Çështja e Kosovës është çështje shqiptare

·        Shteti aktual, Republika e Shqipërisë, duhet t'i kërkojë trojet e veta zyrtarisht dhe botërisht, në shembullin e zëvendës ambasadorit të Shqipërisë në Vashington, Kreshnik Çollakut, si obligime që dalin edhe nga Kushtetuta e Republikës së Shqipërisë, për jetësimin e aspiratës së popullit shqiptar për bashkim kombëtar.

Lëvizja e vijës së kuqe në favor të pansllavizmit 

       Me Zgjedhjet e 17 nëntorit 2007,  synohet repriza e skenarit të 17 nëntorit 2001, sepse asgjë nuk ka ndryshuar nga referenca e vjetër politike e juridiksionit të kornizave kushtetuese, gjegjësisht rregulloreve proserbe të UNMIK-ut.

        Si rezultat i negociatave mbi këto baza është arritur tek Plani tashmë i dështuar i Ahtisarit, sepse pansllavizmi llogaritë Vijën e Kuqe Pansllaviste në Kosovë.... Plani i Ahtisarit ishte një ofertë kompromisi nga ana e "elitës negociatore" - uzurpatore të Kosovës, "Ekipit të Unitetit" dhe strukturave tjera të korruptuara të Kosovës, për të vazhduar me pushtetin e vet plaçkitës të Kosovës. Pikërisht kjo ofertë e bërë nga ana e këtyre kriminelëve ordinerë në kreun e politikave të Kosovës, i ka hapë rrugë Serbisë dhe Rusisë që ta zhvillojë ofanzivën politike dhe diplomatike për lëvizjen e vijës së kuqe në favor të pansllavizmit. Rezultat i kësaj oferte është tjetërsimi i trashëgimisë historike kulturore dhe pranimi i planit të rikolonizimit nëpërmjet konceptit të decentralizimit para pavarësisë dhe shtetësisë.

       Mirëpo, llogaritë e vijave të kuqe po bëhen pa hangjinë, sepse Kosova është çështje shqiptare dhe i takon Shqipërisë. Komplikimet po i bëjnë vetë elitat e bashkësisë kolonialiste ndërkombëtare me qëllim që ta kenë vatrën e krizës dhe të shkarkimit të streseve politike, gjatë ballansimit të sferave të tyre të interesit.  Aktualisht në Ballkan, këto zhvillime po bëhen në kurriz të trojeve shqiptare, duke dëmtuar qenjen kombëtare shtetformuese, ndërsa shtyerjet rreth "statusit të Kosovës", me improvizimin e planeve a la Ahtisari, po shërbejnë si metodë dhe instrument për ta dëmtuar statusin e kombit shqiptar në përgjithësi, duke e pamundësuar konsolidimin e tij si komb e si shtet i qëndrueshëm, si faktor ekuilibri dhe stabiliteti në Ballkan.

       Në të vërtetë, çështja e Kosovës, duke qenë mbi të gjitha çështje shqiptare, nuk zgjidhet e vendoset nga jashtë, pa u zgjidhur nga brenda, nga populli i saj, sipas parimit të njohur të vetëvendosjes. Si tokë shqiptare, Kosova është Shqipëri, dhe zgjidhja e kësaj çështje nuk mund të trajtohet në kontekst të vijave të kuqe të interesave pansllaviste, serbo-ruse. Strategjia e konflikteve permanente nuk buron nga shqiptarët, por nga elitat e sferave të dominimit të cilat preferojnë elita të korruptueshme vendore, me të cilat manipulojnë lehtë.

 Pse atëherë misionet multietnike kërkojnë zgjidhje multietnike në Kosovën shqiptare të Shqipërisë!?  

       Fatkeqësisht, në botën shqiptare nuk dëgjohet zëri i artikulluar dhe i organizuar i shtresave intelektuale dhe akademike për të vërtetën e zhveshur nga demagogjia dhe hipokrizia e interesit, konformizmit dhe servilizmit. Deri më sot, ka munguar iniciativa qoftë edhe për një Debat Akademik dhe Qytetar, për një ballafaqim të hapur dhe pa doreza me realitetin e degradimit të përgjithshëm, me rrezikun që i kanoset identiteti dhe qenjes kombëtare shqiptare, kulturës së tij materiale e shpirtërore, tërësisë territoriale të trojeve shqiptare. Shqiptarëve i mungon një bosht akademik kombëtar, zëri i fuqishëm akademik në botë për të drejtën e tij të ribashkimit si komb e si shtet. Si pasojë e kemi ofanzivën e organizuar dhe të strukturuar mirë të armiqëve të çështjes shqiptare.

Zgjedhjet e 17 nëntorit nuk mjafton vetëm të bojkotohen…

       Zgjedhjet e reja të paralajmëruara mbi baza antishqiptare e mafioze edhe mund të mbahen në Kosovë, sepse ato nuk janë në duar legjitime të vendosjes së popullit dhe përfaqësuesve legjitimë të tij. Këto lloj zgjedhje nuk mjafton vetëm të bojkotohen, sado masovikisht, sepse skenari i tyre është përgatitur nga aleanca e kolonializmit ndërkombëtar, me Serbi dhe elitën e korruptuar uzurpatore të Kosovës. Ato do të duhet jo vetëm të bojkotohen, por të bllokohen aktivisht nga populli, me një mobilizim gjithëshqiptar me deklarim gjithëkombëtar, për Kosovën e pavarur shqiptare, për vetëvendosjen shqiptare, dhe bashkimin e trojeve shqiptare për një Shqipëri, me moton tashmë të popullarizuar: një komb - një qëndrim.

       Ky mobilizim duhet të jetë i qartë dhe kuptimplotë, pa dilema e kalkulime demagogjike në rrugë të bashkimit dhe kthimit të trojeve të ndara shqiptare - Shqipërisë, të cilës i takojnë, dhe të cilës i janë coptuar në favor të shteteve fqinjë. Kosova shqiptare në kufijtë e tanishëm është vetëm një pjesë e ish-Vilajetit Shqiptar të Kosovës. Tani është koha që trojet shqiptare t'i kthehen dhe bashkohen Shqipërisë.

Republika e Shqipërisë, duhet t'i kërkojë trojet e veta zyrtarisht…

       Shteti aktual, Republika e Shqipërisë, duhet t'i kërkojë trojet e veta zyrtarisht dhe botërisht, në shembullin e zëvendës ambasadorit të Shqipërisë në Vashington, Kreshnik Çollakut, si obligime që dalin edhe nga Kushtetuta e Republikës së Shqipërisë, për jetësimin e aspiratës së popullit shqiptar për bashkim kombëtar.

     Aspirata e bashkimit kombëtar është vulosur historikisht me gjak e sakrifica, si me luftën e fundit çlirimtare, dhe me rezistencën historikisht të pandalur dhe të gjitha luftrat çlirimtare të popullit shqiptar. Pjesmarrja e popullit shqiptar në krah të luftës së përbashkët me Alenacën e Atlantikut në Luftën e II - të Botërore, është një shembull historik i përcaktimit të popullit shqiptar për një përbashkësi me Alencën e Atlantikut, për zbatimin e parimit të vetëvendosjes edhe për popullin shqiptar. Për këtë dhe në këtë frymë ishte organizuar Konferenca Antifashiste të Bujanit të janarit 1945, me vendimet e saj për Vetëvendosje dhe Bashkim të Kosovës me vise, me trungun - Shqipërinë. Këto vendime ishin bërë konform Kartës së Atlantikut, frymës dekolonizuese dhe çlirimtare të popujve të kolonizuar.

       Tani është koha kritike e rivendikimit të padrejtësive, koha e kthimit dhe bashkimit të trojeve shqiptare të Shqipërisë. Kjo është rruga e vetme e zgjidhjes së problemit kryesor kombëtar e shtetëror të pazgjidhur në Ballkan dhe Evropë. Vazhdimi i lojërave me zgjedhjet sipas planeve dhe vijave të kuqe pansllaviste, nuk sjellin zgjidhje, por alternativën e papërfunduar të zgjidhjeve të armatosura, mobilizimin gjithëshqiptar për vazhdimin e luftës së papërfunduar me okupatorët e trojeve shqiptare. /postuar: 06 shtator 2007, Prishtinë/

shkruan: Fatos Aliu
             Kjo është një çështje esenciale dhe ekzistenciale për identifikimin e lashtësisë së një etniteti dhe entiteti të një kombi, e kulturës dhe historisë së tij. Çështje e të vërtetës së lashtësisë dhe autoktonisë së kombit shqiptar, të Ilirisë dhe Shqipërisë Natyrale, qëndron para çfarëdo vendimi rreth statusit politik të Kosovës. Neglizhenca e trajtimit shkencor dhe historik të trashëgimisë historike-kulturore shqiptare të kishave dhe manastireve në Kosovë, paraqet turpin më të madh të qarqeve tona akademike shqiptare, sidomos në kohën kur kemi të bëjmë me ringjalljen e pansllavizmit, me pretendimet për përvetësimin e trashëgimisë shqiptare për interesa të hegjemonizmit serbomadh.
   Përgjegjësinë do ta bartin ata që në këto kohëra jetike për ardhmërinë e Kosovës, gjenden në ballë të këtyre proceseve politike, si dhe institucionet e heshtura akademike të Kosovës dhe e Shqipërisë. As politika e Kosovës, as edhe Akademia e Shkencave dhe Arteve të Kosovës, nuk e kanë kryer obligimin që u takon, në të mirë të vërtetës shkencore e historike, përderisa kishat dhe manastiret e Kosovës po trajtohen si serbe nën kontroll të Kishës Ortodokse Serbe. Si mund të bëhet një politikë reale dhe e qëndrueshme duke e heshtur dhe falsifikuar historinë? Çfarë politike për shtet bëjnë shqiptarët duke mohuar kulturën dhe trashëgiminë autoktone të popullit të vet? Si mund të heshtet uzurpimi dhe tjetërsimi i trashëgimisë historike dhe kulturore të shqiptarëve të Kosovës gjatë kohës së sundimit të regjimeve pansllave të Kosovës. Serbia dhe Kisha serbe nuk ka as të drejtë as legjitimitet të thirret e t’i uzurpojë ato, duke u sjellë si patron ndaj tyre; Serbo-jugosllavia ka qenë vetëm një pushtues i përkohshëm, falë pansllavizmit ruso-evropian. Ato nuk i takojnë Serbisë as serbëve, por janë pasuri e Kosovës, me themele të kohës së Perandorisë Bizantine, e cila, jo vetëm që nuk ka njohur Serbi në Kosovë, por në atë kohë as që ka ekzistuar, as kombi serb, as gjuha serbe.
   Krishtërimi në këto troje është autokton, me vendlindje dhe themele në Iliri, atë nuk e solli as Serbia nga stepet e Karpateve, as nga Rusia. Para se të arrinte në Evropë, krishtërimi ishte zhvilluar në trevat e Ilirisë, me qëllim dhe mision ta kultivonte shpirtëroren e mbronte njerëzoren dhe të mirat e përparimit e kulturës, nga sulmet dhe plaçkitjet e hordhive ardhacake të hunëve, gotëve, avarëve e fiseve tjera të egra, që asokohe ishin vërsulur drejt tokave të Ilirisë së begatshme me kulturë, dijeni dhe zhvillim. Dyndjet e hordhive sllave janë të kohës së mëvonshme, të intensifuara vetëm në mesjetë, në kohën e dobësimit dhe rënjes së Perandorisë Bizantine, por sllavët nuk kanë qenë asnjëherë me supermacion etnik, si serbë, por si përzierje e shumë etnive. Pas rënjes së Perandorisë Osmane, Serbia me mbështetjen e fuqive të mëdha ka arritur të infiltrohet dhe pozicionohet në Ballkan, pikërisht nga shkaku i kësaj përzierje e madhe të përkatësive të ndryshme etnike, ku rol të madh kanë pasë vetë prijësat shqiptarë. Edhe emrat e serbëve janë emra shqiptare të deformuar në gjuhë sllave; si Boris (Bora), Mira (Mirë), Dhimitri (Dimitar), etj. Gjuha është themeli, shpjeguesi i të vërtetës, sado të çirren pansllavistat e botës.
   Historianët dhe shkencëtarët e kanë për detyrë t’i sjellin argumentet se kush ishin vërtet rindërtuesit e kishave dhe manastireve ortodokse në Kosovë, a ishin serbë apo shqiptarë ortodoksë. Ku i kanë rrënjët gjuhësore emërtimet “sllavizuara” ortodokse si të njërëzve edhe objekteve fetare? Fatkeqësisht, sot për këto çështje më shumë flasin historiografët e botës dhe krijues shqiptarë jashtë vendit, se sa ata brenda. Kjo indeferencë dhe kjo heqje dorë nga kultura dhe historia, nga shpirti krijues dhe etnik, është tragjedia dhe turpi që po ndodhë në trojet e Ilirisë së stome - të Shqipërisë Natyrale! Ky është turpi i intelegjecës, turp i politikës, turp i kombit. Për këtë qesh e po qesh bota me ne, përderisa mohojmë identitetin tonë, të kaluarën tonë, kulturën tonë! Nëse kështu vazhdon, vërtetohet teza e pushtuesve se, pa marrë parasysh lashtësinë e shqiptarëve, shqiptarët nuk dijnë të përcaktohen dhe mbrojnë të vërtetën, dhe, duke heqë dorë nga trashëgimia kulturore-historike e të parëve të tyre, nuk e meritojnë as ardhmërinë si komb e si shtet. Si duket, për këto shkaqe është krijuar (apo ka ndryshuar) edhe strategjia e bashkësisë ndërkombëtare ndaj çështjes shqiptare, edhe po të supozonim se një strategji e këtillë nuk ka qenë e kurdisur që nga fillimi. Harresa kaq e shpejtë e krimeve dhe gjenocidit serbomadh, tregon papjekurinë tonë më ekstreme dhe më të turpshme për shtet e sovranitet.
   Historiografët e ndryshëm dëshmojnë me dokumente se shqiptarët kanë dhënë katër papë të Romës (shiko www.frosina.org). Sa paska dhënë Serbia, e cila akoma guxon të sillet si zot shtëpie, në shtëpitë shpirtërore dhe kulturore të Kosovës? Serbia e di mirë këtë, prandaj zhvillon fushata anë e mbanë botës, për t’i mbrojtur pronat e uzurpuara dhe fshehë të kaluarën gjenocidale, për t’i mbuluar gjurmat e krimit me falsifikime të historiografisë dhe uzurpimin e kulturës iliro-shqiptare. Prandaj nuk thuhet kot “krimineli kthehet gjithmonë në vendin e krimit”. Kjo po ndodh në Kosovë, me klerikët e vendosur në kishat dhe manastiret e Kosovës, si drejtues të saj. Jo vetëm që i kanë uzurpuar ato, por brenda mureve të këtyre kishave serbet kanë bërë krime gjenocidi, jo vetëm në të kaluarën e largët por edhe në luftën e fundit. Ky ka qenë misioni i tyre kryesor në këto objekte fetare. Prandaj, edhepse në rrethana të reja, të prezencës ndërkombëtare, liderët serbe, si Koshtunica etj., gostiten nëpër festa në Kosovë, në Mitrovicë, Shtërpce e Graçanicë. Krimineli nuk e harron vendin e krimit, po kthehet gjithmonë sa herë që t’i mundësohet. Serbia i ka aktivizuar kollaboratorët shqifolës në interes të politikës së copëtimit të Kosovës, kontrollit të enkllavave me shumicë serbe, kishat dhe manastiret ortodokse të Kosovës, duke siguruar nyjet kryesore për kontrollin ndaj Kosovës në tërësi, dhe synimet e hegjemonizmit për të ardhmen. Faktori i sapoardhur ndërkombëtar nuk brengoset për luftën e supermacionit të njërës apo tjetrës palë, se do të jenë serbët apo shqiptarët prioritet i saj në Ballkan, meqë ka interesat dhe fuqinë globale. Ajo nuk shikon drejtësinë, por krahun e atij që është më i vendosur, që tregon fuqinë e organizimit dhe unitetit të brendshëm, si garanci për sigurinë e interesave strategjike në përmasa më të gjëra lindje-perëndim e veri-jug. Kosova u duhet vetëm si një vatër multietnike e koklavitur etnikisht, nën kontroll, derisa të realizohen këto interesa, mëpastaj mbeten këtu popujt për t’ia filluar serish me konfliktet e luftrat e pambarim.
   Kah po shkon Kosova, kah po shkon Shqipëria?
Shqiptarët i kanë bërë llogaritë gabim, (vet)mashtrimi i fundshekullit XX dhe fillimi i atij XXI do t’i kushtojë, me aventurat dhe proceset vetëshkatërruese në emër të demokracisë, vrapin marramendës për përfitime, duke ikur nga qenësorja, nga identiteti e nga bashkimi si komb e si shtet.
Tashmë kemi hyrë në fazën përfundimtare të këtij procesi, me logjikën e pandryshuar të iluzioneve për integrime me BE përmes dezintegrimit kombëtar.
   Këtë e tregon pikërisht mospërfillja e vatrave të trashëgimisë së lashtë të kishave dhe manastireve në Kosovë, sikur këto të ishin diku në qiell e jo në
tokën e Kosovës. E kujt pra është Kosova, nëse shpërfillet historia dhe kultura e saj nga vet shqiptarët?
Fatos Aliu
Prishtinë, 21 janar 2007