12 prill 2001
Në dyvjetorin e Kosharës
Shkruan: Jakup Krasniqi
- Lufta Çlirimtare e popullit shqiptar, e organizuar nga Ushtria Çlirimtare të Kosovës dhe e udhëhequr nga SHP, është ngjarja më e lavdishme e më kulmore e historisë sonë më të re. Nga Shpallja e Pavarësisë së Shqipërisë, nga 28 Nëntori i Lavdishëm i Vlorës e deri të qershori i vitit 1999, kishin kaluar gati 87 vjet: 87 vjet robëri, 87 vjet luftëra të pandërprera për çlirim e bashkim kombëtar, 87 vjet burgime, ndjekje, dëbime, vrasje, zhdukje më shenjë e pa shenjë, luftëra, uzurpime të pasurisë së tundshme e të patundshme, djegie, masakrime, gjenocid e pastrim etnik, 87 vjet rrugëtim nëpër dhiaret e shpateve e të monopateve deri të agu i lirisë, 87 vjet në kërkim të lirisë, të pavarësisë e të demokracisë, 87 vjet katrahure, netë të Bartolomeut, mote halokausti deri te fitorja e luftës çlirimtare, 87 vjet të përgjakur për liri, barazi e drejtësi, 87 vjet lavdi të paguar shtrenjtë, tepër shtrenjtë, ashtu si e meritojnë liria, pavarësia e demokracia. I përsërita shpesh 87 vjetët e robërisë, jo pse e dëshirova, por pse dikujt iu kanë përzier koncepti i robërisë dhe ai i lirisë. I janë përzier aq shumë sa dikush e ka vështirë të bëjë dallimin e këtyre dy nocioneve, jo vetëm në aspektin teorik, por edhe në atë praktik. E megjithatë jeta në Kosovë, pas 21 qershorit, kur është nënshkruar Marrëveshja mes gjeneral Xheksonit dhe kryetarit të QPK-së, Hashim Thaçit, ka fytyrë dhe pamje tjetër për të sotmen dhe përspektivën e Kosovës. Edhe luftimet në Kosharë, dy vjetorin e të cilave po e kremtojmë, kanë vulën dhe hisën e tyre në buzëqeshjen dhe perspektivën e Kosovës. Kjo buzëqeshje e kjo perspektivë i ka rrënjet në gjakun e Komandantit Legjendar të UÇK-së - Adem Jasharit, e gjithë Jasharëve legjendarë, i ka rrënjët në gjakun e shumë komandantëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, në gjakun e dëshmorëve të kombit, në gjakun e gjithë të rënëve për liri e pavarësi që nga Merdari e Presheva, në Koshare e Pashtrik. Rrënjet e kësaj lirie janë edhe në gjakun e 84 dëshmorëve të Kosharës, gjak që ka ngjyrën dhe aromën e ushtarëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës që ia falën jetën popullit dhe tokës së Kosovës. Asnjë betejë e veçantë e UÇK-së, e madhe apo e vogël qoftë, e shkëputur nga tërësia e luftës çlirimtare nuk do t'i bashkonte 18 vendet e NATO-s, për të bombarduar Serbinë dhe makinerinë e saj vrastare. Është strategjia politike dhe ushtarake e UÇK-së, guximi, vendosmëria, lufta dhe heroizmi i luftëtarëve e komandatëve të saj, ajo që solli NATO-n dhe lirinë në Kosovë. Kosharja edhe pse erdhi pas bombardimeve të NATO-s, pas gjuajtësve të "UÇK-së" nga ajri, ka vendin dhe rolin e saj në historinë e lavdishme të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës e të popullit shqiptar.
Kufirin shqiptaro-shqiptar, Ushtria Çlirimtare e Kosovës, shprehur figurativisht e ka thyer disa herë. Thyerja e kufirit shqiptaro-shqiptar, në fund të fundit ishte pjesë e programit politik të çdo organizimi klandestin të pas Luftës së Dytë Botërore, ishte pjesë e programit të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Shikuar realisht, kufiri shqiptaro-shqiptar, i vendosur mes përmes tokave shqiptare, nuk është thyer as në Koshare e as në Pashtrik. E vërteta është nga ai kufi, edhe para qershorit 1999, janë larguar më forcën e armëve ata armiq, që në mes popullit shqiptar dhe tokave të tij paten ngritur një kufi të akullt, përkatësisht të çeliktë. Në hapësirat e atij kufiri për 87 vjet më radhë janë mbjellur vdekje, është mbjellur urrejtje për armiqësi ndërshqiptare, që dy vjet është krijuar një realitet i ri, që ka hapur perspektiva të reja.
Po bëhen gati dy vjet, nga ai brez i kufirit, ku konstruktoheshin armiqësi e vdekje, është kthyer në kufi të një jete të re, në kufi që ende formalisht ekziston një akull, që ruan ftohjen shpirtërore mes një kombi. Fati i kufirit, i akullsisë apo i ngrohtësisë së tij, do të varet nga përcaktimi ynë si popull. Nëse përcaktohemi për lëvizje e ndryshime dinamike, për vlera kombëtare e intelektuale, për demokraci e mvehtësi, nuk do të këtë akull në Alpet Shqiptare, dhe aspiratës së popullit do t'i hapen perspektiva të reja, më të thella se këto që i kemi sot. Nëse përcaktimi i popullit tonë do të jetë për amulli e inercion, për nostalgjinë e së kalurës kosovare nën Serbi, akulli do të shkrihet në pjesën veri-lindore të Kosovës, e ardhmja e aspiratës do të jetë e zymtë. E bëra këtë digresion, më qëllim që të mësohemi, ta bëjmë praktikë njerëzore zëvendësimin e entuziazmit me realizmin, euforinë me strategjinë, dëshirat me vendosmërinë e së mundshmes.
Politika është si Maratona, fiton ai që ka më shumë kondicion dhe vendosmëri. Fuqia e atyre që do të vendosin për fatin e Kosovës dhe të kombit nuk varet vetëm në fuqinë e armëve, do të varet shumë edhe në vullnetin e shprehur të popullit, në përcaktimin orientimor të tij. Armët e kanë kryer pjesën e tyre, radhën tani e ka guximi, vendosmëria dhe këmbëngulsia politike. Dhashtë zoti që përcaktimi i popullit të jetë: për vendosmërinë dhe dinamizmin, për guximin dhe urtinë, për vlerat kombëtare, intelektuale e profesionale, për perspektivën dhe ardhmërinë, për gjakun dhe amanetin e dëshmorëve të kombit, për Kosovën e lirë, të pavarur e demokratike.
Koshara dhe Pashtriku ishin pjesë e operacionit "Shigjeta", të hartuar nga SHP i UÇK-së, nga shefi i Shtabit, Agim Çeku, dhe stafi profesional, me aprovimin e udhëheqësit politik, Hashim Thaçit. Planifikimi i depërtimit të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës në Koshare është planifikuar të bëhet më herët, por për arsye objektive, është shtyer për gati dy javë. Kjo vonesë bëri që edhe plani i aksionit për depërtimin që do të bëhej në Koshare u bë pjesë e pandashme e operacionit "Shigjeta". Përgatitjet përfundimtare e më serioze për operacionin në fjalë janë bërë në fund të marsit e në fillim të prillit 1999, pas fillimit të bombardimeve të NATO-së mbi makinerinë ushtarake e policore serbe në Kosovë dhe mbi infrastrukrurën politike dhe ushtarake të FJ të Zhablakut, duke përfshirë: Beogradin, Novi Sadin dhe Podgoricën, etj. Bisedimet në emër të SHP me Grupin ushtarak në Babin e Popaj, të komanduar nga Rrustem Berisha, Nasim Haradinajn e Agim Ramadani i bëra unë. Në atë rast u vendosen lidhjet e reja më SHP dhe më SHOZD, më komandantin e saj Ramush Haradinajn. Këtu u morëm vesh që gjithë ushtarët e UÇK-së, që gjendeshin në Shqipëri, të formonin një formacion të përbashkët, që më vonë u quajt Brigada 138, dhe pas rënies së Agim Ramadanit mori emrin e tij. Fillimisht ky formacion kishte mbi 300 ushtarë (200 të Popajt e Babit e mbi 100 të Cahanit). Pas shpalljes së Mobilizimit nga Ministria e Mbrojtjes e QPK-së, numri i ushtarëve do të arrin 800 deri në 1000 ushtarë. Ndihmë të madhe në teknikë dhe municion kanë dhënë, drejtpërdrejti ministri i Mbrojtjes, Azem Syla, e Xheladin Gashin që aso kohe ishte komandant i zonës së veriut në Shqipëri. Po ashtu, ndihmë të veçantë ka dhënë komandanti i Garnizonit të Kukësit, gjenerali Kutisi Lame, pra shteti dhe Qeveria shqiptare. Pas aprovimit të Operacionit "Shigjeta", komandën e të gjitha trupave në Shqipëri do ta merr shefi i Operativës së UÇK-së, Bislim Zyrapi, komandanti i Operacionit "Shigjeta".
Bislim Zyrapi jo vetëm ishte profesionist, por ai kishte suksese e përvojë të madhe operative në luftimet në Bosnje e Kosovë.
Operacioni "Shigjeta", është planifikimi më serioz i SHP të UÇK-së dhe i Ministrisë së Mbrojtjes së QPK-së, për depërtimet më luftë nga Koshara dhe Pashtriku. Këto luftime janë më seriozet pas shpalljes së mobilizimit të përgjithshëm ushtarak nga Ministria e Mbrojtjes dhe SHP i UÇK-së.
E veçanta e këtyre luftimeve ishte: U bënë pas Konferencës Ndërkombëtare të Rambujesë për Kosovën, ku populli shqiptar korri fitore politike dhe diplomatike mbi politikën dhe diplomacinë Serbe, dhe pas fillimit të NATO-s; Pas një bashkimi mjaftë të gjer në shkallë kombëtare i nxitur edhe nga shkalla e pastrimeve enike;Pas një angazhimi më të gjerë dhe shumëdimensional të Shqipërisë; Ushtarët e UÇK-së, në luftimet në Kosharë e Pashtrik, në krahasim më luftimet që zhvilloheshin në brendësi të Kosovës, përveç municionit të pakursyer, dispononin armë edhe të kalibrave më të mëdha të armëve ofanzive. Përparësi tjetër ishte se prapavijën, shpinën e kishin të sigurt. Luftimet dhe depërtimet ishin të vështira, për faktin se armiku në brezin kufitar kishte grumbulluar forca të shumta. Qëllimi dihej: bllokimi i depërtimit të armëve nga Shqipëria për në Kosovë. Luftimet nuk u zhvilluan sipas planifikimit dhe qëllimit të Operacionit "Shigjeta": hapja e koridorit me shpartallim të armikut, për dërgimin e armëve dhe municionit në zonat e brendshme të luftës. Humbjet e armikut ishin të mëdha. Luftohej edhe për një pëllëmbë tokë. Përgatitja morale dhe profesionale e ushtarëve të UÇK-së ishte në nivel të lartë. Dashuria për lirinë dhe tokën, si dhe urrejtja për armikun, kishte arritur kuotën më të lartë të mundshme.
Në luftën e Kosharës ranë 84 dëshmorë, në mesin e tyre kishte shumë komandatë e veprimtarë politikë dhe ushtarakë. Ata ranë për ta ndërprerë tragjedinë e robërinë e popullit të Kosovës, për t'a kthyer lirinë, buzëqeshjen, perspektivën, për t'ia rikthyer nderin dhe dinjitetin popullit më të nëpërkëmbur të Evropës. Edhe humbjet e armikut ishin të shumta dhe të përditshme. Në këto luftime u dëshmua me fakte pjesëmarrja e ushtarëve dhe e oficerëve rusë, si mercenarë.
Burreli dhe Fekeni, pas Cahanit, Elshanit, Babinës dhe Popajt, qenë qendrat stërvitore të ushtarëve, që përgatiteshin për Operacionin "Shigjeta", që u përgatiten për Koshare e Pashtrik. Në Burrel dhe Feken u përgatitën mbi 10.000 ushtarë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Pas stërvitjes ushtarake të këtyre ushtarëve, një ushtarak i huaj do të deklarojë: "Nuk do të dëshiroja të isha ushtar serb, para shënjestrës së këtyre ushtarëve". Këtu ishte dhe shihet kontributi i pedagogëve profesionistë të Shqipërisë. Në ushtrinë tonë, që u përgatit në Shqipëri, dominonin djemtë e vajzat që kishin lënë luksin në vendet perëndimore dhe SHBA, nuk ishin ushtarë profesionistë, ishin njerëz që luftonim më zemër dhe shpirt. Me zemër e shpirt luftoi e gjithë UÇK-ja. Mbi zemër dhe shpirt konsiston e gjithë fitorja e UÇK-së. Me zemër e shpirt fituam mbështetjen e NATO-s, të SHBA-ve e të Evropës së Bashkuar.
Lufta e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës si në Koshare e Pashtrik, ashtu dhe në çdo Zonë të saj Operative ishte e hapur për të gjithë ata luftëtarë apo ushtarë që pranonin programin politik të Lëvizjes Kombëtare, të UÇK-së, që ishte program i luftës për liri, pavarësi e demokraci. Janë munduar t'ia mveshin UÇK-së nofkën e sektarizmit, të gjithë ata njerëz, politikë a profesionistë ushtarakë, që nuk kanë pasur guximin për t'u ndeshur e përballur më sakrificën e luftës për liri, gjenin arsyetime për t'i ikur obligimit kombëtar e atdhetar. Edhe sot nuk ndalen tentimet, sidomos nga ato qarqe a subjekte që asnjëherë nuk u përcaktuan për luftën çlirimtare, për t'i ndarë, ngjyrosur a përvetësuar dëshmorët e kombit. Dëshmorët e kombit edhe kanë mundur të jenë pjesëtarë të kësaj apo asaj partie politike, por sakrifica e tyre sublime për liri dhe atdhe, ju jep vetëm ngjyrën e kombit.
Lavdi dëshmorëve të kombit! (nga kosovapress)

Qërshor i 2000-tës

KOSOVA e ka KOSHAREN legjendare të Sefë KOSHARES
po sot Kosova e ka edhe një KOSHARE tjetër të lavdishme-ATE të UCK-ës
Ja disa foto,të cilat flasin(pa komente)në Një vjetorin e legjendes së saj.Keto foto të cilat na i dergoi nergut pë erenikun dhe erevizionin 2000 bashkëpunëtori ynë i rregullt(autor i tyre)Islam Sadiku,sjellin para jush bashkatdhetarë të dashur freskinë e luleve të vëna pranë varreve të dëshmorëve si dhe porosinë e shtrenjt:...Atdheu mbi të gjitha!.(ereniku)