Nuk ka dyshim se shfaqja e histerisë së islamofobëve dhe turmës proletare ishte një pasqyrim i anës më negative që ka kombi shqiptar, ngase përmes saj u dëshmua edhe njëherë sesa shumë vuan kjo pjesë e shoqërisë sonë nga mediokriteti, intoleranca dhe racizmi. Por, përkunder kësaj, ky reagim histerik është i kuptueshëm, sidomos nga ana psikologjike. Sepse ai i përngjanë reagimit të një fëmije të adoptuar që nuk dëshironë ta pranoj të vërtetën, kur prindërit e tij ia tregojnë historinë e prejardhjes. Si pasojë e ballafaqimit me realitetin e ri, ai fëmijë shumë lehtë mund të pësojë shok traumatik dhe çarje në dysh të personalitetit të tij, ku njëra anë e shtynë drejt sjelljeve agresive ndaj rrethit familjar e shoqëror, kurse ana tjetër ndikon në zbutjen graduale të agresivitetit dhe në pranimin e së vërtetës. Ngjajshëm, edhe shoqëria jonë është duke përjetuar shok traumatik, ngase e ka të vështirë që të pajtohet me faktin se prindërit e saj të vërtetë nuk ishin vetëm kalorësit kristian por edhe kalorësit islamik. Për pasojë të kësaj tani kemi ndarjen e shoqërisë në dysh, ku në njerën anë janë islamofobët, të cilët e dinë të vërtetën por nuk duan ta pranojnë sepse mendojnë se kështu do të dështonte kryqëzata kundër myslimanëve, si dhe turma proletare, reagimet agresive të së cilës janë rezultat i dijes sipërfaqësore që burimin e ka tek injektimi i mendjes së saj me helmin islamofobik të historiografisë komuniste. Të dyja këto grupe tani janë të bashkuara rreth kauzës së ngulfatjes së anës tjetër të shoqërisë sonë, ku bëjnë pjesë ata që kërkojnë rishikimin e historisë, pajtimin me të vërtetën dhe shërimin e kombit shqiptar nga helmimi islamofobik. 

Sa i përket kërkesës së autoriteteve turke për ndryshimin e teksteve të historisë duhet thënë se ajo është një kërkesë legjitime, e cila paraqet një sfidë që nuk duhet refuzuar. Ajo çka ka rëndësi në këtë rast është që të filloj një proces gjithëpërfshirës që si synim do të ketë përpunimin e të kaluares së përbashkët të shqiptarëve dhe turqve, proces ky që mund të zgjasë shumë. Në këtë drejtim është e domosdoshme që të formohet një Institut Shqiptar në Stamboll që do të shërbejë si punëdhënës për studiuesit e rinjë nga trojet tona, të cilët me punën e tyre mund të ndihmojnë shumë jo vetëm në pastrimin e teksteve shkollore të historisë nga fyerjet eventuale ndaj popullit turk por edhe në pastrimin e teksteve shkollore të historisë së popullit turk nga fyerjet eventuale ndaj popullit shqiptar. Kuptohet që buxheti ynë është i kufizuar, mirëpo më mirë është që të lihet mangu një ambasadë në ndonjë vend që nuk ka rëndësi parësore për shtetin tonë dhe me këto mjete të formohet ky institut që do të mund të kthehet në një ambasadë të kulturës shqiptare në ish kryeqytetin osman. Dhe puna e këtij instituti nuk ka pse të reduktohet vetëm në largimin e fyerjeve nga tekstet shkollore dhe në hapjen e rrugës për një rrëfim të ri historik, por ai mund të ndihmojë shumë edhe në ringjalljen kulturore e politike të bashkëkombasve tanë që jetojnë në shtetin turk dhe në përmirësimin e mëtutjeshëm të marrëdhënieve miqësore që ekzistojnë mes dy popujve tanë. Pra kërkohet që autoritetet tona ta marrin seriozisht idenë për rishikimin e historisë dhe të krijojnë kushtet e nevojshme për ata njerëz, të cilet kanë vullnet dhe guxim intelektual për t’ju rrekur këtij misioni fisnik.

Përndryshe, thirrjet për rishikimin e historisë shqiptare janë të hershme dhe ato burojnë nga segmente të rëndësishme të shoqërisë, pra janë thirrje autoktone dhe përgjigja pozitive ndaj tyre shkon në interes të kombit tonë. Duhet të kuptohet se këto thirrje nuk kanë të bëjnë vetëm me përkushtimin e autorëve të tyre ndaj të vërtetës, por ato kanë të bëjnë veçanërisht me ndihmesën që mund të jap ballafaqimi kritik me të kaluarën historike në nisjen e një procesi të katharsisit shoqëror, për të cilin kanë shumë nevojë shqiptarët e sotëm. Më së miri do të ishte sikur ky ballafaqim të kishte nisur qysh para një shekulli, pra qysh në kohën e ndarjes së shqiptarëve nga shteti osman, dhe po të kishte ndodhur kështu, atëherë sot nuk do kishim gjithë këtë histeri shoqërore. Por fatkeqësisht kjo nuk ka qenë e mundur, sepse pas shpalljes së pavarësisë kombëtare, shumica e tokave tona janë pushtuar nga armiqtë sllavë dhe grekë, pushtim ky që nuk u ka lejuar të parëve tanë që të merren me ballafaqimin kritik më të kaluarën historike, dhe kjo nuk ka qenë e mundur që të bëhet as në shtetin e pavarur shqiptar për shkak të sundimit të tij për një periudhë shumë të gjate nga prototipët më shembullor të shqipëfolësve antishqiptarë, pra nga prijësit e komunistëve, të cilët kanë bërë ç’mos për shlyerjen e kujtesës sonë kolektive. Sidoqoftë, rrota e historisë nuk mund të kthehet mbrapa, prandaj tani është momenti i duhur për ballafaqimin kritik me të kaluarën e kombit shqiptar.

Duhet ta kuptojmë se kur flasim për rishikimin e historisë fjala nuk është për ndryshimin e së kaluarës apo për mohimin e fakteve dhe ngjarjeve historike, por për të kundërten e kësaj, pra është një thirrje që shoqëria jonë të jetë e hapur ndaj prurjeve dhe intepretimeve të reja, të cilat ndihmojnë që rrëfimi i ri historik të ndërtohet mbi të vërtetën, dhe në bazë të kësaj pastaj të bëhet rishkrimi i historisë. Ose, nëse procesi i rishikimit rezulton me vulosjen përfundimtare të rrëfimit tradicional, atëherë nuk do ketë nevojë për rishkrim të saj, pra edhe në një rast të tillë rezultatet e procesit do të jenë pozitive, pasiqë kështu do të shuhen të gjitha dyshimet se historiografia komuniste qëllimisht e ka injektuar helmin islamofobik në rrëfimin historik. Në këtë kuptim duhet shtuar se nuk ka arsye për shqetësim të askujt dhe as të atij historianit të përmendur në krye të këtij shkrimi sepse askush nuk e ka qëllimin për t’ja marrë Skënderbeun, këtë simbol të shpikur nga rilindasit shqiptarë me synimin për ringjalljen e popullit dhe të manipuluar nga komunistët antishqiptarë me qëllimin për shtypjen e popullit, por fjala është për vlerësimin e drejtë të rolit të njërit prej prijësve politik të paraardhësve tanë, pra të Gjergj Kastriotit. Dhe nëse historianët tanë mendojnë se qenkan thënë të gjitha çka kanë qenë të rëndësishme që të thuhen për atë periudhë historike, atëherë pse të mos merren me hulumtime të reja për, ta zëmë, adetet kulinare të neoilirëve dhe osmanëve? Pse të mos hulumtohet më shumë për gjellërat e sofrës shkupjane dhe të sofrës krutane të asaj kohe?

Në vazhdim të këtij shkrimi e kam ndërmend që ta marrë një shembull ilustrues për të provuar rëndësinë që ka rishikimi i historisë, i cili nuk do të jetë nga periudha e pushtimit osman por nga një periudhë shumë e hershme e historisë sonë. Fjala është për një figurë të rëndësishme nga historia e paraardhësve tanë të lashtë: Aleksandrin e Maqedonisë. Dihet se shqiptarët janë krenar për veprat dhe lavdinë e këtij mbreti legjendar, i cili arriti që të shtrijë sundimin e tij mbi pothuajse të gjithë botën antike, duke mundësuar përhapjen e civilizimit helenik në tokat e pushtuara nga ushtria maqedone. Në anën tjetër jo shumë prej shqiptarëve e kanë të njohur të vërtetën e pranuar botërisht se Leka i Madh nuk ka qenë heteroseksual, ndërsa edhe ata që e dinë mundohen me e mohue të vërtetën, dhe bile ka individë të tillë që janë të gatshëm me shpërnda flakaresha retorike ndaj atyre që guxojne për ta përmendur këtë fakt historik.

Lexuesit e këtij shkrimi kanë të drejtë që të pyesin se çka ka lidhje seksualiteti i një prijësi antik me shqiptarët e sotem dhe pse po u dashka që të theksohet kjo në librat e historisë?!

Përgjigja është kjo: kur shoqëria shqiptare ta lexoj e rilexoj se njëri prej heronjëve me te lavdishëm të lashtësisë nuk ishte heteroseksual, atëherë kjo do ndihmoj edhe në pranimin nga ana e kësaj shoqërie të atyre pjesëtarëve të saj, të cilët kanë të njëjtat prirje seksuale si kryetrimi maqedonas. Dhe kur të ndodh kjo, atëherë nuk do kemi demostrim të budallallëkut kombëtar, siç ishte rasti me reagimin qytetar kur një shqiptar deklaroj haptazi në televizion se është homoseksual, pra nuk do kishim protestimin e lezhjanëve kundër njërit prej bashkëqytetarëve të tyre, të cilët donin ta vetëdijësonin opinionin publik për prejardhjen shkodrane të tij, vetëm pse ai e shpalli publikisht orientimin e tij seksual. Në vend të kesaj, do të kishim një reagim paksa më të butë të shqiptarëve kryelartë që do të mund të dukej kështu disi: Klodi, it’s ok to be gay sepse edhe Leka i Madh ishte kështu si ti! Mos u mërzit sepse edhe Gjergji i Vogël ka mundësi të ketë qenë si Leka! Pernime, nuk ka kurrfarë arsye që të protestojmë kundër teje sepse edhe shumë kryetrima të tjerë mund të kenë qenë si Gjergji!

Pra, rishikimi i historisë mundëson hapjen e rrugës për lindjen e një rrëfimi të ri historik dhe për çmontimin e miteve të rrejshme, të cilat kanë ndikuar negativisht mbi shoqërinë tonë, ngase kanë prodhuar individë kryelartë por të pafuqishëm, në vend që të ndodhte e kundërta. Nuk ka asnjë arsye të qëndrueshme për ta kundërshtuar kete ide sepse çuarja e saj deri në fund do ta ndihmoj ndërtimin e një shoqërie të hapur dhe përparimin e shteteve shqiptare. Shqiptarët e kanë rastin për të dëshmuar se janë të aftë për tu anëtarësuar në familjen e kombeve të lira të kësaj bote, ku individët nuk gjykohen sipas asaj se kush janë por sipas sipas përkushtimit që kanë ndaj vendit dhe shoqërisë së tyre. Dhe në këtë drejtim shkonë edhe gadishmëria për ballafaqimin kritik me të kaluarën, proces ky që do na ndihmoj shumë për kuptuar më mirë se nga kemi ardhur dhe kah duhet te shkojmë.

Si përfundim me duhet ta pranoj publikisht se nuk do e besoja kurrë po të me thoshte dikush në të kaluarën se rrënjet e islamofobisë janë kaq të thella në shoqërinë tone. Por tashmë jam bindur plotësisht, dhe me vjen shumë keq për këtë realitet të hidhur! Dua të mbetem me shpresën se pjesëtarët e ushtrisë kalorsiake të fjalës së lirë nuk do të tremben para tërbimit të islamofobëve dhe turmës proletare por do vazhdojnë me kërkimin dhe shpërndarjen e së vërtetës dhe me përpjekjet për hapjen e mendjeve dhe zemrave të bashkëkombasve tanë. Duke e treguar të vërtetën për historinë shqiptare mundësohet shërimi i histerisë shqiptare, dhe kështu parandalohen çarjet në ndonjë vend të ndieshëm të atyre shqipeve që kanë mbetur akoma skllevër të mediokritetit, intolerancës dhe racizmit. Prandaj ka shumë rëndësi që Gjenerata Newborne ta mbaj të ndezur flakadanin e lirisë intelektuale dhe ta vazhdoj guerriljen akademike. Thuaje fjalën tëndë, oj rini! Për të mirën e atdheut dhe kombit shqiptar! /Dukagjin Alimusaj, 26.08.2011/