www.ereniku.net

---

Shqiperia ime apo eshte Shqiperia e Edi Rames dhe Sali Berishes e dielë, 19 qershor, 2011 at 11:15am shkruan: Ilirjan Blloshmi Shqipëria gjendet në një udhëkryq ku fati do të varet nga kahu që do të zgjedhin udhëheqësit politikë në vend, ndërsa Komisioni Europian nuk mund të bëjë asgjë, përveç se të pikturojë atë çfarë do të shohë deri në 12 tetor. Në fillim të viteve ‘2006, kur shkova për herë të parë në GJERMANI, një ditë tek barisja në një nga stacionet e metrosë te keti vendi, më kapi syri një pllakat të madh që më tërhoqi vëmendjen. Ishte monumenti i Leninit rrëzuar përtokë, kapur pas qafe me litar dhe nën të me shkronja të mëdha fjalët: “Nuk ka perandori të përjetshme”. Miku që më shoqëronte e vuri re habinë time kalimtare dhe duke soditur edhe ai pllakatin, me gjysmë buzagaz më pyeti: “Pse a nuk është kështu?” “S’ka dyshim që kështu është, - iu përgjigja. - Asnjë shtet apo sistem shoqëror nuk i shpëton dialektikës së historisë.” Miku im, një malësor nga veriu i Shqipërisë, i dashuruar e krenar pas atdheut të dytë, nuk e ngau më tej bisedën. Të gjithë ëndërrojnë ! Ka njerëz që ëndërrojnë me sy hapur, ka njerëz që ëndërrojnë ndërsa flenë duke hedhur shkelma, ka të tjerë që ëndërrojnë pa dashje, madje duke e refuzuar ëndrrën e tyre të paqëllimtë. Kjo e fundit, zakonisht quhet makth.(kete te po shikojne shqiptaret per 20 vite demokraci) Të tjerë e shohin edhe realitetin si një ëndërr, që u kalon para syve pa kuptuar, njësoj si një film i gjatë plot ngjyra, që edhe ekziston edhe nuk ekziston. Qeveria e korrupsionit kete nuk e thash une e thote opozita…. Arritje ne luften kunder korrupsionit nuk e thash un e thote maxhoranca ….Historitë me ëndrra janë thënë e stërthënë nga ata që quhen psikoanalistë. Ëndrra është një gjë e bukur, madje edhe kur është makth. Është një pjellë e fantazisë, gjësë më të bukur që ka shpikur ndonjëherë mendja e djallëzuar njerëzore dhe pikërisht prandaj me të merren të tërë, të marrë, doktorë, filozofë, gra që shikojnë filxhanin e kafesë, fallxhore rome, teto ndër provinca të harruara dhe kohët e fundit edhe politikanë e njerëz të mediave Nuk është ne qëllimi tim qe me këtë që do ta them më poshtë t’i detyroj të tjerët të mendojnë si unë, kurrësesi, por ama nuk mund ta marrë me mend se ka politikanë që frikësohen nga vdekja, se ka të tillë që frikësohen t’i bien malit përmes qoftë natën ose ditën, vetëm për ate se diku në mes të tij do hasësh në të papritura, ose pse në thellësit e tij gjendën puse kënetash, ku s’ke rrugë tjetër nga të kalosh duke iu rënë përmes. Mirëpo, të mbytësh në kënetat politike për shkak të përkuljeve të imponuara gjatë ecjes së njeriut nëpër labirinthët e kësaj bote, është padyshim vetëvrasje e rëndë, meqë se shpirti të del prej gazepit, do të përpelliqesh i tëri me baltën e rëndë të tyre që është mjaftë vështirë që ta pastrosh vetën ndonjëherë. Ndonëse përzgjedhja e rrugës politike e cila është përplotë me rreziqe për shkakun se ke qenë kurreshtarë, ose pse nuk i ke parë më herët të papriturat e saj, është verbëri, or shok?! Dhe, si të mos jetë vërbëri për politikanin i cili me vetëdije ose pa të bie në heshtje mediokre dhe nuk e gjykon me asnjë fjalë krimin e shumllojshëm i cili ndodhë brenda kombit të cilit i takon, krim i llojllojshëm i cili ndodhë para syve të tij, si nuk është vdekje për së gjalli për ate i cili i thotë vetës i arsimuar e në asnjë mënyrë nuk e ngritë zërin kundër formave të ndryshme të dhunës e cila manifestohet brenda shoqërisë pjestarë i të cilës je edhe vetë, dhe për të qenë tragjika intelektuale edhe më e rëndë disa edhe e përkrahin ate, qoftë duke heshtur, qoftë duke iu bërë ane. Si nuk është vërbëri intelektuale dhe politike kur i shkolluari pajtohet dhe nuk lufton kundër dukurive negative në shoqëri si dhe kundër të këqijave siç janë; gënjeshtrat, shpifjet, të pavertetat, dhuna në familje, vrasja e fjalës dhe e mendimit të lirë, mjerisht, edhe të përgjakura gjatë viteve të fundit, kundër vrasjeve me motive hakmarrëse, etj, e që të gjitha këto të përdorura haptazi dhe shpeshherë si mjet “disiplinues”?! E, pra, ç’mund t’i thotë ndërgjegjës së vetë ai politikan i cili nuk e lufton as dukurinë e drogës dhe të prostitucionit brenda shoqërisë ku jeton, por e ulë kokën duke u shtirë se nuk sheh asgjë se ç’po ndodhë në afërsi të tij, i fut veshët në lesh dhe ecën i lakuar rrugëve të lagjës të cilit fëmijtë i fishkëllojnë pas, e ai gjithnjë mbarohet duke harruar se është shqiptar! E nisa kete retospektive te keti shkrimi me nje ndjenje morali jo per faktin se nuk e pelqej politiken apo politikanet por per tu percjell nje mesazh sado simbolik qe ata te reflektojne….. Qe te gjithe jemi deshmitare qe gjatë kohëve të fundit, e kanë polarizuar shoqërinë shqiptare në ekstrem, në debatet midis njerëzve kam hasur, gjithnjë e më shpesh, polemika të mbërthyera tek binomi Berisha-Rama. Ndërkohë që fanatikët, militantët e servilët e të dy palëve i kam parë të verbuar edhe më në dashuri-servilizmin për liderin e tyre karizmatik, ata më racionalët e të zhgënjyerit jo rrallë i kam parë të debatojnë edhe ata me emocione të polarizuara mbi këta dy personazhe, rreth temës se cili prej të dyve është më i rrezikshëm për demokracinë dhe lirinë, madje duke u shtyrë deri edhe në peshimet se cili ndër të dy është më delirant, paranojak, mitoman e megaloman. Kete jave pame nje tjeter fasade, vendimin e kolegjit zgjedhor per te percaktuar se kush do te jete kryebashkiaku i tiranse per kater vitet e radishes,(nuk me intereson se si eshte marre ky vendim i hairit apo i pahirit ajo qe me interson dhe me shqeteson eshte qe te funksionojne si duhen institucionet) Replikat jan nga me te ndryshmet vendimi i kolegjit tregoi se ekziston shteti ligjor gercet maxhoranca, Qytetari ka humbur besimin tek drejtesia therrasin avokatet dhe deputetet e PS… Një nga më evidentet është se Rama po bën 16 vjet në politikë nga të cilat, 10 i ka pasur në pushtet. Bonaparti qëndroi 10 vjet në pushtet, ndërsa Hitleri vetëm 11. Sikur Rama të fitonte edhe një mandat tjetër do regjistronte (ndoshta jo përfundimisht) 14 vjet në pushtet . Po detyrohemi t‘i shënojmë piketat e karrierës politike të Rames, ashtu sikurse shënoheshin dikur përvjetorët e Partisë së Punës dhe Enver Hoxhës në malin e Dajtit, me numra romakë dhe musolinianë. Nga ana tjeter dime që në ditët e para të qeverisjes pas rënies së komunizmit, Berisha u shqua si një autoritarist që donte të kapte dhe keqpërdorte pushtetin e drejtësisë. Me këtë ai i bëri një të keqe të madhe Shqipërisë. Bëri që ajo të humbiste shansin e shkëputjes nga tradita e shëmtuar komuniste e partisë-shtet që kontrollon dhe vendos për gjithçka. Në sajë të këtij devijimi që mban ekskluzivisht markën politike të Berishës e kompani, Shqipëria hyri në rrugën e pluralizmit dhe të demokracisë, por jo në atë të lirisë. Mungesa e drejtësisë së pavarur, bëri që demokracia në Shqipëri të distancohej shumë shpejt nga liberalizmi, zgjedhjet nga drejtësia dhe pushtetet e dala prej tyre nga ligji dhe liria. Ishte ky zhvillim fatal që e ka bërë sot Shqipërinë një shtet aq të korruptuar sa po bëhet gjithnjë e më e vështirë të ndash kufijtë mes mafies dhe politikës kete nuk po e them un por duhet te pranojme qe eshte realiteti. Shqipëria e Sali Berishës dhe Edi Ramës sot po vazhdon kapitalizmin anarkik, të informalitetit Në kapitalizmin anarkist shteti e ligji nuk kanë kontroll as mbi territorin as mbi ekonominë, përkundrazi ata punojnë thjeshtë në interesa të oligarkëve që kanë kapur shtetin duke e mbajtur atë qëllimisht të dobët. Po kush humbet ketu? Si gjithmone populli e ha kete nuk po e them un por duhet pranuar po ju mos u merzisni sepse. Që ne kemi njё shtet, përkundër pëshpërimave qytetare se te ne nuk ka një të tillë, kjo është e sigurt, por ka një dallim, sepse pёrkundёr arsyes publike tё ekzistencёs sё tij, ky shtet funksionon në formën e një organizmi privat. Njerëzit hanë, pinë, marrin frymë, gëzohen, nё verё edhe nё dimёr, marrin pjesё, shijojnё hapёsirёn dhe trishtohen pёr rrjedhën e pashlyeshme tё kohёs, nën hijen e çadrës së shtetit tё tyre. Fakti qё te ne shteti ngjan me një biznes privat, nuk është aq i thjeshtë sa një vëmendje aktorësh, për të mos qenë realitet Për më tepër në zgjedhjet e fundme në Shqipëri, “deviza politike” e sistemit të dekoruar nga dyshja e Rama-Berisha nxori në shesh argumentet e pamohueshme, se proceset demokratike në Shqipëri janë vetëm një maskë e rrezikshme e “demokracisë së premtuar”, që në esencë nuk duron, as nuk pranon asnjë mendim a ide të ndryshme, që shfaqen nga të tjerët (qoftë edhe përbrenda “kokës” së partisë perkates), që janë në funksion të mbrojtjes së interesit të përgjithshëm të kombit dhe të shtetit, por këto i shpallë frakcioniste, antikombetare dhe të huaja për qeniet e tyre , të normativizuar sipas logjikës utopiste-ideologjike dhe burokratike të sistemeve totalitare, që në mënyrë permanente prodhojnë vetëm dështime dhe divergjenca në sferën e normatives dhe reales, midis reales dhe së mundshmes, midis programeve dhe veprave. Në relacionet e këtilla mjetet shndërrohen në qëllim, dhe stimulojnë ndërgjegjën se, qëllimi i justifikon të gjitha mjetet, edhe në rastet kur ato nuk janë në përputhje me parimet e moralit qoftë indvidual, grupor apo kolektiv të një rendi të caktuar shoqëror./Tirana Opserver/ereniku.net/