet të bëhet nga ana e Serbisë (si titullar i derishëm kolonizues i Kosovës dhe i pjesëve të tjera të Shqipërisë Etnike, siç janë: Presheva, Bujanoci, Medvegja, Kurshumlia, Leskoviku, Vranja etj.,), e ky kompromis real politik është: - njohja pa asnjë kusht e pavarësisë së Kosovës. Në realizimin e këtij kompromisi politik, duhet të insistojë bashkësia  ndërkombëtare dhe politika shqiptare, që ta fitojnë luftën e tyre të përbashkët e jo në disfavor të ricopëtimit dhe të rikolonizimit të mëtejmë të trojeve etnike të  shqiptarëve dhe të Shqipërisë.

 Mirëpo, serbët dhe Serbia nuk do të pranojnë që të bëjnë këtë “kompromis politik” të tillë për shkak se Kosovën ende (sipas Rezolutës 1244 për Kosovën të KS të Kombeve të Bashkuara) e konsiderojnë si “pjesë unike të territorit serb”.

 Për t’i detyruar serbët që ta pranojnë realitetin e Kosovës së lirë dhe të pavarur nga Serbia gjenocidale, politika shqiptare (para se të fillojnë negociatat serbo-shqiptare, sipas itinerarit të agjendës së KS të Kombeve të Bashkuara, të përcaktuar në Nju-Jork, më 24.10.2005), duhet patjetër të kërkojë nga KS i Kombeve të Bashkuara, që të revidojë “paragrfain” e Rezolutës 1244 për Kosovën, ku thuhet se, “Kosova është pjesë e territorit të Serbisë”. Ndryshe, suksesi i negociatave serbo-shqiptare për zgjidhjen e drejtë të statusit poliitko-juridik dhe kushtetues të Kosovës, do të falimentojë, që në start, pa u përshëndetur mirë përfaqësuesit e delegacioneve negociatore serbo-shqiptare e ndërkombëtare para kamerave të fotoreporterëve dhe të përfasqësuesve të tjerë të masmediave  ndërkombëtare.

Do të ishte gabim i madh dhe i pakorrigjueshëm historik, politik dhe kombëtar po qe se pala shqiptare e Kosovës  gjatë zhvillimit të negociatave të ardhshme me palën serbe, të deklarohej se njohja e pavarësisë së Kosovës në kurriz të shkolonizimit dhe të Ribashkimit të Shqipërisë, përbën  “një kompromis politik”,  i cili si i tillë, do të duhej të ishte i pranueshëm për palën kontestuese serbe, si dhe për ndërmjetësit e bashkësisë ndërkombëtare. Përkundrazi, njohja e pavarësisë së plotë të Kosovës nuk do të mbyllte, por do të hapte kaptinën e re të zgjidhjes së çështjes koloniale shqiptare në Ballkan. Politika dhe diplomacia “simuluese”, ose më mirë të thuhet diplomacia qorre e kungujve të papjekur demokratikë nuk sheh  “përetj hundës së vet”, se me një kompromis të tillë kundër ribashkimit të trojeve etnike shqiptare, të kolonizuara nga Serbia, Mali i Zi, Greqia dhe FYROMI, do t’i detyronte shqiptarët, që si palë e tretë kontraktuese, të nënshkruanin  vetëkapitullimin e tyre.

Nuk është e ndershme, as  kurrfarë potezi i urtë diplomatik, e aq më pak “fisnik”, as kombëtar, as atedhtar e patriotik shqiptar (siç është shprehur Ismail Kadare në një intervistë dhënë “Zërit të Amerikës”,më 25.10.2005), të dilet në opinionin publik me “tezën” spekuluese dhe tejet të rrezikshme e të dëmshme për interesin e përgjithshëm  kombëtar dhe shtetëror, se po qe se Serbia ia njeh pavarësinë Kosovës, “shqiptarët, do të heqin dorë” nga shkolonizimi dhe ribashkimi i trojeve të tjera të Shqipërisë Etnike.

Duhet ta them haptazi, se të gjitha partizanë, që do të marrin guximin të dalin me një kompromis politik, i cili në afat të shkurtër apo të gjatë do t’i mbyllte mundësitë reale  për t’u vënë ne rend dite shqyrtimi i kufijve artificialë të Shqipërisë Etnike në Ballkan, do të merrnin përsipër një barrë të rëndë të përgjegjësisë para historisë dhe para gjithë kombit shqiptar.

Për fund, e pranoj se  analizat dhe komentet  e mia vërtet janë ca të gjata, sepse janë në funksion të mbrojtjes së gjatësisë dhe të gjerësisë së truallit historiko-natyror dhe gjeopilitik të tërësisë së Shqipërisë Etnike. Ndërkaq, lajmet e shkurta në frymën e çmimeve aktuale të tregut të lirë të “rrobaqepësisë diplomatike” rajonale dhe ndërkombëtare janë në funksion të shkurtimit të gjymtyrëve të trupit të natyrshëm të Shqipërisë Etnike. Prandaj, lajme, informacione, komente, analiza të  shkurtëra, do të kem shkruar vetëm atëherë pasi të jetë ribashkuar pëllëmb për pëllëmbë Shqipëria Etnike brenda kufijve të saj natyrorë.

 Ky është mesazhi im për  “kompromisin politik” me “pazarxhinjtë” dhe me “rrobaqepësit”  e ashtuquajtur demokratë dhe patriotë “internacionalistë”, të cilat me tezat e tyre negative, spekuluese dhe mashtruese, të keqshkruara dhe të keqinterpretuara për hir të “biznesit ditor” të tyre dhe të interesit afatgjatë të partnerëve të tyre neokolonialistë, së fundi, në emër të  pavarësisë së Kosovës, kanë dalë  me tezën skandaloze-  “antibashkim i Shqipërisë Etnike” në favor të arritjes së “kompromisit politik” me Serbinë për njohjen e pavarësisë së Kosovës ?!

Pavarësisht nga lansimi i kësaj teze antishqiptare i autorëve dhe i mbrojtësve të saj me prirje të huaja në llogari të kolonizimit  dhe të shtypjes së mëtejme të gjysmës së Shqipërisë Etnike, nuk ka  asnjë gjasë që të pranohet si “kompromis politik” për arritjen e pavarësisë së Kosovëse, sepse  kolonialistët  shekullorë serbomëdhenj, tanimë janë deklaruar si para opinionit ndërkombëtar, ashtu edhe atij  të brendshëm, se nuk do të pranojnë asnjë “kompromisi politik” me shqiptarët për njohjen e pavarësisë së Kosovës, përpos një lloj autonomie të kushtëzuar brenda Serbisë, ashtu si iu konvenon atyre, diplomacisë së kungullit të Shqipërisë së Besnik Mustafajt (ministër i Jashtëm) dhe Evropës së  sotme, me recidiva të vjetër antishqiptarë dhe antiribashkim të Shqipërisë  Etnike.

Këtë realitet historiko-kombëtar dhe etniko-shtetëror gjithëshqiptar të pashmangshëm mund ta mohojnë dhe ta quajnë utopi vetëm analistët, shkencëtarët, letrarët, politikanët, diplomatët dhe shtetarët shqiptarë të rangut të ministrit të jashtëm të Shqipërisë, Besnik Mustafaj, i cili me ngulmë, në emër të Republikës së Shqipërisë, po e kundërshton pavarësinë e plotë të Kosovës. Këtë qëndrim antishqiptar të politikës zyrtare të Tiranës, e vulosi me turpësi edhe në qendrën eurokratike të BE-së në Brukesl, duke pohuar se “ Qeveria e  Republikës së Shqipërisë pavarësinë e kushtëzuar për Kosovën,  të gjitha ganarancitë për pakicat, si dhe mosndryshimin e kufijve të Kosovës” (Liria Kombëtare, 25.10.2005).

Ja, kjo është “fitorja kulmore” e diplomacisë “Çaren prej bishti” e “vizionarëve zulmëmëdhenj”: letrarë, politikanë dhe shtetërorë të Republikës së sotme  të Shqipërisë (!??!!). Në vend se të pohojnë para Serbisë kolonizatore, si  dhe para të gjithë armiqëve të tjerë, se Kosova shqiptare është krahinë e pashkëputshme dhe e patjetërsueshme e Shqipërisë Etnike, e jo kurrfarë konflikti, as kompromisi i shpifur  politik, ata në kurriz të saj bëjnë  “pazarllëqe  pa hanxhiun”, në stilin  diplomatiko-propagandistik të politikës neokolonilaiste serbosllave, duke kërkuar “minimumin e minimumit” absurd, thuase pavarësia e Kosovës dhe e Shqipërisë Etnike, është bërë “çështje private e tyre”  dhe e Serbisë së Madhe kolonizatore. Thelbi i përmbajtjes së një diplomacie të tillë “antibashkim” i Shqipërisë Etnike nga  provokuesit e  theksuar, është më shumë se turp dhe, tradhti e kulluar “për dritë dhe për Diell”, siç thotë populli ynë i urtë, i cili  për pasojë të koherencës së “elitave politiko-diploamtike” të tilla, qe më se një shekull, është duke u treguar si një nga popujt më të durueshëm në botë ndaj së keqes së huaj kolonialiste serbosllave në Ballkan.

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
21 tetor 2005

“EVOLUCIONI”  I PËRRALLËS DIPLOMATIKE TË VUK

DRASHKOVIQIT VERSUS PAVARËSISË SË KOSOVËS!

*Vuk Drashkoviq(ministër i Jashtëm i SMZ-së):

   “Serbia nuk do të lejojë krijimin  e dy shteteve

   shqiptare në territorin serb në Ballkan” (!!!???)

*Përgjigjja e autorit: - Nëse Serbia kolonialiste e Vuk Drashkoviqit, e Vojsillav Koshtunicës dhe e Boris Tadiqit nuk do ta njohë pavarësinë e Kosovës, për shkak se titullarët e saj serbomëdhenj në krye me “trojkën” e theksuar  “nuk do të lejojnë krijimin e dy shteteve shqiptare në Ballkan”, atëherë si për shqiptarët e Kosovës (sepse, sipas stratejgisë së diplomacisë neokolonialiste të Serbisë së Madhe, po e “rrezikojka interesin nacional dhe shtetëror gjithëserb” në Kosovën shqiptare!!!), ashtu edhe për shqiptarët e tjerë të kolonizuar dhe të pakolonizuar, do të hapet një kaptinë e re  diplomacisë historike-multilaterale ndërkombëtare (në vend të “shuttle diplomacy” së përgatitur serbo-evripiane), që do të jetë në interes të përgjithshëm të shqiptarëve, sepse do të krijoheshin kushtet reale dhe  të pashmangshme të RIBASHKIMIT TË SHQIPËRISË ETNIKE, ku do të përfshiheshin jo vetëm dy, por të gjitha shtetet shqiptare (The United States of Albania)  në Ballkan.

                    *       *    *

Me te drejtë shtrohet pyetja pse nuk mund të lejohen nga Serbia dy shtete shqiptare në Ballkan? – Sepse, sipas tezës antisemitiste çetniko-fashiste serbe të Vuk Drashkoviqit, “Kosova qenka në territorin e Serbisë”?!?! – Mirëpo, si në  kuptimin historiko-juridik, demografik,  ashtu edhe në atë etnik-territorial ky konkluzion nuk përbën kurrrfarë argumenti provues, se Kosova ka qenë ndonjëherë pjesë territoriale e Serbisë, përpos që ishte koloni e saj (de facto prej shtatorit të vjeshtës 1912 deri më 10 qershor 1999, kurse de jure prej vitit 1913). Kjo është e vërteta  mbi historinë shekullore të Kosovës, qëkur ajo me ndihmën e Fuqive të Mëdha të Evropës iu aneksua Serbisë. Mirëpo, kjo padrejtësi e jetërsimit të Kosovës nga trungu territorial etnik i Shqipërisë, në asnjë mënyrë (moralisht, as ligjërisht) nuk mund të kualifikohet si e drejtë historike e Serbisë mbi Kosovën, sepse kjo nuk është e Serbisë, as e serbëve, por është e Shqipërisë dhe e shqiptarëve autoktonë, që nga periudha e epokës së Ilirisë. Në favor të këtij argumenti historiko-shkencor flasin edhe gjurmimet arkeologjike dhe antropologjike (qysh nga koha e lashtësisë ilirike), kur Kosova shqiptare ishte e banuar prej ilirëve, të cilët janë stërgjyshërit e shqiptarëve të sotëm, të cilët mbi 90% e përbëjnë popullsinë e Kosovës. Gjithashtu, edhe në vitin 1371 Kosova ishte pjesë e tërësisë së shtetit feudal shqiptar të Balshajve, si dhe në fillimshekullin XX, viti 1912, Kosova ishte pjesë e pandashme e shtetit të pavarur shqiptar. Mirëpo, kjo u pushtua nga forcat serbe barbare, të cilat ushtruan terror dhe gjenocid kundër shqiptarëve indigjenë dhe Kosovës shqiptare. Prandaj, askush nuk ka drejtë, që Kosovën ta quaj “Kosovë serbe”, ashtu siç po manovrojnë krerët e pushtetit shtetëror  të Serbisë, serbomëdhenjtë me ambicie të ripërsëritjes së gjenocidit neokolonialist mbi Kosovën dhe mbi territoret e tjera shqiptare, siç janë: Vuk Drashkoviq, Boris Tadiq, Vojislav Koshtunica, si dhe Kisha Ortodokse Serbe me në krye me patriarkun Pavle dhe me klerikun e tërbuar antishqiptar, Artemije Radosavleviq   me tezat e tyre “historiko-politike e kulturore” të falsifikuara dhe me përrallat  e vjetra triviale antishqiptare të “evolucionit” të diplomacisë së ministrit të jashtëm të SMZ-së, Vuk Drashkoviq, i cili në stilin shpërfytyrues të shkrimtarologjisë mitologjike serbosllave, po orvatet që ta bindë diplomacinë ndërkombëtare (OKB, NATO, OSBE, BE, SHBA etj.) se “Kosova është tokë serbe, që duhet të mbetet nën sovranitetin e Serbisë”?!  – Kosova kurrë nuk ka qenë tokë serbe dhe, kurrë më  nuk do bëhet koloni serbe, as malazeze sllave.  Këtë argument të pakundërshtueshëm, duhet ta mbajnë parasysh të gjithë serbomëdhenjtë  “ e kalibrit” të Vuk Drashkoviqit dhe të garniturës së qeverisë aktuale serbe të Beogradit, si dhe mbështetësit e tyre tradicionalë të “aleancës integruese” evropiane dhe proevropiane.

Kjo është arsyeja kryesore me bazë të qëndrueshme historike, juridike, gjeopolitike, etnike etj., pse shqiptarët nuk duhet të pranojnë asnjë formë të bisedimeve me Serbinë, kur është fjala për pavarësinë e Kosovës, sepse kjo nuk është çështje e Serbisë, por e Shqipërisë dhe e bashkësisë ndërkombëtare. Këta janë dy faktorët relevantë, që duhet të gjejnë gjuhë të përbashkët për njohjen e plotë të pavarësisë së Kosovës. Në këtë kontekst, Serbia nolens volens, duhet të eliminohet si palë negociuese për zgjidhjen e statusit juridiko-kushtetues dhe politik të Kosovës.

“Arsyeja tjetër” skandaloze e logjikës patologjike e “diplomacisë” së Vuk Drashkoviqit, me bazë antishqiptare të paranojës kolektive serbe ( e identifikuar dhe e praktuar që nga shekulli XIV e deri më sot, shekulli XXI) pse Serbia “demokratike”  nuk duhet lejuar krijimin e dy shteteve shqiptare në Ballkan, “është edhe kjo” : “ Serbia e ka për detyrë dhe për interes, që të pengojë shumicën shqiptare, të krijojë shtetin e pavarur, i cili do të vazhdonte me vrasjen, me keqtrajtimet dhe me shpërnguljen e minoritet serb dhe të minoriteteve të tjera në Kosovë”. (Po aty, Tanjug, 19.10.2005).

Ky konstatim, i shprehur në formë paragjykimi dhe  të intrigës së politikës propaganidstike  dhe të diplomacisë gjenocidale të Vuk Drashkoviqit, se me t’u pavarësuar Kosova si shtet, “ do të vazhdonte vrasja , shpërngulja dhe tortura e minoritetit serb dhe e minoriteteve të tjera joserebe nga Kosova”?! -  Ky mesazh i kësaj deklarate shpifëse në llogari të krijimit të shtetit të ardhshëm shqiptar të Kosovës, nuk ka të bëjë me historikun e deritashëm të shqiptarëve në Kosovë, sepse ata kurrënjëherë nuk i kanë vrarë, nuk i kanë terrorizuar, as dëbuar kolonizatorët serbomëdhnej, të ngulitur në Kosovë, që nga viti 1912, edhe pse plotësisht kanë pasur dhe kanë të drejtë, që t’i përzënë kolonistët serbomalazezë jo vetëm nga Kosova, por nga të gjitha trojet e tjera shqiptare, të kolonizuara dhe të aneksuara në saje të  forcës nga ana Serbisë dhe e Malit të Zi. Përkundrazi, e vërteta është kjo: - “Diplomacia evolutive” e Vuk Drashkoviqit, edhe në këtë formë paragjykuese, duke u bazuar vetëm në ëndërra dhe në mite antishqiptare po orvatet, që t’i zbusë dhe t’i fshehë krimet, terrorin dhe gjenocidin kolonial të serbëve dhe të Serbisë ndaj shqiptarëve dhe Kosovës, që këtu e 100 vjet më parë. Kjo akuzë e pashembulltë amorale dhe e paqëndrueshme e Vuk Drashkoviqit në emër të atribuimit dhe të trillimit të “vazhdimit të vrasjes së serbëve në Kosovë” vlen vetëm për serbët, sepse  Serbia ka qenë ajo, e cila me të gjitha regjimet e saj të derisotme ka kryerë akte të tilla barbarike ndaj shqiptarëve në Kosovë e jo shqiptarët, as Shqipëria. Këtë  tragjedi të vrasjes, të shfarosjes dhe të dëbimit të miliona shqiptarëve nga Kosova, e provoi edhe hollokausti i fundit serbomadh në Kosovë (1989-1999), i drejtuar nga “kasapi i Ballkanit”, Slobodan Milosheviq. Për këtë tërë bota është në dijeni, me përjashtim të Vuk Drashkoviqit, të Boris Tadiqit, të Vojsilav Koshtunicës dhe Kishës Ortodokse Serbe, që  me qëllim nuk po duan ta dijnë, sepse të gjitha gjenocidet e tyre të deritashme, si dhe ai fundit i vitit (1989-1999) deri tani kanë ngelur të pandëshkuara ligjërisht dhe ushtarakaisht nga  Evropa “ e drejtë dhe demokratike”, përkatësisht nga bashkësia ndërkombëtare, që tani, në saje të diplomacisë multilaterale ndërkombëtare ( e kursesi të grackave të së ashtuqujaturës  “shuttle diplomacy”, të iniciuar dhe të peferuar nga diplomacia kolonialiste serbe e Beogradit), është në potez për të  korrigjuar padrejtësinë historike të Serbisë dhe të aleatëve të saj tradicionalë të Evropës ndaj  Kosovës së kolonizuar, e cila me të drejtë është në pritje të njohjes së drejtës së vetëvendosjes, si e vetmja alterntaivë e ligjshme  e zjgidhjes së drejtë dhe përfundimtare të problemit të derisotën kolonial të Kosovës. Çdo zgjidhje tjetër, do të jetë falimentuese dhe tragjike jo vetëm për shqiptarët e Kosovës, por për të gjithë shqiptarët në Ballkan.

Prandaj, nuk është kurrfarë akti i çuditshëm, as kurrfarë risie shpifëse e “prognozës astrologjike” të “diplomacisë verolutive”së Vuk Drashkoviqit, se  “do të ndodhin vrasje e tortura të serbëve”, po qe se  Kosova  do të pavarësohet nga Serbia kolonialiste,   mbase  këtë tezë të ndërruar qëllimkeqe të ministrit të  jashtëm serbomalazez, e kemi “lexuar”  dhe provuar në lëkurën tonë, që nga viti 1912 e këtej. Përkundrazi, po qe se Kosova nuk do të njihet si subjekt juridik ndërkombëtar, Serbia dhe serbët, do të tentojnë të vazhdojnë me terrorizmin dhe me gjenocidin e tyre të mëparshëm kundër shqiptarëve në Kosovë, në emër të “mbrojtjes” dhe të “avancimit” të procesit të  “demokratizimit” dhe të “integrimit” të Serbisë së Madhe në Bashkimin Evropian (BE). Po qe se, vërtet, do të ndodhte, që të realiziohej kjo tezë falsifikuese antihistorike, antijuridike dhe antidemokratike e  diplomacisë antishqiptare  e Vuk Drashkoviqit në disfavor të pavarësisë së Kosovës, ky do të ishte shembull i paprecedencë amoral, aligjor dhe ademokratik në historinë e civilizimit modern të bashkësisë ndërkombëtare, sepse populli shqiptar i Kosovës për të satën herë gjatë historisë së tij, do t’i nënshtrohej  gjenocidit të institucionalizuar kolonialist të Serbisë së Madhe.

A.                 – Jo, autonomi as të madhe, as të vogël nën Serbi,

por vetëm Kosovë të pavarur në Evropën e  integruar demokratike!

  Si politika, diplomacia, propaganda shqiptare dhe të gjithë shqiptarët, duhet të mbajnë parasysh realititet e reja, të krijuara në Ballkan pas mbarimit të luftës së ftohtë (1989), dhe më gjerë, në mënyrë që të mos bijnë viktimë e ndonjë “shuttle diplomacy” të kolonialistëve serbomëdhnj, qoftë e  kurdisur  ajo edhe nga Vuk Drashkoviqi dhe, e mbështetur nga aleatët e SMZ-së ( sepse do të jetë vetëm një lloj testi për t’i sjellë “tete a tete”  shqiptarët dhe serbët në tryezën e ardhshme të bisedimeve. Mirëpo, pala negociuese shqiptare nuk ka asnjë arsye valide të pranojë këtë “verison” serb dhe proserb të “shuttle diplomacy”, duke qenë e vetëdijshme se Serbia gjenocidale nuk ka kurrfarë të drejte morale, as ligjore që ta parandalojë pavarësimin e Kosovës, sepse  Kosova është tokë shqiptare ( mirëpo, më 10 qershor 1999,  sipas Rezolutës 1244 të KS të Kombeve të Bashkuara, si rrjedhim i kryerjes së gjenocidit serb  mbi shqiptarët, Kosova vihet në protektoratin juridik ndërkombëtar) e jo serbe, as malazeze. Prandaj, shikuar gjithanshmërisht (nga të gjitha këndvështrimet historiko-diplomatike dhe propagandistike të huaja), pala shqiptare nuk duhet negociuar fare me Serbinë, kur është fjala për pavarësinë e Kosovës, pavarësisht nga “oferta e vullnetit të shërbimeve të mira” të “shuttle diplomacy”-së ndërkombëtare.

Prandaj, as Vuk Drashkoviq, as Serbia pushtuese gjenocidale nuk  duhet ta pengojnë procesin e  domosdoshëm të pavarësimit të Kosovës, sepse ai është i pandalshëm ngaqë Kosova më nuk mund të ketë  më tej statusin kolonial nën sundimin e egër të deritashëm kolonialist dhe hegjemonist të Serbisë (1912-2005).

“Vizionin diplomatik”  çetniko-fashist serbomadh të Vuk Drashkoviqit (ministër i Jashtëm i Unionit të Serbisë dhe të Malit të Zi) për zgjidhjen e statusit të Kosovës sipas “formulës liberale” të kolonmializmit të vjetër serbomadh : “Më  shumë autonomi e më pak pavarësi” politika shqiptare, as shqiptarët në Ballkan, nuk duhet ta pranojnë, sepse është antitetezë direkte dhe indirekte e së drejtës së vetëvendosjes  sipas Rezolutës 1514(XV) për njohjen e pavarësisë popujve të kolonizuar, të  OKB-së, të miratuar më 14 dhjetor 1960; sipas Rezolutës 637(VII)  të drejtës së popujve dhe kombeve për vetëvendojse, të miratuar nga OKB-ja, më 16 dhjetor 1952; sipas Rezolutës 2160(XXI)  së Aktit të detyrueshëm për njohjen e së drejtës së vetëvendosjes popujve të privuar nga kjo e drejtë, të miratuar nga OKB-ja, më 30 nëntor 1966..., etj.

Duke qenë se Kosova është çështje koloniale, prandaj,  edhe bashkësia ndërkombëtare moralisht dhe ligjërisht është e obliguar të kërkojë vetëm zgjidhje antikoloniale, sikurse në dhjetra e qindra raste të shteteve të shkolonizuara të kontinentit të Afrikës, të Azisë, të Amerikës Latine etj., pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore (1945), si dhe pas përfundimit të Luftës së Ftohtë (1989). Në këtë rast, OKB-ja, as Amerika e as aleatët e tyre nuk kanë asnjë arsye morale, as juridike ligjore, që në vend të aplikimit të së drejtës së vetëvendosjes (sipas Kartës së OKB-së dhe të së drejtës ndërkombëtare) ndaj Kosovës, të shterohen (materialisht, diploamtikisht dhe fizikisht) në gjurmimin e “formulave”  të tjera serbomëdha dhe proserbe (siç është kjo “formulë evropiane” e Vuk Drashkoviqit: “Më shumë autonomi, më pak pavarësi”), të cilat  disa qarqe politike të Bashkimit Evropian (BE) kanë filluar  t’i “testojnë” seriozisht, si “formula kompromisi politik”, por jo edhe si zgjidhje me bazë historiko-juridike kushtetuese ndërkombëtare në favor të zgjidhjes përfundimtare të problemit kolonial të Kosovës.

(B) Konsensusi gjithëserb kundër pavarësisë së Kosovës (!)

Duke u mbështetur në interepretimin e “standardeve diplomatike” të vazhdimësisë historike  të nacionalizmit  autodesktruktiv  serbomadh të  qëndrimeve dhe të  pikëpamjeve “demokratike-evropiane” të politikës zyrtare të SMZ-së  kundër  pavarësisë së Kosovës, sikurse dikur edhe  ish-kryetari i «RFJ-së», përkatësisht i Serbisë dhe «oponenti» i tij( jo, për shkak të politikës racionale dhe parimore ndaj zgjidhjes së drejtë të problemit kolonial të Kosovës, sepse në këtë plan gjithëserb ishte arritur konsensusi i plotë jo vetëm në  relacionin Milosheviq-Drashkoviq, por edhe në shkallën nacionale, fetare dhe shtetërore të Serbisë dhe të Malit të Zi, pavarësisht nga «flamujt» ideologjiko-partiakë nacionalsocialistë. Divergjencat mes tyre kishin vetëm karakter të luftës për pushtet), Slobodan Milosheviqi nëpër mitingjet e tij antishqiptare nëpër Kosovë dhe Serbi, edhe kryediplomati i sotëm i SMZ-së, Vuk Drashkoviq  nga «foltorja diplomatike» e Ministrisë së Punëve të Jashtme të Serbisë në Beograd ka apeluar në këtë formë: « Të gjithë serbët në Serbi,  pa dallim, duhet të luftojnë për të siguruar minimumin e interesit shtetëror dhe nacional serb, në mënyrë që tregohet gatishmëria për  evropianizimin e krahinës jugore serbe» (Tanjug, 19.10.2005).

Ja, pra, kjo është «oferta diplomatike» dhe  e «vullnetit të mirë» e politikës dhe e diplomacisë serbomadhe e SMZ-së për t'u arritur «kompromisi politik» me shqiptarët, Kosova shqiptare, ende konsiderohet si «interes minimum nacional dhe shtetëror serb», gjë që sipas këtij «standardi» të politikës imperialiste të Serbisë së «demokratizuar» (nën Vojsilav Koshtunicën,kryeministër, Boris Tadiqin, president të Serbisë, si dhe nën Vuk Drashkoviqin, kryeshef të diplomacisë SMZ-së etj.) duhet të ngelë prapë nën kthetrat e  sundimit të deritashëm kolonial të Serbisë gjenocidale. Mirëpo, kjo «formulë», edhe pse nga V. Drashkoviq, është shpallur si «kriter rinovues evropian» për «krahinën jugore serbe» dmth Kosovën, e cila kurrnjëherë ligjërisht nuk ka qenë serbe, por pjesë integrale e Shqipërisë Etnike, sikurse edhe Medvegja, Vranja, Bujanoci, Presheva, Bllaca, Kurshumlia, Leskoviku etj., që njihen sipas toponimit historiko-gjegrafik, gjeopolitik dhe etnik Anamorava. Mirëpo, si rrjedhim i falsfikimit të historisë së kombit shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike, si Kosovën, ashtu edhe vendet e theksuara të Anamoravës deri në qytetin e Nishit,  politika, diplomacia, kisha dhe shkenca serbomadhe hegjemoniste i ka qujatur dhe, edhe sot i quan me emërtimin «Juzhna Serbija»?! – Ky është filli i lëmshit të problemit kolonial serbomadh, që kërkon zgjidhje akute e jo «zgjidhje» të ngutshme dhe të përkohshme me masa paliative, që favorizojnë edhe më tej të drejtën e sovranitetit kolonial të Serbisë mbi Kosovën, në saje të  ofertave proserbe të «kalimtarëve të rastit» me «valiza diplomatike» të «shuttle diplomacy» në relacionin Beograd-Prishtinë, por, patjetër duhjet të organizohet një konferencë ndërkombëtare, ku do të vihej në rend dite, shqyrtimi i problemit kolonial i Kosovës, si dhe i pjesëve të tjera të kolonizuara të Shqipërisë Etnike.

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
10 tetor 2005

EFEKTET NEGATIVE TË DIPLOMACISË SË KUNGULLIT TË PAPJEKUR DEMOKRATIK

       · “Pavarësia e kushtëzuar” do t’u  “bjerë taman” vetëm Serbisë gjenocidale, serbomëdhnejve kolonialistë, si dhe proserbëve, që  me gjithë shpirt e forcë po e mbrojnë atë si  antitezë të pavarësisë  së Kosovës-shtet sovran dhe i shkëputur përgjithmonë nga trungu kolonial i Serbisë së Madhe. Pavarësia e Kosovës është e padiskutueshme me palën serbe, sepse ajo që nga viti 1912, e ka shfrytëzuar si koloni të saj. Kështu që pala shqiptare, edhe nuk ka se çfarë të debatojë  në këtë temë, për t’u marrë vesh me palën kolonizatore serbe, sepse është e ditur historikisht, se Kosova është tokë shqiptare. Mirëpo, kuptohet, në të mund të jetojnë edhe të tjerët, që e njohin dhe e konsiderojnë si vend të vetin. Vetëm pasi Kosova ta ketë fituar cilësinë e subjektit juridiko-kushteues ndërkombëtar, atëherë  qeveria shqiptare e Kosovës ligjërisht dhe moralisht do të fitonte të drejtën për të hyrë në bisedime ndërshtetërore  me Serbinë, por jo, assesi  që t’i ushtronte kërkesë për njohjen e saj nga ana qeverisë serbe, por për zhdëmtimin material 100-vjeçar të shfrytëzimit të burimeve nëntokësore, si dhe të pasurisë tejtër të paluajtshme dhe të luajtshme të plaçkitur dhe të shfrytëzuar si në kohë okupimi gjenocidal, ashtu edhe në kohë paqeje të hekurt.         
                                                                                *     *    *

Të gjithë ata spekulues të “filozofisë politike”  dhe  të injorimit të së drejtës  historike kombëtare dhe ndërkombëtare, që në forma të ndryshme po orvaten ta mbrojnë formulën “ pavarësi e kushtëzuar” të Besnik Mustafajt, s’ka dyshim se vërtet janë të kushtëzuar dhe të kufizuar psikopatologjikisht  si në aspektin etik profesional, ashtu edhe në atë politik e kombëtar shqiptar, sepse as në kuptimin doktrinar, as në atë praktik, nuk kanë dëshmuar me asnjë argument të vlefshëm, se teza e theksuar e “diplomacisë së kungullit” mbështetet të paktën në një segment të fundamentit të qëndrueshëm juridiko-kushtetues,  histgorik, demokratik dhe kombëtar. Mirëpo, kanë dëshmuar të kundërtën: tendencën, simpatinë, subjektivizmin, anësinë, interesin e egos indivduale, grupore, partiake, mahallore a ndërfqinjësore serbosllave, duke u rreshtuar në favor të interesave të tyre komplementare, që gërshetohen në formën më sublime të të gjithë negativizmave të formulës antikombëtare/pavarësi e kushtëzuar”   të ministrit të Jashtëm të Shqipërisë, Besnik Mustafaj, përkatësisht të qeverisë së Sali Berishës, i cili, prapë, (sikurse në vitin 1997 me rastin e mbrojtjes së keqes, së quajtur Aleksandër Meksi, ish-kryeministër, ia vuri flakën Shqipërisë) në rolin e kryeministrit  doli në anën e mbrojtjes së “fatkeqësisë elementare”, të quajtur Besnik Mustafaj. Ky qëndrim  “i papërpunuar” kombëtarisht dhe diplomatikisht  do të ndikojë negativisht në “mbijetesën” e  mëtejme të qeverisë së Sali Berishës, sepse  pa asnjë arsye, është rreshtuar në anën e gabuar të diplomacisë së kungullit të papjekur demokratik, cili brenda një kohe shumë të shkurtër, do të “pjeket” në favor të politikës së opozitës dhe të oponentëve e armiqëve të tjerë të pavarësisë së Kosovës.

Konstatim suplementar

Krahas konstatimit se “deklaratat e Mustafajat kanë ngjallurr reagime negative nga politika e majtë, duke mos e cilësuar si qëndrimin e vërtetë të shtetit shqiptar, por si një reagim të nxituar dhe personal të Mustafajt”(KJ,5.10.2005), e konsideroj të vlefshëm edhe këtë pjesë plotësuese të tij: - Jo vetëm  politika e majtë, por ka reaguar e gjithë politika kombëtare shqiptare, duke i hudhur  poshtë kategorisht si antivlera kombëtare të tri deklaratat e “pavarësisë së kushtëzuar” të Besnik Mustafajt. Në favor të këtij konstatimi, ja një shembull konkret: - autori i këtij komenti nuk është as majtist, as djethtist, por vetëm një intelektual i pavarur, në shërbim të përjetshëm të pohimit dhe të mbrojtjes së vërtetës mbi  lirinë, pavarësinë dhe ribashkimin e domosdoshëm të Shqipërisë Etnike. Pra, pa ekuivoke, është bashkëmendimtar dhe bashkveprimtar i të gjithë atyre, që pa asnjë rezervë e mbështesin konceptin strategjik të  pavarësisë së Kosovës, ashtu siç është  përcaktuar në mënyrë të ligjshme dhe të drejtë-me referendum (shtator 1991) populli shqiptar i Kosovës, sepse çelësi kryesor për hapjen e portave të hekurta  të shtëpisë stërgjyshore-Shqipërisë Etnike është pavarësimi i Kosovës nga sundimi kolonial shekullor i Serbisë së Madhe. Pa realizimin e kësaj aspirate shekullore të të gjithë shqiptarëve në Ballkan, realisht Shqipëria e përgjysmuar /50%/ nuk do të ketë fatin që të integrohet në “familjen evropiane” të quajtur: “Bashkimi Evropian”(BE), pavarësisht nga dëshira e  drejtuesve të saj, si dhe nga premtimet boshe të BE-së, se “ Në vitin 2014, Shqipëria do të integrohet në Bashkimin Evropian”? Ndoshta? – Pasi t’ i ketë plotësuar “standardet serbosllave-evropiane”=”pavarësinë e kushtëzuar” për Kosovën të diplomacisë së kungullit të qeverisë së Sali Berishës, që edhe në shekullin XXI, ta heshtë me çdo kusht problemin e pazgjidhur kombëtar shqiptar në  Ballkan. Ndryshe, nga “bërthama” e integralistëve dhe e eurokratëve, do të konsiderohej si “ fajtor-destabilizues kryesor” i paqes dhe i sigurisë në rajon.

 Duhet të mbajmë parasysh faktin se mbrojtja e interesit nacional gjithshqiptar nuk është pronë, as kapital e asnjë nidividi (qoftë edhe insitut i autrizuar dhe me kompetencë shtetë shtetërore ai). Së këndejmi, as i Sali Berishë, as i Besnik Mustafajt, as pronë monoplizuese e asnjë partie, e asnjë lëvizjeje, e asnjë organizate, e asnjë asnjë ideologjie , e asnjë politike qoftë majtiste, qoftë djathtiste, por  është çështje e shenjtë madhore e gjithë kombin shqiptar pa dallim feje, krahine, ngjyrash partiake, ideologjike dhe politike. Prandaj, në rastin konkret, kur është fjala  për “pavarësinë e kushtëzuar” të Besnik Bustafajt, kanë të drejtë dhe për detyrë kombëtare, politike e diplomatike, ta kritikojnë pa dallim, të gjithë shqiptarët (pavarësisht nga rreshtimi i tyre politik, pozitë, opozitë, të varur a të pavarur etj.), që e duan dhe janë të gatshëm të flijojnë për pavarësinësinë e plotë të Kosovës, si krahinë  e pashkëputshme e territorit indigjen  e Shqipërisë Etnike. Tanimë, kanë përfundua “kohërat e arta” të ideologjizimit, të konfrontimit dhe të instrumentalizimit të popullit shqiptar, që të vetëpërçahet dhe të vetëvritet për interesa të armiqve të tij shekullorë serbosllavë ( si  metoda të rrezikshme dhe armë  më të fuqishme armiqësore për përçarjen dhe për shfarosjen e shqiptarëve në shekuj)  si në Kosovë, ashtu edhe në hapësirat e tjera të Shqipërisë Etnike ( pavarësisht nga problemet e shumta dhe nga realitetet ekzistuese dhe shqetësuese në terren). Tanimë ka vdekur përgjithmonë parulla armiqësore antishqiptare: “majtas, djathtas, prapa, anash, pas shpine, në pusi, në pabesi” në kurriz të  pavarësisë së Kosovës-Shqipërisë Etnike. Me një fjalë, parullat dhe formulat e tilla demagogjike dhe propagandistike krejt proserbe si kjo e Besnik Mustafajt “pavarësi e kushtëzuar”, në asnjë formë nuk duhet të vijnë  në shprehje në  negociatat e ardhshme për Kosovën, sepse ato  janë “varri më i natyrshëm” kolonial i pavarësisë së Kosovës, si dhe i pjesëve të tjera të Shqipërisë Etnike.

Konstatimi i prerë dhe arbitrar i Besnik Mustafajt, është riprodhuar katër herë radhazi  për opinionin publik në këtë formë : “Pavarësia e kushtëzuar është zgjidhja e vetme për të garantuar stabilitetin e Kosovës, dhe më gjerë ”(Koha Jonë,5.10.2005).Ky konkluzion përputhet plotësisht me zgjidhjen  politike  serbo-evropiane-antipavarësi të plotë Kosovës, që është në kundërshtim me të drejtën historike, sepse Kosova është krahinë autoktone e Shqipërisë Etnike, jo e  Serbisë, as e Malit të Zi. Gjithashtu, është në kolizion me të drejtën ndërkombëtare, sepse Kosovës i mohon të drejtën e vetëvendosjes së saj mbi truallin dhe mbi  popullësinë e saj  etnike shqiptare.

Duke qenë se  deri në këto çaste qeveria shqiptare, as presidenti i Shqipërisë, Alfred Mosiu nuk e kanë kundërshtuar  draftin “pavarësi e kushtëzuar” për Kosovën të ministrit të tyre të Jashtëm, Besnik Mustafaj, kjo do të thotë qartë se politika zyrtare e Shqipërisë, që tani (“pjellë e parakohshme” e diplomacisë së kungullit) është deklaruar botërisht se jo vetëm  e mbron autonominë e kushtëzuar për Kosovën, të propozuar nga Grupi Ndërkombëtar i Krizave (GNK), që në vitin 2002, por  edhe e ka cilësuar si “instrumentin më të përshtatshëm juridiko-kushtetues dhe politik” për arritjen e kompromisit të trupshëm antishqiptar me Serbinë kolonialiste dhe me partnerët e saj  evro-ndërkombëtarë. Ky qëndrim  absurd dhe i papërgjegjshëm i politikës zyrtare të qeverisë së Sali Berishës, i ka zhgënjyerë dhe indinjuar jo vetëm qarqet politike shqiptare  në Kosovë, por edhe  e ka “zënë në gjumë” dhe e ka zhbalancuar edhe  ekuilibrin e marrëdhënieve diplomatike të Amerikës, të Bashkimit Evropian, të Organizatës së Kombeve të Bashkuara, të Organizatës së Sigurisë dhe Bashkëpunimit Evropian, të Aleancës së Atlantikut Verior /NATO/ etj., sepse asnjëri nga këta faktorë relevantë të bashkësisë ndërkombëtare nuk kanë mundur të prognozojnë paraprakisht, që pa e testuar fare diplomacinë shqiptare të Tiranës,  se të gjithë mund të jenë “fitues të barabartë të llotarisë” së diplomacisë së kungullit, përkatësisht të Republikës së Shqipërisë në kurriz të pavarësisë dhe të së drejtës së vetëvendosjes së Kosovës si shtet sovran me atribute të vlefshme të subjektivitet juridiko-ndërkombëtar.

Edhe pse askush nga aktorët  kyç të bashkësisë ndërkombëtare (Amerika, OKB, OSBE, NATO, BE , Grupi i Kontaktit), të involvuar në zgjidhjen e  konfliktit ndërkombëtar të Kosovës nuk  kanë kërkuar  nga qarqet zyrtare të Shqipërisë, që ajo tani, të marrë atë “barrë” të rëndë dhe  përgjegjësi historike të “pavarësisë së kushtëzuar”, me qëllim që Kosovës t’i mbyllet goja për pavarësinë e ligjshme dhe të drejtë, para se të fillojnë negociatat ndërkombëtare për zgjidhjen përfundimtare të statusit  politiko-juridik e kushtetues të Kosovës,  me këtë potez të gabuar antidiplomatik, antishqiptar dhe antindërkombëtar, qeveria e Shqipërisë i ka vënë “fait acompli” pikësëpari  Shtetet e Bashkuara të Amerikës (një nga aleatët më lojalë në historinë e popullit shqiptar), ku deri tani, asnjë nga shtetarët dhe diplomatët e saj nuk kanë prejudikuar, as sugjeruar në atë “yrrnek” absolutist  zhdanovist (qoftë direkt apo indirekt) të diplomacisë së kungullit të Besnik Mustafajt, se “çelësi i vetëm” për zgjidhjen e problemit kolonial të Kosovës, është “pavarësia e kushtëzuar”. Si rrjedhim, qëndrimi i theksuar i politikës dhe i diplomacisë së Shqipërisë, si “flamurtare” e mbështjes pa mbulesë të formulës “pavarësi e pakushtëzuar” Kosovës, pa dyshim do të ndikojë negativisht në politikën strategjike të fuqive evropiane dhe botërore, të cilat, edhe nëse deri tani kanë qenë të rezervuara (me planet dhe draftet e tyre strategjike) ndaj pavarësisë së Kosovës,  tashmë nuk kanë asnjë shans, që të jenë gabuar në marrjen e vendimeve të tyre lidhur me statusin e  Kosovës, sepse diplomacia e kungullit të Besnik Mustafajt, përkatësisht e Sali Berishës ua  ka “hapur sytë me gisht”, se  ato nuk kanë fare nevojë që të  “kacafyten”  dhe të “zihen” mes tyre “ për një Kosovë të vogël”, duke kërkuar formulën më të drejtë dhe më të arsyeshme për zgjidhjen e fatit të saj  historik, ngaqë Besnik  Mustafaj me  “formulën e tij” antipavarësi,  “tanimë e ka zgjidhur problemin kolonial” të Kosovës (!?) – Atëherë, pse edhe  Amerika, Grupi i Kontaktit, OKB-ja , BE-ja etj., të mos e kenë miratuar këtë opcion  absurd të diplomacisë qorre të Shqipërisë, i cili vërtet, është një nga alternativat më të kapshme, dhe me çmimin  më të lirë  të bashkësisë ndërkombëtare për arritjen e kompromisit politik me Serbinë e Madhe, por jo, kursesi, edhe  me Kosovën dhe me shqiptarët  e Shqipërisë Etnike në Ballkan.  Pikërisht, këtu qëndron fatalizmi i diploamcisë së kungullit, para se të fillojnë bisedimet ndërkombëtare për Kosovën, (pa e cenuar, as  kushtëzuar askush nga  koniunktura e diplomacisë  evro-ndërkombëtare) doli me “teoremën pitagoreske”  serbo-sllave, duke iu apeluar faktorëve relevantë evro-ndërkombëtarë, që Kosovës, t’ia njohin vetëm “pavarësinë e kushtëzuar”, duke konsideruar  “shqiptarisht” dhe “diplomatikisht” , se kjo “formulë”, do të jetë “faktori mbizotërues” për  “garantimin e pavarësisë së nesërme” të Kosovës, si dhe të “paqes dhe të sigurisë” në Ballkan?! – Përkundrazi, Amerika, as aleatët e saj lojalë të interesave të saj startegjike në Ballkan, nuk do të duhej të merrnin parasyshë  mesazhin antishqiptar dhe antiamerikan të  diplomacisë së kungullit,  me qëllim që në bisedimet e ardhshme Kosovës t’ia imponojnë “pavarësinë e kushtëzuar”, sepse kjo do të ishte vetëm në interes afatgjatë të strategjisë dhe  të gjeopolitikës  kolonialiste të Serbisë së Madhe, përkatësisht të qendërsimit dhe të ringjalljes së

sferës së interesit tradicional  të Rusisë dhe aleatëve të saj sllavë dhe prosllavë në dimensione ballkanike dhe evropiane.  

Antidiplomacia e Tiranës  në diskurs, edhe me diplomacinë realiste

të Kofi Annanit (!)

S’ka dyshim se,  strategjia dhe taktika  e diplomacisë së kungullit të Besnik Mustafajt, e përfaqësuar dhe e mbështetur zyrtarisht edhe nga kryeministri i qeverisë së Shqipërisë, Sali Berisha, përpos interesit nacional gjithëshqiptar, është në diskurs flagrant edhe me diplomacinë reraliste të Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së, Kofi Annan, i cili të premtën, më 7 tetor 2005 në prononcimin e tij zyrtar lidhur me miratimin e raportit vlerësues të emisarit të tij special  për Kosovën, Kai Aide, nuk sugjeroi, as nuk prejudikoi kurrfarë “zigjidhjeje kushtëzuese” për Kosovën sikurse  ministri i Jashtëm i Shqipërisë, Besnik Mustafaj, se Kosovës duhet t’i vihet “vetëm shajkaqa kolonizuese  e pavarësisë së kushtëzuar”, por në mënyrë krejtësisht të natyrshme diplomatike dhe, krejtësisht në diskurs me  diplomacinë absolute e kungullit, para masmediave në Bernë, deklaroi  se: “ Unë nuk mund të them se çfarë do të jetë rezultati përfundimtar, por çështja e pavarësisë dhe çështja e autonomisë, tanimë janë në tryezë, të cilat ne do t’i shqyrtojmë me Beogradin dhe me Prishtinën.” (Internationl Herald Tribune,October 8-9, 2005,p.3).  Ja, pra, përmbajtja e këtij konkluzioni të Kofi Annanit, është plotësisht me bazë të dialektikës së diplomacisë së mirëfilltë, sepse përjashton çdo formë tendencioze të ndërhyrjes  së sojit të “besnikëve” për të spekuluar me “teorinë politike të lojës” në llogari të “deshifrimit të saktë”  të diplomacisë  realsite të Kofi Annanit. Të shprehemi më thjesht(për ta kuptuar më lehtë autori i diplomacisë së kungullit), Kofi Annani përmes deklaratës së tij zyrtare, në asnjë fjalë të saj nuk ka propozuar, as nuk ka sugjeruar se Kosovës, duhet t’i imponohet   me çdo kusht ndonjë a për më tepër “pavarësi e kushtëzuar”, sikurse është deklaruar katër (4) herë radhazi, “kryediplomati” shqiptar, Besnik Mustafaj, por vetëm se e ka paraqitur gjendjen faktike të opcioneve të theksuara, të cilat presin në tavolinën e tij për t’u diskutuar me t’u hapur negociatat e ardhshme  ndërkombëtare për zgjidhjen e statusit përfundimtar të Kosovës. Ndërkaq, diplomacia e kungullit e Besnik Mustafajt, e shfaqur në “katër akte” në formë diktati dhe “urdhëri të prerë”, se Kosova, duhet “të shpërblehet vetëm pavarësinë e kushtëzuar” si “garant” për ardhmërinë e “stabilitetit të Kosovës dhe të Ballkanit”, nuk përbëhet nga  asnjë elementet i diplomacisë së mirëfilltë, por më tepër i gjason  “diplomacisë urdhëruese” dhe të “padiskutueshme” të  lidershipëve të regjimeve  totalitare dhe diktatoriale të kohës  së komunizimit revizionist (40-vejçar) të Nikita S. Hrushçovit, të Nikolla Çausheskut, të Todor Zhivkovit, të Eduard Gierek-ut, të Josip B. Titos, të Janosh Kadarit...,etj.  Për këtë arsye, “diplomacia e kungullit”, duhet të eliminohet sa më parë të jetë e mundur nga skena  politike kombëtare dhe ndërkombëtare, sepse paraqet rrezik potencial jo vetëm për demokracinë, stabilitetin, sigurinë, paqen në hapësirat e Shqipërisë Etnike, por edhe për inetresat strategjike aftagjata të Shteteve të Bashkuara të Amerikës në Ballkan. Besnik Mustafaj, duke e mbrojtur  me vetëdije opcionin  “pavarësi e kushtëzuar”, ai  me këtë opcion  antipavarësi Kosovës direkt dhe indirekt i jep të drejtë politikës dhe diplomacisë kolonizatore të Serbisë, që të mos heq dorë  definitivisht nga  “ e drejta historike e saj” mbi Kosovën si plaçkë koloniale  100-vjeçare të saj.

Fundja, si diplomacia e kungullit e Besnik Mustafajt, ashtu edhe e atyre eksponentëtve të saj, që po veprojnë  hapur “besnikqe” apo  në hije dhe në prapavijë, të rreshtuar në anë të ndryshme të barrikadës, duhet ta kenë të qartë se Kosova, nuk është biznes, as firmë  private individuale, grupore, klanore, partiake, as krahinariste e sektariste e diplomacisë së kungullit, të drejtuar verbërisht dhe antikombëtarisht nga Besnik Mustafaj,  as e Serbisë gjenocidale të Slobodan Milosheviqit, por është pjesë integrale e Shqipërisë Etnike. Pra, për të mos krijuar dilema  të panevojshme dhe mjegulla të padavaritura (që synim të fundit kanë gllabërimin e lirisë dhe të pavarësisë së Kosovës, si dhe të trojeve të tjera etnike shqiptare)  për opinionin publik kombëtar shqiptar, “standardi diplomatik” proserb: “pavarësi e kushtëzuar”, duhet të denoncohet nga i gjithë spektri politik, përkatësisht nga mbarë kombi  shqiptar si brenda, ashtu edhe jashtë Kosovës-Shqipërisë Etnike.

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr. Mehdi HYSENI
04 tetor 2005

PAVARËSIA E KOSOVËS NË REPRIZËN E DIPLOMACISË SË KUNGULLIT” (!)

“Ma mirë dekë me u shue nën hije,

se me jetue nji jetë robnie”!

            Politika dhe diplomacia e mirëfilltë nuk e njohin  “përmbajtjen” e alla-maximës oportuniste-demagogjike armiqësore : “Më mirë vonë se kurrë ;  më  mirë një gjysmëcopë, më mirë një gjysmasht...; mirë një e keqe e vogël se e madhe” për kombin dhe për shtetin etj., sepse  ata politikanë, diplomatë  dhe ministra shqiptarë të “kallapit” të Besnik Mustafaj, Pëllumb Xhufi...,etj., që e mbështesin këtë “soj” antidiplomacie, do t’i përpijë terri dhe errësira e diplomacisë serbosllave mesjetare e car Dushanit-mizorit, e jo kursesi drita e lirisë dhe e pavarësisë së Kosovës shqiptare si shtet i pavarur dhe sovran, të shkëputur nga Serbia kolonialiste. E keqja më e madhe dhe më e turpushme është se,  “diplomacia e kungullit” e Besnik Mustafajt (ministër i Jashtëm i Shqipërisë)  po vetidentifikohet me kryeneqësinë e  “mentalitet diplomatik” serbomadh të diplomatëve dhe të ministrave të jashtëm të dështuar të Serbisë gjenocidale  të Slobodan Milosheviqit (të cilët qe pesë vjet janë duke “lëshuar vezë” në burugun e Shevingenit në Holandë, sepse, edhe ata,  me çdo kusht donin që shqiptarëve të Kosovës t’ua imponin  : “pavarësinë e kushtëzuar”,që do të thotë se : Kosova,  edhe në shekullin XXI, duhet të mbetet nën kapuçin integrues kolonialist dhe imperialist të Serbisë). Po, kjo taktikë  dhe strategji e diplomacisë proserbe,  në formë diktati dhe ultimatumi të prerë e ministrit Bensik Mustafaj “nuk pi ujë”, edhe pse ky përmes  angazhimit “diplomatik”  të tij,  në  “stilin edhe më të hollë, edhe  më elastik”  sesa  të ministrave  dhe të diplomatëve të qeverisë së jashtme  (sepse ata vepronin jashtë atdheut) të Esat P. Toptanit, të stacionuar në Paris(1920), po mundohet që ta jetësojë formulën  proserbe “pavarësi e kushtëzuar” të Grupit Ndërkombëtar të Krizave (GNK) në disfavor të njohjes së pavarësisë dhe të së drejtës së vetëvendosjes së Kosovës. Këtë “vizion diplomatik” të ministrit të jashtëm shqiptar, nuk duhet ta pranojë as politika e as populli shqiptar i Kosovës, as i Shqipërisdë. Arsyeja  është tejet e qartë dhe shumë e thjeshtë: Kosova më kurrë nuk ka shans, që të vihet nën asnjë regjim, as protektrat kushtëzues kolonial të Serbisë, qoftë edhe përmes mekanizmave tutorial të Bashkimit Evropian, që janë në funksion të “evropianizimit” të Kosovës me mandat të caktuar disavjeçar, duke i garantuar Serbisë,  se Kosova territorialisht, edhe më tej (brenda një kohe të pacaktuar) nuk do të ketë gjasë reale, që të shkëputet nga territori intergal etnik dhe shtetëror  i saj.

                     *                      *                           *

Me ripohimin për herën  e dytë të tezës “pavarësi e kushtëzuar”, Besnik Mustafaj (ministër i Punëve të Jashtme të Republikës së Shqipërisë) vërtet e dëshmoi konstatimin   aksiomatik  dhe racional të Ismail Kadares, se ai  “gabimisht” dhe pa asnjë meritë ka hyrë në diplomacinë shqiptare. Për më tepër, ai farë alla-ministri i jashtëm, me potezin e tij rikonfirmues tekanjoz, iracional, antidiplomatik  dhe antikombëtar shqiptar prapë e ka përsëritur reprizën e tij të “diplomacisë së kungullit” :” se Kosova duhet të përfitojë pas negociatave pavarësinë e kushtëzuar...”(“Shekulli”,30 shtator 2005).

Sipas “logjikës diplomatike” të Besnik Mustafaj, domethënë pas mbylljes së negociatave me palën serbe dhe me atë ndërkombëtare,duke përfshirë këtu edhe diplomacinë destruktive të tij në emër të Republikës së Shqipërisë, patjetër  Kosovës duhet t’i imponohet “pavarësia e kushtëzuar”?!  - Shtrohet pyetja pse Kosovës duhet t’i imponohet kjo formulë çoroditëse  e Besnik Mustafajt, kur tërë opinioni publik i brendshëm dhe i jashtëm ndërkombëtar  është në dijeni se: (a) Populli shqiptar i Kosovës  me mjete paqësore dhe të ligjshme demokratike në frymën e së drejtës ndërkombëtare (Deklarata Kushtetuese, 2.VII.1990; Kushtetuta e Kaçanikut, 7.IX.1990; Referendumi 26-31.IX.1991), është përcaktuar që Kosovës t’i njihet e drejta e vetëvendosjes, që kupton dhe nënkupton pavarësinë e plotë të Kosovës nga sundimi i deritashëm 100-vjeçar i Serbisë kolonialiste; (b) Ushtria Çlirimtare e Kosovës(UÇK), luftën e saj të drejtë çlirimtare kombëtare nuk e ka zhvilluar, që Kosovës t’i njihet asnjë lloj autonomie serbe, proserbe,as evropiane, as proevropiane, sikurse që është formula sakate: “pavarësi e kushtëzuar”, të cilën me ngulmë dhe në mënyrën më hipokrite dhe më  të turpshme, pa asnjë fije sensi diplomatik, as kombëtar, e mbështet  pa asnjë rezervë, Besnik Mustafaj, por UÇK-ja ka luftuar, që Kosovës t’i njihet e drejta e pavarësisë dhe e vetëvendosjes së plotë nga Serbia, ashtu siç është deklaruar në mënyrë të vullnetshme mbi 98% shumcia dërrmuese e popullit shqiptar në vitet e 90-të shekullit XX. Këto dy komponente të rëndësishme asesi nuk mund të injorohen, as të manipulohen  qoftë edhe nga  antidiplomacia e Besnik Mustafajt, i cili pa asnjë arsye, as argument të justifikueshëm e “kapur për bishti” variantin e GNK-së: “pavarësi e kushtëzuar”, gjë që ky variant është vetëm në llogari të politikës dhe diplomacisë kolonialiste  të Serbisë, përkatësisht të Unionit të SMZ-së, si dhe të “pazarxhinjve” të tryezave të ndryshme diplomatike të Bashkimit Evropian, të cilët  sipas standardeve të shumëfishta “integruese, demokratike, multietnike, pluraliste”, tanimë  për Kosovën kanë hartuar edhe draftet e tyre: “pavarësi e kushtëzuar”, “pavarësi funksionale”, “pavarësi substancionale” etj. (Për të gjitha këto variante, që janë në disfavor të së drejtës së vetëvendosjes dhe të pavarësisë së Kosovës, më gjerësisht dhe, në formë eksplicite, të trajtuara në frymën teoriko-shekncore, mund t’i lexoni në analizën me titull:” : “JO KOLONI MODERNE, POR KOSOVË TË PAVARUR NË EVROPËN E INTERUAR DEMOKRATIKE” (Shih tekstin integral në:  “Liria Kombëtare”,31.08.2004),

Ministri i Punëve të Jashtme të Shqipërisë, Besnik Mustafaj,  me rastin e ripohimit të tezës “pavarësi e kushtëzuar” Kosovës, vërtet provoi se nuk ka asnjë “lidhje të ngushtë, as të gjerë” diplomatike kombëtare, as ndërkombëtare, sepse i mungon arsimimi elementar, i domosdoshëm nga  diplomacia dhe politika e jashtme. Mirëpo, ky hendikep nuk mund të jetë vetëm çështje personale e ministrit Mustafaj, por ky problem, duhet të shikohet në kuptim të thellë dhe të gjithanshëm, si problem serioz për interesin e përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror të Qeverisë së Republikës së Shqipërisë, sepse Besnik Mustafaj, me deklaratat e tij antidplomatike dhe antikombëtare kundër pavarësisë dhe të së drejtës së vetëvendosjes së Kosovës me antitezën e tij :”Pavarësi e kushtëzuar Kosovës”, provoi se ai nuk e njeh (A,B, C-në) e  diplomacisë. Për këtë arsye, ai edhe më tej  po vazhdon me avazin e përsëritjes së gabimeve të tij, jo vetëm nga fusha e diplomacisë, por edhe nga mosnjohja e historisë së marrëdhënieve serbo- shqiptare. Ja,  këtë konstatim tonin, e vërtetojnë edhe ky gabim vulgar i “dialektikës”  së diplomacisë së tij, të hendikepuar  si në aspektin doktrinar profesional, ashtu edhe në atë praktik:  “E rëndësishme është që komunteti ndërkombëtar të mbështesë një variant që prodhon stabilitet afatgjatë për vendin, paqe jo vetëm në Kosovë, por edhe në rajon”.(Shekulli, 30.09.2005).

Ky konstatim i ministrit të Jashtëm të Shqipërisë, Besnik Mustafaj, është  i diskutueshëm dhe i papranueshëm si për interesin e diplomacisë kombëtare e shtetëre të Shqipërisë, ashtu edhe të Kosovës, si dhe të diplomacisë amerikane në Ballkan, sepse  “pavarësia e kushtëzuar”  për Kosovën, në asnjë kuptim, dhe në asnjë variant nuk mund të jetë kurfarë instrumenti demokratik dhe ligjor, që do të mund të krijonte ndonjë predispozitë qoftë në kuptim të ngushtë a të gjerë të “stabilitetit afatgjatë jo vetëm në Kosovë, por edhe në rajon”, ashtu siç ka konkluduar “diplomatikisht” Besnik Mustafaj në rikonfrmimin e dytë të sugjerimit dhe të mbështetjes së “pavarësisë së kushtëzuar, tezë kjo  e GNK-së, të cilën deri tani, përpos ‘diplomatit” Besnik Mustafaj, nuk e ka pranuar në atë “ variant origjinal” as diplomacia e as politika jashtme e SMZ-së. Përkuindrazi, po qe se Kosovës i imponohet “pavarësia e kushtëzuar” e Besnik Mustafajt, ajo do të jetë shkaktari kryesor, që populli shqiptar i Kosovës, sërish të vihet nën armë për të mbrojtur me çdo kusht të drejtën e tij legjitime dhe legale për çka është përcaktuar  në mënyrë paqësore dhe me luftën çlirimtare kombëtare të UÇK-së=KOSOVA E PAVARUR nga Serbia pushtuese gjenocidale.

Prandaj, “diplomati” B. Mustafaj, ka rënë në gabim të dyfishtë (kuptohet,  me arsye, sepse ai  ende  nuk ka lexuar asnjë  “abetere diplomatike”, e cila është parakusht, që kërkohet për provimin kualifikues të studentëve, të cilët e regjistrojnë Fakultetin e Shkencës së Diplomacisë dhe të Marrëdhënieve Politike dhe Juridike Ndërkombëtare), kur është shprehur me guxim këmbëngulës dhe “diplomatikisht”, se “pavarësia e kushtëzuar” për Kosovën si “hap i parë eksperimental”, do të ketë “efekt prodhues” për paqen dhe sigurinë dhe “stabilitetin afatgjatë jo vetëm për Kosovën, për tërë rajonin”(!?) Pikërisht, në këtë “stil” të Besnik Mustafajt,  me dhjetra herë është prononcuar edhe politika e jashtme dhe diplomacia zyrtare e  Serbisë së Vuk Drashkoviqit: “Kosova duhet evropianizuar”, por kuptohet sipas “standardeve ndërkombëtare” të Serbisë: “Një Kosovë me autonomi të kushtëzuar”(natyrisht, me përmbjatje të interesit serbomadh, ashtu siç po e pëlqen kohëve të fundit, edhe diplomacia miope e ministrit, B. Mustafaj)., që Kosovës, edhe gjatë afatit të prejudikuar  të “protektoratit evropian”, në mënyrë “civilizue, demokratike, ligjore, integruese, multietnike”, t’i garantohet statusi i deritashëm kolonial nën Serbi. Ky do to ishte “efekti pozitiv” për “pavarësinë” dhe “vetëvendosjen” e Kosovës, i cili, si në afat të përkohshëm (eksperimental), ashtu edhe në atë afatgjatë, do të gjeneronte  vetëm luftë të përgjakshme, krizë  permanente dhe viktima të reja shqiptare si në Kosovë, ashtu edhe në mbarë hapësirat e Shqipërisë Etnike, që do të përflaknin tërë Ballkanin. Mirëpo, për t’u parandaluar një rrezik i këtillë  tragjilk si për shqiptarët, ashtu edhe për gjithë Ballkanin, politika e jashtme dhe diplomacia e Republikës së Shqipërisë, do të duhej në mënyrë urgjente, që të revidojë kursin e gabuar të saj, të drejtuar nga  ministri i Jashtëm shqiptar, Besnik Mustafaj, i cili me deklratat e tij të papeshuara antikombëtare dhe antidiplomatike lidhur me statusin e Kosovës, e ka kompremtuar rëndë dhe paprecedencë interesin e përgjishëm kombëtar dhe shtetëror të Shqipërisë si në planin e brendshëm gjithëshqiptar, ashtu edhe në atë ndërkombëtar. Më saktësisht, Besnik Mustafaj, si kuadër i tillë, i zjdhur me  gishta të “ndërgjegjës demokratike” e jo sipas meritës së tij profesionale, nuk mund të jetë asesi në nomenklaturën e Ministrisë së Punëve të Jashtme të Republikës së Shqipërisë, e lëre më të jetë “kryendërtues” , “kryedrejtues”, “kryeprejektues” dhe “kryeartikulues” i saj, sepse  sheshit i mungon edukimi dhe arsimimi profesinal fillestar nga fusha e diplomacisë. Pavarësisht nga fakti,  se ai “ngushëllon” vetëveten me këmbëngulje  dhe me tekanjozitet, që ka “njohuri të mjaftueshme” nga sfera e diplomacisë, vetëm dy deklaratat e fundit lidhur me statusin e Kosovës, provojnë sheshit se ai bredna 24-ve, me procedurë  të shkurtër të kryetarit  të shtetit, Alfred Moisu, është dashur të revokohej jo vetëm nga posti i ministrit të Jashtëm, por edhe nga strukura e Ministrisë së Punëve të Jashtme të Republikës së Shqipërisë.

Prandaj, pavarësisht nga bindjet e kota cdhe iluzore të B. Mustafajt sesa ai është i “ngritur diplomatikisht”, kursesi dhe, në asnjë aspekt nuk mund të quhet potez diplomatik a “ i urtë”, as i dobishëm  jetërsimi  dhe spekulimi i tezave  të huaja, siç është rasti konkret i  tezës së GNK-së:” pavarësi e kushtëzuar” për Kosovën, edhe pse këtë, B.Mustafaj e quan sikur të ishte “tezë origjinale” dhe e “kapshme” e diplomacisë së Ministrisë së Jashtme të Shqipërisë, sepse nuk është në interes as të Kosovës,, as të të Shqipërisë, as të paqes, as të qëndrueshmërisë, as të sigurisë e bashkëpunimit ndërshtetëror në Ballkan, përkundreazi  imponimi dhe zbatimi i një “formule” të tillë strategjiko-taktike evropiane-serbe, do të shpiente në katastrofë tërë Ballkanin. Me një fajlë, të gjitha ato “diploamci preventive”, sikurse diplomacia e B. Mustafajt, që me kokëfortësi antidiplomatike dhe iracionalizëm e sugjerojnë dhe e mbështesin tezën “pavarësi e kushtëzuar”  Kosovës, domethënë, që tani janë të gatshme edhe ushtarakisht ta mbrojnë atë koncept kushtëzues në favor të krijimit të ekiuilbrit të marrëdhënieve serbosllave-evropiane në Ballkan në kurriz të lirisë dhe të pavarësisë së Kosovës dhe të shqiptarëve përbrenda Shqipërisë Etnike.

Tjetër gabim i pafalshëm dhe komik, që nuk ka lidhje as me realitetin, as  me  diplomacinë, as me historinë shqiptare të Kosovës-Shqipërisë Etnike, është edhe ky: ”... Varianti më i mirë për Kosovën dhe më gjerë është pavarësia e kushtëzuar, që presupozon pavarësi të padiskutueshme presupozon një kohë pjekurie për këtë pavarësi dhe monitorimin e ngushtë të komunitetit ndërkombëtar për të garantuar të drejtat e pakicës serbe dhe të pakicave të tjera, në bazë të standardeve ndërkombëtare, për të garantuar ndërtimin e një shteti të shëndetshëm ligjor. Unë do ta mbështes deri në fund një version të tillë”(Shekulli, po aty, 30.09.2005).

“Rrotulloje”, “shkokloje” a “përktheje” në çfarëdo  “gjuhe diplomatike” të botës qofshin ato, ky konstatim fund e krye është diletant dhe i paqëndrueshëm, sepse nuk shpreh asnjë dozë realizimi të historisë së Kosovës si koloni e Serbisë, por “dioptria diplomatike” e B. Mustafajt, atë e sheh vetëm si “problem minoritar”, ashtyu sikurse diplomacia, politika dhe kuazishkenca e Serbisë gjenocidale, “ zgjidhjen” e të cilit, gjithashtu e sheh vetëm përmes opcionit sakat politik “pavarësi e kushtëzuar”?! – Pse, me kaq injorancë dhe  arrogancë të papërmbajtur  dhe me “bidnje të patundur kombëtare dhe profesionale”, Besnik Mustafaj tenton t’i imponohet dhe, në të njëjtën kohë, ta vërë para aktit të kryerë politikën zyrtare të qeverisë së Kosovës, si dhe popullin shiptar të Kosovës, cili qe më se 100 vjet ka derdhur gjak, djerësë e sakrificë  për të dalë  nga kthetrat tiranike-gjenocidale të Serbisë së Madhe? – Përgjigjja “justifikuese” e tij është kjo: sepse  “pavarësia e kushtëzuar” kinëse siguron dhe përshpejton procesin e pavarësisë së Kosovës në perspektivë, si dhe “është garanci për njohjen dhe respektimin e pakicës serbe dhe pakicave të tjera në bazë të standardeve ndërkombëtare”(Po aty, 30.09.2005). (Ndoshta), për lexuesin e zakonshëm, që nuk ka njohuri nga e drejta kombëtare dhe ndërkombëtare, nga diplomacia dhe marrëdhëniet politike ndërkombëtare, ky “definicion diplomatik” i nocionit “pavarësi e kushtëzuar” për zgjidhjen e përkohshme të statusit të Kosovës, do të ishte “i pranuar” dhe  “i miratuar”, por jo  assesi nuk është i pranueshëm dhe i rekomandueshëm, edhe  për  politikën dhe diplomacinë e qeverisë aktulate të Kosovës, as për njohnjohësit e profilizuar të  politikës, të diplomacisë, as të drejtësisë shqiptare, sepse  si në aspektin doktrinar, ashtu edhe në atë praktik dhe kombëtar, e kanë më se të qartë, se vetë fjala “ e kushtëzuar” do të thotë mohim i asaj që është  “e pakushtëzuar”.  Ky është raporti sqarues në kuptimin e së përgjithshmes së  këtyre dy nocioneve, që janë asimetrike dhe, si të tilla e përjashtojnë njëra-tjetrën. Ndërkaq, në kuptimin juridik ndërkombëtar, deri më sot në asnjë tekst nga kjo fushë, nuk gjendet ndonjë përkufizim i  “pavarësisë së kushtëzuar” as si parim, as si e drejtë, as si kategori e as si institut, as si standard juridiko-ligjor dhe demokratik, (as i shkruar, as i aplikuar) për zgjidhjen e konfilketeve ndërkombëtare, përkatësisht të zgjidhjes së problemeve koloniale, siç është rasti kolonial i Kosovës. Si rrjedhim, as shkencërisht, as praktikisht aplikimi i “standardit ndërkombëtar” serbosllav: “pavarësi e kushtëzuar” nuk shpie në asnjë përshpejtim të pavarësimit të Kosovës, as të ndërtimit të ndonjë shteti të shëndetshëm ligjor” as për  vetëshqiptarët e as për minoritetin serb në Kosovë, ashtu,  siç është shprehur naivisht dhe në mënyrë diletante, ministri shqiptar, Besnik Mustafaj, në formën e propagandës së politikës dhe të diplomacisë serbe të Beogradit zyrtar dhe të Kishës Ortodokse Serbe, se shqiptarët, me çdo kusht duhet të pengohen në realizimin e së drejtës së pavarësisë dhe të vetëvendosjes së tyre. E, pra, çfarë Kosove  “e shëndetshme” mund të krijohet, ashtu siç po  sheh ëndrra,”pavarësia e kushtëzuar” e  Besnik Mustafaj, kur nuk përfillet  historikisht, ligjërisht, demokratikisht, politikisht, diplomatikisht dhe moralisht e drejta e vetëvendosjes së shumicës dërrmuese shqiptare mbi 90%, sepse Kosova është çështje koloniale, dhe jo minoritare. Çfarë do thotë kjo në aspektin juridiko-politik, diplomatik dhe historik? - Së pari, nëse bashkësia ndërkombëtare përfill standardet juridike ndërkombëtare, si dhe Kartën e OKB-së, etj., shqiptarëve (mbi 90%), duhet t’ua njohë të drejtën e vetëvendosjes, e pastaj mbi këtë drejtë dhe mbi këtë parim, mund të ndërtohen standadet plotësuese për liritë dhe të drejtat e pakicave kombëtare, si dhe të pakicës serbe. Pra, nëse bashkësia ndërkombëtare dhe diplomacia proserbe e Besnik Mustafajt përfill këtë prioritet të domosdoshëm ligjor, moral  dhe diplomatik, atëherë, vërtet, ekziston gjasa që Kosova të ndërtohet në një shtet “të shëndetshëm”, përkatësisht të pakushtëzuar për të gjithë qytetarët e saj, por jo asesi sipas  skemës së mbrapshtë të “diplomacisë asstrologjike” të Besnik Mustafajt, së pari, “garanci  për të drejtat e minoritet serb etj.”, e pastaj, pas disa vitesh,dekadash a shekujsh, dmth pasi të jenë  “pjekur  kushtet” dhe shqiptarët e Kosovës të fitojnë eksperiencë se si duhet drejtuar shteti”, do të vinte në shprehje njohja e pavarësisë së plotë dhe e “padiskutueshme”?!

– Shprehur popullorqe, kjo do të thotë derisa të “piqet kungulli” i diplomacisë së Besnik Mustafjat, Kosovës nuk duhet t’i njihet kurrfarë pavarësie e plotë, sepse sipas logjikës së diplomacisë së tij destruktive dhe kushtëzuese, Kosova ende nuk paskësha kuadra të mjaftueshme dhe të afta politike dhe diplomatike për drejtuar shtetin e pavarur dhe sovran shqiptar?! – Ky konstatim hipotetik dhe cinik fund e krye, sipas shabllonit të cirkut diplomatik, Besnik Mustafaj, është i barasvlershëm jo vetëm me  diplomacinë e sotme të Serbisë gjenocidale dhe antidemokratike  të Vojislav Koshtunicës dhe Vuk Drashkoviqit, por edhe me propagandën dhe me diplomacinë e vjetër antishqiptarde të Serbisë së Nikola Pashiqit dhe të Esat Pashë Toptanit, se” shqiptarët nuk duhet njohur si komb më vete, por duhet shtypur dhe mbajtur në sundimin kolonial serbosllav, sepse nuk janë të aftë për të pasur dhe vetëqeverisur shtetin e tyre”.

Ka edhe shumë çka të thuhet në lidhje me  “temën diplomatike”  të dy prononcimeve të Besnik Mustafjat për  mbështetjen blanko të “pavarësisë së kushtëzuar”  si zgjidhje përfundimtare të statusit të Kosovës. Mirëpo, ne kemi prekur vetëm disa nga pikat më fatale të konkluzioneve të tij antikombëtare, antidiplomatike, antiligjore, antimorale  të deklratave të tij të theksuara lidhur me prejudikimin dhe me imponimin e formulës së “ tij origjinale”=“pavarësi e kushtëzuar”, si antitezë dhe kundërargument institutit të vetëvendojes dhe pavarësisë së plotë të Kosovës.

Së fundi, duhet ta përkujtojmë seriozisht “diplomacinë astrologjike afatgjatë” të Besnik Mustafajt, që të mos përzihet në çështje të brendshme, as të jashtme të Kosovës, sepse ka kush t’i dalë Zot Kosovës. Pavarësisht nga  bindja e gabuar dhe qëndrimi arrogant i B. Mustafajt, se  politikisht “pa e u pjekur kungulli” Kosova duhet të jetë e varur dhe e kushtëzuar nën protektoratin  dhe sovranitetin e huaj kolonial “demokratik” evropian-serbosllav, sepse  ky variant propagandistik i B. Mustafajt na  qenka “instrumenti më racional, më ligjor, më demokratik dhe më i avancuar”, si dhe “GARANT KRYESOR” për krijimin dhe ruajtjen  e paqes, të sigurisë dhe  të stabilitetit në Kosovë, përkatësisht në Ballkan?! – Këtë deklaratë, ta kishte pohuar Boris Tadiqi (kryetar) ose Vuk Drashkoviqi (ministër i Jashtëm) të Serbisë, përkatësisht të SMZ-së, do të ishte e tepërt dhe për çdo gjykim ngase  për zgjidhjen e çështjes së statusit përfundimtar të Kosovës, do të vendosë vetëm populli shqiptar i Kosovës, ashtu siç është përcaktuar me Deklaratën Kushtetuese, më 2 korrik 1990, me Kushtetutën e Kaçanikut, më 7 shtator 1990 dhe me Referendum, më 26-31 shtator 1991. Kështu që, as populli e as politika përfaqësauese dhe legjitime e tij nuk kanë nevojë për kurrfarë “diplomacie mbështetëse” as të Besnik Mustafajt, as të kolegut të tij Vuk Drashkoviq, të cilët, tanimë, në forma të ndryshme shprehëse të diplomacisë akrobative të tyre, janë dakorduar, që problemin e Kosovës ta zgjidhin  përmes standardit serbo-evropian, të njohur me emrin: “pavarësi e kushtëzuar”. Ja, pra, kjo është “diplomacia origjinale” e Besnik Mustafajt, e cila paralajmëron SMZ-në dhe partnerët e saj  evropianë të BE-së, se diplomacia  dhe politika e jashtme e Shqipërisë, qysh tani janë të gatshme, që të ushtronjë trysni dhe diktat ndaj politikës zyrtare të qeverisë së Kosovës, që të pranojë “pavarësinë e kushtëzuar”, si  “opcion shpëtimtar” për të ardhmen e Kosovës?! Mirëpo, duhet thënë troç se këtë formulë antishqiptare, “diplomacia e kungullit” të Besnik Mustafajt mund ta shes vetëm në Beograd, në Podgoricë, në Shkup, në Athinë etj.,(dhe, vërtet, po qe se “kryekunglli” ia arrin, që këtë “produkt diplomatik” ta  shesë në tregjet e metropoleve të theksuara serbosllave, ai vërtet, edhe do të shpërblehet me “çmimin nobel” serbosllav-evropian për “vendosjen e paqes” në Ballkan, si rrjedhim i sakrifikimit të pavarësisë së Kosovës)  sepse nuk ka të bëjë fare me Kosovën, as me shqiptarët e Kosovës. Prandaj, as politika, as diplomacia e Kosovës nuk janë të obliguara, që ta përfillin në asnjë formë  draftin e “diplomacisë së kungullit”, sepse është “kopje origjinale” e diplomacisë serbomadhe dhe e mbështetësve të saj tradicionalë rusofilë.

Ja, kjo është agjenda   e objektivave prioritare të  “diplomacisë origjinale” të Besnik MUstafajt, e cila me lecka të  vjetra dhe të palara të rrobaqepësve të huaj po tenton, që të ndërtojë  “strategjinë profesionale dhe moderne” të saj në arenën e marrëdhënieve ndërkombëtare. Mirëpo, në esencë, efekti i një diplomacie të këtillë është i kundërt, sepse me vetëdije të plotë  dhe haptazi mohon interesin nacional dhe shtetëror të Kosovës dhe të Shqipërisë. Prandaj, derisa nuk kanë filluar negociatat për Kosovën, institucionet dhe organet përkatëse të Republikës së Shqipërisë,duhet ta shpostojnë menjëherë ministrin e Jashtëm, Besnik Mustafajn, në mënyrë që të mos kompremetohet më tej politika  e jashtme dhe diplomacia e Shqipërisë, për hir të analfabetizimit diplomatik të një personi, që është  i etur për karrierë personale në dëm të interesit të përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror, sepse diplomacia nuk ka lidhje me shkrimtarologjinë e tij. Nuk ka fort rëndësi se çfarë  dhe se vepra ka shkruar ai deri tani,  ai mund të ketë shkruar edhe ndonjë vepërr të dobët në kuptimin ideoartistik, e cila mund të mos i ketë pëlqyer lexuesit. Mirëpo, në politikë dhe në diplomaci puna qënmdron krejt ndryshe, një gabim mund të jetë fatal për tërë kombin dhe shtetin, ai nuk ka shansë më të “rishkruhet” dhe të korrigjohet, sikurse ndodh në veprat e ndryshme letrare. Që të mos përsëritet një tragjedi e këtillë për Kosovën dhe për Shqipërinë, vetë Besnik Mustafaj, duhet të latrgohet në mënyrë të vullnetshme nga kolltuku i butë i ministrit të Jashtëm, sepse me  reprizimin e dy deklaratave antipavarësi Kosovës e ka bindur opinion publik kombëtar shqiptar dhe atë ndërkombëtar, se ai nuk është kuadër përkatës që mund ta drejtojë politikën e jashtme të Shqipërisë ngase i mungon arsimimi elementar nga fusha e diplomacisë dhe e marrdhënieve ndërkombëtare. Po qe se vërtet Besnik Mustafaj ka “nuhatje diplomatike”,ai do të vepronte në këtë mënyrë racionale dhe sipas kësaj maksime diplomatike të Sharl Dë Golit: “Politikan dhe diplomat i shquar është ai person, i cili është në gjendje, që vetë ta vlerësojë kohën se kur duhet ikur nga  pushtetI”. Këtë mesazh edukatov politiko-diplomatik të ish-presidentit  të Republikës së Pestë të Francës, Sharl Dë Gol, me gjasë, duhet ta ketë lexuar, edhe Besnik Mustafaj gjatë mandatit të tij katërvjeçar si ambasador fuqiplotë i Republikës së Shqipërisë në Francë. Ndryshe, do ta rikonfirmojë prapë “diplomacinë e kungullit”, që do të jetë aleat i papritur i diplomacisë serbosllave dhe të pratnerëve të saj tradicionalë të luftimit të pavarësisë së Kosovës, si dhe pjesëve të tjera të Shqipërisë Etnike, duke iu sugjeruar dhe imponuar  modele të huaja kushtëzuese, që në të vërtetë atyre iu garantojnë agoninë e mëtejme koloniale  nën  Serbi, Mal të Zi, Greqi dhe Maqedoni.

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi  HYSENI
24 shtator 2005

         DERI KUR  DO TË KÊNAQET DIPLOMACIA SHQIPTARE   ME GJYSMA DHE ME KUSHTËZIME KOLONIALE EVROPIANE-SLLAVE?!

     *Politika dhe diplomacia e mirëfilltë nuk e njohin  “përmbajtjen” e alla-maximës oportuniste-demagogjike armiqësore : “Më mirë vonë se kurrë ;  më mirë një e keqe e vogël se e madhe” për kombin dhe për shtetin etj., sepse kush mbetet  vonë,  e përpin  terri dhe errësira shekullore nën robëri të huaj.

      Është fakt i pamohueshëm se kohëve të fundit  shtetarët e Republikës së Shqipërisë, Alfred Moisiu/president/, Sali Berisha/kryeministër/ dhe Besnik Musrafaj/ ministër i  Punëve të Jashtme/ botërisht kanë shprehur opinionin e tyre publik, se Kosovës duhet t’i njihet pavarësia, duke përfillur “vullnetin e lirë të  popullit të Kosovës”, që ai vetë të vendosë për fatin e Kosovës. Ky është emëruesi i përbashkët i pikëpamjeve dhe i qëndrimeve unanime të politikës dhe të diplomacisë zyrtare të Republikës së Shqipërisë ndaj statusit të ardhshëm të Kosovës.  Një strategji të këtillë me karakter parësor dhe prioritar të interesit nacional të përbashkët   lidhur me pavarësinë e  Kosovës, diplomacia dhe politika e jashtme e Shqipërisë, është  dashur ta përfillë dhe ta mbështetë me konsekuencë dhe në mënyrë koherente që nga shpallaja e Republikës së Kosovës (Deklarata Kushtetuese, 2.korrik 1990; Kushtetuta e Kaçanikut, 7.shtator 1990 dhe Referendumi gjithëpopullor, 26-31.shtator 1991). Në këtë kontekst,  politika e brendshme /në saje të kapacitetit të disponueshëm të saj/ bëri  atë që bëri në favor të përkrahjes së pavarësisë së Kosovës. Ndërkaq, politika e jashtme dhe diplomacia e Shqipërisë / gjatë qeverisjes së mandatit të parë të Sali Berishës, e mëpastaj, pothuajse gjatë dy mandateve të Fatos Nanos/ në planin ndërkombëtar tërësisht kanë qenë të paralizuara në sensibilizimin dhe në afirmimin e  së drejtes së vetëvendosjes së Kosovës, edhe pse kushtet dhe rrethanat ndërkombëtare ishin tejet të volitshme për veprimin e diplomacisë ofensive të Shqipërisë, sepse Serbia gjenocidale  disa vjet radhazi ishte e përjashtuar dhe e izoluar nga të gjitha instiucionet dhe organizatat ndërkombëtare /OKB, OSBE, BE etj./. Mirëpo, ne kësaj radhe nuk e kemi temë bosht bilancimin e plusave dhe të minusave të deritashëm të diplomacisë shqiptare lidhur me çështjen e Kosovës (1990-2005), por do të përqëndrohemi vetëm shkurtimisht në rrjedhën e ngjarjeve më të reja, të hedhjes së hapave të parë të diplomacisë së nomenklaturës më të re diplomatike  të qeverisë së Sali Berishës përkitazi me çështjen e Kosovës.

(1)   Prejudikimi i “pavarësisë së kushtëzuar”- nonsens diplomatik dhe kombëtar(!)

S’ka asnjë dilemë, as dyshim se  Shqipëria është e obliguar që të ngrejë zërin lart (si në OKB, në OSBE, në BE, në Grupin  e Kontaktit për Kosovën, ashtu edhe në institucionet dhe organizatat e tjera ndërkombëtare) për të mbështetur pa asnjë rezervë kërkesën e ligjshme dhe të drejtë të popullit shqiptar, që Kosovës t’i njihet e drejta e vetëvendosjes sipas së drejtës ndërkombëtare  dhe  Kartës së Kombeve të Bashkuara, sepse historikisht Kosova është pjesë e pandashme  e tërësisë së Shqipërisë Etnike, jo, kursesi e Serbisë, as e Malit të Zi, shtete këto imperilaiste, të cilat me ndihmën e Kongresit të Berlinit (1878) dhe të Konfrencës së Ambasadorëve të Londrës (1913) e pushtuan Kosovën, Ulqinin, Tivarin, Hotin, Grudën, Plavën, Tuzin etj. dhe, që atëherë e edhe sot i mbajnë ende nën sundimin e tyre të gjenocidit kolonial. Për këtë arsye, ministri i Jashtëm i Shqipërisë, Besnik Mustafaj, nuk është dashur të nxitojë me pohimin e deklaratës së tij paragjykues, vertet gjysmake dhe  të hendikepuar si në kuptim diplomatik, ashtu  dhe në atë kombëtar, se paska ardhur çasti vendimtar, që “Kosovës t’i njihet pavarësia e kushtëzuar, duke u bazuar në vullnetin e lirë të popullit të Kosovës, të shprehur përmes metodave demokratike”(“Liria Kombëtare”, 22.09.2005).

Edhe pse qarqet zyrtare të qeverisë së Kosovës  deklaratën e theksuar të Besnik Mustafaj / se  “Kosovës duhet t’i jepet pavarësia e kushtëzuar”/ e kanë vlerësuar pozitivisht si “ avancim i politikës së shtetit shqiptar karshi zgjidhjes së statusit final të Kosovës” (Shih: “Kosovapress”, 22.09.2005), kjo deklaratë është e dëmshme, sepse pikësëpari është në kolozion me : /1/ të drejtën historike të shqiptarëve mbi Kosovën; /2/  të drejtën e vetëvendosjes, e cila nënkupton shkëputjen e plotë të Kosovës nga Serbia kolonialiste, si dhe /3/ të drejtën e shpehjes së vullnetit të lirë dhe demokratik të popullit shqiptar të Kosovës, të sanksionuar në: /a) Deklaratën Kushtetuese të 2 Korrikut 1990; /b/  Kushtetutën e Kaçanikut, 7 shtator 1990, si dhe /c/ Referendumin gjithëpopullor, 26-31 shtator 1991. Pra,kërkesa prejudikuese e kryediplomatit të Shqipërisë, Besnik Musatafaj, që Kosovës t’i njihet statusi i “pavarësisë së kushtëzuar”, është shumfishtë e dëmshme si për shkak të fakteve të theksuara, ashtu për shkak se përmbajtaj e saj është plotësisht e barasvlershme dhe simetrike me konceptin e “pavarësisë së kushtëzuar”, të hartuar  katër vite më parë nga GNK-ja, si opcion i mundshëm për arritjen e kompromisit politik midis Prishtinës dhe Beogradit. Ç’ është e vërteta, hartimi ie formulës së “pavarësisë së kushtëzuar” për Kosovën, nuk është bërë nga ana e  diploamcisë së Shqipërisë, as nga garnitura e diplomatike e Besnik Mustafajt, por nga ana e disa  organizatave joqeveritare ndërkombëtare, “specialistët” e të cilave konsiderojnë se  “pavarësia e kushtëzuar” e Kosovës, do të ishte e pranueshme për të dy palët në konflikt. Shikuar reaisht, kjo alternativë kompromisi politik, është e pranueshme vetëm për palën serbe, sepse “Kosova me pavarësi të kushtëzuar”, de jure do të ngelte sërish nën jurisdiksionin administrativ dhe territorial të Serbisë, përkatësisht të SMZ-së. Më gjerësisht, se çfarë do të jenë efektet dhe  pasojat katastrfike të “pavarësisë së kushtëzuar” për shqiptarët e Kosovës, ministri i jashtëm i Republikës së Shqipërisë, Besnik Mustafaj ka nderin që gjithanshmërisht të shqyrtojë këtë analizë timen me titull: “JO KOLONI MODERNE, POR KOSOVË TË PAVARUR NË EVROPËN E INTERUAR DEMOKRATIKE” (Shih tekstin integral në:  “Liria Kombëtare”,31.08.2004), ku për të gjithë “minusat” e saj jam në gjendje t’i përgjigjem  moralisht, ligjërisht dhe profesionalisht gjithë opinionit kombëtar dhe ndërkombëtar objektiv me pikëmbështetje argumentuese dhe justifikuese të së drejtës së vetëvendosjes, që mbi çdo bazë përjashton  alternativën sakat antipavarësi-“pavarësi e kushtëzuar” Kosovës.

Edhe në aspektin diplomatiko-propagandistik, deklarata e theksuar e Besnik Mustafajt është skandaloze, sepse indirekt mbështet “formulën politike pitagoreske” serbe të qeverisë së Beogradit : “Kosovës më pak se pavarësi, e më shumë autonomi”. E përkthyer në gjuhën diplomatike, esenca e kësaj teze është e njëjtë me tezën “ pavarësi e kushtëzuar”, të cilën në formën më perfide të politikës propagandistike të Beogradit zyrtar,  shefi i diplomacisë së SMZ-së, Vuk Drashkoviq, e pohoi botërisht në foltoren e Asamblesë së OKB-së,(Tanjug, 16.09.2005). Mirëpo, sa ia vlen, kur këtë simulim diplomatik, nuk e ka “nuhatur”  sensi  deshifrues diplomatik i ministrit të Jashtëm të Shqipërisë, Besnik Mustafaj, duke menduar se replika  e homologut të tij V. Drashkoviq, ishte në kundërshtim me pohimin dhe mbështetjen e tezës së tij, “pavarësi e kushtëzuar Kosovës”. Përkundrazi, oponenca diplomatike e Vuk Drashkoviqit në foltoren e keqpërdorur të OKB-së nga ana e tij, ( duke i akuzuar pa të drejtë dhe, pa asnjë argument të vlefshëm shqiptarët për  “ushtrimin e terrorizmit në Kosovë ndajj minoritetit serb”, si dhe  politikën e jashtme dhe diplomacinë e Shqipërisë për ndryshimin e “befasueshëm” dhe të “papritur” të kursit të saj zyrtar ndaj SMZ-së, me rastin e  deklaratës së  pohuar të ministrit të Jashtëm shqiptar, Besnik Mustafaj se “Kosovës duhet t’i njihet pavarësia e kushtëzuar”), ishte një konfirmim i qartë i politikës dhe i  diplomacisë serbomalazeze, se Beogardi, tanimë është i gatshëm të pranojë çdo formulë gjysmake me karakter kushtëzues të autonomisë së Kosovës, por jo, kursesi pavarësi të plotë, ashtu siç është deklaruar në mënyrë plebishitare të ligjshme dhe demokratike populli shqiptar i Kosovës në vitin 1990, dhe ashtu siç e ka zhvilluar luftën e drejtë çlirimtare dhe kombëtare UÇK-ja(1968-1999), që të shkëputet përgjithmonë nga vargonjtë famëkeqë të kolonializmit shekullor serbomadh.

Nëse ministri jashtëm i Shqipërisë, Besnik Mustafaj, e njeh mirë historinë dhe marrëdhëniet ndërshtetëre midis Shqipërisë Etnike  dhe Serbisë së Madhe, atëherë duhet patjetër ta demonatojë tezën e tij të prejudikuar “pavarësi e kushtëzuar Kosovës”, të pohuar  në Sesionin jubilar të 60-vjetorit të Asamblesë së Kombeve të Bashkuara në Nju-Jork.

Gjithashtu, duhet ta përkujtojmë “shtabin diplomatik” zyrtar të Shqipërisë në krye me  Besnik Mustafajn, se me njohjen e “pavarësisë së kushtëzuar” , ipso facto Kosova nuk fiton kurrfarë pavarësie si subjekt juridik ndërkombëtar, por ajo do të mbetet sërish e izoluar në cilësinë e sovranitetit kolonial të Serbisë, dhe e kushtëzuar  sipas “metodave demokratike” antivetëvendosje dhe antipavarësi të PROTEKTORATIT të Bashkimit Evropian (BE). Kjo është  formula më e leverdishme dhe më avancuese të cilën  qarqet zyrtare serbe të Beogradit, tanimë në heshtje edhe e kanë pranuar nga partnerët e tyre të drejtpërdrejtë të Bashkimit Evropian (BE). Më konkretisht, Beogradi zyrtar , jo vetëm se është pajtuar me një kompromis të tillë, por edhe është një nga hartuesit e draftit “pavarësi e kushtëzuar”. Mirëpo, këtë kompromis politik serbo-evropian në disfavor të së drejtës së vetëvendosjes dhe të pavarësisë së Kosovës, nuk do të duhej ta pranonte as  diplomacia zyrtare e Shqipërisëm e as qeveria e Kosovës, pavarësisht nga “zhurma” dhe “pluhuri”, që do të ngrihej nga sondazhet e propagandës dhe të  diplomacisë  serbo-evropiane nga gjuha e diktatit dhe pozita e forcës në favor të arritjes së kompromisit me çdo kusht, që Kosova nën vellon e “autonomisë së kushtëzuar”, të ngelë prapë  nën ambrellën e Serbisë kolonialiste  si “oazë e gjelbër”  dhe e integruar nën protektoratin e Bashkimit Evropian(BE).

Nëse Kosovës me çdo kusht (domethënë pa e marrë në konsideratë  shprehjen e vullnetit të lirë dhe demokratik të popullit shqiptar mbi 90%, që kjo do të ishte në kundrshtimin me të drejtën historike dhe me  të drejtën e vetëvendosjes së tij, sipas së drejtës ndërkombëtare dhe Kartës së Kombeve të Bashkuara) i imponohet, që t’i vihet  kapuçi i “autonomisë së kushtëzuar” në protektoratin evropian, atëherë  politikës dhe diplomacisë shqiptare i mbetet , që të vendosë në mënyrë decidive: -Jo, në asnjë fomë protektorat  serbo-evropian, por PROTEKTORAT NËN SOVRANITETIN E SHTETEVE TË BASHKUARA TË AMERIKËS!

Unë do thosha  ndryshe nga  “kosntatimi diplomatik”  i Besnik Mustafajt (të cilin e kam dëgjuar në Kosovë, këtu e 16 vjet më parë në spekulimet  e “politikës së lartë” kosmopolite ), nëse nuk do të   pyetet as Tirana, as Prishtina, atëherë as Beogradi e as  Brukseli i BE-së, nuk do të duhej të  pyeteshin, por vetëm Amerika do të vendosë për fatin e statusit të Kosovës, sepse  me  “formulat” stereotipe të “protektorateve” kolonialiste dhe hegjemoniste të Fuqive të Mëdha të Evropës (në veçanti të dy kryeprotagonistëve të saj: Rusisë dhe Francës) dhe të Serbisë së Madhe gjenocidale, tanimë jemi ngopur këtu e 100 vjet më parë.

Prandaj,  nëse si shkak dhe pasojë e  krijimit të kushteve dhe të rrethanave të pafavorshme dhe imponuese të bashkësisë ndërkombëtare, shqiptarët e Kosovës do të detyroheshin  që ta ndërronin  “padronin”  ekzistues me ndonjë “padron” të ri, atëherë ai do të duhej të ishte  PROTEKTORATI AMERIKAN, edhe pse  si rregull, koncepti i lirisë, i pavarësisë dhe i demokracisë nuk e njeh  këtë substitut as në teorinë, as në praktikën e derisotme të krijimit të shteteve të pavarura në sistemin shtetëror ndërkombëtar.

KOSOVA, SIPAS "KARTËS LETRARE" TË DRASHKOVIQIT(!)

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prfor. Dr. Mehdi HYSENI

     Është e vërtetë se, sa më shumë po i afrohemi çastit historik të debatimit ndërkombëtar të statusit të Kosovës, (debatim ky, i cili sipas agjendës diplomatike të bashkësisë ndërkombëtare, parashikohet të fillojë nga mesi i vitit 2005 ose në fillim të vitit 2006 të fillimshekullit XXI), duket sheshit se Serbia me aleatët e saj tradicionalë evropianë, ende nuk ka hequr dorë nga opicioni i saj stereotip militarist-kolonial, duke ëndërruar Kosovën si pjesë "natyrore-integrale" të territorit të saj etnik.
       Këtë politikë strategjike të vjetër kolonialiste (1878-2004) dhe ekspansioniste të Serbisë dhe të serbëve ndaj Kosovës, si dhe ndaj pjesëve të tjera të territorit indigjen të Shqipërisë Etnike, e provon edhe deklarata më e re e ministrit të Jashtëm të Unionit të SMZ-së, Vuk Drashkoviq në takimin e bërë me homolugun e tij norvegjez Kaj Ejde në Beograd, më 29.XI.2004, duke nënvizuar se : " se në territorin e Serbisë nuk mund të krijohen dy shtete sovrane".(Balkanweb,29 nentor 2004). Këtë e pohon edhe komunikata zyrtare e Ministrisë së Punëve të Jashtme, se të dy ambasadorët Drashkoviq - Ejde, kanë konstatuar se " themeli i të gjitha negociatave rreth statusit të ardhshëm të Kosovës, duhet të jetë respektimi i Kartës së OKB-së dhe parimi i pakapërcyeshëm se në territorin e një shteti sovran( sipas tyre, domethënë në Serbinë sovrane - mh) nuk mund të krijohen dy shtete sovrane". ( Po aty, "Balkanweb" ).
    Edhe pse "elokuenca diplomatike" e Vuk Drashkoviqit, orvatet për t'i "hedhur pluhur syve" kryeshefit të diplomacisë norvegjeze, Kaj Ejde, se sipas Kartës së OKB-së, në Serbinë sovrane, nuk mund të krijohet edhe një Kosovë shqiptare, si shtet i dytë sovran, sepse "qenka" jashtë çdo standradi dhe parimi të Kartës së Kombeve të Bashkuara dhe të drejtës ndërkombëtare, ( shprehur popullorqe, kjo është një rrenë e kulluar për hava, siç thotë populli ynë i urtë), sepse në rastin konkret, V.Drashkoviq tenton të manipulpojë me të drejtën dhe të vërtetën historike të shqiptarëve mbi Kosovën, se gjoja kjo "është tokë sovrane serbe". Ky konkluzion i Drashkoviqit, ka vetem një element të qëndrueshëm-falsifikimin njëshekullor të ndërrimit të tezës se "Kosova është pjesë e Serbisë së Vjetër Jugore", dhe jo e Shqipërisë Etnike. Pikërshit, këtu qëndron "keqkuptimi" dhe konfrontimi shekullor i historigrafisë, i politikës dhe i diplomacisë serbo - shqiptare, që edhe sot, pas përfundimit të luftës gjenocidale serbe(10.VI.1999) kjo divergjencë mbizotëron në marrëdhëniet e Kosovës dhe të Serbisë. Për më tepër, doktrina dhe praktika e deritashme e ndërrimit të tezës se "Kosova është serbe" në vazhdimësi ka ushqyer idetë nacionalshoviniste dhe raciste të serbomëdhenjve, të cilët, të indoktrinuar në frymën e racizimit dhe të parametrave të hegjemonizmit neokolonialist çetnik serb kanë ndikuar, që Serbia t'i kryejë dhjetë gjenocide mbi shqiptarët dhe Shqipërinë Etnike. Këtë tezë të ndryshuar, përkatësisht, tanimë të riaktualizuar edhe nga ministri i Jashtëm i SMZ-së, Vuk Drashkoviq në favorin e ideve të krjimit të Serbisë së Madhe, e ka aplikuar edhe ish-presidenti i Serbisë, Slobodan Milosheviq, e cila ishte burimi, shkaktari dhe pasoja e ushtrimit të politikës dhe të praktikës gjenocidale të regjimit serbomadh mbi Kosovën dhe shqiptarët në dekadën e fundme të mbylljes së shekullit XX (1989-1999).
     Karta e OKB-së nuk është në funksion të mbrojtjes së sovranitet kolonail të Serbisë
     Sipas interpretimit të gabuar dhe tendencioz të Kartës së Kombeve të Bashkuara nga ana e kryeshefit të diplomacisë serbomalazeze, Vuk Drashkoviq, të bërë kryesisht në kuptimin politiko-propagandistik serb të përgjithësuar, e jo në frymën e objektivave dhe të parimeve të saj juridike ligjore, të detyrueshme për shtetet anëtare, del edhe "sugjerimi diplomatik", i tij, se Serbia duhet të zgjedhë problemin e Kosovës vetëm duke marrë për bazë dispozitat e Kartës së OKB-së, por në kuptimin negativ, ashtu si i konvenon sistemit shtetëror kolonial serb, që atij me çdo kusht t'i rezervohet e drejta e ruajtjes së sovranitetit të deritashëm kolonial mbi Kosovën. Mirëpo, ky "parim" ligjërisht nuk mund të zbatohet në rastin e Kosovës, sepse kjo në asnjë aspekt nuk mund të trajtohet si territor i Republikës së Serbisë, por i Shqipërisë Etnike, e cila si pasojë e vendimeve të njëanshme antiligjore të Kongresit të Berlinit (1878) dhe të Konfrencës së Ambasadorëve të Londrës (1913) i është aneksuar Serbisë, pa asnjë të drejtë. Këtë të vërtetë të pamohueshme historike dhe faktike, e di fare mirë si Serbia e Madhe, ashtu edhe fuqitë e dikurshme imperialiste të Evropës.
      Edhe pse regjimi "demokratik" i Shqiperisë së sotme (1990-2004), deri më tash nuk është prononcuar zyrtartisht se Kosova është pjesë integrale e Shqipërisë, dhe se në këtë kuptim nuk e ka ndihmuar në asnjë mënyrë luftën çlirimtare kombëtare dhe antikoloniale të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK) kundër agresionit dhe luftës gjenocidale të Serbisë së Slobodan Milosheviqit, kjo heshtje, ky oportunizëm, kjo hipokrizi, kjo tradhti politike dhe kombëtare, që shpie në ripërçarjen, në ricopëtimin dhe në rikolonizimin e mëtejmë të shqiptarëve dhe të territorit të Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike nga ana e kolonizatorëve dhe e imperilaistëve serbosllavë në Ballkan, nuk nënkupton se Kosova "është serbe", këtë duhet ta kenë të ditur dhe, më se të qartë si diplomacia e Vuk Drashkoviqit, ashtu edhe antidiplomacia e regjgimeve të derisotme të Shqipërisë, që personifikohen me Sali Berishën dhe me Fatos Nanon. Në veçanti, regjimet militariste gjenocidale serbomëdha (si nën drejtimin e Slobodan Milosheviqit, ashtu edhe të Nebojsha Çoviqit, të Boris Tadiqit dhe të Vuk Drashkoviqit), duhet ta mbajnë parasysh faktin, se me gjithë neutralizmin e politikës së jashtme dhe të diplomacisë së Shqipërisë së Sali Berishës dhe të Fatos Nanos ndaj mbështetjes dhe zgjidhjes së çështjes së Kosovës, populli shqiptar i Kosovës, as UÇK-ja, pavarësisht nga çmimi që e kanë paguar, qe më se 100 vjet, nuk do të pranojnë më kurrë, që të rikthehen në "vorbullën" dhe në skëterrën koloniale shekullore të Serbisë, sado qoftë ajo Serbi e fuqishme, e madhe, militariste, "demokratike" dhe "paqësore", dhe sado qofshin të fuqishme, agresive dhe të papërmbajtura ato ish-fuqi të mëdha të Evropës imperialiste (1815-1945), sepse janë në tokën e stëregjyshëve të tyre ilirë, e jo në "territorin sovran" serb, siç pohojnë para botës milosheviqët, tadiqët, çoviçët dhe drashkoviqët, me qëllim që të realizojnë Projekprogramin e Serbisë së Madhe në kurriz të tokave etnike shqipta re, duke i mbajtur ende të kolonizuara : Kosovën dhe Anamoravën shqiptare (Kushumli, Bllacë, Leskovik, Vranjë, Bujanoc, Medvegjë, Preshevë..., etj.).
    Shikuar historikisht, ligjërisht dhe realisht nuk ekzison kurrfarë dyshimi hipotetik, se Kosova "është pronë" e Serbisë. Këtë të vërtetë e di edhe diplomacia letrare e Vuk Drashkoviqit, si dhe historiografia e politika serbomadhe, mirëpo, nuk duan ta pranojnë, sepse i kanë "manastiret e tyre" në Kosovë : "Trepçën", "Ferronikelin", "Magnezitin", "Obiliqin" (minierat e arit të zi) etj., dhe kjo është arsyeja kryesore pse as Milosheviqi, as Drashkoviqi, e as Serbia e tyre nuk mund ta braktisin Kosovën e kolonizuar, sepse është e begatshme me pasuri të shumta dhe të vlefshme nëntokësore (ari, argjend, plub, bakër, nikel, hekur, magnezit, thëngjill etj.). Pikërisht, duke falënderuar shfrytëzimit qindravjeçar të pasurisë së paluajtshme dhe të luajtshme shqiptare në Kosovë, dhe më gjerë në territoret e tjera të Shqipërisë Etnike, Serbia ia ka arritur të zhvillohet në shkallën më të lartë ekonomike, industriale dhe ushtarake në kuadrin ish-Mbretërisë Serbo-Kroato-Sllovene (1918-19 29), ish-Mbretërisë Jugosllave (1929-1941) dhe të ish-RSFJ-së (1945-1990). E gjithë kjo tregon se, po të mos i kishte Kosova këto "manastire ekonomike serbe", sigurshit se Serbia dhe serbët , as nuk do ta kishin kolonizuar fare Kosovën, as tokat e tjera të Shqipërisë Etnike. Konkretisht, po të mos ishte në pyetje interesi ekonomik ekspansionist dhe kolonial i Serbisë dhe i Malit të Zi si në Kosovë dhe më gjerë, politika dhe kisha serbe, që më se një shekull kishin hequr dorë nga Kosova, si dhe nga sakralet religjioze dhe monumentet " e shenjta-historike serbe". Pra, shumë thjesht, interesi kolonial serbmalazez është ai që edhe sot Kosovën e mban "peng" në arenën ndërkombëtare, e jo kurrfarë mohimi i të drejtave dhe i lirive të pakicës serbomalazeze në Kosovë, siç po trumbeton propaganda subversive serbomadhe antishqiptare, me qëllim që të ndërrojë tezën e vjetër 100-vjeçare të kolonializmit serbomadh, se "Kosova është serbe" dhe i "përket" Serbisë. Në këtë kontekst, krye shefi i diplomacisë serbomalazeze, Vuk Drashkoviq, insiston, që të manipulohet me parimin e sovranitetit, të sanksionuar në Kartën e Kombeve të Bashkuara. Meqë, V.Drashkoviq qenka "specialist i hollë" i njohjes së normave të së drejtës ndërkombëtare, përkatësisht të Kartës Kombeve të Bashkuara, do të ishte e udhës, që ai t'i tregojë opinionit, se në cilin paragraf të saj e ka lexuar, që parimi mbi sovranitetin territorial kolonial të ndonjë shteti, siç është në fakt Serbia me sovranitetin e saj kolonial mbi Kosovën, Preshevën, Bujanocin, Medvegjën..,etj., është i paprekshëm, dhe i pandashëm"?! - Përkundrazi, një "parim" i këtillë i kolonializmit serbomadh, është i dënueshëm sipas paragrafëve të Kartës së Kombeve të Bashkuara dhe të së drejtës ndërkombëtare, pavarësisht nga qëllimet perfide të "kartës letrare" diplomatike të ministrit të Jashtëm të SMZ-së, Vuk Drashkoviq, se në "Serbi nuk mund të krijohen dy shtete sovrane". Në këtë rast, ai ka bërë edhe një gabim të rëndë, dhe pa kurrfarë baze, sepse politika, as populli shqiptar i Kosovës në historinë e saj të deritashme, nuk kanë shtruar asnjë kërkesë, as ultimatum bashkësisë ndërkombëtare, që në Serbinë e Vuk Drashkoviqit , të krijojnë ndonjë shtet sovran, siç aludon në mënyrë naive dhe të pandërgjegjshme diplomacia letrare e tij, e shprehur edhe në takimin me ministrin e Punëve të Jashtme të Norvegjisë, Kaj Ejde, të bërë në Beograd më 29 nëntor 2004.
     Për të mos krijuar dilema si te ministri i jashtëm norvegjez, K.Ejde, përkatësisht te diplomacia e shtetit norvegjez, si dhe në kuptim më të gjerë të opinionit ndërkombëtar, është e domosdoshme dhe me interes, që të konstatojmë se, diplomacia e " kartës letrare" me përmbajtje të vjetër të nacionalshovinzimit serbomadh të Vuk Drashkoviqit, është në kundrshtim me qëllimet dhe me objektivat e Kartës së Kombeve të Bashkuara, si dhe me luftën e kërkesat e ligjshme dhe të drejta të popullit shqiptar të Kosovës, që kjo të jetë sovrane dhe e pavarur, jashtë kufijve të deritashëm administrativë kolonialë të Serbisë. Në favor të këtij konkluzioni janë edhe Deklarata Kushtetuese e 2 Korrikut 1990, Kushtetuta e Kaçanikut (shtator 1990), Referendumi gjithëpopullor (shtator 1991), si dhe përfundimisht lufta çlirimtare kombëtare dhe antikoloniale e UÇK-së kundër Serbisë pushtuese dhe gjenocidale, luftë kjo e cila u mbështet edhe nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe të aleatëve të saj evroperëndimorë në kuadrin e Aleancës së Atlantikut Verior (NATO).
    Fundja, nëse "karta letrare" e diplomacisë nacionaliste e Vuk Drashkoviqit nuk i ka të qarta argumentet e theksuar më sipër, atëherë ky është problem i autroit propagandues të saj dhe i vetë Serbisë sovrane kolonialiste, që duhet të zgjidhet në kuadrin e Kartës së Kombeve të Bashkuara, e jo sipas Planit strategjik kolonizues të Serbisë për Kosovën, të miratuar më 27 prill të vitit 2004. Në të vërtetë, sipas Planit të Serbisë për Kosovën, kërkohet që, si fazë nismëtare e rikolonizimit, të vijë në shprehje decentralizimi i Kosovës, i cili në esencë (de facto dhe de jure), do të garantonte ndarjen e Kosovës në disa kantone, sikurse që është rasti i Bosnjës në tre entitete (serbo-kroat-boshnjak).
   Parimisht, unë pajtohem që problemi kolonial i Kosovës, të zgjidhet sipas Kartës së Kombeve të Bashkuara, por duke zbatuar me saktësi parimet dhe objektivat e saj, që i referohen të së drejtës së vetëvendosjes së të gjithë kombeve dhe popujve, e jo vetëm "parimi i sovranitetit" në kuptimin e përgjithësuar, ashtu siç parashikon "karta letrare" e Vuk Drashkoviqit, e sajuar sipas Kushtetutës, Planit, Rezolutës së Serbisë, në përmbajtjen e të cilave, Kosova është sanksionuar si pjesë integrale e territorit të Serbisë dhe të Malit të Zi. Vetëm mbi këtë bazë, Serbia e Drashkoviqit pranon të bashkëpunojë me institucionet dhe me organizmat ndërkombëtarë për të "zgjidhur" çështjen koloniale të Kosovës. Ndryshe, çdo përpjkeje dhe alternativë tjetër konstruktive dhe të drejtë të problemit ekzistues të Kosovës, "diplomacia letrare" e Serbisë së Vuk Drashkoviqit, e kualifikon përzierje në çështje të brendshme të Serbisë, duke i quajtur shqiptarët dhe UÇK-në "terroristë" dhe "separatistë ", që kanë për qëllim "copëtimin" e "territorit sovran" të Serbisë(!?) - Kjo parullë propagandistike është e kapshme vetem per iracionalen patologjike kolektive serbe, sepse, në të vërtetë, edhe është zbatuar në praktikë në Kosovë(1998-1999) nga "strategjia e tokës së djegur" e forcave militariste, paramilitariste dhe policore të regjimit serb të Slobodan Milosheviqit, të cilën e patën ndëshkuar si SHBA-ja, NATO, BE-ja, OSBE-ja dhe OKB-ja, sepse terroristët, terrori dhe terrozmi e gjenocidi shtetëror, i institucionalizuar dhe i zbatuar, ishte në anën e "kartës letrare" të paranojës kolektive serbe, e jo të shqiptarëve, as të UÇK-së, të cilët zhvilluan luftën e përbashkët të rezistnecës gjithëpopullore për të shpëtuar Kosovën shqiptare nga rigllabërimi i flakës dhe i zjarrit pushtues të Serbisë kolonialiste. Me një fjalë, shqiptarët duan shtetin e tyre sovran-Kosovën sovrane në truallin e Shqipërisë Etnike sovrane, e jo, assesi, në ndonjë "humbëtirë" të pagjurmë dhe të pafund të Serbisë fqinje, të cilën diplomati serbomadh Drashkoviq, e konsideron të "rrezikuar" nga pretendimet territoriale të shqiptarëve të Kosovës. Kjo akuzë është e pabazë, dhe e inskenuar për qëllime të ndryshme propagandistike të Serbisë, ngase në historinë e deritashme të luftërave të shqiptarëve për pavarësinë e Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike (1878-1999) nuk ka ekzistuar asnjë Platformë as Program Kombëtar, që ka parashikuar në ndonjë fjali a paragraf, grabitjen dhe kolonizimin e territorit të Serbisë apo të vendeve të tjera fqinje. Mirëpo, historia e deritashme 100-vjeçare flet të kundërtën: Serbia është ajo së bashku me Malin e Zi, të cilat i kanë pushtuar dhe kolonizuar (mbi 5o%) të territorit dhe të popullatës së Shqipërisë Etnike. Këtë të vërtetë historike, tanimë e kanë të njohur edhe "vremçat" e malit, e lere më historiografia , politika dhe shkenca kombëtare shqiptare dhe ajo ndërkombëtare. Ndërrimi i kësaj teze nga pala serbomadhe, favorizon vetëm koherencën dhe mbijetesën e politikës dhe praktikës hegjemoniste dhe kolonialiste të Serbisë mbi Kosovën dhe shqiptarët, si dhe apostrofon palën shqiptare, që të mos pranojë kurrfarë dialogu me Serbinë për zgjidhjen e statusit të Kosovës ngase kjo nuk është çështje e Serbisë, por vetëm e Kosovës dhe e bashkësisë ndërkombëtare, duke qenë se Serbia ka kapitulluar me luftën e saj okupuese gjenocidale dhe kolonialiste më 1999. Kështu që, ajo nuk ka kurrfarë të drejte as obligimi moral as ligjor, që të kërkojë, të inkuadrohet në zhvillimin e negociatave me palën shqiptare dhe bashkësinë ndërkombëtare për zagjidhjen përfundimtgare të statusit të Kosovës.
   Si në kuptimin faktik, ashtu edhe në atë juridiko-politik e historik, ky është karremi i "kartës letrare" të diplomacisë "evolutive-demokratike e paqësore" të Vuk Drashkoviqit(ministër i Jashtëm i SMZ-së), që edhe pas politikës dështuese gjenocidale, u servohet me paturpësi, dhe pa kurrfarë baze ligjore juridike qendrave të vendosjes së politikës ndërkombëtare. Mirëpo, të gjithë ata (me vetëdije a pa vetëdije), që gëlltisin këtë "kartë të re" të nacionalizmit serbomadh, se kinse "shqiptarët duan të formojnë shtet mbi shtet në Serbi" (gjë që kjo është vetëm një parullë shpifëse propagandistike, që ka për qëllim që, shqiptarët t'i denoncojë para bote si "piratë" të rrëmbimit të "territorit sovran" të Serbisë, dhe destabilizues të rajonit të Ballkanit), do të digjen nga efekti i tij i njëanshëm dhe iracional, i cili do t'i kushtojë shtrenjtë paqes dhe sigurisë jo vetëm në Ballkan, por edhe më gjerë. (Liria Kombëtare, më 02. 12 2004).

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI

  REPRIZA E “PËRRALLËS DIPLOMATIKE” E VUK DRASHKOVIQIT DHE DIPLOMACIA E PËRMBAJTJES