Shqiptarët, apo më saktë: udhëheqësit, kapedanët, princërit, bajraktarët, komandantët, liderët, mbretërit apo presidentët e tyre, gjatë gjithë historisë mijëravjeçare të kombit tonë dhe të Shqipërisë Etnike, në luftërat e tyre për çlirim dhe bashkim kombëtar, gjithmonë janë vonuar. Shqiptarët ose i kanë filluar luftërat dhe kryengritjet e tyre antipushtuese shumë heret, ose shumë vonë. Edhe atëherë, në raste shumë të rralla, kur kanë bërë rezistencë në kohë të duhur, ata kanë qenë të pabashkuar, pa unitet dhe të përçarë ideologjikisht dhe politikisht! Prandaj, edhe kurrë nuk arritëm që ta çlirojmë dhe ta bashkojmë tërësisht Atdheun tonë – Shqipërinë Etnike.

Shqiptarët, më saktë, udhëheqësit e tyre politik e ushtarak, asnjëherë nuk kanë marrë mësime të mjaftueshme nga pësimet dhe dështimet e tyre gjatë historisë. Prandaj, edhe u është përsëritur historia, u është ricikluar robëria! Udhëheqësit shqiptarë, gjatë pjesës më të madhe të historisë sonë kombëtare, kanë qenë egoistë e karrieristë të pasionuar. Ata më tepër kanë luftuar për vehte, për privilegje, për pasuri dhe për famë personale, se sa kanë luftuar për liri, për çlirim dhe bashkim të Atdheut të tyre. Dhe mjerisht, të njëjtën gjë po bëjnë edhe liderët aktualë të shqiptarëve, apo më saktë: Presidentët, kryeministrat, qeveritë, kuvendet popullore dhe kryetarët e partive të shumta politike në pozitë dhe në opozitë!

Pra, historia, vonesa dhe dështimet po na përsëriten para syve, veshve dhe  hundëve tona dhe ne, populli, shtiremi si kur as nuk i shohim, as nuk i dëgjojmë dhe as nuk i nuhasim mbrapshtitë dhe tradhëtitë e liderëve dhe udhëheqësve tanë këtej e andej kufinjve shqiptaro-shqiptarë! Kështu, sa kanë faj udhëheqësit  e pushtetarët tanë, aq kanë faj shqiptarët, populli, që në të shumtën e rasteve, vetë i ka zgjedhur me votën e tij të lirë apo gjysmë të lirë. Në këtë mënyrë, bashkëfajtor për prapambetjen ekonomike, për anarkinë politike dhe për robërinë e pushtuimin e më se gjysmës së Shqipërisë Etnike janë edhe vetë Shqiptarët, vetë kombi ynë, i cili jo vetëm i voton antikombëtarët, por edhe i duron ata edhe atëherë kur ata shkelin me të dyja këmbët mbi shpinë të popullit dhe mbi interesat vitale të lirisë, të çlirimit e të bashkimit të Shqipërisë Etnike!

                             *****

Dihet historikisht se, popujt çlirohen dhe shtetet formohen gjatë kthesave të mëdha dhe rrënjësore të historisë së një populli, të një vendi të një regjioni apo të një kontinenti. Dhe ne sot gjendemi pikërisht në fund të kësaj kthese të madhe historike për kombin tonë, për Shqipërinë Etnike dhe për mbarë Ballkanin. Kjo kthesë historike ka filluar më 1990 dhe duket se do të përfundojë më 2010. Gjatë kësaj periudhe do të mbyllet procesi i riformulimit të kufijve të shteteve të Ballkanit, prandaj kombi ynë dhe liderët e tij duhet ta marrin seriozisht këtë mundësi, ta shfrytëzojnë me zgjuarësi fundin e këtij procesi, nëse nuk duan që popullin dhe Atdheun e vet ta lënë në robërinë e vjetër të shteteve fqinje.

Udhëheqësit e shqiptarëve në Shqipëri, Kosovë, Iliridë, Kosovë Lindore, Malësi të Madhe, Çamëri, Sanxhak e Diasporë duhet të mblidhen sa më parë kokë më kokë dhe të marrin një vendim për bërjen e Shqipërisë Etnike. Të kërkojnë bashkimin e trojeve etnike shqiptare në Ballkan, pra, të kërkojnë para opinionit publik botëror dhe para faktorëve politik ndërkombëtar ndryshimin e kufijve shtetëror të Ballkanit dhe formimin e shteteve etnike në Ballkan. Të kërkojnë mbajtjen e një Konference Ndërkombëtare për Ballkanin, ku, në prani të përfaqësuesve të shteteve ballkanike dhe me pjesëmarrjen e fuqive të mëdha dhe të organeve vendimmarrëse të OKB-së të vendosej paqja e qëndrueshme në Ballkan me ndryshimin e kufijve aktualë dhe formimin e shteteve kombëtare të popujve të Ballkanit. Vetëm në këtë mënyrë do të qetësohej Ballkani dhe do të bashkohej edhe Evropa. Në të kundërtën, grindjet dhe përleshjet ndëretnike dhe ndërshtetërore në Ballkan do të jenë të pashmangshme, të pandërprera dhe të përgjakshme.

                             *****

Deri më sot koha e ka vërtetuar se liderët shqiptarë nuk kanë qenë në nivel të përgjegjësive të tyre politike e kombëtare, sepse nuk i kanë shfrytëzuar maksimalisht dhe në momentin e caktuar situatat e favorshme që janë paraqitur nga viti 1990 e këtej për zgjidhjen e drejtë dhe përfundimtare të çështjes kombëtare shqiptare. Udhëheqësit shqiptarë dhe mbarë populli ynë janë vonuar gjithmonë në reagimin e tyre politik apo ushtarak, sepse asnjëherë nuk kanë qenë të bashkuar dhe asnjëherë nuk kanë pasur një plan strategjik, një platformë kombëtare për veprim. Prandaj, kur gjithë popujt e ish-Jugosllavisë luftonin me armë në dorë për shkëputje nga Serbia e Madhe, populli ynë dhe udhëheqësit e tij rrinin duarkryq dhe pritnin. Pritnin Godonë! S’dinin as çka prisnin, sepse nuk kishin asnjë plan strategjik të veprimit. Kishin vetëm planin kobzi të luftës klanore, grupore apo partiake midis tyre! Dhe shqiptarët u ngritën në kryengritje kur u mbaruan luftërat në hapsirën tjetër ish-jugosllave. Pra, filluan luftën me vonësë dhe për fatin tonë të keq, të përçarë dhe me disa ”ushtri” provinciale! Prandaj edhe nuk fituan lirinë krahinore e të mos bëjmë fjalë për lirinë kombëtare dhe bashkimin e Atdheut, që as nuk u dukën në horizont.

Të njëjtin rol regresiv e pasiv luajnë liderët shqiptarë edhe sot, edhe tani, kur është momenti final i bërjes apo mosbërjes së Shqipërisë Etnike! Ata nuk bëjnë asnjë veprim konkret për bashkimin e politikës shqiptare, ata nuk bashkohen rreth një platforme kombëtare për formimin e Shqipërisë Etnike, ata nuk janë të përgjegjshëm kombëtarisht, por nuk janë as të vetëdijshëm politikisht se sot është momenti i përshtatshëm për ndërrimin e kufijve të shteteve të Ballkanit në mënyrë paqësore, se pikërisht sot është çasti historik për formimin e shteteve etnike në Ballkan dhe me këtë rast edhe për bashkimin e Shqipërisë Etnike.

Nesër, kur të mbyllet çështja e Kosovës, do të jetë vonë, sepse do të mbyllet edhe për 100 vjet të tjera, apo më shumë, çështja e ndërrimit të kufijve në Ballkan dhe Evropë. Evropa dhe bota nuk ka kohë as vullnet që të merret me shtetet e Ballkani çdo  ditë, çdo vjet, çdo dekadë, apo kur tu dalë gjumi shekullor shqiptarëve e tu kujtohet se janë të robëruar e të copëtuar nga shtetet fqinje!

Historikisht, shqiptarë kanë zhvilluar luftërat e tyre çlirimtare ose me vonesë, ose të përçarë, prandaj edhe kurrë nuk kanë fituar deri më sot, kurrë nuk kanë mundur që ta çlirojnë dhe bashkojnë përfundimisht Shqipërinë Etnike. Tani është momenti i fundit për këtë shekull që të bëhet Shqipëria Etnike, por që të bëhet ajo Shqiptarët dhe udhëheqësit e tyre duhet ta kërkojnë atë me qartësi politike, me vendosmëri dhe me vetëdije e ndërgjegje të lartë kombëtare.

Shqiptarët dhe politikanët e tyre, ose e dinë ose nuk duan ta dinë se, duke kërkuar shtetin e pavarur të Kosovës dhe mosndryshimin e kufijve të Ballkanit, ata janë kundër bashkimit kombëtar të kombit tonë, ata janë kundër formimit të Shqipërisë Etnike! Mosndryshimi i kufijve të shteteve të Ballkanit do të thotë vazhdim i robërisë dhe pushtimit shovenist mbi Çamëri, mbi Iliridë, mbi Kosovë Lindore, mbi Sanxhak e mbi Malësi të Madhe! Dhe pikërisht këtë po bëjnë sot liderët e pushtetarët shqiptarë në Tiranë, në Prishtinë, në Shkup e në Preshevë. Ata me duartë e tyre po ia farkojnë më tej zinxhirët e robërisë, vuajtjes e asimilimit popullit shqiptarë jashtë Shqipërisë londineze dhe Kosovës unmikistaneze! Për të bërë Kosovën “shtet”, kosovarët e Prishtinës dhe shqiptarët e Tiranës po flijojnë në skëterrën e robërisë vëllezërit e tyre në trojet tjera etnike të Shqipërisë! Kosova edhe mund të bëhet njëfarë shteti i tredhur, i cunguar e gjysmak, por me këtë rast kombi shqiptarë duhet të përshëndetet me Shqipërinë Etnike të paktën edhe për 100 vjet të tjera.

Që të bëhet Shqipëria Etnike kombi ynë duhet të presë që të shpërbëhet perandoria e re në formim e sipër - Bashkimi Europian. Por edhe kur do të shembet kjo perandori, qoftë pas 100 apo 1000 vjetësh, shqiptarët përsëri do t’i zërë përfundi, ashtu siç i zuri përfundi gërmadhave të saj shembja e Jugosllavisë Federative, sepse nëse Shqiptarët do të hyjnë në Evropë të ndarë, ata të ndarë e me robëri të re do të dalin nga kjo Evropë e Bashkuar.

                             *****

Liderët shqiptarë në pushtet e në opozitë nuk janë të vetëdijshëm se shpesh fati gjendet në fatkeqësi. Është fatëkeqësi që Serbia nuk e pranon pavarësinë e Kosovës. Është fatkeqësi që Rusia vendos veton në Këshillin e Sigurimit kundër pavarësisë së Kosovës. Por askush nga pushtetarët trutharë shqiptarë nuk është i vetëdijshëm se mospranimi i Serbisë dhe vetoja e Rusisë (por edhe hezitimi i heshtur kundër shtetit të Kosovës i Bashkimit Europian), i hap rrugë ndërrimit të kufijve në Ballkan, i hap rrugë formimit të Shqipërisë Etnike. A nuk i hapi rrugë intervenimit të NATO-s kundër Serbisë egërsia, gabimi dhe kokëfortësia e Millosheviçit kundër Kosovës dhe kundër botës? Ky pra, është fati në fatkeqësi. Dhe këtë fat Shqiptarët dhe udhëheqësit e tyre duhet ta kapin me mençuri edhe tani, duhet ta shfrytëzojnë me shpejtësi dhe të bëhen pjesë e idesë për ndryshimin paqësor të kufijve të Ballkanit dhe formimin e shteteve kombëtare në këtë siujdhesë të trazuar me shekuj e mijëvjeçarë.

Shqiptarët dhe liderët e tyre duhet ta dijnë njëherë e mirë se ne as nuk kemi qenë, as nuk jemi dhe as nuk do të jemi ndonjëherë aq të fortë për të ndryshuar kufinjtë e shteteve të Ballkanit. Këtë gjë e bëjnë shtetet e forta, kombet e mëdha dhe fuqitë e mëdha. Mos ta gënjejë kend mendja se Jugosllavinë e prishën një grusht shqiptarësh me ca pushkë të vjetra ruso-kineze. Jugosllavinë e shkatërruan republikat e mëdha e të forta të saj siç ishin Serbia dhe Kroacia. Edhe kufinjtë e Ballkanit ka gjasa që t’i ndërrojë vetëm Serbia me ndihmën e Rusisë dhe aprovimin e heshtur të Bashkimit Europian.. Dhe për ndërrimin e këtyre kufinjve askush më tepër se kombi ynë nuk është i interesuar që të ndërrohen, sepse vetëm me këtë rast do të bëhej bashkimi ynë kombëtar në një Shqipëri të Bashkuar Etnike. Ky pra, është fati në fatkeqësi.

Të vetmit shtete sot në Ballkan që u konvenon ndërrimi i kufijve të Ballkanit janë Serbia, Shqipëria, Bullgaria dhe Kroacia. Në rast të ndërrimit të kufijve të Ballkanit Serbia do të merrte Republikën Serbe, Kroacia do të merrte Hercegovinën, Bullgaria do të merrte Maqedoninë Lindore, kurse Shqipëria Etnike do të bashkohej duke iu bashkangjitur Shqipërisë aktuale të gjitha trojet shqiptare që sot janë jashtë saj në Mal të Zi, në Serbi, në Maqedoni dhe në Greqi.

Por, fatkeqësisht, vetëm Serbia është aktualisht ajo që bën përpjekje hapur e fshehur për ndërrimin e këtyre kufijve. Të tjerët po presin që t’i njxerrin gështenjat nga zjarri me duartë e Serbisë. Por kjo nuk është politikë e zgjuar dhe e sigurt, sepse dihet që askush nuk punon për ne, nëse ne nuk punojmë për vete. Po u kyçëm me vonesë në këtë process do ta kemi më të vështirë edhe daljen me sukses e të kënaqur nga ky proces, nga procesi i rindarjes së “kulaçit të Ballkanit”.

Ndaj, udhëheqësit shqiptarë në pushtet e në opozitë, një orë e më parë duhet ta shtrojnë me miqtë dhe aleatët politiko-ushtarakë të shqiptarëve çështjen e ndërrimit të kufinjve të Ballkanit, zgjidhjen e çështjes kombëtare shqiptare dhe çështjen e formimit të shtetit kombëtar shqiptar – Shqipërisë Etnike. Nuk është politikë e zgjuar, nuk është politikë kombëtare dhe as largpamësi vizionare kokëfortësia dhe këmbëngulja e politikanëve tanë vetëm në një opcion politik, në atë të shtetit të Kosovës. Ne duhet të jemi flexibilë, të zhdërvjelltë dhe të hapur për të gjitha opcionet politike që ofron çasti historik dhe, mbi të gjitha, ne duhet të jemi të gatshëm dhe të shpejtë në kapjen e fatit që na ka ardhë te dera dhe na buzqesh, në ndryshimin e kufijve të Ballkanit dhe të bërjes së Shqipërisë Etnike.

Shumë liderë shqiptarë në pozitë, por më shumë ata në opozitë dhe sidomos liderët e disa grupeve e organizatave patriotiko-revolucionare, që janë opozitë edhe e pozitës, edhe e opozitës, janë duke menduar shumë gabimisht se për të luftuar për bashkim kombëtar dhe për Shqipërinë Etnike nuk është vonë kurrë. Por kjo nuk qëndron, sepse historia shqiptare shumë shpesh e ka vërtetuar se ne sa herë kemi luftuar me vonesë nuk kemi fituar. Ne kemi derdhur gjak, kemi dhënë dëshmorë, por lirinë nuk e kemi fituar, sepse kemi qenë të vonuar. Kemi luftuar kur luftërat kanë përfunduar dhe kur Fuqitë e Mëdha e kanë mbyllë çështjen dhe kanë marrë vendimet e tyre fuqiplote. Populli thotë: “pas dasmës nuk bien tupanat!”. Ndaj, t’u biem “tupanave” të lirisë, të bashkimit kombëtar dhe të Shqipërisë Etnike sot, tani, se nesër do të jetë shumë vonë.

Ata të cilët do të ngriten nesër në luftë të armatosur, gjoja për të kundërshtuar vendimet e OKB-së apo të Fuqive të Mëdha, në emër të lirisë, të bashkimit kombëtar dhe të Shqipërisë Etnike, ata s’do të jenë gjë tjetër pos demagogë, pseudopatriotë dhe xhelatë të gjakderdhjes së kotë të shqiptarëve, sepse disfata do të jetë e garantuar. Nëse duhet të luftohet me armë në dorë, kjo poashtu duhet të bëhet sot, tani, këtë vit apo më së largu në fillim të vitit që vjen, se pastaj poashtu do të jetë shumë vonë.

Organizatat dhe formacionet paraushtarake legale e ilegale, të cilat janë vendosmërisht për Shqipërinë Etnike, duhet që liderëve dhe pushtetarëve shqiptarë që janë në  pushtet në Tiranë, Prishtinë dhe Shkup, si dhe Qeverive e Kuvendeve në Prishtinë e Tiranë, tu drejtojnë një Ultimatum dhe t’ua caktojnë datën (brenda këtij viti) deri kur ata kanë kohë që ta shtrojnë për zgjidhje çështjen kombëtare të Shqipërisë Etnike para opinionit ndërkombëtar dhe OKB-së. Përtej datës së këtij Ultimatumi këto organizata dhe formacione paraushtarake duhet urgjentisht, brenda javës, të bashkohen dhe të nisin Kryengritjen e Përgjithshme të Armatosur për çlirimin dhe bashkimin e Shqipërisë Etnike. Kjo Kryengritje duhet të fillojë vitin e ardhshëm, por para muajit Mars të vitit 2008. Në këtë mënyrë, të gjithë faktorët relevantë ndërkombëtarë do të detyroheshin që ta vënë në rend të ditës çështjen shqiptare dhe zgjidhjen e saj. Kjo është teoria e imponimit.

Ne nuk jemi aq të fortë sa të luftojmë kundër gjithë botës dhe vendimeve të tyre, qofshin ato edhe vendime të padrejta, antishqiptare dhe plotësisht në kundërshtim me vullnetin e kombit tonë. Për këtë arsye ne nuk duhet të presim më shumë se disa muaj, sepse është rrezik që bashkësia ndërkombëtare të marrë vendime antishqiptare dhe atëherë do të jetë e pamundur që t’i ndryshojmë këto vendime superiore. Prandaj, zgjoheni shqiptarë sot! Ngritu në këmbë o komb shqiptar sot! Bashkohuni liderë e pushtetarë sot! Bëheni Shqipërinë Etnike në rrugë paqësore sot, se nesër do të jetë shumë vonë.

Populli thotë: ”njëherë të vjen e mira kah dera”. Ndaj, o Shqiptarë, hapeni “derën” dhe futeni brenda në zemrat dhe mendjet tuaja nusen e stolisur, shtojzovallen e bukur dhe zanën e bjeshkëve tona legjendare – Shqipërinë Etnike. 

Mos thoni nesër se nuk ditëm dje, por diheni se padituria, mosguximi dhe tradhëtia paguhen shtrenjtë, paguhen me kokë dhe me robërinë e re shekullore të Shqipërisë Etnike. Ndaj, të gjithë shqiptarët dhe pushtetarët, sot o kurrë, duhet të kërkojnë para gjithë opinionit botëtror, para miqve dhe armiqve tanë: Vetëvendosje, Referendum Popullor, ndërrimin e kufijve të Ballkanit dhe formimin e Shqipërisë Etnike./postuar:25 Gusht 2007/

Shkruan: Titan TIVARI
26 gusht 2007

Shtetet etnike nuk janë shtete të pastra etnike. Ato janë shtete kombëtare, të dominuara me shumicë nga kombi shtetformues dhe të banuara me pakica të ndryshme kombëtare. Asnjë shtet kombëtar i Evropës nuk është shtet i pastër etnikisht, por ata janë shtete kombëtare.

Shqipëria etnike, pas krijimit dhe bashkimit të saj, kurrsesi nuk do të jetë shtet i pastër etnikisht, siç po përpiqen ta arsyetojnë disa politikanë shqiptarë në Tiranë e Prishtinë, mosangazhimin e tyre për formimin e Shqipërisë Etnike, sepse në kuadër të saj do të ketë pakica të ndryshme etnike, si ato sllave, greke, boshnjake, turke, rome,…etj. Shteti i bashkuar dhe etnik i Shqiptarëve zyrtarisht nuk do të quhet Shqipëria Etnike, por do të quhet si edhe sot Republika e Shqipërisë. Dhe dallimi do të jetë se atëherë do të jetë shtet kombëtar i të gjithë shqiptarëve dhe nuk do të jetë i ndarë e gjysmak siç është sot. I vetmi shtet kombëtar i Evropës, i cili nuk pranon dhe nuk njeh pakicat etnike në territorin e vet është Greqia. Por, ky qëndrim racist e shovenist i pushtetarëve grekë nuk e bën aspak atë shtet të pastër etnik, por e bënë atë vetëm shtet jodemokratik, sepse realiteti nuk mund të fshihet e as të futet në xhep. Në këtë drejtim nuk mbetet shumë prapa edhe Turqia, e cila, përpos tjerëve, nuk pranon ekzistencën e popullit kurd dhe gjuhës së tyre në formë zyrtare e ligjore. Edhe regjimi kommunist i shtetit bullgar dikur nuk pranonte ekzistencën e pakicës turke në territorin e tij. Askund në botë nuk ka dhe nuk mundet të ketë shtet të pastër % monoetnik. Kjo është propagandë e atyre që janë kundër bashkimit të popujve e të kombeve, janë ata që duan të coptojnë tokat e të tjerëve dhe t’i mbajnë kombet të përçarë e të sunduar nga kombet më të mëdhenj e më të fuqishëm ekonomikisht dhe ushtarakisht.

Bashkimi Evropian është për ndarjen e Kosovës dhe sëbashku me Rusinë dhe Serbinë do të provokojnë një shpërthim mbarëpopullor në Kosovë dhe në këtë mënyrë do të hiqet nga agjenda ditore Pavarësia e Kosovës dhe do të kalohet në bisedime direkte për ndarjen e Kosovës dhe krijimin e Serbisë së Madhe, duke spostuar Marrëveshjen e Dejtonit (1995) dhe duke hapur çështjen e ndryshimit të kufijve të Ballkanit dhe krijimin e shteteve etnike. Evropa është e vetëdijshme se Marrëveshja e Dejtonit ishte një ndërprerje e përkohshme e luftës, por jo një paqtim i atij regjioni. Të gjithë tanimë e kanë parë se kjo Marrëveshje ka dështuar dhe është e pazbatueshme. Edhe 12 vjet pas arritjes së asaj Marrveshjeje paqa dhe bashkëjetesa midis tre popujve të ndryshëm etnikë nuk është arritur dhe nuk do të arrihet kurrë. Në Bosnjë dhe Hercegovinë janë të pranishëm forcat ushtarake të Evropës dhe misioni civil ndërkombëtar. Në momentin që ata do të tërhiqen nga atje do të bëhet ndarja e atij shteti, qoftë me paqë, qoftë me luftë. Pra, Evropës i duhet që atje të qëndrojë me dekada e dekada të tëra që të ruaj paqen artificiale dhe bashkimin e dhunshëm të këtij shteti. Por kjo i kushton shumë shtrenjtë ekonomikisht Evropës dhe botës.

Të njëjtën kopje të Dejtonit paraqet edhe Pakoja e Ahtisarit. Kosova sipas kësaj pakoje do të jetë një shtet gjysmak e jofunksional dhe paqa aty do të ruhet nga NATO, kurse pushtetin suprem do ta ketë i ashtuquajturi Misioni Civil i Bashkimit Evropian. Dhe kjo prani ushtarake e civile në Kosovë do të detyrohet që të qëndrojë atje përgjithmonë, sepse në momentin që ato do të tërhiqen prej aty, të nesërmen do të shpërthejë përleshja shqiptaro-serbe.

Në këtë mënyrë bashkësia ndërkombëtare po investon kot në një projekt jetëshkurtër e të paqëndrueshëm, të destinuar për dështim që në fillim të tij, ashtu siç ka dështuar Marrëveshja e Dejtonit. Prandaj, OKB-ja, SHBA-të Bashkimi Evropian dhe Rusia nuk duan që të investojnë edhe në një Dejton II në Kosovë, duke shpenzuar miliarda dollarë dhe duke e lënë edhe më tej Ballkanin një ”fuçi baroti”, një bombë të kurdisur te porta e Evropës. Këtë më së paku do ta tolerojë Evropa, e cila pretendon të bashkohet dhe të shndërrohet në një Superfuqi të re ekonomiko-ushtarake. Evropa dhe bota kanë vendosur që Ballkanin nga ”fuçi baroti” ta kthejnë në një oazë të paqes dhe ta bëjnë vërtetë Evropë. Dhe kjo gjë arrihet vetëm përmes organizimit të një Konference Ndërkombëtare për Ballkanin, ku do të ndryshoheshin, me konsensus, kufijtë aktual të Ballkanit dhe do të krijoheshin shtetet etnike kombëtare, ndër ta edhe Shqipëria e Bashkuar, etnike dhe natyrale.

Bashkimi Evropian është i vetëdijshëm se pa bërjen e Shqipërisë Etnike dhe konsolidimin etnik edhe të disa shteteve tjera të Ballkanit, nuk do të ketë paqe në Evropë dhe rrjedhimisht as bashkim të Evropës dhe as zhvillim ekonomik të saj. Evropa e Bashkuar nuk do të jetë kurrë e bashkuar me një Ballkan të ndarë e të copëtuar dhe as me Shqipërinë Etnike të pabashkuar. Evropa e Bashkuar nuk do që të mbesë prapa SHBA-ve, Rusisë dhe Kinës në ambicjet e saja për t'u bërë superfuqi ekonomike dhe më vonë edhe superfuqi ushtarake. Bashkimi Evropian duke plotësuar ambiciet serbomëdha të Serbisë, ajo indirekt edhe do të bëjë të mundur edhe hapjen dhe zgjidhjen e çështjes shqiptare dhe formimin edhe të Shqipërisë Etnike dhe të disa shteteve tjera etnike në Ballkan.

Edhe pa pëlqimin e pushtetarëve shqiptarë Evropa dhe bashkësia ndërkombëtare do ta bëjë ndryshimin e kufijve të Ballkanit, por është në të mirën tonë që Shqiptarët të kyçen në ketë proces që në fillim, se kështu do të kenë favore më të mira. Vetë humbja e durimit tonë, shpërthimi i shqiptarëve të Kosovës në revolta masive kundër status-kuosë së tanishme do të çonte në heqjen nga rendi i ditës të Kosovës-Shtet dhe fillimin e bisedimeve për ndryshimin e kufijve të Ballkanit. Por, ka një ndryshim të madh këtu, sepse në këtë rast shqiptarët do të cilësohen si rrebelë, paqeprishës e ektremistë dhe kështu do ta kenë një barrë mbi shpinë në Konferencën Ndërkombëtare për Ballkanin. Prandaj që t’i ikin revoltës së pakontrolluar të shqiptarëve, udhëheqësit shqiptarë duhet që t’i dalin së keqes përpara duke e shtruar në mënyrë të organizuar dhe paqësore zgjidhjen e çështjes kombëtare shqiptare në Ballkan dhe formimin e shteteve etnike në këtë Siujdhesë të trazuar me shekuj e mijëvjeçarë. Pikërisht tani është rasti i përshtatshëm që Shqipëria dhe shqiptarët të mos mbeten si gjer më tani vetëm spektatorë të ngjarjeve në Ballkan, por duhet të zgjohen nga gjumi dhe të shndërrohen në aktorë të ngjarjeve të sotme dhe të nesërme që do të ndodhin patjetër në Ballkan.

Të mos i përsërisim gabimet e shkuara të fillimit të shekullit që shkoi, kur e gjithë Evropa dëshironte prishjen e Turqisë, largimin e saj nga Ballkani dhe ndryshimin e kufijve etnikë të Ballkanit, kurse pikërisht udhëheqësit e shqiptarëve kërkonin ruajtjen e Turqisë, duke u kënaqur vetëm me një Autonomi brenda Turqisë. Dhe ndodhi ajo që deshën Fuqitë e Mëdha, Turqia u dëbua nga Ballkani, por shqiptarët mbetën me gisht në gojë, sepse ishin të papërgatitur për ndryshimin e kufijve, ishin të papërgatitur për formimin e shtetit kombëtar shqiptar. Kështu shqiptarët morën aq sa u dha Evropa, një gjysmë Shqipëri. Edhe nesër kur Evropa e bota do ta ndajnë edhe njëherë e përfundimisht Ballkanin, shqiptarët do të marrin një gjysmë Shqipëri Etnike, nëse nuk kyçen me kohë në rrjedhat e ngjarjeve të ardhshme dhe të bëhen aktorë të këtyre ndryshimeve.

Pushtetarët shqiptarë nuk duhet të deklarojnë orë e çast, me paturpësi, se ”ne nuk kemi tjetër platformë, pos asaj për shtetin e Kosovës”(!), se ”ne nuk jemi për ndryshimin e kufijve të Ballkanit”(!), se ”ne nuk jemi për krijimin e shteteve etnike”(!),… dhe përralla të tjera me mbret. Ai pushtetar që do t’i përsërisë edhe në të ardhmen, si papagall, këto fraza antikombëtare, do ta dëshmojë para gjithë kombit shqiptar se është kundër lirisë, kundër bashkimit kombëtar dhe kundër formimit të Shqipërisë së Bashkuar, etnike e natyrale! Ai apo Ata pushtetarë do ta thonë e dëshmojnë me gojën e vet se janë tradhëtarë dhe meritojnë ndëshkimin kapital nga ana e gjyqit popullor.

Në anën tjetër, Serbia i ka disa platforma për veprim: 1.Platformën për autonominë e Kosovës brenda Serbisë, 2.Platformën për copëtimin e brendshëm të Kosovës, 3.Platformën për ndarjen e Kosovës dhe 4.Platformën për formimin e Serbisë së madhe apo etnike. Serbia është e vetëdijshme se po të bëhet Kosova-Shtet do të fillojë zinxhirë edhe copëtimi i mëtejshëm i saj, sepse me këtë rast, heret a vonë, bile shumë shpejtë, do të kërkojë Sanxhaku që të shkëputet nga Serbia dhe një pjesë e Vojvodinës e banuar me shumicë hungareze. Që t’i iki kësaj Serbia, në momentin e fundit (e përkrahur haptas nga Rusia dhe disa shtete të Evropës), do të kërkojë hapur ndryshimin e kufijve të Ballkanit dhe krijimin e shteteve etnike. Vetëm në këtë mënyrë ajo do të qetësohet, duke dhënë disa territore, por duke marrë dyfishin e tyre me bashkimin e Republikës Serbe me Serbinë. Në këtë mënyrë do të qetësohej Serbia, por do të qetësoheshin edhe Shqiptarët, Kroatët e Bullgarët, do të qetësoheshin kombet relevante të Ballkanit dhe në këtë mënyrë do të qetësohej mbarë Ballkani dhe Evropa.

Siç po duket, të gjithë në Ballkan dhe në Evropë janë të vetëdijshëm se pa formimin e shteteve etnike, pa ndryshimin e kufijve aktual të Ballkanit nuk mund të vendoset paqa e vërtetë dhe e qëndrueshm në këtë pjesë të Evropës, përveç shqiptarëve dhe pushtetarëve të tyre! A nuk e ka thënë kryepatrioti i Lëvizjes sonë Kombëtare, Abdyl Frashëri se: ”Pa bashkimin e trojeve shqiptare dhe formimin e Shqipërisë Etnike, nuk do të ketë kurrë paqe Evropa dhe Ballkani”? Ai e ka thënë përafërsisht kështu, por pushtetarët tanë antikombëtar, që janë kundër Platformës kombëtare të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit e kanë harruar këtë, apo bëhen sikur e kanë harruar, vetëm e vetëm që të ruajnë pushtetin, postet, karriket dhe privilegjet e tyre aktuale!

Edhe po të bëhet Kosova shtet, kjo nuk do të thotë se do të qetsohej Ballkani, sepse pikë së pari Serbia nuk do ta pranonte kurrë një gjë të tillë, nuk do ta hiqte nga Preambula e Kushtetutës së saj Kosovën si pjesë integrale të saj dhe kështu do të nxiste trazira të vazhdueshme në Kosovë, përmes pakicave serbe atje, me qëllim që Kosovën ta rikthente nën sovranitetin dhe sundimin e saj. Por, çka është edhe më me rëndësi, Kosova-Shtet nuk do t’i kënaqë dhe nuk do t’i qetësojë fare as edhe Shqiptarët, përkundrazi, shteti i Kosovës do t’i trimërojë edhe më tepër Shqiptarët për t’u riorganizuar dhe për të vazhduar veprimtarinë dhe luftën e tyre për bashkim kombëtar dhe për Shqipërinë Etnike. Kosova-Shtet nuk është fundi, por është fillimi i një lufte të re serbo-shqiptare, e cila domosdoshmërisht do të çonte në mbajtjen e një Konference Ndërkombëtare për Ballkanin dhe në ndryshimin e kufijve të këtij Gadishulli dhe në formimin e shteteve etnike në Ballkan. Por, pse të imponohet me luftë të re serbo-shqiptare mbajtja e Konferencës për Ballkanin, kur kjo gjë mund të bëhet tani në rrugë paqësore?! Përse duhet edhe një gjakderdhje e re e shqiptarëve që të binden pushtetarët tanë se heshtja dhe mosveprimi i tyre është një kasaphanë e re për popullin tonë?! Se mosshtruarja për zgjidhje nga ana e pushtetarëve tanë e Shqipërisë Etnike është edhe një robëri e re për më se gjysmën e shqiptarëve dhe trojeve të tyre etnike! Një gjjë të këtillë Evropa e di, Serbia e di, Rusia e di, bota e di, por mjerisht vetëm pushtetarët shqiptarë të Tiranës, të Prishtinës dhe të Shkupit nuk e dijnë dhe nuk duan ta dijnë. Ata do ta dijnë kur të mbështeten për muri, kur të tjerët t’i vënë para aktit të kryer, por atëherë do të jetë shumë vonë, sepse do ta paguajnë me territore haraçin e pavetëdijsimit e të mosveprimit me kohë. Nga Konferenca Ndërkombëtare do të dalin me cungimin edhe të Shqipërisë Etnike, ashtu s, dolëm me një gjysmë Shqipëri nga Konferencat e Kongreset e Evropës në shekullin e kaluar! Mbajtja e Konferencës Ndërkombëtare për Ballkanin nuk do të thotë automatikisht se kufijtë e Shqipërisë Etnike janë të siguruar, por për ta duhet të argumentohet me urtësi, me fakte dhe me këmbëngulje të madhe edhe atje në tryezën e kësaj Konference.

Pushtetarët shqiptarë të ”principatave” aktuale mesjetare shqiptare dhe të ”vilajeteve” aktuale otomane duhet të heqin dorë një orë e më parë nga teoria e tyre antikombëtare: ”Më mirë i pari në fshat, se i dyti në qytet”, të heqin dorë nga karrierizmi, egoizmi dhe bajraktarizmi i tyre personal dhe t’i bashkojnë forcat e idetë, të krijojnë një Platformë Kombëtare të Shqipërisë Etnike dhe në këtë mënyrë t’i bashkojnë edhe ”principatat” dhe ”vilajetet” e tyre aktuale. Në të kundërtën mallkimi dhe dënimi i kombit do të bjerë mbi ta. Në të kundërtën ata do të jenë shkaktarë të një gjakderdhjeje dhe vëllavrasjeje të re brendashqiptare.

Shqipëria Etnike mund edhe të mbesë e pabashkuar dhe e copëtuar, për shkak të politikës antikombëtare të pushtetarëve të saj, por as pushtetarët nuk do t’i gëzojnë privilegjet dhe pasurinë e tyre, ata jo vetëm që do t’i humbin ato, por do ta humbin edhe jetën e tyre nga revolta popullore dhe luftëtarët kombëtarë, të cilët kurrë nuk do të rrijnë duarkryq, kurrë nuk do t’i dorëzojnë armët pa u bërë Shqipëria Etnike. Nëse sot në Kosovë janë 400 000 armë në duar të popullit, nesër do të jenë me siguri 4000 000 armë në duar të Shqiptarëve e të Shqipërisë Etnike, sepse kjo do të jetë rruga e vetme për ribashkimin kombëtar, për dëbimin e pushtuesve sllavo-grekë nga trojet tona dhe për dënimin e tradhëtisë dhe të tradhëtarve të sotëm e të nesërm. Moti kohë nuk është dënuar me plumb tradhëtia dhe tradhëtarët, prandaj po bëjnë të qetë gjumin e ariut pushtetarët shqiptarë dhe po shtojnë përditë pasuritë e tyre të paligjshme, duke grabitur popullin dhe atdheun. Por, ”kungulli nuk shkon gjithmon mbi ujë”, thotë populli. Këtë herë askush nuk do t’i shpëtojë dënimit kapital për tradhëti kombëtare. Shqiptarë e pushtetarë, ruajuni tradhëtisë kombëtare, sepse këtë herë populli nuk do t’ua falë tradhtinë. Hakmarrja e popullit do t’ju ndjekë deri në varr e përtej varrit, djalë pas djali e nip pas nipi.

Kosova shtet është rruga e shkurtër dhe gjysmake e zgjidhjes së çështjes shqiptare, kurse ndryshimi i kufijve të Ballkanit, formimi i Shqipërisë Etnike është rruga më e gjatë, por zgjidhje e plotë e përfundimtare e çështjes shqiptare. Është paradoksale sjellja e papërgjegjshme dhe antikombëtare e pushtetarëve shqiptarë në Tiranë, Prishtinë e Shkup, kur ata deklarojnë se janë vetëm për Kosovën-Shtet, se nuk janë për ndryshimin e kufijve të Ballkanit dhe për formimin e shteteve etnike në këtë Gadishull. Ata ose nuk janë të vetëdijshëm se çka thonë, ose janë antikombëtarë dhe kundër bashkimit kombëtar të trojeve etnike shqiptare në Ballkan! E si mund të formohet Shqipëria Etnike pa ndërrimin e kufijve të Ballkanit?! Status-quoja e djeshme dhe e sotshme është pushtim e robëri, është copëtim i trojeve shqiptare. Vetëm ndryshimi i kësaj status-kuoje bën të mundur bashkimin kombëtar të shqiptarëve në një shtet të vetëm - në Shqipërinë e Bashkuar, etnike e natyrale.

Shqiptarët dhe politikanët e tyre në pozitë dhe në opozitë duhet të jenë të parët që duhet të ngrejnë zërin dhe të kërkojnë ndërrimin paqësor të kufijve të Ballkanit, të kërkojnë formimin e shteteve etnike në këtë rajon dhe bërjen e Shqipërisë së vërtetë. Askush më shumë se kombi shqiptar dhe trojet e tij në Ballkan nuk janë më të copëtuar e më të ndarë, prandaj askujt më tepër se shqiptarëve nuk u takon dhe nuk u konvenon ndryshimi i kufijve dhe formimi i shteteve etnike.

Kombi shqiptar nuk ka çka të humbasë nga ripërcaktimi i kufijve të Ballkanit, përveç copëtimit dhe robërisë aktuale. Nga ndryshimi i kufijve të Ballkanit ne do të fitojmë lirinë kombëtare dhe do të humbasim pushtimin e sotëm sllavo-grek. Deri tani as me luftë e gjakderdhje nuk kemi mundur që ta bashkojmë Shqipërinë. Tani është momenti historik që këtë ta bëjmë në mënyrë paqësore. Nëse edhe këtë çast historik kombi ynë nuk e shfrytëzon, atëherë shqiptarët do ta dëshmojnë tezën antishqiptare serbe se "nuk janë popull i civilizuar dhe shtetformues"(!). Atëherë  edhe unë do të thosha se shqiptarët nuk e meritojnë as edhe këtë gjysmë Shqipërie (londineze) që e kanë!

Deri tani pushtetarët shqiptarë, andej e këtej kufinjve shqiptaro-shqiptarë, janë në një gjumë të thellë dimëror, janë në kllapi, janë pasivë, janë të pavetëdijshëm e të pandërgjegjshëm dhe nuk e kanë opcion e vizion politiko-kombëtar formimin e Shqipërisë Etnike! Ata, në këtë mënyrë, rrezikojnë edhe tërësinë territoriale të Kosovës unmikistaneze! Nëse pushtetarët shqiptarë nuk do të jenë edhe në të ardhmen për ndryshimin e kufijve dhe formimin e shteteve etnike në Ballkan, atëherë Evropa dhe bota do t’i detyrojnë ata në ndarjen e Kosovës dhe në këtë rast do të fitojë vetëm Serbia, sepse nuk do të bashkohen shqiptarët dhe trojet e tyre, nuk do të bëhet Shqipëria e bashkuar etnike, por vetëm do t’i hiqet edhe një pjesë (Kosova veriore) integritetit territorial të Shqipërisë Etnike!

Prandaj, po e përsëris edhe njëherë se, Organizatat patriotike dhe formacionet paraushtarake kombëtare, legale e ilegale, duhet t'u japin një Ultimatum të afatizuar pushtetarëve tanë që ata të zgjohen nga gjumi dhe një orë e më parë të shtrojnë para opinionit ndërkombëtar zgjidhjen e çëshjtes kombëtare shqiptare - formimin e Shqipërisë Etnike. Kurse përtej këtij afati, në rast se pushtetarët shqiptarë nuk zgjohen, atëherë forcat kombëtare politiko-ushtarake, legale e ilegale, duhet të bashkohen, pa kushte, ndërmjet veti dhe të marrin në dorë zgjidhjen e çështjes kombëtare shqiptare, duke i eliminuar nga skena politike pushtetarët antikombëtar, përmes një Kryengritjeje të Përgjithshme Mbarëkombëtare për çlirimin dhe bashkimin e Shqipërisë Etnike.

Koha e fjalëve ka perënduar, tani është koha e veprimit. O sot, o kurrë, nesër do të jetë tepër vonë! Shqipëria Etnike duhet të bëhet nga Shqiptarët, për Shqiptarët dhe jo për inat të Shqiptarëve dhe në dëm të Shqiptarëve. /postuar:25 Gusht 2007/

Aktuale;...komenti ditës, javës dhe ...!!?
07 shkurt 2007

Turpi i Ekipit të Unitetit të Kosovës: Eshtrat e Isa Boletinit mbetën në thes
Ramush TAHIRI

Manastirit të Sokolicës, si zonë e mbrojtur, i ra në pronë Kompleksi Memorial i Kullave të Isa Boletinit. Heroi Kombëtar, pa të cilin sot nuk do të ishte Kosova, njeriu që e luftoi Turqinë në kohët më të vështira dhe i cili takoi kryediplomatin anglez Eduard Grej, do të mbetet i pavarrosur, sepse manastiri që u ndërtua në pronën e Boletinëve, ka të drejtë të mos lejojë ndërtimin e varrit,  bile edhe të ndalojë  manifestimet në kujtim të tij.

Në pakon e Marti Ahtisarit, ndër më shumë se dyzet manastiret dhe kishat që në këtë dokument janë shpallur si serbe, e që janë futur në të ashtuquajturat zonat e mbrojtura, krahas Manastirit të Deçanit, Manastirit të Graçanicës, Patrikanës së Pejës etj., është vendosur edhe Manastiri i Sokolicës, Zveçan. Njohësve jo të mirë të gjendjes në Kosovë nuk do t’i bënte përshtypje ky emër krahas aq shumë “vendeve të shenjta serbe në Kosovë” të mbrojtura me ligje, por tash edhe me këtë marrëveshje ndërkombëtare. Ndërsa njohësit e mirë dhe personalitetet e përkushtuara për çështjen kombëtare, dhe për fatin e mirë të Kosovës e dinë se është fjala për kishën në fshatin Boletin, të ndërtuar në pronën e familjes së Isa Boletinit, heroit kombëtar shqiptar i cili  “zgjodhi vdekjen më mirë se robërinë” dhe i cili me luftën e tij kundër Perandorisë Turke në vitet 1905-1912 bëri që popullsia sot këtu ta ndijë veten shqiptar dhe Kosova, që ishte atëbotë të mbetej edhe tash çështje e pazgjidhur ndërkombëtare.

Ata që kanë lexuar kujtimet e Tafil Boletinit, që shërbyen për shkrimin e librit nga Skënder Luarasi për Isa Boletinin, dhe që para ca vitesh u botuan të plota, e kanë të qartë lindjen e çështjes së kishës serbe në pronat e Boletinëve. Në kujtime shkruhet se një fshatar serb që punonte në pronat e familjes së Boletinëve kishte kërkuar që t’i lejohej të ndërtonte një kishëz ku do të mund të kryente ritet e veta ortodokse fetare. Kjo iu mundësua dhe afër Kullave të Boletinëve u ndërtua objekti fetar, i cili pas pushtimit të Kosovës nga Serbia u shndërrua në Manastir, i cili mori emrin i Sokolicës, sipas majës së kodrës së afërme. Edhe vetë burimet kishtare dhe shtetërore serbe e pranojnë se Manastiri i Sokolicës është ndërtuar në gjysmën e dytë të shekullit XIX.

Në propagandën e serbizimit të tërësishëm të Kosovës, krahas kolonizimit me popullsi serbe sipas dekreteve mbretërore dhe sipas planit të kolonizimit me qëllim të ndryshimit të strukturës etnike shqiptare të Kosovës, “shkencëtarët” serbë  “zbuluan” se kishëza qenka ndërtuar në themelet e vjetra të një manastiri nga koha e Mesjetës. Në mungesë të gjetjes të dokumenteve faktike ata iu referuan kinse gojëdhënave dhe këngëve popullore serbe të eposit të Luftës së Kosovës dhe  “e gjetën” se me gjasë ky manastir qenka ndërtuar nga feudali Musa diku në fund të shekullit XIII, dhe se ky feudal kinse na qenka babai i vëllezërve Musiq, të njohur nga baladat për Betejën e Kosovës të vitit 1389. Musa, portreti i të cilit është gjetur më vonë në freskat serbe, na paskësh qenë dhëndri i Knez Lazarit, udhëheqësit legjendar serb të Betejës së Kosovës, duke pasur për grua pikërisht të motrën e Lazar Hrebljanoviqit. Sot Manastiri i Sokolicës është manastir femëror që në krye ka Motrën Makarije, një doktoreshë të shkencave të kimisë, e cila ia ka marrë dorën punimit të freskave, së bashku me motrat e tjera, duke e shndërruar këtë manastir në shkollë të dëgjuar të pikturimit bizantin mesjetar.

Manastiri i Sokolicës përpara dy-tri vjetëve mori pjesë në  SHBA me ekspozitën e artit bizantin, ku prezantuan skulpturën e Virgjëreshës Mëri, e cila është atraksion i këtij manastiri, sepse në  “kohë të vjetra ka fluturuar nga Manastiri i Banjskës  duke rënë në një dru në oborrin e Manastirit” për t’u vendosur më vonë pranë altarit...  Manastiri i Sokolicës asnjëherë nuk u shkatërrua. U mbrojt dhe u ruajt nga shqiptarët, duke qenë familja e Isa Boletinit, mbrojtës të manastirit, për të cilën gjë nga populli u quajtën Vojvodë. Dihet se në Tiranë gjendet revolja e Isa Boletinit, e dhuruar nga popi Momçillo, duke pasur të shënuar edhe përkushtimin e tij në formë gravure...

Qytetarët e Kosovës, tashmë nëpërmjet shtypit dhe kronikave televizive, janë njoftuar për reagimin e njërit nga pinjollët e Isa Boletinit, Xhaferit, i cili duke paraqitur tapitë e tokës dhe të pronës kundërshtonte ndërtimin e një muri nga ana e Manastirit krejt afër Kullave të Isa Boletinit. Opinioni gjithashtu e di se një grup studiuesish e patriotësh përpara dhjetë vjetëve tërhoqën nga varrezat e Podgoricës eshtrat e Isa Boletinit, djemve, nipave dhe bashkëluftëtarëve që u vranë në pritën famëkeqe të organizuar nga  qeveritarët e Malit të Zi më 23 janar 1916 në Urën e Ribnicës. Përshkrimi i vrasjes përveç nga Tafil Boletini,  është bërë edhe nga raporti zyrtar i policisë, gjithashtu edhe nga Nikolla Gjillas, babai i udhëheqësit komunist jugosllav Millovan Gjillas, që kishte qenë pjesëmarrës në vrasje dhe që kishte marrë revolverin e Isës, për ta ruajtur si pre lufte në koleksionin e tij familjar... Eshtrat edhe sot ruhen në fshehtësi të madhe, që një ditë, ashtu si i ka hije patriotit të madh të çështjes kombëtare shqiptare, të varrosen me ceremoni në Kullat memoriale të Isa Boletinit.

Nga donacionet dhe me ndihmën e Ministrisë për Kulturë të Kosovës është bërë restaurimi i Kullave, mirëpo përveç ndonjë spoti televiziv, për ndonjë këngë patriotike, ky kompleks nuk e kryen funksionin e vet të kujtimit të traditave atdhetare të luftës për liri. Pengesë është afërsia e Manastirit, i cili kërkon rrugë dhe hapësirë për ta zhvilluar aktivitetin e vet, edhe pse në afërsi të manastirit asnjëherë nuk ka pasur shtëpi serbe, por vetëm shqiptare, ndërsa nga afërsia e fshatit Boletin familja e fundit është shpërngulë në vitet gjashtëdhjetë të shekullit të kaluar...

Problemin, që nuk ishte i tillë, e zgjidhi Marti Ahtisari, me bekimin e plotë të Ekipit të Unitetit i cili nuk bëzan për këtë çështje, as pesë ditë pas publikimit të propozimit.

Manastiri i Sokolicës u shpall zonë e mbrojtur, ndërsa në kuadër të tij hyri, si thuhet shprehimisht, Kompleksi Memorial i Kullave të Isa Boletinit. Kështu u tret trashëgimia e udhëheqësit kryesor të Luftës për Pavarësi Kombëtare, duke iu dhënë rëndësi ndërkombëtare, me moskundërshtimin e lakejve kosovarë, një manastiri të diskutueshëm karshi një personaliteti që e njihte dhe e respektonte gjithë diplomacia e kohës, duke u konsideruar një Xhorxh Vashington i Kosovës. Në atë kohë me ia kthye pushkën Turqisë dhe me e kthye Shqipërinë bashkë me Kosovën, si pjesë e saj e pandarë, kah Evropa ishte një largpamësi dhe një përkushtim që shndrit dhe jep forcë edhe sot e kësaj dite...

Në Aneksin e Pestë, në pikën 1.4, thuhet “Kosova garanton që prona e luajtshme dhe e paluajtshme si dhe pasuria tjetër e Kishës ortodokse serbe është e paprekshme dhe nuk do të jetë objekt i eksproprijimit”. Në pikën 1.5 thuhet “Kisha Ortodokse Serbe në Kosovë do të ketë diskrecion (liri të plotë veprimi) të plotë në menaxhimin e pasurisë së vet dhe qasje në objektet e veta. Autoritetet e Kosovës do të kenë qasje në objektet të cilat janë pasuri  e Kishës Ortodokse Serbe, vetëm me pëlqimin e dhënë nga Kisha, në rastet e urdhrit gjyqësor të lëshuar...” Gjithashtu në pikën 4.1.2. thuhet “Kur rrethanat e kërkojnë, mund të kufizohet çdo aktivitet nga këto fusha... B) Tubimet publike, rekreative dhe zbavitëse.”

Pra, ky është turpi i Ekipit të Unitetit të Kosovës dhe i të gjitha trupave të tij punuese. Eshtrat e heroit kombëtar Isa Boletini mbeten në thes e të pavarrosura, ndërsa qasja në Kullat e tij, në simbolin e krenarisë kombëtare, mbesin të ndaluara...Konstatimi se “njerëzit që nuk i nderojnë të parët nuk mund ta sjellin pavarësinë”, është i drejtë dhe i mbështetur nga koha.

Aktuale:

Pse duhet refuzuar pakon e Ahtisarit ?

Ramush Tahiri
2 shkurt 2007

-Sepse  nuk e shprehë dhe nuk e respekton vullnetin e popullit të Kosoves. Në Kosove jeton populli shqiptar, që përbënë  mbi nëntëdhjetë përqind  të popullsisë së përgjithëshme të Kosovës. Vullneti i shqiptarëve të Kosovës  është që të jetojnë të lirë dhe të pavarur si edhe popujt e tjerë të Europës, duke krijuar Kosovën shtet të pavarur e sovran ose duke iu bashkangjitur Shqipërisë, si pjesë e popullit dhe e territorit shqiptar.

-Sepse nuk e njeh Kosovën, shtet të pavarur e sovran, të ndërtuar në parimin qytetar dhe demokratik, por  një kreaturë shqiptaro - serbe të  ndërtuar në koncesusin e plotë , të detyruar, ndërmjet shqiptarëve dhe serbëve të Kosovës. Serbët e Kosovës edhepse përbëjnë rreth shtatë përqind të popullsisë së përgjithëshme të Kosovës, jo  vetëm janë të barabartë me shqiptarët në mbarë territorin e Kosovës,  edhe aty ku nuk jetojnë, por e kanë të drejtën e patjetërsueshme që të pengojnë çdo vendimmarrje të sjellë me shumicë votash në Kosovë, duke  siguruar më parë  shumicën e votave serbe, sipas parimit të vendimmarrjes koncesuale kombëtare.

-Sepse  Kosova bëhet shtet jofunksional dhe joefikas i detyruar që për çdo gjë të hyjë në procesin e negociatave dhe marrëveshjeve të brendshme shqiptaro - serbe. Nuk rrespektohet parimi demokratik ‘një qytetar një votë’ dhe i marrjes së vendimeve me dy të tretat e votave.

-Sepse Kosovën si territor e ndan në dy entitete: shqiptare dhe  serbe. Decentralizimi bëhet në baza etnike dhe më qëllim që serbët e Kosovës të kontrollojnë e çeverisin në mënyrë autonome  së paku një të katërtën e teritorit të Kosovës.

- Sepse me shpalljen e zonave të mbrojtura të monumenteve kulturore, historike e fetare serbe në Kosovë zyrtarizohet propaganda serbe se shqiptarët janë shkatrrues të këtyre vlerave e nuk i jepet krahë të vërtetës historike se pikërisht shqiptarët ishin mbrojtës të këtyre monumenteve e vlerave gjatë shekujve.

-Sepse nuk përmirësohet padrejtësia historike e bërë ndaj shqiptarëve nga regjimet serbe që nga okupimi i Kosovës nga Serbia më 1912.Nuk merret parasyshë gjenocidi i ushtruar ndaj shqiptarëve, sidomos gjatë viteve 1988-1999, dhe nuk dënohet regjimi okupues e pushtues i Millosheviqit ne Kosovë.

-Sepse në Bisedimet e Vjenës  nuk u morrën në shqyrtim dëmet e luftës,vrasjet, plagosjet, dhunimet, plaçkitjes, vjedhjet ...dhe rrënimi i bazës materiale familjare dhe kombëtare të Kosovës nga regjimi i shtetit të Serbisë.

-Sepse zgjidhja që ofrohet tash, nuk e bënë ndarjen përfundimtare ndërmjet Kospovës dhe Serbisë.

-Sepse çështja e pazgjidhur drejtë e Kosovës mbtet burim krize  e konflikti në rajon, duke rrezikuar paqën në këtë pjesë të Evropës dhe më gjerë.

-Sepse kjo zgjidhje e ofruar me Pakon e Ahtisarit nuk mund të shërbejë   si shembull i mirë për zgjidhjen e konflikteve  në botë.

AMANETI I DËSHMORËVE TË KOMBIT
E KA PËRCAKTUAR STATUSIN E  KOSOVËS!


“Asnjëri nuk është më tepër skllav, sesa ai që mendon se është i lirë,  pa
qenë i lirë!”  /GËTE

shkruan:  Sejdi Veseli
01 shkurt 2007

Paralajmërimi i z. Ahtisari, se me 02 shkurt 2007 do të sjellë në Prishtinë edhe zyrtarisht “Pakon” e famshme të “tij”, për zgjidhjen e statusit politik të Kosovës, ka ndikuar që të thellohet shqetësimi kolektiv te shqiptarët.
Edhe nga deklaratat e bëra këtyre ditëve nga ky mjeshtër i rryer dhe i licencuar nga OKB, për tregtimin me fatet e popujve, çdo herë në përputhje të plotë me interesat e qarqeve të fuqishme, nuk mund të kuptohet ndryshe, pos si një paralajmërim ogurzi për të ardhmen e popullit shqiptar të Kosovës.
Ky shqetësim kolektiv i shqiptarëve është shumë i arsyeshëm, ngase shumë të dhëna flasin, se pjesë përbërëse e kësaj “pakoje” nuk do të jetë pavarësia e premtuar nga i ashtuquajturi “Grupi i elefantëve” dhe të vegjlit  e tyre,
por:
-legalizimi i ndarjes së Kosovës në baza etnike; -autonomia e zgjeruar për enklavat serbe, garantimi i të drejtës së vetos ndaj të gjitha vendimeve të Kuvendit të Kosovës, garantimi i të drejtës së  tyre për lidhje horizontale ndërmjet veti dhe vertikale me Beogradin;
-zëvendësimi i kolonizatorit ndërkombëtar, i unmikistanezëve me ata eumikistanez,;
-vazhdimi i negociatave të Kosovës me Serbinë deri në arritjen e kompromiseve tjera ( natyrisht në dëm të interesave të shqiptarëve).
Duhet theksuar, se kohëzgjatja e qëndrimit në Kosovë të kolonizatorit të ri eumikistanez, nuk është përcaktuar, ndërsa kompetencat e tij do të jenë jo vetëm këshillëdhënëse ( siç përpiqen ta mashtrojnë popullin “elefantët” dhe të vegjlit e tyre), por edhe ekzekutive. Këtë e argumenton më së miri deklarata e Ministrit të Jashtëm të Gjermanisë, z.Frank Walter Steinmeier, cit. “...Be-ja është përcaktuar tashmë që të mobilizohet dhe të ndërtojë misionin e saj. Sidomos në fushën e drejtësisë dhe të policisë. Be-ja do të marrë nga OKB-ja këto kompetenca dhe me këtë nuk do të ketë vetëm karakter
këshillëdhënës, por edhe funksione ekzekutive në Kosovë...”, mbaron citati.
Përmbajtja e propozimit të z.M.Ahtisari, nuk mund të kuptohet ndryshe, pos bosnizim i Kosovës dhe se përpilimi i tij është bërë sipas skenarëve të njohura antishqiptare të Evropës Njerkë.
Përballë realitetit që po krijohet, shqiptarët pas të gjitha atyre sakrificave që u detyruan të bëjnë, jo pa fajin e tyre, do të detyrohen të përballen serish me sfida shumë të rrezikshme, e që epilogu do të jetë vendimtar për të ardhmen e tyre në përgjithësi.
E them, jo pa fajin e tyre, ngase shqiptarët me votën e tyre të lirë i legjitimuan besëpakët dhe bukëshkalët për t’u pri drejt “realizimit” të interesave të tyre njerëzore dhe kombëtare.

        Shkalla e rrezikshmërisë së këtij paralajmërimi të publikuar nga ky finok i diplomacisë ndërkombëtare, fiton në peshë, kur atij i shtohen edhe paralajmërimet kërcënuese të KFOR-it, se do të ndërhyjë pa asnjë mëshirë ndaj atyre që do të shprehin publikisht mospajtimin ndaj  nëpërkëmbjes së interesave të tyre elementare, njerëzore dhe kombëtare.
        Menjëherë pas paralajmërimit të protestave gjithëpopullore nga Levizja Vetëvendosjeje, në shenjë të kundërshtimit ndaj pazarllëqeve në dëm të popullit të Kosovës, këto paralajmërime kërcënuese të KFOR-it emetohen në vazhdimësi, jo vetëm në shumicën e mjeteve informative “kosovare”, por edhe në ato ndërkombëtare, me që rast potencohet se  “paqeruajtësit” do të përdorin të gjitha mjetet në disponim (nënkuptohet edhe armët), ndaj atyre që tentojnë të prishin rendin (lexo: ndaj atyre që nuk pajtohen me kolonizatorin).
         Duke u bazuar në këtë kërcënim të forcave paqeruajtëse (lexo: forcave kolonizuese), mund të kuptohet, se nga disa qarqe të njohura ndërkombëtare, do të tentohet të imponohet një lloj “zgjidhje” e statusit politik të Kosovës, shumë të dëmshme për interesat njerëzore dhe kombëtare të shqiptarëve, në njërën anë, dhe shumë të favorshme për minoritetin serb, përkundër faktit se shqiptarët përbëjnë 90% të popullatës të kësaj krahine shqiptare, të ndarë dhunshëm në të kaluarën nga tërësia e saj e natyrshme – Shqipëria Natyrale.
        Në bazë të sjelljeve të ndërkombëtarëve, sidomos pas përfundimit të luftës së armatosur heroike dhe çlirimtare të shqiptarëve të Kosovës, të Luginës së Preshevës dhe të Luginës së Vardarit, nga një shtresë e popullit shqiptar, që moti janë nxjerrë përfundime të drejta dhe të qarta.
        Diçka e tillë edhe është pritur.
         Për ndryshim nga klanet e politikanëve të korruptuar dhe zaptit e tyre të dëgjueshëm shqipfolës, kjo shtresë e ka paralajmëruar popullin, se nuk duhet t’u besojë kurrë më atyre që e kanë pre në besë njëherë.
        E ka paralajmëruar popullin në vazhdimësi, se nuk mund të pritet diçka e mirë nga bijtë dhe nipërit e atyre që e patën fjalën kryesore, gjatë arritjes së Marrëveshjes së Shën Stefanit (1878), në Kongresin e Berlinit (1878), në Konferencën e Ambasadorëve në Londër (1913), gjatë përpilimit dhe nënshkrimit të Traktatit të fshehtë të Londrës (1915), si dhe të Traktatit të Versajës ( 1918), me që rast e copëtuan Shqipërinë Natyrale.
        E ka paralajmëruar popullin, se me siguri, nga diplomat të disa qarqeve ndërkombëtare edhe kësaj radhe, do të tentohet ashtu si në kohën e gjyshërve dhe baballarëve të tyre, që për zgjidhjen e statusit politik të Kosovës të përdoren modalitetet e sajuara në përputhje me direktivat e Beogradit zyrtar, pa u brengosur fare se me një veprim të tillë do të shkeleshin paragrafët e dokumenteve ndërkombëtare, në mënyrën më flagrante, siç janë:
        1. Rezoluta Nr. 637 (VII), e miratuar nga OKB, me 16. 12. 1952 :
“E drejta për vetëvendosje e popujve dhe e kombeve është parakusht për respektimin e plotë të të drejtave dhe lirive të njeriut”  

2. Rezoluta  Nr. 2625 (XXV), e miratuar nga OKB, me 24. 12. 1970, e cila ndër shtatë parimet e saj kryesore, në pikën 5 përmban edhe parimin e barazisë dhe të vetëvendosjes të popujve: "Krijimi i shteteve të pavarura dhe sovrane, bashkimi i lirë me ndonjë shtet tjetër të pavarur, varet nga vendimi i miratuar politik i atij populli, i cili mbështetet në të drejtën e tij universale për vetëvendosje .

        Prandaj, çfarëdo forme tjetër shtetërore e cila i imponohet me forcë...përbën shkelje flagrante të së drejtës së tij për vetëvendosje...”,  dhe se me një veprim të tillë, do t’i përdhosnin edhe institucionet ndërkombëtare të cilat i kanë aprovuar këto dokumente!

Gjithashtu e ka paralajmëruar popullin, se ata që hiqen si përfaqësues legjitim të interesave të tij, nuk kanë kaçik intelektual, nuk kanë virtyte morale dhe nuk janë të përkushtuar për të punuar për interesat e tij.

        Andaj, edhe i ka kërkuar që të prishë kontratën e lidhur me këta besëpakë e plangëprishës gjatë fushatave zgjedhore, duke  ndërmarrë veprimet përkatëse demokratike, konkrete dhe efikase, deri në realizimin e të drejtës së tij legjitime për Vetëvendosje.
        Kërcënimet e KFOR-it lakuriqësojnë edhe një të vërtetë, se më në fund e kanë kuptuar, jo vetëm KFOR-i dhe UNMIK-u, por edhe instruktorët e tyre, se shqiptarët nuk do të pranojnë që të sakrifikojnë edhe kësaj radhe interesat e tyre të drejta njerëzore dhe kombëtare, për hir të interesave grabitqare të nacional-shovinizmit serbomadh dhe të aleatëve të tij tradicional, me në krye me “Ariun e Sibirit”. Andaj edhe është urdhëruar Komanda e KFOR-it, që të ndërmerr masat përgatitore operative, që në bashkëveprim me policinë unmikistaneze dhe sajesën e saj servile, të ashtuquajturën SHPK, të shtypë pa mëshirë protestat edhe pse shumë të arsyeshme të shqiptarëve, të cilat me siguri do të pasojnë, nëse nga kush do çoftë tentohet të nëpërkëmben interesat e tyre të ligjshme, njerëzore dhe kombëtare!
        Si duket kontaktet e atyre që po i kërcënojnë shqiptarët, kryesisht me politikan të korruptuar dhe karrierist, si dhe me shoqërues e përkthyes me të kaluar të dyshimtë, për fatkeqësinë e tyre, nuk kanë arritur të kuptojnë karakterin e vërtet të shqiptarit. Po të mos ishte kështu, me siguri, jo vetëm se do të silleshin krejt ndryshe, por as nuk do ta binin punën për të përgatitur veprime të tilla diletante, në kuadër të masave përgatitore për të shtypur protestat e paralajmëruara, të cilave me siguri do t’u bashkëngjitet populli për të mbrojtur të drejtën e tij legjitime për t’u vetëpërcaktuar dhe për të vetëvendosur për të sotmen dhe të ardhmen e tij.
Kështu diçka ngjashëm vepruan edhe pushtuesit serbo-çetnik, gjatë shekullit të kaluar.
Epilogu dihet!
Është momenti i fundit që Bashkësia Ndërkombëtare ta kuptoj drejt, mirë dhe përfundimisht, se shqiptarët nuk i dorëzuan armët dhe as nuk e demobilizuan UÇK-në, si pasojë e qyqarllëkut  të tyre.
Jo!
Shqiptarët, si popull i civilizuar që janë, këtë veprim të urtë e bënë nga bindja, se mos më në fund ajo çka përjetuan para syve të Bashkësisë Ndërkombëtare, do të kishte zgjuar ndërgjegjen e saj njerëzore dhe, më në fund do të shfrytëzonte rastin për t’i korrigjuar gabimet që u kishte bërë shqiptarëve në të kaluarën, duke e copëtuar Truallin etnik të tyre, për një qëllim të vetëm: kënaqjen e orekseve grabitqare të fqinjëve të tyre sllavo-grek.
Por çfarë ndodhi?
Njëkohësisht me invadimin e Kosovës nga forcat e KFOR-it, filloi të instalohet edhe administrimi ndërkombëtar-UNMIK-u. Nuk vonoi dhe pushteti civil i drejtuar nga vendorët dhe UÇK-ja, me një urdhëresë administrative u shpërbën. Kjo urdhëresë administrative nuk u kundërshtua nga yesmen-ët vendor, ngase ishte përpiluar me pëlqimin e tyre. Përfundimisht tërë pushteti civil dhe ushtarak në Kosovën e porsaçliruar, kaloi në duart e ndërkombëtarëve.
Me vendosjen përfundimtare të UNMIK-ut i tërë pushteti u koncentrua në duart e PSSP-së, ndërsa populli u nda në dy shtresa: në atë të favorizuarën dhe në atë të diskriminuarën.
Shtresa e parë përbëhej nga minoritarët serb, të cilët realisht nuk përbëjnë as 5% të popullatës së Kosovës. Shumica prej tyre nuk janë vendor, por të sjellë  nga Lika, Hercegovina dhe Serbia reale (ish Pashallëku i Beogradit), si kolonizues në pronat e shqiptarëve, të uzurpuara nga pushtuesit serbo-çetnik, gjatë të ashtuquajturave reforma agrare.
Shtresa e dytë përbëhej nga populli autokton shqiptar i cili edhe përben afro 90% të popullatës së Kosovës dhe nga grupet etnike jo serbe të cilat përbëjnë afro 5% të popullatës të saj.
Aktualizimi i procedurës për finalizimin e statusit të Kosovës, në përputhje me kërkesat e Beogradit zyrtar, lakuriqëson përfundimisht pafytyrësinë e disa qarqeve ndërkombëtare të instaluara edhe në kuadër të UNMIK-ut e KFOR-it, si dhe atë të servilëve të tyre shqipfolës.
Sa nuk është bërë tepër vonë, do të duhej ta kuptojnë përfundimisht, si Evropa Njerkë, ashtu dhe Serbia bashkë me aleatët e saj tradicional:
-se kanë perënduar në pa kthim ato kohëra kur bëheshin pazarllëqe me të drejtat kombëtare dhe trojet etnike të shqiptarëve, sikur ato të ishin plaçka të thjeshta;
-se shqiptarët janë të vendosur për ta shfrytëzuar të drejtën e tyre të natyrshme për të vetëvendosur për të ardhmen e tyren dhe se këtë të drejtë e ka vulosur gjaku i dëshmorëve dhe lufta e armatosur çlirimtare.
Është momenti i fundit që, si Bashkësia Ndërkombëtare, ashtu dhe servilët e saj vendor, t’ia vënë gishtin kokës dhe të rishikojnë sjelljet e tyre në raport me shqiptarët, para se t’i kalojnë kufijtë e  durimit të tyre. Po u kaluan këta kufij, pasojat do të jenë, jo vetëm të paparashikueshme, por
edhe shumë vështirë të riparueshme, ndërsa përgjegjësia nuk do të mund t’u
adresohet shqiptarëve!

        Prishtinë, më 01  shkurt  2007