*** Strategjia e frikësimit, diktati dhe ultimatumi nga pozita e politikës së forcës, si  dhe metodat e trysnisë së politikës neokolonialiste dhe proteksioniste, janë të papranueshme për Kosovën, ngado që të vijnë ato. Nga miqtë apo armiqtë e Kosovës së pavarur dhe sovrane.

Ka perënduar koha dhe, është varrosur përgjithmonë prania e forcave policore, militare dhe paramilitare terroriste dhe fashiste të Serbisë gjenocidale, koloniale dhe neokoloniale në Kosovën e lirë dhe demokratike. Kosova është e Shqipërisë Etnike, jo e Serbisë kolonialiste (1912-1999).

-EULEX-i mund të nënshkruajë Protokolle me Serbinë, pa pëlqimin e palës shqiptare të Kosovës, por ato de facto dhe de jure janë të pavlefshme për Prishtinën zyrtare. Janë triumf i politikës  dhe i diplomacisë fiktive evro-ndërkombëtare mbi të drejtën ndërkombëtare.

Nuk di çfarë bashkëpunimi  po kërkon Beogradi serb me Prishtinën shqiptare, kur para tërë botës dhe Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë në Hagë, ka deklaruar se “Kosova është pjesë e Serbisë”?!

Pra, derisa Serbia, ta “zgjidfhë këtë problem” me insititucionet dhe me faktorët relevantë të bashkësisë ndërkombëtare, as BE-ja, as EULEX-i e as UNMIK-u nuk kanë kurrfarë të drejte morale as ligjore, që palën shqiptare, ta detyrojnë për të bashkëpunuar me Serbinë.

Nuk po bëjmë kurrfarë “shamate”, por ligjërisht po kërkojmë vetëm drejtësi për Kosovën e pavarur dhe sovrane (sipas Amerikës dhe BE-së)!

Është e vërtetë se kohëve të fundit u shkrua ca shumë në temën “EULEX – Serbi” (kundër nënshkrimit të protokollit për bashkiëpunimin e Kosovës me policinë, me jurisprudencën dhe me doganat e Serbisë), por  u shkrua me të drejtë dhe me argumente të qëndrueshme, të cilat askush nuk ka të drejtë, t’i cilësojë se ato ishin me përmbajtje “potere-pompoze”, subjektive dhe tendencioze të propagandës masmediale shqiptare sa për t’ia “pluhërosur sytë”  opinionit publik dhe EULEX-it etj. 

Mirëpo, mbrojtja e Kosovës së pavarur nuk mund të quhet “shamatë propagandistike”, por është detyrim moral dhe i ligjshëm i të gjithë shqiptarëve (politikanë, shkencëtarë, publicistë, analistë, komentatorë etj.).

Ata, të cilët, mbrojtjen e interesave vitale të Kosovës së pavarur, e kanë kualifikuar si “poterë të pamnevojshme”, dihet se vetë ata janë  provokatorë të disponueshëm, që në Kosovë, të krijojnë konfuzion, mosmarrëveshje, frikë dhe defetizëm të panevojshëm te pala shqiptare se, kinëse në rastin konkret, ajo nuk ka kurrfarë fuqie politike as ligjore, që ta pengojë EULEX-in për të nënshkruar protokolle me policiin, me gjyqësinë dhe me deoganat e Serbisë.

Një propagandim i tillë kundër së drejtës së ligjshme dhe të detyrueshme të qeverisë dhe të kuvendit të Kosovës, që të mos nënshkruajë kurrfarë protokolli me Serbinë, është në favor të politikës, të propagandës dhe të diplomacisë kolonialiste të Serbisë ndaj Kosovës, të cilën, edhe pas pavarësimit të saj, e konsideron “pjesë integrale të territorit dhe të shtetit të saj”.

Ligjërisht, politikisht dhe diplomatikisht, kjo është pengesa kryesore pse pala shqiptare me plotë të drejtë, duhet të refuzojë çdo marrëveshje a protokoll për bashkëpunimin me Serbinë, derisa ajo të mos e njohë Kosovën si shtet të pavarur dhe sovran.

Në këtë kontekst, shtrohet këto pyetje fundamentale: (1) Si është e munndur që ligjërisht, Kosova të lidhë ndonjë marrëveshje a traktat  bashkëpunimi ndërshtetëror me Serbinë, kur  ajo si shtet kolonial, Kosovën ende e quan “pronë të patjetërsueshme” të Serbisë?! ; (2) Cilat rregulla dhe norma të së drejtës ndërkombëtare sugjerojnë që, një shtet i pavarur dhe sovran sikurse që, në rastin konkret është Kosova, të lidhë marrëveshje dhe traktate bashkëpunimi me shtetin paraprak pushtues, gjenocidal dhe kolonialis e imperialist sikurse që ishte dhe është Serbia ndaj Kosovës, pa spastruar (paraprakisht) juridikisht dhe faktikisht  raportin e tyre kolonial dhe antikolonial?

Pikësëpari, në këtë pikëvështrim qëndron  justifikimi i bazës juridike, kushtetuese, ligjore dhe politike e hudhjes poshtë të çdo marrëveshjeje dhe  protokollit të EULEX-it apo të UNMIK-ut  për bashkëpunimin e Kosovës me Serbinë.

Këtë argumente të vlefshme juridike të së drejtës ndërkombëtare dhe të Kartës së Kombeve të Bashkuara, duhet t’i mbajnë parasysh dhe t’i respektojnë edhe BE-ja, edhe EULEX-i, edhe UNMIK-u, sepse nuk mund ta detyrojnë palën shqiptare (qverinë dhe parlamentin) të Kosovës, të bashkëpunojë me shtetin gjenocidal dhe kolonizator serb, pa  normalizimin paraprak të marrëdhënieve ndërshtetërore (si dy subjkete të barabarta juridike ndërkombëtare).

Vetëm atëherë, kur Serbia (si ish-shtet kolonial) ta njohë Kosovën sikurse Amerika, BE-ja dhe shumë shtete të tjera të bashkësisë ndërkombëtare, qeverisë dhe parlamentit të Kosovës i hapet rruga reale dhe, ligjërisht e moralisht e justifikueshme, që të lidhë marrëveshje dhe traktate dypalëshe me Serbinë mbi baza të barabarta dhe reciproke të inetersave të tyre kombëtare dhe shtetërore. Ndryshe, në asnjë mënyrë, derisa Serbia zyrtare,  Kosovën shqiptare  e quan “Serbi”(!?)

Kështu kanë vepruar edhe shumica e  ish-shteteve kolonialiste evropiane ndaj  kolonive të tyre të dikurshme në Afrikë, në Azi dhe në Amerikën Latine, të cilat, vetëm pas njohjes së statusit të pavarësimit të tyre, kanë hyrë në marrëdhënie të bashkëpunimit të ndërsjellë ndërshtetëror (politik, diplomatik, kulturor, ushtarak, tregtar etj.).

Kështu, duhet të veprojë edhe Serbia  e sotme, së pari, ta njohë Kosovën si subjekt juridik ndërkombëtar, pastaj, të kërkojë normalizimin dhe krijimin e marrëdhlnieve ndërshtetërore me të. Jo, anasjelltas, ashtu siç po kërkon  Serbia së bashku me EULEX-in dhe me UNMIK-un, që pa e njohur Kosovën si shtet të pavarur dhe sovran, të lidhë marrëveshje dhe protokolle bashkëpunimi me të, me qëllim që, hap pas hapi, ta rikthejë ushtrimin e sovranitetit të saj kolonial, neokolonial dhe protekcionist mbi Kosovën shqiptare.

Protokolli  i EULEX-it është në interes të Serbisë, jo të Kosovës, assesi!

Pa  marrë parasysh faktin se çfarë kanë deklaruar Tim Xhuda (publicist britanik) dhe  Endru Saprks (ambasadori i Britanisë së Madhe në Kosovë) në favor të mbështetjes dhe të justifikimit të nënshkrimit të Protokollit të EULEX-it me Serbinë, Bashkimi Evropian (BE-ja) nuk ka kurrfarë të drejteje ligjore sipas së drejtës ndërkombëtare, Kartës së Kombeve të Bashkuara, Aktit Final (Kreu VIII) të Helsinikit (1975), si dhe  sipas Deklaratës mbi parimet e së drejtës ndërkombëtare mbi marrëdhëniet dhe mbi bahkëpunimin miqësor midis shteteve, të sanksionuar në Rezolutën 2625(XXV), të  Asamblesë së Kombeve të Bashkuara, të miratuar më 26 tetor 1970, të lidhë kurrfarë marrëveshjeje, protokolli a traktati me Serbinë, pa pëqimin e qeverisë dhe të Kuevndit të Kosovës.

Domethënë as BE-ja, as EULEX-i dhe as UNMIK-u ligjërisht nuk kanë kurrfarë të drejte që të nënshkruajnë protokolle, marrëveshe ose traktate dypalëshe a shumëpalëshe me Beogradin zyrtar, pa PËLQIMIN e Qeverisë dhe të Kuvendit të Kosovës, sepse një akt i tillë përbën  shkeljen e rregullave të normave të së drejtës ndërkombëtare-përzierjen direkte dhe indirekte të EULEX-it në çështje të brendshme dhe të jashtme të Kosovës.

Këtë fakt e dijnë jo vetëm Z. ambasador Endru Sparkas dhe publicisti Tim Xhuda, por edhe Havier Solana dhe tërë stafi drejtues i BE-së etj.

Mirëpo, si thotë populli “i forti të ligun kurrë nuk e ka vet kah i kije dajt”. Kjo nuk është rregull, as normë e shkruar e asnjë të drejte dhe e asnjë konvente ndërkombëtare, por është  mjet strategjik dhe taktik, i praktikuar në realpolitikën e fuqive të mëdha të Evropës së viteve 1815; 1878; 1913 etj. kundër  inetresave kombëtare dhe shtetërore të vendeve dhe të popujve të vegjël brenda dhe jashtë Evropës së dikurshme (1815-1989).

Si Evropa e vjetër, ashtu edhe kjo e re, parimin e strategjisë dhe të ekulibrit të njëanshëm të realpolitkës tyre, e kanë aplikuar duke bërë eksperimente me statusin politik të Shqipërisë dhe të shqiptarëve në Ballkan. Këtë e kanë provuar edhe vendimet dhe dokumentet e padrejta dhe antiligjore të Kongresit të Vjenës (1815), të Kongresit të Berilinit (1878), si dhe Konferenca e Ambasadorëve të Londrës (1913).

Duhet pranuar faktin se krahas Rusisë dhe Francës, edhe Anglia e ka luajtur rolin vendimtar  më negativ në copëtimin dhe kolonizimin e trojeve të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike në  favor të aneksimit të shteteve të  sllavëve të Jugut të Ballkanit (Serbia, Mali i Zi, Bullgari, Greqia).

Diskursi

Ndërkaq, pas përfundimit të luftës së ftohtë midis dy superfuqive botërore (1989), Britania e Madhe ka ndërruar kursin  e gabuar dhe disponimin  negativ të dikurshim në diskursin e ri politik dhe diplomatik të saj ndaj Kosovës , duke falenderuar në radhë të parë ish-kryeministrit, Toni Bler dhe ministrit të Jashtëm, Robin Kuk, të cilët pa asnjë rezervë kanë mbështetur strategjinë e diplomacisë amerikane, që të bombardohet Serbia e Slobodan Milosheviqit për shkak të politikës së saj agresive dhe gjenocidale ndaj shqiptarëve në Kosovë.

Në këtë kontekst nuk është fare e diskutueshme kontributi dhe merita e madhe humanitare, politike,diplomatike dhe ushtarake e Britanisë së Madhe në shpëtimin e Kosovës  dhe të shqiptarëve nga gjenocidi serbomadh (1990-1999).

Kjo vepër  pozitive me karakter dhe me rëndësi të madhe historike dhe politike për Kosovën të Britanisë së Madhe nën drejtimin e Toni Blerit dhe Robin Kuk, tanimë, pa dyshim ka hyrë në faqet e historisë së re kombëtare dhe shtetërore të Kosovës.

Ndaj, edhe politika dhe diplomacia e  sotme e Londrës, parapëlqehet që të ndjekë kursin e ish-kryeministrit, Toni Bler dhe të ministrit të Jashtëm, Robin Kuk, si dhe të ish-presidentiit amerikan, Bill Klintonit dhe, ish-sekeretares së Departamentit Shtetëror, Medllin Ollbrajt, kur është fjala për mbrojtejn e interesave vitale të Kosovës së pavarur dhe sovrane.

Jo vetëm  miqtë tanë nga: Londra, Berlini, Vjena,  Roma,  Brukseli, Amsterdami, Parisi,  Stokholmi,  Oslo,  Kopenhaga etj., por edhe miqtë tanë nga  Uashingotni,  duam që, të na kuptojnë drejt, se nuk  jemi duke bërë  kurrfarë “shamate”, as “cirkusi”, por po kërkojmë vetëm të drejtat tona, që Serbia, ta trajtojë njësoj  Kosovën, ashtu sikurse Amerika, BE-ja dhe më se 50 shtete të tjera të bashkësisë ndërkombëtare.

Fundja, të gjithë, duhet të kuptojmë dhe, ta kemi të qartë se, pala shqiptare e Kosovës nuk është ajo, që mund ta “shkrijë akullin” për normalizimin e marrëdhlnieve ndërshtetërore me palën serbe, por në potez është Beogradi zyrtar, po qe se do marrëdhënie të mira dhe të dobishme me fqinjtë në rajon dhe me Evropën Perëndimore, përkatësisht , po qe se do të hyjë në BE, së pari, duhet ta njohë Republikën e pavarur dhe sovrane të Kosovës.

             SHQIPËRIA NUK PO SILDISET NË MONARKI,
             POR NË ANARAKI FASHISTE! KY ËSHTË RREZIKU!

*** Hipokrizia, demagogjia dhe i njoranca janë stimujt më të efektshëm për propagandën dezinformuese dhe subversive antikombëtare shqiptare.

*** Historia dhe populli liridashës shqiptar Ahmet Zogun nuk e kanë gjykuar pse ka qenë monarkist, por pse politika praktike e tij  kishte karakter filoserb dhe filoitalian, që ishte dhe është në kundërshtim flagrant dhe të papjatueshëm me interesat vitale të kombit dhe të shtetit shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike në Ballkan. 

*** Po ashtu, ish-presidentin dhe kryeministrin aktual të qeverisë së Shqipërisë, Sali Berisha, askush nuk po e kritikon pse ai ka marrë anën e ndonjë monarku, por pse ai me politikën e tij të gabuar dita-ditës po rrëshqet në terrenin e “baltës së gjallë” të fashizmit, duke i dekoruar dhe shpallur “heronj” bartësit e tij (1939-1945).

Ky është rreziku, jo imagjinimi i  ndonjë monarkie, e cila, edhe po të dukej dikund në horizont të ndonjë politike të sotme të Sali Berishës, nuk do të paraqiste kurrfarë rreziku për Shqipërinë, sepse sot në botë ekzistojnë dhe funksionpjnë 43 monarki (12 absolute, kurse 31 kushtetuese dhe parlamentare).

Ndërrimi i temës-frika dhe injoranca!

- Na fol kundër fashizmit, dikush tjetër fol “për lisa e për fshisa” në stilin e falltoreve se,  “nesër do të bjerë shi, nuk do të bjerë shi”! S’ka gjë, kjo është përmbajtja e astrologjisë së “autodidaktëve politikë” të djeshëm dhe të sotëm nuk duhet t’ua marrim për të keq, sepse aq është horizonti i tyre edukativ dhe arsimor “autodidaktik politik”, “bluajnë e bëjnë pshesh” mbase në vend të njohjes së teorisë empirike dhe  normative (të bazuara në fakte, në argumente dhe në vlera, të ndërlidhura me rregulla, me norma, me institucione dhe me praktika, që kanë përmbajtje normative)  të politikës dhe të marrëdhënieve politike ndërkombëtare shërbehen  me përralla dhe me falle të politikës ditore.

Pa njohjen e teorisë empirike dhe normative nuk mund të interpretohen dhe të kuptohen drejt fenomenet e ndryshme politike qoftë në sfondin e politikës së brendshme, qoftë në atë të politikës së jashtme dhe të diplomacisë.

Ky është kusht i domosdoshëm për të gjithë ata, që duan të merren me trajtimin e çështjeve dhe të problemeve aktuale politike vendore, qoftë atyre ndërkombëtare.

Mirëpo, duke qenë se qe 20 vjet jetojmë jashtë censurës profesionale dhe, jashtë normës etike,  sundon një kaos, një anarki dhe një papërgjegjësi e skajshme, kur është fjala për mosrespektimin dhe për vulgarizimin total të kritereve dhe të normave metodologjike të shekncave historike, politike, diplomatike dhe juridike ndërkombëtare etj.

Për të pohuar, dhe për të mbrojtur të vërtetën, pikësëpari, duhet të vijë në shprehje guximi revolucionar, etika, profesionalizmi, parimësia dhe objektiviteti i argumentuar dhe faktik për çështje dhe probleme të caktuara të një shoqërie të caktuar, që shtrohen për trajtim qoftë historik, politik, juridik, diploamtik, ekonomik a kulturor etj.

Të gjithë ata komentatorë, analistë, publicistë dhe veprimtarë të shkencës, që duan ta pohojnë dhe ta mbrojnë të vërtetën mbi fenomenet dhe dukuritë e caktuara të shoqërisë, duhet të jenë të pajisur me këto atribute vlerore universale, që janë kusht i domosdoshëm për ta ndriçuar të vërtetën. Ndryshe, flasin dhe shkruajnë për diçka tjetër, që nuk ka të bëjë me të vërtetën, por me të pavërtetën. Ky improvizim i qëllimshëm a spontan i indivdëve të caktuar është vetëm në interes të tyre personal, grupor ose të politikës ditore për të shpërqëndruar vëmendjen e opinionit publik nga problemet kruciale  dhe aktuale qofshin me karakter kombëtar apo ndërkombëtar.

Kundër taktikës dhe strategjisë improvizuese dhe manipuluese

Kujt t’ia “mba shosha”, politikës së gabuar antikombëtare të Sali Berishës, duhet t’i thotë: -STOP FASHIZIMIT të Shqipërisë demokratike në transicion, sepse ai do të ishte edhe fundi i saj si shtet i pavarur dhe sovran në Ballkan.

Sidomos ata që pretendojnë të jenë “zëdhënës” dhe “ambasadorë” të Ribashkimit të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, nuk e gëzojnë të drejtën e ndërrrimit të tezave dhe të falsifikimit të vërtetës historike, politike dhe kombëtare mbi vlerat vitale të interesit të përgjithshëm të Shqipërisë Etnike, ashtu sikurse po vepron në praktikë demokracia e zhvarrimit  e Sali Berishës (kryeministër aktual).

Zakonisht, si rregull e pashkruar, ata, që frikësohen prej hijes së vet dhe për shkak të injorancës profesionale, ata me qëllim dalin nga tema, që ka të bëjë me rehabilitimin e fashizmit dhe bartësve të tyre në Shqipëri (1939-1945), nga ana e Salih Berishës .

Ndërrimi i emërtimeve të instituicioneve, të rrugëve, të shesheve, zhvarrosja e kufomave të heronjve dhe të dëshmirëve partizanë me në krye komandantin e tyre legjendar, Enver Hoxha (1939-1945), nuk ka të bëjë me tendencat dhe me ringjalljen e kurrfarë “MONARKIE”, por me rehabilitimin e doktrinës dhe të praktikës së fashizmit vandalist dhe terrorist të Benito Musolinit dhe të Adolf Hitlerit!!!

Ky është rreziku që paralajmëron  sheshit se brenda një kohe të shkurtër (po qe se nuk parandalohet restaurimi i ideologjisë dhe i praktikës së fashizmit), ekziston mundësia që Shqipëria të marrë tatpjetën e ANARKISË dhe të KAOSIT, jo të “MONARKISË”, kursesi!  Sepse MONARKIA nuk është fashizëm, por një rend shoqëror, që ekziston edhe sot në disa shtete të bashkësisë ndërkombëtare.

Monarkia nuk është fashizëm!

Si theksuam më sipër, sot  në botë ekzistojnë “12 monarki absolute dhe 31 monarki kushtetuese”. Mirëpo, asnjëra prej tyre nuk mund të karakterizohet  nga asnjë element i përmbajtjes së fazhizmit të tyre, pavarësisht nga fakti se “monarkia absolute” ka të bëjë  me pushtetin e pakufizuar dhe të pakontrolluar të monarkut dhe, drejtpërdrejt bazohet në forcën, duke mos iu nënshtruar kurrfarë rregullave, normave dhe ligjeve formale..

Ndërkaq,  “Monarkia kushtetuese mbështet në mbrojtjen e ligjit, të së drjetës dhe të prerogatives së shtresave dhe të korporatve të ndryshme, që në mënyrë parimore dallohet nga despotizmi, i cili kryesisht iu atribuohet strukturave politike joevropiane, kurse monarkia parlamentare iu referohet strukturave politike evropiane. Kurse monarkia parlamentare është  nënformë kushtetuese sipas së cilës monarku përveë kufizimeve kushtetuese, në të vërtetë, fare më nuk merr pjesë në çështjet shtetërore (përpos në raste të veçanta). Ato u drejton parlamenti dhe qeveria, edhe pse monarku ende mudn të ketë ndikim të dukshëm joformal. Monarkut i përkasin kryesisht vetëm disa nga detyrat e përfaqësimit. Një formë e këtillë e oragnizimit të  shtetit monarkik parlamentar në Evropë janë: Britania e Madhe, Belgjika, Daniamrka, Luksemburgu, Norvegjia, Holanda, Suedia, Spanja etj.”
 http://hr.wikipedia.org/wiki/Monarhija).

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr.Mehdi HYSENI
to: info@ereniku.net Tue, July 21, 2009 4:35 pm
botuar: E mërkurë, 22 korrik, 2009 12:46 pm

UÇK-JA TRIUMFUESE NË LUFTË, VIKTIMË NË PAQE!

*** “Titos për merita luftarake ia heq kapelën, por për vitin 1948, kur e tradhtoi idealin e marksizëm-leninizimit ndërkombëtar dhe  interesat e klasës punëtore, do t’ia kisha hequr  kokën.” (Vlado Dapçeviq, revolucionar, disident, i burgosur më se 21 vjet, i kidnapuar dhe viktimë e drejtpërdrejtë 40-vjeçare e regjimit revizionist-borgjez dhe imperialist të Josip Broz Titos (1948-1980).

Kjo, si në kuptim të veçantë, ashtu edhe në atë të përgjithshëm dhe universal, do të thotë: Revolucionarët, patriotët dhe demokratët, duhet të neglin gjithmonë  revolucionarë, patriotë dhe demokratë të palëkundshëm si në kohë lufte, ashtu edhe në kohë paqeje. Ndryshe, çdo  “evoluim”  i tyre, në kundërshtim me këto ideale dhe parime, konsiderohet  devijim dhe tradhti si ndaj shokëve, ndaj popullit, ashtu edhe ndaj atdheut.

Në këtë vështrim, kush kë e tradhtoi në Kosovën e re (1999-2009), kolaboraconizmi REVOLUCIONARIZMIN, apo REVOLUCIONARIZMI  kolaboracionizmin? Anarkoliberlazimi DEMOKRACINË, apo DEMOKRACIA anarkoliberalizmin?

Nuk ka Kosovë të re, me udbashë të vjetër të Serbosllavisë!

Edhe para luftës, edhe gjatë luftës, edhe  pas përfundimit të luftës heroike çlirimtare  kombëtare dhe antikoloniale të UÇK-së, shumica dërrmuese e popullit shqiptar ka qenë e bindur dhe, ka shpresuar se,  në krye të pushtetit të ri shtetëror të Kosovës, të parët do të vinin luftëtarët e dëshmuar me pushkë dhe me penë në dorë  kundër agresionit gjenocidal të Serbisë pushtuese.

Mirëpo, ky besim, kjo bindje dhe kjo shpresë, fatkeqësisht nuk u realizua në praktikë, sepse  në pushtet erdhën  vetëm disa nga ish-komandantët e UÇK-së(1999-2009), së bashku me lidhjet e tyre familiarizuese, mahallore, klanizuese dhe partiake. Ndërkaq, kryegjëja e UÇK-së së bashku me trashëgimtarët e  familjeve të tyre ngelën në rrugë, të përbuzur, varfënjakë dhe të shndërruar në lypsa të kategorisë së parë,  duke jetuar me ndihma sociale “sot për nesër”.

Një margjinalizim dhe një shpërfillje e këtillë e luftëtarëve dhe e anëtarëve të familjeve dhe të farefisit të tyre nga ana ish-idealistëve dhe  nga ana e ish-bashkëluftëtarëve  të tyre, nuk mund të shpjegohet dhe, as  të kuptohet ndryshe, veçse tradhtim i idealit të përbashkët kombëtar dhe luftarak në kohë paqeje, si dhe falsifikim i asaj që krijoi historia gjatë viteve (1989-2009).

Ekzistojnë shumë faktorë pse është eliminuar dhe, dërguar “në pension invalidor” para kohe  UÇK-ja heroike dhe lavdiplote e kryelegjendarit hero, Adem Jashari,  por ne, po i përmendim vetëm disa prej tyre:  1) Lufta e egër për karrierë dhe për pushtet me çdo kusht, e mbështetur nga faktorët ndërkombëtarë; 2) Lufta  mbi baza familiare, farefisnore, miqësore, klanore, lokaliste, provinciale dhe partiake, me qëllim të diferencimit të bashkidealistëve dhe të bashkëpjesëmarrësve të UÇK-së, deri në minimizimin, në zhvlerësimin dhe në mohimin e kontributit dhe të meriatve të tyre në luftën kundër okupatorit të përbashkët agresiv çetniko-fashist serb; 3) Lufta korrupcioniste dhe shfrytëzuese për t’u pasuruar në kurriz të fryteve të revolucionit çlirimtar kombëtar antikolonial të UÇK-së dhe të mbarë popullit shqiptar; si dhe 4) Kompromisi dhe pajtimi me mbeturinat kuislinge reaksionare mikroborgjeze politike, ekonomike dhe tregtare, të ingranuara me Serbinë ( si para, si gjatë, ashtu edhe pas luftës në kohë paqeje); 5) rehabilitimi dhe riaktivizimi i  një numri të konsiderueshëm të  mbeturinave  filoserbe të UDB-së jugosllavop-serbe në të gjitha nivelet e organeve dhe të institucioneve shtetërore dhe shoqërore në Kosovën shqiptare!?

Vdekjen e kam menduar, se më vjen kurdo, por se vijnë prapë në pushtet ish-udbashët titistë të Serbo-jugosllavisë, këtë nuk e kam menduar dhe,nuk e kam besuar kurrën e kurrës!

Në këtë Kosovë të lirë, si rrjedhim i luftës  së egër për pushtet, për karrierizëm dhe për t’u pasuruar jashtëligjit, është izoluar, margjinalizuar dhe, krejtësisht është viktimizuar UÇK-ja, e cila ishte faktori kryesor për ndërkombëtaruzimin dhe për pavarësimin e Kosovës shqiptare.

Mirëpo, kjo nuk do të thotë se UÇK-ja është eliminuar  përgjithmonë nga skena politike dhe shoqërore. Revolucionarët dhe luftëtarët patriotë dhe demokratë nuk pensionohen, ata janë aktivë deri në vdekje. Këtë, duhet ta llogarisin  të gjithë ata, që për “hesape” të tyre kanë tradhtuar idealet e revolucionit kombëtar të UÇK-së. Akti i parë, i rëndë dhe i pakorrigjueshëm i kësaj tradhtie dhe pabesie, është çmilitarizimi i UÇK-së pas mbarimit të luftës, në kohë paqeje, edhe pse kjo ishte një nga lëvizjet  guerile më të suksesshme të kohës më të re mbase ia arriti qëllimit që Kosovën shqiptare, ta shkëputë përgjithmonë nga Serbia kolonialiste dhe gjenocidale. 

Lënia në mëshirën e kohës dhe buzë greminës së varfërisë , të papunsisë dhe pa  kushte elementare të ekzistecës së tyre jetësore të UÇK-së dhe familieve të tyre, nuk ka asnjë nerv ndërlidhës me idealet kombëtare as me idealet e revolucionit demokratik, sepse në vend të vendosjes dhe të ndërtimit  të rendit demokratik të mirëfilltë, të drejtësisë, të barazisë dhe të mirëqenies së përgjithshme shoqërore, është vendosur rendi dhe mekanizmat e shtypjes dhe të shfrytëzimit të egër, jo vetëm të UÇK-së, por të shumicës dërrmuese të popullit në Kosovë, gjë që kjo nënkupton varësinë e plotë ekonomike dhe politike për mbarë popullin e Republikës së Kosovës. 

Këto janë  ndër arsyet thelbësore pse UÇK-ja-triumfuese në kohë lufte, sot, në kohë paqeje, është shndërruar në “lypësar” dhe në qytetarë të rendit të fundit së bashku me shumicën dërrmuese të popullit, e cila së bashku me UÇK-në ka bartur barrën kryesore të luftës çlirimtare dhe kombëtare për shpëtimin e Kosovës nga Serbia gjenocidale.

Si mos të jenë në rrugë dhe të braktisur nga pushtetmbajtësit zotërinj karrieristë borgjezë të kohës, luftëtarët dhe bijët e bijat  më të mira të popullit liridashës të Kosovës, kur vendet e tyre të punës në të gjitha organet dhe në instiucionet shtetërore i kanë uzurpuar  jo vetëm akraballëku dhe grupet e interesit të kastës më të privilegjuar në pushtet, por edhe  një numër i konsiderueshëm i ish-udbashëve  dhe i turxharëve të regjimit paraprak serbojugosllav titist së bashku me garniturat e tyre familiare, klanore dhe miqësore etj. !?

Kjo është një nga padrejtësitë më të mëdha, që i është bërë UÇK-së dhe popullit shqiptar të Kosovës(1999-2009)!?

 Si është e mundur, dhe kush janë ata “gishtërinj të zgjatur”, që ua kanë hapur “autostradën” ish-UDBASHËVE dhe bijëve e bijave të tyre, të infiltorhen në të gjitha nivelit e pushtetit shtetëror të Republikës së Kosovë, kur ata kanë qenë dora e hekurt e policisë  dhe e sigurimit të UDB-së serbo-jugosllave në shkatërrimin dhe në shkretënimin e çdo gjëje me  përmbajtje shqiptare, jo vetëm në Kosovë, por në mbarë  Serbo-Jugosllavinë e Titos, si dhe në diasporën shqiptare (në Evropë, në Amerikë, në Austrli etj.). 

Si mos të jetë e indinjuar UÇK-ja, kur meritat e saj, sot po i “kullosin” më shumë  ish-UDBASHËT  titistë të policisë, të sigurimit dhe të politikës antshqiptare të Serbisë dhe të Jugosllavisë, sesa  bashkidealistët dhe bashkëveprimtarët e dikurshëm të tyre në kohë lufte?!

E dijnë ata bashkidealistë dhe bashkëluftëtarë të UÇK-së (tanimë të pozicionuar në pushtetin shtetëror këtu e dhjetë vjet më parë), se  bashkëpunëtorët e tyre janë me hipotekë të plehut, të bërllogut, të pluhurit dhe të hirit të UBDB-së serbo-jugosllave?

A, për arritjen e një kompromisi të këtillë reaksionar, kolaboracionist  dhe fashsit, ata  ish-bashkidealistë dhe bashkëluftëtarë pasë  kanë luftuar me pushkë në dorë nëpër male së bashku  me ish-luftëtarët e tyre të UÇK=së, që  bandat dhe fallangat e UDB-së (vrasësit e tyre dhe të popullit shqiptar) serbo-jugosllave, me çdo kusht, t’i rikthejnë , sidomos në politikë, në diplomaci, në polici dhe në sigurimin shtetëror të Republikës së pavarur të Kosovës?!

Në këtë rast, si mos të jetë e pezmatuar dhe e indinjuar në skajshmëri UÇK-ja,  ajo në rrugë dhe me “shkop e strajcë në krah” qe 10 vjet, e ish-UDBASHËT filoserbë sërish, duke “kullotur” në llogari të saj dhe të gjithë popullit shqiptar, të cilin dikur, e ka shkatërruar dajak, burg, vrasje, tortura, arrestime, terror vetëm për t’ia bërë qejfin UBDB-së  serbo-jugosllave (për ta reduktuar sa më shumë numrin e shqiptarëve në Kosovë, sidomos të intelektualëve  patriotë shqiptarë, sikundër Adem Demaçi, Mandela i Evropës, Fazli Greiçevci dhe qindra e mijëra të tjerë badshkidealistë dhe bashkëveprimtarë të tyre të të gjitha trojeve etnike shqiptare nën Jugosllavo-serbi) dhe për t’i mbushur xhepat e tyre si patriotë më të mirë dhe më  bensikë të Serbo-Jugosllavisë.

UÇK-ja nuk ka luftuar, që  ish-UDBASHËT dhe tuxharët e Serbisë,   ta drejtojnë Kosovën e pavarur (qoftë si këshilltarë politikë, diplomatikë,  ekonomikë, tregtarë, qoftë si policë etj.) , dhe t’i gëzojnë   të gjitha favoret dhe privilegjet në pushtetin shtetëror të Kosovës së pavarur!

Këtë devijim dhe bastardim të parimit idealist dhe kombëtar, këtë gabim ligjor, antihuman, antidemokratik dhe, mbi të gjitha antikombëtar, duhet  ta kenë parasysh  demokratët e shtirur-ish-idealistë dhe ish-bashkëveprimtarë të UÇK-së, të cilën  e kanë braktisur në rrugë,  jo vetëm  për hir të imponimit dhe të diktatit të faktorëve të huaj relevantë evropianë dhe ndërkombëtarë, por edhe për  shkak të koketimit të palejueshëm dhe tejet të dëmshëm me  eksponentët  e dikurshëm të   “kolonës së pestë” kolaboracioniste dhe fashiste, që me vite të tëra kanë  qenë në shërbim të UDB-së serbo-jugosllave!?

Po të ishte Adem Jashari gjallë, do të lejonte që UÇK-ja, të hidhej në rrugë, e vrasësit e saj dhe të popullit-UDBASHËT në krye të pushtetit shtetëror të Kosovës shqiptare?

Sigursht se, Jo, Jo! Por, ashtu si ra heoikisht së bashku me të vëllain Hamzën, me babain Shabanin dhe me gjithë familjen e pavdekshme heroike, vdekjen do ta pranonte, por jo edhe bashkpunimin me tradhtarë, me shitës dhe me ish-UDBASHË të Serbo-jugosllabvisë, kurrën e kurrës JO!

Pa hapjen e dosjeve të zeza të udbashëve titistë, nuk mund të ketë Kosovë të re, të lirë shqiptare demokratike, as evropiane.

Përderisa  organet dhe institucionet përkatëse shtetërore të Kosovës, të mos i kenë hapur dosjet  e zeza të udbashëve titistë dhe, përderisa të mos kenë bërë diferencimin e plotë të të gjithë ish-kuislingëve filoserbë të regjimit shtypës serbo-jugosllav,  de fakto dhe de jure, nuk mund  të kemi një shoqëri të shëndoshë dhe të pastër në kuptimin e barazisë, të drejtësisë, të etikës, të ligjit, të  sigurisë, të demokracisë dhe të mirëqenies së përgjithshme.

Nuk mund të ketë barazi, drejtësi dhe liri për të gjithë qytetarët në Kosovë, kur në çdo pore të jetës së saj politiko-shoqërore dhe policore janë infiltruar udbashët titistë me garniturat e tyre lokaliste dhe krahinariste.

Si mund të shpejgohet fenomeni absurd dhe negativ, që në organet më të larta policore të Kosovës, të punojnë kryeshefat e dikurshëm të sekretariateve të punëve të brendshme dhe sigurimcat e UDB-së serbo-jugosllave?!

Kush mund ta japë përgjigjen pse qe 10 vjet  në organet dhe në strukturat e ndryshme të Kosovës, punojnë udbashët, ish-ministrat dhe funksioinarët e ndryshëm të Serbo-Jugosllavisë? PSE? – Kur me qindra e mijëra shqiptarë, që kanë qenë pikërisht viktima të tyre, të përndjekur, të torturuar, të difernecuar, të dënuar dhe të burgosur prej tyre, janë  braktisur në rrugë, të varfër, të pa punë, pa perspektivë dhe pa kurrfarë përkujdesi nga shoqëria e sotme “e re”,   “demokratike”  dhe  e “ligjshme”,  e cila në vend se t’i  punësojë, t’i avancojë dhe t’i mbështetë në çdo pikëpamje bijët dhe bijat e saj të UÇK-së, të cilat kanë sakrifikuar  edhe jetën për një Kosovë të lirë, të pavarur dhe të barabartë, ajo ka bërë dhe, vazhdimisht po bën të kundërtën, iu ka dhënë dhe, po iu jep përparësi udbashëve dhe të të gjithë elementëve të tyre, që në forma të ndryshme kanë qenë argatë lojalë të UDB-së titiste të Serbo-Jugosllavisë.

Praktikisht dhe realisht, çfarë do të thotë syndromi udbashist titist serbo-jugoisllav, i pranishëm në të gjitha nivelet e shoqërisë së re kosovare?!

Përgjigjja: - Serbia ka shkuar, por DUBASHËT, policët, funksonarët dhe minsitrat e saj filoserbë kanë  mbetur jo vetëm në Kosovë, por janë “kacavjerrë” në hierarkinë e piramidës më të lartë të shtetit të Kosovës (këshilltarë të presidentit, këshilltarë të kryeministrave, këshilltarë të ministrave, diplomatë, ambasadorë, oficera të lartë policorë së bashku me bijët e tyre etj.). Se çfarë mjetesh dhe metodash efektive, ata kanë përdorur, që të hyjnë si “mish dhie” në të gjitha organet dhe institucionet e Kosovës (1999-2009), ai është “sekret biznesi” i tyre, i arritur me karrieristët e politikës drejtuese të Kosovës. Kjo është Kosova e re? – Po, Kosova e re, por me shumë udbashë të vjetër të Serbo-Jugosllavisë!?

Një “aleancë e natyreshme” e tillë, e kolaborimit ekonomiko-politik, tregtar, financiar, policor, kulturor etj., në shkallë shtetërore dhe shoqërore të Kosovës, është turpi, gabimi dhe përgjegjësia më e madhe për politikën   drejtuese devijuese të Kosovës. Ky është shkaktari kryesor pse  sot e 10 vjet UÇK-ja dhe shumica dërrmuese e popullit është shndërruar në “plaçkë tregu”, të uritur dhe të varfëruar deri në palcë, duke u dergjur nëpër rrugë, nëpër bodrume të errëta, nëpër kontejnerë dhe nëpër strehimore kolektive si “refugjatë”  në shtëpinë e vet!?

Prandaj, derisa nuk është bërë vonë, të të gjithë ata karrieristë politikë  (të cilët qe 10 vjet  kanë arritur “kompromisin historik” dhe “gjuhë të përbashkët” që,  së bashku me të gjithë ata ish-UDBASHË, ish-ministra dhe ish-policë, ish-diplomatë, ish-këshilltarë të Serbo-Jugisllabisë titiste, të  drejtojnë Kosovën, të cilën, vërtet, edhe  po e “mjelin” sipas agjendës së interesave të tyre politike, ekonomike, tregtare, financiare, pushtetore etj.,) i thërret arsyeja, që të  reformojnë dhe t’i pastrojnë të të gjitha ato institucione dhe organe shtetërore dhe shoqërore nga çdo element UDBASHIST-TITIST, që direkt dhe indirekt ka qenë shërbim të UDB-së serbo-jugosllave (polici, ushtri, sigurim, politikë, diplomaci, ushtri etj.).

Ndryshe as UÇK-ja e as populli, që me jetët e tyre ka paguar llogarinë më të shtrenjtë për çlirimin dhe pavarësimin e Kosovës, kurrë  nuk do të heqin dorë kurrë nga e drejta e tyre  për të qeverisur Kosovën e re, dhe për ta pastruar nga të gjitha fundërrinat fashiste të UDB-së serbo-jugosllave.

Pa një diferencim të tillë radikal nga armiqtë UDBASHISTË-TITISTË dhe “xhinxhileve” të tyre, ai pushtet dhe ai rend  politiko-shoqëror dhe demokratik nuk do të ketë jetë të gjatë, sepse janë të kompromituara, të  korruptuara dhe të helmuara me elementet politike, policore, ekonomike, financiare, tregtare etj., të ish-regjimit titist serbo-jugosllav.

Vetëm një distancim i tillë urgjent nga ish-dubashët serbo-jugosllavë, mund ta shpëtojë rendin ekzistues shoqëror në Kosovë, baza e të cilit është në “këmbë të drunjta”   tejet të përkohshme, sepse as UÇK-ja, e as populli nuk do të durojnë , jo edhe  10 vjet të tjera, por asnjë vit, që ish-UDBASHËT  t’i gëzojnë të mirat dhe frytet e revolucionit të tyre çlirimtar kombëtar dhe antikolonial  në shpëtimin e Kosovës nga policia, nga parapolicia, nga forcat e sigurisë, nga forcat paramilitare  dhe nga forcat militare me në krye UDB-në  çetniko-fashiste serbomadhe etj.

Derisa të vazhdojë diskriminimi, shfrytëzimi, diferencimi dhe padrejtësia ndaj interesit të përgjithshëm të popullit (si pasojë e korrupsionit dhe e karrierizmit  të drejtuesve, si dhe e bashkëpunimit të tyre me ish-udbashistët titistë të të gjitha ngjyrave),  do të jetë e pranishme jo vetëm  pakënaqësia, shtimi i numrit të protestave jo vetëm të veteranëve të UÇK-së, por edhe të subjekteve të tjera politike dhe jopolitike,  që brenda një kohe shumë të shkurtër, pa dyshim, do të çojnë në një revolucion të përgjithshëm popullor.

Kjo, një ditë të afërt do të ndodhë, sepse, tanimë, durimi i popullit është në shterim e sipër: 1) mbi 50 për qind të papunë (sepse shumicës ua kanë zënë vendet ish-udbashët titistë me  “ leshtrikët” e tyre); 2) Mbi 60% të varfër buzë greminës;  3) me qindra e mijëra të pastrehë, pa mbrojtje sociale dhe shëndetësore; me qindra e mijëra të emigruar në vende të ndryshme të botës,  për të cilët askush nga “gazdallarët” nuk e vret mendjen, por i injorojnë në forma të ndryshme ofertat e tyre, që të kthehen dhe të punojnë në Kosovë, duke i refuzuar në formë cinike, se   kanë mjaft kuadra “tepricë teknologjike”, që ato përbëjnë akraballëkun dhe klandet e  tyre !?

Sigurisht se, kësaj politike miope, duhet edhe besuar, sepse, vërtet, kanë kuadra për eksport, kur dihet se krahas monopolizimit klanor, loklaist dhe partiak, ka kuadra të ish-udbashëve titistë, të cilët kanë gjetur gjuhë të përbashkët me grabitçarët ish-idealsitë të UÇK-së, të cilët pas fronzimit në piramidën e pushtetit shtetëror, pjesëtarët e saj i kanë harruar se, dikur kanë qenë në të njëjtin front ta barikadave kundër armikut pushtues kolonialist serbomadh (1989-1999).

Vërtet, në letër , tani kemi një Kosovë të re, por në praktikë jo, sepse në të gjitha segmentet e pushtetit shtetëror dhe shoqëror të saj kanë mbetur edhe një numër bukur i madh i udbashëve të vjetër të Serbisë së vjetër (ministra, diplomatë, tregtarë, ekonomistë, komercialistë, politikanë, ambasadorë, policë etj.).

Nëse shumica dërrmuese, me ideale revolucionare dhe patriotike, atdhetare dhe demokratike shqiptare, ashtu sikurse UÇK-ja, Lëvizja e Vetëvendosjes,dhe Lëvizja për Bashkim, që me të drejtë dhe me vendosmëri të patundur janë ngritur në këmbë përmes protestave të tyre, në mënyrë që, Kosovën ta shpëtojnë nga varësia ekonomike, politike dhe shfyrtëzuese nga sudimtarët e brendshëm dhe të jashtëm,  nuk zgjohet, nuk ngrihet në këmbë dhe nuk organizohet, por lejon që, deformistët, karrieristët, despotët, uzurpatorët, fashsitët, neofashistët dhe mbeturinat e tyre të dikurshme dhe të sotme udbashiste titiste, të “lozin vallen” e tyre të ditës “D”, atëherë, nuk ka asnjë dyshim se, jo vetëm UÇK-ja, por të gjithë ne, do të jemi në “regjistër” dhe në “shënjestër” të tyre, ashtu sikurse në kohën e fashizmit gjatë luftës së Dytë Botërore, dhe gjatë kohës së burgut shekullor të Serbosllavisë pashiqiste, titiste dhe milosheviqiste(1912-1999).

Së fundi,  ndërtimi i një shteti të ri nuk mund të bëhet me mbeutirna antirevolucionare, fashiste dhe profashiste qofshin të vjetra, apo qofshin të reja, por me revolucionarë dhe me luftëtarë të dëshmuar, që kanë flijuar jetetët dhe të të gjitha të mirat e tyre për ditën e bardhë të lirisë dhe të pavarësisë së vendit dhe të kombit të tyre, ashtu sikurse UÇK-ja e ndritshme heroike me në krye trurin dhe zemrën e Kosovës shqiptare, Adem Jashari, së bashku me të gjithë Jasharët e pavdekshëm të Shqipërisë Etnike.

 KUJDES! FILLOI NGA PUNA INXHINIERINGU ETNIK SERBOMADH NË SHKODËR, ASHTU SIKURSE DIKUR NË KOSOVË (1989-1999)!

  *** Ku qenë kanë në qytetin e Shkodrës ato “varreza të 10 mijë ushtarëve serbë të rënë gjatë luftërave ballkanike dhe pushtimit malazez të Shkodrës?”(Shih: www.telegrafi.com,1.11.2008).

*** “Eureka kishtare serbe”!-Pas 100 vitesh, agjentit ultranacionalist të KOS-it, mitropolitit, Amfilohije Radoviq, sot, në dekadën e parë të shekullit XXI(viti 2008) iu ka kujtuar se në Shkodër “paskësha shumë varreza” të ushtarëve të vrarë serbë dhe malazezë?!
 

 Edhe  kjo vizitë e mitropolitit të KOS-it, Amfilohije Radoviq, nuk është në funksion të  realizimit të asnjë të drejte a lirie të minoritetit serb në Shkodër, sepse përfaqësuesit e tij i gëzojnë të të gjitha të drejtat dhe lirtë, ashtu si çdo minoritet tjetër në Evropë, por, thjesht, është në funksion të nxitjes, dhe të përndezjes së urrjetjes  ndërnacionale midis minoritarëve serbë dhe shumicës dërrmuese autoktone  shqiptare në Shkodër.Për më tepër, në kuptim të gjerë dhe afatgjatë të strategjisë së zgjerfimit të Serbisë së Madhe, “kërkimi arkeologjik shkencor i varrezave” të Amfilohije Radoviqit, është edhe një provë më shumë se ende (edhe pas tri luftërave dhe agresioneve gjenocidale të Serbisë kundër Kroacisë, Bosnjës dhe Kosovës(1991-1999) praktikisht nuk ka përfunduar ekspansionizmi dhe  nacionalizimi gjeopolitik i Serbisë së Madhe në Ballkan, në veçanti ndaj  kombit shqiptar dhe Shqipërisë Etnike.

Mitropoliti, Amfilohije Radoviq nuk ka vajtur në Shkodër, që të zbulojë varre të vjetra, as të reja serbe, sepse varre të tilla nuk ekzisojnë në Shkodër, por atje ka shkuar që t’ia “masë pulsin” nacionalist serbomadh  minoritetit efemer malazez sesa ai është i gatshëm, që një ditë, të rebelohet, ashtu sikurse minoriteti serb në Kosovë(1981-2008), duke i kërkuar “të drejtat dhe liritë e veta autonome politike” deri në shkëputje të plotë të ndonjë pjese të territorit të Shkodrës shqiptare. Kjo është esenca e rikujtesës së  varrezave fantazmë serbe të mitropolitit Amfilohije Radoviq në Shkodër.

Sa më sipër si Shqipëria, Kroacia, Bosnja, ashtu edhe Kosova, mitropolitin malazez, Amfilohije Radoviq, duhet ta shpallin persona non grata,sepse ai nën vellon e tij të zezë “engjullore” në njërën dorë mban “gurin, kurse në tejtrën eshkën”, me qëllim që te minoriteti serbo-malazez, të ringjallë klimën mentale paranoide  të urrejtjes, të konfrontimit dhe, të ndezjes së luftës me shqiptarët, me kroatët dhe me boshnjakët myslimanë, në mënyrë që ata,e dhe në shekullin XXI, t’i “rrudhin” territorialisht nga territoret e tyre etnike sikundër këtu e 100 vjet më parë.

Prandaj, idenë dhe realizimin e këtij “ekskursioni kërkimor” politiko-propagandistik të agjentit alias të mitropolitit të Kishës Ortodokse Serbe(KOS), Amfilohije Radoviq në kërkimin e “varrezave” të soldateskës okupatore serbo-malazeze në truallin shqiptar si qarqet fetare, ashtu edhe ato politike zyrtare të Shkodrës dhe të Tiranës, duhet ta marrin me seriozitetin më të madh dhe, ta kuptojnë vetëm si provokim të thellë nacional, politik, fetar dhe shtetëror të shqiptarëve dhe të Shqipërisë. Po qe se qarqet e caktuara zyrtare (politike dhe fetare) të Shkodrës dhe të Tiranës, e kuptojnë ndryshe  “misionin e shenjtë” të Amfilohije Radoviqit, bërë “varrezave” serbe në Shkodër, atëherë, do të jenë vonesë të marrjes së masave konkrete preventive të  pezullimit të inxhinieringut etnik serbomadh në Shkodër, të manifestuar, paraprakisht në Kosovë (1989-19990).

Prapavija politike e vizitës së mitropolitit, Amfilohije Radoviq, bërë “varrezave serbe” në Shkodër, është  e njëjta reprizë e politikës dhe e propagandës së popave të Kishës Ortodokse të Serbisë, e zhvilluar në Kosovë gjatë viteve të 80-ta të shekullit XX, e cila para botës, i akuzonte shqiptarët për “zhdukjen”  dhe për “thyerjen e gurëve të varreve” serbe në Kosovë nga ana e “separatistëve” shqiptarë.

Edhe pse e vërteta ishte ndryshe, serbomëdhenjtë ishin ata që vetë i thyenin dhe i përdhosnin gurët e varrezave të tyre, jo shqiptarët, qeveria e Serbisë (me të të gjithë mekanizmat, organet dhe institucionet e saj akademike, kishtare, policore, ushtarake dhe të sigurisë) me në krye Slobodan Milosheviqin për veprat e tyre barbarike, i fajësonte dhe, i ngarkonte me përgjegjësi kundërvajtëse dhe penale shqiptarët.

Agjent, propagandues, politikan ultranacionalist, "astrolog" dhe mitropolit i KOS-it

Pse e quajmë me këto epitete të shumëfishta mitropolitin Amfilohije Radoviq, sepse ai përveç misionit të tij fetar, merret edhe me politikë ultranacionaliste serbomadhe, edhe është “parashikues i saktë” i ngjarjeve të ardhshme politike në Ballkan.. Ja, p.sh., ai e di se për çfarë shkaku, së shpejti, do të fillojë lufta e ardhshme në Ballkan: “Është e pashmangshme lufta në rajonin e Ballkanit, për shkak të gjendjes së vështirë në të cilën ndodhet  pakica serbe në Kosovë, si pasojë e armiqësisë së shumicës së popullsisë mysliamne.www.24.sata.info,18.10.2008).Ja, se në çfarë shkalle shprehet racizmi dhe fashizmi barbarik i këtij mitropoliti serb, shumciën dërrmuese shqiptare mbi 90%, e quan vetëm myslimane, e jo shqiptare, as nuk i përmendë fare shqiptarët në Kosovëë!? -Ja, kjo është alfa dhe omega e portretit “humanist” politiko-kishtar serbomadh e Amfilohije Radoviqit ndaj shqiptarëve të Kosovës, i cili, veç kësaj, është i bindur se në Kosovë, do të ketë luftë mes shqiptarëe dhe serbëve!? – Po, duke qenë se Amfilohije njëherazi, është edhe “astrolog i aftë”, ai, fare, nuk e ka  pasur të vështirë, ta parashikojë një luftë të tillë, sepse ai së bashku me KOS-in dhe me strukturat e tjera shtetërore të Serbisë, mund të jenë aktorë,nxitës dhe planifikues të drejtpërdrejtë të saj, ashtu sikurse në rastet e mëparshme të luftërave gjenocidale serbe në Kroaci, në Bposnjë dhe në Kosovë, gjatë kohës së sundimit të kryekriminelit të Ballkanit, Slobodan Milosheviq(1989-1999).

Edhe pse mitropoliti Amfilohije Radoviq ka deklaruar se “Nuk mund të ketë paqe në Ballkan, derisa pakica serbe në Kosovë, të jetë e diskriminuar dhe shtypur nga shumica myslimane”, ai për momentin harron se, Serbia e Slobodan Milosheviqit i ka ngordur në Kosovë.Nuk ka më Serbi kolonialiste dhe tiranike në Kosovë, sepse kjo që nga 17 shkurt 2008, është shtet i pavarur dhe nën kontrollin rigoroz të Amerikës, të BE-së dhe të NATO-s.Kështu që, çdo opcion i luftës së kurdisur dhe të provokuar në Kosovë nga ana e Serbisë dhe e Kishës Ortodokse Serbe me në krye mitropolitin racist  antishqiptar, Amfilohije Radoviq, është i gjykuar të dështojë, edhe më keq sesa Serbia e Slobodan Milosheviqit nga bombardimi 78-ditor i NATO-s.

Për politikanin dhe racisitin kishtar, Amfilohije Radoviq, më mirë dhe, shumë e dobishme, do të kishte qenë, që të heqë dorë nga thurja e ideve dhe e planeve të zeza serbomëdha kundër shqiptarëve dhe Shqipërisë,( se do të digjej edhe më keq sesa mesija e tij, Slobodan Milosheviq në Kosovë), e të vazhdojë mbështetjen dhe avokaturën në favor të mbrojtjes së bashkideologut dhe bashkëmendimtarit të tij, Radovan Karaxhiq, që për vepra gjenocidale kundër njerëzimit ka përfunduar në Tribunalin Ndërkombëtar të Hagës.

Sa mitropoliti, Amfilohije Radoviq ka qenë në lidhje të mira bashkunimi dhe të fshehjes së kriminelit, Radovan Karaxhiq, këtë e dëshmojnë edhe këto dy fakte të pakundërshtueshme: (1) “Derisa Radovan Karaxhiq ndodhej në paraburgim në Beograd, para se ai, t’i ekstradohej Tribunalit të Hagës, atë e ka vizituar mitropoliti, Amfilohije Radoviq, i cili, ka pohuar se Karaxhiqi është njetri i mirë, mirëpo, e ka mohuar faktin se ai ka qenë i strehuar në Kishë me rastin e arratisjes së tij.”(www.tnt.ba.com,18.10.2008); (2) Ndërkaq, me rastin e varrimit të nënës së kriminelit, Radovan Karaxhiq, më 23.05.2005, Amfilohije Radoviq, është shprehur, me këto fjalë:” Sot, nëna Jovankë radhitet ndër nënat e pavdekshme, sikurse nëna e Jugoviçëve( mit serb, që nuk ka kurrfarë lidhje me realitetin, as me të vërtetën), e cila nëntë djemë të saj i ka flijuar për fenë, krishtin dhe atdheun.”(www.vijesti.com,23.05.2005).

Duhet të nënvizojmë faktin se, këtë “uratë” politike të Amfilohije Radoviqit, të lexuar mbi varrin e nënës së Radovan Karaxhit “disa parti politike në Mal të Zi e kanë kritikuar ashpër, duke vënë në dukje se mitropoliti, Amfilohije nuk është person kishtar, por politikan, i cili mantinë e tij e shfrytëzon për të manipuluar me ndjenjat nacionale dhe fetare të njerëzve, ku në këtë mënyrë i ka shkaktuar shumë dëm Malit të Zi.”(Po aty).

 BARAK OBAMA NUK DO TË JETË KRIJUES, AS SHPËTIMTAR I “NJË BOTË E RE”

*** As në botë e as në Amerikë, nuk do të fillojë asgjë nga e para, edhe pse Barak Obama është zgjedhur kryetar i ri SHBA-ve, me gjasë, bota do të përballet edhe më tej me të njëjtat konkfilkte, kriza dhe probleme dhe, ekzison rreziku që në të ardhmen ato të evoluojnë në përmasa edhe  më të gjera, sesa gjatë tetë viteve të shkuara, kur bota ndihmohej nga SHBA-të, të drejtuara nga presidenti Xhorxh W. Bush.

Me gjithë minusat e politikës së brendshme dhe të jashtme të presidentit, Xhorxh W. Bush gjatë dy mandateve të tij të konsumuara (2000-2008), zgjedhja e Barak Obamës për kryetar të ri të SHBA-ve, nuk nënkupton se në  botë, do të fillojë “një epokë e re” për njerëzimin, sepse, ajo, tanimë ka filluar më 1989 me rrëzimin e Murit të Berilinit-përfundimin e luftës së ftohtë midis dy superfuqive botërore (SHBA dhe BRSS).

Një konstatim i tillë egzagjerues dhe euforik nuk është i qëndrueshëm, pikësëpari nga fakti se, bota nuk ka qenë e pushtuar nga Amerika gjatë mandatit tetëvjeçar të presidentit Xhorxh W.Bush(2000-2008), e tash, me zgjedhjen e Barak Obames, “bota do të marrë frymë më lirisht, do të çlirohet nga tirania e Amerikës” së drejtuar nga presidenti Xhorxh W.Bush!?

Edhe pse Barak Obama është zgjedhur president i  SHBA-ve, më 4 nëntor 2008, politika e jashtme dhe diplomacia amerikane nuk do të ndryshojnë në mënyrë radikale  kursin e tyre  të deritashëm në relacionet dhe në dimensonet e sistemit shtetëror të  marrëdhënieve politike ndërkombëtare. Natyrisht, do të ketë ndryshime, por ato do të kenë më tepër karakter kozmetik sesa rrënjësor(radikal), ashtu siç parashikojnë prognozat jorealiste dhe euforike të simpatizuesve, të mbështetësve, të komentatorëve dhe të politikanëve të ndryshëm në përmasa të politikës  botërore, të cilët nuk kanë njohuri të mjaftueshme për konstatën historike të politikës së brendshme dhe të jashtme të Amerikës. 

Obama -shansi real për ndryshime të reja në Amerikë

Në zgjedhjet presidenciale të SHBA-ve, më 4 nëntor 2008, Barak Obama u zgjodh presidenti 44-të i SHBA-ve në saje të votimit të shumicës dërrmuese të elektoratit. Karizma dhe premtimi i tij për ndryshime ekonomiko-politike dhe sociale të brendshme , si dhe zgjidhja  problemeve të nxehta ndërkombëtare (Iraku, Afganistani, Irani, Korea Veriore, konflikti izraelo-palestinez etj..) ndikuan pozitivisht që ai të fitojë shumicën dërrmuese  të votave të të gjitha gjeneratave votuese, pa dallim race, konfesoni dhe përcaktimi politik.

S’ka dyshim se, zgjedhja e Barak Obamës kryetar, do të hapë një kaptinë të re të ndryshimit në Amerikë, në veçanti në fushën ekonomiko-politke, sociale, shëndetësore, të punësimit, si dhe të lirimit dhe të zbritjes së taksave klasës së mesme etj. Vërtet, zgjedhja e Barak Obamës për kryetar të Amerikës, premton se në planin e politikës së brendshme do të bëhen ndryshime të mëdha në kuptimin pozitiv, që do të jenë në funksion të drejtpërdrejtë të interesit të përgjithshëm nacional dhe shtetëror, duke përfshirë çdo qytetar, pa dallim race, feje, ngjyre, nacionaliteti etj 

Mirëpo, pavarësisht nga shpresa dhe nga bindja e palëkundshme e votuesve dhe e përkrahësve të ideve dhe të progarmit të ndryshimeve të Barak Obamës, duhet të mbajmë parasysh faktin se Obama nuk ka “shkopin magjik”, që ai vetëm “brenda natës”, t’i ketë zgjidhur të gjitha problemet ekzistuese me të cilat amerikanët po ballafaqohen qe tetë vjet radhazi(2000-2008). Këtë fakt të qëndrfueshëm, e vuri në dukje, edhe vetë Barak Obama në fjalimin e tij të pranishmëve në Çikago, me rastin e shpalljes së fitores së tij, duke i apostrofuar se “gjendja në shoqërinë amerikane nuk mund të ndryshohet brenda një dite, brenda një mandati, porse, për këtë, është i nevojshëm aksioni i përbashkët afatgjatë.”

Pikërisht ky konstatim objektiv i kryetarit të ri të SHBA-ve, Barak Obama hudh poshtë  vlerësimin e frazave dramatizuese dhe euforike të masmediave të ndryshme, si dhe të disa shtetarëve të vendeve të ndryshme të botës, se me zgjedhjen e tij, do të fillojë “një epokë e re” për zgjidhjen e problemeve të përbotshme.

Megjithë simpatinë dhe mbështetjen e Barak Obamës nga qendrat e ndryshme të vendosjes, në botë nuk do të ndodhin ndryshime thelbësore (ngase imixhi dhe karizma e tij, është më tepër produkt i çastit i marketingut të gazetave dhe të masmediave të ndryshme kushtuar zgjedhjeve presidenciale në Amerikë), as në “tërheqjen automatike” të ushtrisë amerikane nga Iraku, e as nga “ mbyllja urgjente” e burgut në Guantanamë, sepse këto nuk janë vetëm “çështje personale” të presidentit të ri amerikan, Barak Obama, por, para së gjithash, në këtë pikvështrim, rol vendimtar ka kompleksi industiral-ushtarak amerikan, i cili, patjetër, duhet të konsultohet me rastin e tërheqjes së trupave amerikane nga Iraku, si dhe me rastin e braktisjes së Guantanamos.

Gjithashtu, edhe me rastin e shqyrtimit dhe të revidimit të krizës ekonomike dhe financiare etj., presidenti i ri i SHBA-ve, Barak Obama, nuk mund të jetë i mëvetësimishëm në tërheqjen e potezave të tij si president, pa marrjen e pëlqimit të institucioneve përkatëse ekonomike dhe financiare etj. të Amerikës.

Pse mbarë opinioni botërtor  është gëzuar pa masë, duke e festuar me pompë, me eufori dhe, në mënyrë dramatizuese fitoren e Barak Obamës, provojnë këta dy faktorë: (A) Sepse, për herë të parë në historinë e  SHBA-ve, është zgjedhur për kryetar një “afrikano-amerikan” dhe, (B) Sespe, shpresohet se, presidenti i ri i SHBA-ve,  Barak Obama “nuk mund të jetë më i keq se Xhorxh W, Bush”.

            *         *                *

Sipas së drejtës ndërkombëtare “çështje të hapura” do të thotë “probleme të pazgjidhura” ndërmjet dy vendeve sovrane. Në rastin konkret, zgjidhja e tyre kërkohet të bëhet në mënyrë paqësore, pa ndërhyrje ose pa përdorimin e forcës nga palët në konflikt. Nëse të dy shtetet nuk arrijnë    që, në mënyrë bilaterale paqësore, të zgjidhin mosmarreshjen  mes tyre, atëherë vjen në shprehje ndëryrja e shërbimeve të vullnetit të mirë nga ana e bashkësisë ndërkombëtare. Domethënë vjen në shprehje ndërmjetsimi i faktorit ndërkombëtar.

 Mirëpo, ky përkufizim i zgjidhjes së konfliktit ndërkombëtar sipas normës së drejtës ndërkombëtare nuk vlen për “zgjidhjen e çështjeve të hapura” të Kosovës me Serbinë, sepse ato nuk kanë të bëjnë me Serbinë, as me avokatin serb Ban Ki Munin, sepse janë çështje të brendshme, që iu përkasin vetëm  institucioneve legjitime dhe legale të shtetit sovran dhe të pavarur të Kosovës.

Prandaj, qeveria dhe parlamenti i Kosovës, nuk duhet të pranojnë kurrfarë “plani ndërhyrës” të Ban Ki Munit për të hyrë në bisedime me Beogradin, sepse “policia, gjyqësia, financat, doganat, legjislacioni”etj.,  nuk janë “probleme të hapura”, që duhet disktutuar me qarqet zytare të Serbisë, por këto janë institucione legjitime dhe legale, të sanksionuara me ligj dhe me kushtetutë, si dhe me të drejtën ndërkombëtare, që përbëjnë atributet krysore të shtetësisë së pavarur dhe sovrane të Kosovës. De facto dhe de jure këto institucione shtetërore të Republikës së Kosovës  janë të padiskutueshme me Serbinë dhe me Ban Ki Munin e manipuluar nga diplomacia koloniale serbe e Vuk Jeremiqit (ministër i Jashëm) dhe nga Boris Tadiq (kryetar i Serbisë), pavarësisht nga qëllimi i tyre i përbashkët strategjik, që një ditë, Kosovën ta “rikthejnë” nën sovranitetin kolonial të Serbisë.

Ligjërisht, pa miratimin e ndonjë vendimi a resolute nga ana e Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara lidhur me Kosovën, Ban Ki Muni (sekretar i përgjithshëm) nuk gëzon asnjë të drejtë që të dërgojë misionarë paqësorë  në Kosovë, me qëllim që t’i detyrojë autoritetet zyrtare të Kosovës, të dialogojnë me Beogradin për  të ashtuquajturat “çështje të hapura”.

Sipas agjendës paqësore (që indirekt sfidon ligjëshmërinë e statusit të pavarur të Kosovës) të Ban Ki Munit, këto janë problemet e hapura për të cilat, duhet të debatojnë Prishtina dhe Beogradi: “ funksionimi i jurisprudences, i policisë, i doganave, i qarkullimit, i komunikimit, si dhe mbrojtja e objketeve fetare.”(HINA,21.10.2008).

Ç’është e vërteta, siç ka bërë të dijtur, Aleksandër Ivanko(zëdhënës i UNMIK-ut) përmes Agjenicsë së lajmeve kroate “HINA”(21.10.08), një dialog i tillë absurd midis Prishtinës dhe Beogradit, tanimë, paskësha filluar nën drejtimin e emisarit të Sekretarit të Përgjithshëm të KS të Kombeve të Bashkuara, Endru Ledly (Andrew Ladley), i cili në Kosovë ka biseduar me Hajredin Kuçin(zëvendskryeministër), si dhe në Beograd ka kontaktuar me zyrtarë të qeverisë së Serbisë.

Me gjithë deklarimin e kryetarit të Kosovës, Fatmir Sejdiu, si dhe të zyrtarëve të tjerë të Kosovës, se “Kosova si shtet sovran mund të bisedojë me Serbinë për çështje të hapura, por jo më kurrë edhe për statusin e Kosovës”(po aty, HINA), fillimi i dialogimit të Prishtinës zyrtare me Beogradin nën drejtimin e Endru Ledlit, është jo vetëm paradoksal, por edhe absurd politik, juridik dhe diplomatik, sepse kjo formë dialogimi është inicuar nga politika, propaganda dhe diplomacia e Beogradit, që gradualisht dhe, në  mënyrë retroaktive Kosovës t’i zhvlerësohet statusi i pavarësisë. Ky është qëllimi dhe motivi kryesor i prapavijës politike dhe diplomatike të Beogradit dhe të aleatëve  të tij ndërkombëtarë, siç është avokati proserb, Ban Ki Muni(sekretar i përgjithshëm i OKB-së), i cili, në vend se të angazhohej në zgjidhjen e veto-s së Rusisë në favor të pavarësisë së Kosovës, tanimë, postfestum (pas falimentimit 10-vjeçar të OKB-së në Kosovë) ka marrë anën e gabuar dhe, krejtësisht destruktive të politikës së Serbisë kundër pavarësisë së  Kosovës.

New shuttle diplomacy e Ban Ki Munit e konteston dhe e vë në pikëpyetje statusin e pavarësisë së Kosovës(!!!)

Këtë e provon edhe poetzi më i ri i gabuar i Ban Ki Munit, i cili në formë arbitrare(në kundërshtim të plotë me dispozitat e Kartës së OKB-së), duke përfillur kërkesat dhe demarshet absurde të diplomacisë serbomadhe dhe kolonialiste të Vuk Jevremoviqit (Ministër i Jashtëm i Serbisë), “lansoi”  NEW SHUTTLE DIPLOMACY proserbe  midis Prishtinës dhe Beogradit, edhe pse de facto dhe de jure për një “ndërmjetësim ndërkombëtar” të tillë nuk ekziston kurrfarë nevoje, sepse, tanimë Kosova  është shtet i lirë dhe sovran.

Kosova e pavarur shqiptare nuk ka asgjë të pazgjidhur dhe, asgjë të përbashkët me Serbinë. Së këndjemi, imponimi i NEW SHUTTLE DIPLOMACY proserbe e Ban Ki Munit, që Prishtina të dialogojë me Beogradin kinëse për “çështje të hapura”, është akt precedent juridik ndërkombëtar në kundërshtim me Kartën e OKB-së, me Aktin final të Helsinkit (Kreu VIII), si dhe të drejtën ndërkombare, sepse kjo  është përzierje dirkte e Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së, Ban Ki Mun në çështje të brendshme të Republikës së Kosovës.

Logjikisht, nëse Serbia ka “probleme të hapura serbe” në Kosovë, ajo së pari, duhet ta njohë pavarësinë e Kosovës, në mënyrë, që të fillojë dialogun bilateral me shtetin e pavarur të Kosovës. Mirëpo, realisht, siç e dijmë të gjithë, Serbia nuk ka asnjë “problem të hapur” në Kosovë, veç minoritetit të saj kolon serb (9%), përmes të cilit po orvatet, që ta copëtojë dhe ta “gardhojë” territorin e Kosovës shqiptare në kantone të pavarura serbe(me legjislacion, me polici, me financa, me dogana, me gjyqësi,me ushtri, me objekte fetare etj.).

Pra, synimi kryesor, dhe qëllimi i fundit i NEW SHUTTLE DIPLOMACY proserbe të Bank Ki Munit, të filluar përmes emisarit ndërkombëtar “legal” të tij, Endru Ledly, është në funksion të dekompozimit territorial dhe shtetëror të Kosovës së pavarur, gjë që kjo “formulë dialoguese paqësore” kolonëve serbë (në perspektivë), do t’u garantonte krijimin e një shteti të ri serb në zemër të Kosovës shqiptare, përkatësisht rikthimin e Kosovës së pavarur nën sovranitetin kolonial shekullor të Serbisë gjenocidale (1912-1999).

Politika as diplomacia shqiptare dhe e aleatëve të tyre ndërkombëtarë (për çudi), sidomos diplomacia proserbe e Ban Ki Munit, ende nuk e kanë të qartë (qe më se 10 vjet, si rrjedhim i së cilës ka dështuar UNMIK-u në zgjidhjen e statusit të Kosovës-1999-2008) konceptin strategjik të politikës kolonialiste të Serbisë:”zgjidhja e çështjeve të hapura teknike” në Kosovë me shqiptarët. Kjo tezë strategjike serbe, është e pranishme që nga ndërkombëtarizimi i Kosovës më 1999 e deri më sot (tetor 2008). Akceptimi i kësaj teze absurde nga ana politikës shqiptare dhe e aleatëve të saj, zgjidhjen e statusit të Kosovës e kanë prolonguar hiq më pak se 10 vjet të plota(!?)

Lind pyetja, pse tash, prapë, riaktualizimi i të së njëjtës tezë serbe:”zgjidhja e problemeve të hapura në Kosovë”, kur, tanimë, Kosova është shtet i pavarur dhe sovran! Pse të pranohet kjo tezë iracionale, kur me ligj, me kushtetutë, sipas së drejtës vendore dhe asaj ndërkombëtare, dihet se “legjislacioni, policia, gjyqësia, doganat, si dhe të gjitha institucioent dhe organet e tjera” nuk janë “çështje të hapura, as të diskutueshme” për Serbinë, as për NEW SHUTTLE DIPLOMACY-në proserbe të sekretarit të përgjithshëm të OKB-së, Ban Ki Mun, por janë atribute shtetërore, të padiskutueshme dhe të paprekshme, që u përkasin vetëm Kosovës së pavarur dhe popullit të saj sovran. Vetëm populli-titullar sovran i  Kosovës, gëzon të drejtën e shqyrtimit dhe të rishqyrtimit të “çështjeve të hapura”-institucioneve të tij legale dhe legjitime (legjislacion, polici, ushtri, financa, dogana,administrim etj.), e jo Serbia, as Eulexi, as UNMIK-u i falimentuar, e as Ban Ki Muni i mashtruar dhe i manipuluar nga diplomacia dhe politika kolonialiste dhe neokolonialiste e Beogradit ndaj Kosovës së pavarur.

Sa më sipër, si Prishtina, si New-Yorku i Ban Ki Munit, si Brukseli i Havier Solanës, ashtu edhe Uashingtoni etj., duhet ta kenë kuptuar  qartë se, teza strategjiko-taktike e diplomacisë dhe e politikës së Beogradit: “Dialog me shqiptarët për çështje të hapura”, politikisht dhe diplomatikisht, do të thotë se Serbia ende e konsideron “Kosovën si pjesë përbërëse të territorit dhe të shtetit sovran të saj”(?!)

Kjo është arsyeja kryesore pse Serbia e mbështetur nga Ban Ki Muni (UNMIK-u i dështuar) dhe EULEX-i  ia ka filluar “BISHTBISEDIMEVE”  kinëse për “çështje të hapura” me Prishtinën zyrtare, nën drejtimin e misionarit të OKB-së, Endru Ledli. Isn’t this all wrong politics?!

Këtë rrezik nuk po duan ta shohin vetëm mbështetësit dhe miratuesit e politikës zyrtare të Prishtinës, të cilët, pa asnjë arsye valide e kanë dhënë pëlqimin për rikonfigurimin e UNMIK-ut dhe, për instalimin e EULEX-it në Kosovë. Me këtë akt arbitrar politik, juridik, kushtetues, qeveria e Kosovës ka legalizuar një MBIQEVERI të protektoratit të huaj, e cila, kësisoj, de facto dhe de jure e ka vënë “jashtë loje” qverinë e pavarur dhe sovrane të Republikës së Kosovës.

Në rrethanat ekzistuese politike, çdo dialog i palës shqiptare me Beogradin, është vetëm në dobi të politikës kolonialiste dhe neokolonialiste të Serbisë, e cila nuk do ta njohë Republikën e Kosovës, derisa politika zyrtare e Prishtinës dhe e Tiranës, të koketojnë dhe, të kenë marrëdhënie të leverdishme ekonomike, politike, diplomatike, kulturore  dhe tregtare me Beogradin.

    -VELLA I LARTÇMUAR DHE DOT I PAHARRUAR, HYDAJT HYSENI,
    TRAJTESA JOTE SUBLIME, VIZIONARE, E GUXIMSHME, OBJEKTIVE, PATRIOTIKE KOMBETARE DHE ATDHETARE SHQIPTARE PER LEGJENDEN TONE KOMBETARE DHE SHTETERORE SHQIPTARE, ENVER HOXHA, MA FLLADITI ZEMREN, MA SHUAJTI MALLIN 10-VJECAR, QE KUR NUK TE KAM PARE NE KOSOVE(MARS 1999).
    VELLA HYDAJET, VLERESIMI JUAJ PER ENVER HOXHEN, ESHTE I VERTETE SI DIELLI DHE DRITA! PIKERISHT, KY VLERSIM PROVON SE GUXIMI, EDUKATA, NDERGJEGJJA, SJELLJA, VENDOSMERIA, IDEALI, ATDHEDASHURIA, DEVOTSHMERIA JUAJ NDAJ LIRISE, KOMBIT SHQIPTAR DHE MESUESIT DHE STRATEGUT TE MADH PATRIOT SHQIPTAR, ENVER HOXHA, KA NGELUR E PANDRYSHUAR DHE E PATJETERSUAR QE NGA RINIA REVOLUCIONARE STUDENTORE
EDHE NJEHERE, TE LUMTE VELLA HYDAJET,SE, EDHE PSE KOHERAT DHE NJEREZIT NDRYSHUAN QE NGA VDEKJA E ENVER HOXHES,TI NUK NDRYSHOVE, POR I NGELE BESNIK VEPRES LIRIDASHESE ATDHETARE SHQIPTARE TE ENVER HOXHES, I CILI I KA MERITAT KRYESORE PER BASHKIMIN, ÇLIRIMIN DHE PAVARESIMIN E KOSOVES.
    TE LUMTE!
    EDHE UNE ME KETE TRAJTESE I BASHKOHEM VLERESIMIT JUAJ PER ENVER HOXHEN.
    SE BASHKU ME TY DERI NE VDEKJE,
    YT VELLA, MEHDI HYSENI
    RROFTE SHQIPERIA E RIBASHKUAR ETNIKE!

Edhe pse ky shkrim është botuar në muajin Prill 2008, e konsideroj të udhës, që në këtë version, pa  ndryshuar asnjë fjalë, këtë t’ia bashkëngjes trajtesës së HYDAJET HYSENIT për vlerësimin e guximshem, real, objektiv dhe eksplicit të figures madhështore kombëtare, shtetërore dhe atdhetare shqiptare, ENVER HOXHA, të parashtruar në Akademinë solemne me rastin e 100-vjetorit t të lindjes së tij, të organizuar nga Klubi  “Afrim Zhitia” në Prishtinë, më 10 tetor 2008.

Duke qenë se (prej 13 shtator deri me 15 tetor 2008  kam qenë i shtrirë në spital) nuk kam pasur asnjë mundësi, që të jem së bashku me ju në kremitimin e 100-vjetorit të lindjes së kolosit kombëtar dhe shtetëror shqiptar, ENVER HOXHA, ja, tani, (edhe pse ca i sëmurë )me sa vonesë kam kënaqësinë e posaçme t’iu përshëndes dhe t’iu përgëzoj për mbajtjen e Akademisë  së 100-vjetorit të lindjes së ENVER HOXHËS  në Prishtinë, me kete trajtese timen, e cila eshte ne favor te asaj cfare ka pohuar HYDAJET HYSENI per meritat kombetare, atdhetare dhe shteterore te Enver Hoxhes.

BAROMETRI DIPLOMATIK
Prof.Dr.Mehdi HYSENI
erenikut:Fri October 17, 2008 4:04 pm
botuar: E shtunë 18 tetor, 2008 3:45 am

* * *
Fashistët dhe neofashistët; kolonizatorët dhe neokolonizatorët; hegjemonistët dhe militaristët; pashallarët dhe bejlerët esadistë , injorantët dhe mafiozët e ndryshëm kolltukofagë derbederë, si dhe ish-përfituesit e pandershëm të favoreve dhe të privilegjeve të sistemit të pushtetit popullor(1945-1990) me në krye “disidentin” Ismail Kadare (ish-nënkryetar i Frontit Popullor dhe komunist i dëgjueshëm e i dalluar i Partisë së Punës së Shqipërisë) kanë arsye ta kritikojnë, dhe ta mohojnë veprën kombëtare dhe shtetërore të Enver Hoxhës. Mirëpo, POPULLI LIRIDASHËS PATRIOT SHQIPTAR, shkenca dhe inteligjencia e mirëfilltë shqiptare, si dhe në tërësi shqiptarët patriotë, revolucionarë, demokratë dhe përparimtarë nuk e gëzojnë një të drejtë të atillë antishqiptare, sepse Enver Hoxha deri në vdekje (1985) ishte vetëm një shërbëtor besnik i kombit dhe i shtetit shqiptar, asgjë më shumë. Kuptohet, edhe pse vepronte nën vellon e komunizmit, Enver Hoxha, mbi të gjitha ishte nacionalist dhe patriot i madh, sepse, para së gjithash, e deshi lirinë, drejtësinë, demokracinë, pavarësinë dhe sovranitetin e shqiptarëve dhe të Shqipërisë, gjë që kjo , edhe ishte arsyeja kryesore pse në favorin e politikës së jashtme dhe të diplomacisë së Enver Hoxhës, dështuan të gjitha aleancat e filluara të bashkëpunimit me Jugosllavinë e Titos, me Bashkimin Sovjetik të Nikita S. Krushçovit dhe me Kinën e Mao ce Dunit. Ndryshe, sikur politika drejtuese e Enver Hoxhës, të ishte dëshmuar si vasale, e dëgjueshme dhe e disiplinuar ndaj interesave politike, tregtare, ekonomike, strategjike ushtarake gllabëruese të aleatëve të theksuar, me siguri se, një bashkëpunim i tillë, do të kishte mbijetuar, edhe sot. Mirëpo, duke falënderuar këmbëngulësisë dhe largpamësisë së kursit të drejtë dhe të justifikueshëm (i ndërtuar mbi bazën e ruajtjes dhe të mbrojtjes së interesit të përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror) politik, diplomatik, demokratik dhe paqësor të Enver Hoxhës, Shqipëria ia arriti, që të mos jetë “plaçkë tregtare” as e Jugosllavisë, as e Bashkimit Sovjetik, as e Kinës, as Evropës e as Amerikës. Kjo është asimetria thelbësore që e dallon Republikën Popullore Socialiste të Shqipërisë së Enver Hoxhës nga Republika e Shqipërisë së “garniturave demokratike” të pashallarëve të rinj të saj, Sali Berisha, Rexhep Mejdani, Alfred Mojsiu, Fatos Nano etj., të cilët, në vend të mëkëmbjes, të sforcimit, të avancimit dhe të afirmimit të interesit të përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror të Shqipërisë, kanë zgjedhur rrugën më të gabuar dhe më të keqe-tregtimit të tij për të mos i lënë “xhepat” e tyre bosh, dhe për të mos ua prish “tymin e duhanit” padronëve dhe tutorëve të tyre të jashtëm, që sa më shumë të jenë të varur, të ndërvarur, të dirigjuar dhe të kushtëzuar nga filozofia dhe nga praktika politike dhe ekonomike e tregjeve të huaja, kuptohet, “ të lira” për kapitalistët e huaj, dhe për pashallarët e ndryshëm shqiptarë, por shumë të kushtueshme për shtresat e varfra milionëshe shqiptare, dhe për interesin e përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror shqiptar.

Shqipëria e Enver Hoxhës ishte plotësisht e pavarur dhe sovrane (1945-1990), kurse kjo e sotmja(1990-2008), e sunduar nga berishizimi dhe nga nanoizmi, është e kundërta e kësaj së vërtete të pavdekshme kombëtare shqiptare. Kjo e vërtetë është e papranueshme, është jashtë kohe, dhe anakronike vetëm për armiqtë kulleristë dhe karrieristë mafiozë politikë=pashallarët e rinj “demokratë-socialistë”(të cilët për interesa të krijimit, të shumëfishimit, të zgjerimit dhe të mbrojtjes me çdo kusht të pasurive dhe të kapitaleve të tyre tregtare, ekonomike, financiare etj., të krijuara në kurriz të gjakut, të djersës së mbarë popullit, shqiptarët i kanë shndërruar në plaçkë të padhembshme dhe të pavlefshme të tregut mikst të brendshëm dhe të jashtëm, kurse Shqipërinë e kanë shndërruar në një shtet vasal, të varur dhe të nënshtruar tërësisht interesave të huaja hegjemoniste dhe neokolonialiste) të të gjitha ngjyrave të Shqipërisë Etnike dhe të shqiptarëve në Ballkan.

Po të ishte gjallë Enver Hoxha, Anastas Janullatosi nuk do të kishte pasur rastin historik, që të “pirdhte” në Tiranë si “shpëtimtar” i Kishës Ortodokse Shqiptare, dhe si “qytetar nderi”, i importuar, i fronzuar, i shpallur dhe i dekretuar nga kryeministri i qeverisë, Sali Berisha dhe nga kryebashkiaku (nudisti “reformatori-demokrat-socialist francez”) i Tiranës, Edi Rama.

Kur një komb dhe një shtet (siç po ndodh qe njëzet vjet me gjysmë Shqipërinë) shndërrohen në plaçkën ditore, mujore, vjetore dhe dekadore të tregut, personal, familjar, klanor, partiak, ideologjik, lokal, rajonal ose ndërkombëtar të interesave dhe të profiteve kuislinge të brendshme, dhe atyre të huaja, ai nuk është as komb e as shtet i lirë, sovran dhe i pavarur në kuptimin e plotë të fjalës, por vetëm një artikull konsumi me karakter të përgjithshëm shfrytëzues shitblerës dhe, i pastandardizuar në sistemin ekonomik dhe politik, kombëtar dhe ndërkombëtar.

“Suksesi reformues ekonomiko-politik demokratik” i vetëm i Shqipërisë së pashallarëve berishistë dhe nanoistë (1990-2008), është varfërimi, papunësimi (afro 50%), shpërngulja permanente, si dhe Eksporti i trurit shqiptar(mësues, arsimtarë, profesorë, magjistra, doktorë dhe akademikë), dhe i mbi 1 milion shqiptarëve në vendet fqinje ballkanike, në Evropë, në Amerikë dhe në Australisë. Ja, ky është “thelbi” dhe “suksesi i pranueshëm” i përmbajtjes së identitetit të demokracisë, të pavarësisë, të sovranitetit, të zhvillimit dhe të përparimit ekonomiko-shoqëror të Shqipërisë së berishistëve dhe nanoistëve?!

-Ja, kjo është Shqipëria e sotme(1990-2008) e agallarëve, e bejlerëve dhe e pashallarëve mafiozë-trafikantë mashtrues “demokratë” të rinj dhe të vjetër, e jo, kurrsesi Shqipëria e lirë, e pavarur dhe sovrane e Ismail Qenalit, e Avni Rrustemit, e Enver Hoxhës dhe e popullit shqiptar.

Pikërisht, statusi politik i kësaj Shqipërie të sotme, është frika, skepticizmi, pengesa dhe rreziku më i madh paralajmërues për moszgjidhjen e çështjes koloniale shqiptare në Ballkan, që është kusht i domosdoshëm dhe i pashmangshëm për pavarësimin dhe për ribashkimin e shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike.

Këtë rrezik të mundshëm për interesin e përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror të ribashkimit të Shqipërisë Etnike, taminë e provojnë edhe përpjekjet dhe angazhimi i vazhdueshëm i politikës së brendshme dhe të jashtme të pashallarëve drejtues të Tiranës, të cilët(së pari, për së prapthi) me çdo kusht duan integrim në kuadrin e Bashkimit Evropian(BE), por pa integrimin dhe, pa ribashkimin paraprak të kombit dhe të territoreve shqiptare brenda kufijve etnikë, historikë dhe gjeopolitikë të Shqipërisë Etnike.

* * *
Sipas kritikuesve qëllimkëqij, smirëzinj, diletantë dhe destruktivë vehementë politikë, diplomatikë, shkencorë, partiakë dhe ideologjikë antishqiptarë, “gabimi më i madh” politik i Enver Hoxhës ishte, pse ai nuk lejoi që Shqipëria të shndërrohej në një “livadh të butë kullosash” pa tapi shqiptare, të ashtuquajtura kullosa të gjithkujt dhe të askujt, si dhe, pse ai nuk lejoi ikjen e trurit shqiptar në dhena të huaja; nuk lejoi exodin individual as masovik, që mbi 1 milion popull, të derdhej nga Shqipëria në Greqi dhe në vendet e tjera të Evropës dhe të botës, duke kërkuar mëshirë, ndihma sociale, punë dhe strehim për të siguruar ekzistencën “sot për nesër” si refugjatë, shegertë, si hamaj dhe lypsarë të nëpërkëmbur dhe të përjetshëm nëpër vendet e ndryshme të botës. Një katarzë e këtillë e kombit dhe e shtetit shqiptar, është e papranueshme, sepse nuk ka kurrfarë lidhjeje me procesin e demokratizimit dhe të zhvillimit të Shqipërisë, por është vetëm në funksion të zhvlerësimit dhe të komprometimit të vlerave të saj tradicionale historike, etnike, kombëtare dhe shtetërore.

- Enver Hoxha ishte komunist me bindje, ama Kombin Shqiptar dhe Shqipërinë i deshi, i përparoi dhe i mbrojti me ngulmë nga çdo rrezik i copëtimit dhe i shthurjes së tyre nga armiqtë e brendshëm dhe të jashtëm. Ai tërë jetën e tij jetoi dhe punoi për Shqipërinë e pavarur dhe sovrane. Ai, vërtet, ishte asimetria e sundimit vasal të egër politik mesjetar të Shqipërisë së “janullatosëve”(1945-1985). Ai ishte antiteza e robërisë dhe e kolonizimit të Shqipërisë nga çdo invadues dhe asgjësues i jashtëm apo i brendshëm.

Pikërisht, ndërtimi, jetësimi dhe konkretizimi i një strategjie të këtillë afatgjatë dyzetvjeçare pozitive në artikulimin, në mbrojtjen, në avancimin dhe në afirmimin e interesave jetike dhe vitale të kombit dhe të shtetit shqiptar, ishte dhe, është, edhe sot “arsyeja kryesore” (por krejtësisht e padrejtë dhe e paqëndrueshme), që armiqtë e tij dhe të Shqipërisë, Enver Hoxhën e kritikojnë si “regresiv”, si “diktator” dhe si “vetizolues” i shqiptarëve dhe i Shqipërisë në sistemin shtetëror të marrëdhënieve ndërkombëtare. Politika strategjike kombëtare dhe shtetërore e Enver Hoxhës nuk kishte karakter, as veçori të “vetizolimit”, por të faktorizimit të Shqipërisë si shtet i pavarur dhe sovran në dimensione të përbotshme.

Historia as politika e as diplomacia shkencore shqiptare, nuk kanë argumente të qëndrueshme, që të vetëviktimizohen, duke pranuar dhe, duke u bërë robër të tezës së ndryshuar dhe të falsifikuar antishqiptare “vetizolimi i Shqipërisë’, që ishte, dhe është pjellë direkte dhe indirekte e teorisë së komplotit të koniunkturës së njësuar të agjenturave dhe të shërbimeve të ndryshme të politikës, të propagandës dhe të diplomacisë së “perandorive” të njohura hegjemoniste evropiane dhe botërore.

- Kur një komb dhe një shtet (siç po ndodh qe njëzet vjet me gjysmë Shqipërinë) shndërrohen në plaçkën ditore, mujore, vjetore dhe dekadore të tregut, personal, familjar, klanor, partiak, ideologjik, lokal, rajonal ose ndërkombëtar të interesave dhe të profiteve kuislinge dhe të huaja, ai nuk është as komb e as shtet në kuptimin e plotë të fjalës, por vetëm një artikull konsumi i pastandardizuar në sistemin ekonomik dhe politik, kombëtar dhe ndërkombëtar.

Shembulli absurd dhe negativ i Anastas Janullatosit në krye të kishës ortodokse shqiptare, sheshit provon se gjysmë Shqipëria e sotme (1990-2008), është produkt antihistorik, antidemokratik dhe antikombëtar, i sajuar dhe i drejtuar nga salihët dhe nga nanosët (aleanca “demokratiko-socialiste”e cila qe 20 vjet ka ngelur vetëm në “synimin projektues”, e jo kurrsesi, edhe në realizimin e domosdoshëm dhe konkret të reformave ekonomiko-politike, demokratike dhe shoqërore), që emëruesi i tyre i përbashkët politiko-kombëtar dhe demokratik shtetëror, është Janullatosi=janullotasizimi dhe Bollani=bollanizimi grekomadh fashistoid i Shqipërisë së sotshme.

Në veçanti, kullerat, shitblerësit injorantë të prostitutave, të uzinave, të fabrikave, të armatimeve dhe të arsenalit ushtarak, të pasurisë shoqërore dhe shtetërore; “bixhozgjinjtë”, kuislingët fashistë dhe neofasishtë shqipfolës të brendshëm dhe të jashtëm, e fajësojnë Enver Hoxhën pse ai nuk ka pranuar që Shqipërinë ta shndërrojë në plaçkë tregu (greko-serb-bullgar-italian etj.), dhe shqiptarët në mall konsumi të tyre, ashtu sikurse po ndodh sot me Shqipërinë dhe me shqiptarët. Edhe në këtë pikëvështrim strategjik të ruajtjes dhe të mbrojtjes së vlerave vitale kombëtare dhe shtetërore, Enver Hoxha ka pasur plotësisht të drejtë morale, historike, kombëtare, ndërkombëtare, kushtetuese dhe politike, që Shqipërinë ta shpëtojë nga çdo lloj virusi dhe epidemie, që në çfarëdo forme qoftë rrezikonte lirinë, pavarësinë, sovranitetin, rendin, drejtësinë, sigurinë dhe mirëqenien e saj.

* * *

- Enver Hoxha ishte me bindje komunist, mirëpo interesin e përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror të Shqipërisë (1945-1985), nuk e sakrifikoi as për hir të interesit të ideologjisë së revizionizmit komunist sovjetik, kinez, jugosllav dhe evrokomunist, e as për hir të interesit tregtar monopolizues të ideologjisë së liberalizmit dhe të neoliberalizmit kapitalist evro-perëndimor.


Ndryshe nga përvoja e hidhur e rendeve shtetërore vasale (feudale) mesjetare të Shqipërisë, Enver Hoxha ishte i vetmi kryetar i derisotëm në historinë e Shqipërisë, i cili për dyzet vjet me radhë e ndërpreu zinxhirin e tradicionales së vazhdimësisë tragjike të “ultimatumeve historike” të kundërshtarëve dhe të armiqve të saj të jashtëm. Ai nuk pranoi kurrfarë diktati, as kurrfarë ryshfeti, që Shqipërinë ta shndërronte në një gjysmëkoloni as koloni të Greqisë, të Serbisë, të Malit të Zi, të Bullgarisë, të Rusisë, as të kapitalizmit evro-perëndimor, por e ndërtoi, e zhvilloi, e mbrojti dhe e afirmoi në botë si shtet të pavarur dhe sovran. Një strategji e këtillë racionale si për kombin, ashtu edhe për shtetin shqiptar, i pengonte jo vetëm armiqtë e jashtëm, por edhe armiqtë e brendshëm, të cilët dyzet vjet me radhë luftuan që ta përmbysnin sistemin e pushtetit popullor të Enver Hoxhës. Mirëpo, me gjithë përpjekjet e tyre të turpshme antikombëtare, reaksionare terroriste në përmasa vendore dhe ndërkombëtare, armiqtë fashistë dhe neokolonialistë të Enver Hoxhës, nuk ia arritën qëllimit të fundit-djegies së Shqipërisë, as të fundosjes së saj në “bifurkacionin” e Detit Adriatik dhe të Detit Jon, por u dogjën dhe u fundosën vetë, ashtu si e mbollën, ashtu edhe korrën “frytin” e tyre të turpit dhe të dështimit si në sy të Shqipërisë Etnike, të Ballkanit dhe të Evropës, ashtu edhe të mbarë botës. Kështu që, së fundi, Shqipëria mbeti e shqiptarëve, e atyre që e kishin themeluar me gjak, me djersë dhe me sakrifica mbinjerëzore, e atyre, të cilët e donin pa hile, dhe të cilët në çdo çast ishin të gatshëm për të flijuar jetët e tyre, me qëllim që ta shpëtonin atdheun dhe shtetin e tyre të shtrenjtë nga çdo armik, dhe nga çdo rrezik që mund t’i kanosej asaj.

Kjo është arsyeja kryesore pse, edhe pas vdekjes së tij, Enver Hoxha u gjend në shënjestrën e kritikave absurde iracionale, më brutale dhe më skandaloze të “tregtarëve” të të gjitha ngjyrave të kohës, të armiqve fashistë të brendshëm dhe të jashtëm të Shqipërisë ngase ai nuk e kishte “ndërtuar” dhe “zhvilluar” Republikën Popullore Socialiste të Shqipërisë, sipas diktatit dhe ultimatumeve të tyre tregtare plaçkitëse dhe shfrytëzuese, ku fjalën kryesore do ta kishte kasta e analfabetëve tregtarë dhe mafiozë, e drejtuar nga pushteti politik vasal (feudal) mesjetar, ashtu siç ndodhi gjatë 20 viteve të shkuara (1990-2008).

Enver Hoxha popullin dhe shtetin shqiptar nuk i trajtoi, as nuk i shfrytëzoi si pronë private të vetën, ashtu siç po veprojnë qe dy dekada radhazi, pasardhësit e tij të pushtetit politik feudal mesjetar në Shqipëri. Ky është dallimi thelbësor i filozofisë politike të pushtetit popullor të Shqipërisë së Enver Hoxhës, që e veçon nga filozofia e mjerimit e politikës private sunduese dhe shfrytëzuese e pushtetit politik feudal mesjetar të Shqipërisë së Sali Berishës, të Rexhep Mejdanit, të Alfred Mojsiut dhe të Bamir Topit, duke u thirrur në demokraci, në reforma ekonomiko-politike dhe integruese evropiane.

Kjo ishte përparësia kryesore e politikës kombëtare dhe shtetëror e pushtetit popullor të Enver Hoxhës, i cili ishte i vetëdijshëm se populli dhe shteti shqiptar nuk mund të bëheshin pronë as plaçkë private e askujt, duke qenë se ai e kishte studiuar dhe kuptuar me kohë që, prona private është vetëm një segment i lirisë së njeriut, por jo edhe vendimtar për ekzistencën, shpëtimin dhe përparimin e tij të gjithmbarshëm si në kuptimin e veçantë, ashtu edhe në atë të përgjithshëm.

Dhe, vërtet, koha e brishtë njëzetvjeçare (1990-2008), dëshmoi praktikisht se Enver Hoxha kishte të drejtë ta mbronte kombin dhe Shqipërinë nga sunduesit e huaj eksploatues kolonialistë dhe neokolonialistë, sepse prona private është vetëm një faktor i lirisë së njeriut, por jo, assesi vendimtar. Natyrisht, liria e njeriut nuk mund të jetë e mëvetësishme nga shoqëria. Mirëpo, së këndejmi, puna e tij nuk është në funksion të lirisë, sepse në ato kushte dhe rrethana të çdo rendi politiko-shoqëror, ku e drejta e punës është e kufizuar dhe e kushtëzuar, kuptohet janë të kufizuara dhe të kushtëzuara edhe të drejtat dhe liritë e njeriut. Aty ku njeriu nuk vendos për kushtet e punës, kuptohet ai nuk vendos as për fatin e tij, as për lirinë e tij, as për ardhmërinë e tij, as për rezultatet e as për shpërblimin e tij në bazë të rezultateve të punës, por thjesht, është vetëm një artikull tregu dhe konsumi, që tregtarët politikë manipulojnë me të sipas kërkesave dhe interesave të tyre private personale qoftë në tregjet vendore apo në ato ndërkombëtare.

Si rrjedhim, me plot të drejtë dhe me arsye, Enver Hoxha nuk e ka pranuar dhe, nuk e ka praktikuar filozofinë e pushtetit dhe të tregut liberal borgjez për privatizimin tregtar dhe politik të vlerave vitale të kombit dhe të shtetit shqiptar, për hir të përqafimit të interesave ekonomike, tregtare, politike, strategjike shfrytëzuese dhe hegjemoniste të sistemit kapitalist.

Fundja, është e drejtë e çdo populli në botë, që të zgjedhë, të vendosë dhe të përcaktohet se, në çfarë sistemi politiko-shoqëror dhe shtetëror do të jetojë ai, në sistemin kapitalist a socialist. Çdo imponim dhe, çdo diktat mbi këtë bazë, është antiligjor, antihuman dhe antidemokratik. Prandaj, në këtë kontekst, nuk ekzistojnë argumente të qëndrueshme dhe të vlefshme historike, politike dhe juridike kombëtare dhe ndërkombëtare të mohimit të Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë, e dalë nga Lufta Nacionalçlirimtare Antifashiste, dhe anëtare e Koalicionit Botëror Antihitlerian (1945-1990).

Enver Hoxha nuk është fajtor pse Shqipëria zgjodhi rrugën e socializmit, sepse nuk kishte tjetër alternativë politike ngase kështu pat vendosur Konferenca e Jaltës (Çerçill, Ruzvelt, Stalin) më 1945, me ç’rast bota u nda në dy sfera (lindore dhe perëndimore-socialiste dhe kapitaliste). Mbi këtë bazë, nuk mund të kontestohet as të mohohet Republika Popullore Socialist e Shqipërisë, pavarësisht nga interesat tregtare dhe rrënimtare të armiqve të saj të dikurshëm dhe të sotshëm.

* * *

Që nga përfundimi i Luftës së Dytë Botërore e deri më sot (1945-2008), pas Ismail Qemalit, themeluesit (BABAIT) të Shqipërisë së lirë dhe të pavarur(1912), asnjë kryetar i shtetit shqiptar nuk ka qenë më i guximshëm, më i vendosur, më i urtë, më vizionar, më i frytshëm, më i suksesshëm, më i vlefshëm dhe më i merituar për krijimin, ndërtimin, mbrojtjen, pavarësimin, sigurinë, përparimin, mirëqenien, lirinë dhe afirmimin e Shqipërisë si komb dhe si shtet në botë sesa Enver Hoxha. Veprën e tij madhështore kombëtare dhe shtetërore e mohojnë vetëm janullatosët, bollanët, milloshviqët çetniko-fashistë, duçoistët musolinianë, nazifashistët hitlerianë dhe larot e tyre të dikurshme dhe të sotshme.

E vërtetë e pakontestueshme historike, kombëtare dhe shtetërore është se Enver Hoxha për dyzet vjet me radhë, nuk lejoji asnjë armik (të madh as të vogël, të brendshëm as të jashtëm), që të luante me fatin, me nderin, me dinjitetin, me traditën, me virtytet, me krenarinë, me lirinë dhe me të drejtat e ligjshme dhe legjitime të kombit shqiptar, me gjithë ballafaqimin e problemeve ekonomike, të krijuara si rrjedhim i politikës së këtillë racionale kombëtare dhe shtetërore. Me një fjalë, Enver Hoxha nuk pranoi dhe nuk lejoi që, as “miza” ta prekë, përkatësisht ta nëpërkëmbë sovranitetin territorial, kombëtar dhe shtetëror të Shqipërisë. Kush ka cenuar këto vlera fundamentale të ekzistencës së kombit dhe të shtetit shqiptar, dihet është sanksionuar sipas ligjeve dhe kushtetutës në fuqi, ashtu siç funksionon dhe vepron çdo shtet i pavarur dhe sovran në botë në bazë të ligjeve dhe të kushtetutave të tyre, pavarësisht nga sistemi kapitalist a socialist, çdo individ a grup individësh që bie në kundërshtim me ligjet dhe me kushtetutën e tij në fuqi, ndëshkohet sipas peshës së krimit të kryer ndaj tyre. Hiq ndryshe, kështu ka ndodhur edhe në sistemin politiko-shtetëror të Shqipërisë socialiste (1945-1990).

Enver Hoxha, edhe pse ishte komunist, ai nuk lejoi janullatosizimin fashistoid të Shqipërisë, kurse Sali Berisha si “demokrat” e solli Janullatosin në Shqipëri, dhe për “merita të jashtëzakonshme” të janullatosizimit të Shqipërisë, e dekoroi atë, edhe me medalje “qytetar nderi” të Tiranës, kurse Enver Hoxhën (i cili e lindi, e rriti, e edukoi, e arsimoi dhe e afirmoi Sali Berishën, duke i dhënë edhe gradën akademike shkencore prof. dr. Universiteti) e zhvarrosi nga varrezat e dëshmorëve dhe të heronjve të kombit, vetëm pse ai kurrnjëherë nuk u pajtua me politikën e helenizimit dhe të fashizimit grek të Shqipërisë.

Pa keqkuptime me lexuesit, me studiuesit dhe me prirjet e interesat e ndryshme politike të brendshme dhe të jashtme, autori i këtij shkrimi nuk sugjeron, as nuk pretendon që të kthehemi në kohën e perënduar të rendit dhe të shoqërisë socialiste në Shqipëri (1945-1990), sepse autori është aq i vetëdijshëm se në bashkësinë e derisotme të njerëzimit, rrota historike e ndryshimit dhe e zhvillimit të saj kurrnjëherë nuk është kthyer prapa në regres, por ka avancuar përpara në kuptimin progresiv. Mirëpo, në rastin tonë konkret, mbrojtja e interesit nacional dhe shtetëror të Shqipërisë dhe të shqiptarëve në Ballkan, është kategori e përhershme historiko-kombëtare dhe shtetërore, është domosdoshmëri dhe detyrë e përjetshme për të gjitha sistemet politiko-shoqërore dhe për të gjithë brezat shqiptarë (me dhe pa Enver Hoxhën, Sali Berishën, Fatos Nanon, Rexhep Mejdanin, Alfred Mojsiun, Bamir Topi etj.). Të gjithë këta njëri pas tjetrit (një ditë), do të shkojnë nga pushteti, ashtu sikurse Enver Hoxha, por Shqipëria është e pavdekshme, ajo nuk guxon të ngelë në mëshirën e të pamëshirëve, që identifikohen si armiq dhe shkatërrimtarë të përbetuar të saj qoftë të brendshëm apo të jashtëm.

Megjithatë, ish-kryetari i Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë, Enver Hoxha nuk është objekt shqyrtimi i këtij shkrimi, por vetëm një paradigmë krahasuese pozitive e veprës së tij kombëtare dhe shtetërore se si duhet të mbrohet sine qua non interesi i përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror i Shqipërisë, pavarësisht nga interesat heterogjene antishqiptare, nga ideologjia dhe nga sistemet e ndryshme (qoftë komuniste, socialiste, demokratike apo borgjeze kapitaliste), sepse interesi nacional dhe shtetëror, është mbi të gjitha, dhe para së gjithash, e jo tregtia, as kapitali e as dekadenca, që janë në funksion të shpërfytyrimit të identitetit të këtij koncepti. Këtë duhet ta mbajnë parasysh si majtistët, djathtistët, demokratët dhe social-demokratët, ashtu edhe të pasurit dhe të varfrit shqiptarë.

Koha dyzetvjeçare e pat provuar se, derisa ishte në krye të pushtetit shtetëror të Shqipërisë, Enver Hoxha, janullatosët dhe bollanët grekë e grekomanë fashistë të brendshëm dhe të jashtëm nuk patën shansin historik, tregtar as “humanist”, që të dalin nga “bira e miut’ dhe të loznin me ndjenjat fetare, kombëtare as shtetërore të shqiptarëve as të Shqipërisë.

Tanimë qe 20 vjet të shkuara, kushtet dhe rrethanat politike dhe shoqërore kanë ndryshuar edhe në Shqipëri, sikurse në vendet e tjera të Evropës Juglindore si rrethim i procesit të ndryshimeve dhe të transicionit politiko-ekonomik, demokratik dhe integrues në Evropë.

Mirëpo, ndryshe nga vendet e theksuara në transicion, sot, si duket, preokupim kryesor i “politikanëve të moderuar” (djathtistë dhe majtistë) shqiptarë, është karrierizmi, lufta për pushtet me çdo kusht, interesi tregtar me Greqinë, me Serbinë, me Malin e Zi dhe me “Maqedoninë”, kurse mbrojtja e interesit të përgjithshëm kombëtar, territorial dhe shtetëror e shqiptarëve dhe e Shqipërisë Etnike, është parulla më atraktive, e hedhur në letër, dhe e proklamuar në programet dhe platformat e partive të ndryshme djathtiste dhe majtiste shqiptare.

Pra, duke qenë se, këtu e 20 vitet e shkuara (1990-2008), në plan të parë kemi vënë interesat tregtare (jo kombëtare as shtetërore), nuk përjashtohet mundësia, që Himara, Korça dhe viset e tjera të Shqipërisë Jugore, një ditë të “ngrysen” nën sundimin kolonial grek, për çka haptazi po lufton Vasil Bollano, kurse fshehurazi përmes “meshave engjëllore” Anastas Janullatosi së bashku me Greqinë e tyre nxitëse dhe

Nuk janë fajtorë grekët Vasil Bollano dhe Anastas Janullatosi me harengat e tyre fashiste dhe kuislinge shqiptare, të cilët në forma të dukshme dhe të padukshme (1990-2008) po veprojnë, dhe po duan ta copëtojnë dhe ta greqizojnë Shqipërinë, por “është fajtor” Enver Hoxha, sepse nuk është dashur të vdiste më 1985, para se të “përshëndetej” me këta greqizues dhe helenizues të shqiptarëve dhe të Shqipërisë.

Ky është problemi thelbësor pse sot shqiptarët dhe Shqipëria po ballafaqohen me bollanot dhe me janullatosët e brendshëm dhe të jashtëm kolonialistë. Ky është problem shumë i thellë, shumë kompleks dhe shumë dimensional, ku ndër segmentet e tjera, e ilustron edhe paradigma fashistoide dhe separatiste Vasil Bollano dhe Anastas Janullatosi,

Si në kuptimin e ngushtë dhe të gjerë politik dhe diplomatik, ish-kryetari i RPSSh-së, Enver Hoxha “ishte fajtor” pse nuk lejoi ndërhyrjen, përzierjen, copëtimin dhe kolonizimin e asaj gjysmë Shqipërie nga ana e Greqisë, e Jugosllavisë dhe e Italisë. Përmbajtja e një strategjie të këtillë kombëtare dhe shtetërore, krejtësisht ishte pozitive dhe e justifikueshme për mbrojtjen e interesit të përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror të Shqipërisë (1945-1985), sepse Shqipëria nuk u shndërrua në “lodër” tradicionale shekullore të hegjemonizimit dhe të imperializmit serbo-greko-bullgaro-rus sllav, por ishte kështjellë e pamposhtur sovrane dhe e pavarur në Ballkan. Ky “është faji kryesor” i Enver Hoxhës, i cili për dyzet vjet me radhë nuk lejoji, që të cenohet siguria, rendi, drejtësia,liria, pavarësia dhe sovraniteti territorial dhe shtetëror i Shqipërisë nga ana e armiqve të jashtëm as të brendshëm.

Natyrisht, këtë të vërtetë nuk duan ta shohin, as nuk duan ta pranojnë vetëm mbështetësit helenistë dhe fashistë të Anastas Janullatosit, të cilët në kundërshtim, me historinë,me traditën, me kulturën, dhe me kushtetutën, së pari, Janullatosin e sollën në krye të kishës ortodokse shqiptare, me qëllim që të propagandojë, dhe t’i vërë në jetë sa më shumë të jetë e mundur idetë dhe programet e vjetra heleniste dhe fashistoide greke për greqizimin dhe copëtimin territorial të Shqipërisë.

Kjo është arsyeja kryesore pse sot Shqipëria pa dhimbje po greqizohet me kisha, me shkolla, me priftërinj, me firma tregtare dhe ekonomike, me politikanë, dhe me agjentura të ndryshme greke dhe grekomane, të cilat janë identifikuar dhe, po identifikohen me kryeprotagonistët dhe me kryedrejtuesit e tyre siç janë Vasil Bollano dhe Anastas Janullatos etj.
Fundja, edhe shembulli i dhembshëm dhe tragjik gjithëkombëtar shqiptar i “Hiroshimës” së Gërdecit(15 mars 2008), provon sheshit se kush e drejton Shqipërinë sot, e qartë dhe e kuptueshme, të gjithë makariosët, janullatosët dhe bollanot e brendshëm dhe të jashtëm, veç shqiptarëve patriotë dhe demokratë, siç ishte ish-kryetari dhe strategu i patrembshëm largpamës i Republikës Popullore Socialiste të Shqipërisë, Enver Hoxha, të cilin qe 20 vjet radhazi, “kuptohet” e shajnë dhe e anatemojnë vetëm kolaboracionistët, hyzmeqarët, tyxharët dhe bandat këmishëzeza dhe fatzeza antishqiptare të janullatosëve, të makariosëve, të bollanove, të duçe Musolinit dhe të nazifashistit famëkeq-Hitlerit.

Edhe pse, thjesht, për interesa të tyre të shtrirjes dhe të mbizotërimit në relacione globaliste, Lindja dhe Perëndimi (1945-1985) nuk e kanë dashur, nuk e kanë pranuar dhe nuk e kanë mbështetur politikën e jashtme të drejtë të Enver Hoxhës, megjithatë, ajo ka qenë pozitive dhe e dobishme si për bllokun socialist lindor, ashtu edhe për atë kapitalist evro-perëndimor (në asnjë mënyrë nuk i ka rrezikuar, as nuk i ka prekur interesat konkurrente të tyre në asnjë pikë dhe, në asnjë zonë të influencës Lindje-Perëndim), sepse ajo politikë assesi nuk kishte ndikim as pasoja negative për zhvillimin e politikës globale të dy superfuqive botërore (BRSS – ShBA) ngaqë ishte parimore, e pavarur pozitive, dhe shërbente si “zonë tamponi” për neutralizimin e konfrontimit, dhe të rivalitetit të sferës së interesit të tyre politik dhe strategjik në Mesdhe dhe në Ballkan.

Mirëpo, meqë, këtu e njëzetë vitet e shkuara ka perënduar ajo diplomaci dhe politikë e jashtme e Enver Hoxhës, që historikisht, de facto dhe de jure ishin konstruktive, parimore dhe racionale si ndaj shteteve fqinje në Ballkan, ashtu edhe në sistemin shtetëror të marrëdhënieve politike ndërkombëtare, kuptohet se, si rrjedhim i ndryshimeve dhe realiteteve të reja, të krijuara në Ballkan, në Evropën Juglindore, dhe në atë globale, Shqipëria duhet të ndërtojë diplomacinë dhe politikën e jashtme në frymën demokratike dhe kooperative integruese me partnerët e saj ballkanikë, evropianë dhe botërorë, por vetëm duke e marrë për bazë, duke mos e sakrifikuar, dhe duke e ruajtur me fanatizëm dhe me konsekuencë kohezionin dhe integralen historike dhe kombëtare të mbrojtjes së interesit nacional dhe shtetëror të strategjisë së diplomacisë dhe të politikës së jashtme të pavarur dhe sovrane të Shqipërisë së Enver Hoxhës (1945-1985).

Në këtë vështrim ndryshimet, reformat ekonomiko-politike, demokratike dhe integruese, të përfshira në diplomacinë dhe në politikën e Jashtme të Republikës së sotme të Shqipërisë si në sfondin rajonal, evropian, ashtu edhe në botëror, do të kenë kuptim të thellë pozitiv dhe progresiv afatgjatë kombëtar dhe shtetëror, vetëm po qe se drejtuesit e saj të sotshëm me në krye Bamir Topin, dhe ata të nesërm, para së gjithash, marrin parasysh konstantën historiko-strategjike të mbrojtjes së interesit të përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror të diplomacisë dhe të politikës së jashtme të Enver Hoxhës, sepse ato janë kusht i domosdoshëm, që Shqipëria si shtet i pavarur dhe sovran, të jetë faktor me ndikim në rajon, dhe në kuptim më të gjerë.

Ndryshe, si shtet vasal, i varur dhe i copëtuar në disa shtete të huaja kolonialiste serbo-greko-sllave fqinje, do të jetë vetëm një gjysmështet tërësisht i defaktorizuar në Ballkan, sepse për fatin e tij, prapë, do vendosnin aleancat e ndryshme ruso-sllave me shenja dhe parashenja të ndryshme integruese, përkatësisht dezintegruese antishqiptare.

Hyrja, integrimi dhe participimi i gjysmë Shqipërisë në BE, në NATO, dhe në institucionet e tjera të BE-së, pa zgjidhjen e problemit kolonial shqiptar në Ballkan, më tepër, do të ketë kuptim dhe efekt politiko-propagandistik, diplomatik, doktrinar, tregtar dhe ekonomik, sesa realist, praktik dhe pragmatik të mbrojtjes së interesit të përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror- ribashkimit të të gjithë kombit shqiptar dhe, të të gjithave territoreve indigjene pellazgo-ilire-shqiptare të Shqipërisë Etnike.

Thjesht, pa zgjidhjen e problemit kolonial të Shqipërisë Etnike në Ballkan, integrimi i gjysmë Shqipërisë në BE dhe në organizmat dhe strukturat e tjera të saj, nuk ka kurrfarë rëndësie dhe efekti pozitiv në kuptimin e mbrojtjes së interesit nacional dhe shtetëror të shqiptarëve në Ballkan. Përkundrazi, më tepër, mund të ketë efekt negativ, sepse do të pengojë në zhvillimin e synimeve dhe të përpjekjeve të procesit nacionalist demokratik përparimtar, të fokusuar në çlirimin antikolonial dhe të ribashkimit të shqiptarëve në Ballkan.

Ekziston frika dhe skepticizmi i arsyeshëm se, në një ditë të ardhshme, pasi që gjysmë Shqipëria, t’i ketë plotësuar kushtet për të aderuar me të drejta të barabarta si anëtar i “familjes” 27-anëtarëshe të BE-së, t’i parashtrohet edhe një kusht shtesë-mosintegrimi dhe mosribashkimi me territoret e tjera autoktone shqiptare në Ballkan (Ilirida, Kosova, Anamorava, Çamëria dhe Malësia e Madhe e Mbishkodrës). Mbi këtë bazë kushtëzuese të politikës antibashkim të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, Bashkimi Evropian (BE-ja) me aleatët e tij, e njohu edhe Republikën e Kosovës me simbole dhe me kushtetutë kosovare(jokombëtare dhe joshtetërore shqiptare), me qëllim që shqiptarët dhe Shqipëria e tyre etnike, të ngelin sërish të copëtuar dhe të dezintegruar në “federatën ballkanike”, të quajtur “Ballkani perëndimor”, por “me një status më të avancuar politik edhe ekonomik”, ashtu, sikurse në “federatën” pluraliste multietnike të Republikës Socialiste Federative të Josip Broz Titos (1945-1990).
30.04.2008

*** Legjenda heroike e lavdishme gjithëkombëtare shqiptare, Adem Jashari dhe UÇK-ja nuk kanë luftuar dhe, nuk janë martirizuar, që Kosovën ta drejtojnë injoranatët karrieristë dhe pazarxhinjtë e saj të politikës dhe të “biznesit” ditor, të cilët “bishtin e kanë në Serbi, e kokën në Kosovë”, por për ato vlera njerzorëe dhe profesinale të ndërgjegjshme kombëtare dhe atdhetare shqiptare, që Kosovës i japin dritë dhe diell lirie. \

(I)- Derisa në Kosovë, do të jenë të pranishme UNMIK-u dhe EULEX-i, si dhe importuesit, “sponsoruesit” dhe dekretuesit e tyre politikë dhe “konstitucionalistë” vardisës shqiptarë, realisht Kosova nuk mund të ketë politikë të brendshme, as të jashtme të mëvetësishme, sepse si njëra, ashtu edhe tjetra janë të varura nga faktorët ndërkombëtarë, që e kanë mbështetur pavarësinë e Kosovës nga Serbia.

(II)- Sepse me “ bashibozukë”, me “kullera” = me profiterë të luftës dhe, të gjakut të derdhur të popullit shqiptar dhe, të Adem Jasharëve-UÇK-së për çlrimin, për lirinë dhe për pavarësinë e Kosovës, nuk bëhet as politika e jashtme, as politika e brendshme e një shteti. Këtë populli, do të duhej ta ketë dijtur, sepse fati i tij, dhe i Kosovës, duhet të jetë i përqëndruar drejtazi dhe zhdrejtazi në duar të tij, sepse varet prej tij, e jo prej bashibozukëve dhe të kullerave, sajesë e erozionit të rrethanave politike, ekonomike dhe tregtare të shoqërisë konsumatore të sotme.

(III)- Zëvendëskryeministri i Kosovës, Hajredin Kuçi është pajtuar me konstatimin e publicistit Veton Surroi se Kosova nuk ka vizion për politikën e jashtme” (www.mekulipress.com,16.08.2008), spese nuk e ka kuptuar “ thikën me dy tehe” politike të konstatimit të Veton Surroit. Ndyrshe, nuk do ta kishte përqafuar atë si të qëlluar, sepse mesazhi i përmbajtjes së tij, në të njëjtën kohë ka “vrarë” jo vetëm “politikën e jashtme”, të drejtuar nga ministri i Jashtëm, Skënder Hyseni (diplomat i paarsimuar, përkatësisht përkthyes i anglishtes me profesion), por edhe politikën e brendshme të qeverisë së Zëvendëskryeministrit, Hajredin Kuqi dhe të Kryeministrit të tij, Hashim Thaçi.

1. Faktorët negativë të politikës së brendshme kushtëzojnë diplomacinë dhe politikën e jashtme

Kosova ka kuadro diplomatike për të drejtuar diplomacinë dhe politikën e jashtme dhe shtëtërore të Kosovës. Mirëpo, fatkeqësisht ato janë të izoluara dhe të diferencuara nga vetë politika primordiale e Kosovës.

Kjo, është edhe një nga arsyet pse Kosova nuk ka kurrfarë strategjie vizionale dhe afatgjatë të ndërtimit, të zhvillimit dhe të zbatimit të objektivave parësore të politikës së saj të jashtme.
Në këtë kuptim, qëndrimi, sjellja dhe veprimi i politikës paragjykuese, mahallore dhe nahiore të Kosovës, është i barasvlershëm me “standardet” dhe me “kriteret” e dikurshme eliminuese të politikës negative seleksionuese të Serbisë, përkatësisht të ish-Jugosllavisë së Titos ndaj kuadrove të mirëfillta profesionale diplomatike shqiptare, të cilat në vend të tyre, angazhonin analfabetë, agjentë, spiunë, kolaboracionistë dhe “shqiptarë të ndershëm”, që punonin për interesat e politikës dhe të diplomacisë së tyre kolonialiste, që si brenda, edhe jashtë në Evropë, dhe në botë, kishin për “mision diplomatik” likuidimin, reduktimin, anatemimin, eliminimin dhe diferencimin e kuadrove të mirëfillta profesionale shqiptare.

Mjerisht, edhe sot (pas pavarësimit të Kosovës), politika ditore sektariste, burokratike dhe korruptuese shqiptare në Kosovë po vepron sikruse ajo e Serbisë dhe e Jugosllavisë së dikurshme, ku në vend të përzgjidhjes pozitive të kuadrove diplomatike, ajo, pa kurrrfarë të drejte, pa dhimbje, pa kurrfarë kriteri, pa kurrfarë objektiviteti dhe, pa kurrfarë arsyeje, po zbaton të njëjtën startegji dhe taktikë të eleminimit dhe të diferencimit të tyre. Për shembull, në vend të diplomatëve të kualifikuar (me fakultet, me magjistraturë dhe me doktoraturë), qeveria e “hajredinë pashëve” dhe e “pashallëqeve” të Kosovës ka angazhauar, ka rekrutuar, ka pranuar dhe, ka zgjedhur “profilin përkatës diplomatik” (ministrin e jashtëm, ambasadorë etj.) të saj, me profesione dhe me kualifikime arsimore, që nuk kanë asnjë lidhje me diplomacinë dhe me politikën e jashtme (kuptohet sipas bazës së akraballëkut dhe të logjikës fisnore të robit). Kjo nuk është kurrfarë befasie, as kurrfarë novus-i, sepse kjo është metodë e vjetër shekullore e seleksionimit negativ të kuadrove shqiptare nga ana e Serbisë dhe e Jugosllavisë kolonizatore.

Dallimi (ASIMETRIA)!

I vetmi dallim i politikës së sotme “bashibuzokiste” dhe komercialiste të seleksionimit negativ të kuadrove shqiptare në Kosovë, kur është fjala për eleminimin dhe për diferencimin e tyre nga jeta e përditshme politike, është se, kjo, kuadrot e saj diplomatike të izoluara, i kursen në kuptimin fizik (nuk i vret, nuk i persekuton dhe, nuk i likuidon në forma të ndryshme sikurse dikur Serbia dhe Jugosllavia). Kjo është ana pozitive e politikës së sotme, që në fokus ka vetëm interesat e ngushta dhe grupore të akraballëkut fisnor dhe borgjez në Kosovë, e cila nuk ka asgjë të ngjashme, asgjë të përbashkët, e as të barasvlershme me politikën dhe me diplomacinë eliminuese negative të Serbisë, përkatësisht të Jugosllavisë kolonialiste, kur është fjala për “paralizimin” dhe për zhdukjen fizike të kuadrove të arsimuara të mirëfillta diplomatike shqiptare.

Ekuivalenca (SIMETRIA)!

Ndërkaq, në kuptimin etik dhe profesional nuk dallon për asnjë nuancë të saj, por është kopje origjinale e mekanizmave dhe e instrumenteve “etike”, “profesionale” dhe “ligjore” të diplomacisë eliminuese të Serbisë dhe të Jugosllavisë, të cilat “kanë pasur arsye” t’i eliminojnë dhe t’i diferencojnë shqiptarët (sepse i konsideronin si “ element i huaj”, i përkisnin Shqiperisë, jo Jugoslavisë, as Serbisë).

Mirëpo, politika e sotme zyrtare e Kosovës nuk ka asnjë të drejtë dhe, asnjë arsye (as morale, as ligjore, as kushtetuese, as kombëtare, as ndërkombëtare, e as shtetërore), që sipas “formulës” famëkeqe anitshiptare serbo-jugosllave, t’i eliminojë dhe, t’i izolojë kuadrot e saj profesionale diplomatike shqiptare, sepse i përkasin dhe, mbi të gjitha i nevojitën si buka, si ajri, si drita dhe si dielli Kosovës dhe shqiptarëve, por jo, edhe “rrobaqepësve” dhe përkthyesve të “elitës politike” dhe “diplomatike”, të cilët Kosovën e kanë shëndrruar në “pronë private” të tyre.

Fundja, të mos harrojnë “sitat diplomatike” dhe “shoshat politike”, si dhe “aliazhi” i akraballëkut të tyre fisnor, feudal, latifundist borgjez, grupor, partiak, ideologjik, ekonomik dhe tregtar, (“i përzgjedhur” nga ato “sita” dhe nga ato “shosha” vetëm për nevojat e tyre presonale dhe grupore “diplomatike”, tregtare, ekonomike dhe karrieriste poltiike), se Kosova nuk është vetëm një “pronë private”e tyre, por e gjithë popullit shqiptar dhe e gjithë Shqipërisë Etnike.

Ndaj, kuadrot e izoluara dhe të diferencuara diplomatike shqiptare në “stilin” politik dhe diplomatik të Serbisë së Slobodan Milosheviqit dhe të Josip Broz Titos, edhe pse nuk kanë asnjë “bashkëpartiak”, asnjë “bashkideologjist”, asnjë dajë, asnjë tezak, asnjë kushëri, asnjë djalë axhe, dhe asnjë mik, që do t’iu ndihmonte për të arritur në “sitat” dhe në “shoshat” e pedagogjisë dhe të psikologjisë grupore dhe mahallore, kjo nuk do të thotë se ata e kanë humbur të drejtën e tyre natyrtore, legjitime dhe legale të jenë të zgjedhur dhe të zgjedhin, edhe pse, hëpërhë këtë të drejtë ua kanë tjetërsuar dhe mohuar “VIPAT” e ndryshëm kulltukofagë dhe despotikë të “politikës së lartë” oborrtare të Kosovës.

Vetoni ia “ka qëlluar”, por Hajredini ia ka gabuar!

Tema pse Kosova nuk ka politikën e saj të jashtme, është tejet serioze dhe komplekse, që shqyrtimi i saj nuk i përket vetëm V.Surroit dhe H.Kuçit, por para së gjithash, ka të bëjë me Qeverinë dhe me Parlamentin e Republikës së Kosovës, dhe, së dyti, natyrisht ka të bëjë edhe me opozitën politike “korrektorin politik” të pozitës së “fronzuar” politike në pushtetin shtetëror të Kosovës.

Pra, trajtimi i saj, pikësëpari kërkon seriozitet, etikë, profesionalizëm, objektivitet, ligjshmëri dhe pragmatizëm nga të gjithë ata mekanizma, organe dhe institucione që janë me kompetencë për dhënien e vlerësimit të kualifikuar, se ka apo nuk ka Kosova politikën e saj të jashtme.

S’ka dilemë se një të drejtë të këtillë e ka edhe Hajredin Kuçi, si institucion, sepse është zëvendëskryeministër i qeverisë së Kosovës. Mirëpo, ai ka gabuar që e ka mbështutur tezën sfiduese të Veton Surroit nga opozita, se “Kosova nuk ka vizion të politikës së jashtme”, para se të konsultohej me Kryeminitsrin dhe me qevrinë e tij të Kosovës, se ishte ai një konstatim real apo jo. Në këtë rast, përgjigjen e saktë konkrete dhe të kualifikuar, do të duhej ta kishte dhënë qeveria, përkatësisht kryeministri i saj, Hashim Thaçi, e jo zëvendëskryeministri i saj Hajredin Kuçi në emër, dhe sipas detyrës së tij.

Nëse, deklarata e Hajredin Kuçit, është vendimi i qeverisë së Kosovës, atëherë, kjo është në rregull, domethënë qeveria e Kosovës me në krye Hashim Thaçin paska pranuar gabimin e saj se “Kosova nuk ka vizion të politikës së jashtme” të saj, si rrjedhim i gabimeve të deritashme politike dhe diplomatike të politikës zyrtare të saj. Pra, në këtë sens nuk mund të fajësohet dhe, të jetë përgjegjës vetëm Ministria e Jashtme e përkthyesit, Skënder Hyseni, sepse ajo është pjesë e qeverisë së Kosovës, dhe funksionon sipas ligjeve dhe ligjshmërive të saj. Të gjitha sukseset dhe, të gjitha gabimet e të metat e Ministrisë së Jashtme të Kosovës, përkatësisht të Skënder Hysenit, njëherazi janë edhe gabimet e Qeverisë së Kosovës, përkatësisht të drejteusve të saj, jo vetëm të Ministrit- Përkthyes të Jashtëm, Skënder Hyseni dhe të LDK-së së tij, e cila sipas “çelësit” partiak, e ka sjellë në atë funksion privilegjues diplomatik.

Motivi i gabimit të dyfishtë të Hajredin Kuçit

Zëvendësministri Hajredin Kuçi e ka pranuar botërisht si të drejtë konstatimin e Veton Surroit se: “Kosova nuk ka vizion të politikës së jashtme”, sepse nuk ka pasur fare sens, as aftësi politike, që ta kuptonte drejt esencën e mesazhit të tij, dhe se, kujt i refereohej ai direkt dhe indirekt. Nryshe, nuk do ta kishte mbështetur dhe pranuar si të drejtë dhe objektive.

Zëvendëskryeministri i Kosovës naivisht e ka pranuar atë konstatim të V. Surroit, duke menduar se ai i drejtohej vetëm Ministrit të Jashtëm të Kosovës, Skënder Hysenit, duke qenë se ai nuk është kuadër i kualifikuar si diplomat, por vetëm një përkthyes i anglishtes, dhe se vjen nga “çelësi partiak” i LDK-së. Mirëpo, e vërteta qëndron ndryshe, në kurriz të gabimit politik të Hajredin Kuçit.

Me një potez të tillë të papeshuar, zëvendëskryeministri ka dëshmuar se nuk e njeh as politikën e jashtme, as atë të brendshme të Kosovës (qoftë në kuptimin doktrinar, qoftë në atë praktik), edhe pse është prezent në nomenklaturën funksionuese të qeverisë së Kosovës, ai nuk ka qenë në gjendje që ta kuptojë dhe ta “zbërthejë” drejt konstatimin e V.Surroit se “Kosova nuk ka vizion të politikës së jashtme”. Zëvendëskryeministri, është dashur ta kuptonte kështu mesazhin politik dhe diplomatik të këtij konstatimi të V. Surroit:

(1) Së pari, “Kosova nuk ka vizion të politikës së jashtme” sipas Veton Surroit, sepse, kuptohet që në krye të saj nuk është vetë Veton Surroi (djali i ish-ambasadorit të Republikës Socialiste Federative të Jugosllavisë, Rexhai Surroi), por është një “outsider”-përkthyes i “diplomacisë” së ndjerit, Ibrahim Rugova.

(2) Së dyti, “konstatimi” i V.Surroit, është një krtikë e dyfishtë me “dy tehe” shumë të mprehta, që “prejnë shumë hollë dhe, shumë thellë në disfavor të politikës dhe të diplomacisë së përgjithshme të qeverisë aktuale të Kosovës, të drejtuar nga kryeministri Hashim Thaçi dhe zëvendësministri Hajredin Kuçi, sepse Veton Surroi në të njëjtën kohë “me një të rënë” i ka goditur edhe gabimet e politikës së brendshme, edhe të politikës së jashtme të Qeverisë së Kosovës, e jo vetëm gabimet, hendikepet dhe të metat e Ministrisë së Jashtme të Kosovës, të drejtuar nga përkthyesi i saj, Skënder Hyseni (“ambasadori” i LDK-së).

3) Së treti, Hajredin Kuçi nuk ka pasur ama asnjë arsye që ta mbështesë tezën e theksuar të Veton Surroit (pavarësisht nga objektiviteti a subjektiviteti i saj), por është dashur ta hudhë poshtë atë si të tillë, edhe për shkak të faktit shumë të rëndësishëm (me gjithë te metat ekzistuese të politikës së brendshme dhe të jashtme të qeverisë së Kosovës, të drejtuar nga ai dhe nga kryeministri i tij, Hashim Thaçi), se, ende, Kosova është shtet i ri disamujor, dhe se politika e saj e brendshme dhe e jashtme ende është nën subordinimin e administrimit të faktorëve ndërkombëtarë (UNMIK+EULEX), ende të pranishëm në Kosovë, edhe pas njohjes së pavarësisë së saj më 17 shkurt 2008.

Ky fenomen i aktualizuar (papritur “si rrufeja për së kthjellti” dhe, në mënyrë shumë naive, sepse të jeshë “VIP” Nr.2 në krye të një Qeverie, dhe të pohosh për qeverinë tënde, se ajo nuk ka politikën e vet të jashtme, kjo është jo vetëm diletantizëm politik, por edhe dëshmi e qartë se ai nuk e ka vendin në atë qeveri, as në politikë, e as në PDK fare, edhe pse është zgjedhur sipas “çelësit partiak”) nga zëvendësminitri i qeverisë së Kosovës, Hajredin Kçi ( i frymëzuar dhe i hipnotizuar pa asnjë arsye objektive nga konkluzioni tejet perfid dhe sfidues i Veton Surroit.

Duke qenë se vetë V. Surroi nuk është në krye të Qeverisë dhe të Politikës së jashtme të Kosovës, ai, edhe ka dalë në opinionin publik (për ta arritur ndonjë qëllim të caktuar “reformist” politiko-diplomatik), me atë konstatim të ashpër kritikues (pa apostrofuar emra mbiemra të “vipave” të politikës drejtuese zyrtare të Kosovës) kinëse qeveria aktuale koalicioniste (PDK+LDK), e drejtuar nga kryeministri, Hashim Thaçi dhe Zëvendëskryeministri, Hajredin Kuçi nuk ka politikë të saj të jashtme.

Meqë, opozitari Veton Surroi ka dështuar politikisht në zgjedhjet e fundit në Kosovë, është e kuptueshme dhe e natyrshme, se ai parreshtur vepron, që një ditë, duke përfituar nga gabimet politike të qevrisë aktuale të Kosovës) të vijë në krye të një qeverie të re ose të paktën në krye të politikës së jashtme të Kosovës, në vend të Ministrit të Jashtëm-Kryediplomatit Përkthyes, Skënder Hyseni.

S’prish punë, në demokraci dhe, në emër të demokracisë, secili lufton për veti, për familjen e tij, për grupin e tij, për mahallën e tij, për partinë e tij, për pasurimin e tij dhe për karrierën e tij etj. Të gjitha këto “verpa demokratike” bëhen në emër të rrejshëm të zhvillimit, të përparimit, të stabilizimit, të mirëqenies dhe të afirmimit të demokracisë direkte të popullit dhe të shtetit.

Ndaj, V. Surroi ( si opozicionist) ka pasur të drejtë(edhe pse tendencioz në pasqyrimin e kritikës së tij të theksuar), që ta kritikojë qeverinë e Hashim Thaçit, se ajo nuk ka “vizion për politikën e jashtme”. Mirëpo, një të drejtë të tillë nuk e ka pasur dhe, nuk e ka Zëvednëskryeministri i Hashim Thaçit, kur dihet se ai, është pjesë e qeverisë së Kosovës, dhe mban përgjegjësi direkte për gabimet e qeverisë së tij. Megjithëkëtë, sa ia vlen, kur ai në mënyrë diletante dhe të pavetëdijshme e ka mbështetur konstatimin e rezervuar të Veton Surroit, në prapavijën politike dhe diplomatike të të cilit fshihen intersa dhe llogari persnale të karrierizmit të tij politik dhe diplomatik, e jo avancimi, mbrojtja dhe ruajtja e kurrfarë interesi humanitar, zhvillimi ekonomik, demokratik dhe e intersit të përgjithshëm të Kosovës, as të politikës së saj të jashtme, as të brendshme, sepse koha, pothuajse 20-vjeçare ka dëshmuar, se ai ishte më tepër një biznesmen i suksesshëm (për hesapet e tij, natyrisht, duke u thirur, dhe duke vepruar në praktikë sikurse shumcia e partnerëve, dhe rilvalëve të tij politikë, ekonomikë dhe tregtarë, që të pasuroheshin sa më shumë, duke u “betuar” në demokraci dhe në “patriotizëm” shqiptar), sesa një politikan dhe, një diplomat i aftë, i dëshmuar në praktikë.

Vërtet, sikurse V. Surroi të kishte qenë ndonjë politikan a diplomat i njëmendtë, ai, edhe do të ishte në krye të qeverisë, të parlamentit, apo të politikës së jashtme të Kosovës. Fundja, këtë e dëshmoi edhe dorërheqja e tij nga posti i kryetarit të partisë politike të tij “Ora”, e cila në zgjedhjet e fundit në Kosovë, fitoi një përqindje simbolike të votave.

Ky potez i keqkuptimit, apo më mirë të themi i “mosdeshifrimit” politik dhe diplomatik i mesazhit të kritikës së V.Surroit nga ana Zëvendëskryeministrit, Hajredin Kuçi, tregon sheshit se, kosntatimi i Veton Surrroit nuk është kurrfarë sensacioni politik, pse Kosova nuk ka politikën e saj të jashtme, sepse me “hajredinë pashë” naivë politikë, me surroistë cinikë, egoistë, egocentrikë, narcisoidë dhe prepotentë (që biznesin e kanë numër 1, kurse interesin e përgjithshëm të shqiptarëve numër 2), me “tyrgjymenë osmanllinj” të ndjerit Ibrahim Rugova, si dhe me grupe mahallore dhe “biznesore” analfabetësh nuk bëhet as politika e jashtme, as politika e brendshme e Kosovës.

Kjo është arsyeja kryesore pse Kosova nuk ka politikën e saj të jashtme, dhe se, fatkeqësisht nuk do ta ketë për një kohë të gjatë, derisa të vijnë në shprehje kuadrot e brezave të rinj , të shkolluar- specializuar shqiptarë, të cilët janë duke u edukuar dhe arsimuar në fakultet përkatëse të universiteteve të njohura dhe me traditë shumëvjeçare të diplomacisë dhe të marrëdhënieve ndërkombëtare politike, kryesisht në Amerikë dhe në Evropë etj.

2.Vetëviktimizimi politik në mbrojtje të tezës spekuluese dhe provokuese të Veton Surroit (!?)

- Kryeministri Hashim Thaçi, të kërkojë dorëheqjen e parevokueshme të Zëvendëskryeministrit të qeverisë së Kosovës!
-Meqenëse qenka “ e drejtë” dhe “ e pranueshme” teza e Veton Surroit, se “Kosova nuk ka vizion të politikës së jashtme”, atëherë, Hajredin Kuçi nuk ka pse të qëndrojë më, duke humbur kohë as në qeverinë e Kosovës së Kryeministrit Hashim Thaçi, e as në partinë politike të Kryetarit të Partisë Demokratike të Kosovës, Hashim Thaçi! Ai duhet të shkojë në OPOZITË, t’i bashkangjitet “partisë” dhe “biznesit” politko-diplomatik dhe ekonomik të Veton Surroit në OPOZITË!

-Derisa zëvendëskryeministri i qeverisë së Kosovës, Hajerdin Kuçi ka pohuar zyrtarisht se, “ Kosova nuk ka politikën e saj të jashtme”, atëherë, kjo, do të thotë se, ai vetë vullnetarisht ka pranuar se nuk e ka vendin në atë qeveri ngaqë ajo qeveri qenka “hendikep”, nuk paska politikën e saj të jashtme (në kuptimin e ngushtë), dhe, gjithashtu, nuk paska politikën e brendshme (në kuptimin e gjerë) ngase politika e jashtme, ndërtohet, dhe, është sajesë direkte e politikës së brendshme të një shteti.

Ky naivitet politik vë në dukje faktin se, me “hajredinë pashë” që nuk dijnë se ç’është politika e brendshme, as e jashtme, as diplomacia, e as ç’është roli dhe rëndësia e shtetit të pavarur të Kosovës, është e qartë si dielli, se Kosova nuk ka politikën e saj të jashtme, as të brendshme, sepse politika e jashtme është e varur dhe e ndërlidhur si “mishi me ashtin” me politikën e brendshme..

Pra, derisa Kosova nuk ka politikën e saj të brendshme (si rrjedhim i ndikimit dhe, i zbatimit të politikave mahallore provinciale, të cilat qe 20 vjet po “mbijetojnë” me anë të gishtave, të grushtave dhe të stupcave të grupeve dhe të klaneve më të forta partiake në Kosovë), kuptohet ajo nuk mund ta ketë as politikën e jashtme, sepse të dy këto kategori politike janë të lidhura ngushtë njëra me tjetrën.. Politika e jashtme ndërtohet mbi bazën e fortë dhe të qartë vizionale të politikës së brendshme.

Duke qenë se këtë të vërtetë doktrinare dhe pragmatike nuk e ka dijtur “hajredin pasha”, ai, edhe është vetëviktimizuar, duke rënë në grackën-gabimin e pafalshëm politik, ngase e ka përforcuar zyrtarisht (në emër të qeverisë së Kosovës, pa u konsultuar fare paraprakisht me kryeministrin e tij, Hashim Thaçi, se ku do të “vriste” politikisht mbrojtja e kritikës së Veton Surroit, se “Kosova nuk ka vision të poltiikës së jashtme”).

Ky fenomen absurd i aktualizuar (papritur, dhe në mënyrë shumë naive, sepse të jeshë Nr.2 në krye të një Qeverie, dhe të pohosh për qeverinë tënde, se ajo nuk ka politikën e vet të jashtme, kjo është jo vetëm diletantizëm politik, por edhe dëshmi e qartë se ai nuk e ka vendin në atë qeveri, e as në PDK fare, edhe pse është zgjedhur sipas “celësit partiak”) nga zëvendësminitri i qeverisë së Kosovës, Hajredin Kuci ( i frymëzuar dhe i hipnotizuar nga konkluzioni i Veton Surroit:”Kosova nuk ka vizionin e politikës së jashtme”), nuk është kurrfarë sensacioni politik, pse Kosova nuk ka politikën e saj të jashtme, sepse me “hajredinë pashë” naivë politikë, me surroistë egositë dhe prepotentë(që biznesin e kanë numër 1, kurse interesin e përgjithëm të Kosovës dhe të shqiptarëve numër 2), me “tyrgjymenë osmanllinj” të ndjerit Ibrahim Rugova, si dhe me grupe mahallore dhe “biznesore” analfabetësh nuk bëhet as politika e jashtme, as politika e brendshme e Kosovës. Kjo është arsyeja kryesore pse Kosova nuk ka politikën e saj të jashtme, dhe se, fatkeqësisht nuk do ta ketë për një kohë të gjatë, derisa të vijnë në shprehje kuadrot e brezave të rinj , të kualifikuar- specuializuar shqiptarë, të cilët janë duke u edukuar dhe arsimuar në fakultet përkatëse të univeristeteve të njohura dhe me traditë shumëvjecare të diplomacisë dhe të marrëdhëmnieve ndërkombëtare politike, kryesisht në Amerikë dhe në Evropë etj.

3. Prania e faktorit të jashtëm-amnistimi dhe “justifikimi i vetëm” i politikës së gabuar të “hajredinë pashëve”!

Ekzistojnë dy faktorë kryesorë objektivë pse Kosova ende nuk e ka politikën e saj të jashtme.

I pari, shtetësia e Kosovës është e re (7-mujore),
I dyti, (edhe pse në letër është sovrane dhe e pavarur), në praktikë, Kosova ende nuk është e mëvetësishme në tërësi në konceptimin, në drejtimin dhe në zabtimin e politikës së brendshme, as asaj të jashtme, sepse që të dyja ende, edhe për disa vite të ardhshme me arsye, do të jenë nën ndikimin, nën “projektimin”, domethënë nën “vizionin”, nën drejtimin dhe nën zbatimin direkt të faktorëve ndërkombëtarë, të pranishëm në Kosovë siç janë Amerika, BE-ja dhe NATO-ja. Kjo nuk është kurrëfarë fshehtësie, as çudie, sepse këta faktorë me në krye Shtetet e Bashkuara të Amerikës, edhe e kanë meritën kryesore, që sot Kosova është shtet i pavarur në Ballkan ( 17 shkrut 2008).

Ndikimi i faktorit të jashtëm ndërkobmëtar në ndërtimin dhe në zbatimin e politikës së jashtme të Kosovës, është plotësisht i justifikueshëm morlalisht dhe ligjërisht, sepse praktikisht, qeveria aktuale e Kosova i ka diferencuar dhe izoluar kuadrot e mirëfillta profesionale përkatëse diplomatike, që do t’i ndërtonin objketivat parësore dhe strategjike të politikës së jashtme afatgjatë të Kosovës.

Në të vërtet, qeveria dhe Ministria e Jashtme e saj, në mungësë të kuadrove profesonale, ka vetëm përkthyes, “tuxharë” dhe “hokatarë” të politikës së jashtme, por me të tillët nuk ndërtohet as politika e brendshme, as politika e jashtme, e as vetë shteti.

Mirëpo, ( me gjithë mangësitë dhe, me të gjithë negativizmat e politikës së brendshme drejtuese në Kosovë brenda një kohe shumë të shkurtër disamujore) në këtë moment, në këto kushte dhe, në këto rrethana historiko-politike, ekonomike dhe diplomatike në të cilat nodhet Kosova sot, edhe sikur Kosova t’i kishte të gjitha kuadrot e nevojshme, të profilizuara nga fusha e diplomacisë dhe e marrëdhënieve ndërkombëtare (tanimë, të margjinalizuara dhe të diferencuara nga “elita” politike zyrtare e Kosovës), ndërtimi dhe zbatimi i politikës së jashtme të saj, do të ishte i ndikuar, i diktuar dhe i varur nga faktorët e pranishëm ndërkombëtarë në Kosovë, sepse de facto dhe de jure, ata janë “dhuruesit” e pavarësisë së Kosovës, na pëlqeu, apo nuk na pëlqeu ky realitet i krijuar në Kosovë, që nga momenti i ndërhyrjes ushtarake të NATO-së (më 24 mars 1999, i cili e shpëtoi Kosovën nga Serbia gjenocidale) në Kosovë, e deri më 17 shkurt 2008, me rastin e njohjes ndërkombëtare të Kosovë si shtet sovran dhe i pavarur.

Ky është i vetmi “justifikim” që e “amniston” qeverinë e Kosovës nga sjellja dhe nga qëndrimet negative të politikës së saj, kur është fjala për diferencimin dhe për margjinalizimin e kuadrove profesionale diplomatike s.

BAROMETRI DIPLOMATIK
dërguar erenikut:Thu, August 14, 2008 12:49 pm
botuar:14 gusht 2008 3:30 pm

  ***TANIMË, EDHE KINA E MORI VESH NGA SALI BERISHA SE “KOSOVA NUK ËSHTË PROBLEM I
SHQIPËRISË”!?

***Cfarë skandali diplomatik dhe, cfarë gabimi historiko-politik dhe kombëtar shqiptar?!

*** A ka më skandaloze dhe më absurde se sa kur një kryeministër i Shqipëerise “përqafohet”me Boris Tadiqin e Serbisë, dhe i “rrëfehet” se si Shqiperia “nuk paska kurrfarë lidhjeje” me Kosovën shqiptare?! – O, Zot i plotfuqishëm dhe mëshirues i tërë botës, deri kur do të na durosh me këso gabimesh dhe me këso mëkatesh politike të mohimit të vetëvetes?

*** Sali Berisha (kryeministër): " Problemi i Kosoves nuk ka qene problem midis Shqiperise dhe Serbise “(!?)

- Ashtu, pra, pikërisht pse Kosova nuk ka qenë problem preokupuëes i Shqipërisë, Serbia atë e dogji me terror dhe me gjenocid(1989-1999).
Praktikisht, kjo është më se e vërtetë, ndërkaq, teorikisht, mbi bazën historike, politike, kombëtare, shtetërore dhe ndërkomëtare, e vërteta është ndryshe, në anën e Shqipërisë, e cila është i vetmi titullar legjitim dhe legal i Kosovës, edhe pse politika dhe regjimet e deritashme të Shqipërisë (1912-1999) praktikisht e kanë braktisur Kosovën, duke
mos e konsideruar problem dhe pjesë të të tyre, me përjashtim të Shqipërisë
Socialiste Popullore të Enver Hoxhës (1945-1990), e cila dha në një ndihmesë
dhe kontribut të madh dhe të pacmueshëm në emancipimin dhe në përparimin edukativ,
arsimor, kulutror dhe kombëtar, që shqiptarët (jo vetëm në Kosovë, por edhe në
viset e tjera shqiptare në Jugosllavi-Serbi), i cilindikoi pozitivisht, që
shqiptarët të ruanin identitetin e tyre etnik, kulturor dhe kombëtar, sepse kjo ishte e vetmja rrugë për
të dalë nga kthetrat e përgjkashme të sundimit kolonial serbo-sllav. Rrugë, as
alternativë tjetër nuk kishte, sepse Shqipëria nuk kishte forcë ushtarake-nuk
ishte e barabtë me Jugosllavinë as në armatime e as në faktorin njeri në
kutimin e ngushtë. Ndërkaq, në kuptim të gjerë konflikti i armatosur ndëermjet
Shqipërisë dhe Jugosllavisë ishte i pamunudr, sepse fjalën kryesore e kishin të
dy superfuqitë botësore (Amerika dhe BRSS-ja). Shpërthimi i një konflikti të
tillë, nuk ishte në interes as të kampit  të Lindjes (BRSS me Traktatin e Varshavës,1955), as të kampit të Perëndimit (SHBA me Paktin e NATO-s, 1949) ngase ato ishin të përqëndruara në ruajtjen e
ekuilibrit të sistemit të sigurisë ndërkombtare dhe të politikës paqsore të detantit.

(1) Çeshtja e së vërtetës dhe gabimi historik

Shikuar në retrospektivë, këtu e njëzet vjet më parë (1990-2008), kur është
fjala për politikën e jashtme të Republikës së Shqipërisë ndaj vendeve fqnije,
si dhe ndaj shqiptarëve jashtë kufijve të saj artificialë, Shqipëria zë vendin e parë në botë për nga numri i
skandaleve dhe i gabimeve politike të saj, të bëra nga garniturat e saj udhëheëse, duke filluar prej Sali
Berishës deri në Sali Berëshën.

Të vëertetën për “braktisjen” e Kosovës(dhe, jo vetëm të Kosovës, por edhe të Anamoravës, të Iliridës, të Camërisë dhe të Malësisë së Madhe të Mbishkodrës) nga regjimet e ndryshme të Shqipëirsë, ne, viktimat
100-vjecare shqiptare të gjysmë Shqipërisë së kolonizuar etnike(50%), e dijmë më mirë dhe, më në hollësi sesa vetë Sali
Berisha, por asnjëherë nuk na ka shkuar mendja, që këtë të vërtetë të hidhur, ta themi botërisht, sepse kësaj do t’i
gëzoheshin vetëm armiqtë e brendshëm dhe të jashtëm të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike. Kjo ka qenë aresyeja kryesore pse ne shqiptarët e viktimizuar të më se gjysmës së Shqipërisë Etnike në Ballkan, nuk kemi dashur,
as nuk kemi pasur asnjë interes, që para botës, ta pohojmë dhe ta problematizojmë në asnjë segment të saj këtë të
vërtetë historiko-politike dhe diplomatike të Shqipërisë ndaj Kosovës dhe pjesëve të të tjera të gjysmës së Shqipërisë së kolonizuar etnike, të deklaruar nga kryeministri aktual i Shqipërisë, Sali Berisha në Pekinë, më 12 gusht 2008.

Mirëpo, ja, më fund, pas 100 vitesh tragjike, të heshtura dhe të brishta të padrejtësise së politikës dhe të diplomacisë së gjysmë Shqipërisë (1912) ndaj Kosovës, përkatesisht ndaj gjysmës së Shqipërisë Etnike, të kolonizuara dhe të tjetërsuar nga ana e Greqisë, e Serbisë, e Malit të Zi dhe e “Maqeodnisë”, gabimin politik 100-vecar të gjysmë
Shqipërisë së pavarur dhe sovrane ndaj Kosovës, vetë kryeministri, Sali Berisha e pohoi dhe e pranoi gabimin politik të Shqipërisë ndaj Kosovës para botës në Kinë, se “Kosova kurrë nuk ka qenë, dhe nuk është problem i Shqipërisë, por i Serbisë dhe i bashkësisë ndërkombëtare”.

Meqë kryeministri i Shqipërise, Sali Berisha e nxori në
shesh të vërteteën e heshtur 100-vjecare të gjysmë Shqipësrisë ndaj Kosovës,
atëherë, edhe ne (nuk kemi pse të tregohemi më
të dijshëm dhe më vizionarë sesa një kryeministër, kur është fjala për fatin
tonë, i cili më se 100 vjet ishte, dhe, ende është peng në “mëshirën” e
kolonilaistëve dhe të imperialistëve serbë,grekë, malazezë dhe “maqedonë”. Pramdaj, nuk kemi arsye
që, edhe 100 vite të tjera, ta heshtim këtë të vërtetë në kurriz tonin, por, me
cdo kusht, duhet të ndërgjegjësohemi moralisht, politikisht, kombëtarisht, duke vepruar dhe kontribuar konkretisht deri
në clirimin, në pavarësimin dhe në ribashkimin e plotë të të gjitha territoreve
të kolonizuara dhe të copëtuara të Shëipërisë Etnike, pavarësisht se, iu pëlqen
kjo rrugë e drejtë dhe e pashmangshme sali berishistëve demokratë, dhe fatos nanoistëve socialistë të gjysmë
Shqipërisë së pavarur.

(2) Deklarata vetëmohuese e Sali Berishës(!)

Ja, deklarata e plotë e kryeministrit të Shqipërisë, Sali Berisha lidhur me Kosovën, e shprehur në Pekin në ceremoninë solemne të pritjes së delegacioneve të huaja (kryetarë dhe kryeministra dhe shoqëruesit e tyre) kryetarit kinez, me rastin e hapjes së “lojërave olimpike 2008” në Kinë.

-Sali Berisha: “Në çdo rrethanë, çështja e Kosovës nuk ka qenë një problem
midis Shqipërisë dhe Serbisë dhe nuk kam pranuar kurrë që kjo çështje të jetë
një problem midis këtyre dy vendeve, sepse nuk ka qenë i tillë. Ky është
problem i komunitetit ndërkombëtar, i
qytetarëve dhe udhëheqjes politike të Kosovës dhe natyrisht dhe Serbia ka qenë
pjesë, nuk mund të mohohet", përfundoi Kreu i Qeverisë shqiptare./Mekuli
Press/ 12/08/2008
Vërtet, për nga numri i rreshtave kjo deklaratë është tejet e shkurtër, por
helmuese dhe tronidtëse, shumë e gjatë (që natën ta bën një vit) për nga
kuptimi i përmbajtjes së mesazhit të saj negativ politik, diplomatik, kombëtar
shqiptar, dhe ndërkombëtar, sepse para kryetarit të Serbisë gjenocidale, Boris
Tadiq, dhe para tërë botës, kryeministri Sali Berisha dëshmoi, se “Kosova nuk
është problem i Shqipërisë, por i Serbisë.”?!

Në lidhje me këtë konstatim diletnat dhe të gabuar ( kombëtarisht,
politikisht dhe diplomatikisht) të kryeministrit të papërmirësuar dhe të
papjekur politikkisht dhe diplomatikisht të Sali Berishës, me të drejtë,
shtrohet pyetja: - Cka do të thotë kjo “sintagmë politike vlerësuese” e Sali
Berishës për Kosovën shqiptare dhe për gjysmë Shqiperinë e pavarur të Sali
Berishës? – Troc dhe, shumë thjesht, as
më pak, as më shumë, do të thotë se “Kosova nuk është dhe, kurrë nuk ka qenë
Shqipëri, por Serbi”!?

– Me gjithë tendencën e “simulimit diplomatik” të Sali Specialist Skandalit
(SSS) (e quajmë kështu, në kuptimin e metaforës politike dhe ironizuese, Sali
Specialist Skandali, kryeministrin aktual të Shqiperisë, sepse gabimet e tij
politiike të deritashme pothuaj se njëzetvjecare ndaj shqiptarëve dhe
Shqipërisë janë aq të shumta, saqë nuk mund t’i
memorizojë as kompjuteri më modern në botë i Bill Gates-it), ky
konstatim është i gabuar dhe, i papranueshëm, edhe mbi bazën historike, edhe të së
drejtës natyrore, edhe të së drejtës ndërkombvëtare,
si dhe të së drejtës kombëtare
shqiptare, sepse Kosova kurrënjëherë në historinë e saj të derisotme nuk ka
qenë “vetëm problem i brendshëm “ i Serbisë dhe i faktorëve të ndryshëm
ndërkombvëtarë, por para së gjithash, dhe mbi të gjitha ka qenë problem
shqiptar dhe i mbarë Shqipërisë Etnike.

Nuk ka asnjë dilemë se gabimin historiko-politik dhe kombëtar, të kualifikuar dhe të pranuar nga Sali Berisha në Pekinë, më 12 gusht të motit 2008, tanimë, qe 100 vjet e ka provuar kurrizi dhe historia e dhimbshme dhe tragjike e Kosovës(1912-1999).

Mirëpo, Sali Berisha nuk është dashur që këtë t’ia thotë
kryetarit të Serbisë Boris Tadiq me rastin e takimit të tij në Pekin, në
praninë e mbarë botës, sepse kryetari i Serbisë, Boris Tadiq, të paktën, qe 20
vitet e shkuara, e di dhe, praktikisht
është bindur nga viktimat shqiptare të Kosovës, të shkaktuara nga terrori,
reprezaliet dhe gjencoidi serboamdh i regjimit policor dhe militarist të Serbisë së kryekriminelit Slobodan Milosheviq, se Kosova nuk e ka pasur mbështetjen e gjithanshme ( e para së gjithash mbështetjen ushtarake) të Shqipërisë (1990-1999). Ndryshe, pa të kishte qenë Kosova “problem preokupues” i Shqipërisë, Serbia kolonialiste dhe hegjemoniste e Boris Tadiqit, e Slobodan Milosheviqit..., dhe e Kishës Ortodoksë Serbe, nuk do të kishte guxuar të
ripërsëriste terrorin gjenocid dhe agresionin pushtues shekullor të saj mbi Kosovën shqiptare(1989-1999).

Së fundi, duke marrë seriozisht në konsideratë statusin e tanishëm të Kosovës, si dhe gjendjen e mjerueshme ekonomike, politike dhe të drejtave e lirive të njeriut, të drejtën e jetës së ekzistecës së tyre në hapësirat e tjera të Shqipërisë Etnike (Aanamoravë: Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë etj., Iliridë, Malësi e Madhe Shqiptare e Mbishkdorës, Camëri), drejtuesit e sotëm të gjysmë Shqipërisë së Sali Berishës dhe të Bamir Topit, duhet të mos vazhdojnë me përsëritjen e gabimeve të tyre fataliste të politikës zyrtare në kurriz të braktisjes, të shpërfilljes dhe të anatemimit të shqiptarëve jashtë kufijve artificialë të Shqipërisë së pavarur(1912), sepse në atë mënyrë do bëheshin vetëm aleati i dytë përforcues i shteteve kolonialiste serbosllave. Një rreshtim i tillë, do të ishte me pasoja të paparashikueshme
katastrofike për shqiptarët dhe për territoret e tyre autoktone etnike dhe gjeopolitike, sepse do të ishte në funksion të rindarjes, të ricopëgtimit dhe të rikolonizimit të trojeve indigjene të Shqipërisë Etnike.

Nëse vazhdihet me skandale dhe me gabimet e deritashme
20-vjecare poltiike, diplomatike, kushtetuese dhe diplomatike të deritashme të
garniturave të ndyrshme të politikës zyrtare të Tiranës në kurriz të shqiptarëve dhe të gjysmë Shqipërisë së kolonizuar, atëherë, mund të shfaqet rreziku që, që midis shqiptarëve dhe dy gjysmëshqiperive,
të ngrihej ndonjë “Mur i Berlinit” (1962) i Erih Honekerit “demokrat rus”, edhe
pse ai ishte me origjinë, me gjuhë dhe me komb gjerman (për intersin vetjak
politik dhe karrierist etj.), qe rreshtuar si “aleat i dytë” i Bashkimit
Sovjetik, për shkak se Gjysmë Gjermania Demokratike Lindore “nuk ishte problem
i Gjermanisë Federale Perëndimore, por i Bashkimit Sovjetik dhe i aleatëve të tij ndërkombëtarë”, ashtu sikurse “Kosova
që nuk është problem i Shqipërisë, por i Serbisë dhe i bashkësisë ndërkombëtare”, ashtu sic e ka deklauar
këtë të vërtetë në Pekin, kryeministri aktual i Shqipërisë, Sali Berisha (Sali Specialist Skanadli-SSS).
_________________
Berisha: Problemi i Kosoves nuk ka qene problem midis
Shqiperise dhe Serbise “(Mekulipress.com,12,08.2008).

ESE POLITIKE
Prof.Dr.Mehdi HYSENI
dërguar erenikut: Mon, July 28, 2008 3:40 pm
botuar: E hënë 28 July 2008 4pm         

*** "Padituria, hipokrizia, servilizmi dhe karrierizimi janë nëna e të gjitha të këqiave".
*** Është kryetari aktual i Kroacisë, Stpe Mesiq, disident kroat apo serb?
*** Pse, derisa ishte gjallë dhe, në krye të pushtetit shtetëror të Kroacisë së pavarur, Gjenerali DR.FRANJO TUGJMAN, nuk ishte aktuale teza dhe doktrina politike antitugjmaniste e Stipe Mesiqit?
*** Sikur Gjenerali dhe ish-kryetari i Kroacisë DR. FRANJO TUGJMAN të kishte qenë figurë kontraverese nacionale, politike dhe shtetërore , ashtu sikurse e "portretizon" në mënyrë tendencioze dhe proserbe doktrina politike antitugjmaniste dhe antidemokratike e Stipe Mesiqit, atëherë, s'ka asnjë dyshim se, Kroacinë nuk do ta njihnin si subjekt juridik ndërkombëtar as Everopa demokratike,as Kombet e Bashkuara e as Amerika demokratike.

Pavarësisht nga kosmpolitizmi "imternacional" i konceptit të rremë jugosllav "bratsvo-jedinstvo"-"bashkim-vëllazërim(1945-1990) nën suzerenitetin e sundimit të egër politik dhe shtetëror të Jugosllavisë socialiste-komuniste, që de facto dhe de jure ishte Serbia e Madhe, e jo kurrfarë Jugosllavie, as barazie, sepse tërë pushtetin shtetëror e ka pasur në duar të saj Serbia titiste dhe rankoviqiste, së fundi, me ardhjen në pushtet të HDZ-së me në krye DR. Franjo Tugjmanin, Kroacia, në saje të doktrinës nacionale dhe shtetërore të DR. Franjo Tugjmanit, kurrë më nuk do të jetë "plaçkë koloniale" e knezëve dhe e krajlëve serbomëdhenj feudalë, fashistë, komunistë, neokomunistë dhe "demokratë proevropianë", por vetëm shtet i lirë kombëtar, sovran, demokratik, i pavarur dhe paqësor, u pëlqen kjo, apo jo detugjmanistëve titoistë serbojugosllavë, të cilët me mashtrimet dhe me spekulimet e tyre të politikës, dhe të propagandës ditore, po orvatën që ta revidojnë, ta mohojnë , ta kontestojnë dhe ta anatemojnë veprën dhe figurën madhështore patriotike, kombëtare dhe shtetërore të KOLOSIT KROAT, DR.FRANJO TUGJMAN.

Mirëpo, me gjithë politikën dhe me pushtetin e tyre DETUGJMANIST, do të vijë dita, që të falimentojnë njësoj, sikurse politika antikroate e titoizmit dhe e milosheviqizimit, sepse "Nema vishe srbovanje i velikosrpsko drzhavne trobojke na tlu neovsne Hrvatske!"- Këtë duhet ta mbajnë parasysh të të gjithë antitugjmanistët dhe, të të gjithë armiqtë shekullorë të Kroacisë së pavarur dhe sovrane të Dr. FRANJO TUGJMANIT.

Duhet të theksojmë faktin e pakundërshtueshëm historiko-politik, kombëtar dhe shtetëror, se, po të mos kishin pasur kroatët një FRANJO TUGJMAN, Kroacia sot, sërish, do të ishte një "principatë-knezhevinë" feudale dhe vasale e Serbisë së Madhe me në krye çetniko-fashistët e tipit Punisha Raçiq, Nikola Pashiq, Drazha Mihajloviq, Aleksandar Rankoviq, Slobodan Milosheviq..., etj.

Historia e krijimit të Kroacisë së lirë, demokratike, të pavarur, sovrane dhe paqësore, identifikohet me veprën antifashiste, antikomuniste, anti-neokomuniste, antikolonialiste, antihegjemoniste dhe anti-imperialiste të Serbisë së Madhe të Dr. Franjo Tugjmanit (themelues i Bashkësisë Demokratike Kroate/HDZ/ dhe i Republikës së Kroacisë), në saje të të cilit, më 15 janar 1992, bashkësia ndërkombëtare e njohu Kroacinë si subjekt juridik ndërkombëtar.

Pra, Dr. Franjo Tugjmani ishte, është, dhe, përgjithmonë do të jetë themeluesii dhe kryetari i parë i Kroacisë, jo antitugjmanisti Stipe Mesiq, i cili, në mënyrë absurde dhe iracionale, përmes doktrinës së tij të gabuar dhe të errët politike neokomuniste proserbiane "detudjmanizacija Hrvatske"-detugjmanizimi i Kroacisë,që është në funksion jo vetëm të shlyerjes së pëjetshme të emrit të Dr. Franjo Tugjmanit nga historia e shtetësisë së Kroacisë, por edhe në shlyerjen e identitetit të historisë nacionale dhe shtetërore të Kroacisë.

Pavarësisht nga synimi i fundit të doktrinës politike stipetiste me prirje neokomuniste serbiane, dhe të luftës së pakufizuar despotike të aleancave politike me akronime dhe me përmbajtje "demokratike" të jugosllavizimit serbomadh të Kroacisë, DR.Franjo Tugjmanin askush (qoftë edhe Stipe Mesiqi si kryetar me partnerët e tij të natyrshëm politikë në pushtet, dhe jashtë pushtetit) nuk mund ta "përjashtojë" nga faqet e historisë dhe të politikës së ndritshme nacionale dhe shtetërore të Kroacisë, si dhe ta kompremetojë, dhe ta mjegullojë figurën dhe veprën e tij historike, politike dhe shtetërore në sy të opinionit publik kroat, dhe të atij evro-ndërkombëtar, duke e munduar ta shpërfytyrojë në një kontekst krejtësisht tjetër antihistorik politik dhe shtetëror, që nuk ka kurrfarë baze, as kurrfarë lidhjeje me figurën dhe me veprën kombëtare, politike dhe shtetërore të Franjo Tugjmanit, as me Kroacinë e lirë dhe demokratike të Franjo Tugjmanit.

-Antitugjmanizmi dhe antitugjmanistët me në krye stipeistët, mund ta "kritikojnë" Franjo Tugjmanin, vetëm pse Ai me luftën, me politikën dhe me veprën e tij të drejtë, legjitime dhe legale përgjithmonë ia theu KURRIZIN Serbisë së Madhe të Vuk Karaxhiqit, të Ilia Garashaninit dhe të Slobodan Milosheviqit, duke e "zhvarrosur" përgjithmonë nga Kroacia etnike. Me një fjalë, Dr. Franjo Tugjmani me veprën dhe me luftën e tij të drejtë çlirimtare kombëtare dhe atdhetare iu tregoi serbomëdhenjve çetniko-fashistë dhe gjenocidalë, se Zot i Kroacisë së lirë dhe demokrfatike, janë vetëm kroatët, jo pushtuesit as kriminelët çetniko-fashistë të Serbisë së Madhe. Kompromisi në këtë kontekst, është vetëm detugjmanizimi-serbizimi fashist i Kroacisë, sikurse 1oo e sa vjet më parë.

Për më tepër, tendecat e politikës dhe të propagandës serbomadhe brenda dhe jashtë Kroacisë, që të vihet në pikëpyetje historia dhe politika nacionale dhe shtetërore e Dr. Franjo Tugjmanit, kinëse ato "asociojnë prermisat e recidivave fashist të NDH-së" janë, jo vetëm të pathemelta (si mbi bazën historike, ashtu edhe mbi atë politike kombëtare dhe shtetërore), iracionale, të pajustifikueshme, arbitrare, por edhe absurde dhe tragjiko-komike, kur historia e derisotme ka provuar se, DR. Franjo Tugjman ka qenë ANTIFASHIST, dhe, gjithë jetën e tij ka luftuar kundër fashizmit dhe, kundër çtniko-komunizmit fashist dhe neofashist serbomadh, i cili me Titon dhe me Rankoviqin, e patën fashizuar dhe serbizuar Kroacinë (1945-1992).

Këtë e provon edhe e vërteta historike dhe politike, se Dr. Franjo Tugjman (historian, politikan dhe burrë shteti i njohur i Kroacisë,15.01.1992) gjatë Luftës së Dytë Botërore " ka qenë pjesëmarrës i lëvizjes dhe i luftës antifashiste. Mirëpo, për shkak të mbrojtjes së drejtave nacionale të kroatëve ra në konflikt me regjimin komunist (ku pas shthurjes së Jugosllavisë Socialiste-Serbisë së Madhe të Titos dhe të Rankoviqit, më 1990 - vërjetje e autorit-mh) Franjo Tugjmani, formoi Bashkësinë Demokratike Kroate (HDZ), e cila, më 1990 fitoi në zgjedhjet e para shumëpartiake, me ç'rast Franjo Tugjmani u zgjodh KRYETARI I PARË I SHTETIT TË PAVARUR KROAT."(www.ita.hr/hrv/hrvatska/posebnosti/hrvatski_velikani.asp).

* * *

Ndryshe nga konstatimi "brutal" historiko-politik dhe diplomatik i Stipe Mesiqit (kryetar aktual i Kroacisë), NDH-JA nuk e solli fashizmin në Kroaci, por fashizmi hitlerian dhe fashizmi çetnik serbomadh, NDH-në e nxorën në skenëm politike shtetërore dhe ushtarake në Kroaci për t'u mbrojtur nga shfarosja dhe nga gjenocidi tradicional fashist serbomadh.
Ndërkaq, kolaboracionizmi i NDH-së me pushtuesit e Hitlerit, nuk ishte karakteristikë e veçantë vetëm për NDH-në, por edhe për Serbinë, edhe për Bullgarinë..., edhe për të gjitha ato shtete, të cilat kanë qenë të pushtuara nga makina fashiste e Hitlerit, e që ishin në shërbim të interesave politike dhe ushtarake strategjike të nazifashizmit gjerman dhe italian. Kështu, të paktën flet histria e Luftës së Dytë Botërore (1939-1945).
Kështu, ka ndodhur edhe me krijimin e Lëvizjes Balliste të shqiptarëve në Shqipërinë Etnike, e cila, në asnjë mënyrë nuk e importoi fashizimin hitlerian në truallin e saj, por u themelua, dhe u organizua për t'u mbrojtur nga pushtimi, nga gjenocidi, dhe nga nazifashizmi dhe nga fashizmi çetnik serbomadh i Drazha Mihajloviqit, dhe i qeverisë kolaboracioniste fashiste serbe të Beogradit me në krye nediqët, lotiçevcët, kosta peçanacët...etj.

Vuk Karaxhiqi nuk është më "baba" i gjuhës kroate në Kroacinë ilire Evroperëndimore të DR.FRANJO TUGJMANIT!

Prandaj, me gjithë dëshirën e politikës detugjmaniste të Stipe Mesiqit, dhe të stipeve të tij, me orientim proserbë, në Kroacinë demorkatike, të pavarur dhe sovrane, më kurrë nuk do të figurojë si gjuhë nacionale dhe shtetërore kroate, dhe e politizuar për qëllime fashistoide, hegjemoniste dhe kolonialiste "srpsko-hrvatski jezik"-"gjuha serbokroate" e Vuk Karaxhiqit, dhe e karaxhiqëve të tjerë serbomëdhenj, por vetëm "HRVATSKI JEZIK"-GJUHA KROATE NACIONALE DHE SHTETËRORE E KROACISË SË FRANJO TUGJMANIT.

Gjithashtu, pavarësisht se në çfarë stadi janë të "frustruar" dhe të "diskriminuar" ANTITUGJMANISTËT dhe minoriteti i tyre serb në shtetin e pavarur demokratik të Dr. Franjo Tugjmanit, në Kroaci kurrë më nuk do të valojë "srspka çetniçka drzhavna zastava"-flamuri çetnik shtetëror i Serbisë si simbol shtetëror dhe nacional i Serbisë së Madhe, por vetëm FLAMURI DHE STEMA SHETËRORE DHE NACIONALE E KROACISË SË LIRË, DEMOKRATIKE DHE SOVRANE, e themluar nga STRATEGU dhe BIRI i saj më i madh, më i lavdishëm dhe i pavdekshëm, Dr. FRANJO TUGJMAN, i cili, sikurse ANTE STARÇEVIQ("Xhorxh Washington") ka hyrë në historinë e përjetshme të KOMBIT dhe të SHTETIT të pavarur dhe sovran të KROATËVE dhe të KROACISË.

Ky është shkaku dhe motivi kryesor politik pse sot antitugjmanistët me në krye Stipe Mesiq, në forma të ndryshme po orvatën të "fshijnë" çdo gjurmë të meritës historike, politike, diplomatike, kombëtare, atdhetare dhe shtetërore të strategut të madh kroat Dr. Franjo Tugjman, i cili me veprën dhe me politikën e tij konkrete të drejtë dhe, plotësisht të justifikueshme, i tha, STOP rifashizimit, risundimit, ricopëtimit, rikolonizimit, rihegjemonizimit dhe rimilitarizimit SERBOMADH të territorit dhe të shtetit indigjen kroat dhe të Kroacisë etnike.

Prandaj, për të mos krijuar teza dhe mjegulla shtesë serbomëdha lidhur me historikun e NDH-së (sepse të gjithë brezat kroatë janë në dijeni për gjenezën e tyre historike, nacionale dhe shtetërore), kryetari aktual i Kroacisë, Stipe Mesiq, pikësëpari, duhet t'ua shpjegojë gjeneratave të sotme të reja kroate, pse dikur në kohën e detugjmanizimit titist të Kroacisë, kroatëve iu imponua gjuha e politizuar nacionale "srpsko-hrvatski jezik", e sot, pas çlirimit të Koracisë si meritë kryesore e politikës dhe e veprës nacionale dhe shtetërore kroate të Franjo Tugjmanit, është në përdorim gjuha e pastër burimore "HRVATSKI JEZIK"-GJUHA KROATE, pa bishtin politizues ngulfatës "SRPSKI" të Vuk Karaxhiqit serbomadh.

Duke qenë se, Dr. Franjo Tugjmani sikurse Ante Starçeviq("baba" i Kroacisë), Eugen Kvaternik, Josip Frank, Stjepan Radiq (viktimë e drejtpërdrejtë e atnetatit politik çetniko-fashist serbomadh, vritet në Parlamentin e SKS-së në Beograd, më 20 qershor 1928 nga Punisha Raçiqi, "anëtar i Parlamentit, dhe vullnetar çetnik i Vovodë Vukut"), e ka ndjekur shembullin dhe rrugën e ndritshme dhe të drejtë të themelimit, të ndërtimit, të mbrojtjes, të pavarësimit, të zhvillimit, të përparimit, të demokratizimit dhe të afirmimit të Kroacisë dhe të kroatëve si komb dhe si shtet i lirë dhe i pavarur nga "kraljevinat" serbojugosllave (1918-1990).

ASIMETRIA

*** Stipe Mesiq: "Vlada mora provesti detudjmanizaciju" /Qeveria duhet të zbatojë detugjmanizimin/ (Vjesnik,31.12.2003).

"Sve sto se mora, nije tesko, ali pitanje je, zasto mora da se sprovede detudjmanizacija, umesto DEFINITIVNE DEMILOSEVICIZACIJE HRVATSKE"?

-SHQIP, kjo, do të thotë: "Çdo gjë që është e detyrueshme për t'u bërë, edhe nuk është e vështirë që të bëhet, mirëpo, shtrohet pyetja:- Pse të zbatohet detugjmanizimi, në vend të DEMILLOSHEVIQIZIMIT PËRFUNDIMTAR të Kroacisë?

Ky është paradoksi dhe iracionalizmi i interesit historik, nacional, shtetëror dhe demokratik i doktrinës së gabuar politike të detugjmanizimit të Kroacisë së Stipe Mesiqit, që bie ndesh me TUGJMANIZIMIN-KROATIZIMIN E KROACISË SË PAVARUR DHE SOVRANE.

Duke qenë se, Serbia dhe minoriteti serb në Kroaci, nuk pranuan dhe, nuk e njohën shtetin pavarur kroat të Franjo Tugjmanit, por atë e luftuan në mënyrën më barbarike anticivilizuese dhe antiligjore me agresion dhe me gjenocid, duke mos pranuar autonominë e gjerë politike sipas "Planit Z4"(1995) të Lord Keringtonit, atëherë, çfarë kërkojnë tani kriminelët dhe fashistët serbomëdhenj? - Ritugjmanizimin e Kroacisë sipas "Planit Z4"?! - Pse? - Sepse, ushqejnë iluzione të kota se me "aktivizimin" këtij Plani (tanimë të "arkivuar në muzeun historik nacional, kishtar dhe shtetëror serbomadh të kriminelit, Slobodan Milosheviq), të bëjnë detugjmanizimin",që do të RISERBZIMI i Kroacisë, me qëllim që t'i përçajnë dhe t'i konfrontojnë kroatët mbi bazën politike, kombëtare, shtetërore dhe ndërkombëtare.

Derisa ishte gjallë ish-Presidenti i Kroacisë Dr. Franjo Tugjman, kryetari aktual Stipe Mesiq ishte "ushtar" dhe "shërbëtor" i dëgjueshëm dhe i privilegjuar i tij. Ndërkaq, pas vdekjes së Franjo Tugjmanit, "brenda natës", Stipe Mesiq u bë një nga oponentët më vehementë dhe më të vrazhdtë të doktrinës politike dhe shtetërore kroate të Franjo Tugjmanit, duke kërkuar "DETUGJMANIZIMIN" e Kroacisë, që de facto dhe de jure, do të thotë "DEKROATIZIMIN" e Kroacisë, siç ka konkluduar me të drejtë, dhe Ankica Tugjman (bashkëshritja e Franjo Tugjmanit.

Në bazë të kontributit të tij historik, poltiik, diplomatik, kombëtar, shtetëror dhe atdhetar jetësor, Dr. Franjo Tugjmani (ish-kryetar i Republikës së Kroacisë, dhe i HDZ-së) është sImbol i pashlyeshëm dhe i pamposhtur KROATIZIMIT të Kroacisë së lirë, demokratike dhe sovrane, kurse Stipe Mesiqi ( NDOSHTA, i influencuar nga Millka, gruaja e tij serbe), është simbol i DETUGJMANIZIMIT=DEKROATIZIMIT DHE I PSEUDODEMOKRATIZIMIT TË KROACISË.

Kjo është asimetria thelbësore etike, politiko-historike, juridike, demokratike dhe paqësore, që e dallon ish-kryetarin dhe strategun e shquar kroat, Dr. Franjo Tugjman nga kryetari aktual i Kroacisë, Stipe Mesiq, i cili për shkak të karrierizmit, dhe të luftës për pushtet, që nga vdekja e Franjo Tugjmanit, ka deklraruar "doktrinën stipeiste"-luftën politike mbi baza partiake dhe ideologjike proserbiane, që me çdo kusht Franjo Tugjmanin ta "eliminojë" nga historia dhe nga politika e Republikës së Pavarur Kroate (1990-2008).

Mirëpo, me gjithë përpjekjet e shkreta të kursit të politikës zyrtare proserbe të stipetizmit, detugjmanizimin-dekroatizimin e Kroacisë, nuk do të ketë forcë politike, as intelektuale shkencore (d)ekroate, që do të mund ta realizonte në favor të politikës dhe të doktrinës së detugjmanizimit-rijugosllavizimit serbomadh të Kroacisë, ashtu si i konvenon doktrinës dhe praktikës së derisotme çetniko-fashiste të Serbisë së Madhe.

Këtë të vërtetë, duhet ta kenë mbajtur parasysh të gjithë demagogët stipetistë, pavarësisht nga tezat dhe nga aspiratat e tyre të mjera dhe miope proserbe, që tugjmanizimin-kroatizimin e Kroacisë së Franjo Tugjmanit, ta zëvendësojnë me detugjmanizimin-stipetizimin-dekroatizimin e Kroacisë, ashtu si i konvenon politikës dhe praktikës së derisotme antikroate të Serbisë së Madhe.

Këtë kurs negativ antikroat dhe antidemorkatik të Stipe Mesiqit, e dëshmoi, edhe interevista e tij, e paradokohshme, dhënë RTV të Malit të Zi(7-8 korrik 2008), i cili, "fashzmin" kroat të NDH-së Dr. Ante Paveliqit e ka kritikuar, duke e apsotrofuar opinionin publik kroat se si, stipe mesiqtë kroatë, duhet t'i "edukojnë" dhe t'i "arsimojnë" fëmijët e tyre, se çfarë ka qenë historia dhe praktika e NDH-së së Dr. Ante Paveliqit. Ç' është e vërteta, në rastin konkret, Stipe Mesiq nuk e ka zënë në gojë, Dr. Ante Paveliqin, por "NDH-në dhe pjesëtarët e saj kasapë e kriminelë", të cilët sipas, tezës së falsifikuar serbomadhe të Stipe Mesiqit, ata vetë " e kishin pasë sjell fashizmin në Kroaci?! Absurd! Tezë e falsifikuar dhe e ndërruar e historiografisë, e politikës, e propagandës, e diplomacisë shtetërore dhe kishtare zyrtare të Serbisë, bazat dhe kualifikimin "profesional faktografik" të saj i ka ndërtuar, i ka zhvilluar, i ka kultivuar, i ka interpretuar, dhe i ka jetësuar ndër brezat deritashëm serbë, ashtu si i ka konvenuar vetë politikës qeveritare dhe religjioze të Kishës Ortodokse Serbe, me qëllim që të mohojë të vërtetën e qenies nacionale dhe shtetërore kroate për të "justifikuar" kufijtë artificialë dhe kolonialë të Serbisë së Madhe në kurriz të kroatëve dhe të Kroacisë së pavarur dhe sovrane.

"Metafora politike" stipetiste vret të vërtetën historike nacionale, politike dhe shtetërore të Kroacisë së DR.FRANJO TUGJMANIT!

*** "Ne në Kroaci duhet t'ua shpjegojmë fëmijëve tanë se, Shteti i Pavarur i Kroacisë (Nezavisna drzava Hrvatska-NDH) ka kryerë krime, dhe ka qenë organizatë e formuar nga kasapët, të cilët në hapësirën e Kroacisë e kanë sjellë okupatorin." (Beta, 12.07.2008).

Pikërisht nostalgjikët e Jovan Stratimiroviqit, të Vuk Karaxhiqit, të Ilia Garashaninit, të Nikola Pashiqit, të Drazha Mihajloviqit, të Titos, të Aleksandar Rankoviqit, të Dobrica Qosiqit, të Slobodan Milosheviqit…,etj., domethënë serbokomunistët dhe serbofashistët, të gjithë së bashku me në krye Kishën Ortodokse Serbe, e mohojnë dhe e kontestojnë historikisht dhe politikisht NDH-në-SHPK-në-Shtetin e Pavarur Kroat të Dr. Ante Paveliqit, sepse ishte pengesa kryesore e shtrirjes së interesave strategjike gjeopolitike dhe shtetërore të Serbisë së Madhe në llogari të përthithjes së territoreve indigjene të Kroacisë.

Këtë vlerësim të Shtetit të Pavarur të Kroacisë gjatë Luftës së Dytë Botërore, kryetari aktual i Kroacisë, Stipe Mesiq, e bëri me rastin e vizitës së tij Malit të Zi, më 7 dhe 8 korrik 2008.

Mirëpo, kjo është tezë e gabuar dhe e falsifikuar [[ e "kuzhinës historiko-politike-diplomatike dhe propagandistike" e Serbisë së Madhe të Josip Broz Titos, të Aleksandar Rankoviqit, të Drazha Mihajloviqit, dhe të Kishës Ortodokse Serbe (1941-2008]] , por, fatkeqësisht, tani e riaktualizuar dhe e mbështetur, edhe nga ana e kryetarit të Kroacisë, Stipe Mesiq, i cili "me vetëdije të lartë" diplomatike, e pohoi botërisht në intervestin e tij dhënë RTV të Malit të Zi, se "NDH-ja kasape dhe kriminele, e solli fashizmin në Kroaci"(!?)

Pavarësisht se, çka ka dashur të thotë diplomatikisht Stipe Mesiqi me këtë tezë të gabuar dhe të falsifikuar serbomadhe, kjo as historikisht, as politikisht nuk është e qëndrueshme (me gjithë interesin momental politik dhe diploamtik i Kroacisë me Malin e Zi dhe me Serbinë), as fare e vërtetë se, "NDH" e solli fashizmin në Kroaci, por është e kundërta, fashizmi e pushtoi Kroacinë (dhe jo vetëm Kroacinë, por tërë Jugosllavinë mbretërore), ku si rrjedhim u krijuan kushtet dhe rrethanat historike, politike dhe ushtarake, që të formohej Kroacia e pavarur nën drejtimin e Ante Paveliqit.

"Detugjmanizimi" i doktrinës dhe i praktikës së stipetizmit nuk mund të jetë vetëm çështje dhe "detyrë mbi detyra" e politikës partiake dhe shtetërore diferencuese e presidentit aktual të Kroacisë, Stipe Mesqi, sepse Kroacia nuk është pronë private e Stipe Mesiqit, as mbështetësve të tij partiakë dhe shtetërorë, por e gjithë kombit kroat si brenda, ashtu edhe jashtë Kroacisë. Të drejtën për "detugjmanizimin" e Kroacisë e ka vetëm populli sovran kroat, askush tjetër, dhe asnjë parti qoftë pozitë apo opozitë. Këtë duhet ta mbajnë parasysh si kryetari Stipe Mesiq, ashtu edhe të gjithë mesiqët e tjerë antitugjmanistë, sepse nuk është koha e rikrijimit të Jugosllavisë së Versajës, as e Jugosllavisë komuniste të Titos, as e Serbisë së Madhe të Ilia Garadshaninit, as e Serbisë së Madhe të Slobodan Milosheviqit, por është epoka e tugjmanizimit dhe e demokratizimit të Kroacisë evroperëndimore.

Është problem, dhe çështje vetjake e Stipe Mesiqit, se si e shkon ai kthimin e refugjatëve minoritarë serbë në Kroaci.

Mirëpo, teza proserbe vlerësuese e kryetarit të Kroacisë, Stipe Mesiq , e pohuar në intervestin e tij dhënë RTV të Malit të Zi, se "NDH-ja kasape dhe kriminele, e solli fashizmin në Kroaci, as historikisht, as politikisht nuk është e qëndrueshme (pavarësisht nga interesi momental politik dhe diploamtik i Kroacisë me Malin e Zi dhe me Serbinë), as fare e vërtetë se, "NDH" e solli fashizmin në Kroaci, por është e kundërta, fashizmi e pushtoi Kroacinë (dhe jo vetëm Kroacinë, por tërë Jugosllavinë mbretërore), ku si rrjedhim u krijuan kushtet dhe rrethanat historike, politike dhe ushtarake, që të formohej Kroacia e pavarur nën drejtimin e Ante Paveliqit.

Fundja, pavarësisht nga synimet negative dhe të gabuara të doktrinës detugjmaniste të presidentit aktual të Kroacisë, Stipe Mesiq, vlerësimi dhe trajtimi i historisë, i politikës, i demokracisë dhe i ardhmërisë së Kroacisë, nuk është vetëm çështje e tij, edhe pse ai është kryetar i Kroacisë ( PIKËRISHT, DUKE FALEDNERUAR VEPRËS DHE FIGURËS SË NDRITSHME KOMBËTARE DHE SHTETËRORE-BABËS SË KROACISË SË PAVARUR, SOVRANE DHE DEMOKRATIKE, DR. FRANJO TUGJMAN, detugjmanistët me në krye Stipe Mesiqin, pothuajse, qe një dekadë, "po kthejllin, dhe po vrenj" ashtu si po iu konvenon interesave politike partiake dhe parciale të koalicionit antitugjmanist. Ndryshe, stipet antitugjmanistë, po të mos kishin pasur një FRANJO TUGJMAN, as që do të kishin parë në ëndërr "kryetarllëkun" dhe ushtrimin e pushtetit shtetëror në Kroaci, por, ende do të ishin jashtë drejtimit të politikës dhe të pushtetit shtetëror të Kroacisë, sikurse këtu e 100 vjet më parë), por kjo është çështje e përbashkët e pashmangshme e tërë popullit kroat, e gjithë politikës dhe e shkencës kroate, dhe e tërë intelegjenicies kroate si brenda, ashtu edhe jashtë Kroacisë.

_(Vijon)

---

ESE POLITIKE ( II )

Prof.Dr. Mehdi HYSENI
derguar erenikut: Mon, May 26, 2008 9:27 pm
botuar: E marte 27 maj 2008 2:00 am

NDĖR LIDERĖT POLITIKĖ TĖ SHQIPĖRISĖ ETNIKE, VETĖM KRYETARI I FBKSH-SĖ, ADIL GAFURRI  I PARI , MĖ 2002, PAT REAGUAR KUNDĖR NDRYSHIMIT TĖ SIMBOLEVE KOMBĖTARE SHQIPTARE NĖ KOSOVĖ!

** * Populli  me tė drejtė thotė: “Faji ėshtė jetim, nuk e pranon askush atė”. Ose: “Sulmi ėshtė mbrojtja mė e mirė”. Ose: “I ngopuri nuk ia beson tė uriturit”. Ose “ I liri-ai qė ka lirinė, nuk i beson atij qė ėshtė skllav nė robėri”.  

 

*** -Po, ku ishit deri tash, o koço danaj, pse nuk keni reaguar nė kohėn e duhur, para se Kosovės t’i imponohej flamuri  i huaj?! –

 

*** -Mos keni qenė edhe ju, tė gjithė sė bashku me Gjysmė Shqipėrinė    “shpėtimtare” tė Kosovės   nė “burgun” e Dalaj Lamės nė Tibet?!                            

                           *        *            *

Tė gjithė ata qė e kanė nė zemėr, dhe janė tė gatshėm pėr tė flijuar jetėt dhe tėrė pasurinė  e tyre (sikurse GAFURR ADILI) pėr rikthimin e FLAMURIT KOMBĖTAR DHE SHTETĖROR SHQIPTAR JO VETĖM NĖ KOSOVĖ, POR NĖ MBARĖ TERRITORIN E SHQIPĖRISĖ ETNIKE, DUHET TA NDJEKIN RRUGĖN, SHEMBULLIN DHE VEPRĖN KONKRETE KOMBĖTARE, POLITIKE DHE PATRIOTIKE SHQIPTARE TĖ ABDYL FRASHĖRIT,TĖ GAFURR ADILIT, TĖ AVNI KLINAKUT, TĖ ALBIN KURTIT DHE TĖ BASHKIDEOLOGĖVE E BASHKĖVEPRIMTARĖVE TĖ TYRE TĖ DEVOTSHĖM, NDRYSHE, MĖ FALNI PĖR GABIMIN “LAPSUS CALAMIS”, DO TĖ PARITEN NĖ “HIRIN E KAQAVE” POLITIKO-PROPAGANDISTIKE TĖ “PAZARIT DITOR” TĖ KOĒO DANĖS, SIKURSE KĖTU E 100 VJET MĖ PARĖ (1912-2008), DUKE HANGĖR MOLLĖ TĖ KALBURA, DHE DUKE PIRĖ “METAXA” GREKE DHE, DUKE  HANGĖR ĒOKOLLATA, DUKE U LARĖ ME  SHAMPON “BREZA”, DHE DUKE PIRĖ RAKI “SHLIVOVICA” ĒAĒAKU TĖ SERBISĖ!

Ndryshe  filozofia politike e mjerimit tė Koço Danės dhe tė koēo danjave tė tij tė verbėr politikisht, ka ardhur koha e fundit (shekulli XXI, Amerikanėt kanė shkuar nė Mars, KURSE ne, ende po merremi me recidivat primordialė provincialė) qė, njėherė e pėrgjithmonė, tė mėsojmė nga pėsimet e tė tjerėve, jo tė pėsojmė vazhdimisht nga pėsimet tona vetjake.

 

Siē ka pohuar me tė drejtė z.Adnan Abrashi nė njė koment tė tij lidhur me statusin e Flamurit kombėtar shqiptar nė Kosovė, - ĖSHTĖ MĖ SE E VĖRTETĖ SE, - Baca Adem Demaēi gjithmonė ia ka qėlluar me milimetėr dhe me derhem, pa e lėnė tė sotmen pėr nesėr. Mirėpo, ku jemi ne se, pse ne  kurrė nuk mblodhėm mend, qė ta kishim qėlluar bile (1) njėherė “shenjėn” e shenjtė madhore kombėtare dhe shtetėrore shqiptare, po me mendje dhe me mėsime tė huaja tė kėqia antishqiptare, ende po bluajmė  krejt “jarėm”, ēfarė po na vjen nė “grep”, pa menduar fare me kokėn tonė, gjė qė nė kėtė mėnyrė mė shumė po i bėjmė dėm, sesa dobi  ndriēimit dhe mbrojtjes  sė interesit tė pėrgjithshėm tė kombit shqiptar dhe tė Shqipėrisė Etnike.

 

- Po tė ishin gjallė Skėnderbeu, Abdyl Frashėri dhe Ismail Qemali, nuk do tė lejonin qė gjysma (50%) e Shqipėrisė Etnike, tė vuante nėn prangat e robėrisė, dhe nėn hijen e flamujve tė huaj serbo-grekė sllavė, qė nga viti 1912 e deri mė sot. Pra, qė atėherė, dhe nė kėtė kuptim historiko-politik, kombėtar dhe shtetėror, duhet tė kėrkohet zanafilla e tradhtisė ndaj FLAMURIT KOMBĖTAR SHQIPTAR, jo nga shpallja dhe nga njohja ndėrkombėtare e pavarėsisė sė Kosovės, mė 17 Shkurt 2008. Pavarėsi kjo, e cila, edhe pse me njė flamur tė huaj, u pranua edhe nga Gjysmė Shqipėria e Koēo Danajt, edhe nga mbarė kombi shqiptar si nė hapėsirat e Shqipėrisė Etnike, ashtu edhe nė tėrė diasporėn shqiptare nė botė. Ēka po dojmė tash? – Ta korrigjojmė GABIMIN KOLEKTIV?! – Sepse,  qeveria e Hashim Thaēit e paska “pėrjashtuar” nga kalendari i festave shtetėrore, 28 Nėntorin-Ditėn e Flamurit Kombėtar Shqiptar. Logjikisht, as juridikisht, as politikisht nuk ėshtė e pranueshme vėrejtja e Koēo Danės, meqė Flamuri shqiptar nuk figuron si atribut  juridik-kushtetues shtetėror i identitetit tė pavarėsisė dhe tė sovranitetit tė Republikės sė Kosovės, por flamuri i huaj me ngjyrė tė kaltėr dhe me gjashtė yje tė verdha nė mes (tė cilin e kemi pranuar dhe kėnduar tė gjithė me rastin e njohjes sė pavarėsisė sė Republikės sė Kosovės), ku  sipas aktit formal ligjor dhe kushtetues, ai edhe ėshtė sanksionuar me ligj si atribut shtetėror ( jo kombėtar nė asnjė mėnyrė), i cili de facto dhe de jure nė kėtė kuptim e ka pėrjashtuar nga pėrdorimi zyrtar Flamurin kombėtar shqiptar. – Kush i ka fajet pėr kėt gabim? – Hashim Thaēi? - Jo vetėm Hashim Thaēi, por tė gjithė ne si komb dhe si gjysmėshtet, qė nė vend tė FLAMURIT TONĖ KOMBĖTAR, NJĖZĖRIT E MIRATUAM (ME KĖNGĖ, ME VALLE DHE ME KRISMA PUSHKĖSH...)  NJĖ FLAMUR TĖ HUAJ ME PĖRMBAJTJE JO KOMBĖARE, POR ME PĖRMBAJTE SHTETĖRORE INTERNACIONALISTE, KOSMOPOLITISTE, MULTIETNIKE, PLURALSITE DHE DEMOKRATIKE.

 

ĒKA TASH? PSE TĖ KĖRKOHET FAJTORI NĖ PRISHTINĖ, KUR FAJTORĖ JEMI TĖ GJITHĖ, QĖ E PRANUAM BOTĖRISHT NJĖ GABIM DHE MASHTRIM TĖ TILLĖ ANTIHISTORIK DHE ANTIKOMBĖTAR, ME PĖRJASHTIM TĖ FRONTIT PĖR BASHKIMIN KOMBĖTAR SHQIPTAR ME NĖ KRYE GAFURR ADILIN, I CILI SI PATRIOT I  PALĖKUNDSHĖM DHE BESNIK I FLAMURIT DHE I RIBASHKIMIT KOMBĖTAR SHQIPTAR, ME KOHĖ (DHJETOR 2002)  DHE BOTĖRISHT, HUDHI POSHTĖ ĒDO MANIPULIM , ĒDO MASHTRIM DHE ĒDO ALTERNATIVĖ TĖ FLAMURIT KOMBĖTAR SHTETĖROR TĖ SKENDERBEUT-ISMAIL QEMALIT. - Tė lumtė Gafurr Adili, kjo ėshtė largpamėsia politike, dashuria e zjarrtė dhe devotshmėria konsekuente ndaj MBROJTJES  SĖ INTERESIT TĖ PĖRGJITHSHĖM TĖ GJITHĖ KOMBIT SHQIPTAR DHE TĖ SHQIPĖRISĖ ETNIKE!

 

Kėshtu, veproi kombėtarisht dhe politikisht si patriot dhe si burrė kombi dhe shteti i   Ribashkimit tė Shqipėrisė Etnike, kryetari i Frontit pėr Bashkimin Kombėtar Shqiptar (FBKSH), Gafurr Adili ngase qė nga mosha rinore, e kishte kuptuar drejt AMANETIN HISTORIK, KOMBĖTAR DHE ATDHETAR TĖ PAVDEKSHĖM TĖ  SKĖNDERBEUT, TĖ ABDYL FRASHĖRIT, TĖ ISMAIL QEMALIT, TĖ ADEM DEMAĒIT DHE TĖ ADEM JASHARIT SE:   “ Miku  mė i ngushtė i patriotit tė vėrtetė ėshtė ATDHEU...pastaj vijnė tė tjerėt.”(“Albania”, 28 Nėntor 1918, citati i cituar nė veprėn e Gafurr Adilit me titull: “ Nėna mė lindi, Shqipėria mė rilindi”, Arbėria, Tiranė, 2006,f.5).

 

Ja, shembulli konkret i Gafurr Adilit provon se, kur duhet tė ngrejmė zėrin, dhe tė dėshmojmė mendjen e urtė largpamėse dhe fuqinė e pėrbashkėt gjithėkombėtare dhe shtetėrore  shqiptare pėr t’i mbrojtur vlerat e shenjta historike, kombėtare dhe shtetėrore tė Shqipėrisė Etnike, jo vetėm tė Kosovės, dhe tė Gjysmė Shqipėrisė sė Koēo Danajt, “prognozat politike” tė tė cilėt, “janė tė vlefshme” vetėm sa pėr t’i plotėsuar kėrkesat ditore tė tregut dhe tė marketingut privat politik dhe tregtar tė mjetve tė informacionit, tė subvencionuar nga fondet dhe nga burimet e  kuazidemokracisė liberale dhe neoliberale tė kohės dhe, tė shoqėrisė konsumatore, nė emėr tė reformave demokratike, dhe tė atdhetarizimit tė rrejshėm, apo mė mirė tė themi tė atdhetarizmit tė moderuar.

 

Gjysmė Shqipėria me nė krye Koēo Danėn, ėshtė nė vonesė qe 100 vjet, kurse disa ishtarė dhe mbėshtetės tė tij “mendjelehtė” politikė nga Kosova janė nė vonesė tė paktėn qe 6 vjet, kur pėr herė tė parė Ibrahim Rugova mė 28 Nėntor 2002, nė Prishtinė e pat shpaluar flamurin e vjetėr tė Dardanisė. Qė nga ai moment “historik” e deri me njohjen e Republikės sė Kosovės, nė oponionin publik shqiptar janė zhvilluar debatime  tė ashpra dhe polemizuese se, nuk duhet ndryshuar flamuri kombėtar shqiptar (1912).

 

Deri tani, nė kėtė temė kanė fituar tė drejtėn legjitime tė debatojnė LKĒK-ja-Lėvizja pėr Bashkim me nė krye Avni Klinakun dhe Fronti pėr Bashkimin Kombėtar Shqiptar(FBKSH), i cili qysh para gjashtė (6) vitesh doli me Deklaratėn politike Nr.10 tė datės 4 Dhjetor 2002, Akti Nr.04/12/2002, Tiranė, Prishtinė, Shkup, Prevezė, Fronti pėr Bashkimin Kombėtar Shqiptar/Kryesia Qendrore/, ku ndėr tjera, thuhet: “ Kėrkesa e Rugovės pėr ndryshimin e simboleve kombėtare shqiptare shpie nė ndarjen e kombit nė dy popuj dhe nė dy shtete tė ndryshme shqiptare nė Ballkan.” (Shih: “Ribashkimi i Shqipėrisė”,viti 1 i botimit,Nr.2, 24 Dhjetor 2002, Tiranė, f.14.).

 

Siē shihet, zyrtarisht, dhe me ARSYE  TĖ FORTĖ DHE TĖ QĖNDRUESHME MBI BAZĖN HISTORIKE, KOMBĖTARE  DHE SHTETĖRORE, vetėm FBKSH-ja me nė krye Gafurr Adilin ka paralajmėruar rrezikun e ndryshimit tė Flamurit kombėtar shqiptar nė Kosovė, askush tjetėr.

 

Mirėpo, askush prej “miletit”, as prej pushtetit  politik shqiptar, e as prej  kėtyre koēo danajve tė sotshėm reagues shumė tė vonshėm nuk e pat “marrė nė pullė” seriozisht, as nuk e pat kuptuar njerėzisht, historikisht, kombėtarisht dhe politikisht mesazhin e kėsaj Deklarate me pėrmbajtje preventive urgjente, qė tė mos ndryshohej Flamuri Kombėtar Shqiptar nė Kosovė.

 

Pėrkundrazi, nė vend tė mbėshtetjes sė  gjithanshme zyrtare dhe jozyrtare nga subjektet politike, nga qeveritė shqiptare, dhe nga mbarė populli  i kėsaj Deklarate historike pėr rrezikun qė po i pėrgatitej  ndryshimit tė indentitetit kombėtar dhe shtetėror tė Kosovės, udhėheqja e FBKSH-sė, Gafurr Adili, Taip Mustafaj dhe Idajet Beqiri (disa muaj pas shpalljes sė kėsaj Deklarate) u arrestuan dhe u futėn nė burg nga Gjysmėshqipėria zyrtare e Koēo Danajt, me motivacion se kėta e “kishin  prishur rendin dhe qetėsinė publike nė Tiranė, pėr shkak tė veprimit nacionalist, dhe tė shprehjes sė urrejtjes ndėrnacionale ndėrmjet popujve tė ish-Jugosllavisė...”?! – Qė tė tretė, pas disa muajve tė vuajtes sė burgut hetues nė Tiranė,  lirohen nga Gjykata  e Faktit e Tiranės, nė mungesė tė provave materiale pėr ēfarė ishin akuzuar pa tė drejtė nga organet pėrkatėse policore tė Shqipėrisė.

 

Nė rastin konkret, tė gjithė koēo danajt e vonuar jo mė pak se para gjashtė vitesh (2002) (nė mbrojtje tė Flamurit Kombėtar Shqiptar), me  kohė ėshtė dashur ta ngrejnė zėrin nė favor tė mbėshtetjes sė Deklaratės sė theksuar historiko-politike, kombėtare, demokratike dhe paqėsore tė FBKSH-sė, si dhe tė shkruajnė peticione dhe memorandume reaguse  nė adresė tė Presidentit tė Shqipėrisė (Alfred Moisiu), Kryeministrit tė qeverisė sė Shqipėrisė(Fatos Nano), Kryetarit tė Kuvendit tė Shqipėrisė (Servet Pėllumbi), Kryatirt tė Gjykatės sė Faktit tė Tiranės, Fehmi Petku, si dhe organave dhe institucioneve tė tjera tė drejtėsisė dhe tė politikės sė Republikės sė Shqipėrisė pėr lirimin pa asnjė kusht tė Gafurr Adilit (Kryeatr), tė Idajet Beqirit (Sekretar) dhe tė Taip Mustafajt (drejtues i AKSH-sė).

 

Koēo  danajt e vonuar, nė vend se tė vepronin, dhe tė  solidarizoheshin me Gafurr Adilin, duke i mbėshtetur  kėrkesat e drejta legjitime, legale, historike, kombėtare, politike, demokratike dhe paqėsore tė FBKSH-sė, ata  i patėn futur “veshėt nė lesh”, duke u orientuar nė themelimin dhe nė zgjerimin e firmave dhe tė  zejeve tė ndryshme tė tyre personale, grupore dhe partiake nė frymėn e ligjeve tė tregut tė  lirė liberal (secili pėr xhepin e vet, dhe pėr karrierėn e vet, duke e  rrejtur, duke e manipuluar,  dhe duke e mashtruar popullin dhe shtetin se, ata po punonin pėr “interesin e pėrgjithshėm” tė tyre), sikurse “shpėtimtari” i Flamurit Kombėtar Shqiptar, dhe i pavarėsisė sė Kosovės, Koēo Danaj, i cili nė kohėn e burgosjes sė udhėheqjes sė treshit tė FBKSH-sė (Gafurr Adili, Idajet Beqiri dhe Taip Mustafaj), mė 2003, “nuk figuronte” nė regjistrin e tė gjallėve politikė nė Tiranė, spese ishte i preokupuar me “halle tė mbijetesės”, i mbėrthyer, se si ta   themelonte dhe ta zgjeronte kapitalin e tij privat (Institutin pėr Progonoza Rajonale, Televizionin, dhe nė fund edhe partinė e tij, me qėllim tė kurorėzimit tė arrirave dhe fitimeve tė tij personale nga prona private, si rezultat i kuptimit dhe, i shfrytėzimit racional tė “lojės sė rregullave” tė tregut tė lirė tė pakufijshėm).

 

Fajin dhe pėrgjegjėsinė pėr pezullimin dhe pėr ndryshimin e simboleve kombėtare shqiptare nė Kosovė, koēo danajt, pikėsėpari, duhet ta kėrkojnė nė Tiranė, jo nė Prishtinė, e cila me gjithė luftėn heorike tė UĒK-sė me nė krye Adem Jasharin, pa ndihmėn e Tiranės nuk qe nė gjendje ta fitojė luftėn e pabarbartė dhe tė padrejtė gjenocidale ēetniko-fashiste tė Serbisė sė madhe tė Slobodan Milosheviqit.

 

Pikėrisht se e vėrteta ėshtė e hidhur atė nuk e do, as nuk e mbron askush, madje as nga pohuesit, nga ithtarėt dhe nga mbrojtėsit e sė pavėrtetės sė taborit tė Koēo Danajt, kur ėshtė fjala se kush e tradhtoi  dhe, kush e ndryshoi nė praktikė  kuptimin dhe pėrmbajtjen e flamurit kombėtar shqiptar. Duke qenė se me qėllim, dhe me prapavijė tė keqe politike, ėshtė hapur kjo “temė” e shpifur nga Koēo Danaj, me qėllim tė kompremetimit, tė diskualifikimit dhe tė diskreditimit kombėtar dhe politik tė kryeministrit tė Kosovės (ish-komandant i UĒK-sė), Hashim Thaēi dhe disa udhėheqėseve tė tjerė tė qeverisė dhe tė parlamentit tė Republikės sė Kosovės, nėn akuzėn e rėndė, se  “kėta janė fajtorėt kryesorė” pse flamuri shqiptar ėshtė vėnė jashtė pėrdorimi, me ē’rast ka vėnė nė pikėpyetje  historinė e identitetit  dhe tė unitetit kombėtar dhe shtetėror shqiptar.

 

Nuk i pranoj tezat e ndryshuara dhe tė sofistikuara  tė “Dalaj Lamės”  sė Tiranės, se “Kosova me tė fituar pavarėsinė e saj, mė 17 Shkurt 2008, ėshtė fjatore pėr ndryshimin e flamurit kombėtar shqiptar?!” – Kjo ėshtė njė e pavėrtetė e madhe dhe, pa kurrfarė “tavani” as politik, as kombėtar e as historik, sepse  Kosova nuk ka ndryshuar asnjė element tė pėrmbajtjes sė flamurit kombėtar shqiptar, as tė rrjedhės sė historisė sė qenies sė tij qindravjeēare. E vėrteta ėshtė kjo: - Flamuri i Shqipėrisė Etnike ėshtė pezulluar si simbol shtetėror i Republikės sė Kosovės nga ana e bashkėsisė ndėrkombėtare me pėlqimin dhe me miratimin e pakundėrshtueshėm tė Gjysmė Shqipėrisė sė Koēo Danės. Mbi kėtė bazė, edhe e ka njohur Republika e Shqipėrisė shtetin e ri tė Kosovės, ashtu siē e kanė njohur edhe dyzet shtete tė tjera tė bashkėsisė ndėrkombėtare sė bashku me Shtetet e Bashkuara tė Amerikės.

 

Derisa shqiptarėt tė jenė tė pėrēarė, tė zhbalancuar dhe tė zhbashkuar nė mendime, nė ide, nė koncepte, nė programe dhe nė veprime konkrete politike, kombėtare dhe atdhetare, dihet se shpėrblimi ndėrkombėtar i tyre, nuk mund tė jetė  tjetėr, veēse  sforcimi i statu quo-s koloniale; ndėrrimi i “gazdallarėve” tė huaj, si dhe  ndryshimi i simboleve kombėtare dhe shtetėrore, improtimi dhe fronzimi i princave dhe i popajve tė huaj (sikurse rasti i Anastas  Janullatosit grek, qytetar nderi i Tiranės) nė tokat dhe nė shtetin e tyre tė Shqipėrisė Etnike. Ky ėshtė shkaku dhe pasoja  kryesore, pse ka ardhur deri te pezullimi dhe ndryshimi i simboleve kombėtare shqiptare me rastin e njohjes sė pavarėsisė sė kushtėzuar-nėn mbikėqyrjen evro-ndėrkombėtare tė Republikės sė Kosovės.

---

ESE POLITIKE

Prof.Dr. Mehdi HYSENI
derguar erenikut: Wed, May 14, 2008 11:53 am
botuar: E mërkurë, 14 maj, 2008 4:21 pm

KUSH, DHE PËR LLOGARI TË KUJT  DESHI TA VRAJË ALI AHMETIN?

 

*** Plumbat dhe dyfeqet ruani për t’u mbrojtur nga armiqtë  kolonizatorë dhe imperialistë  të huaj shekullorë  sllavë,jo për vetëvrasjen tuaj, sepse një akt i tillë (ndër të tjera) para botës dëshmon edhe shkallën e ultë të kulturës dhe të  vetëdijes kombëtare, politike, demokratke dhe civilizuese. Të gjithë duhet të mbajmë parasysh faktin dhe realitetin e pamohueshëm se ndodhemi në shekullin XXI të përparimit dhe të qytetërimit të njerëzimit,  jo në kohën e gurit dhe të egërsisë  paramesjetare dhe mesjetare.

 

*** Thjesht, dhe shumë qartë, ja  kjo është arsyeja kryesore pse shqiptarët në “Maqedoni” nuk duhet të grinden, të përçahen dhe të vriten mes veti, por duhet të bashkohen si një trup i vetëm për ta realizuar të drejtën historike dhe legjitime-vetëvendosjen për  të dalë nga kthetrat e përgjakshme hegjemoniste dhe kolonizuese  të sundimit sllavomaqedon:

 

“Shqiptarë, mos u vritni për pushtet, kur pushtetin dhe shtetin (arrën dhe çekanin) e kanë pushtuesit dhe kolonizatorët sllavo-maqedon.” (Shih: “Deklaratën publike nr.12 të  datës 13 maj 2008 të  zëdhënësit politik të FBKSH-së”,www.dervina.com,www.al-today.com, www.shqiperiaebashkuar.org, 13.05.2008).

 

*** Me atentate politike vëllavrasëse nuk zgjidhet asnjë probem ekzistues i shqiptarëve, përkudrazi ato shumëzohen në llogari të triumfit të  strategjisë dhe të politikës kolonialiste gjenocidale të armiqve shekullorë serbosllavë të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike.

 

Të gjitha zënkave,  mosmarrëveshjeve, konflikteve, shpifjeve, tradhtisë, mashtrimit, manipulimit, burgosjes, përçarjes, shfrytëzimit, vetëmohimit dhe vrasjeve shqiptare-shqiptare iu gëzohen vetëm ata armiq të brendshëm dhe të jashtëm të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, të cilët  e kanë “për detyrë shtëpie” ( nga “projektuesit”, nga organizatorët, nga financuesit dhe nga mbështetësit e tyre), të rrënojnë dhe të shpërfytyrojnë çdo gjë që është interes i përgjithshëm dhe vlerë e pacenueshme shqiptare. Mirëpo, të gjithë ata armiq të shqiptarëve, që  “qepin” kurtha të tilla  terroriste vrastare, duhet të mbajnë parasysh, edhe fundin e tyre, sepse edhe vetë do të digjen në flakën dhe në zjarrin e tyre.

 

 Të gjithë kriminelët dhe terroristët atentatorë antishqiptarë, duhet ta mbajnë parasysh faktin se ka perënduar njëherë e përgjithmonë strategjia dhe taktika “gjuaje gurin, fshihe dorën”, sikurse me rastin e atentateve  vrastare politike të heronjve, të dëshmorëve dhe të patriotëve kombëtarë  shqiptarë siç ishin: Ismail Qemali, Bajram Curri, Haxhi Zeka, Hasan Prishtina, Luigj Gurakuqi, Avni Rrustemi, Jusuf e Bardhosh Gërvalla dhe Kadri Zeka  etj.

 

 E qartë si dielli, edhe atentati i dështuar kundër kryetarit të BDI-së, Ali Ahmeti ka motive të thella politike në qarqet  reaksionare, polpotiste dhe fashiste të  politikës shqiptare jo vetëm në  “Maqedoni”, por edhe në hapësirat e tjera shqiptare në Ballkan dhe në diasporë.

 

Në kuptim të thellë dhe të gjerë historiko-politik dhe kombëtar shqiptar, edhe atentati i kryerë kundër Ali Ahemtit nxjerrë në shesh faktin se, armiqtë më të rrezikshëm të shqiptarëve janë shqipfolësit-dora e zgjatur e armiqve të huaj tè ndryshëm të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike.

 

Atentati me thika dhe me plumba nuk është simulim politik, por terrorizëm!

 

 Më 12 maj 2008, Ali Ahmeti (kryelideri i BDI-së) i  shpëtoi atnetatit, të kurdisur nga “forcat motorike” të errësirës së kuazidemokracisë në “Maqedoni”. Sipas “Zërit të Amerikës”, kur  Ali Ahmeti “ndodhej në një takim  parazgjedhor në fshatin Rakovec, disa persona kishin hapur zjarr, me ç’rast ai kishte ndërprerë tubimin me votuesit dhe kishte hipur në makinën e tij të blinduar, e cila ishte qëlluar përsëri me plumba, me ç’rast ishte plagosur vetëm një fëmijë.”(www.voa/shqip/,12.05.2008).           

 

                           ***

 

Mënyra e komunikimit politik dhe demokratik nuk janë thikat e ndryshkura çetniko-fashiste serbosllave, dhe plumbat e atentateve vrastare me prapavijë të thellë politike  armiqësore dhe revanshiste antishqiptare, por edukata e shëndoshë familiare, ndërgjegjja, disiplina dhe arsimimi i lartë kombëtar individual dhe kolektiv i shqiptarëve, kultura politike, demokratike dhe paqësore e dialogimit për zgjidhjen e problemeve aktuale ekonomiko-politike, shoqërore dhe kushtetuese të shqiptarëve në “Maqedoni”.

 

 Jo vetëm në “Maqedoni”, por edhe në Kosovë, edhe në Gjysmë Shqipërinë (1912), edhe në Malësinë e Madhe Shqiptare në Mal të Zi, edhe në Anamoravë: Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë), si dhe në mbarë diasporën shqiptare kudo në botë, problemet, mosmarrëveshjet dhe konfliktet ezkistuese politike, shqiptarët assesi nuk duhet t’i zgjedhin me forcë dhe me atentate politike terroriste, si dhe në forma të tjera të ushtrimit të represionit, të mbjelljes së frikës, të torturës dhe të keqtrajtimit psikiko-fizik e mendor, të shkeljes, të uzurpimit dhe të mohimit të drejtave dhe lirive elementare të qytetarit, por në mënyrë paqësore dhe demokratike në frymën e toleranës, të mirëkuptimit dhe të besimit të ndërsjellë tradicional shqiptar.

 

 

Populli shqiptar nuk ka nevojë për kuazidemokraci, dhe për asnjë formë të terrorizmit, të komunizimit dhe të fashizmit, por për liri, drejtësi, mëvetësi, barazi, demokraci dhe paqe, të drejta këto, që i gëzojnë të gjithë popujt e shteteve të pavarura dhe sovrane të sistemit shtetëror ndërkombëtar në përmasa botërore.

 

Mjaft më me atentate politike vrasëse shqiptare-shqiptare, sepse ato janë arma më e fuqishme, dhe më perfide e sunduesve kolonizatorë serbosllavë mbi shqiptarët, dhe mbi atdheun dhe shtetin e tyre, që njihet me emrin Shqipëria Etnike. Atentatet politike të suksesshme dhe të dështuara përbëjnë thelbin e përmbajtjes së strategjisë së vjetër politike divide et impera, që me shekuj ka qenë dhe, prapë, edhe sot, është në qarkullim dhe në veprim konkret të përçarjes, të vrasjes, të sundimit dhe të pushtimit kolonizues dhe gjenocidal të shqiptarëve nga ana e amiqëve serbosllavë të Ballkanit.

 

Multipartizmi, pluralizmi dhe demorkacia nuk do të thotë  linçim dhe vrasje të kundërshtarëve politikë, dhe të atyre që shprehin mendime të ndryshme nga ato të mendimeve, të koncepteve dhe të programeve të ndryshme të liderëve diktatorë, fashistë, neofashistë, pseudodemokratë dhe pseudopatriotë shqiptarë, ashtu siç ka ngjarë, dhe po ngjet te shqiptarët, qysh nga periudha e lavdishme historiko-politike kombëtare dhe ndërkombëtare e Skënderbeut e deri te rasti i fundit të kryeliderit të Bashkimit Demokratik për Integrim (BDI), Ali Ahmeti në “Maqedoni”.

 

Nëse dikush për interesa karrieriste politike lideriste dhe profitabile eknomiko-tregtare vetjake, grupore, partiake, ideologjike ka planifikuar ta likuidojë, ta izolojë dhe ta zhdukë nga skena politike, duke e privuar nga jeta Ali Ahmetin ose ndonjë politikan tjetër, atëherë ai, ose ata atentatorë terroristë të brendshëm dhe të jashtëm  janë të veteliminuar dhe të vetëvrarë, sepse në vend të jetësimit dhe të afirmimit të vlerave kombëtare shqiptare, dhe të atyre demokratike dhe paqësore ndërkombëtare, ata  duan me çdo kusht(duke përdorur strategjinë dhe taktikën e frikësimit, të dhunës, të terrorit dhe të vrasjes sikurse regjimet policore çetniko-fashiste dhe polpotiste të Serbisë së Nikola Pashiqit dhe të Slobodan Milosheviqit etj.), që popullin shqiptar të Iliridës ta izolojnë  nën kanxhat e anarakisë dhe të kuazidemorkacisë, do të thotë ta shpiejnë, dhe ta gozhdojnë atë në fashizëm dhe në rrugë të pakrye të sundimit kolonial serbo-bullgaro-grek, sikurse këtu e 100 vitet e shkuara.

 

Edhe nëse Ali Ahmeti “ e ka harxhuar” kredibilitetin, që të jetë në krye të politikës dhe pushtetit  në “Maqedoni”, kjo, në asnjë mënyrë, nuk nënkupton se ai duhet të eliminohet fizikisht nga skena poltike shqiptare,  sepse një akt i tillë do të kishte thjesht karakter terrorist antinjerëzor, antiligjor, antidemokratik dhe antikombëtar shqiptar. Së këndejmi, do të ishte i dënueshëm si mbi bazën kanunore shqiptare, të së drejtës së brendshme, ashtu edhe mbi bazën ligjore të së drejtës ndërkombëtare.

 

Të gjithë ata që janë të prirur dhe të paguar nga dikush, që të përdorin çfarëdo lloj force me thika apo me plumba në kurriz të veprimtarëve politikë kombëtarë shqiptarë, ose kundër çdo qytetari,ata nuk janë vetëm armiq të popullit shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike, por edhe armiq numër 1(NJË) të Amerikës, e cila është jo vetëm në anën e mbrojtjes së çështjes shqiptare, por edhe në anën e vendosjes, të mbrojtjes dhe të promovimit të vlerave të lirisë, të demokracisë, të drejtësisë, barazisë, të sigurisë, të rendit, të stabilitetit dhe të paqes në Ballkan.

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
derguar erenikut: Sun, May 11, 2008 4:22 pm
botuar: E dielë, 11 maj, 2008 7:19 pm

                    

      PSE U LEJUAN ZGJEDHJET E BEOGRADIT NË KOSOVË?!

 

*** Statusi i minoritetit migrues kolon serb në Kosovë, u legalizua nga vetëvotimi i pjesëtarëve të tij në zgjedhjet parlamentare dhe lokale, të bëra në Republikën e Kosovës, më 11 maj 2008

 

Nëse minoriteti serb në Kroaci, në Slloveni, në “Maqedoni” e në BeH ka organizuar votimet lokale dhe parlamentare për Serbinë, sipas të së njëjtës “procedurë ligjore-kushtetuese” serbe sikurse minoriteti kolon serb në Kosovë, atëherë edhe UNMIK-u së bashku me qeverinë e Kosovës  nuk mund të kritikohen pse serbët i kanë lejuar që të votojnë në Kosovë.

 

Mirëpo, nëse Kroacia, Sllovenia, BeH dhe “Maqedonia” nuk kanë lejuar zgjedhjet lokale dhe parlamentare të Serbisë në territorin e tyre, sipas “procedurës kosovare serbe”, atëherë, si UNMIK-u, ashtu edhe qeveria e Kosovës kanë bërë gabim të dyfishtë ligjor dhe politik, sepse Serbia nuk ka pasur të drejtë të organizojë zgjedhjet e saj lokale dhe parlamentare në 26 komunat e Republikës së Kosovës, kur de facto dhe de jure si në kuptimin e së drejtës së brendshme, ashtu edhe asaj ndërkombëtare, Kosova është shtet i huaj fqnijë i Serbisë, e kurrfarë pjese integrale administrative, juridike, kushtetuese dhe territoriale e Serbisë, pavarësisht se ç’shkruan në mënyrë të falsifikuar (historike, politike dhe juridike) të Kushtetutës së Republikës së Serbisë (prill 2006), se “Kosova është pjesë e territorit integral të Serbisë.”

 

Nëse Serbia serbët në Kosovë i konsideron si pjesë të diasporës së saj evropiane dhe botërore ME STATUS EMIGRANTI, atëherë, në këtë rast, një të drejtë të këtillë, ligjërisht dhe demokratikisht nuk mund t’ua kontestojë as UNMIK-u e as qeveria e Kosovës, sepse as Amerika, as Evropa e as Australia deri më tani nuk i kanë penguar emigrantët serbë që të votojnë për Serbinë e tyre nga shkaku se, në asnjë mënyrë emigracioni votues serb nuk ka kurrfarë kapaciteti ndikues  politik as juridik, që të ndikojë negativisht në ndryshimin e ligjeve dhe të sistemit juridiko-politik kushtetues të këtyre vendeve të huaja. Pra, vetëm mbi këtë bazë ligjore dhe demorkatike, mund të jusitifikohet organizimi dhe mbajtja e zgjedhjeve parlamentare dhe serbe në Kosovë. Ndryshe, lejimi i zgjedhjeve të tilla të Serbisë në Kosovë, si dhe votimi i pakicës serbe, ligjërisht dhe demokratikisht është ilegal dhe i papranueshëm për Republikën e Kosovës.

 

“Formula historike” e mashtrimit të Beogradit!

 

Përfaqësuesit e minoritetit kolon serb në Kosovë, edhe kësaj here u mashtruan dhe u manipuluan keq nga Beogradi zyrtar, duke menduar, dhe duke qenë të bindur se votimi i tyre në zgjedhjet lokale dhe parlamentare të 11 majit 2008 për Serbinë, njëherazi, do të thoshte edhe  votimin për “Kosovën serbe”?! -  Natyrisht, ky mashtrim dhe manipulim politiko-juridik dhe propagandistik me bazë dhe me veçori të fashizmit çetnik serbomadh, krysisht bazohet në Kushtetutën fallso të Serbisë (prill 2008), ku thuhet se “Kosova është serbe”. Mirëpo, tanimë, pas njohjes së Republikës së Kosovës si shtet sovran dhe i pavarur nga ana e bashkësisë ndërkombëtare (17.shkurt 2008), Kushtetuta e theksuar, asnjë ligj, asnjë akt ligjor, dhe asnjë  kushtetutë tjetër e Serbisë nuk vlen për Kosovën, sepse juridikisht, administrativisht, territorilaisht dhe politikisht Kosova është shkëputur përgjithmonë nga sovraniteti i jursidiksionit territorial, administrativ, kushtetues dhe shtetër kolonial i Serbisë (1912-1999).

 

Beogradi zyrtar është i vetëdijshëm se e ka humbur koloninë e tij 100-vjeçare-Kosovën shqiptare, por ai këtë të vërtetë realiste nuk po e pranon në sy të opinionit publik serb, as atij ndërkombëtar me qëllim që minoritetin serb në Kosovë ta përdorë si “monedhë kusuri” të mbijetesës së iedologjisë dhe të praktikës së deritashme gjenocidale, fashiste dhe kolonialiste serbomadhe ndaj Kosovës  dhe ndaj Aanamoravës (Preshevë, Bujanoc Medvegjë etj.) shqiptare.

 

Në këtë lojë mashtruese dhe manipuluese të minoritetit serb në Kosovë, para së gjithash, me propagandën e saj antishqiptare, është e involvuar historikisht dhe politikisht Kisha Ortodokse Serbe, duke vënë në plan të parë sistematik dhe të institucionalziuar, shpërnguljen dhe shfarosjen e shqiptarëve jo vetëm nga Kosova, por edhe nga Anamorava, nga Ilirida dhe nga Malësia e Madhe e Mbishkodrës.

 

Arsyeja kryesore pse Beogradi zyrtar nuk e njeh Republikën e Kosovës, para së gjithash është interesi ekonomik kolonial (“Trepça” dhe resurset e tjera të pasurisë nëntokësore të Kosovës) dhe pozita strategjike e Kosovës për Evropën Qendrore Perëndimore. Ndërkaq, arsyeja tjetër është se, Serbia me të njohur Republikën e Kosovës, automatikisht krijon mundësinë reale për shkëputjen e Preshevës, të Bujanocit dhe të Medvegjës nga sovraniteti administrativ dhe kolonial shtetëror i Serbisë. Mirëpo, me gjithë këtë objektiv të paqëndrueshëm të politikës propagandistike dhe strategjike shtetërore të Serbisë (pavarësisht nga kontestimi deklarues i pavarësisë së Kosovës), njohja e Republikës së Kosovës nga ana e 39 shteteve të bashkësisë ndërkombëtare, de facto është hapur për shqyrtim kombëtar dhe ndërkombëtar zgjidhja urgjente e statusit kolonial të shqiptarëve në Preshevë, në Bujanoc dhe në Medevegjë.

 

Sido që të ketë përfunduar procedura ilegale e zgjedhjeve të Serbisë në Kosovë, më 11 maj 2008, si politika shqiptare, ashtu edhe të gjithë shqiptarët,  organizimin e tyre duhet kuptuar vetëm mbi bazën e së drejtës votuese të emigracionit kolon serb në Kosovë, që do të thotë se shteti i tyre është Serbia, jo Kosova shqiptare. Po të ishte ndryshe, përfaqësuesit e minoritetit emigrues kolon serb, do të votonin për Kosovën, jo për Serbinë. Mirëpo, meqë ata janë të vetëdijshëm se nuk kanë asgjë të përbashkët me Kosovën autoktone shqiptare (veç shfrytëzimit të saj kolonialist qe më se 100 vjet të shkuara), ata edhe kanë pranuar të votojnë për zgjedhjet parlamentare dhe lokale të Serbisë në Kosovë, duke mos e nohur si shtet të vetin Kosovën, por të Serbinë e tyre, ashtu sikurse serbët e tjerë me status emigracioni në botë.

 

Vetëdemistifikimi i gjenealogjisë paranoide fashiste, etnike, territoriale, shtetërore

 

Të mashtruar dhe të sakrifikuar nga Beogradi dhe nga Kisha Ortodokse Serbe, duke votuar për zgjedhjet parlamentare dhe lokale serbe në Kosovë, më 11 maj 2008, vetë pjesëtarët e  minoritetit serb de facto dhe de jure provuan para opinionit publik vendor dhe ndërkombëtar, se ata  janë  vetëm “mysafirë të përkohshëm” në tokën dhe në shtetin e  huaj-Shqipërinë Etnike, me status emigrues kolonial, që nga viti 1912 e deri më sot. Vetëm në këtë kuptim, dhe mbi këtë bazë mund të jusitifikohet mbajtja e zgjedhjeve parlamentare dhe lokale të Serbisë në Kosovë.

 

Edhe pse zgjedhjet e theksuara nuk kanë karakter as vlerë ligjore e kushtuese për Kosovën, shikuar në aspektin politik dhe propagandistik, organizimi i tyre thellësisht ka karakter provokues dhe sfidues jo vetëm për qeverinë e Kosovës, por edhe për Amerikën, si  dhe për aleatët e saj perëndimorë, se Serbia (gjithnjë, duke llogaritur në Rusinë mëmë dhe në aleatët e saj të “hemisferës” sllave dhe “internacional komuniste”) në mos sot, nesër, do të ndërhyjë ushtarakisht  dhe me forcë për ripushtimin rikolonizues të Kosovës shqiptare. Ky është mesazhi paralajmërues  dhe premtues i organizimit të zgjedhjeve parlamentare dhe lokale të Serbisë në Kosovë para “hundës” së UNMIK-ut dhe të qeverisë së Republikës së Kosovës!

 

Për më tepër, mbajtja e zgjedhjeve parlamentare dhe lokale të Serbisë në Republikën e Kosovës me pretekst se “Kosova është Serbi”, vë në dukje faktin se as Kosova, as Amerika e as Evropa ende nuk e kanë fituar luftën  e përbashkët mbi fashizmin dhe kolonializmin serbomadh në Kosovë, në rajon as në Evropë.

 

Kjo, do të thotë se, me bombardimin e Serbisë gjenocidale dhe pushtuese të Serbisë së Slobodan Milosheviqit nga ana e Aleancës së Atlantikut Verior (NATO), jo vetëm se ende nuk ka ardhur në shprehje reformimi demokratik i pushtetit shtetëror, por përkundrazi përmes “trashëgimtarëve” politikë të tij, siç janë kryeministri Vojislav Koshtunica me garniturën e tij, dhe me Kishën Ortodokse Serbe, ende në Serbi nuk është shkallmuar as eliminuar çetnikizmi kolonial, nacionalshovinist dhe nazifashizmi antisemitist serbomadh as si  doktrinë, as si praktikë e institucionalizuar e kontinuitetit historik as si metodë politike dhe ideologjike e shfarosjes së shqiptarëve në Ballkan.

 

Duke mbajtur parasysh këtë rrezik të madh permanent, as qeveria e Kosovës, as faktorët relevantë bashkësisë ndërkombëtare në Kosovë, nuk parapëlqehet që, në asnjë formë të “paktojnë” dhe të tolerojnë Serbinë, që përmes minoritetit të saj dhe kërkesave absurde dhe racionale të Kishës Ortodokse Serbe, të ndërhyjë në çështje të brendshme të Republikës së Kosovës, me qëllim të fundit, që të copëtohet dhe të rikolonizihet ndonjë pjesë e territorit të Kosovës.

 

Si qeveria e Kosovës, ashtu edhe UNMIK-u, edhe EULEX-i, nuk kanë asnjë arsye morale, ligjore as poltiike, që në emër të “bashkëpunimit” me Serbinë, t’iu nënshtrohet formulave dhe alternative të ndryshme  melankolike dhe utopike për demokratizimin dhe për përfshirjen e Serbisë në BE, në vend se t’i përkushtohen me seriozitet dhe, në afat të gjatë mbrojtjes së  interesave vitale të sigurisë nacionale dhe shtetërore të Kosovës së pavarur dhe sovrane.

Vetëmbrojtja e Republikës së Kosovës nga ana e gllabërimit të Serbisë kolonialiste, duhet të jetë program, objektiv, detyrë dhe përgjegjësi permanente e qeverisë së Kosovës dhe e faktorit ndërkombëtar, në veçanti e Amerikës dhe e partnerëve të saj evro-perëndimorë, ndryshe në Ballkan fjalën kryesore do ta kenë Rusia dhe Serbia me aleatët e atyre tradicionalë dhe “hibridë” antishqiptarë dhe antiamerikanë të të gjitha ngjyrave, dhe të interesave të ndryshme antiamerikane dhe antishqiptare perëndimore.

 

Për t’u arritur një synim i këtillë objektiv strategjik, demorkatik dhe politik i përbashkët amerikano-shqiptar evro-perëndimor, është domosdoshmëri që, njëherë e përgjithmonë të marrë fund kolonializmi gjenocidal, nacionalizmi dhe fashizmi serbomadh i Serbisë si në Kosovë dhe në trojet e tjera indigjene të Shqipërisë Etnike (Anamoravë: Preshevë, Bujanoc, Medvegjë...etj.), ashtu edhe në mbarë Ballkanin, sepse negativizmat e tillë anticivilizues, ilegalë,antidemokrtatik dhe antipaqësorë rrezikojnë jo vetëm interesat shqiptare në Ballkan, por edhe interesat e sigurisë, të stabilitetit, të integrimit dhe të paqes në Evropë, të cilat janë të ndërlifhura drejtpërdrejt me interesat strategjike, ekonomike, politike dhe ushtarake të Shteteve të Bashkuara  të Amerikës në  dimensione të përgjithshme dhe globale ndërkombëtare.

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
derguar erenikut: Mon, May 5, 2008 3:35 pm
botuar: 7 MAJ, 2008 2 PM

KOSOVA, DIKUR KOLONI E SERBISË (1912-1999), SOT NË RRUGËN E RIBASHKIMIT ME SHQIPËRINË ETNIKE
                                                                      

HYRJE

Jemi dëshmitarë se më 17 shkurt 2008, Kosova  u  njoh ndërkombëtarisht si shtet i pavarur, mirëpo, në kuptimin doktrinar dhe praktik të së drejtës ndërkombëtare, të Kartës së Kombeve të Bashkuara dhe të Aktit Final të Helsinkit(Kreu VIII) të KSBE-OSBE-së(1975), njohja e pavarësisë së kushtëzuar nën administriminm e  EULEX-it të Bashkimit Evropian (BE), është e diskutueshme juridikisht, sepse Kosova e pavarur për herë të dytë  vihet nën protektorat të huaj evro-ndërkombëtar, duke marrë për bazë si Rezolutën 1244 të KS të Kombeve të Bashkuara sipas së cilës UNMIK-u e administroi ndërkombëtarisht Kosovën që nga 10. qershori 1999, dhe së bashku me EULEX-in, do të vazhdojë  misionin e tij të dështuar në Kosovë deri në qershor të vitit 2008), ashtu edhe Planin e Marti Ahtisarit për Kosovën, gjë që të dyja këto „dokumente historike“  dhe, kjo procedurë e re juridike evro-ndërkombëtare , janë në kolizion flagrant me të drejtën e vetëvendosjes së jashtme si  institut i së drejtës ndërkombëtare.

 

Mirëpo, duke qenë se „elita politike“ e Kosovës gjatë një dekade të shkuar (10 qershor 1999 – 17 shkurt 2008) aq është angazhuar domethënë nuk ka dhënë rezultate konkrete më shumë se sa për një „pavarësi të kushtëzuar“ nën mbikëqyrjen  e protektoratit të përkohshëm të BE-së, në EULEX-in, si rrjedhim populli shqiptar pati mirëkuptim ndaj „elitës politike“ (e cila praktikisht nuk ka dhënë as minimumin e angazhimit të saj, që Kosova ta ketë fituar pavarësinë e plotë dhe  të drejtën e vetëvendosjes, jashtë koncepteve dhe praktikës politike të tutorisë evro-ndërkombëtare), të cilën, edhe pse nuk e ka merituar një „amnisti“ të tillë, në çastin vendimtar, unanimisht e mbështeti me PO-në e tij, duke miratuar statusin aktual politik të pavarësisë së Kosovës.

 

 Ky status i ri politiko-juridik kombëtar dhe ndërkombëtar, tani e dallon Kosovën nga territoret e tjera të theksuara të Shqipërisë Etnike, të  cilat, sërish kanë ngelur me të njëjtin status të pazgjidhur nën  sovranitetin kolonial të Serbisë, të  Malit të Zi, të IRJM-së dhe të Greqisë.

 

Nëse mbajmë parasyh retrospektivën e hidhur dhe tragjike të deritashme të statusit dhe të pozitës së gjysmës së kolonizuar të Shqipërisë Etnike (1878-2008), rasti i Kosovës (edhe pse i gëzoi të gjithë shqiptarët  së bashku me „elitat politike“ drejtuese të tij) megjithatë, edhe na sinjalizon se, ekziston  rreziku që shqiptarët jashtë Kosovës së pavarur, të ngelin edhe për shumë vjet nën  kudhrën dhe çekanin e kolonializmit dhe të imperializmit serbo-malazez, grek dhe sllavomaqedon. Kosova fitoi pavarësinë e kushtëzuar ndërkombëtare, por me arsye dhe me skeptizicëm shtrohet pyetja: - Çfarë, do të ndodhë me shqiptarët në Mal të Zi, në Preshevë, në Bujanoc, në Medvegjë, në Iliridë dhe në Çamëri ? – Kur ata do ta fitojnë pavarësinë dhe lirinë e tyre nga Serbia, nga Mali Zi ,nga IRJM-ja dhe nga Greqia? – Kjo është pyejte fundamentale dhe preokupuese për të gjithë neve, së këndejmi edhe për Kosovën, edhe për Shqipërinë si shtete të pavarura, që pa u vonuar, duhet t’i përgjigjemi realisht  dhe racionalisht, ashtu si e meriton zgjidhja përfundimtare e çështjes së përbashkët shqiptare në Ballkan-në një shtet të përbashkët, që njihet me emrin Shqipëria Etnike (jo, kursesi „Shqipëria e Madhe“, sepse kjo është trillim dhe shpërfytrim i nocionit gjithëpërfshirsë Shqipëria Etnike).

 

Në këtë vështrim, është i kuptueshëm fakti se, shqiptarët përbëjnë shumicën dërrmuese (mbi 90%) në Kosovë, kurse në Mali të Zi, në Serbi,  në IRJM dhe në Greqi (si shkak dhe pasojë e politikës së spastrimit etnik permanent të shqiptarëve nga regjimet sunduese serbomalazeze,  sllavomaqedone dhe greke) numri i tyre është më i vogël, por kjo nuk do të thotë se ata nuk kanë të drejtë, që të kërkojnë dhe të luftojnë për t’u shkëputur nga kolonializmi serbomalazez, sllavomaqedon dhe grek. Ata gëzojnë të drejtën e tyre të plotë historike dhe juridike ndërkombëtare, që të kërkojnë zgjidhjen e statusit të tyre kolonial, zgjidhja e të cilit, do të legalizonte të drejtën e vetëvendosjes së tyre, sepse ata janë titullar të ligjshëm të tokave të tyre nën Mal të Zi, nën Serbi, nën IRJM dhe nën Greqi.

 

Nëse Republika e Shqipërisë së bashku me Republikën e re të Kosovës, bashkësia ndërkombëtare nuk do të përfillin një të drejtë të këtillë legjitime të tyre, që në mënyrë ligjore dhe paqësore shqiptarët në  këto vende kolonialiste sllave fqinje, ta zgjidhin  problemin e tyre kolonial,  atëherë, ata kanë plotësisht të drejtën historike, morale, ligjore dhe demokratike, që të kërkojnë forma të tjera për të dalë nga kthetrat e kolonialzimit të egër serbomalazez, sllavomaqedon dhe grek .

 

Nëse bashkësia ndërkombëtare dhe shtetet e theksuara kolonizatore nuk  marrin në konisedaratë realiizmin e të drejtës historike dhe legjitime të shqiptarëve të këtyre trevave të theksuara, atëherë, ata kanë të drejtë, që patjetër të shtrojnë kërkesën për t’iu ribashkuar Shqipërisë Etnike. Ndryshe, ata,  edhe më tej do të ngelin plaçkë koloniale e Serbisë, e Malit të Zi, e IRJM-së dhe e Greqisë.

 

Këtë çështje  jetike të përbashkët  kombëtare shqiptare e kemi prekurr  gjithanshmërisht dhe thellësisht edhe në përmbajtjen e librit të parë.

 

 

Përmbajtja e këtij libri është shkruar në mënyrë objektive, duke u mbështetur në argumentet e qëndrueshme historiko-politike dhe juridike ndërkombëtare, në saje të cilave autori ia ka arritur që të përgënjeshtrojë dhe t’i demistifikojë historiografinë dhe politikën falsifikatore serbomadhe, të sajuar nga Kisha Ortodokse Serbe dhe nga qeveritë e saj: mbretërore, socialiste, komuniste, nacionalsocilaiste fashiste gjenocidale dhe “demokratike” (1912-2008);

 

Po ashtu, në mënyrë objektive dhe shkencore nxjerrë në shesh qëllimet e dikurshme dhe të sotme të “strategjisë së modifikuar” të diplomacisë evro-ndërkombëtare përkitazi me mohimin e pajustifikueshëm të copëtimit dhe të kolonizimit të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike në Ballkan.

 

Në mënyrë kritike, dhe me objektivitet i kemi pasqyruar  „tëkurrjet dhe bymimet” e politikës dhe të diplomacisë shqiptare, e cila këtu e 18 vjet më parë nuk ka qenë në gjendje që të dëshmojë para botës, se Kosova, si dhe pjesët e tjera të Shqipërisë Etnike janë ende problem i pazgjidhur kolonial, ashtu siç provon shkencërisht edhe Akademia e Shkncave të Shqipërisë (Platforma për zgjidhjen e çështjes kombëtare shqiptare, 1998, si dhe Fronti për Bashkimin Kombëtar Shqiptar (FBKSH) me Platformën e tij për bashkimin kombëtar shqiptar.

 

 

 Në mënyrë të argumentuar kemi nxjerrë në shesh të vërtetën se politika zyrtare shqiptare ka gjetur gjuhë të përbashkët me qendrat e politikës dhe të diplomacisë evro - ndërkombëtare për mohimin absurd, antihistorik dhe të paligjshëm të kërkesës së ribashkimit të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, gjë që kjo politikë dhe diplomaci e sotme e udhëheqjeve aktuale shqiptare, është në kundërshtim flagrant jo vetëm me Platformën e theksuar të ASHSH-së, me Platformën e FBKSH-së, por edhe me Kushtetutën e Republikës së Shqipërisë (28 Nëntor 1998, ku në Premabulën e saj thuhet: ”me aspiratën shekullore të popullit shqiptar për identitetin dhe bashkimin kombëtar”).

 

  Pa marrë parasysh interesat komplementare të periudhës 18-vjeçare të transicionit integrues evro-rajonal të diplomacisë shqiptare dhe asaj ndërkombëtare, autori ka vënë në dukje se e drejta e pavarësimit dhe e ribashkimit të popullit shqiptar në kuadrin e shtetit të tyre kombëtar, që historikisht njihet me emrin Shqipëria Etnike, moralisht dhe ligjërisht sipas së drejtës ndërkombëtare dhe Kartës së Kombeve të Bashkuara, është e justifikueshme. (Shih: Deklaratën e njohjes së pavarësisë shteteve dhe popujve kolonial, e sanksionuar në Rezolutën 1514,14.12.1960 të Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së, si dhe Rezolutën 2105 (XX) 20,12.1965 të Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së, ku në mënyrë decidive, thuhet që në mënyrë imediate, të marrë fund kolonializmi si krim ndërkombëtar, pavarësisht nga pëlqimi ose dëshirat e shteteve kolonizuese, sepse vetëm e drejta e vetëvendosjes do të thotë pavarësi e plotë.”.

 

 

Pa marrë parasysh të gjitha mashtrimet dhe spekulimet e deritashme të politikës dhe të diplomacisë shqiptare dhe kombinatorikën e “lojërave të pakufijshme demokratike” të Serbisë gjenocidale dhe të aktorëve të tjerë evro-ndërkombëtarë, të involvuar në “zgjidhjen” e problemit të Kosovës, autori ( gjatë dy dekadave të shkuara 1990-2008) përmes shkrimeve të tij në temën „vetëvendosja“ e Kosovës ka paralajmëruar se kanë qenë bërë të gjitha “parapërgatitjet” politike dhe diplomatike në shkallë kombëtare, rajonale dhe evro-ndërkombëtare, që Kosovës, t'i njihet ndonjë status i “pavarësisë së kushtëzuar”, i cili në kuptimin juridik-ndërkombëtar, do të thotë = NUK KA PAVARËSI TË PLOTË PËR KOSOVËN (!)=Nuk ka vetëvendosje të plotë për Kosovën.  Mirëpo, të gjitha këto plane të kurdisura nga konjunktura e diplomacisë shqiptare dhe e kanonierave të diplomacisë evro-ndërkombëtare, autori, në kohën e duhur, i ka hudhur poshtë si të papranueshme dhe të dëmshme si moralisht, politikisht, ashtu edhe juridikisht për interesin e përgjithshëm të Kosovës, pavarësia e së cilës është çelësi kryesor për çlirimin, për pavarësimin, për vetëvendosjen dhe për  ribashkimin e shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike në Ballkan.

 

 

 Mesazhi i kësaj vepre është në funksion të pohimit dhe të mbrojtjes së vërtetës mbi çlirimin antikolonial dhe pavarësinë e plotë të Kosovës, si dhe mbi çlirimin dhe pavarësimin e të gjitha trojeve të tjera etnike shqiptare në hapësirat e rajonit të Ballkanit, në saje të së drejtës historike dhe të drejtës së vetëvendosjes mbi to të shqiptarëve autoktonë, si titullarë të ligjshëm të tyre, si nga aspekti historik, ashtu edhe nga ai juridik ndërkombëtar.

 

Tërësia e kësaj vepre është sajuar në bazë të shkrimeve të botuara për Kosovën, këtu e 18 vite më parë (1990-2008), domethënë para 17 shkurtit 2008, kur Kosova  ndërkombëtarisht njihet si shtet i pavarur (nën mbikëqyrjen evero-ndërkombëtare UNMIK, EULEX, KFOR) nga Amerika, nga shumica dërrmuese e anëtarëve të Bashkimit Evropian (BE), si dhe të disa vendeve të tjera të bashkësisë ndërkombëtare.

 

 

Me gjithë kufizimet doktrinare dhe praktike juridiko-ndërkombëtare të njohjes së pavarësisë së mbikëqyrur të Kosovës, populli shqiptar anembanë Shqipërisë Etnike dhe jashtë saj në diasporë, e kremtoi dhe  e brohoriti njëzërit si pavarësi të vërtetë, edhe pse paraprakisht mbi 90% të popullit shqiptar në Kosovë nuk iu njohë e drejta historike, e ligjshme dhe legjitime, që në formën më demokratike dhe më të drejtë, të deklarohej me referndum për pavarësinë  dhe për vetëvendosjen e Kosovës. Me gjithë këtë gabim të pajustifikueshëm politiko-diplomatik dhe juridik ndërkombëtar të politikës së brendshme shqiptare dhe të aleatëve të saj ndërkombëtarë, populli shqiptar i Kosovës dhe i të gjithë hapësirave të Shqipërisë Etnike i tha PO, pavarësisë së kushtëzuar  ndërkombëtare të Kosovës. Pavarësisht nga të metat e saj, populli e përqafoi atë! –GËZUAR!

 

Pra, edhe pse nuk iu dha e drejta, që  për arritjen e pavarësisë dhe të vetëvendosjes, të deklarohej në mënyrë demokraike dhe ligjore me REFERENDUM,  populli e tha fjalën e tij të fundit PO, por tani fjalën e ka edhe shkenca e mirëfilltë dhe objektive shqiptare (historike, politike, juridike dhe diplomatike etj.), që në mënyrë të argumentuar (pavarësisht nga rrethanat dhe nga  kushtet diktuese të kohës), ta thotë të vërtetën  mbi pavarësinë e njohur të Kosovës shqiptare.

_______________

(Nga Hyrja e  librit II, RIBASHKIMI I SHQIPËRISË ETNIKE

NË DIPLOMACINË SHQIPTARE DHE NDËRKOMBËTARE)

---

Mos ma prekni Presheven, Bujanocin e Medvegjen...

ME SHKAS!

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
derguar erenikut: Thu, May 1, 2008 12:55 pm
botuar: E enjte, 1 maj, 2008 3:35 pm

 

     GËZIMI DHE LUMTURIA E KOTË E  HOXHËS  SË “LUGINËS” PËR    SERBINË “EVROPIANE”!?

 

*** Si mësuesi, si hoxha, si prifti, si ministri, si bujku e të gjithë ne gëzimin, lumturinë dhe shpëtimin e kemi vetëm në Shqipërinë Etnike, askund tjetër në botë.

 

*** Shqiptarët kanë nevojë për hoxhollarë dhe priftërinj besimtarë, të drejtë, guximtarë, të urtë, përparimtarë, patriotë dhe atdhetarë të vendosur dhe të frytshëm (që për mbrojtjen e interesit të përgjithshëm kombëtar dhe atdhetar e kanë flijuar edhe jetën e tyre) sikurse Atë Gjergj Fishta, Shtefen Gjeçovi, Fan S, Noli, Hafiz Ali Korça, Mulla Idriz Gjilani…,etj., që pa hile e duan Zotin, Kombin dhe Atdheun e tyre shqiptar, e jo hoxhollarë dhe priftërinj gjysmakë provincialë,  regressive që i gëzohen  dhe, ia “lëmojnë qimen” taksiratit të tyre: Serbisë, Mali të Zi, Greqisë, “Maqedonisë”, Rusisë dhe Italisë etj.

 

*** Nexhmedin Saqipi (hoxha, ish-myftiu i Bashkësisë Fetare Islame të Serbisë): “Nuk ka shqiptar, i cili nuk është gëzuar dhe, që  nuk ka qenë i lumtur dje, duke e shikuar transmetimin televiziv të nënshkruarjes së marrëveshjes së hyrjes së Serbisë në  Evropë.Nema Albanca koji se juče nije radovao, koji nije bio srećan gledajući televizijski prenos", rekao je Nedžmenih Caćipi, doskorašnji muftija Islamske verske zajednice, koji je pre dve godine formirao Nacionalnu demokratsku partiju (NDP).” (Burimi: Beta, B92,30.04.2008).

 

Mesazhit shpifarak, dredharak antifetar dhe antikombëtar të kësaj deklarate të Nexhemedin Saqipit, sikur të ishin gjallë rilindësit tanë të shquar, Ndre Mjeda dhe Anton Z. Çajupi, do t’i  përgjigjeshin shkurt dhe prerazi përmes këtyre vargjeve të poezive të tyre kombëtare patriotike shqiptare: “Me dijtë hyjt me bisedue, me pasë sy qi me derdh lotë, vajin tand të kishin prue, të kishin kjo për jetë e mot”(Mjeda) ose “O, shqiptarë të mjerë qu ka marrë koka erë, e luftoni për të tjerë…”(Çajupi).

 

(1) Hoxhë, lidhu me Zotin, me Kombin dhe me Shqipërinë Etnike, largoju shejtanit Serbi!

 

- Hoxhë, myfti, kryetar politik partiak Saqipi, mos e rrej Zotin, mos e rrej, dhe mos e mashtro popullin shqiptar për hater të Serbisë, për hater të taksiratit tend, dhe të popullit tend, se pastaj të vret Zoti-shkon në xhehnem me gjithë Serbinë gjenocidale, poshtëruese dhe pushtuese të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike.

 

- Hoxhë Saqipi, - a thotë Kurani, a thotë Zoti i Madhërueshëm, që një hoxhë  shqiptar siurse ti, t’i gëzohet taksiratit të vet-taksiratit të popullit të tij, me rastin e hyrjes së Serbisë gjenocidale në “xhenetin” e BE-së së Havier Solanës?!

 

- Hoxhë Saqipi, gëzimin tënd për hyrjen e Serbisë në BE, mos ua  “qep” bashkëvendësve tu shqiptarë, sepse ai është vetëm gëzimi yt për Serbinë,( në këtë rast, që na i helmove zemrat, edhe nëna ime, me të drejtë po të “uron” për “zgjuarësinë politike”, - e thefsh qafën me gjithë Serbinë, pa të keqen e Preshevës, të Bujanocit, të Medvegjës dhe të gjithë shqiptarëve të Anamoravës, se  viktimat shqipare as të  Anamoravës, as të Kosovës, as të Iliridës e as të Malësisë,  kurrënjëherë nuk e kanë kënduar as nuk e kanë vajtuar  atë “shtrigë të vjetër” vrastare dhe grabitçare shekullore të shqiptarëve dhe të trojeve indigjene të Shqipërisë Etnike.

 

- I mjerë, dhe fatkeq është populli ynë shqiptar, kur drejtohet nga hoxhollarët dhe nga myftinjtë e Serbisë dhe të “Maqedonisë”  të tipit Nexhmedin Saqipi, si dhe nga popat e Greqisë të tipit Anastas Janullatos.

 

Kësi farë hoxhollarësh, dhe kësi farë priftërnijsh  të rrjeshëm, dëmshëm nuk i duhen popullit, xhamisë as kishës shqiptare ortodokse, as të kishës katolike shqiptare, por të  sojit fetar dhe atdhetar shqiptar, bir shqiptari, sikurse që ishin, dhe do të jenë sa të rrojë populli shqiptar, sa të rrojë Shqipëria Etnike: Hafiz Ali Korça, Fan S. Noli dhe Atë Gjergj Fishta etj.

 

Si hoxhë Saqipi, ashtu edhe të gjitha ata (pavarësisht nga titulli dhe profesioni), që e gënjejnë, e shpifin, e tradhtojnë Zotin dhe Kombin, s’ka dyshim se, një ditë, do të jenë të mallkuar nga populli, dhe të ndëshkuar nga Zoti i madhërueshëm dhe i  plotfuqishëm. Këtë të vërtetë, duhet ta ketë pasur parasysh, edhe ish-myftia-hoxha shqipfolës i Bashkësisë Fetare islame të Serbisë gjenocidale, Nexhmedin Saqipi, me rolin e tij të trefishtë: edhe myfti, edhe hoxhë, edhe kryetar partie në “Luginën” e Preshevës. Hoxhë Saqipi, do not run with the hand and hunt with the hounds against your people, join and be happiness with your people, not with Serbia! Serbia is not your homeland, but Ethnic Albania. Këtij fare hoxhe  dhe myftiu, ia shkrova “një hajmali” në anglisht,  duke qenë se nuk po marrka vesh shqip, e paskësha harruar shqipen nga dashuria dhe lumturia e shfrenuar ndaj serbishtes dhe Serbisë së tij gjenocidale

 

Ky shembull  i keq dhe tejet negativ për mbrojtjen e interesit të përgjithshëm kombëtar dhe të trojeve etnike shqiptare ngase  pasqyron faktin e hidhur se sa  të marrë dhe  naivë janë këta farë saqipa shqiptarë, që nuk shohin “përtej hundës” së tyre, si nuk e kuptuan kurrën e kurrës, se Serbia e Madhe dhe gjenocidale nuk ka nevojë për  rrahmanë morina, për hoxhë-myftinj saqipa , për  “politikanë” dhe  për “filozofë”  shqiptarë të kallëpit serbojugosllav: Ekrem Murtezai, Fadil Hoxha, Sinan Hasani, Ali Shukrija, Azem Zylfiqarë etj., por për: popa të tipit artemije, për  sheshelistë, koshtuniqë, millosheviqë, pashiqë, qosiqë, qubrilloviq dhe garashaninë etj.

 

Fatkeqësisht, edhe ky soj i saqipave e kanë zvarritur dhe, e kanë lënë të pazgjidhur deri tani (shekulli XXI) çështjen kombëtare shqiptare në Ballkan. Sa të ketë kësi farë “myderizash” shqipfolës, robërisë sonë i zgjatet jeta nën Serbinë, nën Greqinë, nën “Maqedoninë” dhe nën Malin e Zi colonialist dhe pushtues të shqiptarëve dhe të territoreve të tyre stërgjyshore (pellazge-ilire).

 

Kjo deklaratë antishqiptare dhe antifetare e këtij farë hoxhe, përkatësisht  ish-myftie të Bashkësisë Islame të Serbisë, të sjellë në kohë të shkuara (në vitet e 50-ta dhe të 60-ta), duke të kujtuar vitet e hidhura të Aleksandar Rankoviqit(1948-1966), kur UDBA serbojugosllave i pat përfituar disa  “hoxhollarë” të  Kosovës për t’i spiunuar  dhe akuzuar me dëshmi të rreme disa atdhetarë dhe patriotë shqiptarë, të cilët luftonin për pavarësimin e Kosovës dhe të trojeve të tjera etnike shqiptare.të cilët burgun e tyre e paten vujatur në burgun famëkeq të Goli Otokut në Kroaci dhe në kazametet e tjera të ish-RSFJ-së (Nish, Sremska Mitrovica, Gradishte, Pozharevac, Beograd, Idrizovë etj.).

 

 (2)  Ja pse nuk duhet të jetë i gëzuar Hoxha i “luginës”, dhe asnjë shqiptar për aderimin e Serbisë në Evropë:

 

(1)Marrëveshja për Stabilizim dhe Aderim-Anëtar Shok të Serbisë në kuadrin e Bashkimit Evropian, e nënshkruar në Bruksel të Belgjikës, më 29 prill 2008, nuk ka asnjë lidhje, dhe asnjë  element ndërlidhës pozitiv me çështjen e shqiptarëve të Anamoravës (Preshevë, Bujanoc, Medvegjë), por vetëm me Serbinë dhe me serbët dhe, po qe se realizohet kjo marrëveshje, jo vetëm se  Serbia dhe serbët do të dalin nga vetizolimi dhe nga skëterra ekonomike, financiare, ekonomike, tregtare dhe sociale (si shkak dhe pasojë e tre agresioneve dhe luftërave gjenocidale të tyre kundër Koracisë, Bosnjës dhe Kosovës gjatë viteve 1990-1999), por edhe politikisht, juridikmisht dhe ushtarakisht do të jenë partner me interes për BE-në, si dhe për instotucionet e organizatat e tjera ndërkombëtare, jashtë Evropës.

 

(2)Me hyrjen në fuqi të kësaj marrëveshjeje, Serbia (përpos Rusisë, Kinës, Libisë, dhe dhjetra  vendeve arabe etj.) fiton edhe 27 aleatë të saj evropianë ndërkombëtarë në mbështetjen e interesave të saj kolonialiste dhe hegjemomniste në Ballkan, dhe më gjerë.

 

(3) Me hyrjen e Serbisë në BE, shqiptarët e “Luginës”, do ta kenë shumë vështirë, që me rrugë paqčsore, t’i realizojnë të drejtat e tyre për arritjen e statusit të autonomisë politike dhe territoriale (decentralizimin dhe rajonizimin tregtar, dekonomik, politik, kuluror, arsimor dhe administrativ nën Serbi. Këtë e them mr bazë të justifikueshme, duke u nisur edhe nga  shembullii konkret i vëllezëreve tanë në Mal të Zi, të cilët nuk fituan asnjë të drejtë të tyre kombëtare, ekonomike  dhe politike, edhe pse  Mali i Zi u shkëput nga Serbia, u njoh nga Shqipëria dhe nga BE-ja etj., problemi i shqiptarëve ka ngelur i pazgjedhur.

 

(4)Me gjithë aderimin e saj në strukturat edhe organizmat e BE-së, Serbia nuk do të pranojë që, për hir të njohes së lirive dhe të  drejtave legjitime të shqiptarëve të Anamoravës, ta ndryshojë Kushtetutën e saj, as simbolet e saj kombëtare dhe shtetërore, por do të veprojë njësoj, sikurse në rastin e Kosovës, nuk do të ndryshojë asgjë në favor të shqiptarëve as në Preshevë, as në Bujanoc e as në Medvegjë.

 

(5) Po të kishte qenë e drejtë  ndaj shqiptarëve dhe ndaj kombësive të tjera , që jetojnë Serbi (mylimanë boshnjakë, kroatë, hungarezë etj.) Bashkimi Evropian (BE), së pari, do ta bënte decentralzimin dhe rajonizimin e Republikës së Serbisë, e pastaj të Kosovës, sepse po qe se deri tash, të ishte bërë rajonizimi i Serbisë, problemii Kosovës, nuk do të zvarritej, dhe nuk do të

zgjidhje sipas Planit të Marti Ahtisarit- “autonomi e mbikëqyrur” nën tutelën e EULEX-it të BE-së, por sipas së drejtës së vetëvendosjes.

 

(6) Gjithashtu, sikur deri tani (1990-2008), të ishte decentralizuar  dhe rajonizuar Serbia sipas agjendave dhe ligjeve përkatëse të BE-së, sigurisht se, tanimë do të kishte qenë i zgjidhur edhe problemi ekzistues i shqiptarëve të Anamoravës, të hungarezëve dhe të kroatëve në Vojvodinë, si dhe problemi I myslimanëve në Tregun e Ri (“novi Pazar”).

 

(7) Nëse Serbia pranon ta ndërrojë Kushtetutën, ta ndërrojë flamurin, ashtu sikurse bëri klasa sunduese politike e Kosovës në frymën e Planit të Marti Ahtisarit dhe të BE-së, atëherë, shqiptarët e Preshevës, të Bujanocit dhe të Medvegjës, së bashku me kroatët dhe me hungarezët e Vojvodinës, si dhe myslimanët shqiptarë të Sanaxhakut të Kosovës-Tregu i Ri, mund të jenë optimistë për ardhmërinë e tyre. Mirëpo, prapë, po thekosj se, shembulli i shqiptarëve  të Kosovë dhe i shqiptarëve të Malësisë së Madhe në Mal të Zi, provojnë të kundërtën e drejtësisë dhe të demokfracisë së BE-së.

 

(8) Ne duhet t’I lutemi Zotit dhe drejtësisë, që Serbia kurrë të mos aderojë në BE, sepse shqiptarët e Anamoravës, do ta kenë shumë lehtë (duke pasur para vetës vetëm një armik) për t’i realizuar të drejtat e tyre politike dhe kombëtare deri në shkëputje nga  sundimi i egër kolonial qindra vjeçar i Serbisë (1842-2008). Ndryshe, Serbia, së bashku me Evropën dhe me Rusinë, ekziston rreziku që shqiptarët e atjeshëm, të ngelin edhe për një kohë shumë të gjatë nën vargonjtë kolonialistë dhe imperialistë të Serbisë gjenocidale.

 

(9) Nëse pas hyrjes së Serbisë në Evropë, të paktën (minimumin), do të vinte në shprehje zbatimi i Planit të Marti Ahtisarit për Kosovën në Preshevë, Bujanoc dhe në Medvegjë, atëherë të gjithë ne kemi arsye të jemi optimist për një të ardhme më të gëzuar dhe më të lumtur për vëllezërti dhe motrat tona në pjesën lindore të Shqipërisë Etnike.

 

(10) Shqiptarët e Preshevës, të Bujanocit dhe të Medvegjës, duhet të kërkojnë me këmbëngulje mbështetjen nga Tirana, nga Prishtina dhe nga Tetova, që të marrin hapa konkret urgjentë me partenrët e tyre ndërkombëtarë (SHBA, BE , OKB dhe NATO), që zbatimi i Planit të Marti Ahtisarit të transferohet nga Kosova në këto  tri qendra  shqiptare (Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë) të Shqipërisë Etnike. Si minimum i minimumit, vetëm kjo alternativë e përkoshme poltiike mund të qetësojë gjendjen në trekëndshin Preshevë-Bujanoc-Medevgjë. Ndryshe, nëse  ne mbështetemi në “gëzimin dhe lumturinë kolektive” të hoxhës, të myftiut dhe të kryetarit, Nexhmedin Saqipi, se me hyrjen e Serbisë në BE-, shqiptarët në Preshevë, në Nujanoc e Medvegjë, do të fitojnë të drejtat e tyre, jo vetëm se do të jemi në vonesë, por ekziston rreziku potencial, që kjo pjesë dhe ky territor kombëtar dhe shtetëror natyror i Shqipërisë Etnike, të ngelë edhe për shumë vjet pronë e sovranitetit kolonial të Serbisë së Madhe.

 

Për fund, s’ka asnjë dilemë se Serbia dhe Serbia kanë arsye pse t’i gëzohen Marrëveshjes së lidhur të Serbisë me BE-në, sepse kjo është edhe “vula” përfundimtare e amnisitimit dhe e  rehabilitimit legal të Serbisë dhe të serbomëdhnjeve nga tre gjenocidet e tyre, të kryera në Kreoaci, në Bosnjë dhe në Kosovë. Edhe ky akt amoral, antihuman dhe antiligjor i BE-së, ashtu sikurse I OKB-së dhe i OSBE-së (që e aministuan dhe e rehabilituan  nga agresionet dhe nga luftërat gjenocidale kundër  kroatëve, myslimanëve dhe shqiptarëve, të kryera  gjatë viteve 1990-1999)  para  tërë botës përpamritare civilizuese porovoi triumfin e politikës fictive mbi të drejtën, drejtësinë, barazinë, lirinë, huamnizmin, dhe mbi sistemin juridik pozitiv ndërkombëtar.

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr. Mehdi HYSENI
postuar erenikut: Fri, April 25, 2008 10:08 am
botuar: E shtunë, 26 prill 2008 3:30 pm

 

JANULLATOSI NUK ËSHTË FAJTOR PËR BOLLANIZIMIN DHE JANULLATOSIZIMIN E SHQIPËRISË, POR BERISHIZMI  DHE NANOIZMI I VERBËR POLITIK DHE DIPLOMATIK

 

*** Populli i  urtë liridashës shqiptar, thotë: “Qeni i keq ta sjellë ujkun në torishtë”

 

*** Shqiptarët duan drejtësi, barazi, liri, demokraci, ribashkim kombëtar dhe shtetëror brenda kufijve natyrorë të Shqipërisë Etnike, por jo, edhe greqizimin, serbizimin dhe rusifikimin kolonial sllav të tyre.

 

*** Hapja dhe bashkëpunimi me shqtetet fqinje sllave ballkanike nuk nënkupton sakrifikimin e interesit nacional dhe shtetëror të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike (ashtu siç e ka keqkuptuar, dhe siç po vepron gabimisht politika dhe diplomacia tregtare e Shqipërisë gjatë viteve 1990-2008).

 

 

*** Ne, me arsye e duam demokracinë evro-perëndimore, sepse si popull më i vjetër në Evropë (pellazgo-ilir), i përkasim të njëjtës histori të origjinës, të civilizimit, të kulturës dhe të gjuhës, por mbi të gjitha, në kuadrin e kësaj Evrope të lirë dhe të integruar, edhe ne, si pjesë e saj e pandashme e, gëzojmë të drejtën e ligjshme dhe legjitime që si komb dhe si shtet, të identifikohemi me Shqipërinë e lirë, sovrane dhe të pavarur, ashtu sikurse që janë shtetet evro-perëndimore, sepse kjo është kryefjala për jetësimin e saj në praktikë. Ndryshe, demorkacia do të figurojë vetëm si një nocion abstrakt, dhe i pashijuar për shqiptarët në Ballkan, sikurse këtu e 100 vjet më parë.

 

Tregtia, shfrytëzimi dhe shthurja e kombit dhe e shtetit nuk janë substitut i interesit nacional dhe demokratik shqiptar, por janë  dukuri dhe plagë të kohëve dhe të shoqërive të ndryshme konsumatore, që në fokus e kanë  mbrojtjen dhe zhvillimin e interesave të ndryshme tregtare, jo mbrojtjen e  vlerave fundamentale të sistemit shtetëror të brendshëm, as atij ndërkombëtar, siç janë : liria, sovraniteti, pavarësia, demorkacia, siguria, rendi, drejtësia dhe mirëqenia njerëzore.

 

Mirëpo,  sot, edhe në dekadën e parë të shekullit XXI, çfarë po ndodh në sistemin e ashtuquajtur demokratik në Shqipëri, kush ua hapi dyert fashistëve grekë dhe grekomanë, që të hyjnë në Shqipëri, dhe “pa asnjë therrë në këmbë”, të kryejnë aksione të ndryshme subversive dhe terroriste kundër shqiptarëve dhe, deri tash (1990-2008), askush prej tyre të mos përgjigjet për veprat kriminale kundër shtetit shqiptar?

 

Kush ua hapi dyert, dhe kush po i mbështet grekët dhe grekomanët, të cilët qe 20 vjet rresht, në forma të ndryshme po luftojnë, që Shqipërinë ta shndërrojnë në një “Greqi të vogël-rezervë” për minoritetin grek?

 

Pse për hir të pranimit të disa refugjatëve shqiptarë në Greqi (1990-2008), si dhe për shkak të improtimit të pemëve dhe perimeve  të ndryshme, më shumë të kalbura sesa të shëndosha (të zhvillimit të transaksioneve tregtare dhe ekonomike) nga Greqia, Shqipëria po greqizohet sipas “agjendave” të hapura dhe sekrete të shtetit grek, i cili përmes “argatëve” të dëgjueshëm dhe lojalë të tij, siç janë Anastas Janullatosi dhe Vasil Bollano me “Omoninë” e tyre. Vasil Bollano ka filluar ta mohojë edhe figurën më të ndrtishme gjithëkombëtare shqitare Gjergj Kastriotin-Skënderbeun, domethënë  historinë kombëtare dhe shtetërore të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike?

 

Pse shqiptarët qe 20 vjet kanë braktisur shtëpitë dhe tokat e tyre të braktisura, dhe kanë vajtur refugjatë në Greqi? – Kush është përgjegjës për këtë katastrofë tragjike kombëtare dhe shtetërore? – Deri kur shqiptarët do të jenë shërbëtorë dhe punëtorë krahu-hamaj dhe “monedhë kusuri” të grekëve?

 

Pse Shqipëria të ketë lidhje dhe marrëdhënie miqësore, tregtare, ekonomike dhe diplomatike me Greqinë, kur ajo nuk e njeh, as nuk pranon  zgjidhjen e çështjes koloniale çame?

 

Çfarë patriotizimi, çfarë nacionalizmi, çfarë demokracie, çfarë lirie fetare, çfarë barazie, çfarë drejtësie, dhe çfarë pavarësie është ajo, kur një shtet improton prifitërinj të huaj grekë, sikurse është rasti i Anastas Janullatosit në Shqipëri?!

 

Një shembull i këtillë anakronik të Janullatosit(“baba” i kishës ortodokse shqiptare),  nuk mund të gjendet askund në Ballkan.  Ky shembull tragjik, provon se çfarë politikanësh, demoktratësh dhe nacionalistësh vizionalë dhe përparimtarë me prirje demokratike evro-perëndimore ka sot Shqipëria?! 

 

 “Importimi” i priftit grek Janullatos në Shqipëri, është turpi dhe gabimi më i madh i atij, ose i atyre shtetarëve shqiptarë, që kanë dhënë “vizën” për “fronzimin” e tij në krye të kishës ortodokse shqiptare.!?

 

Janullatosi grek nuk është ekuivalent i Fan Nolit!

 

- Po të ishte Fan S. Noli ndë jetë, sigurisht se, ai vetë do t’i “qëronte hesapet” me “trashëgimtarin” e tij grek Janullatos, të cilin do ta  fishkullonte me “kamxhikun e barabajt”, duke ia treguar rrugën e shkurtër të “zotit grek” për në Athinë, sepse që nga viti 1922, Noli ynë e pat pavarësuar kishën ortodokse shqiptare nga tutoria e kishës greke dhe ruse sllave.

 

 Mirëpo, ja, në fund të shek. XX dhe, në fillim të shekullit XXI, vepra largpamëse fetare, kombëtare patriotike shqiptare e Fan S. Nolit,  “u shpërblye” me “improtimin” e Janullatosit grek nga ana qarqeve politiko-shtetërore të Tiranës?!

 

– Ja, edhe në këtë rast konkret, meriton të citohet patrioti ynë i shquar, Faik Konica, kur thotë  se, “e keqja shqiptarit i vjen nga vetë shqiptari”. Pra, për rastin e “importimit” të Janullatosit, nuk mund të fajësohet qeveria greke, por vetë qeveria shqiptare e Tiranës, e cila, pa asnjë arsye ka realizuar një akt tillë antikombëtar dhe antishtetëror, në dëm të interesave të kishës ortodokse shqiptare, të kulturës, të kombit dhe të shtetit shqiptar.

 

Veprën historike fetare, kulturore, kombëtare dhe shtetërore të Fan S. Nolit,  shtetarët “demorkatë” dhe “socialistë” të tipit Sali Berisha dhe Fatos Nano, jo vetëm se e kanë përdhosur dhe degraduar, por edhe e kanë mohuar praktikisht në tërësi, duke e sjellë Janullatosin grek në krye të kishës ortodokse shqiptare në Tiranë. Arsyen dhe motivet pse Janullatosi grek, qe, pothuaj se 20 vjet ndodhet në krye të kishës ortodokse shqiptare në Shqipëri, do të duhej t’i kenë dijtur vetëm “importuesit” dhe mbështetësit e tij të drejtpërdrejtë të qeverive të derisotme të Shqipërisë (1990-2008), të cilët në vend se t’i mbrojnë interesat vitale të kombit dhe të shtetit shqiptar, ata së bashku me janullatosët dhe me bollanot kanë marrë anën e mbrojtjes së interesave të helenizmit ekspansionist grek në Shqipëri.

 

 

Derisa politika, ligjet dhe kushtetuta e shtetit shqiptar, e lejojnë Janullatosin në krye të Kishës Orotodokse Shqiptare, numri i janullatosëve dhe i bollanëve grekë dhe grekomanë përditë, do të shtohet si kërpudhat pas shiut, të cilët nuk do të përmbahen nga përpjekjet e tyre për të minuar rendin politik dhe shoqëror në Shqipëri, në emër të njohjes së drejtave dhe lirive të minoritetit grek në Shqipëri.

 

Sikur në vepër (ashtu siç janë me fjalë dhe me programe partiake të tyre), të kishim pasur politikanë nacionalistë dhe demokratë të mirfilltë shqiptarë, sigurisht se, qe 20 vjet, nuk do humbsnim kohë me shqyrtimin e fenomenologjisë së bartësve dhe të eksponentëve negativë të greqizimit të Shqipërisë (Janullatos dhe Bollano etj.)                                                                

 

“Importimi” i Janullatosit në Shqipëri është akt kundërkushtetues,t

 antikombëtar dhe  antishtetëror shqiptar!

 

Në rastin më të skajshëm, nëse Janullatosi është sjellë në krye të kishës orotodokse shqiptare, në përputhje me ndonjë pargraf a dispozitë të Kushtetutës në fuqi(1998), atëherë ajo kushtetutë, duhet të ndryshohet me procedurë të shkurtër, sepse ka të bëjë me grekët dhe me Greqinë, jo me shqiptarët dhe me Shqipërinë.

 

Mirëpo, sa kam mundur ta kuptoj  kushtetutën ekzistuese të Republikës së Shqipërisë, të miratur me referendum të vitit 1998, në asnjë rresht të saj nuk figuron një e drejtë e tillë për “improtimin” e Anastas Janullatosit grek në Shqipëri.

 

Shfaqja e fenomenit Janullatos në Shqipëri, është shkak dhe pasojë e “lindjes”  së ekstremistit shovinist grek, Vasil Bollano, i cili, i ndërsyerë dhe i mbështetur nga qarqet e caktuara të politikës, të propagandës së organeve dhe shërbimeve të ndryshme greke, po kërkon “autonomi greke” për Himarën shqiptare, sepse pak po  iu duket bollanëve dhe janullatosëve grekë, që e kanë pushtuar dhe  kolonizuar Eprin  pellazgo-ilir  shqiptar, por tani kërkojnë edhe shkëputjen e Himarës dhe të Korçës?!

 

Pse të mos veprojnë në këtë mënyrë armiqësore dhe antishqiptare grekët dhe grekomanët fashistë si brenda Shqipërisë, ashtu edhe në Greqi, kur Shqipëria qe 20 vjet nuk ka politikë, as diplomaci, as ekonomi, as tregti, as zhvillim, as punësim, as siguri të vetën kombëtare dhe shtetërore. Ndryshe, po t’i kishte këto atribute të njëmendta dhe të domosdoshme shtetërore, mirëfilli, në Shqipëri, nuk do të vërshonin as janullatosët e as bollanët fashistë grekë, e as mbështetësit e tyre kuislingë shqipfolës.

 

Edhe sa vjet, duhet apostrofuar se, vetëm me fjalë, me deklarata,  me lutje, me predikime dhe me premtime boshe:  liria, demokracia, drejtësia, zhvillimi, përparimi, prosperiteti, siguria, pavarësia dhe sovraniteti i një vendi nuk mund të ruhen, e as të garantohen si vlera të paprekshme kombëtare dhe shtetërore, po qe se atë vend e drejtojnë feudalët vasalë dhe mafiozët e ndryshëm, të financuar dhe të “zgjedhur” nga agjentuarat e huaja greke dhe progreke etj.

 

Vërtet, shqiptarët në Shqipëri kanë nevojë për bukë, për  ekzistencë, për liri dhe për  demokraci të mirëfilltë direkte evro-perëndimore, por jo, assesi për “demokraci” greqizuese dhe invaduese sikurse këtu e 100 vjet më parë?!

 

Ku janë nacionalistët (ballistët dhe rojalistët etj.), pse qe

20 vjet, asnjëherë nuk erdhën në krye të shtetit  shqiptar?

 

Me vajtime të së kaluarës së “ngatërruar” të vlerave me antivlera, me parulla demagogjike, me  përralla ideologjike dhe me programe stereotipe të partive të ndryshme (djathtiste dhe majtiste), pa ndërtimin dhe pa zbatimin e strategjisë së njësuar gjithëkombëtare shqiptare, nuk mbrohet interesi fetar, nacional as shtetëror i shqiptarëve dhe i Shqipërisë Etnike.

 

 

Kjo është temë jo vetëm për debatim, por edhe për studim të thellë, serioz dhe të gjithanshëm, sepse  sistemi demokratik në Shqipëri (1990-2008) nuk ishte as nuk është i rezervuar vetëm  për berishizimin dhe për nanoizmin?!

 

Meqë, garniturat e derisotme udhëheqëse “demokratiko-socialiste” të aliazhit fatkeq nano-berisha, kanë dështuar në reformat e tyre të zhvillimit dhe të demokratizimit (si pasojë e “demorkatizimit”, e “çlirimit” dhe e pasurimit vetjak, grupor, ideologjik dhe partiak), atëherë, me të drejtë shtrohet pyetja, po ku janë nacionalistët qe 20 vjet? Pse populli i braktisur, i papunë, i plaçkitur, i shfyrtëzuar, i manipuluar dhe i mashtruar,  deri tani nuk ua hodhi votën atyre, që ta merrnin drejtimin e pushtetit nga ana e dështakëve demorkatë-socialistë të tandemti nano-berisha? Kjo është një pse e madhe dhe, tejet serioze dhe  komplekse, pse partitë nacionaliste shqiptare në Shqipëri edhe pas 20-vitesh(1990-2008) në rendin e ashtuqujatur demokratik shoqëror në Shqipëri, ende nuk po dijnë të gjejnë rrugën përkatëse të marrjes së pushtetit shtetëror në Shqipëri?  Edhe sa vite dhe dekada duhet të kalojnë, që partitë djathtiste nacionaliste, të fitojnë besimin dhe votën e shumicës së elektoratit shqiptar?

 

Çfarë do të thotë për nacionalistët djathtisë shqiptarë, “importimi” i Jaullatosit grek në Shqipëri? Ku janë ata qe 20 vjet? Pse kanë rënë “gjumin dimëror”? – Pse nuk janë distancuar botërisht nga “demokrato-socialistët” e Nanos dhe të Berishës, duke kërkuar, që Janullatosi, të mos shkilte Shqipërinë si kryeprift i kishës ortodokse shqiptare? Ku është, dhe pse hesht nacionalizmi djathtist  progresiv? Cila është vepra konkrete e nacionalizmit djathtist shqiptar gjatë dy dekadave të shkuara (1990-2008)?

 

Derisa “demokratët” dhe “socialistët” e Berishës dhe të Nanos, qysh para 20 vjetësh e kanë sjellë, e mbështesin, e favorizojnë dhe e shpërblejnë janullatosin grek me titullin “qytetar nderi” të Tiranës, kuptohet për “meritat e jashtëzakonshme” të tij drejt greqizimit, copëtimit dhe destabilizimit të Shqipërisë,  partitë nacionaliste shqiptare këtë turp dhe këtë gabim historik nuk është dashur ta tolerojnë, por është dashur, që ta zgjidhin urgjentisht sipas së drejtës historike, ligjore, humanitare dhe fetare, duke i treguar Janullatosit dhe mbështetësve të tij në Tiranë, se në krye të kishës ortodokse shqiptare, nuk mund të vihet asnjë grek, asnjë serb, asnjë malazez, asnjë bullgar dhe asnj rus, sepse kjo është padrejtësi, diskrimin dhe turp i patolerueshën ndaj shqiparëve dhe Shqipërisë.

 

Jo, bollanizimit të Shqipërisë!

 

Derisa Vasil Bollano (kryetar i Bashkisë së Himarës shqiptare, dhe kryetar i “OMONISË” së minoritetit grek në Shqipëri) nuk e njeh Kushtetutën dhe ligjet e Republikës së Shqipërisë, por kërkon copëtimin e territorit të saj në favor të zgjerimit të kufijve të Greqisë heleniste, duke e përfshirë edhe Himarën shqiptare, do të thotë se ai nuk e njeh Shqipërinë si shtet të vetin, por si shtet të huaj. Ndaj, në këtë rast, atij do të duhej t’i plotësohej dëshira, që ta braktisë Shqipërinë, jo të shikohet me inidiferencë si element i parrezikshëm, sikurse “mentori” i tij, Anastas Janullatosi.

 

Që nga krjimi i “OMONISË” greke, Vasil Bollano edhe “bollanot” e tjerë megaloideistë, shovinistë dhe fashistë grekë  fshehurazi dhe haptazi, të mbështetur nga shërbimet e ndryshme agjenutorore, propagandistike dhe politike të Greqisë, duke përfshirë edhe “filialën” kishtare greke dhe “ambasadorin” e saj, Anastas Janullatos në krye të kishës orotodokse shqiptare në Shqipëri, qe dy dekada të shkuara (1990-2008), asnjëherë nuk kanë pushuar me aktivitetet e tyre propagandistike, subversive dhe terroriste për ta destabilizuar dhe shkatërruar rendin kushtetues dhe politiko-shoqëror të Republikës së Shqipërisë.

 

Derisa Vasil Bollano nuk e njeh historinë kombëtare dhe shtetërore të shqiptarëve dhe të Shqipërisë, dhe Skënderbreun e nxjerrë me preajrdhje greke; kërkon largimin e shqiptarëve etnikë nga Himara shqiptare; kërkon copëtimin dhe vënien e Himarës nën rendin policor, politik,  kushteues, administrativ dhe territorial të Greqisë së tij, atëherë, ç’presin organet dhe institucionet ligjore përkatëse të rendit dhe të drejtësisë së Republikës së Shqipërisë, që nuk marrin masat ndëshkuese ligjore për izolimin e “virusit”  antishqiptar Vasil Bollano, përhapja e të cilit një ditë, do të përfshijë jo vetëm Himarën, por tërë Shqipërinë e Jugut.

 

Tolerimi i fenomenit nacional-fashist dhe terrorist antishqiptar Vasil Bollano nga ana e qevrerisë së Sali Berishës, për propagandën dhe për politikën  kishtare dhe shtetërore të Greqisë, është jo vetëm “dritë e gjelbër”, por edhe garanci e sigurt, se Greqia në çdo kohë, dhe kurdoherë, që t’ia dojë “qejfi” megaloman dhe helenist antishqiptar, është e lirë, të përzihet në çështje të brendshme të Shqipërisë, pa kurrfarë pengesash dhe, pa kurrfarë pasojash nga ana e shtetit shqiptar.

-Se çfarë: lirie, rendi, drejtësie, sigurie, nacionalizmi, demokracie, progresi dhe prosperiteti kemi në Shqipërinë e berishistëve dhe të nanositëve, këtë më së miri e provojnë “mollët demokratike”, “humanitare” dhe “fetare”  të veprës së njësuar me përmbajtje tokiskologjike të Anastas Janullatosit dhe të Vasil Bollanos, që janë në funksion të janullatosizimit dhe bollanizimit greqizues të Shqipërisë, jo të humanizmit, të zhvillimit ekonomik dhe demokratik të Shqipërisë.

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
derguar erenikut: Tue, April 22, 2008 10:35 am
botuar: E marte, 22 prill, 2008 10:39 am

 FEDERALIZIMI ËSHTË FORMULA E VETME  SHPËTIMIT TË “MAQEDONISË” MULTIETNIKE

                *** Sa nuk është bërë vonë (12,05), është e logjikshme dhe e dobishme, të mbështet kërkesa minimale e FBKSH-së për “Federalizimin e Maqedonisë”, sepse kjo është e vetmja zgjidhje racionale dhe vizionale politike për “mbijetesën” e “Maqedonisë” multietnike, pluraliste dhe demokratike.  Ndryshe, brenda një kohe shumë të shkurtër, kjo ngrehinë artificiale shtetërore  sllavomaqedone, do të dasvaritet si “vesa para diellit”.

Këtë opcion e kam sugjeruar qysh para shtatë vitesh.Mirëpo, askush nuk e ka marrë në konsideratë nga ata që bëjnë politikë të drejtpërdrejtë zyrtare, si dhe nga ata të opozitës në “Maqedoni”. Në vend se, si pozita, ashtu edhe opozita politike shqiptare në “Maqedoni”, që këtu e tetë vjet më parë të angazhoheshin, duke gjetur gjuhë të përbashkët të veprimit politik për realzimin e konceptit të federalizimit të “Maqedonisë”, ata morën  “tatpjetën e dreqit”, dhe ia mbyllën rrugën legjitime dhe legale kombit shqiptar, që  sipas Kushtetutës, të jetë komb i barabartë me kombin “maqedon”. Zgjodhën formulën më të keqe  politike, të njohur me emrin”Marrëveshje e Ohrit”, sipas së cilës kombi shqiptar u tjetërsua në “minoritet kombëtar” të “Maqedonisë”.

 

Nė “Maqedoni”, do tė keqė qetėsi, paqe, siguri, koekzistencė, demokraci, plutralizėm, bashkėpunim dhe stabilitet ndėrnacional, vetėm, po qe se, qė tani krijohen kushtet politike pėr ndryshimin me procedurė tė shkrutėr tė kushtetutės nė fuqi dhe, nė vend tė saj, tė hartohet njė kushtetutė e re, ku shqiptarėt, do tė jenė komb i barabartė me atė “maqedon”. Domethėnė, ashtu si kam sugjeruar kėtu e shtatė vjet mė parė, pėr t’u arritur ndonjė kompromis i mirfilltė dhe objektiv politik ndėrmjet palės shqiptare dhe asaj “maqedone”, si faktori politik shqiptar,ashtu edhe ai ndėrkombėtar, para sė gjithash dhe, nė mėnyrė urgjente, duhet tė shqyrtojnė ēėshtjen e federalizimit tė “Maqedonisė”. Ndryshe, nėse nuk realizohet kjo kėrkesė minimale e kombit shqiptar, nė “Maqedoni”, gjendja politike dhe e sigurisė, jo vetėm se do tė vazhdojė me brishtėsitė dhe me paradokset e saj tė deritashme politike, por ekziston rreziku real qė, brenda njė kohe tė shkurtėr, do tė vijė nė shprehje dekompozimi total i kėsaj republike artificiale jugosllave-serbosllave, si pasojė e diskriminimit dhe e mohimit tė drejtės sė vetėvendosjes sė popullit shqiptar nė “Maqedoni”.

Nėse, brenda njė afati shumė tė shkurtėr nuk vjen nė shprehje federalizimi i “Maqedonisė”, atėherė, shqiptarėt e asaj republike kanė plotėsisht tė drejtė morale, historike, legjitime dhe juridike ndėrkombėtare qė tė ushtrojnė kėrkesėn pėr bashkimin me Kosovėn dhe me Shqipėrinė.

Tjetėr alternativė dhe zgjidhje politike nuk ka pėr shqiptarėt nė “Maqedoni” ose federalizim pa kusht, ose bashkim me Kosovėn dhe me Shqipėrinė Mėmė.

 Marrëveshja e Ohrit VERSUS së drejtës së vetëvendosjes së shqiptarëve të kolonizuar në IRJM ngase sipas saj shqiptarët kanë statusin e “grupit minoritar”, jo KOMB i barabartë me “kombin maqedon”!?

Një përcaktim i këtillë, si alternativë paliative e së drejtës vetëvendosjes dhe të pavarësisë së shqiptarëve në tokat e tyre në IRJM, është më shumë se “cirk politik”, përkatësisht është dëshmi se politikat aktuale shqiptare përditë e më shumë po defaktorizohen, duke iu nënshtruar prirjeve dhe formulave të dyshimta të BE-së, të cilat janë në kolizion flagrant me të drejtën e vetëvendosjes së popullit shqiptar në IRJM, ashtu edhe në Kosovën Lindore (Preshevë, Bujonoc dhe Medvegjë), dhe në Mal të Zi (Ulqin, Tivar, Tuz, Hot, Plavë, Grudë dhe Guci, mbase shqiptarët edhe pse kanë statusin e minoritetit kolonial në Serbi, në Mal të Zi dhe në IRJM, nuk janë minoritet, por janë etni, e formuar me shekuj në trojet e tyre indigjene të Shqipërisë Etnike.

Sipas Kushtetutës së IRJM-së as para, as pas nënshkrimit të Marrëveshjes së Ohrit të vitit 2001 shqiptarëve në trojet e tyre etnike nuk iu njihet e drejta shtetformuese dhe e drejta e vetëvendosjes si komb i barabartë me atë “maqedon”, edhe pse  dihet se, historikisht,  problemi i shqiptarëve të “Maqedonisë” është me bazë dhe me bagazh kolonial të Serbisë dhe të IRJM-së. Prandaj, (ndoshta, përkohësisht në IRJM, “do të dhezë” opcioni i kompromist politiko-multietnik, që parakupton një lloj autonomie të kufizuar dhe të brishtë, madje nën nivelin e autonomisë që kishte Kosova dikur sipas Kushtetutës së saj të vitit 1974 nën ish-RSFJ, që shqiptarët shumicë i karakterizon si minoritet as më pak as më shumë), pa realizimin e së drejtës së vetëvendosjes, madje edhe pa realizimin e zgjidhjes së përkohshshme politike të problemit shqiptar përmes federalizimit të IRJM-së, opcion ky, që të paktën, do t’u mundësonte shqiptarëve që si element konstituiv, të barazoheshin me pakicën “maqedone” si komb i barabratë me Kushtetutë.

Fatkeqësisht, për shkak të politikës së gabuar të palës shqiptare, të drejtuar nga liderët Arbër Xhaferi dhe Ali Ahmeti, erdhi në shprehje “imponimi” i Marrëveshjes së Ohrit (2001) nga ana e mediatorëve evrondërkombëtarë, e cila në tërësi mbylli çdo debat në temën e realizimit të së drejtës së vetëvendosjes së kombit shqiptar në IRJM. Mirëpo, për këtë kufizim absurd dhe antiligjor (sipas së drejtës ndërkombëtare dhe të Kartës së Kombeve të Bashkuara) të diskriminimit të popullit shqiptar në IRJM, nuk mund të fajësohet (ashtu siç jusitifikon politika aktuale shqiptare qoftë ajo në pushtetin shtetëror të sotshëm të qeverisë së IRJM-së, qoftë ajo në opozitë, se “ajo që na u lejua, edhe e bëmë”- Marrëveshja e Ohrit). Nga ky “justifikim” del qartë se elita politike shqiptare në IRJM nuk ka pasur kapacitet më të madh politiko-strategjik dhe diplomatik, që të bëjë diç më shumë në favor të mbrojtjes së interesave politike dhe kombëtare të shqiptarëve në IRJM, përkatësisht të përballojë diktatin dhe ultimatumin e faktorit të jashtëm evrondërkombëtar, i cili në stilin fait accompli ia ka imponuar Marrëveshjen e Ohrit, e cila është negacion i së drejtës së vetëvendosjes. Pikërisht, kjo marrëveshje ishte “vija e kuqe”, që IRJM-në e shpëtoi nga federalizimi. Në mungesë të një opcioni të këtillë të arsyeshëm politikisht dhe juridikisht, së pari, erdhi në shprehje revizionimi dhe zhvlerësimi i Platformës së politike dhe kombëtare të UÇK-së/BDI-së për realizimin e aspiratave të pavarësimit të shqiptarëve nga IRMJ-ja, dhe në vend të saj u përqafua Platforma evropiane-maqedone-Marrëveshja e Ohrit, sipas së cilës shqiptarët kanë fituar statusin e minoritetit, e jo të shumicës si komb shtetformues dhe i barabartë me “shumicën” sllavomaqedone, pavarësisht se me çfarë përqindje dhe në çfarë vëllimi, është zyrtarizuar, dhe barazuar gjuha shqipe me “maqedonishten” në administratën zyrtare. S’ka dyshim se zyrtarizimi i gjuhës shqipe në IRJM-së si pandan i sllavomaqedonishtes, është një element pozitiv për shqiptarët. Mirëpo, në kuptim e gjerë dhe të thellë politik-kombëtar, është vetëm “një pikë ujë në deti”, që nuk garanton kurrfarë sigurie, as barazie të shqiptarëve me “maqedonët” ngase me ligjin dhe me Kushtetutën ekzistuese sllavomaqedone, shqiptarët konsiderohen vetëm minoritet, jo komb shtetformues të IRJM-së.

 

Praktikisht, kjo është e tëra, çka kanë fituar shqiptarët si “minoritet” në IRJM. Me një fjalë, shqiptarët në IRJM, me Marrëveshjen e Ohrit kanë fituar minimumin e së mundshmes, ndërkaq, politika falimentuese shqiptare, e mbeshtetur nga politika zyrtare sllavomaqedone dhe nga politika evropiane e Havier Solanës, ka fituar maksimumin e së pamundshmes ngase “rebelet terroristë”, kanë fituar statusin e barabratë ministror dhe qeveritar sllavbomaqedon, si dhe në këtë mënyrë iu kanë shmangur “listave të zeza” të Serbosllavisë dhe të Evropës etj. Ky është i vetmi rezultat pozitiv i politikës shqiptare të Ali Ahmetit karshi realizimit të së drejtave vitale të shqiptarëve në IRJM. Ndërkaq , në anën tjetër, Evropa me Marrëveshjen e Ohrit ka arritur që VETËM PËRKOHËSISHT (t’i “heshtë” shqiptarët) ta “qetësojë” konfliktin e armatosur shqiptaro-sllavomaqedon”. Ky është efekti pozitiv politik i Marrëveshjes së Ohrit, që është vetëm në favor të interesit të politikës sllavomaqedone, dhe të “fromulave” të kompromist të BE-së. Në këtë kontekst, as politika e liderit të BDI-së, Ali Ahmeti, as ajo e Arbër Xhaferit, lider i PDSH-së nuk kanë pse t’ia tjetërsojnë meritat njëri-tjetrit, përkatësisht ta kritikojnë njëra-tjetrën për arritjen apo dështimin e Marrëveshjes së Ohrit, madje, edhe në rastin konkret, kur është fjala për lëshimin e pasaportave të IRJM-së në gjuhën shqipe dhe maqedone, sepse kjo nuk është e tëra e realizimit të së drejtave politike kombëtare të shqiptarëve në IRJM, sepse thjesht, edhe me ardhjen e “rebelëve terrositë”(siç i quante dhe i vriste qevria militariste sllavomaqedone) në pushtetin e përbashkët sllavomaqedon, çështja kombëtare e shqiptarëve atje nuk është zgjidhur, por, sikurse 50 vjet e shkuara, statusi i tyre ka ngelurë i pandryshuar=minortet në shtet të huaj,  dhe “minoritet” në TOKËN ETNIKE SHQIPTARE, sikurse dikur që ishte Kosova me autonominë e saj (me administratë dygjuhësore) nën shtet të huaj-Serbinë-Jugosllavinë. Edhe shqiptarët e Kosovës kishin një Kushtetutë autonomie (me gjithë përdorimin e administartës dygjuhesore të barabartë ligjërisht), epilogu i tragjik i saj u pa ne vitin 1989, sepse “autonominë” e saj minoritare e gllabëroi Serbia me policinë, ushtrinë dhe me tankat e saj. Kështu, pat përfunduar tragjikisht administrata dygjuhësore në Kosovë, si rrjedhim se shqiptarët nuk kishin shtet, as pushtet të vetin, edhe pse i kishin ministrant dhe funksioanrët e dëgjueshëm dhe të disiplinuar në qeverinë dhe në policinë serbo-jugosllave, sikurse që tani janë “ministrat rebelë” shqiptarë në qeverinë sllavomaqedone, të cilët si duket, tani për tani janë të kënaqur me funksionet dhe me pozitat e tyre pushtetore në aparatin shtetëror sllavomaqedon, por së shpejti koha do të tregojë edhe fundin e një politike të këtillë dështuese, e cila nuk përkon me interesat jetike dhe me të drejtën e vetëvendosjes së popullit shqiptar në tokat e tyre autoktone në IRJM. Si rrjedhim, s’ka dyshim se, politika e tillë e “elitës” shqiptare në IRJM, do të përfundojë njësojë (ndoshta edhe më keq) sikurse ajo e “elitës politike” ish-funksionarëve dhe e ish-ministrave të Kosovës në Serbi dhe në Jugosllavi, sepse Marrëveshja e Ohrit është  e papranueshme  për KOMBIN SHQIPTAR në IRJM.

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
postuar erenikut: Sun, April 6, 2008 2:45 pm
botuar: E dielë, 06 prill, 2008, 6:30 pm

ADEM JASHARI ISHTE TRURI DHE ZEMRA E PAVARËSISË SË KOSOVËS,
KURSE IBRAHIM RUGOVA ISHTE “REFLEKS I KUSHTËZUAR” I ZVARRITJES SË SAJ 10-VJEÇARE

*** Është i mjerueshëm, i paparanueshëm dhe, i pa kurrfarë baze etike, kombëtare dhe revolucionare konstatimi i gabuar, ekstrem dhe i papeshuar historikisht, politikisht, diplomatikisht  dhe ushtarakisht se “Ibrahim Rugova ishte truri, kurse Adem Jashari zemra e pavarësisë së Kosovës”!?

 

*** E vërteta e dëshmuar para mbarë kombit shqiptar dhe para mbarë botës, është se Adem Jashari ishte edhe TRURI edhe ZEMRA e pavarësimit të Kosovës. Kjo e vërtetë nuk mund të  shlyhet me “gomë të kuqe” e as të mohohet qoftë në kohë paqeje  a në kohë lufte, pavarësisht nga interesat heterogjene antikombëtare të matrapazëve të politikës propagandistike  ditore, të informimit, të publicistikës dhe të kuazishkencës historike shqiptare dhe joshqiptare.

 

*** E vërteta racionale konkrete si drita e diellit për pavarësinë e Kosovës është legjenda historike kombëtare dhe ndërkombëtare Adem Jashari, jo “fikcioni”, kulti i mitizuar, i fetishizuar dhe “refleksi i kushtëzuar” Ibrahim Rugova.

 

Partizanët e  të gjitha partive politike shqiptare, së këndjemi edhe ata të Lidhjes Demokratike të Kosovës(LDK), duhet ta mbajnë parasysh faktin se, historia  më e re e mirëfilltë dhe objektive e pavarësisë së Kosovës  mund të shkruhet vetëm duke u mbështetur në faktet dhe në argumentet e provuara të zhvillimit të ngjarjeve politike dhe historike në Kosovë (1990-2008).

 

Politikisht është gabim jo vetëm të pohohet dhe të shkruhet, por edhe të mendohet se Ibrahim Rugova ishte “truri” i pavarësisë së Kosovës.

 

Ç’është e vërteta ai  me zemër dhe me shpirt  (sikurse çdo shqiptar) ishte një  dashamirë i  vërtetë i pavarësisë së Kosovës, mirëpo ai së bashku me partinë e tij nuk qenë në gjendje që të ndërtojnë strategjinë e kapshme dhe të qëndrueshme politike, diplomatike dhe ushtarake për ta realizuar në praktikë aspiratën e tyre drejt artikulimit dhe rrumbullakësimit të pavarësimit të Kosovës.

 

Kursi i gabuar i zgjedhjes së taktikës politike  të kryeliderit Ibrahim Rugova, bëri që  zgjidhja e çështjes së statusit politik të Kosovës, të zvarritet  një dekadë (1990-1999). Si rrjedhim, dhe si antitezë teorike dhe praktike e një politike të tillë të dështuar 10-vjeçare, doli në sipërfaqe Ushtria Çlirimtare e Kosovës (UÇK) me në krye komandantin e saj, Adem Jashari.

 

Me shfaqjen e Adem Jasharit  dhe të UÇK-së në skenën ushtarake dhe politike të Kosovës (1998), përfundon edhe  miti artificial i politikës eksperimentale gandiane të Ibrahim Rugovës dhe të partisë së tij. Kështu që, në vend të politikës dhe të rezistencës pasive kosmopolite të LDK-së së Ibrahim Rugovës, erdhi në shprehje zbatimi konkret në vepër i strategjisë realiste politiko-ushtarake të UÇK-së me në krye Adem Jashari. Si rrjedhim, efektet pozitive të kësaj strategjie shpëtimtare të Kosovës, së shpejti, brenda një intervali kohor shumë të shkurtër u ndien si në planin e brendshëm kombëtar, ashtu edhe në atë ndërkombëtar, sepse nga politika e falimentuar dhe nënshtruese 10-vjeçare e rugovizmit, kalohet në politikën aktive të rezistencës së armatosur luftarake të çlirimit dhe të pavarësimit të Kosovës. Këtë strategji të drejtë  dhe të jusitifikueshme të UÇK-së me në krye Adem Jashari, e përqafuan dhe e ndihmuan si populli shqiptar i Kosovës, ashtu edhe bashkësia ndërkombëtare. Këtë e provoi edhe ndërkombëtarizimi konkret de facto dhe de jure  i Kosovës, pas arritjes së Marrëveshjes historike të Rambujesë (shkurt 1999).

 

Merita kryesore historike, politike, diplomatike dhe ushtarake për ndërkombëtarizimin, për shpëtimin dhe për pavarësimin e Kosovës i përket UÇK-së me në krye Adem Jashari, e jo politikës pasive të pacifistëve të dështuar të eksperimentit gandian  të LDK-së me në krye Ibrahim Rugova.

 

Asimetria

 

Me gjithë dëshirën  provokuese të pabazë  të politikës së fetshit dhe të kultit të individit të ishtarëve dhe të mbështetësve të Lidhjes Demokratike të Kosovës(LDK), përkatësisht të kryeliderit të saj, që për “llogari” të tyre materialiste, karrieriste dhe promovuese në sy të opinionit publik shqiptar dhe të atij ndërkombëtar, Rugovën nuk mund ta njëjtësojnë  dhe ta krahasojnë me  figurën dhe me veprën heorike grandioze të Adem Jasharit, sepse Rugova ishte “refleks i kushtëzuar”  politik dhe eksperiment i falimentuar  i filozofisë idealiste gandiane, kurse Adem Jashari ishte truri, zemra dhe forca aktive centrifugale e përshpejtimit të  pavarësisë së Kosovës.  Kjo është  asimetria kryesore që  e dallon Adem Jasharin dhe UÇK-në nga Ibrahim Rugova dhe nga  politika  pasive me “refleks të kushtëzuar”   të eksperimentit të dështuar  utopist gandian.

 

Ndaj, është i pabazë dhe i paqëndrueshëm vlerësimi i gabuar, ekstrem dhe i papeshuar se “Ibrahim Rugova ishte truri, kurse Adem Jashari zemra e pavarësisë së Kosovës”!?

Katër  gabimet fatale,që e varrosëm mitin  artificial

të pavarësisë së shpallur të Kosovës(1990)

- Gabimi i parë, brenda mandatit të tij dhjetëvjeçar (1990-1999), Ibrahim Rugova nuk kishte kurrfarë koordinimi as bashkëpunimi strategjiko-politik, diplomatik as ushtarak me Tiranën zyrtare rreth konkretizimit të pavarësisë së Kosovës.

 

-  Gabimi i dytë, me të dalë në skenën publike ushtarake dhe politike të UÇK-së me në krye Adem Jashari(1998), Ibrahim Rugova deklaroi se ato janë “forca sekrete të Serbisë”(!?) – Kjo anatemë, edhe  nëse është bërë me “marrëveshje”  në relacionin politik LDK – UÇK, ka qenë dyfish  kontraproduktive  dhe e dëmshme, sepse në këtë mënyrë regjimit vrastar gjenocidal të të Serbisë Slobodan Milosheviqit, zyrtarisht i është dhënë “sinjali i gjelbër”, që t’i lufotjë dhe t’i asgjësojë forcat luftarake të UÇK-së me në krye Adem Jashari, me motivaicon se ato nuk kishin asgjë të përbashkët me politikën primitive paqësore gandiane të LDK-së.

 

Fatkeqësisht, këtë deklaratë fataliste zyrtare të kryeliderit të LDK-së, pa vonuar shumë kohë nga përhapja e saj, e kapitalizoi politika  e terrorit gjenocid e Serbisë së Slobodan Milosheviqit, e cila, duke përfituar nga rasti i krijuar, ajo dërgoi në Prekaz fallangat e saj të armatosura policore, paramilitare dhe militare të Serbisë, ku në aksionin e tyre  tinzar dhe barbarik vunë në shtetrrethim Kullën heroike legjendare të Shaban Jasharit, me ç’rast gjatë luftës treditëshe(5-7 mars 1998) heroike kundër 8000 forcave të armatosura me 200 tanke të blinduara serbe, vriten Shabani, Hamza dhe Ademi së bashku me 17 anëtarë të trjerë të familjes së tyre Jasharaj.

 

Ky ishte kulmi i tradhtisë dhe i dështimit të politikës eksperimentale gandiane  të  Ibrahim Rugovës, sepse gjatë tërë mandatit të tij (1990-1999), asgjë  konkrete nuk kishte ndërmarrë, që në rast shpërthimi të luftës të mbronte popullin nga terrori dhe gjenocidi  shfarosës i Serbisë kolonizatore dhe imperialiste.

 

- Gabimi i tretë,   më i rëndë dhe më i pafalshëm përmbyllës politik i Ibrahim Rugovës ishte,kur UÇK-ja doli në skenën publike, ai në mënyrë flagrante cenoi Kushtetutën e Kaçakanikut (7. IX.1990) të Republikës së Kosovës, sipas së cilës ka qenë i detyruar të dilte në krye të komandimit  të dhe të drejtimit ushtarak të forcave ushtarake të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.

 

- Gabimi i katërt, paqyrohet në faktin se,  pas vënies së Kosovës nën administratën e jurisdiksionit ndërkombëtar të UNMIK-ut dhe të KFOR-it (10 qershor 1999),me propzomin e kryeshefit të UNMIK-ut, Bernard Kushner,  kryelideri i LDK-së, Ibrahim Rugova pranoi që të shuhen të të gjitha institucionet e proklamuara fiktive të Republikës së Kosovës, si dhe aktet normative juridiko-kushtetuese të shpalljes së pavarësisë saj siç ishin: (1) Deklarata Kushtetuese e 2 Korrikut 1990; (2) Kushtetuta e Kaçanikut, 7 shtator  1990 dhe (3) Referendumi gjithëpopullor, 26-31 shtator 1991.

 

Këto janë ndër shkaqet kryesore politike, diplomatike, historike, kombëtare dhe ndërkombëtare pse Ibrahim Rugova nuk mund të konisderohet as truri e as zemra e pavarësisë së Kosovës, veçse një imitues pasiv i thjeshtë i koekzistencës primitive paqësore. Strategji  fataliste kjo, e cila Kosovës i kushtoi me djegjegn, me terrorin dhe me qindra e  mijëra viktima dhe varreza masive të saj, si rrjedhim i mosorganizimit me kohë të rezistencës luftarake gjithëpopullore shqiptare kundër agresionit dhe gjenocidit të fallangave paramilitare, policore dhe militare të regjimit çetniko-fashist barabar të Serbisë pushtuese kolonialiste dhe neokolonialiste të Slobodan Milosheviqit.

 

Truri dhe zemra e pavarësisë së Kosovës

ishte pushka top e Adem Jasharit

 

Dalja në skenë e UÇK-së dhe lufta e saj heroike çlirimtare kombëtare, si dhe organizimi i rezistencës  gjithëpopullore shqiptare kundër Serbisë gjakatare, ishte meritë e  trurit, e zemrës dhe e guximit patriotik shqiptar të Adem Jasharit, përkatësisht të Jasharajëve së bashku me bashkëluftëtarët, me bashkëmendimtarët, me bashkëveprimtarët, me bashkideologët, me bashkëprojektuesit e tyre të idesë, të programit dhe të vizionit real të çlirimit dhe të pavarësimit të Kosovës nga okuparori kolonial shekullor serbomadh.

 

Pavarësisht nga interesat e ndryshme dhe nga tendencat  subjektive dhe negative të individëve dhe të grupeve të ndryshme politike të interesit, që në çfarëdo forme kanë pasur dhe, ende kanë privilegje, përfitime materiale dhe karrieriste nga politika e  LDK-së(1990-2008) së Ibrahim Rugovës, figura dhe vepra revolucionare kombëtare shqiptare e heroit legjendar, Adem Jashari nuk mund të krahasohet në asnjë aspekt me “trurin” e politikës pasive nënshtruese dhe kapitulluese (1990-1999) të Ibrahim Rugovës.

 

Prandaj, në kuptimin objektiv dhe realist as shkenca, as politika e as diplomacia  e mirëfilltë shqiptare e as ajo ndërkombëtare nuk kanë argumente të vlefshme që të tërheqin asnjë krahasim dhe paralelizëm  të njëjtësimit të Ibrahim Rugovës me Adem Jasharin, i cili së bashku me të villain Hamzën dhe me babain Shabanin dhe me tërë familjen etij 20 anëtarëshe u flijua për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës. Si rrjedhim,  i   luftës së drejtë heroike mbrojtëse çlirimtare kombëtare të komandantit  dhe të strategut projektues dhe veprues  të UÇK-së, Adem jashari, më 24 mars të vitit 1999, me iniciativën, me mbështetjen dhe me pjesëmarrjen direkte të Shteteve të Bashskuara të Amerikës së drejtuar na ish-presidenti, Bill Klinton, Aleanca  e Atlantikut Verior (NATO) e bombardoi Serbinë gjenocidale dhe pushtuese të Slobodan Milosheviqit, me ç’rast Kosova u çlirua përgjithmonë nga thundra soldateske e hegjemonizmit dhe e kolonializmit shekullor serbomadh (1912-1999).

 

Po të mos kishte krisur pushka çlirimtare revolucionare e heroit të pavdekshëm legjendar Adem Jashari dhe e bashkëluftëtarëve të tij të flijuar dhe të gjallë nën flamurin e rezistencës kombëtare shqiptare të Ushtrisë Çlirimtare Kosovës(UÇK) as NATO-ja e  as Amerika nuk do të ndërhynin ushtarakisht kundër Serbisë agresore për ta çliruar Kosovën shqiptare ngase deri në çastin historik vendimtar të daljes në skenë të UÇK-së së Adem Jasharit, në Kosovë mbretërnonte “politika paqësore” e  LDK-së së Ibrahim Rugovës (1990-1999), e cila  ishte kamuflimi  më oportun i shtypjes dhe i terrorit gjenocid të Serbisë policore dhe ushtarake në Kosovë.

 

Statusi dhe pozita e sotme e  Republikës së Kosovës (17.02.2008), direkt dhe indirekt është vepër meritore e luftës çlirimtare kombëtare e Adem Jasharit-UÇK-së, të cilën ligjërisht, politikisht, diplomatikisht  dhe ushtarakisht  e mbështeti Amerika dhe NATO-ja. Në këtë kontekst, nuk mund të bëhet asnjë krahasim tjetër qoftë me përmbajtje politike, diplomatike apo ushtarake. Preteksti  dhe arsyeja kryesore  për thyerjen e boshtit të kurrizit të makinerisë ushtarko-policore dhe paramilitare nga ana e NATO-s dhe e Amerikës, ishte  shpëtimi i strategjisë kombëtare çlirimtare ushtarake   të UÇK-së së Adem Jasharit, jo i politikës dështuese  antilufatarake të Ibrahim Rugovës, politikë kjo, e cila më se dhjetë vjet e ka vonuar lirinë dhe poavarësinë e Kosovës.

 

 

Rugova nuk ishte as truri i LDK-së

 

Edhe në kuptimin e ngushtë të fomimit dhe të drejtimit të politikës së LDK-së, Rugova nuk ishte truri, por kryetari i saj. Ndërkaq, truri dhe forca motorike e LDK-së ishte krijuesi dhe ideologu i saj, Akademik Fehmi Agani.

 

Si pasojë e humbjes së intensitetit, të krijimit  dhe të përfilljes së prirjeve të  inercionit, të spontanitetit, të zbatimit të strategjisë së frikëzimit, të defetizimit, të liderizmit, të anarakisë, të korrupsionit, të provencializmave të ndryshëm  dhe të nënshtrimit  të politikës fiktive gandiane të rugovizimit, Profesori ynë i nderuar atdhetar i devotshëm,  Fehmi Agani pat dhënë dorëheqje nga posti i nënkryetarit të LDK-së.

 

Pikërsiht, pse  kjo ishte e vërtetë teorike dhe praktike në favor të realizimit të konceptit të pavarësisë së Kosovës, politika terroriste dhe gjenocidale e regjimit tiranik antishqiptar e Slobodan Milosheviqit, përmes fallangave dhe bandave paramilitare e policore të saj, në mënyrën ataviste e  kanë vrarë Akademikun tonë të shquar, Fehmi Agani, jo Ibrahim Rugovën për shkak të faktit se “truri politik” i tij asnjëherë nuk ka paraqitur as më të voglin rrezik për interesat grabitçare kolonialiste të Serbisë në Kosovë.

 

Rasti i likudiimit të Akademikut të ndjerë Fehmi Agani dhe rasti i heroit dhe i trimit legjendar Adem Jashari së bashku me  bashkëmendimtarët, me bashkideologët, me bashkëprojektuesit dhe me bashkëluftëtarët e tyre politikanë, stratregë dhe ushtarakë etj. (1912-2008), është prova e pakundërshtueshme historike dhe faktike se, Serbia kolonialiste dhe gjenocidale  gjithmonë  e ka likuiduar trurin  dhe zemrën e Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike, që në në çfarëdo forme e ka kundërshtuar, e ka luftuar dhe e ka rrezikuar interesin  kolonial  dhe hegjemonist të Serbisë gjenocidale në Kosovë.

 

Madje, pavarësisht nga titujt ushtarakë, politikë e shkencorë, politika terroriste gjenocidale e Serbisë së dikurshme dhe të sotshme ka  likuiduar dhe, do të likuidojë çdo shqiptar (nëse i jepet rasti,qoftë edhe korrier edhe bari etj.) në qoftë se ajo konsideron se, ata  paraqesin ndonjë rrezik për interesat e saj kolonialiste. Në të kundërtën, ajo nuk kishte arsye që të likuidonte as Mahmut Bakallin as Ibrahim Rugovën, as Sinan Hasanin, as Ali Shukriun etj., sepse ata nuk kanë  ishin kurrfarë rreziku për interesat e brendshme as të jashtme të politikës së Serbisë.

 

Në këtë vështrim, ekzekutimi i Fehmi Aganit nuk ishte kurrfarë befasie për shqiptarët që e njohin mirë  doktrinën dhe praktikën e historisë dhe të politikës së derisotme të marrëdhënieve serbo-shqiptare në Ballkan (1844-2008), sepse politika strategjike shtetërore dhe kishtare e Serbisë kolonialiste gjenocidale në vazhdimësinë e saj historike si prioritet ka pasur  vrasjen, likuidimin, burgosjen, torturën, kompremtimin, izolomin, përndjekjen dhe spastrimin e trurit dhe të zemrës së çlirimit, të pavarësimit, të mbrojtjes dhe të ribashkimit të kombit dhe të shtetit shqiptar, e jo shërbëtorët dhe vasalët e saj nënshtrues me “vulë” të eksperimentit gandian rugovist etj.

 

Të njëjtën strategji likuiduese terroriste dhe gjenocidale sikurse ndaj trurit të Adem Jasharit, Serbia e ka zbatuar edhe me rastin e vrasjes së heronjve dhe trimave legjendarë shqiptarë siç ishin: Azem Bejta, Isa Boletini, Hasan Prishtina, Haxhi Zeka, Bajram Curri..., etj.,  dhe i qindra e mijëra shqiptarëve të tjerë patriotë që iu përkasin gjeneratave dhe kohëve të ndryshme të historisë së

Derisotme të Kosovës-Shqipërisë Etnike.

 

Duke qenë se,që nga  krisma e parë e pushkës top e Adem Jasharit për çlirimin, për lirinë dhe për pavarësinë e Kosovës, është varrosur antipragmatizmi i politikës gandiane dështuese  rugoviste, është turp, është injorancë dhe është provokim armiqësor, të pohohet publikisht  para popullit shqiptar dhe para bashkësisë ndërkombëtare, se I.Rugova  “ishte truri, kurse Adem Jashari ishte zemra e pavarësisë së Kosovës”,  kur tërë Evropa dhe bota e di,se truri dhe zemra e përshpejtimit dhe e jetësimit  të lirisë dhe të pavarësisë së Kosovës ishte Adem Jashari me bashkëluftëtarët dhe me heronjtë e tij të rënë dhe të gjallë.

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
postuar erenikut: Mon, March 24, 2008 12:59 pm
botuar: E marte, 25 mars, 2008 10:30am

 

         S’KA MË MARRËVESHJE SERBI-UNMIK,  KOSOVA ËSHTË E PAVARUR NGA SERBIA!

 

*** Si  Vojislav Koshtunica (kryeministër), Vuk Jeremiq (minister i Jashtëm), ashtu edhe Slobodan Samarxhiq(ministër), duhet ta kenë të qartë faktin se, Serbia është vetëm një shtet fqinjë për Kosovën, dhe se Rezoluta 1244 e KS e Kombeve të Bashkuara, është e pavlefshme për Kosovën, që nga 17 shkurti 2008, kur Kosoova u bë shtet i pavarur dhe sovran. Kjo do të thotë se ka marrë fund sistemi sundues dhe sovraniteti kolonial i Serbisë në Kosovë.

 

***”Marrëveshja e UNMIK-ut dhe e Republikës së Serbisë për zbatimin e përbashkët të Rezolutës 1244 të KS të Kombeve të Bashkuara pas shpalljes ilegale të pavarësisë nga ana e institucioneve të përkohshme të Kosovës”.(Burimi: “Vecernje novosti”, 23.03.2008).

 

Ky është titulli i “aktakuzës” së dokumentit të Slobodan Samarxhiqit (ministër për Kosovën në qeverinë e Serbisë), të cilin ia ka dërguar KS të Kombeve të Bashkuara në Nju-Jork dhe UNMIK-ut në Kosovë, që ka për qëllim anulmimin e pavarësisë së Kosovës së shpallur dhe të miratuar nga Parlamenti i Kosovës, më 17 shkurt 2008, si  dhe më pas, të njohur ndërkombëtarisht mbi 30 shtete të bashkësisë ndërkombëtare.

 

Ky “dokument”  i planifikuar, i hartuar dhe i përgatitur nga Ministria e Punëve të Jashtme dhe nga Ministria  për Kosovën  të qeverisë së Serbisë, dhe i nënshkruar dhe i proklamuar  me emrin e Slobodan Samarxhiqit, nuk ka kurfarë baze të qëndrueshme as të arsyeshme politike as juridike, që të mirret në shqyrtim as nga ana e UNMIK-ut e as nga ana e Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara.

 

Absurdi i parë

 

Edhe pse hartuesi, nënshkruesi dhe mbështetësi  i këtij “dokumenti”, Slobodan Samarxhiq (natyrisht në bashkëpunim  dhe në marrëveshje të ngushtë me ministrat e tjerë të qeverisë serbe të Beogradit), pikësëpari thirret në Rezolutën 1244  për Kosovën të KS të Kombeve të Bashkuara (10.06.1999), pas shalljes dhe njohjes së Republikës së Kosovës si shtet i pavarur dhe sovran, kjo Rezolutë  nuk ka kurrfarë baze ligjore as faktike. Prandaj, kjo si e tillë nuk mund të zbatohet në Kosovë, sepse është jashtligjore, pavarësisht se si e konsiderojnë dhe e trajtojnë ministrat dhe ministritë e ndryshme të qeverisë së Serbisë me në krye Vojislav Koshtunicën dhe me Boris Tadiqin, kryetar të Republikës së Serbisë, me qëllim që të rivendosin sistemin kolonial shtetëror të Serbisë në Kosovën shqiptare.

 

Absurdi i dytë

 

Gjithashtu, absurdi  i dytë i “dokumentit” të Slobodan Samarxhiqit qëndron në faktin se, Serbia nuk mund të kërkojë të vendosë kurrfarë forme bashkëpunimi me UNMIK-un, pa pëlqimin dhe pa marrëveshjen e ligjshme dhe legjitime të qeverisë dhe të parlamentit të Republikës së Kosovës. Adaministrata e ndërkombëtare e UNMIK-ut nuk është titullar i Kosovës (por ndërmjetës paqësor me status të përkohshëm qeverisës deri në njohjen e subjektivitetit juridik ndërkombëtar të Kosovës. Si rrejdhim UNMIK-ut qëmoti i ka kaluar afati dhe mandati ligjor i qëndrimit në Kosovë.), por janë vetë shqiptarët mbi 2 milionë, të përfaqësuar nga qeveria dhe parlamenti i  shtetit të tyre të pavarur legal dhe legjitim që quhet Republika e Kosovës. Këtë faktor, Serbia nuk mund ta injorojë as ta anashkalojë, duke kërkuar bashkëpunim dhe marrëveshje me UNMIK-un.

 

Absurdi i tretë

 

 Serbia e Slobodan Samarxhiqit nuk ka kurrfarë të drejte ligjore as morale, që të kërkojë “riaktivizimin” e të gjitha marrëveshjeve paraprake të Serbisë me UNMIK-n(1999-2007), sepse të gjitha  ato marrëveshje kanë pasur karakter ilegal dhe të njëanshëm, për shkak se janë përfunduar në mënyrë të imponueshme dhe, pa pëlqimin e faktorit politik shqiptar të Kosovës.

 

 Gjithashtu, ato marrëveshje paraprake (Serbi-UNMIK) kanë qenë në kundërshtim të plotë edhe me standardet dhe me parimet e misioneve paqësore ndërkombëtare të OKB-së, sepse në rastin konkret UNMIK-u as de jure as de facto sipas Kartës së Kombeve të Bashkuara nuk ka pasur kurrfarë të drejte, që të zhvillojë kurfarë bashkëpunimi me Serbinë agresore dhe pushtuese të Kosovës.

 

Sigurisht se një nga gabimet më kardinale të UNMIK-ut pse ka dështuar në misionin e tij paqësor në Kosovë, s’ka dyshim se ka qenë bashkëpunimi i panevojshëm dhe jashtëligjor me Serbinë. Ky  edhe ka qenë faktori kryesor fatal, që ka ndikuar në zvarritjen  9-vjeçare të moszgjidhjes së statusit politik të Kosovës. Pra, përzierja  dhe infiltrimi i Serbisë në forma të ndryshme arbitrare të lidhjes së marrëveshjeve me UNMIK-un në kurriz të drejtave legjitime dhe legale të mbi 2 milionë shqiptarëve, së fundi, më 2007, ndikoi në dështimin e “dialogut” serbo-shqiptar në Vjenë nën drejtimin e emisarit special të KS të Kombeve të Bashkuara, Marti Ahtisarit, me ç’rast Serbia si “shpërblim” të drejtpërdrejtë për hir të marrëveshjeve dhe bashkëpunimi të “frytshëm” të saj 9-vjeçar me UNMIK-un, përmes mbështetjes direkte të Rusisë triumfoi mbi  UNMIK-un në KS të Kombeve të Bashkuara, duke e bllokuar nxjerrjen e ndonjë rezolute të re në favor të pavarësisë së Kosovës.

 

Absurdi i katërt      

 

As në Mitrovicë, as në Graçanicë, as në Shterpce dhe, në asnjë qendër tjetër në Kosovë, as Serbia, as UNMIK-u e as ELEX-i ligjërisht nuk kanë kurrfarë të drejte që në enklavat e banuara me minoritetin  serb, të krijojnë zyra dhe institucione  të ndryshme policore  adiminstrative dhe  qeverisëse, të lidhura, të financuara dhe të drejtuara nga Beogradi, sepse ato janë pjesë përbërëse  të integritetit territorial dhe sovran të Republikës së Kosovës.

 

Nëse Serbia si shtet fqinj do ta ndihmojë minoritetin e saj në Kosovë, në vend të krijimit të institucioneve paralele shtetërore  serbe, ajo duhet të zgjedhë rrugën tjetër ligjore, duke e njohur Republikën e Kosovës si shtet të pavrur dhe, mëpastaj të ketë kërkuar forma të ndryshme bashkëpunimi në kuptimin bilateral Serbi-Kosovë. Kjo është forma më racionale, dhe mundësia e vetme ligjore, demokratike dhe paqësore përmes së cilës Serbia do ta ndihmonte minoritetin e saj serb në Kosovë.

 

Me gjithë marrëveshjen e dikurshme ilegale të RFJ-së dhe UNMIK-ut, në Kosovën e pavarur shqiptare Serbia nuk ka asnjë të drejtë të kërkojë  “riaktivizimin intensiv” të “bashkëpunimit me UNMIK-un në sferën e policisë, të sistemit gjyqësor, të doganave, të transportit, të kontrollit administrativ kufitar ndërmjet Serbisë dhe Kosovës etj.”, sepse UNMIK-u  qëmoti e ka konsumuar një kompetencë të tillë të paligshme.

 

Tanimë për çdo fromë bashkëpunimi në të gjitha këto fusha të theksuara, është me kompetencë ligjore dhe legjitime qeveria dhe parlamenti i Kosovës, jo kurrfarë UNMIK-u. Këtë fakt duhet ta ketë mbajtur parasysh Serbia, që ka sajuar ktët  “dokument” në emër të Samarxhiqit  për “mbrojtjen, ndihmën dhe zhvillimin” e minoritetit serb në Kosovë.

 

Për t’ia siguruar të drejtat dhe liritë themelore  minoritetit serb në Kosovë, në plan të parë, me ligje dhe me Kushtetutë, është e obliguar qeveria e Kosovës, jo qeveria e Serbisë me UNMIK-un, ashtu siç parashikon “dokumenti” i Slobodan Samarxhiqit.

 

Absurdi i pestë

 

Është e papranueshme dhe në tërësi joligjore kërkesa e “dokumentit” të Slobodan Samarxhiqit që “ oficerat policorë serbë t’u jenë përgjegjës qarqeve lokale serbe dhe të veprojnë nën komandën e policisë së UNMIK-ut”(VN,23.03.2008).

 

Ky “model” i administrimit dhe i funksionimit të policisë serbe, nuk mund të ekzistojë, as të pranohet qoftë nga ana e  UNMIK-t, qoftë nga ana e EULEX-it, sepse, sikurse institucionet dhe organet e tjera administraive dhe shtetërore, duhet t’iu nënshtrohen përgjegjësisë, autorizimeve dhe detyrave direkte dhe indirakte që rezultojnë nga ligjet dhe Kushtetuta e Republikës së Kosovës.

 

Pavarësisht se në Kosovë përkohësisht janë të pranishëm UNMIK, EULEX dhe KFOR, Serbia nuk ka të drejtë të “instalojë” në krijimin e  asnjë lloj  sistemi  paralel administrativ, policor, ushtarak, ekonomik, politik dhe shtetër serb në territorin e Kosovës, sepse vetëm Kosova e ka atë drejtë sovrane dhe ligjore të paprekshme, që në tërë territorin e vet të ketë vetëm një sistem qeverisës (administrativ, policor, gjyqësor dhe ushtarak etj.).

 

Kjo “marrëveshje” për bashkëpunimin e Serbisë me UNMIK-ut nuk është në funksion të mbrojtjes dhe të zhvillimit të minoritetit serb në Kosovë, por është tentativë  e hapët provokuese dhe e rrezikshme për ndarjen e Kosovës në kantone të caktuara, të banuara me pjesëtarët e minoritetit serb. Mirëpo, si Republika e Kosovës, ashtu edhe Amerika dhe NATO nuk duhet të kenë pranuar, as lejuar në asnjë mënyrë krijimin e sistemti paralel shtetëror të Serbisë në Kosovë, sepse ky do ishte edhe fundi i Republikës së pavarur të Kosovës.

 

Serbët në Kosovë nuk kanë nevojë për polici  dhe gjyqësi serbe, të drejtuar nga Beogradi, sepse janë të mbrojtur nga policia e Kosovës dhe nga ajo ndërkombëtare.

 

Lejimi i krijimit të institucioneve policore, doganore, ushtarake, finaciare, arsimore,ekonomike, tregtare, zhvillimore etj. të  Serbisë në Kosovë, do të thoshte “libanizimin” dhe “qipriotizimin” e Kosovës në favor të “mbijetesës” dhe të rizgjerimit të kufijve të Serbisë së Madhe të Slobodan Samarxhiqit dhe të Vojislav Koshtunicës.

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

     Prof.Dr.Mehdi HYSENI

erenikut: Mon, March 17, 2008 9:10 am
botuar: E hënë, 17 mars, 2008 11 am

              KADARE PRO ET CONTRA RIBASHKIMIT

 

          *** Ismail Kadare nuk është autor, aderues, interpretues as mëkëmbës i tezës së rafinuar serbomadhe “Shqipëria e Madhe”, siç është prezentuar dhe interpertuar nga disa mjete të informacionit shqiptar nga takimi i tij me aderuesit dhe me lexuesit e veprës së tij, bërë në Shkodër, më 14,03.2008.

 

     Vërejtje hyrëse

 

Të gjithë ne, me ndërgjegjën më të lartë dhe me përgjegjësinë më të madhe etike, profesionale dhe kombëtare shqiptare, duhet t’iu shmangemi përdorimit të termave të gabuara, qëllimkëqia dhe shumë të dëmshme, siç janë: “Shqipëri e Madhe”, “disa shqipëri”, “Shqipëri Natyrale”, “Bashkim” etj., sepse asnjëra prej këtyre termave nuk janë të barasvlershme me përmbajtjen e termit “SHQIPËRI ETNIKE” as me termin “RIBASHKIM”.

 

Në këtë vështrim, ne nuk kemi asnjë arsye që të humbasim kohë dhe të shterohemi, duke kërkuar terma dhe shprehje të reja , që nuk i përgjigjen dhe nuk përkojnë me termin  “SHQIPËRI ETNIKE”, i cili nuk mund të ndryshohet dhe të zëvendësohet me terme të tjera surrogate dhe arbitrare, siç po veprojnë me naivitet dhe me  papërgjegjësi totale totale disa “shpikës” dhe “akrobatë”  të  shoqërisë së sotme konsumatore, sepse SHQIPÊRIA ETNIKE si term i tillë jeton, njihet, dhe është në përdorim me shekuj para nesh, domethënë që nga lindja e saj dhe e shqiptarëve në truallin ilirik të Ballkanit. Andaj, SHQIPËRIA ETNIKE nuk ka asnjë nevojë për riformulimin ose për  zëvendësimin e kuptimit të saj etnik shqiptar me terma të tjera diletante dhe çoroditëse  “të reja”, që e bastardojnë, e ndërlikojnë  dhe e komprometojnë esencën e kuptimit të saj si në aspektin etnologjik, historik, gjuhësor, kombëtar, gjeopolitik, ashtu edhe në atë juridik ndërkombëtar etj.

 

SHQIPËRIA ETNIKE nuk ka nevojë për riformulim semantik as historiko-politik, por për riaktalizimin  e ribashkimit të saj si nga ana e politikës, e diplomacisë, ashtu edhe nga ajo e shkencës, e kuluturës, e artit dhe e propagandës etj.

 

Gjithashtu, shkas dhe arsye për të shkruar ca vërejtje qëllimmira dhe në dobi të interesit të përgjithshëm të çështjes së ribashkimit kombëtar shqiptar, është edhe  shkrimi me mbititull ” Ismail Kadare: Vete Serbia do te propozoje nje dite Shqiperine e Madhe “, publikuar në www.balkanveb.com, më 14 mars 2008).

 

Nëse Ismail Kadare ka deklaruar diç të tillë, ky  është gabim i dyfishtë, sepse, së pari, nuk ekziston kurrfarë “Shqipërie të Madhe” dhe, së dyti,  “Ballkani mund të jetë shndërruar në ujë”, por “vetë Serbia të ketë propozuar krijimin e Shqipërisë së Madhe”, kjo nuk ka për të ndodhur kurrë. Këtë e ka provuar teoria dhe praktika e derisotme e logjikës paranoide kolektive antishqiptare e Serbisë, së bashku me gjenocidin e saj, të kryerë mbi shqiptarët dhe Kosovën(1989-1999), si dhe mbajtja peng e qindra dhe mijëra shqiptarëve në Preshevë, në Bujanoc dhe Medvegjë të Anamoravës etnike shqiptare.  Në një të ardhme të afërt Serbisë mund dhe, do t’i jetë imponuar ribashkimi i Shqipërisë Etnike, sikurse në rastin konkret pavarësia e Kosovës, porse, ajo, të ketë propozuar dhe, të ketë pranuar diç të tillë, kjo është vetëm një utopi e shkretë dhe  e parealizueshme për shqiptarët, si dhe për vetë Ismail Kadaren.

 

Një tezë e këtillë është e mundur të ëndërrohet ose të imagjinohet, porse të realizohet kurrë, sido që të kenë ndryshuar  kushtet dhe rrethanat politike në kohët dhe në shekujt e ardhshëm për Ballkanin. Në favor të këtij konstatimi tonë, provon edhe pavarësimi i Kosovës, të cilën Serbia dhe serbët as nuk e kanë propozuar, as nuk e pranuan, por atë e  kundërshtuan, duke e hudhur poshtë në formë të prerë.

 

Krijimi i “Shqipërisë së Madhe” nuk do bëhet as sot e as nesër, sepse ajo as de facto as de jure kurrë nuk ka ekzistuar si e tillë as në mendjen, as në praktikën e as në historinë e shqiptarëve, por të pushtuesve fashistë dhe hegjemonistë serbomëdhenj. Kjo tezë është  e fabrikuar në “industrinë” e terrorit gjenocid projektues militarist të Serbisë së Madhe në Beograd (1844) nga Ilia Garashanini dhe nga  pasuesit e tij (Vasa Qubrilloviq, Nikolla Pashiq, Ivo Andriq, Dobrica Qosiq, Slobodan Milosheviq etj.), e  jo në Tiranë, as në Shkup e as në Prishtinë.

 

Si rrjedhim, në vend  të “Shqipërisë së Madhe”, të imagjinuar nga serbomëdhenjtë dhe mbështetësit e tyre tradicionalë ballkanikë dhe rusosllavë të saj, së shpejti, në Ballkan, do të vijë deri te ribashkimi i Shqipërisë Etnike REALE (jo kursesi i “Shqipërisë së Madhe” të Ilia Garashaninit, të Vojislav Sheshelit, të Vojislav Koshtunicës dhe të vladikës Artemije Radosavleviq...etj.), sepse shqiptarët që nga periudha e lavdishme e Skënderbeut  [[Kuvendi i Lezhës(2 mars 1444), Lidhja Shqiptare e Prizrenit me në krye Abdyl Frashërin(1878), Lidhja e Pejës (1897) me në krye Hazhi Zekën, Kuvendi i Junikut (21 maj 1912) me në krye Hasan Prishtinën, etj.]] e deri më sot për të  kanë luftuar dhe kanë derdhur gjak, kanë sakrifikuar jetët e tyre për ta mbrojtur, për ta çliruar, për ta pavarësuar dhe për ta ribashkuar si trup të vetëm, që quhet SHQIPËRIA ETNIKE REALE, jo, assesi “Shqipëria e Madhe” as e Ilia Garashaninit, as e Nikola Pashiqit, as Hitlerit, as e Musolinit.

 

Turp dhe gabim më të madh dhe, më të pafalshëm nuk ka për të gjithë ata shqipfolës dhe shqipshkrues që me vetëdije po  manipulojnë dhe po  spekulojnë me tezën antishqiptare “Shqipëria e Madhe”, me qëllim që të prodhojnë sa më shumë tym të zi  dhe mjegull të padavaritur  për ta blozuar dhe, për ta errësuar përjetë kërkesën legjitime dhe reale të ribashkimit të Shqipërisë Etnike.

 

Pavarësisht nga qëllimi, nga interesat, si dhe nga  prapavija e fundit politiko-propagandistike e autorëve dhe e partizanëve të ndryshëm të mbështetjes, të përdorimit dhe të manipulimit me tezën “Shqipëria e Madhe”, shqiptarët kurrë nuk do të heqin dorë nga kërkesa  dhe e drejta e tyre e ligjshme historike mbi ribashkimin e Shqipërisë Etnike, e cila është antitezë e “Shqipërisë së Madhe”, të idejuar dhe të krijuar nga vetë historiografia falsifikatore dhe politika nacional-kolonialiste dhe nacional-socialiste  e Serbisë së Madhe.

 

Thjesht,  të gjithë ata “kalemxhinj” shqiptarë, që e përdorin emërtimin “Shqipëria e Madhe”, ata me vetëdije dhe pavetëdije,  rreshtohen  në mbrojtjen e politikës  kolonialiste dhe militariste të Serbisë së Madhe, jo të  interesave  jetike dhe vitale të kombit shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike.

 

Duhet t’i rikujtojmë autorët e ndryshëm  diletantët shqiptarë se, përdorimi i tezave dhe i koncepteve të huaja serbosllave antishqiptare, të sublimuara në kryetezën e tyre “Shqipëria e Madhe”, është në  favor të mbrojtjes së politikës dhe të sovranitetit kolonial serbosllav, që do të thotë grabitje, copëtim, gllabërim dhe aneksim i territoreve të vendeve fqinje të Shqipërisë Etnike.

 

Gjithashtu, duhet t’i shmangemi edhe përdorimit të fjalës “bashkim”, sepse edhe kjo në aspektin  e “leksikologjisë semantike” të gramatikës politike dhe diplomatike mbjell dyshim te studiuesit e huaj, si dhe në arenën e bashkësisë ndërkombëtare, sepse “bashkimi” nënkupton diç që aspiron të bashkohet për herë të parë si në kuptimin fizik, ashtu edhe në etnik, politik, organizativ, adiministrativ, territorial dhe shtetëror.

 

Për të mos krijuar një konfuzion të këtillë hipotetik të panevojshëm, në vend të fjalës “bashkim”, duhet të përdorim emërtimin “RIBASHKIM”, sepse si në kuptimin e përgjithshëm, ashtu edhe në atë të veçantë të rastit konkret të Shqipërisë Etnike, ky nocion shpreh aspiratën, interesin dhe kërkesën e ligjshme, morale, faktike dhe historike, të ribashkohet diç, që dikur-paraprakisht ka qenë e zhbashkuar qoftë me forcë, qoftë në formën e vullnetshme.

 

“Shqipëria e Madhe” e Serbisë nuk ka asnjë lidhje

 farefisnie me  shqiptarët  dhe me Shqipërinë Etnike!

 

 Të gjithë ne, duhet ta kemi të qartë si deillin dhe si Zotin e gjithëpushtetshëm se ka ekzistuar dhe, edhe sot ekziston vetëm NJË SHQIPËRI ETNIKE,  e jo kurrfarë “Shqipërie e Madhe” as “Shqipërie e Vogël” e as “Shqipërie Natyrale”(sepse kur  përdorim nocionin “Shqipëri natyrale”, në fakt nuk themi asgjë konkrete, por shumë të përgjithësuar dhe të papërkufizuar shkencërisht në kuptimin etnik, historik, gjeopolitik territorial etj., sepse natyrale janë të gjitha vendet e botës ngaqë janë të krijuara nga vetë natyra)”, sepse të gjitha këto emërtime janë abstrakte dhe kanë karakter  politiko-propagandistik  dhe antirealist, që nuk përkojnë me emërtimin, me faresifninë dhe me  përmbajtjen e vërtetë dhe tërësore të SHQIPËRISË ETNIKE dhe të shqiptarëve në Ballkan.

 

Pse nuk është e pranueshme as  reale teza “Shqipëria natyrale”, sepse po të pranohej kjo tezë , atëherë, s’ka dyshim se, do të vinte në shprehje dekompozimi  i territoreve të shteteve evropiane dhe aziatike, domethënë do të vinte në  shprehje  ndryshimi i kufijve ekzsitues në Evropë dhe në botë, si rrjedhojë e shtruarjes së kërkesës iracionale dhe absurde, pa kurrfarë mbështetje historike, politike as juridike ndërkombëtare, kinëse  shqiptarëve, do të duhej  t’iu rikthehen “territoret natyrale”, duke filluar që nga Sumatra e Indonezisë së Azisë, nga Toskana-Italia e Evropës dhe, nga tërë Ballkani, që dikur kanë qenë të banueshme me paraardhësit e shqiptarëve siç janë etruskët, pellazgët dhe ilirët. Kjo është arsyeja objektive dhe racionale pse në përditshmërinë tonë “shkrojtuese”apo “shkretnuese” nuk duhet ta përdorim nocionin “havadyz” megaloman “Shqipëri natyrale”, sepse i tejkalon kufijtë e rajonit të Ballkanit, por duhet të përqëndrohemi në përdorimin e nocionit të kapshëm, realist dhe të justifikueshëm historikisht, moralisht, politikisht, demokratikisht, kombëtarisht dhe ndërkombëtarisht SHQIPËRI ETNIKE.

 

Gjithashtu, realisht nuk ekzistojnë as “pesë”, as “gjashtë” e as “shtatë” shqipëri, por ekziston vetëm NJË SHQIPËRI ETNIKE në Ballkan, pavarësisht nga arseyeja dhe  pezmi ekzistues gjithëshqiptar, si shkak dhe pasojë e kontinuitetit të sundimit të egër dhe ilegal të kolonialzimit gjenocidal dhe të imperializmit se aleancës serbosllave të Ballkanit mbi tokat dhe mbi popullin autokton shqiptar brenda kufijve të Shqipërisë Etnike.      

 

 Ismail Kadare nuk ka miqësi as afri me tezën

 e rafinuar serbomadhe “Shqipëria e Madhe”!

 

Është e vërtetë se shkrimtari dhe poeti ynë i madh ka bërë ca lajthitje dhe gabime kur është fjala për mosmbështetjen e procesit të ribashkimit. Mirëpo, në asnjë kontekst dhe, në asnjë kuptim, deri më tash, në asnjë shkrim, në asnjë koment, në asnjë analizë, në asnjë intervistë dhe, për më tepër në asnjë vepër të tij letrare dhe publicistike shkencore, nuk është shërbyer me sintagmën politiko-propagandistike serbe dhe serbofile “Shqipëria e Madhe”. Kjo tezë idiotike, diletante dhe raciste, në asnjë mënyrë nuk mund t’i mvishet Ismail Kadares. Kështu që, edhe në takimin e tij në Shkodër, më  14  mars 2008 me lexeuesit dhe me adhuruesit e veprës së tij, është e pabesueshme dhe, dyshohet se ai ta ketë deklaruar diç të tillë, siç shkruan mbititulli i nxjerrë nga “ radhitësit kompjuterikë” të “Ballkanwebit”:” Ismail Kadare: Vete Serbia do te propozoje nje dite Shqiperine e Madhe”(www.ballkanweb,14.03.2008).

 

Si çdo njeri, ashtu edhe Ismail Kadare ka të drejtë të ndryshojë mendimin e tij  për çështje të caktuara, së këndejmi edhe për çështjen e ribashkimit kombëtar shqiptar. Pse jo, edhe  ky  evoluim i shkrimtarit tonë shquar(por jo edhe i politikanit dhe i diplomatit të shquar), Ismail Kadare  në sfondin politik dhe kombëtar, duhet t’i ketë gëzuar dhe inkurajuar të të gjithë shqiptarët që e  kanë në zemër e në shpirt dhe, që janë duke punuar ditë e natë, pa asnjë hile dhe pa kursyer asgjë (madje as jetët e tyre) për ribashkimin e shqiptarëve dhe të trojeve të  Shqipërisë Etnike.

 

Për revidimin e konceptit dhe të tezës së tij paraprake “antibashkim”, pa asnjë hamendje dhe pa asnjë rezervë, duhet ta mbështesim Ismail Kadaren, sepse kjo është një fitore e madhe dhe shumë e vlefshme për pohimin, për mbrojtjen, për  riaktualizimin, për afirimin dhe për avancimin e mëtejmë e së vërtetës mbi ribashkimin e shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike  si në relacionet brendashqiptare, ashtu edhe në ato të bashkësisë ndërkombëtare.

 

Ky evoluim  dhe ndryshim i filozofisë  racionale kombëtare të Ismail Kadares në favor të ribashkimit kombëtar shqiptar i nderon të të gjithë shqiptarët e hapësirave të Shqipërisë Etnike dhe kudo në diasporë, por mbi të gjitha e nderon edhe vetë autorin e saj, sepse me plot arsye (etike, kombëtare, politike, demorkatike, juridike  dhe historike etj.), në  mënyrë të drejtë, objektive dhe largpamëse e ka përgënjeshtruar tezën e tij të mëparshme, krejtësisht të gabuar,  tërësisht të vrazhdtë, iracionale, të pasaktë, apolitike dhe antikombëtare-ANTIBASHKIM.

 

Teza e gabuar  antiabshkim e Ismail Kadares

 

  “... Fakti që shqiptarët si në Shqipëri, si në Kosovë, janë tërhequr nga çdo ide për t’u bashkuar Kosova me Shqipërinë, dhe këtë e kanë bërë sinqerisht, në mënyrë të ndershme, pa dredhi, me moral të dyfishtë, por e kanë bërë drejtpërdrejt, ky është një kompromis i madh.... E megjithatë, shqiptarët të ndërgjegjshëm, duke ditur se kjo gjë e ndërlikon jashtëzakonisht historinë e Ballkanit dhe të Evropës, se kjo gjë është gati e pamundur në kushtet e sotme, ata në mënyrë të tillë, pra të ndershme dhe fisnike e bënë këtë flijim në altarin e Evropës dhe po e perseris, kjo duhet çmuar. Pra, kjo histori e shqiptarëve në prag të statusit, ka filluar me një kompromis.” (“Zeri i Amerikës”, 25.10.2005; “Shekulli”,27.10.2005)).

 

Sa më sipër, tre vjet më parë, saktësisht në vitin 2005, Isamil Kadare  “ e ka pasqyruar dhe justifikuar”  këtë tezë skandaloze, absurde dhe të papranueshme= ANTIBASHKIM  për hir të arritjes së “kompromisit  të madh historik shekullor” me Serbinë  dhe me Evropën Perëndimore për hir të puthjes së “altarit” të saj, e cila pikërisht, në saje të përcaktimit dhe të orientimit të kësaj “busulle” antihumane, antidemokratike dhe antishqiptare, gjysmën e shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, që nga Kongresi i Berlinit (1878) i copëtoi, i zhbashkoi  dhe i sakrifikoi në mënyrën më të egër, më të pamëshirshme, më të padrejtë, më të paligjshme dhe më anticivilizuese në favor të politikës dhe të praktikës grabitçare gjenocidale kolonialiste dhe imperialiste të Serbisë, të Greqisë, të Bullgarisë dhe të Malit të Zi. Shtete fqinje këto, të cilat, edhe sot, në dekadën e parë të shekullit XXI, i mbajnë nën thundrën e tyre të sundumit barbarik kolonialist pushtues mbi 50% të territoreve dhe të popullsisë indigjene shqiptare të Shqipërisë Etnike në Ballkan.

 

Teza  e re e ribashkimit e Ismail Kadares

 

Me gjithë të metat e saj shprehëse, s’ka asnjë dilemë se, duhet ta përshëndesim tezën e re PRORIBASHKIM  të shkrimtarit tonë të madh dhe të nderuar, Ismail Kadare. Mirëpo, në këtë kontekst, është e nevojshme dhe e domosdoshme që si shkrimtari ynë, Ismail Kadare së bashku me bashkëbiseduesit dhe me intervistuesit e tij në takimin e theksuar të Shkodrës (14.03.2008), ashtu edhe të të gjithë gazetarët, analistët, publicistët, shkencëtarët, politikanët, diplomatët shqiptarë, sot dhe nesër (kur shkruajnë për ribashkimin e shqiptarëve dhe të Shqipërisë), duhet të mbajnë parasysh faktin që, në bisedat, në intervistat, në komentet, në analizat dhe në shkrimet e tyre (pavarësisht nga zhanri dhe shtjellimi i tyre), të mos e përdorin nocionin “bashkim”, por “RIBASHKIM”, si dhe të mos  përdorin  sintagmëm  politiko-propagandistike, kuazihistorike dhe kuazishkencore “Shqipëria e Madhe”, sepse kjo është “pjellë” dhe produkt i Serbisë së Madhe, që nga viti 1844 e, edhe sot, në vitin 2008 të shekullit XXI.

 

Teza “Shqipëria e Madhe” nuk është argument as realitet shqiptar, por është  tezë e trilluar dhe e falisikuar e historigrafisë dhe e politikës serbomadhe, që është në funksion të “mbijetesës” dhe të mbrojtjes me çdo kusht të Serbisë së Madhe në llogari të copëtimit dhe të përthithjes së trojeve etnike shqiptare.

 

Pra, sikurse dikur, që nga krijimi i Serbisë së Madhe më 1878 dhe 1912, edhe sot, teza “Shqipëria e Madhe, është arma më e fuqishme “atomike” e saj për justifikimin e absorbimit të territoreve shqiptare, për  përçarjen, për dëbimin dhe për shfarosjen e shqiptarëve nga trojet autoktone të Shqipërisë Etnike.

 

 

Sipas interpretimit të www.balkanweb,14.03.2008,, Ismail Kadare jusitifkimin  dhe konkretizimin e    tezës e re  të tij lidhur me ribashkimin shqiptar, e ka parashikuar  në këtë formë: “: Vete Serbia do te propozoje nje dite Shqiperine e Madhe... Dhe prap jam i sigurte dhe besoj se do te vije koha qe serbet do te jene te paret qe do te propozojne qe, keta shqiptaret, qe u shtrine ne dy shtete, sikur te mblidheshin ne nje do te ishte me mire", shprehet shkrimtari i shquar”. 

 

 

Kësaj  teze të re parashikuese të Ismail Kadares lidhur me ribashkimin e “Shqipërisë së Madhe”, si politika, si kultura, si shkenca, si shteti, si kisha ortodokse serbe, si dhe çdo serb (pavarësisht nga mosha, profesioni, pozita, funksioni, titulli, statusi material dhe nga vendqëndrimi i tyre), do t’i përgjigjeshin thjesht: “Daj bozhe shta budalla misli”(!) Në këtë rast, unë kam të drejtë të shprehem në stilin “civilizues” serb, por do të thoja se,  kjo prognozë optimiste  e Ismail, nuk mund të kuptohet ndryshe, veçëse si parashikim i gabuar politik.

 

Ndërkaq, po të kishin qenë gjallë dhe, në jetë gjyshi edhe babai im, do të thoshin, -mos e dhashtë Zoti krijimin e nodnjë  “Shqipërie të Madhe”, të cilën, pikësëpari, do ta propozonin dhe do ta mbështnin serbët dhe Serbia, sepse ai do të ishte fundi tragjik i shqiptarëve dhe i Shqipërisë Etnike në Ballkan, sikurse më 1878 dhe më 1912 etj.!

 

Gjithashtu, edhe unë jam i sigurt 1000% se një “propozim i tillë” i Serbisë dhe i serbëve, nuk ka  gjasë reale që të ndodhë kurrë në historinë e Ballkanit. Pse e them këtë, (sepse duke provuar me lëkurë sikurse stërgjyshërit, gjyshërit dhe babai im) për shkak se  e njoh shumë mirë, shumë hollësisht, shumë më thell dhe shumë më gjithanshmërisht psikologjinë politike patologjike të etnocentrizmit-antisemitizmit serb ndaj shqiptarëve dhe Shqipërisë Etnike, sesa Ismail Kadare dhe, se  çdo shqiptar tjetër që, fatbardhësisht nuk kanë pasur rast të jetojnë me breza nën sundimin e hekurt qindravjeçar kolonialist dhe gjenocidal të Serbisë.

 

Këto njohuri nuk i kam fituar vetëm duke e studiuar historinë kombëtare shqiptare, duke  lexuar romane, novela, tregime, poezi të shkrimtarëve më të njohur  rilindës shqiptarë (të djeshëm dhe të sotshëm), siç ishte At Gjergj Fishta, Akademik Rexhep Qosja, Adem Demaçi, Ismail Kadare, Esat Mekuli...etj., por, para së gjithash, i kam trashëguar dhe mësuar nga stërgjyshi, gjyshi dhe babai im, ku nga përvoja e tyre e hidhur qindravjeçare nën sundimin kolonial serbomadh (duke provuar mbi kurrizin tim gjysmëshkeullor gjithë peshën e robërisë dhe të tiranisë serbomadhe), konsideroj  se çdo “propozim i mirë” dhe çdo “mëshirë humane” dhe “civilizuese”  që vjen nga serbët  për ta ndihmuar qenien shqiptare dhe Shqipërinë Etnike, do të thotë ajo është e “DITA E KIJAMETIT”, jo dita e ribashkimit të tyre, siç është shprehur Ismail Kadare me rastin e takimit të tij në Shkodër me lexuesit dhe me aderuesit e veprës së tij. Fatkeqësisht, këtë e provoi edhe hollokausti i fundit i Serbisë në Kosovë më 1999.

___________________

Boston, më 16 mars 2008

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
postuar erenikut:Wed, March 12, 2008 11:13 am
botuar: e mërkurë 12 mrs, 2008 4:16 pm

 

   PAVARĖSIA E KOSOVĖS ĖSHTĖ “ILEGALE”

   VETĖM PĖR RUSO-SERBINĖ DHE PĖR  BISHTAT E SAJ!!!
        

  *** Ata qė nuk pajtohen me PO-nė gjithėkombėtare shqiptare pavarėsisė sė Kosovės, mė  17.02.2008, s’ka dyshim se ata nė MĖNYRĖ TĖ PAVETĖDIJSHME, jo vetėm se janė nė  kundėrshtim flagrant me tė drejtėn sovrane tė popullit shqiptar, por nė sy tė botės, konsiderohen edhe partizanė tė  mbėshtetjes sė oponencėn sė boshtit serbo-rus dhe tė aleancės sė tyre sllave se “pavarėsia e Kosovės ėshtė ilegale dhe se Kosova ėshtė shtet i rrejshėm, produkt antiligjor i Amerikės dhe i  Bashkimit Evropian”.

 

*** PO-JA SHQIPTARE PAVARĖSISĖ SĖ KOSOVĖS, NUK ĖSHTĖ E BARASVLERSHME ME JO-NĖ  SERBO-RUSE SLLAVE!

    Versus pavarėsisė sė Kosovės

     Derisa Rusia dhe Serbia e kundėrshtojnė dhe nuk e njohin pavarėsinė e Kosovės disa politikanė, diplomatė, analistė, publicistė  dhe  shekncėtarė shqiptarė nuk kanė tė drejtė morale, profesionale, kombėtare as juridike, tė rreshtohen nė anėn e politikės dhe tė “drejtėsisė ndėrkombėtare” tė Moskės dhe tė Beogradit, duke orvatur, ta “bindin” popullin e vet shqiptar se PO-ja e tij “ĖSHTĖ GABIM”, kinėse,  kjo lloj “pavarėsie mbikėqyrur ndėrkombėtare”, sipas tyre “nuk ėshtė pavarėsi”. Tanimė, kėshtu diē, nė kėtė “yrrnek” janė deklaruar, edhe ish-presidenti i Rusisė, Vladimir Putin, presidenti i Serbisė, Boris Tadiq dhe kryemnistri i qeverisė serbe, Dr. Vojislav Koshtunica etj.

      Pavarėsisht sesa kjo amalgamė  sllave “ka tė drejtė”, qė ta kondėrshtojė, duke mos e pranuar pavarėsinė legale tė Kosovės shqiptare, me qėllim qė, Serbia nė stilin “flashback” me nidhmėn e Rusisė dhe tė aleatėve tė tyre, ta pushtojė sėrish Kosovėn, sikurse nė vjeshtėn famėkeqe dhe tragjike (shtator) tė vitit 1912. Kjo ėshtė arsyeja  parėsore dhe e padiskutueshme pse nė kėtė rast  nuk mund tė vihet SHENJA E BARAZIMIT MIDIS  PO-SĖ SHQIPTARE DHE  JO-SĖ serbo-ruse sllave nga shkaku se do ta RILEGALIZONTE SOVRANITETIN KOLONIAL tė Serbisė mbi Kosovėn (1912-1999).

Derisa Serbia dhe Rusia pavarėsinė e Kosovės, e quajnė “ilegale” dhe tė “njėanshme” sipas sė “drejtės ndėrkombėtare”  tė aleancės tradicionale serbo-ruse, kjo do tė thotė ėshtė pozitive pėr shqiptarėt dhe pėr zgjidhjen e drejtė tė statusit tė Kosovės. Edhe nė kuptimin mė tė gjerė dhe global, JO-ja serboruse dhe e aleancės sė tyre hibride sllave, do  tė thotė se, ajo ėshtė pozitive dhe e kapshme pėr interesat vitale kombėtare dhe shtetėrore tė shqiptarėve dhe tė Kosovės, pėrkatėsisht tė  Shqipėrisė Etnike.

     Pro pavarėsisė legale

    Derisa mbarė populli shqiptar i Kosovės dhe i gjithė Shqipėrisė Etnike, e kremtoi me njė zė, domethėnė e pranoi njėzėrit kėtė lloj pavarėsie tė njohur nga Amerika, se “Kosova ėshtė shtet sovran dhe i pavarur”, atėherė, as unė, as analistėt e as shkencėtarėt e tjerė shqiptarė, nuk kemi kurrfarė tė drejte, ta kontestojmė  vullnetin dhe gėzimin e mbarė popullit shqiptar as nė Prishtinė, as nė Tiranė, as nė Shkup etj., e as nė mbarė botėn.

Tė gjithė ata oponentė , qė dyshojnė  dhe, nuk pajtohen me kėtė vlerėsim tonin se, tanimė Kosova ka fituar statusin e shtetėsisė sovrane dhe tė pavarur, le ta lexojnė mirė, le ta kuptojnė drejt dhe, le ta interpretojnė objekitivisht deklaratėn zyrtare tė Amerikės pėr njohjen e Repblikės sė Kosovės, ku thuhet:” The United States has today formally recognized Kosovo as a sovereign and independent state. We congratulate the people of Kosovo on this historic occasion. Secretary Condoleezza Rice, Washington, DC, February 18, 2008”.

    Ky akt ligjor i njohjes sė Republikės sė Kosovės si shtet sovran dhe i pavarur nga ana SHBA-sė, juridikisht, sipas normės sė drejtės ndėrkombėtare, nuk mund tė kuptohet, as tė trajtohet ndryshe, pavarėsisht nga interesat  dhe objektivat e politikave dhe tė politikanėve tė partive tė ndryshme  OPOZITARE shqiptare, si dhe tė intrigave dhe tė interesave kolonialiste tė sferės sė interesit ruso-serb, si dhe tė aleancės sė tyre sllave.

    Sikur Amerika, tė mos e kishte njohur Kosovėn si shtet tė pavarur dhe sovran, sigurisht se, Serbia dhe Rusia do ta kishin mbėshtetur atė, dhe nuk do t’ia kishin djegur Flamurin dhe Ambasadėn e Amerikės nė Beograd, por da ta kishin pėrqafuar Amerikėn, duke e puthur edhe Flamurin e saj. Pėr mė tepėr, sikur Amerika tė mos e kishte njohur Kosovėn si shtet tė pavarur dhe sovran,  mirėfilli, edhe ambasadori i Rusisė nė OKB, Vitalij Ēurkin nuk do ta kundėrshtonte miratimin e njė rezolute tė re pėr Kosovėn, tė miratuar nga Kėshilli i Sigurimit tė Kombeve tė Bashkuara. Mirėpo, pikėrisht pse Amerika, Britania e Madhe etj., insistuan me kėmbėngukje qė KS i Kombeve tė Bashkuara, ta njihte pavarėsinė e Kosovės, diplomacia ruse pėrmes pėrfaqėsuesit tė saj, Vitalij Ēurkin, e paralizoi nė tėrėsi  propozimin e tillė, tė hartuar nga emisari special i OKB-sė, Marti Ahtisari, tė mbėshtetur nga SHBA-ja dhe nga BE-ja.     

    Natyrisht, ashtu siē kam pohuar dhe shkruar, nė vijimėsi, kėtu e 20 vjet mė parė( 1990-2008) as unė nuk kam fakte dhe argumente tė qėndrueshme historike, as tė sė drejtės ndėrkombėtare, qė tė pranoj asnjė “tip” tė pavarėsisė fragmentare (tė dhuruar dhe tė mbikėqyrur nga faktori ndėrkombėtar, si rrjedhim i politikės pasive dhe tė defaktorizuar tė faktorit tė brendshėm shqiptar, 1999-2008), sepse bie ndesh me pėrmbajtjen e konceptit  historiko-kombėtar dhe juridiko-nėrkombėtar sipas tė cilit populli shqiptar gėzon tė drejtėn e plotė tė vetėvendosjes, qė tė vendosė  pėr  fatin dhe ardhmėrinė e tij.

    Mirėpo, duke qenė se kėtė pavarėsi tė shpallur  nga Parlamenti i Kosovės, mė 17 shkurt 2008 dhe, mėpastaj, tė njohur nga Shtetet e Bashkuara tė Amerikės, si edhe nga njėzet e shtatė shtete tė tjera sovrane tė bashkėsisė ndėrkombėtare, mbarė populli shqiptar nė Kosovė dhe nė mbarė hapėsirat e Shqipėrisė Etnike, si dhe nė diasporė e pėrqafoi dhe e kremtoi solemnisht, duke e pranuar si  PAVARĖSI TĖ MIRĖFILLTĖ TĖ KOSOVĖS. – E DREJTĖ SOVRANE E POPULLIT ĖSHTĖ KJO! – ASKUSH NUK KA TĖ DREJTĖ MORALE, KOMBĖTARE, LIGJORE AS SHKENCORE, QĖ TA KONTESTOJĖ DHE TA MOHOJĖ KĖTĖ TĖ DREJTĖ SOVRANE TĖ POPULLIT SHQIPTAR.

   Ē çfarė tash? Pse jemi duke e humbur kohėn kot, duke e favorizuar verbėrazi pakėnaqėsinė dhe  kundėrshtimin  e politikės  propagandistike ruse dhe ursserbomadhe – JO, PAVARĖSI KOSOVĖS? Kush po e konteston kėtė pavarėsi?!

 

   Si do qė ta kemi kritikuar( qoftė nga aspekti informativ, publicistik apo nga ai  shkencor etj.) pavarėsinė e njohur kombėtarisht dhe ndėrkombėtarisht tė Republikės sė Kosovės, kritikat  e tilla nuk kanė mė kurrėfarė peshe, as kurrfarė efekti politik, juridik  a kombėtar, sepse  MBARĖ POPULLI SHQIPTAR nė Ballkan dhe nė tėrė botėn, i tha:- PO KĖSAJ  PAVARĖSIE TĖ KOSOVĖS”, mė 17 Shkurt 2008.

 

    S’ka dyshim se kjo PO pavarėsisė sė Kosovės nga ana  e gjithė popullit shqiptar, ua ka mbyllur tė gjitha shtigjet komentueseve,  analistėve, publicistėve dhe veprimtarėve shkencorė (qėllim mirė dhe qėllim kėqinj), qė POSTFESTUM, tė kalkulojnė me vlerėsimet e tyre se, “kjo  nuk ėshtė pavarėsi reale, por pavarėsi e mangėt-gjysmake” etj.

 

    Si rrjedhim i PO-sė sė njėzėshme tė mbarė POPULLIT SHQIPTAR, ēdo konstatim me parafjalėn  mohuese poltiike JO,  kėsaj pavarėsie tė mbikėqyrur evro-ndėrkombėtare, tanimė,  konsiderohet i mbyllur pėr tė gjithė autorėt oponentė tė saj, sepse POPULLI e vlerėsoi ndryshe, ashtu, edhe si e brohoriti, ashtu si  pėrqafoi dhe, ashtu si  e kėndoi solemnisht nėpėr tė gjitha qendrat, sheshet dhe hapėsirat e Shqipėrisė Etnike dhe nė mbarė diasporėn shqiptare.

 

    Nė kėtė rast, duhet tė jemi tejet tė vetėdijshėm dhe vetėkritikė objektiv, se  as unė dhe, askush tjetėr nuk ka tė drejtėn  mė tė madhe, mė legjitime, mė morale dhe mė sovrane  sesa vetė POPULLI SHQIPTAR. Vetėm populli e ka tė drejtėn sovrane qė tė vendosė pėr fatin e tij, jo as individėt, as liderėt politikė, as grupet, as partitė, as klubet e ndryshme politike, as analistėt, as publicistėt, as biznesmenėt e as shkencėtarėt. Prandaj, kundėrshtimi i kėsaj PO-je, do tė thotė kundėrshtimimin e  vullnetit dhe tė sė drejtės sovrane tė POPULLIT SHQIPTAR.

 

   Nė kėtė rast, POPULLI SHQIPTAR  para gjithė botės, njėzėrit, i pėrgenjshtroi  kritikat dhe kundėrshtimet e autorit tė kėtij komenti, si dhe tė disa analistėve, veprimtarėve publicistė dhe shkencorė, si dhe tė liderėve tė opozitės politike shqiptare, se kjo pavarėsi  e Kosovės, e shpallur dhe e njohur botėrisht, “nuk ėshtė pavarėsi e plotė”. Kėtė konstatim, edhe pse me bazė shkencore, PO-ja e POPULLIT MBARĖ SHQIPTAR  e hudhi poshtė si tė papranueshėm dhe tė paqėlluar pėr MOMENTUM.

 

   Nė kėtė pikėvėshtrim, asnjėri prej nesh nuk duhet tė ndjehet i prekur, sepse POPULLI di mė shumė, sheh mė shumė dhe projekton mė mirė dhe mė larg  pėr fatin dhe pėr ardhmėrinė e tij si kolektivitet, sesa  individėt apo partitė e ndryshme. Nė kėtė rast, me gjithė rezervat e mia, ndjehem krenar, edhe pse, [[hėpėrhė, pėsoi fiasko para PO-sė  sė popullit]] teza ime parashikuese e argumentuar (historikisht dhe, sipas sė drejtės ndėrkombėtare) se  kjo “pavarėsi nuk ėshtė e plotė” (sepse nuk ėshtė njohur sipas bazės, tė sė drejtės, tė sakrificės, tė luftėrave dhe tė kryengritjeve ēlirimtare kombėtare antikolonialiste, si  dhe tė meritės 100-vjeēare historike tė popullit shqiptar mbi Kosovėn pėr t’u skapulluar nga sundimi i egėr kolonial-gjenocidal dhe hegjemonist i Serbisė sė Madhe, 1912-1999) dhe, nė vend tė saj triumfoi ANTITEZA  PAVARĖSI, e pėrqafuar ALLOWEDLY nga KOMBI SHQIPTAR dhe nga aleati i tij besnik-AMERIKA, qė ishte FAKTORI DHE BARTĖSI KRYESOR pėr njohjen e “KOSOVĖS SI  SHTET SOVRAN DHE TĖ PAVARUR”(Shih: Aktin zyrtar tė njohjes: “The United States has today formally recognized Kosovo as a sovereign and independent state. We congratulate the people of Kosovo on this historic occasion. Secretary Condoleezza Rice, Washington, DC, February 18, 2008”. 

Me fat pavarėsia Kosovė!

 Boston, 12 Mars 2008

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi Hyseni
postuar erenikut:Mon, March 10, 2008 11:35 am
botuar: e hënë, 10 mrs, 2008 1:56 pm MOS LUANI ME FATIN DHE ME EMRIN SHQIPTAR!

 

          *** “LIBERTY AND UNION NOW AND FOR EVER”

                  (Daniel  Webster,  ish-senator i  Amerikės)

 

 *** “Nuk ka etikė pa profesionalizėm dhe, nuk ka profesionalizėm pa etikė”.

 

      Singtama mė e re e psikologjisė politike tė Koço Danajt “Frika tė jeshė shqiptar” nė Kosovė, thjesht, duhet tė kuptohet si joparimėsi, si  provokim,  si spekulim dhe, si “extra produkt” jashtėserik i shabllonit tė “qerpiqėve politikė”  ditorė, javorė apo mujorė  tė tij, assesi ndryshe, nė favor tė korrigjimit tė Projektkushtetutės sė Republikės sė Kosovės, tė dhėnė nė shqyritimin publik.

 

     Ja, “interpretimi” dhe “justifikimi”  i paradoksit Danaj: ” Zėvendėskryeministri i Kosovės Hajredin Kuēi ka frikė tė jetė shqiptar! Zėvendėskryeministri i Kosoves Ramė Manaj ka frikė tė jetė shqiptar! Kryetari i Kuvendit tė Kosoves, Jakup Krasniqi ka frikė tė jetė shqiptar!  Ministri i Shėrbimeve Publike Arsim Bajrami ka frikė tė jetė shqiptar! Nėnkryetari i LDK Ekrem Kryeziu ka frikė tė jetė shqiptar! Dhe qė tė mos e vazhdojmė listėn se ėshtė e gjatė, po e pėrfundojmė me.. Blerim Shala ka frikė tė jetė shqiptar..!!!“ (www.pashtriku.org). – Sepse, sipas K.Danajt, tė gjithė kėta ministra dhe zėvendėsministra, emrin shqiptar  nuk e kanė pėrfshirė nė Projektkushtetutėn e Republikės Kosovės. Kjo precedencė dhe gabim i pajustifikueshėm lėndor, mirėpo, nė asnjė mėnyrė nuk ka tė bėjė me fenomenologjinė e frikės sė tyre  si shqiptarė.

 

     Ky kualifikim  arbitrar i „modelit  politik“  tė  Koço Danaj, nuk ka lidhje me gabimet dhe me  tė metat „lėndore“ tė Projektkushtetutės  sė Republikės sė Kosovės, por, thjesht, ėshtė njė reagim i papėrmbajtur emocional, i papeshuar dhe i paekuilibruar  politik.

 

     Tė gjithė kėta funksionarė tė Republikės sė Kosovės, Danaj i ka apsotrofuar se „frikėsohen tė jenė shqiptarė“, pėr shkak se ata nė Projektkushtetutėn e Republikės sė Kosovės, nuk  e kanė  pėrfshirė emrin shqiptar. Ky lapsus, nuk ėshtė ēėshtje e fenomenologjisė sė frikės sė imagjinuar dhe tė atribuar tė Koço Danajt, por ēėshtje e gabimit  evident nė kuptimin etik dhe profesional juridiko-kushtetues.

 

     Pra, nė kėtė rast, nuk kemi tė bėjmė me fenomenin psikologjik  tė frikės, por me  mungesėn  e njohurive tė pamjaftueshme  politike dhe juridike tė ekspertėve tė sė drejtės kushtetuese. Ky ėshtė problemi, jo „frika“ e imagjinuar dhe e paragjykuar nga  „syri kritik“ i politikės komentuese tė Koēo Danajt.

 

     Mirė ka bėrė K. Danaj, qė e ka vėrjetur me kohė kėtė gabim kardinal tė hartuesve tė Projektkushtetutės sė Republikės sė Kosovės, sepse vėrtet ėshtė i papranueshėm si mbi bazėn etnike, historike, ashtu edhe nė atė  juridike e kushtetuese, sepse nė Kosovė jetojnė mbi 2 milionė (mbi 90%) shqiptarė autoktonė, ku mbi kėtė bazė  tė pėrkatėsisė kombėtare, edhe  ėshtė shpallur dhe, ėshtė njohur ndėrkombėtarisht pavarėsia dhe shtetėsia e Republikės sė Kosovės nė tė cilėn jetojnė edhe minoritete tė tjera (serbė, turq, boshnjakė, hashkslinj etj.).

 

      Megjithatė, edhe nė kėtė rast, K. Danaj nuk ėshtė parimor, sepse Prishtinėn e ka kritikuar pėr gabimet e bėra nė Projektkushtetutėn e theksuar, kurse Tiranėn e ka amnistuar, duke i heshtur gabimet e abuzuesve tė Kushtetutės sė Republikės sė Shqipėrisė (1998).

 

    -Ja, shembulli konkret, qė nė asnjė mėnyrė nuk mund tė pranohet, as tė jusitifikohet as mbi bazėn etike, as mbi atė profesionale dhe kombėtare shqiptare: - Pse tė gjithė ata pushtetarė tė Republikės sė Shqipėrisė, qė botėrisht kanė deklaruar se nuk ka bashkim tė Kosovės me Shqipėri, nuk kanė bėrė tė njėjtin gabim sikurse „homologėt“ e tyre, tė theksuar nė Prishtinė? – Pse nė kėtė rast konkret, K.Danaj, ministrat dhe zėvendėsministrat e tij nė Tiranė, nuk i ka quajtur „shqiptarė tė frikshėm“, sikurse ata nė Prishtinė, sepse pa kurrfarė zori janė deklaruar kundėr bashkimit kombėtar shqiptar? – Pse, ata janė deklaruar kundėr bashkimit kombėtar shqiptar, unė as K. Danaj, nuk kemi asnjė tė drejtė, t’i cilėsojmė si „shqiptarė tė frikshėm“, kur dihet se  ata janė shqiptarė trima bile, po tė mos kishin qenė  tė tillė, ata, edhe nuk do ta kishin bėrė njė gabim atillė tė pajustifikueshėm.

 

     Pse tė kenė frikė tė jenė shqiptarė, kur ata, vėrtet janė shqiptarė, pavarėsisht nga minusat dhe gabimet e tyre nė politikė, nė diplomaci, nė drejtėsi, nė ekonomi apo nė fushėn e demokratizimit dhe tė pėrmarimit tė vendit.

 

   Çfarė do tė thotė kjo asimetri politike dhe kombėtare? – Kjo sheshit pasqyron  njėanshmėrinė dhe joparimėsinė e kritikės tendencioze dhe tė pathemeltė tė komentit politik tė  Koço Danajt, sepse, nė njėrėn anė, Prishtinėn e akuzon dhe e fajėson pėr gabime politike e kombėtare, kurse, nė anėn tjetėr, Tiranėn e amniston, duke i heshtur faktet dhe argumentet e politikės, tė drejtėsis dhe tė diplomacisė sė gabuar tė drejtuesve tė saj lidhur me Kosovėn dhe me procesin e bashkimit kombėtar shqiptar. Kjo „metodė shkencore“ nuk ėshtė e pranueshme as pėr politikėn gjithėkombėtare shqiptare, as pėr Prishtinėn, as pėr Tiranėn e  as pėr atė ndėrkombėtare  tė shqyrtimit objektiv tė interesave jetike afatgjata tė shqiptarėve dhe tė Shqipėrisė Etnike, sepse nė kėtė rast K.Danaj  tenton tė aplikojė dhe tė konkretizojė standarde tė dyfishta edhe nė kuptimin etik, edhe nė atė profesional politiko-juridik  dhe kombėtar.

 

     Mirėpo, kjo ēasje  sfiduese e „prognozave rajonale“ tė Instituit tė tij privat, „nuk ndez“, nuk ka kurrfarė efekti ndikues nė sfondin e politikės dhe tė strategjisė sė mėvetėsimit tė Kosovės dhe, tė procesit tė bashkimit kombėtar shqiptar dhe tė Shqipėrisė Etnike, sepse, tanimė me pavarėsimin e Kosovės, ėshtė hedhur guri themeltar i simetrisė politike dhe kombėtare pėr bashkimin e  shqiptarėve dhe tė Shqipėrisė Etnike nė Ballkan. Kėtė proces nuk ka  fuqi mė qė ta pengojnė as „frikacakėt” e theksuar tė Kosovės, e as trimat e heshtur dhe, tė paapostrofuar tė Shqipėrisė sė Koço Danės.

 

     Frikacak ėshtė ai, qė ėshtė mendjemadh; ai qė nuk i pranon opnionet e tė tjerėve; ai qė ėshtė i dobėt profesionalisht, i falimentuar moralisht, politikisht dhe kombėtarisht, si dhe  ai qė “rreh ujė nė havan” kot sė koti, duke pėrgjithėsuar dhe, duke mos guxuar tė thotė asgjė konkrete dhe tė vlefshme nė favor tė sė vėrtetės sė lirisė, tė  pavarėsisė dhe tė bashkimit kombėtar shqiptar nė Ballkan.

 

      Derisa tė jemi  egoistė, egocentristė,  prepotentė, tė njėanshėm, tendenciozė dhe provincialistė, tė gjithė  lėngojmė nga sėmjundja kronike e “frikės” dhe e “narcisoizmit”, sepse nuk ia pranojmė njėri-tjetrit meritat dhe aftėsitė krijuese  dhe kombėtare as nė politikė, as nė shkencė e as nė jetėn e pėrditshme. Kjo ėshtė edhe e meta krysore jonė, tė cilėn me shekuj e kanė shfrytėzjuar racionalisht dhe me milimetėr armiqtė tanė kolonialistė dhe hegjemonistė serbosllavė. Kėtė vakuum tė ndėrgjegjės sonė njerėzore, profesionale dhe kombėtare, ende janė duke e shfrytėzuar dhe kapitalizuar pėr interesat e tyre gllabėruese armiqtė e jashtėm dhe tė brendshėm tė shqiptarėve dhe tė Shqipėrisė Etnike nė Ballkan.

 

      Si nė kuptimin doktrinar, ashtu edhe nė atė praktik, fenomenin e “frikės”, tė “prepotencės”, tė “narcisoizmit”, tė “urrejtjes” dhe tė “armiqėsisė” brendashqiptare, mund ta luftojmė pėrgjithmonė, vetėm, nėse e shikojmė drejtė nė sy, duke e trajtuar njėsoj tė vėrtetėn shqiptare si nė Prishtinė, si nė Tiranź, si nė Ulqin, si nė Shkup, si nė Tetovė,, si nė Preshevė, si nė Ēamėri,  se : “pa bashkim nuk ka Kosovė, as Shqipėri”.

 

          Interesi provincial, personal  dhe grupor

          ėshtė kanceri i lirisė dhe i bashkimit shqiptar

       

     Autorėt e Projektkushtetutės sė Republikės sė Kosovės, Koço Danaj  me tė drejtė i kritikon, sepse ata  e kanė lėnė jashtė lėndės kushtetuese emrin “shqiptar” (por me njė difekt tė rėndė politik skandaloz, tė vrazhdtė dhe tė papranueshėm se,  ata “frikėsohen tė jenė shqiptarė”, duke e vėnė nė pikėpyetje pėrkatėsinė e tyre legjitime shqiptare), kurse pa tė drejtė dhe, nė mėnyrė tejet perfide politike, nuk i ka kritikuar dhe, ende nuk i kritikon  ligjėvėnėsit dhe zbatuesit e Kushtetutės sė Republikės sė Shqipėrisė, tė cilėt asnjėherė deri  mė tash nuk janė duke e zbatuar dispozitėn  kushtetuese, e cila ka tė bėjė me bashkimin dhe mbrojtjen e tė drejtave, tė lirive dhe tė interesave vitale tė kombit shqiptar nė Ballkan.

 

      Kėtė e provon, jo vetėm dėnimi i kryeliderėve  patriotė shqiptarė tė FBKSH-sė (2003), por edhe mosregjistrimi-moslegalizimi ligjor i kėtij institucioni politik pėr bashkimin kombėtar tė shqiptarėve, gjė qė kjo ėshtė nė shpėrputhje tė plotė me Kushtetutėn ekzistuyese shqiptare nė fuqi. Gjithashtu, kėtė e dokumenton, edhe moszgjidhja e ēėshtjes sė Ēamerisė, moszgjidhja e statusit tė shqiptarėve nė Iliridė, nė Anamoravė dhe nė Malėsinė e Madhe tė Mbishkodrės nė Mal tė Zi etj.

 

     Mirėpo, me gjitha kėto gabime flagrante tė qarqeve zyrtare tė Republikės sė Shqipėrisė sė sotme, unė nuk kam kurrfarė tė drejte morale as profesionale e as shqiptare, qė presidentin e kryeatrin e kuvendit, kryeministrin, ministrat dhe zėvendėsministrat e qeverisė sė Republikės sė Shqipėrisė, t’i  kualifikoj  me “fjalorin psikologjiko-politik” tė gabuar tė Koço Danjat, se ata “frikėsohen tė jenė shqiptarė”?! – Kur ata janė shqiptarė dhe, nuk mund tė jetė ndryshe! Kėshtu qė, ēdo koment nė kėtė “temė”, do tė ishte absurd dhe iracional!

 

      Meqė, Koço Danaj ka hapur njė temė, qė nuk ėshtė temė “frika tė jeshė shqiptar” nė Kosovė , duhet t’iu kujtojlexusve se kohėve tė fundit, ai  e me disa nga komentet e tij,  “ e ka zbuluar Shqipėrinė natryrale”, por, vėrtet ca i “tkurrur”,  ca i vonuar, ca i pėrgjithėsuar dhe i moderuar (nė krahasim me Gafurr Adilin, Idajet Beqirin, Taip Mustafaj etj., tė cilėt nė korrik tė vitit 2002, edhe e themeluan FBKSH-nė, dhe veprojnė haptazi dhe publikisht nė mbarė Shqipėrinė Etnike dhe nė diasporė).

 

     Kush ka pasur rast t’i lexojė shkrimet e Koço Danajt nė temėn e bashkimit kombėtar, tanimė ėshtė  bindur se, ai shkruan nė mėnyrė shumė tė pėrgjithėsuar, duke mos dalė nga agjenda “integruese politike” e Institutit tė tij privat  nė Tiranė, qė merret me “progonoza politike rajonale”. Kuptohet, edhe kritikat e K. Danės, duhet tė jenė nė frymėn e politikės sė Institutit tė tij, sepse ndryshe, kush do ta financonte atė Institut?!

 

     Koēo Danaj  ca herė ka shkruar pėr  “Shqipėrinė Natyrale”, por, ēuditėrisht, ende nuk ka guxuar, qė t’i apostorojė publikisht para opinionit tė brendshėm, as tė jashtėm, me emėr dhe me mbiemėr bartėsit kryesorė tė kėtij procesi historik kombėtar shqiptar, siē ėshtė Gafurr Adili me bashkėveprimtarėt e tij kryesorė tė FBKSH-sė. Pastaj, siē ėshtė Lėvizja Bashkimi nė Kosovė etj.

 

     Nė rastin konkret, ky ėshtė gabim i  komentit politik tė Koço Danajt, derisa ai flet nė mėnyrė pėrgjithėsuese, duke mos i pėrmendur aktorėt kryesorė tė FBKSH-sė. Mirėpo, unė, nuk kam tė drejtė qė, pėr kėtė gabim tė tij, Koēo Danėn ta cilėsojė si “shqiptar i frikėsuar” i Tiranės, ashtu siē i ka kualifikuar  ai gabimisht dhe, pa tė drejtė kryetarin e Kuvendit tė Republikės sė Kosovės, Jakup Krasniqin dhe disa ministra dhe zėvendėsministra tė tjerė, me rastin e analizės sė tij, qė i ka bėrė “Projektkushtetutės” sė Kosovės, tė dhėnė nė diskutim publik.

 

      Edhe pse Koço Danaj, madje ka prognozuar edhe datėn e bashkimit shqiptar (2013). Me gjithė kėtė “progonozė”, ende nuk e ka shkruar asnjė koment politik nė mbrojtjen direkte tė plaformės politike dhe kombėtare shqiptare tė FBKSH-sė, qė ėshtė leva kryesore dhe, fuqia  centrifugale e politikės strategjike tė bashkimit tė kombit shqiptar nė Ballkan.

 

      Ku ishte Koço Danaj, kur mė 2003 nė Tiranė, u burgosėn, u gjykuan dhe u dėnuan dhe, mė nė fund u shfajėsuan nga Gjykata e Faktit e Tiranės, kryeliderėt e Frontit pėr Bashkimin Kombėtar Shqiptar(FBKSH-sė), Gafurr Adili, Taip Mustafaj dhe Idajet Beqiri?

 

     Pse nė atė rast, Koço Danaj si  trim-vizionar politik i “Shqipėrisė Natyrale” tė tij, nuk reagoi pėr t’i mbrojtur shqiptarėt e pafrikėsuar, tė cilėt me tė drejtė dhe, nė pėrputhje tė plotė me tė drejtėn historike dhe me  me Kushtetutėn nė fuqi tė Republikės sė Shqipėrisė kishin dhe, kanė  arsye morale, politike, kombėtare dhe legjitime, qė tė kėrkojnė bashkimin kombėtar shqiptar?

 

     Pse Koço Danaj nė atė rast  precedent pėr bashkimin e kombit shqiptar, shkelėsit dhe abuzuesit zyrtarė tė rendit, tė drejtėsisė dhe tė Kushtetutės sė Republikės sė Shqipėrisė, nuk i kritikoi, duke i cilėsuar si “shqiptarė tė frikshėm”, ashtu sikurse veproi kundėr ministrave dhe nėnministrave zyrtarė tė Republikės sė Kosovės me nė krye Jakup Krasniqi, kryetar i Kuvendit tė Kosovės?

 

     Pse Koço Danaj, asnjėherė nuk i kritikoi as nuk pati guxim, t’i quante “shqiptarė tė frikshėm”: ish-presidentin, Alfred Moisiu dhe  kryeministrin aktual tė qeverisė sė Republikės sė Shqipėrisė, Sali Berisha,  si dhe ish-kryeministrat dhe ish-ministrat e tjerė,  siē ishin Fatos Nano, Pandeli Majko dhe Ilir Meta, tė cilėt haptazi zyrtarisht kanė deklaruar para botės se janė kundėr bashkimit tė Kosovės me Shqipėrinė?

 

     Pse nė atė rast, Koço Danaj, nuk e pa tė arsyeshme, qė ta shkruante asnjė koment  (skurse kėtė pėr “ shqiptarėt e frikėsuar” tė Projektkushtetutės sė Republikės sė Kosovės) tė ashpėr reagues kundėr “ shqiptarėve frikėsues” (presidentit, Alfred Moisiu, kryeministrit Fatos Nano, ministrave, nėnministrave tė tyre, si dhe kryetarit tė Kuvendit tė Shqipėrisė, Servet Pėllumbi etj.), tė cilėt e patėn shkelur Kushtetutėn e Republikės sė Shqipėrisė, ku thuhet :” me aspiratėn shekullore tė popullit shqiptar pėr identitetin dhe bashkimin kombėtar”... dhe “1. Republika e Shqipėrisė mbron tė drejtat kombėtare tė popullit shqiptar qė jetojnė jashtė kufijve tė saj.” (Shih: Preambula, paragrafi 5 dhe Neni 8, paragrafi 1 i Kushtetutės sė Republikės sė Shqipėrisė, “Pegi”, Tiranė, 2002, f.5 dhe 7)?

 

     Pse Koço Danaj, ku ishte nė viitin 1998-1999, kur Serbia fashiste dhe gjenocidale Kosovėn e shndėrroi nė varreza masive, nė  shkrum e hi dhe nė  lumenj gjaku, pse nuk i kritikoi, duke i quajtur “shqiptarė frikacakė” ish-presidentin, ish-kryemnistrat, ish-zėvendėsministrat dhe ish-ministrat e Republikės sė Shqipėrisė, qė si shtet, nė mėnyrė tė organizuar politiko-ushtarake, nuk morėn asnjė vendim historik dhe ligjor pėr mbrojtjen e Kosovės dhe tė mbi 2 milionė shqiptarėve nga terrori dhe gjenocidi luftarak i Serbisė sė Slobodan Milosheviqit, por kėtė e bėri MĖMĖ AMERIKA ME ALEATĖT E SAJ TĖ NATO-s?

 

      E di Koço Danaj, nė kėtė rast, se  kush kishte “frikė tė jetė shqiptar” nė  Kosovė dhe nė Tiranė?!

 

     Ku ishte Koço Danaj mė 2003, kur unė sė bashku me Prof.Dr. Nehat Sadiku nga Instituti i Shkencave Politike tė Lubjanės sė Sllovenisė ia patėm dėrguar Kėrkesėn me shkrim ish-Presidentit tė nderuar tė Republikės sė Shqipėrisė, Alfred Moisiu, si dhe ish-kryeministrit  tė qeverisė, Fatos Nano, ish-kryetarit tė Kuvendit, Servet Pėllumbi pėr lirimin e kryeveprimtarėve tė FBKSH-sė: Gafurr Adilit, Taip Mustafajt dhe tė Idajet Beqirit, por, fatkeqėsisht, asnėrit prej tyre nuk i shkoi ndėrmendė, qė t’i pėrgjegjej kėrkesės sonė, edhe pse ishte e drejtė dhe legjitime, nė pėrputhje me Kushtetutėn e Republikės sė Shqipėrisė (kur ėshtė fjala pėr bashkimin dhe pėr mbrojtjen e tė drejtave dhe tė interesave jetike tė shqiptarėve jashtė kufijve aktualė tė gjysmė Shqipėrisė sė sotme)?

 

     Mirėpo, nė lidhje me kėtė rast, edhe pse rėndė tė ofenduar si shqiptarė, as unė, as  Prof.Dr. Nehat Sadiku, kurrė nuk e kemi parė tė arsyeshme, qė kėtė mospėrgjegjėsi morale, politike, ligjore dhe kombėtare tė drejtuesve tė theksuar tė Republikės sė Shqipėrisė ndaj nesh, ta kualifikojmė  se: ish-Presidenti, Alfred Moisu “frikėsohet tė jetė shqiptar”, se ish-kryeministri, Fatos Nano “frikėsohet tė jetė jetė shqiptar...etj.” – Sepse, vėrtet, ata ishin dhe janė shqiptarė, e jo grekė, as serbė, as malazezė e as maqedonė. Kėshtu qė, as atėherė e sot nuk i patėm akuzuar dhe fajėsuar dhe, nuk kemi asnjė tė drejtė t’i akuzojmė as t’i fajėsojmė me parullėn skematike tė propagandės politike alla Koēo Danaj, se ata “frikėsohen tė jenė shqiptarė”, edhe pse ndjehemi tė ofenduar dhe tė pėrbuzur rėndė si shqiptarė tė Shqipėrisė Etnike.

 

     Ekzistojnė edhe shumė  PSEHE pėr Koēo Danajn pse nuk ėshtė fare parimor nė shqyrtimin e fenomeneve dhe tė proceseve  politike nė sfondin e ēėshtjes sė pėrgjithshme dhe tė pėrbashkėt kombėtare shqiptare, por kėsaj radhe,  po pėrfundojmė vetėm me kėto pyetje tė parashtuara, tė cilat, fatkeqėsisht janė tė imponuara nga “tema” e improvizuar intuitive e  tij, i cili nė rastin konkret, deshi vetėm sa tė tregohet dhe tė promovohet nė sy tė botės shqiptare si “shqiptar mė  i guximshėm” sesa kryeministri, ministrat dhe nėnministrat  aktualė shqiptarė tė Republikės sė Kosovės, duke i sfiduar dhe duke i intriguar se ata “frikėsohen tė jenė shqiptarė”?!

 

     Pėrkundrazi, efekti politik dhe kombėtar i kėtij konstatimi ėshtė i kundėrt ngase nuk ka tė bėjė me tė vėrtetėn , sepse si kryetari Kuvendit tė Kosovės, Jakup Krasniqi, si kryetari i Kosovės, Fatmir Sejdiu, si kryeministri i qeverisė sė Kosovės, Hashim Thaēi me ministrat dhe me nėniminstrat e tyre, tė gjithė janė shqiptarė tė guximshėm, tė urtė dhe vizionarė politikė, kombėtarė dhe atdhetarė tė devotshėm tė mbrojtjes sė Kosovės, tė cilėt e dėshmuan vetėn e tyre si nė kohė lufte, ashtu edhe nė kohė paqeje, por janė dhe, duhet tė pranojmė faktin dhe realitetin se (jo pa arsye: ende nuk jemi unikė, ende nuk e kemi gjetur gjuhėn dhe dakordimin e pėrbashkėt tė zgjidhjes kombėtare shqiptare nė Ballkan, ende nuk kemi kapacitete dhe aftėsi tė nevojshme dhe tė mjaftueshme politike, diplomatike dhe, mbi tė gjitha ushtarake etj.) jemi tė varur nga institucionet dhe nga  koniunkturat e ndryshme  integruese dhe demokratike tė rendit tė sotėm tė bashkėsisė ndėrkombėtare, nė kuptim tė gjerė, si dhe nga Bashkimi Evropian/BE/ si segment i saj, nė kuptimin e ngushtė (ashtu siē ėshtė i varur Instituti Privat i Prognozave Politike Rajonale me drejtorin e tij nė krye, Koēo Danaj, si dhe vetė Shqipėria e sotme, sė bashku me tėrė rajonin ballkanik) , sepse, tanimė dihet, kryeprotagonistėt e saj: Shtetet e Bashkuara tė Amerikės dhe BE-ja  kanė investuar dhe kanė kontribuar mė sė shumti pėr njohjen e pavarėsisė sė Republikės sė Kosovės, e jo Shqipėria, as Koço Danaj (sepse pėr ēlirimin e Kosovės vetėm pjesėtarėt-heronjtė e UĒK-sė nga tė gjitha trojet e Shqipėrisė Etnike dhe nga diaspora kanė luftuar, e jo i gjithė populli shqiptar as i Kosovės e as i Shqipėrisė Etnike. Kjo ishte fatkeqėsia dhe tragjedia  jonė mė e madhe, qė praktikisht dėshmoi recidivat e pashėrueshėm  shekullorė tė pėrēarjes dhe tė mosunitetit nė shkallėn pėrgjithshme kombėtare dhe shtetėrore shqiptare), sepse po tė ishte ndryshe, siē ėshtė dashur tė jetė, qė nė plan tė parė Shqipėria ta ndihmonte  ushtarakisht dhe luftarakisht si shtet amė krahinėn e Kosovės dhe popullin vet mbi 2 milionė shqiptarė nga agresioni dhe nga gjenocidi serbomadh, sigurisht se, Kosova qysh para 9 vitesh, do ta kishte fituar  pavarėsinė dhe, tanimė, me siguri, do ta kishte arritur bashkimin e saj me Shqipėrinė. Mirėpo, meqenėse, kjo nuk ndodhi, atėherė, nolens volens, duhet tė pajtohemi me kėtė pavarėsi, tė cilėn e pranoi dhe e pėrqafoi i gjithė kombi shqiptar si nė Kosovė dhe, nė mbarė trevat e Shqipėrisė Etnike, ashtu edhe nė diasporė.

 

         Pavarėsisht nga fakti se, (nuk po na bie krejt tamam sipas masės sė sakrificės 100-vjeēare) nuk ėshtė e pėrsosur nė kuptimin e sė drejtės historike dhe tė asaj juridike ndėrkombėtare, megjithatė, njohja e pavarėsisė sė Kosovės, do tė thotė shkolonizimin e pėrjetshėm tė saj nga Serbia pushtuese hegjemoniste dhe, ėshtė hapi i parė i sigurt drejt bashkimit me Shqipėrinė Etnike.

        Derisa kolonialistėt serbomėdhenj dhe Rusia hegjemoniste e kundėrshtojnė dhe e mohojnė me tė gjitha mjetet, se kjo “nuk ėshtė pavarėsi”, ne duhet ta kuptojnė ndryshe, ashtu siē e ka kuptuar dhe festuar mbarė kombi shqiptar, mė 17 Shkurt tė vitit 2008- PAVARĖSI! PAVARĖSI!

 

        Postfestum, disa analistė dhe politikanė “tė varfėr” dhe shpirtmeskin, qė e kontesotjnė dhe nuk e njohin kėtė pavarėsi tė Kosovės, duhet tė jenė tė vetėdijshėm, se nuk mund tė jenė mė tė urtė dhe mė largpamės se mbarė KOMBI SHQIPTAR, i cili me plotė drejtė e pėrqafoi dhe e pranoi si PAVARĖSI tė Kosovės, nė ditėlindjen e saj historike, mė 17 SHKURT 2002. Me fat PAVARĖSIA KOSOVĖ SHQIPTARE!

      Tė mos harrojmė se, vetėm POPULLI  e  gėzon tė drejtėn sovrane pėr vendosjen e fatit tė tij, jo politikanėt, liderėt partiakė, partitė, komentatorėt dhe analistėt e ndryshėm, pavarėsisht sesa  ata  "janė nė temė" nuk mund tė dijnė  mė shumė, tė shohin mė larg dhe tė jenė mė tė menēur sesa vetė POPULLI.

 

      Sigurisht se, nė tė ardhmen e afėrt, do tė bėjmė mė shumė pėr Kosovėn, vetėm atėherė, kur tė gjithė shqiptarėt tė bashkohemi si njė trup i vetėm politik, kombėtar dhe atdhetar, duke mos i bėrė politikė njėri-tjetrit, duke mos e shfrytėzuar  njėri-tejtrin, duke mos e mashtruar njėri-tjetrin, duke mos e injoruar njėri-tjetrin, duke mos e tradhtuar njėri-tjetrin, duke mos e urrejtur njėri-tjetrin, duke mos shpifur njėri-tjetrin, duke mos e izoluar njėri-tjetrin, duke mos e burgosur njėri-tjetrin, duke mos e dėnuar njėri-tjetrin dhe, duke mos vrarė njėri-tjetrin pėr hir tė interesave tė ndyrshme armiqėsore (individuale, grupore, ideologjike, politike,ekonomike, tregtare, partiake, karrieriste dhe tė luftės pėr pushtet etj.).

 

                       Paragjykimi dhe fantazia politike

                       shpiejnė nė konkluzione tė gabuara

 

       Parimisht dhe tėrėsisht pajtohem se, askush nuk e gėzon atė drejtė dhe atė privilegj politik qofshim ata  ministra, kryeministra, deputetė tė parlamentit dhe tė qeverisė sė Republikės sė Kosovės, qė nga pėrmbajtja e Kushtetutės sė saj, ta  flakin emrin e popullit shqiptar(mbi 90%).

 

       Gjithashtu, edhe kryetarėt, kryeministrat, nėnministrat e qeverisė dhe tė parlamentit tė Shqiperisė sė Koço Danajt, nuk e gėzojnė atė drejtė as historikisht, as ligjėrisht, as moralisht e as kombėtarisht, qė ta shkelin  Kushtetutėn e Republikės sė Shqipėrisė sė vitit 1998, kur ėshtė fjala pėr moszbatimin e dispozitės sė saj, qė i referohet bashkimit dhe mbrojtjes sė kombit shqiptar, jashtė kufijve artificialė tė gjysmė Shqipėrisė sė sotme.

 

       Mirėpo, nė tė dy rastet konkrete, kjo nuk do tė thotė se zyrtarėt e lartė shtetėrorė tė Tiranės dhe tė Prishtinės “nuk janė shqiptarė”, ose “frikėsohen tė jenė shqiptarė”, ashtu siē shprehur gabimisht, naivisht dhe nė mėnyrė tendencioze dhe spekuluese politiko-propagandistike, Koço Danaj, pavarėsisht nga tė metat dhe nga gabimet e tyre tė deritashme lidhur me zbatimin e ligjit dhe tė kushtetutės.
 

        Ky pohim hipotetik ėshtė gabim lėndor, si nė kuptimin, etik, profesional, ashtu edhe nė atė ligjor dhe kombėtar, sepse Koço Danaj pa asnjė asrsye dhe, pa asnjė argument tė vlefshėm, ėshtė orvatur t’i provokojė dhe t’i  injorojė mbi bazėn kombėtare zėvendėsministrat dhe ministrat e qeverisė dhe kryetarin e Kuvendit tė Kosovės, Jakup Krasniqi, duke vėnė nė pikėpyetje kombėsinė e tyre shqiptare?! – Ky kualifikim, vėrtet, ėshtė paradoksal dhe absurd nė ēdo aspekt tė tij. Kėtė kualifikim, vėrtet, „nuk e han pazari“ politik  kombėtar e asaj ndėrkombėtar, pavarėsisht nga synimi i fundit i autorit tė tij. Pėr mė tepėr, ky ėshtė  njė gabim  i madh dhe, njė vulgarizėm politik, qė nuk pėrkon as me etikėn, as profesionalizmin, as me kombėtarizimin,  sepse Koço Danaj, nė kėtė mėnyrė ka dalė prej temės, duke pasur objekt shqyrtimi nenet dhe paragrafėt e Projektkushtetutės sė Republikės sė Kosovės. Ka dalė nė terrenin e psikoanalizės sė Sigmund Frojdit, duke u pėrpjekur qė ta gjejė pėrgjigjen e saktė politike „tė fenomenit tė „frikės“ sė Jakup Krasniqit (kryetar i Kuvendit tė Republikės sė Kosovės), tė ministrave dhe tė zėvendėsminitrave tė tjerė  tė qeverisė dhe tė kuvendit tė Republikės sė Kosovės, kur dihet se, tė gjithė ata janė shqiptarė dhe, assesi tė pllakosur ose tė krekosur nga lavdia politike, se ata „ frikėsohen tė jenė shqiptarė“, ashtu siē ka ardhur nė pėrfundim logjika e politikės imagjinuese, rezervuese dhe tendencioze e Koēo  Danajt.

       Sipas ligjit dhe, sipas ēdo kushtetute nė botė,  asnjė njeri nuk merret nė pyetje, nuk gjykohet as nuk  dėnohet e as nuk kritikohet, pėr shkak  tė „frikės“ provokuese tė Koço Danajt se  ėshtė me kombėsi „x“ apo „y“, por pėr shkak tė gabimeve dhe tė veprave tė kryera qoftė penale a kundėrvajtėse tė tyre, pavarėsisht nga statusi dhe pozita e tyre politiko-shoqėrore dhe shtetėrore, apo private nė njė shoqėri tė caktuar.

        Sė fundi, nė Kosovė nuk mbretėron kurrfarė fenomenologjie  e frikės politike dhe e krizės morale dhe kombėtare (qoftė nė kuptimin individual a kolektiv), por ėshtė e pranishme dukuria e varėsisė dhe e ndėrvarėsisė politike dhe ekonomike etj. si nė kuptimin e ngushtė, ashtu edhe nė atė tė gjerė, ashtu siē ėshtė rasti me tė gjitha vendet e tjera nė rajonin ballkanik dhe, mė gjerė, nė vendet e Evropės  Juglindore, tė shkėputura nga zinxhirėt e dikurshėm tė kampit kolonial  socialist tė ish-BRSS-sė.
 

      Edhe  nė Kosovė, edhe nė Shqipėri kemi aq liri, aq rend, aq siguri, aq drejtėsi, aq zhvillim ekonomik, aq  demokraci dhe aq  progres e mirėqenie, aq sa kemi punuar gjatė dy dekadave tė shkuara (1990-2008). As mė shumė, as mė pak. Mirėpo, kjo nuk ėshtė shkak as pasojė e „fenomenit frikėsues“ tė  shqiptarėve, por ėshtė  pasqyra konkrete dhe reale e  angazhimit dhe e  kontributit tė direkt dhe indirekt tyre nė artikulimin dhe nė rrumbullakimin e vlerave tė theksuara kombėtare dhe politiko-shoqėrore./Boston, më 10 MARS 2008/

---

ME SHKAS!

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
postuar erenikut: Mon, March 3, 2008 1:31 pm
botuar: E hënë 03 mars, 2008 3:56 pm

 

PROFESORI NUK IU PËRGJIGJET, AS NUK I PRANON “KËSHILLAT”  E LAKURIQËVE INJORANTË APOLITIKË TË TERRINËS SERBOSLLAVE!

 

*** Nuk thuhet më  kot: “Më  i keq, më i dëmshëm, më i paparashikuar dhe më i rrezkishëm  është injoranti primitiv, sesa  çdo armik i popullit shqiptar”.

 

Derisa serbët djegin flamurin shqiptar, djegin flamurin amerikan dhe, vazhdimisht apelojnë për vrasjen e shqiptarëve deri në shfarosje, unë nuk kam të drejtë, as  asrye  morale, kombëtare as profesionale, që të heshti, të qëndroj indeferent si akulli i pashkrirë i Grendlandës ndaj rrezikut atavist dhe të së keqes serbomadhe, as të merrem me shqyrtimin e temave të tjera, duke ndejtur duarkryq, duke vajtuar derisa ndonjë akademi shkencore të shkruajë “Enciklopedinë kundër terrorit gjenocid serbomadh”, ashtu siç sugjerojnë disa lakuriqë të errësirës politike të kësaj kohe shumë të ligë dhe të mjegulltë për fatin e shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, por e kam detyrë mbi detyra, që të ngrejë lart zërin e arsyes kundër çdo akti dhe rreziku serbomadh, që i kanoset kombit dhe atdheut tim shqiptar, jo vetëm në Kosovën e pavarur, por në mbarë trevat e Shqipërisë Etnike.

                  

Derisa nëpër Serbi dhe në tërë botën, serboçetnikët të kërcënohen me sulmet e tyre teorike dhe praktike, duke marshuar me parullat e tyre terroriste dhe  antisemitise “Ubij, zakolji, dok shiptar postoji”, pavarësisht nga aversioni dhe harresa absurde e të tjerëve, profesori ia ka borxh të përjetshëm Kosovës, përkatësisht Shqipërisë dhe të gjithë shqiptarëve, që me pendën e tij, të jetë në pararojë  të përjetshme në kundërshtimin e tezave  dhe sulmeve të tilla antishqiptare të politikës dhe të praktikës gjenocidiste të Serbisë. Kjo është “home work” e profesorit, pavarësisht se kush e urren dhe e anatemon qoftë nga radhët e propagandës, të politikës dhe të diplomacisë kolonialiste serbomadhe, qoftë nga dora e zgjatur e tyre kolaboracioniste shqipfolëse serbofile.

 

Shkurt e shqip, të gjithë ata lakuriqë injorantë apolitikë shqipfolës, që i pengojnë temat e profesorit kundër terrorit gjenocid kolonialist të serbomëdhenjëve dhe të Serbisë së Madhe, ata, mund të mos i botojnë në gazetat dhe, në  sajetet e tyre të verdha elektronike (ashtu, siç janë duke vepruar disa prej tyre me damkë të zezë dhe të verdhë antishqiptare, në kundërshtim me interesin kombëtar shqiptar, duke harruar se, një ditë, do të japin llogari para  verdiktit të historisë dhe fuqisë liridashëse të kombit shqiptar), sepse ato janë pronë private e varme e tyre. Mirëpo, kruzhoket e lakuriqëve të kohës konsumatore të lakuriqësisë dhe të dekadencës,  nuk kanë asnjë të drejtë morale, kombëtare as atdhetare, që në forma të ndryshme intriguese dhe injornate inidividuale dhe grupazhiste, t’i mbajnë “leksione profesionale” profesoritl, se ai  duhet të distancohet nga tema  e tij kritikuese të deritashme  ndaj Serbisë dhe serbëve?!

 

Pse serbët, në forma të ndryshme e shpifin, e kërcënojnë, e intrigojnë, e anatemojnë dhe e lufotjnë profesorin, për shkak të oponencës së tij vehemente dhe argumentuese kundër shtypjes dhe kolonializmit serbomadh njëqindvjeçar në Kosovën dhe në trojet e tjera  të Shqipërisë Etnike, kjo fare nuk është e befasishme, as e çudtishme, sepse  siç thotë populli, “ ata  e kanë mizën pas veshi”, sepse Kosovën shqiptare, me çdo kusht po duan të rikthejnë në “oazën”  e sundimit të egër kolonial të Serbisë gjenocidale (1912-1999).

 

Mirëpo, është absurde dhe skandaloze, kur disa injornatë apolitikë serbofilë, dora e djathtë e Serbisë kolonialiste, me “kaqikun” e tyre, dikund nga shkretirat e “Pashallukut serb”  po  orvaten ta “këshillojnë” dhe ta “bindin” profesorin, që t’i ndërpejë kritikat reaguese, kundërshtuese  dhe polemizuese kundër shovinistëve dhe fashistëve kolonizues serbomëdhnej dhe Serbisë gjenocidale (19842-1999)!?

 

Një kërkesë-këshillë e tillë moralizuese dhe krejt serbe, e shtruar “privatisht” nga lakuriqët injornatë apolitikë filoserbë, është absurde, e tepërt, e pamoralshme,  e dënueshme dhe për çdo gjykim, sepse ende nuk është tharë gjaku i mbi 20.000 viktimave shqiptare, të shkaktuara nga makineria e terrorit dhe e hollokaustit serbomadh në Kosovë (1989-1999). Jo, vetëm kaq, por, edhe tash, pas shpalljes së pavarësisë së Kosovës (17.02.2008), përsëri kanë filluar të “njëjtën këngë” të politikës dhe të propagandës së regjimit gjenocidal militarist të Serbisë së Slobodan Milosheviqit, duke i sulmuar shqiptarët, dhe duke i djeguar ambasadat amerikane, angleze, korate etj., me qëllim, që të terrorizojnë dhe të rikolonizojnë sërish Kosovën shqiptare.

 

Me gjithë praninë dhe, me  mbështetjen e Amerikës dhe të aleatëve të saj lojalë të Evropës Perëndimore  të Kosovës së pavarur, Serbia e ndërsyer dhe e mbështetur nga Rusia, ka filluar sërish me reprizimin e akteve vandaliste dhe terrosite kundër Kosovës së pavarur dhe Amerikës, duke harruar se para 9 vitesh, se po kjo Serbi dhe, po këta serbë, e patën shndërruar Kosovën në hi dhe në varreza masive, me ç’rast e detyruan Amerikën dhe NATO-n, që ta bomardojë në mënyrë selektive Serbinë  agresre dhe gjenocidale. E tërë kjo tregon se ende nuk është shteruar “tema”  Serbia dhe serbomëdhenjtë invadues kolonialistë të Kosovës dhe të shqiptarëve, të cilët ende janë objekt shqyrtimi edhe i analizave të profesorit, edhe i analizave të politikës zyrtare shqiptare, si dhe asaj ndërkombëtare, pavarësisht nga aversioni dhe kundërshtimet e pamoralshme dhe iracionale të politikës propagandistike kolonialiste dhe subversive gjithëserbe dhe të bashkëpunëtorëve-lakuriqëve  të  tyre apolitikë shqipfolës qoftë në Kosovë, qoftë në diasporë.

 

Kryelakuriqi i “kohës së kashtës”

 

Sipas “recetës miqësore” të  kryelakuriqit -“mentorit” injorant se, profesori nuk duhet ta kritikojë dhe ta ketë më tej si objekt shqyrtimi Serbinë, sepse, tash, kinëse, sipas logjikës  së tij të ndryshkur analfabetike dhe diletane, pas njohjes ndërkombëtare të  Kosovës së pavarur, profesori nuk ka nevojë më të kacafytet me Serbinë, sepse  “ i  është vënë kapaku hermetik”  zgjidhjes së çështjes koloniale të Kosovës me Serbinë. Tanimë, “nuk kemi kurrfarë problemi me Serbinë”?!

 

Sa “ka të drejtë” ai analfabet në “shtjellimin dhe në të kuptuarit” e realitetit në Kosovë, pas shpalljes dhe, pas njohjes së pavarësisë së saj, atë e përgënjeshtrojnë në mënyrën më realiste dhe objektive  demonstartat e vazhdueshme vandaliste dhe terroriste të serbomëdhnjeve në Beograd dhe në Kosovën Veriore, në “epiqendrën sizmike”-Mitrovicën Veriore, ku janë stacionuar forcat kriminele serbe, të cilat me ndërsyrjen dhe me ndihmën e Beogradit dhe të Moskës janë duke i bërë të të gjitha përgatitjet e nevojshme  ( preventive, politike, policore, administrative dhe ushtarake) për shkëputjen e pjesës Veriore të Kosovës.

 

Gjithashtu, shembuj të tjerë, që e demonatojnë logjikën e mbrapshtë të atij injoranti, se  profesori duhet të heshtë para krtikave dhe sulmeve të propagandës qeveritare dhe kishtare të Serbisë kundër Kosovës  dhe Amerikës, janë edhe tërheqja  e  qindra policëve serbë  nga struktura e Shërbimit Policor të Kosovës; penetrimi i mbi 5 mijë serbëve (pjesëtarë të forcave të sigurimit, të policisë dhe të strukturave të ndryshme paramilitare dhe militare), të kamufluar  si civilë, në emër të misioneve të ndryshme “humanitare” dhe “sociale” për t’iu dalë në ndihmë minoritarëve serbë në Kosovë.

 

Argumente të tjera, që e demantojnë  menotrin analfabet se profesori “ka mbaruar punë” me Serbinë, janë edhe këto: Djegja e postblloqeve kufitare të Kosovës në  Rudnicë dhe në Zubin Potok; thyerja e kufirit  në Merdar nga rezervistët kriminelë serboçetnikë, të cilët me gurë i kanë lënduar 19 policë të SHPK-së, si dhe sot ndërpreja e transportit hekurudhor Fushë-Kosovë-Leshak etj.

 

Sipas logjikës psikopatalogjike dhe naive të analfabetit gjysmak,  profesori as shqiptarët nuk kanë më nevojë të konrfontohen me Serbinë, sepse mjaftojnë kritikat e Amerikës, që po i  bëhen qarqeve drejtuese zyrtare të Beogradit, me theks të posaçëm kryeministrit serb, Vojislav Koshtunicës?!

 

Ky  destruktivitet i  të menduarit dhe i  shprehjes së analfabetit, dërguar në adresë të profesorit, është për çdo gjykim dhe për çdo kritikë të ashpër, sepse në radhë të parë shqiptarët, duhet t’iu përgjigjen sulmeve dhe kritikave serbe, e pastaj miqtë e tyre amerikanë dhe anglezë etj.

 

Sa më sipër, jo vetëm unë, por parimisht, asnjë intelektual shqiptar me grada akademike shkencore nuk ka të drejtë  morale, kombëtare dhe profesionale të heshtë, të tregohet indifferent, të tregohet më “papë se papa”, kur  poliitika, shkenca, kisha, propaganda zrytare e Serbisë i sulmojnë shqiptarët, duke i quajtur “terroristë” etj., Kosovën e quajnë “djep dhe zemër” të Serbisë, kurse Amerikën dhe aleatët e saj evro-perëndimorë, që e njohën pavarësinë e Kosovës, i quajnë “satanë” dhe “policë botërorë”, përkatësisht “zhbalancues” të rendit juridik ndërkombëtarë, sepse e njohën  pavarësinëe Kosovës.

 

Të gjithë ata, që heshtin dhe solidarizohen me politikën dhe me veprimet vandaliste dhe terroriste të Serbisë dhe të serbëve në disfavor të pavarësisë së Kosovës dhe të shqiptarëve, të mbështetjes së saj nga ana e Amerikës dhe e shteteve të tjera të bashkësië ndërkombëtare, ata mund të jenë gjithëfarë, por  shqiptarë të mirëfilltë  jo, assesi.

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi Hyseni

postuar erenikut:Fri, February 29, 2008 9:05 am
botuar: E dielë, 02 shkurt, 2008 3:27 am

                          MIOPIA MITOLOGJIKE DHE ESKEIPIZMI SERBOMADH

*** Ministri i Punëve të Jashtme të Serbisë, Vuk Jeremiq: “Mbështetja e pavarësisë është turp”(B92,Fonet, Tanjug, Beograd, Sofje, 28.02.2008).

 

*** Autori: - Përkundrazi, akt i turpshëm dhe i dënueshëm  është kolonializmi i Serbisë mbi Kosovën(1912-1999), jo njohja dhe mbështetja juridike ndërkombëtare e shkolonizimit dhe e pavarësimit të saj.

 

*** Gjithashtu, sipas dispoziatave të Kartës së Kombeve të Bashkuara dhe të normave të së drejtës ndërkombëtare, akt i turpshëm dhe i papranueshëm është  që, Serbia si shtet agresor dhe gjenocidal, të jetë anëtarë  i Kombeve të Bashkuara dhe i OSBE-së. Ky është turpi i triumfit të politikës fiktive mbi të drejtën, drejtësinë, demokracinë dhe paqen ndërkombëtare, jo mbështetja e pavarësisë së Kosovës nga ana e Amerikës dhe e shteteve të Evropës Perëndimore, si dhe e shteteve të tjera të bashkësisë ndërkombëtare.

 

Edhe pas  njohjes ndërkombëtare të pavarësisë së Kosovës, drejtuesit më të lartë të qarqeve shtetërore të Serbisë (Boris Tadiq, Vojislav Koshtunica, Vuk Jeremiq, Bozhidar Xheliq etj.) nuk qenë në gjendje që të përmbahen dhe të distancohen nga doktrina dhe praktika e propagandës, e politikës dhe e diplomacisë shoviniste serbomadhe e ish-presidentit të tyre kriminel, Slobodan Milosheviq.

 

Këtë miopi mitologjike dhe eskeipizëm etnocentrist të paranojës kolektive serbe, e provuan edhe demonstratat e organizuara gjithëserbe në të gjitha qendrat e Serbisë dhe në diasporë, ku emërues i përbashkët i tyre ishte “Kosova je Serbia”(“Kosova është Serbi”).

 

Se në çfarë stadi Serbia “demokratike-proevropiane” është distancuar nga regjimi terrorist shtetëror i Slobodan Milosheviqit(1989-1999), këtë  gjithë Evropa dhe gjithë bota demokratike e qytetëruar, sërish  pati  rastin të vërtetohet dhe ta shohë, më 21 shurt 2008, ku në Beograd u mblodhën mbi 500.000 demonstrues serbë (kryesisht të rinj), të cilët të organizuar, të nxitur dhe të indoktrinuar nga qeveria e kryeministrit nacionalshovinist, Vojislav Koshtunica, si dhe të  ministrave të tij, Jeremiq, Samarxhiq etj., manifestuan dhunën dhe forcën e tyre vandaliste dhe terroriste, me ç’rast dogjën flamurin dhe ambasadën amerikane në Beogard.

 

Kjo që ndodhi në Beograd dhe në qytetet e tjera të Serbisë dhe në diasporë kundër pavarësisë së Kosovës dhe Shteteeve të Bashkuara të Amerikës, ishte repriza përmbajtësore e mesazhit politiko-propagandistik dhe diplomatik e Serbisë së Slobodan Milosheviqit, i cili veç tri agresioneve dhe tre gjenocideve, të kryera kundër Kroacisë, Bosnjës dhe Kosovës, së fundi e pat bombarduar dhe  izoluar Serbinë nga bashkësia ndërkombëtare.

 

Rrugën dhe kursin e politikës fashistoide dhe antidmeokratike të Slobodan Milosheviqit, tani me besënikëri janë duke e ndjekur edhe pasuesit e tij miopë dhe antireralistë siç janë presidenti aktual i Serbisë, Boris Tadiq, kryeministri i tij, Vojislav Koshtunica dhe garnitura e ministrave dhe këshilltarëve të tyre, me moton “Kosova në Serbi, e Serbia në Evropë”. Në gjuhën e politikës së tyre kolonialiste, kjo do të thotë: “ I jare i pare” (“Edhe cjapin, edhe paranë”). Të njëjtën llogari e pat bërë edhe kryekrimineli i vetërarë, Slobodan Milosheviq, mirëpo, fundi i asaj llogarie, i pat dalë gabim ngase e humbi “ edhe cjapin, edhe paranë”, qe izoluar totalisht edhe nga bota, edhe nga  vetë serbomëdhenjtë, të cilët, për hesape të tyre të luftës për pushtet, si dhe, kryesisht, për shkak të dështimit të konceptit të rizgjerimit të kufijve të Serbisë së Madhe në dëm të territorit të Kroacisë dhe të Kosovës, ia patën dërguar Gjykatës Ndërkombëtare të Hagës në Holandë.

 

Sikurse  diplomatët e Slobodan Milosheviqit, ashtu edhe kryadiplomati aktual i Serbisë, Vuk Jeremiq se bashku me presidentin dhe me kryeministrin e tij, me të njëjtat rekuizita politiko-propagandistike dhe diplomatike antishqiptare dhe antiamerikane, po orvatën, që ta “bindin” Amerikën dhe Evropën Perëndimore, se “Kosova është serbe, dhe duhet të ngelë nën Serbi”?!

 

Mirëpo, pavarësisht nga intrigat dhe grackat e tyre politiko-propaganistike dhe diplomatike në disfavor të pavarësimit të Kosovës dhe të mbështetjes së saj nga Amerika dhe nga  shtetet e Evropës Perëndimore etj., Kosova më kurrë nuk do të rikthehet në “kënetën moçalike dhe në baltën e gjallë” të sundimit kolonial dhe gjenocidal të Serbisë (1912-1999).

 

Sado le të vajtojnë dhe le të kukasin në formë “korale” shteti, Kisha Ortodokse Serbe, së bashku me dfrejtuesit e tyre: Boris Tadiq, Vojislav Koshunica, Vuk Jeremiq dhe peshkopi, Artemije radosavleviq etj., kritikat dhe akuzat e tyre janë komike, absurde, të pavlefshme dhe të papranueshme, sepse nuk kanë kurrfarë baze valide qoftë në aspektin historik, qoftë në aspektin juridik ndërkombëtar.

 

Këtë të vërtetë, fatbardhësisht, e kanë kuptuar si Amerika, ashtu  e dhe ato shtete të tjera, të cilat e kanë njohur Republikën e pavarur të Kosovës. Kjo është punë është e kryerë në favor të Kosovës, e cila me ndihmën dhe me njohjen direkte të Amerikës, doli përgjithmonë nga prangat e hekurta dhe tiranike të kolonializmit dhe të gjenocidit të Serbisë së Madhe (1912-1999).

 

Serbia së bashku me kryediplomatin e saj “shtalb”, Vuk Jeremiq, mund ta quajnë të turpshëm , jashtëligjor, antidemorkatik dhe jashtë kohe sovranitetin e tyre kolonialist 100-vjeçar mbi Kosovën, Preshevën, Bujanocin, Medvegjën ...etj., por jo edhe mbështetjen ndërkombëtare pavarësisë së Kosovës nga ana e atyre shteteve, të cilat e kanë njohur deri në këtë çast atë.

 

Ashtu sikurse, B. Tadiqi, V, Koshtunica, edhe  kryediplomati, Vuk Jeremiq shërbehet me progonoza astroligjike dhe mitologjike të politikës dhe të historiografisë së falsifikuar serbomadhe antishqiptare, të cilat nuk kanë kurrfarë baze as historike e as juridike ndërkombëtare se Kosova “është djepi dhe zemra” e Serbisë.

 

Derisa Vuk Jeremiq dhe bashkëkombësit e tij serbomëdhnej nuk duan ta kuptojnë dhe ta pranojnë të vërtetën se Kosova së bashku me Preshevën, Bujanocin, Medvegjën, Novi Pazarin etj., i përkasin territorit indigjen të Shqipërisë Etnike, ata do të jenë vetëviktima dhe të vetizoluar jo vetëm në Ballkan, në Evropë, por në mbarë botën.

 

Kërcënimi  i “diplomacisë mitologjiko-futurologjike”!

Në mbledhjen e “Procesit të bashkëpunimit në Evropën Juglindore” në Sofje, më 27 shkurt 2008, ministri i Jashtëm i Serbisë, Vuk Jeremiq “ka pasur  të derjtë” , të shprehet në mënyrë arrogante të antdiplomacisë së Serbisë së tij, se : “ është turp për disa shtete jashtërajionale (nuk ia ka mbajtur “valisa diplomatike”, t’i emërtojë “me gishtin kërcënues”, se cilat janë ato shtete jashtërajonale, të cilat deri tani e kanë njohur Republikën e Kosovës, siç janë Amerika, Britania e Madhe, Gjermani, Italia, Franca etj.),  që kanë zgjedhur rrugën e njohjes së Kosovës, të cilat e  kanë njëjtësuar forcën dhe drejtësinë, në vend  se ta kenë zgjedhur solidarësinë rajonale... Kosova kurrë nuk do të jetë anëtare e Kombeve të Bashkuara, as e OSBE-së, derisa  Serbia është anëtare e tyre.”(www.b92,fonet,tanjug,28.02.2008).

 

Pse themi se kryediplomati Vuk Jeremiq  “ka pasur të drejtë” të shprehet në këtë formë  antidiplomatike dhe antijuridike të së drejtës ndërkombëtare? – Sepse, së pari,i është bazuar në eklipsin historiko-politik  shtetëror dhe ortodoks religjioz të mitologjisë shekullore serbomadhe. Së dyti, nuk di ta kuptojë, as ta interpretojë drejt normën e së drejtë ndërkombëtare, sipas së cilës, çdo shtet në botë ka të drejtën sovrane  të papkrekshme, kur është fjala për marrjen e vendimit të njohjes së ndonjë shteti të ri, siç është rasti konkret i njohjes së Republikës së Kosovës. Në këtë kuptim, edhe shtetet, të cilat e kanë njohur ndërkombëtarisht shtetin e Kosovës, siç janë: Amerika, Britania e Madhe, Franca, Gjermania, Italia..., etj., nuk kanë bërë asnjë shkelje morale, as parimore të së dejtës dhe drejtësisë ndërkombëtare me rastin e njohjes së pavarësisë së Kosovës. Kjo është edhe arsyeja kryesore pse akti i vullnetit të mirë, human dhe të ligjshëm i këtyre shteteve për njohjen e Republikës së Kosovës, nuk mund të quhet, as të kualifikohet si “akt i turpshëm jashtërajonal”, apo si “akt i forcës mbi drejtësinë”, ashtu siç është shprehur kryediplomati serb, Vuk Jeremiq në takimin e theksuar të Sofjes. Së treti, Vuk Jeremiq, “ka të drejtë”, t’iu kanoset “diplomatikisht” Amerikës, BE-së, OSBE-së, OKB-së etj., sikurse dikur mesija i tij, Slobodan Milosheviq, i cili me referendum  “ e pat bindur” Evropën dhe Amerikën, se “Kosova është çështje e brendshme e Serbisë”. Mirëpo, e vërteta doli ndyrshe, Serbia u bombardua për shkak të gjenocidit të saj mbi shqiptarët, dhe Kosova u ndërkombëtarizua, që këtu e nëntë vjet të shkuara (12 qershor 1999-2008).

 

Këtë konstatim tonin e provon edhe prezenca e bashkësisë ndërkombëtare në Kosovë (UNMIK-EULEX dhe KFORI). Ky është realiteti, të  cilin nuk duan ta shohin, as ta pranojnë qeveritarët e sotëm “demokratë” të Serbisë me në krye:  Boris Tadiqin, Vojislav Koshtunicën, Vuk Jeremiqin, Tomislav Nikoliqin, valdika Artemije...,etj. Në vend se të pajtohem me këtë realitet, ata , prapë kanë zgjedhur rrugën e dhunës, të terrorizmit dhe të vandalizmit, duke djegur Ambasadën dhe Flamurin  shtetëror të Amerikës...,. Ja, kjo “zgjidhje diplomatike” është jo vetëm turp, jo vetëm padrejtësi, por edhe sulm dhe terrorizëm i drejtpërderjtë, i organizuar shtetëror i Serbisë kundër Amerikës pse ajo ka  mbështetur dhe, pse e ka njohur Republikën e e Kosovës si “shtet sovran dhe të pavarur”.  Ja, ky është turpi i Serbisë së Vuk Jeremiqit, që është në kundërshtim me çdo rregull, me çdo parim dhe me çdo  normë të së drejtës ndërkombëtare

 

Ndërkaq, sa i përket “kërcënimit diplomatik” paralajmërues të ministrit të Jashtëm të Serbisë, Vuk Jeremiq, se “ Kosova kurrë nuk do bëhet anëtare e KB-së dhe OSBE-së, derisa serbia është anëtare e tyre”. Në gjuhën serbe, kjo do të thotë “Kasno stizhe Janko na Kosovo”, sepse Kosova përgjithmonë ka dalë nga merimanga kolonialiste serboamdhe, edhe pse Serbia  pa asnjë të drejtë humane, demokratike dhe ligjore,  pas kryerjes së tre gjenocideve në Kroaci, Bosnjë dhe Kosovë, është rikthyerë dhe, fatkeqësisht është anëtare e OKB-së dhe e OSBE-së.

 

Vërtet, një akt i këtillë i bashkësisë dhe i drejtësisë ndërkombëtare, është jo vetëm i turpshëm, por edhe i papranueshëm si për të drejtën ndërkombëtare, ashtu edhe për Kartën e Kombeve të Bashkuara, dhe për OSBE-në. Një Serbi që ka kryerë tre agresione dhe tre gjenocide  mbi popujt dhe vendet e theksuara fqnije,  ligjërisht as demokratikisht nuk mund të jetë anëtar as i OKB-së, as i OSBE-së e as i BE-së.

 

Edhe pse ministri i Jashtëm Vuk Jeremiq i Serbisë po sheh ëndërra të bukura të agjendës së “diplomacisë futurologjike” serbomadhe, se “gishti diplomatik” i tij, do ta pengojë Kosovën, që të mos bëhet anëtare e OKB-së dhe e OSBE-së, së shpejti do të zhgënjehet, sepse Kosova do të aderojë  si anëtar me të drejta të barabarta edhe në OKB, edhe në OSBe, edhe në BE, ngase në këto organizata ndërkombëtare fjalën kryesore do ta kenë Amerika dhe shtetet me ndikim të Evropës Perëndimore, jo Serbia, sepse kjo nuk është kurrfarë faktori me ndikim as në rajon, as në Evropë e as në botë, sepse kredibilitin e ish-RSFJ-së, e ka gëlltitur dhe varrosur përgjithmonë Serbia fashiste dhe gjenocidale e Slobodan Milopsheviqit.

 

Gjithashtu, duhet ta përkujtojmë kryediplomatin serb, Vuk Jeremiq, se Serbia nuk  mund ta bllokojë anëtarësimin e Kosovës as në OKB, as në OSBE (pavarësisht nga mbështetja e Rusisë) e as në strukturat e Bashkimit Evropian(BE), sepse Kosova de facto dhe de jure është krijuar pa e përdorur forcën, gjë që kjo është në përputhje të plotë me normën e së drejtës publike ndërkombëtare, e cila mbi këtë bazë, edhe njohu Kosovën si subjekt juridik ndërkombëtar.

 

Posaçërisht, kur të vijë radha e pranimit të Kosovës në OSBE, ekzistojnë gjasët që së pari, diplomati Vuk Jeremiq, do ta ngrejë gishtin pro, sepse në këtë mënyrë diplomacia serbe, do t’ia kthente borxhin  ish-ministrit të Jashtëm të Republikës së Shqipërisë, Paskal Milo, i cili  në sesionin përkatës të OSBE-së në Vjenë, i pari e pat ngritur gishtin, që Serbia “ e demokratizuar”, të rikthehej në OSBE(!)

_________________

Boston, 28 shkurt 2008

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
postuar erenikut:Thu, February 21, 2008 11:44 am
botuar: E shtunë 23 shkurt, 2008 0:00 am

 

 KOSOVA E PAVARUR ËSHTË VEPËR E PËRBASHKËT ANTIKOLONIALE HISTORIKE SHQIPTARO-AMERIKANE- EVROPIANE

               

*** Ndarja e Kosovës, do të shkaktojë Luftën e Tretë Botërore. Fajtorë kryesorë për këtë do jenë Serbia dhe Rusia.

 

*** Kosova e pavarur me kërcënime të vjetra nga kolonializmi dhe nga  imperializmi tradicional serbo-rus.

 

Tanimë, pas 100 vjet robërie nën kolonializmin dhe imperializmin e egër gjenocidal serbomadh, Kosova  fitoi pavarësinë e saj si shtet sovran dhe i lirë.

 

Edhe pse me një vonesë të madhe njëshekullore (mirëpo, më mirë vonë se kurrë, siç thotë populli), një padrejtësi të këtillë ndaj shqiptarëve dhe Kosovës, së fundi e kuptoi dhe e revidoi, edhe  Evropa demokratike me në krye: Britaninë e Madhe, Gjermaninë, Francën, Italinë, (natyrisht, të shtytura  dhe të motivuara nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës), e cila së bashku me Amerikën ia dhanë grushtin më goditës përfundimtar Serbisë kolonialiste, gjenocidale dhe hegjemoniste në Ballkan.

 

Meritën më të madhe dhe të pashlyerë në historinë e Ballkanit dhe të Evropës për shkallmimin e sundimit 100-vjeçar të kolonializmit të Serbisë në Kosovë, përkatësisht të  shpëtimit dhe të njohjes së subjektivitetit të saj juridik ndërkombëtar e kanë ish-presidenti i SHBA-së, Bill Klinton, Medlin Ollbrajt, Ueslli Kllark, Uiliem Uoker, Riçard Hollbruk, presidenti aktual, Xhorxh W. Bush dhe Kondoliza Rajs etj., si dhe kryeministri i Britanisë së Madhe, Toni Bler me ish-ministrin e Jashtëm të  tij, Robin Kuk etj.
 

Këtë konstatim timin e provon edhe ky Vendim historik zyrtar i Departamentit Shtetëror të Shtetve të Bashkuara të Amerikës, miratuar më 18 shkurt 2008, ku thuhet: “ Sot, Shtetet e Bashkuara të Amerikës formalisht e njohën Kosovën si shtet sovran dhe të pavarur. Ne e urojmë popullin e Kosovës për këtë rast historik.”[ U.S. Department of State, U.S. Recognizes Kosovo as Independent State, Secretary Condoleezza Rice, Washington, DC, February 18, 2008,www.state.gov/secretary/rm/2008/02/100973.htm]

Këtë shembull historik, të drejtë dhe demokratik të Amerikës në njohjen ndërkombëtare të pavarësisë së Kosovës, deri tani, e kanë konkretizuar edhe këto shtete: Britania e Madhe, Franca, Gjermania, Italia, Norvegjia, Letonia, Estonia, Turqia, Australia, Afganistani, Shqipëria, Taivani, Kostarika, Senegali. Së shpejti këtyre shtetve, do t’iu bashkëngjiten edhe shtetet e tjera të komunitetit ndërkombëtar. Kjo nuk është e kontestueshme. Mirëpo, të kontestueshme dhe absurde janë pikëpamjet, qëndrimet, reagimet dhe veprimet e  politikës zyrtare të Beogradit, i cili së bashku me Moskën e Rusisë e kanë hudhur poshtë si të “pavlefshme-nul” pavarësinë e Kosovës.

Shembulli  negativ i Serbisë dhe i Rusisë kundër mbështetjes ndërkombëtare të pavarësisë së Kosovës, jo vetëm se është në kundërshtim me të drejtën historike të popullit shqiptar (mbi 2 milionë) mbi Kosovën, por, gjithashtu, është precedencë e së drejtës ndërkombëtare, e Kartës së Kombeve të Bashkuara, si dhe e Aktit final të Helsinkit(1975), sepse  sipas të të gjitha normave, rregullave, parimeve dhe dispozitave të tyre, është e dënueshme çdo formë kolonialzmi, shfrytëzimi, varësie, diskriminimi, aparteidi, gjenocidi  mbi popujt që luftojnë për shkolonizimin, lirinë, pavarësinë dhe vetëvendosjen e tyre. Së këndjemi, nuk mund të jetë përjashtim vetëm kolonializmi 100-vjeçar serbomadh mbi Kosovën shqiptare, por plotësisht është i dënueshëm dhe i patolerueshëm ndaj shqiptarëve, sepse përbën krim ndërkombëtar, edhe sipas së drejtës ndërkombëtare, edhe sipas Kartës së Kombeve të Bashkuara, edhe sipas Aktit Final të Helsinkit, edhe sipas së Drejtës Evropiane.

 

Kjo është ndër arsyet dhe motivet krysore historike, morale, humane, politike dhe juridike ndërkombëtare pse Shtetet e Bashkuara së bashku me Bashkimin Evropian (BE) kanë zgjedhur rrugën e drejtë, ligjore, demokratike dhe paqësore të njohjes ndërkombëtare të Republikës së Kosovës.

 

Në rastin konkret, as Amerika e as BE-ja, në asnjë mënyrë të ligjshme, nuk mbajnë  përgjegjësi, as nuk mund të cilësohen si fajtore për “shkeljen” e normave dhe të rregullave  të së drejtës ndërkombëtare, as të Kartës së Kombeve të Bashkuara, sepse me mbështetjen   e njohjes së pavarësisë së Kosovës, provuan konkretisht  dhe tërësisht se janë në funksion të mbrojtjes së drejtpërdrejtë të tyre dhe të rendit juridik pozitiv ndërkombëtar.

 

Ndëshkimi i kolonialzmit serbomadh në Kosovë nga ana e Amerikës dhe e aleatëve dhe partenrëvbe të saj  evro-ndërkombëtarë, nuk është vepër antijuridike ndërkombëtare, ashtu si po e kritikojnë pa të drejtë Serbia, Rusia, Rumania, Sllovakia, Kina, Vietnami, Qiproja, Greqia etj., por është  akt i ligjshëm, demokratik, paqësor dhe human, sepse është në përputhje të plotë me vlerat dhe me standardet  e rendit, të së drejtës dhe të drejtësisë ndërkombëtare, si dhe me të drejtën historike të shqiptarëve autoktonë mbi Kosovën e tyre, që i përket integrales territoriale, gjeopolitike dhe administraive të Shqipërisë Etnike Natyrale.

 

Rusia dhe Serbia versus së drejtës ndërkombëtare

 

Pse  politika, propaganda dhe diplomacia e zyrtarëve të boshtit aleator sllav Beograd-Moskë po thirrën në bazë të  së drejtës ndërombëtare, të Kartës së Kombeve të Bashkuara dhe të Aktit përfundimtar të Helsinkit, kjo nuk do të thotë se, e drejta ndërkombëtare është në anën e mbrojtjes dhe të zgjatjes së sundimit të egër kolonial të Serbisë në Kosovë.

 

Përkudrazi, ky “apel juridiko-ndërkombëtar” i Moskës dhe i Beogradit tyre fare nuk ka të bëjë me mbrojtjen dhe me respektimin e së drejtës ndërkombëtare, as të rendit juridik ndërkombëtar, por është në funksion të komprometimit dhe të dezavuimit të tyre ngase kolonializmi serbomadh 100-vjeçar mbi Kosovën dhe mbi pjesët e tjera të Shqipërisë Etnike, siç janë Presheva, Bujanoci, Medvegja etj., që historikisht, etnikisht, territorialisht dhe kombëtarisht i përkasin Kosovës, më nuk mund të tolerohet në zemër të Evropës ngase siguria, stabiliteti dhe paqja e saj  janë të ndërlidhura ngusht dhe drejtpërdrejt me sistemin e marrëdhënieve politike ndërkombëtare.

 

As shqiptarët, as Evropën e as Amerikën demokratike nuk duhet t’i dekurajojnë kritika serbo-ruse, sepse ajo nuk ka të bëjë me mbrojtjen, as me respektimin e parimeve dhe të rregullave të së drejtës ndërkombëtare, as të sistemit të marrëdhënieve ndërkombëtare, por është në funksion të sofistikimit dhe të shthurjes së tyre, me qëllim që Serbia, e mbështetur nga Rusia dhe nga aleatët e tyre sllavë dhe prosllavë, ta mbrojnë me çdo kusht të drejtën e sovranitetit absolut kolonial të Serbisë në Kosovë, si dhe në kuptimin më të gjerë, në dimensione  ballkanike dhe evro-ndërkombëtare.

 

Gjithashtu, e tërë kjo “zhurmë ndërkombëtare” serbo-ruse, që  po zhvillohet në mënyrë të ethshme me “rekuziita” nacionalshoviniste dhe fashiste të mitingjeve dhe demonstrateve vandaliste  antishqiptare dhe antiamerikane në mbarë Serbinë dhe në pjesën Veriore të Kosovës, nuk ka kurrfarë lidhje as me drejtësinë, as me demokracinë as me sigurinë e paqes dhe të stabilitetit në Ballkan, as në Evropë, as në botë, e as  me mbrojtjen e së drejtës ndërkombëtare, por janë në funksion të drejtpërdrejtë të ndarjes së territorit të Kosovës Veriore, së bashku me Mitrovicën, të cilën do ta shpallin si entitet të veçantë të pavarur serb nën sovranitetin  shtetëror të Serbisë.

 

Një skenar i këtillë, tanimë, është përgatitur nga Serbia, e cila, sigurisht se do ta ketë edhe mbështetjen e Rusisë.  Këtë synim të shkëputjes së territorit verior të Kosovës, ndër tjera e provon edhe zhvillimi i ngjarjeve të fundit brenda dhe jashtë Serbisë kundër pavarësisë së Kosovës.

 

Pikërisht, djegja e dy postblloqeve kufitare në Jarinë dhe në Rudnicë, si dhe thyerja e kufirit në Merdar më 21 shkurt 2008 nga ana e qindra rezervistëve çetnikë serbë, si dhe konfrontimi i tyre me pjesëtarët e policisë dhe të KFOR-it  për të hyrë në thellësi të territorit të Kosovës së pavarur, janë argumentet më të qëndrueshme se Beogradi dhe Moska tanimë janë marrë vesh që të provokohet lufta në Kosovë, ku më pas, si shkak dhe pasojë e saj, Rusia dhe Serbia do të insistojnë copëtimin e territorit të Kosovës.

 

Ja,  kjo është arsyeja, pse Moska e Beogradi  janë deklaruar  para tërë botës pse duan ta “mbrojnë” nga “erozioni” evro-amerikan të “drejtën ndërkombëtare serbo-ruse”, e jo të drejtën, as rendin e  as drejtësinë ndërkombëtare, por sovranitetin kolonial dhe gjenocidal të Serbisë së Madhe në Kosovë.

 

Mirëpo, si  Moska, ashtu edhe Beogardi, duhet të kenë parasysh faktin se, nëse provokojnë luftën në Kosovë, me qëllim që ta shkëpusin pjesën veriore të territorit të saj, si dhe të krijojnë probleme dhe konflikte të armatosura në enklavat e tjera të kolonëve minoritarë serbë në Kosovë, do të  jenë fajtorë dhe përgjegjës direktë për shpërthimin e Luftës së Tretë Botërore.

 

Sepse si shqiptarët, ashtu edhe Amerika me aleatët e saj të bashkësisë ndërkombëtare nuk do të lejojnë, as nuk do të pranojnë në asnjë mënyrë që të ndahet Kosova e pavarur dhe sovrane.

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
postuar erenikut:Mon, February 11, 2008 12:13 am
botuar: E hënë 11 shkurt, 2008 9:05 am

RUMANIA DHE QIPROJA,JASHTË EULEX-IT NË KOSOVË!

* Trajan Basesku: “ Rumania nuk e njeh pavarësinë e Kosovës pa miratimin e rezolutës së KS të Kombeve të Bashkuara, sespe është në interesin nacional të saj, por është e gatshme të marrë pjesë së bashku me vendet e tjera në misionin e BE-së për të ruajtur sigurinë e Kosovës.”(Beta,14.12.2007).

Natyrisht, i gatshëm është Basesku t’i dërgojë rumunët e tij në Kosovë për fituar “mëditje të mjame” në evro dhe në dollarë( në kurriz të shqiptarëve), ashtu sikurse këtu e nëntë vjet më parë në kuadrin e forcave të UNMIK-ut, por kësaj radhe, këtë luks, duhet t’ia shkurtojnë edhe BE-ja, edhe Amerika, edhe Kosova, edhe NATO-ja, sepse pjesëmarrja dhe prezenca e trupave të Rumanisë në Kosovë, është kundër interesit të përbashkët të tyre, që quhet njohja e pavarësisë së mbikëqyrur ndërkombëtare.

 

* Sa është kuadër dhe, e gatshme Rumania në mbrojtjen e sigurisë së Kosovës, fatkeqësisht, këtë e kanë provuar edhe dy policë vrasës të saj, të cilët më 10 shkurt 2007 i patën vrarë dy demonstrues të pafajshëm shqiptarë të Lëvizjes Vetëvendosje, Mon Balaj dhe Arben Xheladini.  “Një siguri e këtillë” rumune  alla  baseskus nuk  i duhet as Kosovës, as Ballkanit. Prandaj, qeveria e Kosovës ka  obligim moral dhe ligjor, që të kërkojë nga BE-ja, nga Amerika dhe nga NATO-ja, që në misionin e ardhshëm të BE-së në Kosovë, të mospërfshihet asnjë rumun, qoftë ai edhe i rangut baseskus. Ata që janë kundër BE-së, kundër Amerikës, kundër NATO-së, kundër shqiptarëve nuk kanë çfarë të lypin në Kosovë, sepse në një mënyrë edhe  janë armiq të tyre.

 

Sipas së drejtës ndërkombëtare akti i njohjes së ndonjë shteti të ri, është çështje e  dëshirës dhe e vullnetit të lirë të çdo shteti në botë. Domethënë, nuk është akt i detyrueshëm juridik ndërkombëtar. Prandaj, në këtë kontekst, nuk mund të fajësohen as Rumania e as Qiproja pse janë deklaruar kundër njohjes së  pavarësisë së mbikëqyrur të Kosovës.

 Kjo materie nuk është e diskutueshme për të drejtën ndërkombëtare, por e diskutueshme dhe, e papranueshme është interpretimi i saj i njëanshëm, subjektiv dhe tendencioz, që nuk ka lidhje as me normën dhe me parimet e së drejtës ndërkombëtare, as me rregullat dhe me normat e sistemit pozitiv juridik ndërkombëtar, por vetëm me  interesat  e ndryshme politike, ekonomike, strategjike dhe ushtarake të rreshtimit në aleancat tradicionale  të sferës  së dikurshme ndikuese sllave dhe prosllave në Ballkan, që janë në funksion të mbrojtjes me çdo kusht të sovranitetit absolut kolonial të tyre, në veçanti në kurriz të Kosovës.

Mirëpo, “justifikimi” i tezave të tyre   politiko-propagandistike proserbe dhe pro-ruse (në emër “të mbrojtjes së drejtës ndërkombëtare”, “të paqes”, “të sigurisë” dhe të “satbilitetit” të rajonit ballkanik) kundër pavarësisë së Kosovës, është absurd i papranueshëm, sepse është në kundërshtim flagrant me normat  dhe me rregullat e së drejtës ndërkombëtare, si dhe me dispozitat e Kartës së Kombeve të Bashkuar. Kjo është arsyeja kryesore, që Rumania dhe Qiproja (edhe pse janë anëtare të BE-së) nuk kanë të drejtë as morale, as ligjore që t’i bashkëngjiten misionit EULEX në Kosovë, sepse praktikisht  mbrojnë interesat e politikës  kolonialiste dhe hegjemoniste të Serbisë në Kosovë, si dhe  direkt dhe indirekt mbështesin pikëpamjet, qëndrimet dhe pozicionin e politikës dhe të diplomacisë  zyrtare të Rusisë, jo vetëm në  mohimin e pavarësisë së Kosovës, por  edhe  në plan edhe më të gjerë të sfondit të marrëdhënieve dhe të interesave  të shteteve ballkanike, me theks të posaçëm të rivendosjes së ekuilibrit të relatave të sferës së interesit ruso-sllav në Ballkan.

Mbi të gjitha, një pozicionim i këtillë negativ dhe  iracional  shkurtpamës i Rumanisë dhe i Qipros bie ndesh me interesat vitale strategjike të Bashkimit Evropian (BE-së), të Shteteve të Bashkuara të Amerikës në Kosovë, përkatësisht në Ballkan.

Mosdakordimi i Rumanisë dhe i Qipros me shumicën dërrmuese të shteteve anëtare të Bashkimit Evropian (BE), që Kosovës t’i njihet pavarësia e mbikëqyrur ndërkombëtare, është argumenti më i qëndrueshëm se këto nuk e kanë vendin në BE, sepse, thjesht, ende nuk e kanë të qartë se çfarë do të thotë nocioni “Bashkim Evropian”. Për më tepër,  kjo  paqartësi  dhe moskuptueshmëri e tyre provon të vërtetën se, këto dy shtete ende  nuk janë “pjekur” demokratikisht, juridikisht  që të jenë të barabarta me nukleusin  dhe  me strukturën ekzistuese të BE-së. 

 Paradigma e tyre vë në dukje faktin se,  edhe pse ato  ia kanë arritur qëllimit  të fundit që të jenë anëtare të barabarta të BE-së, (si Rumania, ashtu edhe Qiprtoja greke) kjo nuk do të thotë se ato, vërtet,  në thelb janë shtete demokratike dhe të demokratizuara, por më tepër janë imitim vardisës i demokracisë, për hir të interesit ekonomik dhe zhvillimor, që të vjelin ndihma, donacione dhe kredi   të ndryshme të BE-së. Kjo nuk do të thotë se, ato e  kanë meriturar dhe, e mertiojnë një privilegj të tillë, që të jenë anëtare me të drejta të plota të BE-së nga shkaku se ende nuk i kanë të qarta konceptet dhe  “rregullat e lojës” së integrimit dhe të demokratizimit të  kontinentit të Evropës, përkatësisht akoma nuk e kanë   kuptuar dhe, nuk e kanë të qartë kuintresencën dhe objektivat programore (politike, ekonomike, diplomatike,  demokratike, strategjike, humanitare dhe paqesore) afatgjata të Bashkimit Evropian (BE).  

Rumania dhe Qiproja për veten e tyre duan lirinë, pavarësinë, demokracinë, si dhe integrimin në BE, por për hir të mbrijtjes së  interesave  të tyre “nacionale” dhe të “drejtësisë ndërkombëtare”, ashtu siç janë deklaruar Moska dhe Beogradi, njohjen e këtyre atributeve shtetërore dhe të vlerave evropiane,  në fromë të prerë, arrogante dhe arbitrare ua mohojnë shqiptarëve në Kosovë mbi 2 milionë, kurse Qiproja  ka vetëm 780.133 banorë (shih: www.wikipedia.org) paskësha të drejtë të jetë shtet i pavarur dhe i integruar në BE, e Kosova jo?! – O tempora o mores! – Kur do ta kuptojmë, kur do ta interpretojmë dhe, kur do ta praktikojmë drejt, në mënyrë parimore dhe universale të drejtën ndërkombëtare, jo vetëm daj shqiptarëve në Kosovë, por në mbarë Ballkanin?!

Duke qenë se,  Rumania dhe Qiproja, tanimë, botërisht janë deklaruar kundër pavarësisë së mbikëqyrur të Kosovës, nuk kanë të drejtë morale as ligjore, që nga BE-ja, të kërkojnë (apo të dakordohen) pjesëmarrjen e trupave, përkatësisht të përfaqësuesve të tyre në misionin EULEX në Kosovë, i cili së shpejti, do të vendoset në Kosovë, pas shpalljes së pavarësisë së Kosovës më 17 shkurt 2008, ashtu siç është paralajmëruar nga qarqete zyrtare të Kosovës.

Qeveria dhe Parlamenti i Kosovës,  duhet të kërkojnë nga BE-ja, që në misionin e saj EULEX në Kosovë, të mos përfshihet asnjë përfaqësues zyrtar ( ndonjë polic apo  admintrator etj.) i Rumanisë dhe i Qipros, përderisa ato janë deklaruar kundër vendimit të BE-së, që ta njohë pavarësinë e mbikëqyrur të Kosovës.

Ato shtete,  si Rumania dhe Qiproja, që nuk e njohin pavarësinë e theksuar të Kosovës, nuk janë  miq  dhe dashamirë as të BE-së, as të Amerikës e as të Kosovës, përkatësisht të ruajtjes së  paqes dhe të sigurisë në Ballkan, përkatësisht në Evropë. Prandaj, as misionarët e tyre (në çarëdo roli a funksioni qofshin ata), nuk janë të dëshirueshëm as në Kosovë, as në hapësirat e tjera të Shqipërisë Etnike.

Këtë fakt të rëndësishëm, duhet ta kenë mbajtur parasysh, edhe qeveria, edhe parlamenti i Kosovës, edhe BE-ja, edhe Amerika, edhe NATO-ja, sepse de facto dhe de jure  misionarët e Rumanisë dhe të Qipros, si dhe të aleatëve të tjerë  të tyre,  mund të jenë  minuesit  dhe dëmtuesit më potencialë të interesave strategjike komplementare të BE-së, të SHBA-së, të NATO-së dhe të Kosovës në ruajtjen e paqes, të stabilitetit dhe të sigurisë në Ballkan.

Sa është kuadër dhe, e gatshme Rumania në mbrojtjen e sigurisë së Kosovës, këtë, fatkeqësisht e provuan edhe dy policë vrasës të saj, të cilët më 10 shkurt 2007 i patën vrarë dy demonstrues të pafajshëm shqiptarë të Lëvizjes Vetëvendosje, Mon Balaj dhe Arben Xheladini.  “Një siguri e këtillë” e Rumanisë së Baseskut nuk  i duhet as Kosovës, as Ballkanit. Prandaj, qeveria e Kosovës ka  obligim moral dhe ligjor, që të kërkojë nga BE-ja, nga Amerika dhe nga NATO-ja, që në misionin e ardhshëm të BE-së në Kosovë, të mospërfshihet asnjë rumun, qoftë ai edhe i rangut “baseskus”. Ata që janë kundër BE-së, kundër Amerikës, kundër NATO-së, kundër shqiptarëve nuk kanë çfarë të lypin në Kosovë.

Shqiptarët kanë nevojë për miq dhe për aleatë të sinqertë dhe të dëshmuar, që kanë investuar dhe, që e mbështesin pa asnjë  rezervë krijimin e shtetit të pavarur të Kosovës,  siç kanë provuar praktikisht me punën dhe me veprën e tyre nëntëvjeçare Shtetet e Bashkuara të Amerikës, NATO-ja dhe BE-ja.

Ata që janë me prirje antishqiptare dhe, që kanë vrarë shqiptarë të pafajshëm në Kosovë, nuk kanë pse të vijnë dhe,  çfarë të kërkojnë në Kosovë, sepse do të trajtohen vetëm si armiq të Kosovës dhe të shqiptarëve.

Ato shtete, sikurse Rumania dhe Qiproja që praktikisht janë dëshmuar kundër vendimeve dhe interesave politike dhe strategjike të Amerikës, të Bashkimit Evropian dhe të NATO-s (duke e hudhur poshtë opcionin e tyre të pavarësisë së mbikëqyrur ndërkombëtare për Kosovën) në Kosovë, nuk kanë pse të vijnë në Kosovë, sepse janë me ndikim dhe me prirje  të politikës kolonialiste dhe hegjemoniste proserbe dhe pro-ruse. Ndaj, prania e përfaqësuesve të tyre në EULEX, mund të jetë me pasoja të rrezikshme dhe të paparashikuara në vendosjen e procesit paqësor dhe demokratik në Kosovë.
______________                                                                 

Boston, më 11 shkurt 2008

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
postuar erenikut:Fri, February 8, 2008 11:15 am
botuar: E premte, 08 shkurt, 2008 12:36 pm

 

              “PAVARËSIA E KUSHTËZUAR” NËN BE-NË,   ËSHTË PRODUKT ANTIDEMOKRATIK  I “ELITËS POLITIKE TË KOSOVËS   

 

Pse populli shqiptar i Kosovës  nuk u pyet fare nga përfaqësuesit e vet të “elitës politike”, ta votojë apo mos ta votojë “pavarësinë e mbikëqyrur” evrondërkombëtare?

 

Shikuar  moralisht, ligjërisht dhe demokratikisht, ky është gabim historik, gabim lëndor dhe procedural i demokracisë së importuar, sepse në rastin konkret, popullit shqiptar mbi 90% iu mbyll goja, që ta shprehte vullnetin e tij të lirë dhe demokratik në formë  referendumi për vendosjen e fatit të tij dhe të Kosovës.

 

Mirëpo, si të pyetet  dhe  të deklarohet populli, kur dihet se ai kishte votuar për pavarësinë e plotë, jo për varësinë e Kosovës nën mandatin  e papërcaktuar kohor të Bashkimit Evropian.

 

Tash (edhe ca ditë, edhe ca orë) kur Kosova ndodhet në prag të njohjes së pavarësisë së mbikëqyrur ndërkombëtare, dikujt i duket si e drejtë dhe, e arsyeshme, se m’u tash është çasti vendimtar historik, që politikës së brendshme të Kosovës, t’i tërhiqet vërejtja e fundit se kjo lloj pavarësie nuk duhet pranuar nga ana “e dhuruesve” të bashkësisë ndërkrombëtare. Arsyeja plotësisht e drejtë: Kosova e meriton njohjen e së drejtës së vetëvendosjes së plotë (të brendshme dhe të jashtme) sipas së drejtës historike, të drejtës ndërkombëtare dhe Kartës së Kombeve të Bashkuara, sepse që nga viti 1912 kishte statusin kolonial nën Serbinë kolonialiste dhe imperialiste.

 

Që të moskeqkuptohemi edhe nga ithtarët, edhe nga oponentët, edhe nga miqtë, edhe nga armiqtë e pavarësisë së Kosovës, faktet dhe argumentet në favor të njohjes imediate ligjore, demokratike dhe paqësore për njohjen e së drejtës së vetëvendosjes (pa tutelën mikëqyrëse ndërkombëtare, të quajtur Bashkimi Evropian-BE) së Kosovës janë në favor të shqiptarëve, domethënë të titullarit të saj të ligjshëm, jo të sovranitetit kolonial të Serbisë hegjemoniste.

 

Natyrisht, çdo shqiptar normal që ka “dy ditë shkollë” të mirëfillta nga lënda e historisë, e politikës dhe e diplomacisë kombëtare shqiptare dhe ndërkombëtare, nuk do të duhej të pranonte një zgjidhje të këtillë politike, që nuk quhet pavarësi  e plotë, sepse nuk është në përputhje me të drejtën historike të shqiptarëve mbi Kosovën, as me asnjë normë as rregull të së drejtës ndërkombëtare.

 

  Përkundrazi, kjo kategori “pavarësie” nën mbrojten e armatosur dhe administrative të BE-së, nuk figuron në asnjë parim, në asnjë rregull  dhe në asnjë normë të së drejtës ndërkombëtare, e as të Kartës së Kombeve të Bashkuara.

 

Prandaj, të jemi të qartë se, kjo lloj “pavarësie”  as në aspektin e doktrinës së drejtës ndërkombëtare nuk mund të quhet pavarësi, kur kjo si etillë nuk figuron si institut a kategori e saj juridike. Domethënë si teorikisht, ashtu edhe praktikisht (sipas  së drejtës ndërkombëtare) në asnjë formë nuk mund të cilësohet pavarësi, sepse është kategori juridike ndërkombëtare, që quhet jo vetëm varësi, por edhe ndërvarësi, që bie ndesh dhe është e kundërta e institucionit-kategorisë juridike që quhet PAVARËSI.

 

Duke qenë se, tanimë i kemi të qarta këto koncepte në aspektin juridik ndërkombëtar, atëherë lind pyetja: - Pse, nga erdhi në shprehje  dhe në mbështetje ideja për hartimin dhe finalizimin e  kësaj kategorie antijurdike ndërkombëtare, të quajtur “pavarësi e mbikëqyrur”, që pikërisht të zbatohet dhe të konkretizohet në rastin kolonial të  Kosovës?

 

Në kët plan kanë ndikuar dy faktorë kryesorë: (1) Faktori i jashtëm ndërkombëtar dhe (2) Faktori i brendshëm i politikës shqiptare në Kosovë.

 

Gabimi i parë i dyanshëm i këtyre dy faktërove, është bërë në Paris të Francës, me rastin e nënshkrimit të Marrëveshjes së Rambujes (18 shkurt 1999), kur palës shqiptare, pa të drejtë i është imponuar diktati, që me çdo kusht, të pranonte versionin e asaj Marrëveshjeje, edhe pse në të nuk ishte përfshirë klauzola e organizimit të Referendumit në Kosovë.

 

Gabimi i dytë, po ashtu është bërë në atë konferencë të Rambujesë, kur pala shqiptare nuk ka këmbëngulur që krahas parashikimit të mbjatjes së Referendumit, të fusin në rreshtat e paragrafëve të asaj marrëveshjeje, edhe kërkesën e drejtë, legjitime dhe legale, që UÇK-ja  të mos demobilizohej, por të mbetet faktor dhe institucion ushtarak në Kosovë. Këto janë dy gabimet më kardinale, që kanë ndikuar më se negativisht në procesin e mëpastajmë të administrimit juridiko-politik, demokratik dhe   paqësor  të Kosovës nën mandatin ndërkombëtar të UNMIK-ut (1999-2008).

 

Gabimi i tretë(kuptohet, i mbështetur dhe i jusitifikuar mbi dy gabimet paraprake të Marrëveshjes së Rambujesë) me pasoja katastrofike për të drejtën e vetëvendosjes së Kosovës,  është bërë  nga qeveria e përkohshme e Kosovës, e ideuar dhe  formuar nga kryeshefi i UNMIK-ut, Bernard Kushner, e cila “blanko” dhe, pa kurrfarë argumenti të arsyeshëm, është pajtuar me vendimet propozuese të “rregulloreve interne” arbitrare të Bernard Kushnerit, që “ligjërisht” dhe praktikisht ta eliminojnë UÇK-në nga skena politike dhe ushtarake në Kosovë.

 

Pikërshit ky gabim katastrofik  i qeverisë së përkoshme të Kosovës, ka qenë “kapaku” i mbylljes hermetike i kërkesës së drejtë dhe legjitime, që populli shqiptar në Kosovë të ketë ushtrinë e vet legale, të dalë nga lufta çlirimtare kombëtare.

 

Largimi nga skena e UÇK-së (e cila ka meritat kryesore për çlirimin nga Serbia okupatore dhe gjenocidale) ka gjeneruar krizë të vazhdueshme tetëvjeçare në problematizimin dhe në zvarritjen e pavarësisë së Kosovës.

          

Këto janë ndër gabimet kryesore, pse qe tetë vjet (në paqe) politika e brendshme shqiptare nuk ka qenë në gjendje të bëjë asnjë hap drejt pavarësimit të Kosovës. Arsyeja është kjo: -sepse kjo   “elitë politike” shqiptare e Kosovës me gabimet e saj të pakorrigjueshme në Rambuje, si dhe më pas, nën administrimin  steril të UNMIK-ut, ka krijuar të të gjitha predispozitat dhe kushtet e favorshme për faktorin ndërkombëtar që, së fundi, në formë të kompromisit politik,pa marrë konsideratë të drejtën historike dhe të drejtën ndërkombëtare të shqiptarëve, të vendosë për fatin e Kosovës, pa dëshirën, pa pjesëmarrjen  dhe pa  vullnetin e shprehur demokratik  të popullit shqiptar të Kosovës përmes REFERENDUMIT.

 

Për shkak të gabimeve të njëpasnjëshme, të politikës nënshtruese dhe vasale  të garniturave të  deritashme  drejtuese të Kosovës, ka ardhur në shprehje imponimi i opcionit antihistorik, antijuridik dhe antidemokratik i të së ashtuajturës “pavarësi kontrolluese” ndërkombëtare, përkatësisht varësi e shumëfishtë nga ana e bashkësisë ndërkombëtare.

 

Në këtë kontekst, duhet shikuar edhe dalja në skenë e kërkesave legjitime, legale dhe të drejta të Lëvizjes vetëvendosje, të drejtuar nga Albin Kurti.

 

Pra, si shkak dhe pasojë e polarizimit të forcave politike, demokratike kombëtare dhe progresive dhe atyre antikombëtare dhe antidemokratike, është kryesisht dështimi i faktorit të brendshëm politik në Kosovë, i cili që nga Rambujea e deri më sot, në mungesë të aftësisë politike dhe diplomatike, nuk dijti të ideojë, të projektojë, të avancojë dhe të konkretizojë në teori dhe në praktikë të drejtën e vetëvendosjes së Kosovës, si antitezë e drejtë historike, e morlashme, humane, e ligjdhme, demokratike dhe paqësore të sundimit kolonial 100-vjeçar të Serbisë në Kosovë.

 

Mirëpo, për hir të interesave të ngushta personale, grupore, partiake, materiale, që pasurohen deri në “qiell” dhe të mos i zbresin “kalit të huaj” karrierist të pushtetit, qorrazi dhe me vetëdije të plotë, “elitat politike” brenda tetëvjeçarit të shkuar (1999-2008) me sjelljet dhe me veprimet e tyre jopolitike, joligjore dhe jodemorkatike, provuan  dhe prodhuan të kundërtën-pavarësinë e tyre, që edhe nja 8 vjet të trjera, ta “mjelin” dhe ta udhëheqin Kosovën së bashku me tutelën e tyre të BE-së, vetëm duke dhënë pëlqime, dakordime dhe, duke nënshkruar rregullore e vendime të ndryshme, që do ta zvarritin dhe do ta margjinalizojnë të drejtën e vetëvendosjes-pavarësisë së plotë të Kosovës, ndoshta, edhe për një dekadë të plotë, të ardhshme.

 

Pse “pavarësi e kontrolluar” ndërkombëtare për Kosovën, për këtë duhet ta pyesim dhe të debatojmë me vetëvetën,  pse dhe kush ishin ata, që  e “dyllosën”  dhe e çimentuan REFERENDUMIN jashtë kornizave të Marrëveshjes  së Rambujes? Kush ishin ata, që i hoqën vizë të kuqe UÇK-së në paqe? – Kush ishin ata, të cilët qe 8 vjet, e drejtuan Kosovën, por që nuk patën asnjë fije ndikim, as angazhim serios e as dituri të mjaftueshme politike as diplomatike, që në përputhje me normat e së drejtës ndërkombëtare dhe të dispozitave të Kartës së Kombeve të Bashkauara, ta detyronin UNMIK-un, përkatësisht OKB-në, që popullit shqiptar në Kosovë, t’i mundësohej deklarimi me REFERENDUM për vendosjen e fatit të Kosovës?

 

Kush janë  ata “politikanë” e “diplomatë” që me qëllim dhe, për interesa të tyre karrieriste dhe përfituese ekonomike, tregtare dhe materiale,  “e harruan” të drejtën e vetëvendosjes së Kosovës? – E, sot, pas tetë vjetësh, disa prej tyre, të “përjashtuar” dhe të “leçitur” nga  “elita politike” drejtuese e Kosovës, si të “pavlefshëm” dhe “jashtëkohës”, po thonë se, Vetëvendosja e Albin Kurtit është në rrugën e drejtë, sepse është në funksion të realizimit të pavarësisë së plotë të Kosovës?

 

-Ata janë të falimenuarit politikë, të cilët  në emër dhe, për interesa të ngushta të “elitës politike” drejtuese të Kosovës, kanë nënshkruar marrëveshje, rregullore dhe vendime të Rambujes dhe të UNIMIK-ut, pa i lexuar fare, me qëllim që t’ua bëjnë qejfin grupeve të ndryshme të kulltukofagëve dhe “oktopodëve”, të cilët sot, nuk i njohin as ata  “politikanë të rastit”, as  të drejtën e pavarësisë së plotë të Kosovës, as të Lëvizjes Vetëvendosje të Albin Kurtit, por vetëm UNMIK-un, përkatësisht EUROMIK-un,(BE), që do t’iu sjellë dhuratën më të çmueshme dhe më lukrative-pavarësinë e plotë tyre, që edhe nja 10-20 vjet të tjera, të qëndrojnë në kolltuqet e buta karrieriste  aristokratike, burokratike dhe antidemokratike të qeverisë, të pralamentit, të institucioneve dhe të organeve të tjera të tyre.

 

Ky është “kuptimi juridik”  dhe “demokratik” i dhurimit të pavarësisë kushtëzuar  për Kosovën nga ana e BE-së. –Pavarësi e pakushtëzuar për karrieristët pushtetmbajtës dhe, VARËSI E PLOTË E SË DREJTËS SË VETËVENDOSJES SË KOSOVËS.

 

Ky është kompromisi politik. Ata të cilët e kanë pranuar dhe, me veprën e tyre të deritashme janë dëshmuar kundër pavarësisë së plotë të Kosovës (sipas së drejtës historike dhe asaj ndërkombëtare), kuptohet edhe kanë përparësi dhe mbështetje nga ana e politikës ndërkombëtare, sepse  anagazhimi dhe rezultatet e tyre të politikës së dëgjueshme, nënshtruese dhe kapitulluese, drejtazi dhe zhdrejtazi janë në favor të interesave të saj koniunkturore, pavarësisht se kjo është  në kundërshtim flagrant me kërkesën  e drejtë dhe legjitime të Kosovës, që të jetë  shtet i pavarur dhe sovran, jo i varur as nga  Serbia kolonialiste, as nga UNMIK-u e as nga EUROMIK-u.

 

Kjo lloj “pavarësie e mbikëqyrur”, ( e cila vërtet është “rast unik në botë” nga shkaku se deri më sot nuk e njeh  doktrina as praktika e së drejtës ndërkombëtare),  nën tutelën e protektoratit të BE-së, është meritë e klasës udhëheqëse politike të Kosovës, jo e popullit  shqiptar të Kosovës,  sepse  populli nuk është pyetur, as nuk është deklaruar e as nuk ka luftuar për të, por për njohjen e së drejtës së plotë të vetëvendosjes së Kosovës. Prandaj, është e papranueshme për popullin e kolonizuar dhe të aneksuar të Kosovës nga ana e Serbisë gjenocidale, që këtu e 100 vjet më parë. Kjo pavarësi e kushtëzuar është e pranueshme për politikën zyrtare të Kosovës, sepse aqë edhe ishte efekti dhe kontributi i saj. Ndërkaq, është e papranueshme për popullin, sepse bie ndesh me  të drejtën historike, me të drejtën ndërkombëtare, me sakrificinë  mbijerëzore, me gjakun dhe me viktimat e tij milionshe në luftërat dhe në kryengritjet çlirimitare kombëtare dhe antikoloniale kundër  Serbisë kolonialiste gjenocidale (1912-1999). Kjo është  arsyeja kryesore pse autori  as moralisht, as kombëtarisht, as shkencërisht, as në heshtje e as botërisht nuk mund të  pajtohet me këtë lloj  “pavarësie të mbikëqyrur” nën kujdestarinë ndërkombëtare të Bashkimit Evriopian (BE)  ngase  në këtë mënyrë të paligjshme dhe antidemorkatike i mohohet e drejta e vetëvendosjes së jashtme Kosovës, e drejtë kjo, që Kosovës, do t’i siguronte subjektivitetin juridik ndërkombëtar të saj  si shtet i pavararu dhe sovran.

---

postuar erenikut: Mon, February 4, 2008 10:05 pm
botuar:E marte 05 shkurt, 2008 10:07 am

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr. Mehdi HYSENI

                                      NË SERBI FITOI BORIS TADIQI, JO,  ENDE DEMOKRACIA   EVRO-PERËNDIMORE!

 

*** Vota e Novi-Sadit, e Beogradit, e diasporas serbe dhe e minoriteteve në Serbi (sidomos në Novi Pazar dhe në Vojvodinë)  e  shpëtoi Boris Tadiqin nga  disfata e oponentit të tij radikal, Tomislav Nikoliq, të cilit nuk i mjaftoi numri i votave të elektoratit zgjedhës në Serbinë Qendrore, e cila  Nikoliqit ia hodhoi 51,1 për qind, kurse Tadiqit 47, 2 për qind.

 

Gjithashtu, Tomislav Nikoliqit nuk i ndihmoi as përqindja e votave mbi 76%, të fituara nga elektorati i enklavave  të minoritetit kolon serb në Kosovë, përfaqësuesit e të cilit, edhe në këtë rast të votimit për sheshelistin radikal, Tomislav Nikoliq, dëshmuan haptazi, se janë iniciatorët dhe fjatorët kryesorë të djegies së Kosovës shqiptare më 1999 nga makineria paramilitare, militare dhe policore e regjimit gjenocidal terrorist të Slobodan Milosheviqit, duke harruar  faktin se tani ka perënduar koha e terrorit dhe e tiranisë shtypëse, pushtuese dhe gjenocidale e Serbisë së Slobodan Milosheviqit, e Vojislav Sheshelit dhe e Zhelko Razhnjatoviq- Arkanit...,etj.  në Kosovën shqiptare.

 

Jemi në vitin 2008 (jo në “vitet e arta” 1989-1999 të Slobodan Milosheviqit, kohë kjo, kur shqiptarët ishin të pambrojtur ushtarakisht si rrjedhim i paficikimit dhe pushtimit ushtarak e policor të Serbisë gjenocidale të Slobodan Milosheviqit), në kushte dhe në rrethana politike diametralisht të ndryshme  nga ato të kohës pushtuese të Serbisë soldateske të kryekriminelit Slobodan Milosheviq. Kosova  sot, është në zotërimin e shqiptarëve dhe të bashkësisë ndërkombëtare (Amerika dhe NATO), de facto dhe de jure është jashtë qeverisjes politike, administrative, ekonomike,  juridiko-kushteuese, ushtarake dhe policore. Pavarësisht nga ëndërrat fantazmë të minoritetit serb, se Kosovën da ta “ripushtojnë” prapë me forcë, për ta kthyerë ushtrinë dhe policinë  shfarosëse dhe gjenocidale serbe, Kosova më nuk është pronë koloniale e Serbisë, as në nën sovranitetin e saj  kolonial, por është në duar të titullarit të saj legjitim dhe legal-popullit shqiptar.

                              *            *              *

Pas shpalljes së rezultateve të zgjedhjeve presidenciale në Serbi, më 3 shkurt 2008, u bë i ditur fakti se Boris Tadiq kishte fituar 50,5 për qind të votave nga elektorati zgjedhor, kurse rivali i tij, Tomislav Nikoliq kishte ngelur prapa tij vetëm me 47,9 për qind, që do të thotë se konkurrenti i tij Boris Tadiq fitoi vetëm  2 për qind më shumë të votave nga trupi zgjedhor.

Kjo fitore e rizgjedhjes së Boris Tadiqit për president të Serbisë, mund të quhet fitore për “birë të gjilpërës”, që ipso facto nuk  do të thotë se ka fituar demokracia evropiane në Serbi, por ka fituar Boris Tadiqi me Partinë Demokratike të tij dhe me simpatizuesit e tyre veçanërisht në Beograd (53, 6%), në Vojvodinë(55,1%).

Kjo përqindje e fituar nga votuesit e Beogradit dhe  të Novi-Sadit, si dhe përqinjda irelevante nga diaspora serbe, ia siguruan rizgjedhjen e Boris Tadiqit për kryetar të Serbisë.

Ndërkaq, kur është fajala për kundërkandidatin e tij humbës në xhiron e dytë të zgjedhjeve presidenciale në Serbi, Tomislav Nikoliq (kryetar i SRS-së), ai dështoi pikërisht për shkak të imazhit negativ të Partisë Radikale të Serbisë, që idenditifkohet me emrin dhe me veprën kriminale-terroriste, antihumane, antidemokratuke, antipaqësore të ish-kryetarit të saj çetniko-fashist, Vojislav Sheshel, të kryerë  kundër popujve të pafajshëm në Kroaci, në Bosnjë dhe në Kosovë.

Pra, radikali sheshelist fashist serbomadh, Tomislav Nikoliq, nuk e fitoi numrin e duhur të votave, që të zgjidhej president i Serbisë, për shkak se shumica dërrmuese e popullit serb ndodhet buzë greminës ekonomike, materiale dhe ekzistenciale. Kjo, do të thotë se, serbët janë ngopur me luftëra, me agresione dhe me gjenocide të shtetit dhe të shtetarëve të tyre të deritashëm.

Kështu, të paktën ka reflektuar antivota e tyre kundër radikalizmit sheshelist, të prezantuar dhe të përfaqësuar nga Tomislav Nikoliqi, i cili për 2 për qind më pak të votave sesa Boris Tadiqi, pësoi disfatë në xhiron e dytë të gjedhjeve presidenciale në Serbi, më 3 shkurt 2008.

 

Dëshira e BE-së për demokratizimin e Serbisë

*** Havier Solana: “Pas zgjedhjes së Boris Tadiqit për kryetar, jemi të bindur se Serbia do ta ndjekë kursin proevropian dhe, besojmë se, kësisoj, mund të përshpejtohet procesi drejt Bashkimit Evropian(BE-së).” (www.jutarnjilist.hr, 4.02.2008).

 

Edhe ne i bashkohemi dëshirës  së komesarit për siguri dhe politikë të jashtme të Bashkimit Evropian (BE-së), Havier Solana, por kjo dëshirë, kjo bindje dhe kjo shpresë jonë e përbashkët, me gjasë, do të ngelin të parealizueshme dhe, vetëm të njëanshme, sepse në Serbi ende nuk kanë fituar forcat demokratike, për shkak se ato ende janë minore dhe jashtë radhëve të pushtetit shtetëror.

Thjesht, fitorja e Boris Tadiqit për kryetar, nuk është kurrfarë dëshmie reale se, në Serbi kanë fituar forcat e njëmendta demokratike, pavarësisht nga fakti se, Boris Tadiqi (nominalisht) i  përket Partisë Demokratike

 

 Prandaj, duke mbajtur parasysh  “rezultatet” e politikës së  tij të deritashme gjatë mandatit 4-vjeçar (2004-2008), gjasët janë minimale, se ai do ta reformojë Serbinë  në kuptimin demorkatik sipas standardeve dhe vlerave të Evropës demokratike dhe integruese. Pse e themi këtë, sepse politika ekzistuese e Serbisë ende nuk është shkëputr nga “zinxhiri” i politikës megalomane  dhe kolonialiste të regjimit të Serbisë së Slobodan Milosheviqit (ish-kryetar i Serbisë, përkatësisht i RFJ-së=Serbia dhe Mali i Zi). Ky është hendikepi kryesor pse as gjatë mandatit të ardhshëm katërvjeçar, Boris Tadiqi nuk do të ketë kapacitet politik as demokratik për të ndryshuar raportin e forcave dhe të subjekteve politike në Serbi.

Kosova-testi i parë për fitoren e demokracisë në Serbi

Vërtet, nëse Boris Tadiqi dhe forcat e tij, që e kanë mbështetur dhe e kanë votuar, do të arrijnë që të  ndërrojnë kursin e deritashëm  të politikës  së tyre negative ndaj Kosovës, atëherë mund të thuhet se, në Serbi ka filluar “stina  pranverore” e demokratizimit  dhe e reformave të saj të brendshme.

 Ndryshe, nëse vazhdojnë me “këngën e moçme” regresive dhe antidemokratike, në përputhje me  Kushtetutën e Republikës së Serbisë, se “Kosova është pjesë integrale e territorit të Serbisë”, atëherë nuk mund të thuhet, e aq më pak të vërtetohet teza politike se, me fitoren e Boris Tadiqit për kryetar, në Serbi ka fituar koncepti dhe orinetimi i demokracisë evro-perëndimore. Jo, assesi, sepse Boris Tadiqi gjatë mandatit të tij, të parëshëm 4-vjeçar, nuk qe në gjendje  jo për të zgjidhur, por e ndërlikoi edhe më shumë problemin e mëprehtë kolonial të Kosovës, duke e qujatur “problem të brendshëm” të Serbisë.

Jo vetëm Evropa, por edhe ne, si demokratë, vërtet, do të dëshironim që një ditë në Serbi, të fitonin dhe të vinin në shprehje forcat  e shëndosha demokratike përparimtare me ide, me koncepte, me qëndrime dhe me vizion demokratik paqësor, por si po duket nga paradigmat e deritashme të politikës së Serbisë (2000-2008), ajo ditë do të jetë e largët dhe, (ndoshta edhe e paarritshme) edhe për vetë reformimin e Serbisë, edhe për fqinjtë e saj, të dëmtuar me shekuj nga ajo vetë, si dhe për Evropën e integruar demokratike, sepse ende është e pranishme në kokën e Boris Tadiqit dhe të serbomëdhenjve të tjerë (në pushtet dhe jashtë pushtetit shtetëror të tij) mitomania historike, gjeopolitike dhe kulturore e Serbisë në dëm të inetresave territoriale dhe shtetërore të shqiptarëve, të hungarezëve dhe të kroatëve fqinj të Serbisë.

Domthenë, derisa serbët  dhe Serbia e Boris Tadiqit, të ushqejnë pretendime territoriale ndaj Kosovës (të cilën e konsiderojnë si “pronë të paluajtshme” të tyre), përkatësisht Shqipërisë Etnike, ndaj Kroacisë dhe ndaj Vojvodinës, nuk mund të pohojmë, as të shpresojmë se,  në Serbi kanë fituar forcat demokratike me orientim  proevropian, pavarësisht nga interesi ynë racional demokratik dhe paqësor.

Praktikisht, në Serbi është e vështirë fitojë demokracia Perëndimore, sepse historikisht ajo nuk i ka rrënjët në Evropën antike perëndimore, por më tepër është “qiraxhinj” i imponuar i saj, me prejardhje lindore aziatike. Këtë diskurs  Serbia dhe serbomëdhnjet e kanë dëshmuar me luftërat, me agresionet dhe me gjenocidet e tyre kolonilaiste shekullore, pikërisht ndaj vlerave më të lashta të Evropës Perëndimore siç janë: shqiptarët, kroatët dhe hungarezët, ku territoret dhe një numër i konisderushëm e popullësive të tyre, fatkeqësisht, edhe sot, në dekadën e parë të shekullit XXI, ndodhen në çizmen e hekrut të kolonialzimit dhe të hegjemonismit të Serbisë së Madhe.

Derisa Serbia të ketë probleme dhe, të nodhet nën  hipotekën  e saj  kolonialiste, as ne, si “klientë” të saj të robëruar,  as Evropa e integruar demokratike, e as bashkësia ndërkombëtare nuk mund të llogarisim, as të jemi optimistë dhe, të bindur  se fitorja e Boris Tadiqit për kryetar të Serbisë, “është prova më e sigurt e orientimit prodemokratik evropian” as e Serbisë e as e tadiqëve të saj.

 

Zgjedhja e Tadiqit-alternativa “midis dy të këqiave”

Si opinioni i brendshëm, ashtu edhe ai ndërkombëtar, rizgjedhjen e Boris Tadiqit për kryetar të Serbisë, duhet ta kenë kuptuar më tepër si zgjidhje alternative “midis dy të këqiave”, si thotë një fjalë e urtë popullore, e jo kursesi si fitore e demokracisë evropiane në Serbi, sepse një vlerësim i këtillë është i paqëdnrueshëm politikisht nga shkaku se mungojnë faktet dhe argumentet për justifikimin e tij në kuptimin real dhe objektiv të përkufizimit të situatës politike dhe shtetërore në Serbi, pavarësisht nga fakti se, si politika, propaganda, diplomacia  zyrtare e Beogradit dhe i gjithë spektri politik (pozitë-opozitë) verbalisht “janë betuar se janë nisur” në rrugën e gjatë për të hyrë në BE, por jo edhe pa Kosovën. Pikërsiht, kjo logjikë destruktive e politikës zyrtare dhe jozyrtare e Serbisë sheshit provon se  BE-ja është e paarritshme për Serbinë dhe për udhëheqjen e saj, të përbërë nga tadiqët, koshtuniqët, nikoloqët, artemiqët e shumë tjerë, të cilët, as de facto, as de jure nuk duan ta ëndërrojnë shkuarjen në Evropë  pa Kosovën shqiptare.

Sipas konceptit dhe vizionit të këtillë “demokratik” të serbomëdhenjve dhe të Beogradit zyrtar, del se, vetëm në këtë mënyrë, mund të “demokratizohet” Serbia dhe, “mbi të gjitha”, kësisoj, “do të respektohej dhe, do të mbrohej edhe  e drejta ndërkombëtare” në Beograd, sipas së cilës Serbia  dhe drejtuesit e saj, Kosovën e quajnë “pjesë të pandashme të territorit” të Serbisë.

“Zeniti i demokratit proevropian” serb

-Boris Tadiq: “ Kurrë nuk do të pranoj, as nuk do ta nënshkruaj çfarëdo forme qoftë të pavaraësisë së Kosovës.” (//www.kim.sr.gov.yu, 14. 12. 20070).

Ja, kjo është një nga arsyet kryesore pse serbët e kanë votuar  Boris Tadiqin, që të rizgjedhet kryetar i Serbisë. Ndërkaq, arsyeja tjetër është frika dhe aversioni i minoriteteve joserbe në Serbi( sidomos në Novi-Pazar dhe në Vojvodinë) ndaj ekstremizmit dhe nacionalshovinizmit të PRS-së me në krye Tomislav Nikoliqin.

Ja, kjo deklaratë dhe, disa nga dhjetra deklarata të tjera të Boris Tadiqit kundër pavarësisë së Kosovës, që e “justifikojnë” konstatimin arbitrar dhe, pa kurrfarë baze të qëndrueshme politike, se kryetari i djeshëm dhe  i sotëm i Serbisë, Boris Tadiq, është demokrat i moderuar me orientim proevropian, në “shkallë më të lartë” politike dhe nacionalsite sesa radikalisti, Tomislav Nikoliqi, por është simetri e tij, kur është fjala për mohimin e pavarësisë së Kosovës. Në këtë kuptim, Partia  Demokratike e Boris Tadiqit dhe Partia Radikale Serbe e Tomislav Nikoliqit, ashtu sikurse edhe të gjitha partitë e tjera serbe, mund të jenë asmiterike vetëm në shprehjen e nuancave  të ngjyrosura  taktike dhe propagandistike të marketingut politik. Ndërkaq, për nga përmbajtja  dhe strategjia e tyre janë plotësisht të barazvlerëshme, kur është fjala për mbrojtjen e sovranitet kolonial të Serbisë në Kosovë.

Ndaj, është   e çuditshme, e diskutueshme dhe hipotetike teza vlerësuese  se,  politika  zyrtare e Serbisë së Boris Tadiqit  “është proevropiane.” ?! – Nga kjo tezë e çoroditur dhe e papeshuar moralisht dhe politikisht?! – Sa është fajtor radikalisti, Tomislav Nikoliq, hiq më pak nuk është  pa faj dhe  papërgjegjësi, edhe Boris Tadiqi, kur është fjala për dështimin e negociatave dyvjeçare serbo-shqiptare (2005-2007), të zhvilluara në Vjenë, në Nju-Jork etj. nën patronazhin e emisarit special të KS të Kombeve të Bashkuara, Marti Ahtisari dhe, më pas, kur është fjala për dështimin e bisedimeve shtesë 6-mujore nën drejtimin e Volfgang Ishingerit në krye të treshes së Grupit të Kontaktit për Kosovën të Bashkimit Evropian.

Së këndejmi,  teza e theksuar vlerësuese është absurde dhe e papranueshme për demokracinë e djeshme dhe të sotme të Evropës Perëndimore, sepse Boris Tadiqi gjatë manadtit të tij katërvjeçar, nuk shprehu kurrfarë vullneti dhe, nuk dëshmoi kurrfarë aftësish dhe kapaciteti   as si politikan demokrat e as si  kryetar shteti i Serbisë në zgjidhjen e problemit të Kosovës, as të përmbushjes së obligimeve ndaj Gjykatës Ndërkombëtare të Hagës, kur është fjala për dërgimin e kriminelëve serbë të luftës çetniko-fashiste dhe gjenocidale në hapësirat e Kroacisë, të Bosnjës dhe të Kosovës.

Këtë konstatim tonin, e dëshmojnë shumë deklarata të tij zyrtare, që kanë një emërues të përbashkët-antipavarësi Kosovës (ku të gjitha është e pamundur të citohen në brendinë e këtij artikulli), por ne po i pasqyrojmë vetëm këto, mesazhi i të cilave qartazi “e jusitifikon kulminacionin e përcaktimit evrodemokratik” të presidentit serb, Boris Tadiq:

(1)“Pavarësia e Kosovës shpie drejt destabilizimit të Ballkanit.”(www.voanews.com,25.15.2006)
(2)“Serbia kurrë nuk do ta pranojë pavarësinë e Kosovës. Në rast të njohjes së pavarësisë së Kosovës, Serbia do ta anulojë atë akt, sepse vetëm KS e KB-së mund të marrë një vendim meritor për statusin e ardhshëm të Kosovës.”(www.voanews.com, 12.01.2008);
(3)“Pavarësia e Kosovës absolutisht është e papranueshme, sepse ushtria e re e Kosovës së pavarur në afat të gjatë do të jetë e orinetuar kundër Serbisë dhe Malit të Zi.”(www.B92, 24.01.2008);
(4)“Mos e dënoni Serbinë, duke e njohur pavarësinë e Kosovës, për shkak të gabimeve tragjike të Slobodan Milosheviqit.”(www.24sata.info,9572);
(5)“Kosova nuk është në shitje. Serbia nuk është e gatshme që ta njohë pavarësinë e Kosovës në këmbim të përshpejtimit të hyrjes së saj në BE.”(www.naslovi.net,17.11.2005
(6)“Duke mos njohur pavarësinë e Kosovës, Serbia po i mbron partimet e së drejtës ndërkombëtare në mënyrë që të sigurojë stabilitetin e vendeve fqinje.”(www.voanews.com,13.11.2007);
(7)“Do t’i padisim shtetet, të cilat, në çfarëdo forme qoftë, do ta njohin pavarësinë e Kosovës.”(www.newsserbia.net, 30.01.2008).

 

Gjithashtu (përveç moszgjidhjes së çështjes së Kosovës), Boris Tadiqi, nuk qe në gjendje që brenda afatit të tij presidencial t’i përmushë kërkesat ndaj Tribunalit Ndërkombëtar të Hagës, kur është fjala për dërgimin e kryekriminelëve dhe të kriminelëve të luftës gjenocidale të Serbisë në Kroaci, në Bosnjë dhe në Kosovë, siç janë Radovan Karaxhiq, Ratko Mladiq dhe shumë bashkëkriminelë të tjerë të tyre, të cilët, ende janë liri, si dhe në funksione të ndryshme në organet dhe në institucionet e ndryshme politiko-shtetërore dhe shoqërore të Serbisë (madje, që absurdi të jetë edhe më i madh, ata mbajnë funksione të ckatuara edhe në qeverinë dhe në Parlamentin e Serbisë).

 

Pse  kryetari, Boris Tadiq, qeveria dhe parlamenti serb, deklarativisht  janë prononcuar para oponionit publik se  dëshriojnë të “ndjekin kursin e politikës  integruese dhe demokratike proevropiane”, kjo, assesi, nuk do të  thotë se ata me vepër  konkrete janë dëshmuar si “demokratë proevropianë”.

 

Këtë konstatim tonin, para së gjithash e ka provuar edhe kursi katërvjeçar i politikës jofleksibile dhe jodemokratike antievropiane perëndimore   i presidentit Boris Tadiq gjatë mandatit të tij të parë (2004-2008), sidomos kur është fjala për zgjidhjen e statusit të Kosovës.

 

Si mund të ketë qenë kryetari i rizgjedhur i Serbisë, Boris Tadiq me ide përparimtare demokratike  proevropiane, kur ai brenda  mandatit të tij, paraprak 4-vjeçar,  nuk ka luajtur asnjë potez pozitiv praktik drejt zgjidhjes së  statusit të Kosovës. Përkundrazi, ai ka deklaruar  para serbëve kolonë, të ngulitur në Kosovën shqiptare se, me “dorën e tij, kurrë nuk do ta nënshkruajë pavarësinë e Kosovës.”?! –

 

Asimetria Tadiq – Nikoliq?

Duhet të ritheksojmë  faktin se, faktorët kryesorë që  kanë ndikuar në elektoratin  e zgjedhjeve presidenciale në Serbi, që të fitojë Boris Tadiqi, janë këta:(1) Qëndrimi negativ i tij ndaj zgjidhjes së statusit të Kosovës, (2) Besimi se, politika e moderuar e B. Tadiqit, do ta shpierë së shpejti Serbinë në Evropën e integruar, zgjidhje kjo, që është e vetmja shpresë e arsyeshme dhe e  fundit për ta shpëtuar Serbinë  nga katastrofa ekonomike, nga papunësia dhe nga uria etj., (3) Shpresa dhe bindja se, Boris Tadiqi, do të dijë ta vërë në veprim “diplomacinë preventive proevropiane”, në ruajtjen e sovranitetit kolonial të Serbisë në Kosovë, pa përdorimin e forcës, domethënë me mjete dhe me rrugë diplomatike paqësore, ndryshe nga politika agresive dhe brutale e radikalistëve të Tomislav Nikoliqit, (3) Frika  e arsyeshme  (edhe nga emri, edhe nga programi, edhe nga praktika e deritashme fashistoide e Partisë Radikale Serbe, kur kihet parasysh, angazhimi i politikës dhe i praktikës paramilitare të pjesëtarëve të saj në pjesëmarrjen direkte dhe indirekte në agresionet lufatarke gjenocidale në Kroaci, në Bosnjë dhe në Kosovë) nga radikalizimi serbomadh  dhe militarizimi i Serbisë nga ana e Partisë  Radikale Serbe me në krye Tomislav Nikoliqin.

Atëherë, shtrohet pyetja serioze, ku qëndron dallimi midis politikës së radikalizmit sheshelist, të përfaqësuar  dhe të prezantuar nga Tomislav Nikoliqi dhe  demokratizmit   proevropian të Boris Tadiqit, posaçërisht,  kur është fjala për kursin, pikëpamjet dhe për qëndrimet e tyre lidhur me çështjen  koloniale të Kosovës, si dhe me dërgimin e kriminelëve serbë në Tribunalin e Hagës? –

Dallimi qëndron vetëm në elementet e formës shprehëse dhe të emërtimit të ndryshëm të partive të tyre, partia e Boris Tadiqit quhet Partia Demokratike, kurse ajo e Tomislav Nikoliqit, quhet Partia Radikale Serbe (dihet se programet politike i kanë ndryshme.Mirëpo, veprimet  e tyre  të deritashme politike (2004-2008) lidhur me Kosovën dhe me Tribunalin e Hagës janë identike, sikurse edhe të partive të tjera politike serbe qoftë pozitë  a opozitë.  Nuk dallohen në asnjë segment përmbajtësor të tyre. Janë të barasvlershme: “Kosova është pjesë e pandashme e territorit të Serbisë”. Këtë e provon edhe Kushtetuta e Serbisë, e miratuar nga Parlamenti i Serbisë, më 2006.

Pavarësisht nga  deklarata e Boris Tadiqit, se me  rizgjedhjen e tij, u dëshmua se “Serbia është me orientim proevropian”, praktika e politikës së tij  gjatë katër viteve të shkuara si president i Serbisë ka dëshmuar të kundërtën e vlerësimit “paushall”  se ai është me bindje, me ide dhe me vizion proevropian, derisa në anën tjetër si Boris Tadiqi, si Vojislav Koshtunica, si Tomislav Nikoliqi, si qeveria, si Kisha Ortodokse e Serbisë në formë prerë e kanë hudhur poshtë njohjen e pavarësisë së Kosovës.

Veça kësaj, sa është “demorkat properëndimor” kryetari  i Serbisë Boris Tadiq, e provon edhe hudhja poshtë e  Planit të Marti Ahtisarit për zgjidhjen paqësore të statusit të Kosovës. Edhe në këtë pikë, “demokrati proevropian” Boris Tadiq nuk dallon nga koncepti, nga bindja, nga ideja dhe nga qëndrimit politik i çetnikut radikal, Tomislav Nikoliq.

 

Pikërisht, Plani paqësor  i Marti Ahtisarit për Kosovën, rinxori në shesh vlerësimin e gabuar se,  politika zyrtare e Beogradit edne nuk është reformuar as në planin e brendshëm, as në atë të jashtëm (por, të paktën, deklarativisht, ende është  në kërkim të gjetjes së rrugës dhe të fromave oportune për t’u integruar në strukturat përkatëse të Bashkimit Evropian, duke mos llogaritur se, pa zgjidhjen e problemit kolonial të Kosovës, Evropa nuk do t’ia hapë dyert e mirëseardhjes “Serbisë demokratike proevropiane”), nuk  ka karakter orientues demokratik  evropian, por ende ushqehet në mënyrë të pakontrolluar me aditivat e kolonializmit hegjemonist serbomadh dhe, ende është e ngarkuar me recidiva të politikës së mitomanisë së regjimit paraprak të Serbisë së Slobodan Milosheviqit, i cili vdekjen dhe shkatërrimin e Serbisë e dëshmoi praktikisht, por pavarësmin e Kosovës nuk e pranoi dhe, nuk e nënshkroi, edhe pse e dinte se Kosova do të jetë varri i Serbisë së Madhe imperialiste.

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
derguar erenikut:Sun, January 27, 2008 9:58 pm
botuar:E hënë 28 janar 2008 9:48 am

 

     NJOHA E PAVARËSISË SË KOSOVËS - FUNDI I MITIT KOLONIZUES DHE I GJENOCIDIT SERBOMADH NË TROJET       ETNIKE SHQIPTARE NË BALLKAN

 

*** Prof.Dr.Radoslav Gaçinoviq:” Njohja e njëanshme e pavarësisë së Kosovës pa pëlqimin e qeverisë së Beogradit dhe, jashtë së drejtës ndërkombëtare, nuk do të ishte asgjë tjetër veçse grabitje e territorit  nga shteti sovran i Serbisë.” (www.glassrbije.org,24.01.2008).

 

*** Prof.Dr.Mehdi Hyseni: -Njëqind herë kam pohuar  dhe pasqyruar faktet dhe argumentet e pakundërshtueshme historike dhe juridike ndërkombëtare se Kosova kurrë nuk ka qenë pjesë legale e Serbisë, por e Shqipërisë Etnike. Mirëpo, meqë kolonialistët dhe shovinistët serbomëdhenj nuk  njohin arsyen dhe, nuk duan të syzohen me fakte dhe dhe me argumente me  këtë të vërtetë morale, ligjore dhe shkencore, sepse gjithmonë janë mbështetur në logjikën e forcës militariste të imperializmit serbomadh, po e përsëris dhe, do ta përsëris edhe 1001 herë për t’ia bërë të qartë, edhe profesorit të Instiutit të Shkencave Politike të Beogradit, Radoslav Gaçinoviq se : - Nuk ekzistojnë rregulla, norma as parime të vlefshme të së drejtës ndërkombëtare as të sistemit juridik pozitiv ndërkombëtar që e mbrojnë asnjë sistem kolonialist në botë, së këndejmi as kolonializmin 100-vjeçar të Serbisë gjenocidale mbi Kosovën shqiptare(1912-1999), sepse përbën krim të veprës penale ndërkombëtare, që  ndër të tjera, sanksionohet edhe me Kartën e Kombeve të Bashkuara.

 

Prandaj, edhe teza e theksuar e  Prof.Dr. Radoslav Gaçinoviq,  është tezë triviale e ndryshuar dhe e falsifikuar  nga  priftërinjtë, nga politikanët dhe nga shkencëtarët racistë dhe fashistë serbomëdhnej, në funksion të mbrojtjes së “drejtës historike”, të së “drejtës kushtetuese” dhe të së drejtës së sovranitetit kolonial të Serbisë Kosovën (1912-1999).

 

Pse shqiptarët e Kosovës dhe bashkësia ndërkombëtare (OKB, SHBA, BE), duhet të marrin “pëlqimin” paraprak të Beogradit, kur Kosova historikisht dhe ligjërisht nuk ka qenë pjesë e Serbisë, por vetëm koloni, e shkëputur me dhunë, me terror dhe me gjenocid serb nga territori indigjen i Shqipërisë Etnike (1912-1999).

 

“Leksioni historik”  i Radoslav Gaçinoviqit

 

Sipas tezës pohuese të Radoslav Gaçinoviq, “  shtrirja e serbëve në Kosovë daton qysh nga shekulli VII, në kohën e perandorisë bizantine. Në periudhën e shekujve IX dhe XI kanë krijuar principata lokale brenda  perandorisë, kurse me ardhjen në pushtet të dinastisë të Nemanjiqëve, përkatësisht të Stefan Nemanjës nga mesi dhe nga fundi i shekullit XII, pas luftërave dhe nënshkrimit të paqes me Bizantin, krijohet shteti i pavarur serb në përbërje të së cilës përfshihej edhe Kosova e sotme si pjesë  qendrore shtetërore dhe kishtare e tij.” (www.glassrbije.org,24.01.2008).

 

Sipas të dhënave të historisë së derisotme, del se, serbët janë shfaqur në Ballkan në shekullin  VII, ashtu siç ripohon edhe R.Gaçinoviq. Mirëpo, pikërisht, këtu edhe fillon krijimi “i nervit problematizues” mids  shqiptarëve autoktonë në territoret e tyre etnike ilire dhe pushtuesve vandalë nomadë serbë, të cilët që atëherë dhe, gjatë gjithë kohës së Bizantit i kanë pushtuar dhe kolonizuar trojet etnike shqiptare në Ballkan.

 

Si Kisha Ortodokse Serbe, shteti i saj, akademia e shkencave, ashtu edhe R.Gaçinoviq së bashku me vladikën Artemije Radosavleviq dhe me mitoropolitin malazez, Amfilohije Radoviq...,etj., duhet të mbajnë parasysh faktet dhe argumentet historike të qëndrushme, se shekulli VII, kur hordhitë serbosllave vërshojnë në Ilirinë shqiptare, në asnjë mënyrë nuk justifikon të drejtën historike, se serbët janë “popull më i vjetër” se shqiptarët në Ballkan. Thjesht, sepse historia e popullit shqiptar në Ballkan nuk fillon në shekullin VII, por disa shekuj më parë. Sipas “Ptolomeut, shqiptarët për herë të parë përmendën  në shekullin  II, të cilët jetonin rreth qytetit Albanopol, Krujës së mëvonshme. Ky fis i vjetër arbën kishte pozitë qendrore në bërthamën shqiptare.”(Shih: Milan Shuflaj, Serbët dhe shqiptarët,  “Bargjini”, Tiranë,2002,f.19).

 

 Këto fakte dhe argumente shkencore dëshmojnë se  shqiptarët autoktonë janë  shumë më të vjetër sesa  serbët ardhacakë”doshlakë” në Ballkan, edhe për nga trashëgimia racore, etnike, shtetërore, territoriale, gjuhësore, kulturore dhe qytetëruese. Kështu që, si shekulli VII, ashtu edhe shekujt e tjerë, të mëpasëm në të cilët  nomadët kolonistë serbë (të ardhur nga stepat e Kaukazit dhe të Siberisë së Rusisë)  mbështetin “të drejtën historike të tyre”, nuk dokumentojnë vejtërsinë autoktone të serbëve në Ballkan, por rrënjën dhe simbiozën e emigrimit të tyre në territoret indigjene të Ilirëve-shqiptarëve dhe të Ilirisë-Shqipërisë, përkatësisht të kolonizimit të tyre, të cilat, sikurse dikur, edhe sot i quajnë “territore legjitime serbe”. Kjo është vetëm një floskulë e propagandës kishtare  dhe shtetërore të Serbisë së Madhe, që jusitifikon vetëm krijimin edhe ekzistencën e saj në kurriz të copëtimit, të kolinizimit dhe të tjetërsimit të territoreve të Shqipërisë Etnike.

 

Edhe pse serbët janë element nomad emgrues nga Rusia, të ngulitur  në Ballkan, edhe pse kanë kryerë krime, vandalizma, gjenocide dhe luftëra kolonizuese të tyre për t’i  grabitur territoret, shtëpitë dhe pasurinë shqiptarëve-ilirëve, si dhe të kroatëve dhe të hungarezëve etj., ata me dhunë dhe me forcë, të ndihmuar nga Rusia dhe nga  popujt e  tjerë sallvë, kanë arritur që të krijojnë shtetin e tyre që quhet Serbia e Madhe, e krijuar nga  ankesimi i copave të territoreve etnike shqiptare, kroate, hungareze dhe bullgare.

 

Prandaj, edhe pse kjo është në kundërshtim me të drejtën historike dhe me atë ndërkombëtare, sepse i ka ndihmuar padrejtësia, interesat heterogjene dhe shkurtpamësia e Fuqive të Mëdha të Evropës me në krye Rusinë, serbët e gëzojnë të drejtën mbi shtetin e tyre (territori i të cilit, edhe sot është i kontestueshëm ligjërisht), mirëpo, vetëm brenda kufijve të shtetit të Rashkës së nemanjiqëve, pa sanxahkun e Nishit, pa Kosovën, pa “Jeni Pazarin”-Tregun e Ri, pa Bllacën, pa Kurshumlinë, pa Toplicën, pa Vranjën, pa Leskocin, pa Pirotin, etj. domethënë pa Anamoravën ilire-shqiptare në të cilën përfshihen edhe Presheva, Bujanoci, Presheva dhe Medvegja, të cilat, edhe sot ndodhen në zinxhirët e  sundimimit kolonialist 100-vjeçar të Serbisë së Madhe.

 

Kosova jashtë shtetit të Rashkës së Nemanjiqëve

 

Sipas tezës së  historiografisë dhe politikës së falsifikuar propagandistike serbomadhe,të mbështetur dhe të “justifikuar” edhe nga historiani i saj, Radoslav Gaçinoviq: “Serbia nuk mund të heqë dorë nga territori i Kosovës, sepse ajo ka qenë përfshirë në kuadrin e shtetit të Stefan Nemanjës, në fund të shekullit XII.”(Po aty). Kjo tezë është e trilluar dhe, fare nuk përkon me faktet dhe me realitetin historik të Kosovës, sepse  në territorin autokton ilir të Kosovës nuk është krijuar kurrfarë shteti serb i nemanjiqëve, por në Rashkën e  Serbisë së djeshme dhe të sotme, jo, kursesi në Kosovë. Kjo tezë e ndërruar dhe e falsifikuar nuk është e pranueshme as për shkencën historike, as për atë juridike ndërkombëtare. Këtë të vërtetë  e pohon edhe Noel Malcolm: “Kosova nuk bënte pjesë në territorin e Rashkës, e cila mëpastaj shtrihej në veri-perëndim: - Ekspansioni serb në Kosovë filloi në mbarim të shekullit XII.” (Shih: Noel Malcolm, Kosovo A Short History, Harperpernial, New York,1999,f.27).

 

Pra, këtë tezë të falsifikuar dhe të pasaktë të Radosllav Gaçinoviqit, në mënyrë ilustrative e ka demantuar  dhe, e ka hudhur  poshtë tërësisht, edhe  ky argument i verifikuar shkencor: “ Qindra vjet me radhë Serbia nuk ka pasur vazhdimësinë e saj historike, Kosova nuk ishte pjesë e Serbisë, sepse nuk kishte kurrfarë Serbie në Kosovë nagse nuk ekzistonte fare si entitet gjatë periudhës më të gjatë Osmane. De facto Kosova u aneksua nga Serbia më 1912, kurse de jure më 1913...” ( Noel Malcolm, Kosovo A Short History, Harper perennial, New York, 1999, f.xxxiii).

 

Çfarë do të thotë teza pohuese  kuazihistorike dhe kuazishkencore, edhe e Radoslav Gaçinoviqit  se: “ne serbët kemi traditën, kulturën trashëgimore kishtare dhe shtetërore në Kosovë, sepse aty jemi të pranishëm që nga shekulli VII etj.”?!  Në lidhje me këtë shtrohet pyetja tejet e thjeshtë dhe akademike, - e para shekullit VII, athua Ballkani paska qenë i shkretë, i pabanuar nga asnjë popull vendës i atyshëm, kështu që serbët  “ndër të parët e paskanë kanë zbuluar dhe, për herë të parë këmba e tyre paska shkelur në Ballkan”, përkatësisht në ilirinë shqiptare?– Kjo tezë konstatuese është false dhe e paargumentuar ngaqë para se të vërshojnë hordhitë barbare serbe në Kosovë dhe në pjesët e tjera të Ilirisë etnike-Shqipërisë Etnike, Ballkani ka qenë i banuar me pellazgët, me  ilirët,  me romakët dhe me bizantinët, ku “ që nga koha e Jezu Krishtit, e vetmja gjuhë mbizotëruese, që është folur  në të gjithë Perandorinë Romake, ka qenë shqipja...”(Robert  d’Angely, L’Enigme/Enigma/, “Toena”, Tiranë, 1998, f.23). 

 

“Trashëgimi kishtar” serbomadh nuk është argument

  historik as juridik ndërkombëtar në favor të rivendosjes

  së sovranitetit kolonial shtetëror të Serbisë në Kosovë   

 

 Veç dhjetëra, qindra dhe mijëra argumenteve të tjera të shkencës shqiptare, edhe shkencëtari i njohur anglez, Noel  Malcolm po në atë frymë argumentuese hudh poshtë të gjitha tezat e derisotme doktrinare të historisë, të politikës, të diplomacisë dhe të propagandës shtetërore kishtare të Serbisë, se “Kosova është djep dhe zemër” e Serbisë.

 

 Sado që shkencëtarët, priftërinjtë dhe politikanët serbomëdhenj le të kukasin se “kishat dhe manasitiret serbe, e provojnë  idenitetin e tyre të lashtësisë në Kosovë”, kjo është një gënjeshtër e madhe  e luftës shekullore të mitit kolonizues dhe gjenocidal serbomadh në kurriz të shpërfytyrimit të së vërtetës  mijëravjeçare të vjetërisë autoktone dhe civilzuese shqiptare, jo vetëm në Kosovë, por në mbarë hapësirat e Shqipërisë Etnike-Ilirisë.

 

Këtë gënjeshtër të “trashëgimit kishtar” serbomadh në Kosovë, në mënyrën më  reliefe dhe të peshuar shkencërisht e  ka hudhur poshtë Prof.Dr. Noel Malcolm, duke e shkallmuar  në mënyrë objektive dhe realiste se “  Qendra e  Kishës Ortodokse Serbe nuk është formuar në Kosovë, por në Rashkë në kufirin veri-perëndimor të Kosovës. Po ashtu, shumica e kishave dhe e manastireve të Serbisë mesjetare janë ndërtuar jashtë Kosovës në Serbinë Qendrore. As patriarkati  nuk ka ndonjë histori të vazhdimësisë së tij si institucion: Ky është rikrijuar nga  shteti modern jugosllav në vitin 1920 (duke qenë i vdekur për 154 vjet) dhe, që atëherë Patriarku synonte të kishte selinë e tij  kryesisht në Beograd. Për perandorinë serbe, ky ishte shteti mesjetar, i cili origjinën e tij nuk e kishte në Kosovë, por në Rashkë...” (Noel Malcolm, Po aty, f.xxxi).                                                            

Gjithashtu, tezën e ndryshuar dhe falso serbomadhe, se “serbët janë më të vjetër  se shqiptarët” në Kosovë dhe në territoret e tjera të pushtuara nga Shqipëria Etnike ( me rrënjë, me degë dhe me gjethe të Ilirisë), në mënyrën më të subtile e përgënjeshtron dhe e hudhë poshtë si të pavlefshme, edhe ky vlerësim i Idajet Beqirit (jurist dhe avokat i njohur, kryetar i Partisë së Unitetit Shqiptar, si dhe ithtar dhe  veprimtar i dalluar i ribashkimit të Shqipërisë Etnike): “Kemi lindur njerëz dhe jemi bërë shqiptarë aty 50.000 vjet në Ishujt e Sumatrës, Iliro-thrakët, domethënë të parët tanë, erdhën nga ishujt e Sumatrës, me një  udhëtim 4000 vjeçar, plot 35.000 vjet para Krishtit, sipas rrezeve të karbonit C14, e u ndanë në fise maqedonë, epirotë, etruskë, e u vendosën në shprehjen gjeografike të sotme: Italia Qendrore, Alpet Dinarike, Vardari, Maqedonia e Sotme, Thrakia deri në Athinë dhe të gjithë bregdetin Adriatik e Jon. Atëherë Europa Qendrore ishte akoma e mbushur me akull...Kur erdhëm në hapësirat gjeografike ku jetojmë edhe sot këtu e 35.000 vjet para Krishtit, nuk gjetëm njerëz të kombësive të tjera. Ne nuk pushtuam tokat e askujt. Shumë e shumë shekuj më vonë erdhën popuj të tjerë, të cilët mungesën e së së drejtës historike tarshëgimore dhe ligjore, e zëvendësuan me fuqinë që iu dhanë aleatët e tyre, dhe na pushtuan dhe na kolonizuan. Ky kolonizim zgjati shumë. Për ironi të fatit, si gjithmonë të vonuar, ne shqiptarët kemi mbetur i vetmi vend në botë që ndodhemi nën pushtimin kolonial të serbo-sllavo-maqedono-grekëve.”(Shih: Idajet Beqiri, “Nacionalizmi shqiptar kërkon ribashkim kombëtar”, botuar në gazetën “Ribashkimi i Shqipërisë”(Organ i Frontit për Bashkimin Kombëtar Shqiptar), Nr.1, Nëntor, Tiranë, 2002, f.16).

 

Sipas së drejtës ndërkombëtare, faktori popullësi

është argumenti numër një për krijimin e një shteti!

 

Pse këtë postulat nuk e di prof.dr.Radoslav Gaçinoviq, është problem i tij dhe i Serbisë kolonilaiste, jo i së drejtës ndërkombëtare as i OKB-së, as i Amerikës  e as i Bashkimit Evropian (BE), që me të drejtë dhe, plotësisht mbi bazën e argumentuar ligjore juridike ndërkombëtare  janë dakorduar që ta njohin pavarësinë e Kosovës.

 

Pse këtë argument me bazë juridike ndërkombëtare  nuk e di dhe, pse  e injoron historiani serb,Radoslav Gaçinoviq, është çështje e profesionalzimit dhe e interesit të tij serbomadh pas të cilit fshihet  e vërteta e madhe mbi luftën permanente koloniale dhe gjenocidale të Kishës Ortodokse Serbe, të regjimeve shtetërore, të shkencës, të propagandës dhe të diplomacisë së Serbisë në përthithjen e territorit indigjen të Kosovës, pa e përmendur dhe, pa e marrë në konsideratë deri më sot popullin e saj shqiptar shumicë-titullar  legjitim dhe legal i Kosovës si mbi bazën etnike, historike, kushtetuese dhe juridike ndërkombëtare.

 

Sa më sipër, si mund të pohohet dhe, për më tepër, të mbrohet teza e vjetër serbomadhe e prof.Radoslav Gaçinoviq, se, “Serbia nuk mund të heqë dorë nga territori i saj, sepse nuk është i mjaftueshëm argumenti se, në Kosovë jeton shumica dërrmuese shqiptare”?

 

Lidhur me këtë konstatim të paqëndrueshëm, të simplifikuar dhe diletant të Prof.Dr. Radoslav Gaçinoviq, shtrohet pyetja: - Atëherë, në rastin konkret, cili argument tjetër qenka më i qëndrueshëm sesa  popullësia shqiptare mbi 90%, e cila në periudhat e derisotme historike ka provuar vazhdimësinë e identitit të saj autokton mbi territorin e saj që quhet Kosova-Dardania e dikurshme e Ilirisë?  - Po të mos ekzistonte shumica dërrmuese e popullisës shqiptare (mbi 90%), kush, dhe pse do të kërkonte krijimin e shtetit të Kosovës shqiptare?

 

Pikërisht, popullësia shumicë  dhe homogjene shqiptare e Kosovës, është argumenti kryesor që provon të drejtën e saj historike dhe juridike ndërkombëtare për krijimin e shtetit të pavarur dhe sovran, sepse i plotëson të gjitha kushtet e parashikuara sipas së drejtës ndërkombëtare : Kosova ka popullësinë etnike homogjene dhe permanente shqiptare, ka territorin e saj etnik, ka kufijtë e saj të caktuar, ka pushtetin e oragnizuar politik-qeverinë, e cila politikisht dhe juridikisht është e aftë për të hyrë dhe, për të krijuar marrëdhënie me shtetet e tjera, të aderojë në Organizatën e Kombeve të Bashkuara (OKB), në Bashkimin Evropian(BE), në Organizatën e Sigurisë dhe Bashkëpunimit Evropian (OSBE), në Organizatën e Atlantikut Verior (NATO), si dhe në organizatat dhe asociacionete tjera ndërkombëtare.

 

Vështruar, de facto dhe de jure popullësia shumicë e Kosovës, është një ga argumentet krysore që përbën të drejtën  etnike natyrore, të drejtën historike dhe të drejtën ndërkombëtare të tyre mbi Kosovën si të vetmit titullarë legjitim dhe legal me origjinë autoktone, pavarësisht nga injorimi  i tij nga ana R.Gaçinoviqit.

 

“Shipëria e madhe” sipas R.Gaçinoviqit

 

Sikurse edhe politikanët, priftërinjtë dhe historianët e tjerë serbomëdhenj, të cilët me “historinë” dhe me të “drejtën ndërkombëtare”, të fokusuar në strategjinë e kolonializmit dhe të ekspansionizmit shekullor serbomadh për gllabërimin e territoreve të shqiptarëve  dhe të Shqipërisë Etnike, edhe Prof.dr. Radosllav Gaçinoviq, në frymën dhe në “pragmatizmin” e  kësaj ideologjie doktrinare dhe praktike, është shprehur se: “ Kur për herë të parë, më 1878, Lidhja e Prizrenit e definoi strategjinë dhe objektivat e krijimit të shtetit  të Shqipërisë së madhe nga pjesët e territorit të shteteve ballkanike, serbët masovikisht janë dëbuar nga Kosova.”(Po aty).

 

Sipas këtij konstatimi të verbër politikisht dhe, sakat në kuptimin historiko-kombëtar shqiptar, rezulton se themelet strategjike të krijimit të “Shqipërisë së madhe qenkanë hedhur nga Lidhja e Prizrenit më 1878”, me qëllim që t’i tjetërsojë territoret e huaja të shteteve fqinje?!

 

 Sa “rrenë e bukur” dhe sa “përrallë  atraktive” (me bisht dhe me kokë të gjarpërit helmues propagandistik  antishqiptar) kjo nga historiani serbomadh, Radoslav Gaçinoviq, por aspak e çudtishme dhe, fare  e papritur  për të vërtetën shqiptare, sepse qe më se 100 vjet shqiptarët (si teorikisht, ashtu edhe praktikisht) janë të sulmuar dhe të goditur nga mitet, nga shpifjet dhe nga  rrenat e këtilla të  shkencës, të politikës dhe të propagandës së shtetit dhe të Kishës Ortodokse Serbe, që kanë zhvilluar luftë të pareshtur për t’ia mohuar dhe shkatërruar  historinë, origjinën etnike, territoriale, shtetërore, kulturore, politike, gjeografike dhe civilizuese  popullit shqiptar në Ballkan. Si rrjedhim, në këtë frymë, është deklaruar edhe Radoslav Gaçinoviq kundër Lidhjes së Prizrenit (1878).

 

Lidhja Shqiptare e Prizrenit (1878) nuk është formuar  me qëllim që të pushtonte ndonjë copë territori  të shteteve fqinje, pushtimi i të cilave në  këtë rast, do të nënkptonte krijimin e një “Shqipërie të madhe”, ashtu sikurse ka  nxjerrë konkluzionin e gabuar arbitrar, Radoslav Gaçinoviq, por, përkundrazi, Lidhja e Shqiptare e Prizrenit është formuar për këto motive dhe arsye objektive dhe të qëndrueshme si në planin e mbrojtjes së drejtës historike, ashtu edhe të asaj nacionale dhe ndërkombëtare të shqiptarëve për t’i mbrojtur territoret e tyre nga pushtimet koloniale  dhe gjenocidale serbosllave.

 

Lidhja Shqiptare e Prizrenit nuk kishte karakter  konservativ religjioz as pushtues të territoreve të huaja të fqinjëve serbosllavë, por kishte karakter të Lëvizjes mobilizuese politike gjithëkombëtare dhe  përparimtare shqiptare për çlirimin, pavarësimin dhe bashkimin e të gjitha territoreve indigjene të Shqipërisë Etnike në Ballkan.

 

Duke qenë se sipas konstatimit negativist të R. Gaçinoviq, Lidhja e Prizrenit  në Platformën e saj Politike dhe Kombëtare, “paska pasur” të sanksionuar “staretgjinë e copëtimit të territoreve të vendeve fqinje”, atëherë, e pyes  profesroin R. Gaçinoviq, pse në këtë rast, nuk e ke theksuar asnjë paradigmë me përmbajtje kolonizuese të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit në favor të “Shqipërisë së Madhe”? Më konkretisht, meqë, që nga viti 1878 po ekzistuaka “Shqipëria e Madhe”,si “produkt strategjik nacional” i Lidhjes së Prizrenit, atëherë,  ku është ndërgjegjja juaj etike dhe profesionalemë, pse nuk keni deklaruar konkretisht në intervistën tuaj se, cilat janë “ato territore të kolonizuara serosllave, të cilat sot janë pjesë përbërëse të sovranitetit e Shqipërisë?”

 

Po, si  historiani R. Gaçinoviq, ta ketë ilustruar këtë tezë të ndërruar dhe fallso propagandistike kundër Lidhjes së Prizrenit, kur e vërteta është në anën e kundërt të doktrinës dhe të praktikës së Serbisë së Madhe-“Naçertania” e Ilia Garashaninit (1844), “shkenca antropoligjiko-etnologjike-etnografike, historike, gjeopolitike” e: Jovan Cvijiqit, Vladan Gjorgjeviqit, Dositej Obradoviqit, Vaso Qubriloviqit, Ivo Andriqit, Vuk Karaqxhiqit, Stevan Molevqit, Nikola Pashiqir, Drazha Mihajloviqit, Dobrica Qosiqit, Gjorgje Kërstiqit, Slobodan Milosheviqit...etj., kanë dëshmuar se, pikërsiht, Serbia është ajo që sipas “Platformës nacionale gjithëserbe”= Naçertania të Ilia Garashanint, ka copëtuar, kolonizuar dhe tjetërsuar territoret etnike të: Shqipërisë Etnike (Kosova, Tregu i Ri, Anamorava, Ilirida, Malësia e Madhe e Mbishkdorës), të Kroacisë, të Vojvodinës dhe të Bosnjës. Këto janë fakte dhe argumente konkrete, që  historikisht, de facto dhe de jure e provojnë gjendjen dhe statusin e sotëm të këtyre territoreve të okupuara dhe kolonizuara nga e Serbisë dhe e Malit të Zi.

 

Prof.Dr. Radoslav Gaçinoviq, duke mos njohur as të drejtën historike, as të drejtën kushtetues e as të drejtën ndërkombëtare, asnjë  konstatim observues të tij, nuk e ka dokumentuar me fakte as me argumente kur është fjala për  mbrojtjen e sovranitetit kolonial të Serbisë në Kosovës, në bazë të së drejtës ndërkombëtare dhe të Kartës së Kombeve të Bashkuara. Ai ka pohuar vetëm një të vërtetë propagandistike të politikës kolonialiste dhe gjenocidale të politikës zyrtare kishtare dhe shtetërore të Serbisë, se “Kosova nuk mund të shkëputet nga territori i Serbisë”?! – Duke “harruar” R. Gaçinoviq se  Kosova shqiptare kurrënjëherë në historinë e saj nuk ka qenë territor legal as legjitim i Serbisë, as i Jugosllavisë (qoftë mbretërore , qoftë socialiste komuniste), por vetëm “plaçkë” koloniale, e shkëputur nga integralja e tërësisë gjeopolitike, territoriale dhe shtetërore e Shqipërisë Etnike (1912-1999).

 

Kjo është arsyeja krysore dhe e pakundërshtueshme (si nga aspekti i së drejtës historike, ashtu edhe i asaj ndërkombëtare) pse Kosova shqiptare, duhet të jetë e shkëputur përgjithmonë nga Serbia e Madhe kolonialiste, përkatësisht duhet të jetë e njohur si subjekt juridik ndërkombëtar sa më parë të jetë e mundur nga ana e bashkësisë ndërkombëtare, sepse kjo është zgjdhja e vetme e drejtë dhe përfundimtare e statusit të Kosovës, pavarësia dhe vetëvendosja e së cilës, pa dyshim, do të jetë çelësi dhe garanti kryesor i  ndërtimit të detantit, të stabilitetit, të paqes  dhe të sigurisë, jo vetëm në Ballkan, por edhe në Evropë.

 

 Ndërkaq, të gjitha “formulat” e tjera-antipavarësi Kosovës, të propozuara nga ana e propagandës dhe e diplomacisë zyrtare të Beogradit dhe të Moskës, të  paraqitura në  tryezat e gjelbra diplomatike në OKB dhe në BE( në kuadrin e misioneve të tyre ndërmjetësuse paqësore, sikurse që ishte Plani paqësor për Kosovën i emisarit special të KS të KB-së, Marti Ahtisari dhe, më pas të Volfgang Ishinger) në Vjenë të Austrisë dhe Nju-Jork(2005-2007), janë të papranueshme, sepse pikërisht nuk përbëjnë kurrfarë baze elementare historike, as juridike ndërkombëtare e as demokratike paqësore, në saje të së cilave, do të mund vihej deri te ndonjë kompromis i dobishëm dhe racional, që do të shpiente në njohjen e pavarësisë së Kosovës.

 

Ja, kjo është edhe arsyeja kryesore dhe, plotësisht e justifikueshme (si mbi bazën etike, demokratike, paqësore, ashtu edhe mbi atë juridike ndërkombëtare) pse  politika dhe diplomacia e Shteteve të Bashkuara  është  jo vetëm në defensivë, por është krejtësisht  antipode  dhe  e papajtueshme me  konceptin antipavarësi Kosovës nga ana e Beogradit zyrtar. Në këtë pikëvështrim politika e SHBA-së dhe e BE-së, është e pandryshueshme, është ofensive dhe  konkrete në njohjen e pavarësisë së Kosovës.

 

 Pavarësisht  nga zhvillimi i propagandës  së zhurmshme subversive dhe antisemitiste serbe, që po zhvillohet brenda dhe jashtë Serbisë, me qëllim që ta “bindin” botën e qytetëruar të Perëndimit, në veçanti Uashingtonin zyrtar se, “nuk ka pavarësi për Kosovën”, kësaj here, për herë të parë në historinë e propagandës  kolonialiste serbomadhe, janë zënë në vonesë, për shkak të kryerjes së tre gjenocideve të fundit në Kroaci, në Bosnjë dhe në Kosovë (1992-1999), kështu që argumentet e vlefshme etike, humanitare, historike, demokratike dhe juridike ndërkombëtare janë në favor të strategjisë së  Amerikës dhe të  Bashkimit Evropian, se tanimë, Kosova mund të llogaritet e pavarur nga Serbia kolonialiste.

 

Sipas parashikimeve të diplomatëve zyrtarë të Uashingtonit dhe të Brukselit, pritet se shkurti i këtij viti, do të jetë muaji i promovimit historik të njohjes së pavarësisë Kosovës nga ana e  Amerikës dhe e Bashkimit Evropian (BE).

 

Si do që të jetë, njohja  e pavarësisë së Kosovës nga ana e bashkësisë ndërkombëtare, pa dyshim, do të shënojë nekrologun e fundit të historisë dhe të ideologjisë së mitit kolonizues 100-vjeçar të Serbisë së Madhe në Kosovën shqiptare, në kuptimin e ngushtë. Pa dyshim, pavarësimi i Kosovës është kryehallka e  shkëputjes së zinxhirit kolonial serbomoadh, e cila më pas, do të tërheqë edhe shkëputjen  e hallkave të tjera të vogla  të tij, të cilat ende rëndojnë mbi popullësinë dhe territorin e Kosovës Lindore (Presheva, Bujanoci, Medvegja, si dhe, brenda një kohe shumë të shkurtër, do të shpjerë në bashkimin  me  Shqipërinë, proces ky, i cili është i pandalshëm, por që varet drejtpërdrejt nga angazhimi dhe veprimi stratigjik i politikës dhe i diplomacisë së së ndërtuar, të  harmonizuar, të bashkërenduar dhe të drejtuar drejtpërdrejt nga  Tirana zyrtare në shkallë gjithëkombëtare shqiptare dhe në atë ndërkombëtare.

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
derguar:Tue, January 22, 2008 12:06 pm
botuar:E mërkurë 23 janar 2008 10:07 am

SHQIPTARËT  JANË ILIRË ME RACË,  ME HISTORI, ME KULTURË, ME TRADITË, ME GJUHË DHE ME QYTETËRIM  MË TË LASHTË NË EVROPË

           

Teza e ndryshuar, e sofistikuar  dhe e kopjuar serbosllave nga:

*** Zlatko Tomiçiç: «Shqiptarët kurrë nuk kanë qenë ilirë» (www.fokus-tjednik.hr/vijest_arhiva, 21.09.2007).

*** Ky është konkluzion utopist, antishkencor dhe  armiqësor anti-ilir-shqiptar, i sajuar në shekukullin XX nga shkencëtarët dhe politikanët serbomëdhenj: Jovan Cvijiq, Vladan Gjorgjeviq, Henrik Bariç, Vasa Qubrilloviq, Ivo Andriq, Nikola Pashiq, Slobodan Milosheviq, Jovan Deretiq, Dobrica Qosiq...etj.

Antiteza shqiptare:

*** Ky konstatim i gabuar dhe  diletant i Zlatko Tomiçiçit  nuk ka kurrfarë baze shkencore, që mund t'iu referohet shqiptarëve,  sepse historia e derisotme ka provuar të kundërtën. Një kualifikim i tillë  arbitrar anti-ilir i përket vetëm origjinës së fiseve të përziera aziatike avare dhe sobare, pasardhësve të tyre origjinal, siç janë serbët, «maqedonët», bullgarët  dhe të gjithë sllavët e tjerë, që kanë emigruar në Ballkan, të cilët nuk kanë kurrfarë lidhjeje me qenien ilire, pavarësisht nga dëshira e shkretë dhe nga interesi i tyre gjeopolitik, hegjemonist dhe imperialist, që të jenë «pasardhës» të ilirëve, në mënyrë që t'ua «vjedhin» historinë, traditat, kulturën, qytetërimin, tokat dhe shtëpitë autoktone shqiptarëve si pasardhës direkt të ilirëve.

 

*** SHQIPTARËT  JANË STËRNIPËR DHE NIPËR ORIGJINAL TË ILIRËVE, QË I PËRKASIN RACËS ARIANE INDOEVROPIANE, KURSE   “MAQEDONËT” E SOTËM JANË KONGLOMERAT I ASIMILUAR SERBO-BULLGARO-GREK, NDËRSA SERBET JANË PASARDHËS TË FISE AVARE ME  ORIGJINË BURIMORE AZIATIKE NGA KAUKAZI  DHE SARAMANTIA, SË PARI, TË DYNDURA NË EVROPË, E MËPASTAJ NË BALLKAN, PËRKATËSISHT NË TROJET INDIGJENE  ILIRE-SHQIPTARE, SI VANDALË, PUSHTUES DHE SHKATËRRUES TË KULTURËS DHE QYTETËRIMIT PERËNDIMOR.

 

Kuintesenca e konfliktit  armiqësor serbosllav–shqiptar

= vjetërisa dhe trashëgimia ilire e shqiptarëve në Ballkan

 

Kjo «është arsyeja kryesore» pse  helenizmi grek dhe Kisha Ortodokse Serbe, politika, propagnada, diplomacia dhe shkenca e Serbisë së Madhe, së bashku me sllavët e tjerë të Jugut të Ballkanit, në vazhdimësinë historike, me shekuj i kanë urrjetur, i kanë copëtuar dhe i kanë kolonizuar me pushtimet e tyre gjenocidale shqiptarët, sepse i përkasin racës ariane ilire indoevropiane. Janë më të vjetër sesa  serbët dhe të gjithë sllavët e tjerë në Ballkan dhe, në asnjë segment  të identit të tyre nuk i përkasin racës sllave. Me një fjalë, shqiptarët si pasardhës të racës, të gjuhës dhe të territorit  të Ilirëve dhe të Illyrisë nuk kanë asgjë të përbashkët me sllavët e Jugut të Ballkanit, përveç konfliktit, luftërave dhe pushtimeve barbaraike dhe gjenocidale të tyre në  kurriz të shfarsjes së qenies shqiptare  dhe, të  rrudhjes së territoreve të tyre ilire-shqiptare.

 

Pikërshit, pse serbët, malazezët, grekët, bullgarët etj., nuk e kanë të njëjtën zanafillë racore, etnike dhe civilizuese sikurse shqiptarët, të trashëguar nga raca, nga  gjuha dhe nga kultura ilire, ata që nga dyndja e tyre në trojet ilire-shqiptare në Ballkan, që nga shekulli VII, i kanë luftuar shqiptarët, me qëllim që t'i spastronin nga Iliria e tyre dhe, të fshihnin çdo gjurmë të preajrdhjes së tyre ilire në Ballkan.

 

«Shqipëria e Madhe» është «arma bërthamore»  e Beogradit

          për mbrojtjen e Serbisë së Madhe në Ballkan

 

Sa më sipër, ky është motivi dhe shkaku kryesor pse serbët, malazezët, bullgarët dhe grekët, as sot në fillimshekullin XXI, nuk i njohin shqiptarët si komb autokton dhe homogjen në shtëpinë e tyre, që quhet Shqipëria Etnike-Ilire (jo «Shqipëria e Madhe», produkt i sajuar nga politika kishtare dhe shtetërore e Serbisë së Madhe, që ka për qëllim mbrojtjen e ideologjisë së saj kolonialiste ndaj qenies dhe etnisë vendëse shqiptare), për shkak se gjeneza e prejardhjes së identitetit të tyre racor, etnik, territorial, gjuhësor, kulturor civilizues dhe shtetëror  është burimore, e lindur, e formësuar, e zhvilluar dhe e afirmuar me shekuj nga paraardhësit e tyre ilirë në Ballkan, jo e «importuar» as e huazuar e as e ndikuar nga Siberia, Kaukazi, Ukraina, Rusia, ashtu sikurse  ka provuar historia e orgjinës së identitetit të serbëve ardhacakë në Gadishullin Ballkanik, si fise avare aziatike, të  sllavizuara po në Ballkan, qysh nga shekulli VII, siç shkruan historiani grek, cari bizantin Konstantin Porfirogjeneti (913-959).

 

Pra, si në sferën shkencore, politike, propagandistike, ashtu edhe në atë  kishtare  të Serbisë,  shqiptarët  dhe tokat e tyre etnike janë konsideruar dhe, fatkeqëisht edhe sot, në shekullin XXI, konsiderohen si «pronë e ligjshme dhe e paluajtshme» e Serbisë dhe e serbomëdhnjve kolonialistë. Kjo është «dhimbja gjenetike» e pashërueshme kronike e paranojës kolektive serbosllave, të cilët, edhe me çmim të humbjes së kokës së tyre, nuk pranojnë faktet dhe argumentet e provuara shkencore qindravjeçare se gjenealogjia e  shqiptarëve dhe e territoreve të tyre etnike, është pronë  natyrore dhe legjitime, e trashëguar nga  stërgjyshërit dhe gjyshërit e tyre ilirë, e jo nga trakët dhe konglomerati sllavobizantin  etj., pasardhës të të cilëve janë serbët dhe sllavët e tjerë Ballkanit.

 

Si në kuptimin doktrinar, ashtu edhe në atë praktik, kjo është esenca e konflitkit shekullor midis shqiptarëve autoktonë dhe serbsollavëve emigrantë-ardhacakë(«doshlakë») në Ballkan ngaqë shqiptarët janë me origjinë më të vjetër sesa sllavët e theksuar, e  jo kurrfarë ideologjie as praktike e krijimit të ndonjë «Shqipërie të Madhe» në kurriz të territoreve serbosllave, ashtu siç po gënjenë me paturpësinë më të madhe politikanët, shtetarët, akademikët shkencëtarë, analistët, propaganda, diplomacia, masmediat dhe pritërinjtë e Kishës Ortodokse Serbe.

 

Me qindra herë e kam pohuar dhe, vazhdimisht do ta përsëris faktin se, termi «Shqipëri e Madhe» , është arma  më e rrezikshme «bërthamore» , më e fuqishme dhe, më dobirurëse politiko-propagandistike, diplomatike, taktiko-strategjike dhe religjioze e kishës dhe e shtetit serb për ta mbrojtur teorikisht, praktikisht dhe ushtarakisht koncpetin ideologjik, kolonialist, hegjemonist dhe imperialist të Serbisë së Madhe (1844-2008). Në këtë sens, Beogradi e ka mbështetjen e plotë nga Moska, nga Podgorica, nga Shkupi, nga Sofja dhe nga Athina.

 

Për të shpëtuar nga një rrezik i tillë nga  lansimi i «bombës bërthmamore» serbosllave me në krye Serbinë, atëherë, lind pyetja e arsyeshme dhe e pashmangshme: - Si duhet kuptuar dhe interpretuar përmbajtjen dhe parapavijën e kësaj teze të ndërruar me shekuj nga ana e qarqeve zyrtare politike, kishtare dhe shkencore të Serbisë, në llogari të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike? – Asesi ndryshe, veçëse si objektivë afatgjatë strategjike gjithëserbe, që është në funksion koherent dhe permanent jo vetëm të mbrojtjes me çdo kusht të kufijve ekzistues artificialë të Serbisë së Madhe, por edhe të rizgjerimit të saj, me theks të posaçëm të gllabërimit të territoreve të tjera të Shqipërisë Etnike. Thjesht, mbrojtja  më e kapshme dhe «jusitifikimi legjitim  dhe legal» i Serbisë së Madhe para bashkësisë ndërkombëtare, është teza manipuluese , mashtruese dhe dezinformuese «Shqipëria e Madhe», si dhe teza tjetër falsifikuese se «shqiptarët janë minoritet» në  Kosovë dhe në «Maqedoni». Mirëpo, as shqiptarët, as Evropa, as Amerika e as bashkësia ndërkombëtare nuk duhet t'i  pranojnë as në ëndërr tezat e tilla të pathemelta shkencërisht, sepse do të vetëviktimizohen para një gënjeshtre ordinere, e cila gjatë shkeujve të derisotëm (sidomos gjatë shekujve XIX dhe XX) ka gjenruar vetëm helm, gjak, viktima të panumërta, gjenocide, shkatërrim, shpërngulje masovike të shqiptarëve në Turqi etj.

 

Injoranca, primitivizmi, etnocentrizmi  dhe gjenocidi serbosllav,
 në funksion të shpërfytyrimit të identitetit racor, etnik, territorial, gjuhësor, kulturor dhe qytetërues ilir të shqiptarëve në Ballkan

 

Si rrjedhim i mosnjohjes së zanafillës historike të konfliktit  serbosllav – shqiptar në Ballkan, edhe Zlatko Tomiçiç «është vetëviktimizuar» nga tezat e ndërruara serbomëdha, përkatësisht sllavobizantine antishqiptare, ku në vned të së vërtetës ILIRE-SHQIPTARE, është shërbyerë me gënjeshtra, me urrejtje raciste, me provokime, me improvizime, me injorancën dhe me primitivizmin shekullor serbosllav, duke pretenduar që, me anë të një artikulli të dobët  dhe të «zgjebosur» gazetaresk, «të hudhë poshtë» historinë e  mirëfilltë të gjenezës ilire të shqiptarëve, të dokumentuar shkencërisht nga shkenca shqiptare, si dhe nga dhjetra e qindra shkencëtarë  e tjerë të huaj, sidomos evropianë me famë botërore, njohës dhe lëvrues të shkëlqyerë të historisë së çështjes shqiptare në Ballkan.

 

Sado i disponuar, i shpërblyer dhe, i shtytur nga propaganda antishqiptare  serbosllave me «vulë dyllore» të Beogradit dhe të Shkupit,  të Sofjes dhe të Athinës, që ta blozojë dhe mjegullojë tezën e verifikuar shekullore iliro-shqiptare, artikullshkruesi Zlatko Tomiçiç në asnjë aspekt nuk ia ka arritur që ta konkretizojë «tezën personale» të tij  raciste dhe antisemitiste se «shqiptarët nuk janë ilirë», sepse si hendikep i mosnjohjes së historisë së gjenezës shqiptare, ai fare nuk ka mundur as të hyjë në trajtimin e kësaj  teme sa delikate, aq edhe serioze për  të si diletant «par excellence» , ashtu edhe për ata që nuk kanë njohuri të mjaftueshme historike, arkeologjike, etnologjike, etnografike, antropologjike, kulturore, politike, juridike etj. të çështjes shqiptare në Ballkan.

 

Pavarësisht nga qëllimi, motivi dhe «misioni» propagandistik  sfidues i Zlatko Tomiçiçit se «shqiptarët nuk janë ilirë», në këtë rast ai ka dështuar  si agjitator dhe  propagandues i «tezës shkencore» serbosllavëve, sepse në asnjë fjali të komentit të tij nuk e ka pasqyruar asnjë argument të vlefshëm shkencor, që do të kishte «provuar»  tezën e tij serbomadhe dhe bullgaromadhe sllave  anti-ilire-shqiptare.

 

Teza e theksuar  anti-ilire-shqiptare e Zlatko Tomiçiçit është vetëm në favor të këtyre tezave shkencore që  flasin për gjenezën burimore avare-aziatike-sllave të serbëve, përkatësisht të sllavëve  ardhacakë «doshlakë» pushtues dhe kolonizatorë të Jugut të Ballkanit.

 

Në mënyrë që, Zlatko Tomiçiçi të bindet në falsifikatin e tij se «shqiptarët kurrë nuk kanë qenë ilirë», si dhe opinioni i gjerë publik   i brendshëm dhe ai ndërkombëtar, ta ketë qartë se kush e ka rrënjën ANTI-ILIRE-ANTIVEROPIANE PERËNIMDORE, domethënë se, historikisht nuk kanë qenë kurrë me tarshëgimi të gjakut, të kuturës, të gjuhës, të traditës, të civilizimit dhe të territorit etnik ILIROEVROPIAN, por ( si fise barbare  dhe shkretuese të historisë, të kulturës dhe të qytetërimit të lashtë të ILIRISË, përkatësisht të Perëndimit)  nga Kaukazi  dhe viset e tjera të Rusisë dhe nga Azia e largët kanë ardhur dhe, janë ngulitur në  territoret etnike ilire Ballkan,  po japim në anglisht, këto të dhëna të publikuara nga shkenca ndërkombëtare, se serbosllavët  janë ANTITRUP I ILIRËVE DHE I ILIRISË, përkatësisht i EVROPËS PERËNDIMORE.

 

Serbosllavët kurrë nuk kanqë qenë ilirë, por asmimilues, vrasës , grabitçarë dhe pushtues të territoreve të tyre etnike në  Ballkan.

 

Ja, kjo është gjeneza e  vërtetë e «doshlakëve» , përkatësisht e nomadëve  vandalë serbë në Ballkan:

 «The original Serbs and Croats were Central Asian Sarmatian nomads who entered Europe with the Huns in the fourth century A.D. The Sarmatian Serbs settled in a land designated as White Serbia, in what is now Saxony and Western Poland. The Sarmatian Serbs, it is argued, intermarried with the indigenous Slavs of the region, adopted their language, and transferred their name to the Slavs. Byzantine sources report that some Serbs migrated southward in the seventh century A.D. and eventually settled in the lands that now make up southern Serbia, Montenegro, Bosnia, and Hercegovina. Rival chiefs, or zupani, vied to control the Serbs for five centuries after the migration. Zupan Vlastimir formed a Serbian principality under the Byzantines around 850, and the Serbs soon converted to Eastern-rite Christianity. The Serbs had two political centers in the eleventh century: Zeta, in the mountains of present-day Montenegro, and Raska, located in modern southwestern Serbia.

 

The Serbs were part of the Caucasian Race much like the Georgians, Mingrelians, Lezghians, Ingush, and spoke a language similar to these peoples.

 

The Serbs were mentioned by Plinius the Younger in the first century BC (69-75) as living on the Black Sea and the Sea of Azov as Serboi in his Geographica. In the 2nd century, Herodotus writes in his Persian Wars that Serbs (Serboi, Sirboi - Serboi, Sirboi) live behind the Caucasus, near the hinterland of the Black Sea. In the fourth century the Carpathians are mentioned as 'Serb mountains' by the Roman emperor Licinius.

 

In the Caucasus, the homeland of the Serbs, they left their traces around the river Volga (Araxes in Greek). In modern Georgian, that river is called "Rashki". This name was used by Balkan Serbs as a name for their first state and is found wherever the name Serb is found in clusters indicating settlements. It is often used to designate hydronyms and likely meant 'river' or 'water' in Old Serb.

 

The Serbs migrated in two directions from the Caucasus, northwest and northeast. Those who went northwest became overlords to the Slavs. There they established a mighty empire and became slavicized. Konstantine Porfirogenitus called this "White Serbia". Their descendants are known as Lusatian Serbs today and despite immense Germanization, there are still a few thousand left. These we will call 'White Serbs'.

 

The other branch moved northeast to the southern base of the Urals, settled there for a period of time and split into two. We will call them 'Volga Serbs'. One tribe moved west and eventually met up with the above mentioned White Serbs. The other moved east and went deep into Siberia and left its traces in the names of cities and towns along the coast of the Sea of Japan. They faded out with onslaught from the Mongols. These we will call 'Siberian Serbs'. It seems likely that Siberia was named after this Old Serb tribe.

 

It seems that the western branch of the Volga Serbs, upon their rendezvous with the White Serbs did not stay long. They must have found the White Serbs completely Slavicized by then (6th century). The descendants of these Slavicized white Serbs are today's Lusation Sorbs. This would explain why Lusatian Sorbs did not pick up the Caucasian words of the original Serb language while Balkan Serbs retained theirs. The western Volga branch of the Serbs must have left White Serbia immediately upon their own arrival, and according to Porfirogenitus, came to the Balkans (7th cent), invited by Heracleus, defeated the Avars and were given Macedonia to inhabit. There they took the already settled Slavs (who began arriving in the 5th and 6th cents) under their control and became Slavicized much as the White Serbs.

These Slavs who came before the Serbs had already assimilated the Illyrians, who were an Indo European people, i.e. Albanians ancestors in Balkans.» [[Burimi:  //www.geocities.com/protoillyrian/serb.html)]].

 

Serbosllavët kurrë nuk kanqë qenë ilirë, por asmimilues, vrasës , grabitçarë dhe pushtues të territoreve të tyre etnike në  Ballkan.

 

Pikërisht, të dhënat burimore, të mësipërme, të pasqyruara në anglisht, e përgënjeshtrojnë në mënyrë të dokumentuar dhe flagrante «tezën serbomadhe» të falsifikuar, të kopjuar dhe të publikuar në (Fokus.hr.21.09.2007) të autorit Zlatko Tomiçiç. Po ta kishte njohur paraprakisht gjenezën historike të serbëve, sllavëve të Jugut të Ballkanit, sigurisht se ai nuk do të kishte pasur fare arsye, as guxim, që të publikonte një koment dezinformues dhe diletant kundër historisë së lashtë të gjenealogjisë shqiptare-ilire.

 

Komenti i theksuar antishqiptar i Zlatko Tomiçiçit  ka vetëm karakter propagandistik të politikës dhe diplomacisë ditore serbosllave të  askit zyrtar Beograd-Shkup, me qëllim që të krijojë mjegull, nebulozë, fushatë dhe mobilizim të përgjithshëm serbomaqedon si në planin e brendshëm, ashtu dhe atë ndërkombëtar, që me çdo kusht të pengohet njohja e pavarësisë së Kosovës nga ana Amerikës dhe  Bashkimit Evropian, si dhe të pezuullohet dhe të vihet në pikëpyetje çdo kërkesë dhe çdo iniciativë e ligjshme e  politikës shqiptare në «Maqedoni» në mosnjohjen e së drejtës së vetëvendosjes së shqiptarëve si komb në truallin e tyre etnik që është pjesë e lashtë ilire-shqiptare.

 

Pa marrë parasysh faktin se, koenti i Zlatko Tomiçiçit është botuar në revistën kroate «Fokus» të Zagrebit, kjo nuk do të thotë se ai është ndonjë kroat i mirfilltë me prejardhje ilire-kroate, sepse po të ishte, ai nuk do kishte tentuar që t'i kritikonte shkencëtarët-bashkëkombësit e tij ,Milan Shuflajn dhe Aleksandar Stipçeviq, njohësit më të shquar në Ballkan dhe në Evropë të ilirologjisë. Së këndjemi edhe të çështjes ilire-shqiptare.

 

Sipas përmbajtjes së komentit të tij, Zlatko Tomiçiç mund të ketë qenë ndonjë «reporter i lirë» i kuzhinës  kishtare-politike të «Pijemontit» sllav të Ballkanit, me «qëndrim të përkohshëm» në Zgareb, «i akredituar» nga Beogradi ose nga Shkupi, që të veprojë  haptazi dhe fshehurazi në hapësirat e Shqipërisë Etnike, me qëllim që t'i «studiojë»  tefteret arkivore, të falsifikuara të kishave dhe të manastireve «serbe» dhe të Akademisë së Shkencave dhe të Arteve të Serbisë (SANU), dy leva këto kryesore, të cilat, së bashku me historigrafinë dhe me politikën falsifikatore të  Serbisë, qe me se dy shekuj e kanë kontaminuar dhe infektuar historinë jo vetëm të Ballkanit dhe të Evropës, por të mbarë botës, me rrenat dhe me falsifikimet e tyre «shkencore»   dhe politiko-propagandistike, me gjenocidet e tyre kolonizatore se,   kombi shqiptar në Ballkan  «nuk është me prejardhje ilire», por «substrat thrako-bizantin sllav», i ardhur dikund nga Kuakazi i Rusisë kundër  të së vërtetës shqiptare-ilire dhe  interesave vitale të kombit shqiptar dhe të Shqipërisë, duke kërkuar në kishat dhe në manastiret «serbe»  «origjinën  sllavobizantine» të shqiptarëve?!

 

Mirëpo, siç  theksuam më lart burimet në anglishte për gjenezën serbe, dokumentojnë qartazi se  serbët janë ata, që e kanë origjinën  e mirëfilltë nga Kaukazi dhe nga Siberia, e jo shqiptarët-stërnipërit dhe nipërit e iliriëve dhe të Ilirisë-Shqipërisë Etnike, të cilët janë popull më i lashtë indigjen  në Ballkan. Në këtë kontekst, sikurse dje, ashtu edhe sot, edhe nesër, shqiptarët kurrë nuk do të pranojnë tezat  falsfikusese dhe sofistikuese, se «janë me origjinë trako-sllave» në Ballkan, ashtu siç është shprehur në mënyrë  diletante dhe plagiarizmi Zlatko Tomiçiç në komentin e tij, madje duke kaluar në skajshmëri dhe në absurd se, kinëse gegët dhe toskët nuk i përkasin të njëjtës origjinë ilire!?

 

I frymëzuar, i ndikuar dhe i dresuar nga të të «dhënat burimore» të  autorëve serbomëdhenj dhe bullgaromëdhenj «maqedonë» Zlatko Tomiçiçi ka «nxjerrë përfundimin përgënjeshtrues» gazetaresk se, «shqiptarët nuk janë ilirë». Kjo qasje e tij «zhurnalsitike» dëshmon  qaratazi se, ai është një diletant sui generis, i cili  nuk e njeh as historinë e kroatëve ilirë, as historinë e shqiptarëve ilirë e as historinë antike të popojve të Ballkanit.

 

Parandaj, komenti i tij nuk duhet të merret në konsidertë, në kuptimin e ndonjë «novus-i shkncor» kur është fjala për mohimin e gjenezës iliro-shqiptare, sepse para së gjithash, qoftë ai, edhe si iniciativë e re e Zlatko Tomiçiçit, është i papërdorshëm dhe, nuk ka kurrfarë vlere, sepse është i vonshëm dhe i paargumentuar shkencërisht, sepse  e vërteta shkencore është ndryshe: serbët, bullgarët dhe «maqedonët» janë fise  vandale të konglomeratit sllavobizantrin, që kanë emigruar në trojet  e buta dhe të civilizuara etnike iliro-shqiptare në Ballkan.

 

Shqiptarët janë ilirët më të vjetër në Ballkan

 

Teza  se shqiptarët në Ballkan janë me prejardhje ilire, është   shumë e vjetër, e cila është dokumentuar  para qindra vjetësh si nga ana e shkencës shqiptare, ashtu edhe ajo  nga evropiane  ndërkombëtare. Këtë të vërtetë e dijnë si  politika propagandistike, ashtu edhe shkenca falsifikatore serbomadhe dhe bullgaromadhe. Mirëpo, të gjitha luftërat pushtuese kolonizuese dhe gjenocidale që i kanë bërë kundër shqiptarëve dhe Shqipërisë Etnike, kanë qenë në funksion të tjetërsimit të  trashëgimisë ilire .

 

 Në këtë pikëvështrim, edhe qëndron problemi dhe mosmarrëveshja me helenistët grekë , me serbomëdhenjtë dhe me bullgarimëdhenjtë sllavë, të cilët me dhunë, me forcë dhe me gjenocid, të ndihmuara nga Rusia dhe nga fuqitë e mëdha të dikrushme të Evropës i kanë pushtuar dhe kolonizuar trojet indigjene iliro-shqiptare, siç janë : Ilirida, Anamorava, Kosova, «Novi Pazar» (Tregu i Ri) dhe Malësia e Madhe Mbishkodrës dhe Epiri.

 

Se sa Zlatko Tmiçiç  «ka njohuri të mjaftueshme»  për historinë e gjenezës ilire të shqiptarëve në Balkan, e dëshmojnë edhe dy citatet e cituara të akademikëve dhe shkencëtarëve të mirëfilltë kroatë, Milan Shuflaj dhe Aleksandër Stipçeviq, të cilët, duke u bazuar në burime të shumta shkencore evropiane dhe shqiptare, kanë mbështetur dhe jusitifikuar tezën aksiomatike se shqiptarët janë me prejardhje ilire.

 

Mirëpo,  injoranti Zlatko Tomiçiç, i ndikuar dhe i frymëzuar nga serbofobia dhe bullgarofobia sllavobiznatine, « e ka përgënjeshtruar» tezën e theksuar shqiptaro-ilire të Milan Shuflait  dhe të A. Stipçeviqit, duke pohuar të kundërtën, duke mos ditur se, si Milan Shuflaj, ashtu edhe Aleksandar Stipçeviqi tërë jetën e tyre ia kanë përkushtuar studimit shkencor të gjenezës shqiptare në Ballkan. Kjo,e dhe është arsyeja kryesore, që nuk e ndiej të nevojshme të radhitën edhe qindra e mijëra burime të tjera historike-shkencore nga autorë të tjerë  shqiptarë dhe botërorë, të cilët , sikurse Milan Shuflai, Aleksandar Stipçeviq, e mbështesin tezën e mirëfilltë dhe objektive shkencore se shqiptarët  janë pasardhës të drejtpërdrejtë të ilirëve.

 

Këtë armiqësi dhe konflikt shekullor të serbosllavëve kundër ilirive-shqiptarëve, të ilustruar edhe nga komenti i theksuar i Zllatko Tomiçiçit,  e provojnë faktet historike se hordhitë  serbosllave, të dyndura nga Rusia në Ballakanin Ilirik,  i përkasin një race, një populli dhe një kuture tjetër hibride, të përzierë  sllavo-bizantine, që nuk ka asnjë element ndërlidhurie të përbashkët me ilirët-shqiptarët autoktonë në Ballkan, përveç elementit armiqësor dhe kolonizues serbosllav në kurriz të iliriëve-shqiptarëve dhe të ILIRISË-SHQIPËRISË ETNIKE në Ballkan.

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
17 janar, 2008

 

                 EDHE “FILIALA” RACISTE E KISHËS ORTODKSE SERBE  NË MAL TË ZI KUNDËR PAVARËSISË SË KOSOVËS

 

* Mitropoliti  malazez, Amfilohije: “Do të jetë i mallkuar ai malazez, që do ta nënshkruajë pavarësinë e rreme të  Kosovës.” (vecernji.hr.,14.01.2008).

 

Sepse, sipas këtij “studenti” të indokrtinuar keq  dhe, në mënyrë infantile me “dialektikën” propagndistike dhe gjeopolitike “lebensraum” nga “profesorët” e tij neonacistë gjermanë: Fridrih Ratzel dhe Adolf Hitler, si dhe i ushqyer në mënyrë enorme me idelogjinë, me politikën, me propagandën dhe me praktikën gjenocidale të Platformës serbomadhe të   Ilia Grashaninit, të nojhur me emrin  “Naçertania”(1844), edhe ky farë  “meritus” Amfilohije (sikurse vëllau prift  i tij, vladika Artemije nga Graçanica e Kosovës), nga “altari” i kishës serbomalazeze, “pallë” nga  Durmitori i Cetnijes, se asnjë shtetar malazez, nuk duhet ta njohë pavarësinë e Kosovës, sepse atë, sipas paranojës së tij psikopatologjike kolektive serbomalazeze, ia paskësha lënë “tapi trashiguese”, krajl Nikola dhe Petar Petroviq Njegoshi, si dhe princërit dhe knezët e terë serbomalazezëm, që nga “çlirimi” sebomalazez i Kosovës (1912-1913)?! –Jo, kursesi, e vërteta është në anën e gjenezës iliro-dardane-shqiptare, Kosova është vetëm e shqiptarëve dhe, pjesë e pandashme integrale e Shqipërisë Etnike, e jo, kursesi, as e Serbisë e as e Malit të Zi. Nolens volens, me këtë vërtetë, duhet të pajtohet edhe mitropoliti i rezignuar dhe i katandisur serbomalazez, Amfilohije.

 

Mallkimi

 

 - E mbuloftë terri dhe muzgu i zi serbomalazez atë shqiptar, që me dorën e vetë e ka nënshkruar pavarësinë e rreme dhe fallso të Malit të Zi, cili qe dy shekuj me radhë, me gjenocid dhe me terror e ka pushtuar zemrën shqiptare dhe, edhe sot, në fillimshekullin XXI, “po fle” pa drojtje në djepin antik  të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike.

 

Sikur Republika e Shqipërisë të mos  e kishte njohur pavarësinë e Malit të Zi, tani as mitropolitit racist, çetniko-fashist serbomadh, Amfilohije, nuk do t’i kishte shkuar aq keq dhe, aq larg mendja e molepsur antisemitiste për ta mallkuar dhe për ta mohuar “pavarësinë” e  Kosovës, as që do të kishte pasur kohë të merrej me të, sepse dallgët e furishme përvëluese të Adriatikut shqiptar, do ta kishin përpalsur si cung të kalbur  në ceklinë të brigjeve të Kotorrit “malazez”.

 

Antiteza shqiptare

 

Njohjen e pavarësisë së Malit të Zi nuk e kundërshtuan as nuk e mallkuan as politika dhe diplomacia, e as xhamia dhe, as kisha shqiptare në Ballkan. Mirëpo, ky ishte një gabim i madh, sepse, në asnjë mënyrë nuk është dashur të njihej pavarësia e Malit të Zi, pa zgjidhjen e drejtë dhe përfundimtare të statusit të pjesës së kombit dhe të territorit etnik shqiptar në atë shtet artificial, i cili, edhe sot po i shtyp, po i terrorizon, po i burgosë, po i vret, po i shpërngulë dhe po i asimilon sikurse gjatë dy shekujve të klauar (XIX dhe XX).

 

Ndryshe nga Amfilohije, edhe pse kishin të drejtë morale dhe të ligjshme, asnjë kryhoxhë dhe asnjë kryeprift as në Shqipëri, as në Kosovë nuk e mallkoi, as nuk e kritikoi Alfred Moisiun(ish-kryetar) dhe Sali Berishën (kryetar aktual), kur ndër shtetet e para në  botë Republika e Shqipërisë   e njohu   pavarësinë e Malit të Zi, më 9 qershor 2006, madje, edhe para Serbisë, para Greqisë, para Bullgarisë dhe para “Maqedonisë”. Ja, s’ka asnjë dilemë se, ky “është zeniti” i diplomacisë  së Shqipërisë në 20 vitet e fundit të saj.

 

Amfilohije nuk e kundërshtoi, as nuk e refuzoi, as nuk e mallkoi votën, as njohjen zyrtare shtetërore shqiptare me rastin e pavarësimit të Malit të Zi!

 

-Athua, ku ishte në atë moment të rëndësishëm historik, mitropoliti  serbomadh, Amfilohije, pse, së pari,  nuk i apostrofoi në fromën mallkuese pushtetmbajtësit serbomalazezë, që të mos e pranonin aktin e njohjes së qeverisë shqiptare për njohjen e pavararësisë së Malit të Zi? – Sepse, qe më se dy shekuj dihet, se kur t’iu bie tamam interesave kolonilaiste dhe imperialiste të Kishës Ortodokse Serbe, politikës, propagandës, diplomacisë dhe kuazishkencës  së Serbisë, serbomëdhenjtë nuk  reagojnë negativisht ndaj vetëgabimeve katastrifike dhe negative të politikës dhe të diplomacisë shqiptare.

 

 Kjo është “deviza” parësore e politikës serbomadhe, të cilën, mjerisht, ende “elitat politike” shqiptare nuk kanë kapacitet të mjaftueshëm mendor dhe profesional  për ta kuptuar, për ta interpretuar dhe, për ta gjykuar drjet, ashtu sipas  “meritës” së saj antishqiptare. Mirëpo, në format më tragjiko-komike i “vardisen” si kriejsat e zalisura në “baltën e gjallë”, duke e lutur, që t’ia lënë me zor në dorë karanfilin kacavjerrës paqësor, duke kërkuar bashkëpunim, mirëkuptim dhe pajtim me të, pavarësisht nga  statusi robërues dhe vasal i shqiptarëve dhe i gjysmë Shqipërisë Etnike nën Serbi, nën Mal të Zi, nën Greqi dhe nën “Maqedoni”, që nga viti 1912 e deri në ditët e sotme të dekadës së parë të shekullit XXI(Viti 2008).

 

Po të kishte qenë i ndershëm (si njeri, si besimtar dhe si politikan) mitoropoliti malazez, Amfilohije, së dyti, do të duhej ta mallkonte qeverinë shqiptare, të drejtuar nga Sali Berisha pse ai, pa asnjë argument të ligjshëm e njohu Malin e Zi në gjysmën e territorit etnik shqiptar.

 

Mirëpo, antisemitisti Amfilohije nuk e ka qortuar as ish-presidentin Alfred Moisiu as kryeministrin aktual Sali Berisha të Republikës së Shqipërisë, as votuesit shqiptarë në territoret e tyre etnike në Mal të Zi në rastin konkret, sepse i ka shkuar përshtati në llogari të politikës kolonizuese kishtare dhe shtetërore të Malit të Zi. E qartë, serbët dhe malazezët shqiptarët nuk i trazojnë, vetëm atëherë, kur t’iu duhet vota dhe pëlqimi i tyre pëlqimi i tyre për ta konfirmuar dhe rikonformuar sovranitetin kolonial të Serbisë dhe të Malit të Zi mbi  shqiptarët dhe mbi Shqipërinë Etnike (Kosova, Presheva, Bujanoci, Medvegja dhe Malësia e Madhe e Mbishkodrës). Vetëm në këtë rast, shqiptarët janë të vlefshëm dhe të ndershëm nga pushtuesit e tyre kolonialistë dhe gjenocidistë serbomalazezë. Mirëpo, këtë të vërtetë fataliste, politika dhe diplomacia e brishtë e qeverive dhe e parlamenteve demokratike në qendrat e tyre të vendosjes në:Tiranë, Prishtinë, Shkup, si dhe “përcjellësit” e tyre të informacionit, të propagandës, të shkencës dhe të biznesit, ende nuk e kanë “lexuar” e as nuk janë në rrugën e hulumtimit dhe të “deshifrimit” të shkaqve dhe të pasojave të saj të dikurshme dhe të sotshme.

 

Xhamia dhe kisha shqiptare nuk janë politike dhe, të politizuara, sikurse Kisha Ortodokse Serbe

 

Për dallim nga serbomadhi Amfilohije, si hoxhollarët, ashtu edhe priftërinjtë katolikë dhe ortodoksë shqiptarë, të gjithë kanë pasur të drejtë, që t’i kritikonin dhe t’i mallkonin në mënyrën më të ashpër Alfred Moisiun dhe Sali Berishën për për nënshkrimin e  verbër antishqiptar të atij akti të turpshëm dhe të padrejtë (si në kuptimin historik, juridik,  gjeopolitik, ashtu edhe në atë kombëtar shqiptar), sepse më se gjysma e territorit në të cilin shtrihet Mali i Zi ka karakter kolonizues, kështuqë, ligjërisht nuk iu përket malazezëve as Malit të Zi, por shqiptarëve, sepse historikisht është pjesë legjitime integrale e territorit të Shqipërisë Etnike(Plava Gucia, Hoti, Gruda, Ulqini, Tivari, Kraja, Tuzi, Trieshei, Koja... etj.).

 

Me të drejtë shtrohet pyetja: - Duke qenë se, si institucioni i xhamisë, ashtu edhe ai i kishës ortodokse e katolike shqiptare kanë pasur të drejtë të reagojnë kundër njohjes së pavarësisë së Malit të Zi, atëherë, pse kryetitullarët  shqiptarë të xhamisë dhe të kishqës shqiptare zrytarisht nuk e kanë kritikuar aktin antihistorik, antikombëtar dhe antishqiptar të njohjes së pavarësisë së shtetit malazez nga ana e qeverisë së Republikës së Shqipërisë? – Thjesht, ata nuk kanë reaguar si institucion zyrtar, jo pse ata në heshtje janë pajtuar dhe janë solidarizuar me atë akt të turpshëm, por pse, para së gjithash, as xhamia e as kisha shqiptare nuk karakterizohen nga roli simfonik dhe kakofonik (nuk merren, nuk ndërhyjnë as nuk drejtojnë kurrfarë politike shtetërore në Shqipëri), ashtu sikurse Kisha Ortodokse Serbe, por janë vetëm institucione fetare, të cilat kurrnjëherë në histoinë e tyre të derisotme nuk janë përzierë në  çështje të brendshme as të jashtme politike, në ndërtimin dhe në drejtimin e politikës shtetërore të Shqipërisë, as nuk  kanë luajtur rolin e tyre të dyfishtë institucional hipokrit, edhe fetar, edhe politiko-propagandistik shtetëror, ashtu sikurse ka vepruar me shkeuj dhe, edhe sot, po vperon Kisha Ortodokse Serbe, e cila është faktori dhe fajtori kryesor për të gjitha gjenocidet dhe kolonizimet serbomëdha në kurriz të  viktimave shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike.

 

Këtë shembull pozitiv të xhamisë dhe kishës shqiptare, do të duhej ta kishte  ndjekur edhe Kisha Ortodokse Serbe me krerët e saj. Mirëpo, ajo nuk ka shans të ndjekë shembullin e tillë shqiptar, sepse që nga krjimi i saj, ajo ka luajtur rolin e dyfishtë=fetar+politiko-propagandistik shtetëror, domethënë institucioni i saj ka karakter politik, religjioz dhe shtetëror.Me një fjalë, si në krijimin e platformave nacionaliste shtetërore, ashtu edhe në drejtimin e politikës, të propagandës, të diplomacisë, të shkencës, të kulturës së shetit të Serbisë së Madhe, rolin kryesor e ka luajtur Kisha Ortodokse Serbe me kryepriftërinjtë dhe me priftërinjtë e saj. Këtë rol ajo e luan edhe sot. Kjo është pengesa kryesore, që nuk e lejon politikën  shtetërore serbomadhe, të arrijë kurrfarë kompromisi politik me shqiptarët, as në rastin e Kosovës, as të Preshevës, as të Bujanocit,as të Medvegjes, e as të shqiptarëve në tokat e tyre entike në Mal të Zi, edhe pse atje, kinëse, “është pavarësuar kisha malazeze”. Në fakt, ajo nuk është kurrfarë kishe malazeze, por është një “filialë” origjinale raciste, agjenturore antishqiptare e KOS-it, me një emër të një mitropoliti tjetër nacionalist serboamdh, Amfilohije, që nuk ndryshon as për nga përmbajtja, as për nga forma, e cila së bashku me priftërinjtë e saj, ka të njëjtin program, të njëjtat detyra dhe angazhime politike dhe religjioze, kur është fjala për shtypjen, terrorin dhe për mohimin e të drejtave historike, nacionale legjitime,juridike dhe politike të shqiptarëve jo vetëm në Mal të Zi, por edhe në Kosovë dhe, në të gjitha territoret e tjera të  Shqipërisë Etnike.

 

Kolonializmi serbomalazez mbi shqiptarët dhe mbi gjysmën e Shqipërisë Etnike nuk është substitut i Çlirimit shqiptar(1878-2008), por është kolonializëm klasik, ende i pandëshkuar nga OKB-ja dhe nga bashkësia ndërkombëtare!

 

 Fatkeqësisht, këtë konstatim tonin, e provon edhe ky apel antishqiptar, politiko-kishtar i metropolitit racist të Malit të Zi, Amfilohije, i cili, me rastin e kremtimit të vitit të ri ortodoks në Serbi dhe në Mal të Zi, më 13 janar 2008, në “lutjen” politiko-propagandistike-religjoze të tij, drejtuar qarqeve politike malazeze, kundër pavarësisë së Kosovës, është shprehur në këtë këtë mënyrë skandaloze, primitive, anticivilizuese dhe antishqiptare: “Ai malazez që do ta nënshkruajë pavarësinë e Kosovës dhe të Meohisë, do të jetë i mallkuar nga Shën Pjetri i Cetinës dhe, do ta turpëronte Malin e Zi. Ai do të ishte akti më i turpsjëm për Malin e Zi, sepse mbreti ynë Nikolla e ka çliruar Deçanin, Gjakovën dhe Pejën. Prandaj, pushteti malazez nuk do të duhej ta njihte pavarësinë e rreme të Kosovës.” (Shih:www.vecernji.hr,14.01.2008).

 

Edhe rreshtat e këtij konstatimi të paqëndrueshim historikisht, juridikisht, moralisht dhe politikisht, të dekalruar botërisht  nga mitropoliti Amfilohije provojnë qartazi se ky është një ripasqyrim i vjetër i urrjetjes, i racizmit, antisemitizimit dhe i hollokaustit serbomalazez mbi shqiptarët dhe territoret e tyre etnike në Kosovë jo vetëm i qyeteteve të thekusara “Pejë, Deçan dhe Gjakovë, të çliruara nga mbreti Nikollë i Malit të Zi”, por i mbarë territoreve etnike shqiptare, të copëtuara dhe të kolonizuara nga Serbia dhe Mali i Zi (1912-2008).

 

Duke e kundërshtuar dhe, duke hudhur poshtë kategorikisht si të pabazë këtë konstatim të tij politiko-propagandistik, që ka për qëllim mohimin e gjenezës së historisë së identitetit të shqiptarëve dhe të territoreve të tyre etnike autoktone, si dhe mbi këtë bazë,  rindezjen e konfliktit me shqiptarët në Kosovë, duhet t’ia bëjmë me dije ( ashtu, sikurse “mësuesit stragjist” të tij, racistit serbomadh të Kishës Ortodokse Serbe (me seli në Kosovë), vladikës, Artemije Radosavleviq), edhe racistit politko-propagandist antishqiptar, Amfilohije se, kral Petri i tij nuk i ka çliruar as Pejën, as Gjakovën, as Deçanin, por së bashku me kral Petrin tjetër të Serbisë  i kanë okupuar me forcë, me djegje, me vrasje, me terror gjenocid, me asmilim, me  shpërngulje dhe me konvertimin e dhunshëm të shqiptarëve katolikë dhe myslimanë në  fenë ortodokse  serbomalazeze sllave(1912-1941).

 

Këtë të vërtetë mbi pushtimin dhe kolonizimin e shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike në Ballkan ( gjatë shekujve XIX dhe XX), tanimë e kanë shkruar me  dhjetra e qindra shkencëtarë historianë, politikologë, diplomatë, antropologë, etnologë, etnografë, arkeologë, gjuhëtarë, letrarë etj.  të Evropës dhe të botës, por këtë vërtetë shkencore, si politika shtetërore, shkenca, ashtu edhe Kisha Ortodokse Serbe e kanë murkulluar opinioni i brendshëm, me qëllim që shqiptarët, t’i pasqyrojnë si “element të huaj”-ardhacakë migrues në “tokat serbomalazeze”, të pushtuara nga trungu natyror i Shqipërisë Etnike, të cilat i sundojnë si plaçkë të tyre kolonialiste dhe imperialiste (1878-2008).

 

Lind pyetja, pse Serbia dhe Mali, është dashur ta “çlirojnë” Kosovën, si dhe  dhe viljatet e  tjera të Shqipërisë Etnike, Shkodrën dhe Manastirin në kohën e luftërave ballkanike (1912-1913), kur ato kanë qenë të çliruara nga kryengritjet dhe nga luftërat e zhvilluara  shqiptare kundër Perandorisë Osmane? Pyetja tjetër, pse regjimet pushtuese gjakatare të Malit të Zi dhe të Serbisë, janë hedhur “për t’i çliruar territoret” shqiptare, kur ato, mbi asnjë bazë nuk kanë qenë pronë e paluajtshme serbomalazeze, por kanë pasur të bëjnë me shqiptarët, sepse kanë qenë territore të tyre dhe të Shqipërisë Etnike, jo të Serbisë, as të Malit të Zi?

 

Këtë absurditet historik dhe politik të kolonializmit serbo-malzez të shqiptarëve dhe të territoreve indigjene të Shqipërisë Etnike, nuk mund ta gjen njeriu në asnjë histori të asnjë shteti në botë, sepse  si në teori, ashtu edhe në praktikë, kolonializmi nuk është substitut i çlirimit, por është vetëm kolonializëm, që do të thotë se është antitezë e nocionit çlirim.

 

Nocioni “çlirim” serbomalazez i tokave shqiptare dhe i shqiptarëve në Ballkan,  është i vetmi rast unik, i falsifikuar në historinë botërore, sepse dihet, në periudha të ndryshme të saj, fuqitë e mëdha kolonialiste evropiane dhe botërore,  në doktrinën dhe në praktikën e tyre të luftërave kolonialiste, asnjëherë nuk kanë tentuar që kolonialzmin e tyre, ta kualifikojnë dhe ta justifikojnë me termin “çlirim”,(ashtu siç kanë vepruar në teori dhe në praktikë Serbia dhe Mali i Zi me rastin e kolonizimit të shqiptarëve dhe të gjysmës së Shqipërisë Etnike), por atë e kanë quajtur dhe e kanë mbrojtur si në kuptimin historik, ashtu edhe në atë politik, me emër konkret-kolonializëm. Termë ky, që për pushtuesit serbomalazezë, do të thotë “çlirim” për Kosovën dhe për territoret e tjera të Shqipërisë Etnike.

 

Ky është gabimi fatal historik, i fabrikuar nga Kisha Ortodokse Serbe dhe nga shtetet e saj kolonialiste gjenocidale siç janë Serbia dhe Mali i Zi, cili  i ka rrënjët që në shekullin XIX, qysh nga Kriza Lindore (1876-1878), që karakterizohet nga mosmarrëveshjet, nga konfliktet dhe nga  luftërat ruso-turke, gjatë kohës së krijimit të shteteve të reja ballkanike. Që atëherë, zë fill virusi antisemitist serbosllav për asmilimin, për shpërnguljen dhe për  shfarosjen kolektive të shqiptarëve, si dhe për përthithjen e territoreve të Shqipërisë Etnike.

 

Për këtë tragjedi shekullore të shqiptarëev dhe të  Shqipërisë Etnike në Ballkan, FAJTORI KRYESOR I PAAMNISTUESHËM është Kisha Ortodokse Serbe me në krye vlladikët, peshkopët dhe mitropolitët e saj siç janë, edhe Artemije “rashko-prizrenski” dhe Amfilohije “primorski-crnogorski” e të tjerë, të cilët, së bashku me regjiemt e tyre aktuale shtetërore serbo-malazeze të Beogradit dhe të Podgoricës, kursesi të distancohen nga konceptet e vjetra raciste, gjenocidale dhe hegjemoniste  të Serbisë dhe, të Malit të Zi “demokratik” ndaj shqiptarëve të Malësisë së Madhe të Mbishkodrës, të Kosovës, të Preshevës, të Bujanocit dhe të Medvegjës, por ato, edhe sot, pas tre gjenocideve të kryera të Serbisë dhe të Malit të Zi kundër Koracisë, Bosnjës dhe Kosovës (1992-1999), po i propagandojnë dhe, po i promovojnë si “vlera” dhe si “të drejta historiko-juridike, poltike,  demokratike,reformuese, integruese  dhe sovrane” të Serbisë dhe të Malit të Zi mbi shqiptarët dhe territoret e tyre etnike autoktone.

 

Kur do të “vyshket” karanfili kacavjerrës paqësor i dialektikës së diplomacisë shqiptare ndaj shteteve fqinje kolonialiste serbosllave?

 

Me gjasë, sikurse shekujt e kaluar, edhe shekulli 21 do të perëndojë shpejt nën hijen e karanfilit kacavjerrës paqësor të politikës dhe të diplomacisë shqiptare në Ballkan ndaj partnerëve të saj antipaqësorë, e shqiptarët nuk do të jenë në gjendje për ta kuptuar esencën e politikës kishtare dhe shtetërore serbomalazeze ndaj tyre dhe ndaj Shqipërisë Etnike, se Beogradi dhe Podgorica kurrënjëherë në historinë e ekzistencës së tyre nuk kanë treguar interesim as vullnet që me shqiptarët të përfundojnë ndonjë lloj paqeje. Lind pyetja, pse? – Sepse, historikisht, si kisha, ashtu edhe shteti serbomalazez, shqiptarët i kanë nënçmuar edhe si komb, edhe si shtet, duke i trajtuar vetëm si plaçkë të tyre koloniale.

 

Prandaj, edhe sot, nuk e njohin gjenezën e tyre etnike, territoriale dhe shtetërore në Ballkan, sepse shqiptarët si pasardhës të ilirëve janë autoktonë në tokat e tyre, që quhet Shqipëria Etnike, kur se serbosllavët janë ardhacakë “doshlakë” nja 3000 vjet pas shqiptarëve.

 

Po, deri kur, ne do të qëndrojmë “gatitur” “me gjethin e blertë paqësor” në dorë, duke i lutur serbomalazezët, grekët dhe “maqedonët” pushtues kolonizatorë se “po të jini të një mendjeje me ne, e vendosëm paqen”. Po, ky lloj cirku fatalist shekullor i politikës dhe i diplomacisë qorre shqiptare, duhet të marrë fund njëherë e përgjithmonë, kur është fjala për mbrojtjen fizike, biologjike, etnike, territoriale dhe shtetërore të qenies shqiptare në Ballkan nga hordhitë pushtuese sllavo-bizantine.

 

Paqe, bashkëpunim dhe fqinjësi normale me serbosllavët kolonizues, do të vendosim vetëm aëherë, kur ata të ndryshojnë mendjen dhe praktin e tyre në disfavor të ideologjisë serbomadhe, grekomadhe dhe bullgaromadhe ndaj copëtimit dhe kolonizimit të territoreve etnike shqiptare.

 

Nuk quhet paqe ajo, nëse është shprehje dhe dëshirë e njëanshme si në kuptimin e ngushtë, ashtu edhe në atë gjerë të nocionit të saj.

 

Si mund të lidhet paqe me serbomalazezët, me grekët dhe me “maqedonët”, kur i gjithë ky konglomerat sllavo-bizantin, ende, edhe në fillimshekullin XXI, shqiptarët dhe gjysmën e territoreve etnike, i mban nën sundimin e tij të hekurt kolonilaist dhe imperialist?

 

Në këtë kuptim, raste më të “freskëta” janë  “Maqedonia” dhe Mali i Zi, të cilat Tirana i njohu dhe, vendosi marrëdhënie diplomatike dhe paqësore me to, para se këtë ta bënin Serbia, Greqia dhe Bullgaria?!

 

Përderisa të mbretërojë një statu quo e tillë e gjysmë Shqipërisë etnike të kolonizuar dhe të copëtuar nga “antanta” serbosllave bizantime, as politika, as diplomacia e as shkenca shqiptare nuk kanë kurrfarë të drejte morale, historike, politike, ligjore as demokratike, që nga “arkivi” tradicional historik, ta nxjerrin karanfilin kacavjerrës paqësor për t’u pajtuar, as për të bërë kurrfarë “biznesi” me kolonizatorët shekullorë serbosllavë.

/Boston, më 16 janar 2008/postuar për ereniku.net Wed, January 16, 2008 12:54 pm/

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
24 DHJETOR, 2007

SHQIPTARËT NË SIMETRINË E GABUAR POLITIKO-DIPLOMATIKE BASESKU-POPA

 

  *** “MA MIRË DEKË M'U SHUE NËN HIJE,

       SE ME RRNUE NJI JETË ROBNIE”

 

   *** Akademiku shqiptar,  Ylli Popa :”  Zgjidhja më e mirë do të ishte që Maqedonia të konsiderohet shteti i përbashkët i shqiptarëve dhe i maqedonasëve”(QIKU, më 31 Maj 2001)?!

 

*** Sipas kësaj dëshire konstatuese krejtësisht të gabuar, del se, edhe Ylli Popa  pavarësinë e shqiptarëve  të Iliridës e sheh në “perspektivën e njësuar” të vasalitetit të  “Maqedonisë”-Minijugosllavisë ekzistuese të Josip Broz Titos, ashtu sikurse Trajan Basesku(kryetar aktual i Rumanisë) pavarësinë e Kosovës shqiptare e sheh nën suzerenitetin dhe në varësinë e përjetshme  koloniale të Serbisë së Madhe të Slobodan Milosheviqit, përkatësisht të trashëgimtarëve dhe të vijuesve të kursit politik, diplomatik, juridik, kushtetues dhe antidemokratik të tij (kur është fjala për mohimin e pavarësisë së Kosovë), siç janë Boris Tadiqi (kryetar), Vojislav Koshtunica (kryeministër) dhe Vuk Jeremiq (ministër i Jashtëm) të Republikës së Serbisë. Se çfarë është “distancimi” politik i kësaj “garniture” drejtuese të Serbisë “demokratike” nga Serbia gjenocidale dhe okuptaore e Slobodan Milosheviqit, ndër të tjera, provon, edhe kjo tezë anticivilizuese dhe antidemokratike e tyre: “ E duamë edhe Kosovën, edhe Evropën.”?!

 

 Lidhur me këtë konstatim politiko-diplomatik të gabuar të simetrisë Basesku – Popa, shtrohet kjo pyetje relevante që kërkon shpjegim dhe përgjigje urgjente objektive jo vetëm nga Ylli Popa, por nga të gjithë shqiptarët në Ballkan: - çfarë kuptimi ka përbashkësia  e mëtejme e  shqiptarëve  me “maqedonët”, kur shqiptarët si “qentë” po vritenë çdo ditë nga “shteti maqedon”, e  askush nuk po jep llogari për vrasjen dhe terrorizimin e tyre?

 

 –Antibashkimin(zhbërjen) multietnik, pluralist politik shtetëror të shqiptarëve me “maqedonët” e provon edhe rasti më i ri i Brodecit të Tetovës, ku “qeveria maqedone” në bashkëpunim dhe në marrëveshje të fshehtë me eksponentë çetniko-fashistë të qeverisë së Serbisë së Bozhidar Xheliqit(nënkryetar i qeverisë serbe, i cili botërisht e ka dëshmuar para opinionit publik, ndërlikimin e qeverisë serbe, përkatësisht  pjesëmarrjen e trupave serbo-çetnike në aksionin spastrues “stuhia” kundër shqiptarëve në Brodec), duke përdorur forcat e tyre të përbashkëta terroriste shtetërore (njësite policore, militare, paramilitare dhe të sigurisë), e bombarduan dhe e përgjakën në mënyrën më brabarike fshatin BRODEC, duke vrarë, plagosur, masakruar, torturuar dhe burgosur  me dhjetra shqiptarë të pafajshëm ciivilë;.

 

Fatkeqësisht, edhe rasti më i ri tragjik i Brodecit, është apostrofimi i fundit për gjithë politikën dhe diplomacinë shqiptare, si dhe për atë evro-ndërkombëtare, se kjo “Maqedoni”-Serbojugosllavi terroriste-vrastare dhe varrezë e hapur e shqiptarëve, duhet të marrë fund, njëhjerë e përgjithmonë, sepse është “formula” dhe zgjidhja më e keqe për interesin e përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror të shqiptarëve.

 

E pyes kryeakademikun Ylli Popa, si mund tė ketė sugjeruar dhe kėrkuar nga shqiptarėt nė “Maqedoni”, qė ata tė vazhdojnė bashkėjetesėn e tyre me “maqedonėt” nė njė shtet tė njėsuar, kur po ai shtet, jo vetėm se nė vazhdimėsi po i vret nė mėnyrė tė organizuar dhe tė institucionalizuar (sikurse regjimet e mėparshme tiranike serbo-jugosllave gjatė viteve tė shkuara 1912-2007), pa dhėnė kurrfarė llogarie ligjore si nė kuptimin e sė drejtės vendore, ashtu edhe tė asaj ndėrkombėtare, por edhe i ka pėrjashtuar nė tėrėsi nga Kushtetuta e saj nė fuqi (ky ėshtė argumenti mė i qėndrueshėm ligjor dhe kushtetues, se “maqedonėt” nuk duan tė bashkėjetojnė me shqiptarėt si dy kombe tė barabarta), duke i cilėsuar dhe sanksionuar si “minoritet nacional”, edhe pse shqiptarėt nė “Maqedoni” me pėrqindje janė jo mė pak sesa “maqedonėt”, por mbi 50% tė popullsisė, pavarėsisht nga pasqyrimi i rrejshėm dhe i falsifikuar i shifrave tė statistikave regjistruese zyrtare tė “qeverisė maqedone”(1945-2007).

 

Vetėm “Maqedonia” ėshtė larva e fundit  e ish-RSFJ-sė nė Ballkan?!

 

Ligjet e dialektikės sė natyrės dhe tė pėrvojės sė derisotme tė historisė sė bashkėsisė njerėzore kanė provuar se, kur dy popuj tė ndryshėm luftojnė  deri nė shfarosje kundėr njėri-tjetrit,  ata nuk mund tė jetojnė nė “njė shtėpi” tė pėrbashkėt, pavarėsisht nga fakti se kėtė argument nuk ka qenė nė gjendje ta marrė parasysh, as ta justifikojė kryetari  aktual i Akademisė sė Shkencave tė Shqipėrisė, Ylli Popa.

 

Kėtė paradigmė konkete nė fillim dhe nė mbarim tė dekadės sė fundme tė shekullit XX(1990-2000) e provoi edhe shembja me arsye e Jugosllavisė, pėrkatėsisht e Serbisė sė Madhe tė Josip Broz Titos, tė Eduard Kardelit dhe tė Aleksandar Rankoviqit. Shkaku dhe arsyeja ishin tejet tė thjeshta, askush prej kombeve joserbe, nuk  deshi dhe, nuk pranoi qė, edhe nė kėtė shekull, tė jetojė nėn varėsinė dhe nėn tutelėn skllavėruese tė kolonializmit dhe tė gjenocidit koherent sundues shtetėror tė Serbisė sė Madhe.

 

Nė kėtė kontekst, kjo ėshtė padrejtėsia mė e madhe qė u ėshtė bėrė dhe, mjerisht, edhe sot, po u bėhet shqiptarėve nė “Maqedoni”. S’ka asnjė dilemė se, modeli i perėnduar i ish-Jugosllavisė sė Titos, qė sot po funksionin dhe po mbijeton me sukses vetėm  nė “Maqedoni”, ėshtė zgjidhja mė fatale, mė  fatkeqe dhe mė e papranueshme pėr pjesėn e kombit shqiptar nė “Maqedoni”, qė i gjason konceptit  tė “zgjidhjes” ideologjiko-politike, juridike dhe kushtetuese tė ruajtjes me ēdo kusht tė mosshthurjes sė Jugosllavisė sė Josip Broz Titos nė dekadėn e fundme tė shekullit XX(1990), ashtu si kėrkonte politika  dhe praktika  diktuese dhe skllavėruse e regjimit nacional-socialist dhe kolonialist e Serbisė sė diktatorit dhe e kryekriminelit, Slobodan Milosheviq.

 

Kėtė koncept serbomadh tė “moszhbėrjes” sė ish-RSFJ-sė, veē politikės dhe propagandės Zyrtare tė Beogradit, e sugjeronte dhe e mbronte edhe diplomacia evro-ndėrkombėtare, e cila, thelbėsisht dhe tėrėsisht ishte antirealiste dhe antidemokratike pėr popujt e tjerė shumėkombėsh tė ish-RSFJ-sė. Sot, njė recidiv i asaj politike serbomadhe dhe evro-ndėrkombėtare, jo vetėm se ėshtė i pranishėm, por edhe po aplikohet nė mėnyrė absurde, antihumane, antidemokratike, antiligjore, antikushtetuese, antijuridike kombėtare dhe ndėrkrombėtare dhe, nė mėnyrė tė njėanshme subjektive dhe tendencioze nė rastin e mbėshtetjes sė mosprishjes sė “Maqedonisė” sė Titos, pėrkatėsisht tė amalgamės sllave nė kurriz tė mohimit tė sė drejtės sė vetėvendosjes sė kombit shqiptar, i cili as historikisht, as de facto e as de jure nuk ėshtė pakicė, por ėshtė komb nė territorin e vet tė lashtė tė Maqedonisė sė Aleksandrit tė Madh, jo tė “Maqedonisė” politike sllave tė Titos, tė cilėn ai e pat krijuar pėr t’i mbrojtur kufijtė e Jugosllavisė ndaj Shqipėrisė, Greqisė dhe Bullgarisė, e jo pse ajo kishte ndonjė bazė historike dhe legjitime, qė tė krijohej mbi parimin e “kombėsisė maqedone”, sepse nuk kishte maqedonė, por vetėm njė pėrzierje e sllavėve tė Jugut tė Ballkanit (serbė, bullgarė, grekė,malazezė etj.) me emėrtimin e huazuar artificial dhe tė huaj “maqedonė” dhe “Maqedoni”.

 

Mirėpo, 20-vjeēari i shkuar provoi tė kundėrtėn, realitetin-shkatėrrimin e asaj ngrehine artificiale shtetėrore, qė quhej Jugosllavia e Titos, e cila si nė aspektin doktrinar, ashtu edhe nė atė praktik ishte Serbia e Madhe-Burgu kolektiv i kombeve joserbe, e nė veēanti i shqiptarėve ngaqė  si nė sfondin territorial, ashtu edhe nė atė administrativo-politik qeverisės(nė polici, ushtri etj.), shumica dėrrmuese ishin serbė. Ata e kishin fjalėn kryesore, ashtu sikurse e kishte dhe, edhe sot e ka “shumica maqedone” nė “Maqedoni” si gjatė kohės sė ish-Jugosllavisė socialiste, ashtu edhe pas shkėputjes sė saj(1992), ky konglomerat sllav e ka diskriminuar kombin shqiptar deri nė shpėrngulje dhe nė shfarosje, duke ia mohuar tė gjitha tė drejtat dhe liritė e tij pėr tė qenė, tė paktėn i barabartė para ligjit dhe para kushtetutave tė derisotme dhe, asaj ekzistuese nė fuqi, sipas sė cilės kombit shqiptar nė “Maqedoni” i ėshtė rezervuar statusi “pakicė kombėtare”.

 

 Vetėm Shqiptarėt  dhe Shqipėria Etnike janė

 pasardhės tė Maqedonisė sė Alekdandrit tė Madh, e

jo as  grekėt e as bullgarėt sllavė, pavarėsisht nga dėshira dhe

fallsifikatet e historisė sė tyre tė derisotme

 

Pavarėsisht nga fallsifikimi i historisė shqiptare nga sllavėt e Jugut tė Ballkanit, “maqedonėt e sotėm” tė Titos, nuk  janė pasardhės tė Maqedonisė sė Filipit II, as tė birit tė tij Aleksandrit tė Madh, sepse kėta historikisht, territorialisht dhe etnikisht si babai, ashtu edhe i biri i tij, sė bashku me Maqedoninė e tyre janė me prejardhje pellazge-etrukse-ilire-shqiptare, jo me gjenealogji bullgare, as helene e as greke sllave. Ky ėshtė argumenti kryesor qė hudhė poshtė historinė e rreme dhe tė falsifikuar tė  origjinės  sė “maqedonėve” dhe tė “Maqedonisė” sė sotme. Ky ėshtė argumenti kryesor pse shqiptarėt autoktonė me prejardhje tė ndryshme historike, gjuhėsore dhe kuturore nuk mund tė jetojnė sė bashku me migrantėt e asmiliuar kolonialistė sllavė, qė dikush pėr interesa tė zgjerimit territorial serbosllav nė llogari tė shpėrfytyrimit tė identitetit tė kombit shqiptar dhe, tė rrudhjes sė territorit tė Shqipėrisė Etnike, i ka pagėzuar “maqedonė” dhe ka krijuar “Maqedoninė e tyre”.

 

Sa mė sipėr, sėrish shtrohet pyetja e arsyeshme dhe pashmnagshme, nga na doli njė konstatim i tillė antrishkencor dhe antishqiptar  i kėtij kreyakademiku, qė, vėrtet, tė bėn tė dyshosh politikisht, pikėsėpari  nė gjenezėn e mbiemrit tė tij Popa. Nuk po themi se ai ėshtė me origjinė vėllehe, sepse nuk kemi fakte pėr kėtė gjė, kur dihet se ai ėshtė i lindur dhe jeton  nė Shqipėri. Ėshtė i regjistruar dhe i deklaruar si shqiptar, edhe pse ka qenė mjek i Enver Hoxhės, edhe pse ėshtė me stazhin mė tė gjatė nė krye tė ASHSH-sė etj. Fundja, ligjėrisht, ėshtė e drejtė e tij, se ēfarė ndjehet dhe si ėshtė deklaruar. Kjo ėshtė e drejtė e tij e pacenueshme sovrane dhe, askush nuk ka tė drejtė qė t’ia hulumtojė shkencėrisht, as ligjėrisht, e as t’ia  cenojė atė mbi asnjė bazė ligjore, kushtetuese dhe tė konventave ndėrkombėtare mbi tė drejtat dhe liritė e njeirut. Kjo nuk ėshtė e diskutueshme, edhe pse mbiemri i tij gjason me mbiemrin e shkrimtarit tė njohur jugosllav, Vasko Popa i lindur nė Vėrshac, i deklrauar serb, me shtetėsi serbe dhe jugosllave, por me origjinė rumune), sepse kėrkesa e tij, ” Zgjidhja mė e mirė pėr shqiptarėt, do tė ishte qė tė jetojnė sė bashku me maqedonėt nė njė shtet tė pėrbashkėt” nuk pėrkon as me tė drejtėn historike, as me tė drejtėn ndėrkombėtare,  as me tė drejtėn e sotme demokratike, as me tė drejtėn e koekzistencės paqėsore  e as me interesin nacional  tė shqiptarėve, qė ata, edhe mė tej, tė jenė tė detyruar, tė bashkėjetojnė  dhe tė bashkėqeverisin “ nė njė shtet tė pėrbashkėt” me “maqedonėt”.

 

 Atėherė, lind pyetja e logjikshme dhe e justifikueshme, - pse viktima e derisotme shqiptare, tė jetojė me xhelatin nė njė shtet tė pėrbashkėt artificial dhe tė dyshimtė si nė aspektin territorial, historik, ashtu edhe nė at etnik, politik, juridik, kushtetues dhe demokratik? – Pse, kroatėt, sllovenėt, boshnjakėt myslimanė, malazezėt nuk deshėn tė bashkėjetojnė me serbomėdhenjtė,  u shkėputėn nga “familja e pėrbashkėt”, qė quhej Serbia e Madhe? – Sepse, ishin tė diskriminuar, tė shfrytėzuar dhe tė pabarbartė me serbomėdhenjtė si nė aspektin njerėzor, etnik, territorial, ekonomik, politik, juridik, kushtetues dhe demokratik.

 

Jo vetėm kėshtu, por  nė mėnyrė edhe mė drastike ėshtė rasti me pėrbashkėsinė e imponuar dhe tė detyruar tė kombit shqiptar nė “Maqedoni”. Pse populli shqiptar nė “Maqedoni”, tė jetojė nė varėsi vasale sė bashku me “maqedonėt” dhe nėn varėsi tė egėr diskriminuese tė sundimit tė shtetit tė tyre, kur ata janė truallin e atyre autokton? – Pse shqiptarėt tė jetojnė nė njė shtet tė huaj konglomerat sllav, tė ndėrtuar nė tokėn e tyre? – Pse ata, tė mos kenė tė drejtė ta kenė shtetin e tyre kombėtar, duke qenė se me shekuj jetojnė nė territorin e Shqipėrisė Etnike, jo nė territorin e Bullagrisė, as tė Serbisė, as tė Greqisė? – Pse ata tė jenė minoritet, pse tė jenė qytetarė tė rendit tė dytė, kur ata  janė nė shtėpinė e tyre pellazge-etruske-ilire-shqiptare? – Pse “maqedonėt” tė kenė cilėsin e kombit dhe tė shtetit, kur ata  janė migracion i asmiliuar kolonist, i ngulitur me dhunė, me terror dhe me gjenocid nė territoret shqiptare tė Iliridės, pėrkatėsisht tė Shqipėrisė Etnike? – Pse, cili qenka interesi jetik i shqiptarėve, qė edhe mė tej tė bashkėjetojnė me “maqedonėt”, kur ata, po diskriminohen, po terrorizohen, po plagosen, po vriten, po burgosen dhe po shfrytėzohen ekonomikisht pa asnjė tė drejtė nga ana e “Maqedonisė”-MINIJUGOSLLAVISĖ sė Josip Broz Titos?!

\

Thjesht, pavarėsisht nga “vetėdėshira”, ose nga iponimi i dhunshėm i faktorėve dhe i qarqeve politike tė brendshme dhe tė jashtme, bashkėjetesa e shqiptarėve nė “njė shtėpi tė pėrbashkėt” multietnike dhe multipluraliste ėshtė bėrė e pamundshme dhe e pakuptimtė me okupatorin vrasės, kolonizues dhe komandues “maqedon”, i cili shqiptarėt nuk i bėn hesap jo si komb tė barabartė, por, as si qenie njerėzore me tė njėjtat kėrkesa, me tė njėjtat tė drejta dhe me tė njėjtat liri universale, qė i pėrkasin edhe popullit shqiptar, por po i terrorizon, po i vretė, po i burgosė dhe, po i  shfrytėzon mbi ēdo bazė, duke ua mohuar tė tė gjitha tė drejtat dhe liritė themelore dhe kolektive, tė pėrcaktuara me deklaratat, me rezolutat, me konventat ndėrkombėtare dhe me normat e rregullat e sė drejtės ndėrkombėtare, qė edhe shqiptarėt  sikurse popujt e tjerė nė Ballkan, tė jetojnė tė lirė dhe sovranė nė territorin dhe nė shtetin e tyre etnik, tė njohur me emrin Shqipėria Etnike.

 Po tė ishte ndryshe (kur ėshtė fjala pėr arritjen e kompromisit politik tė pėrkohshėm), shqiptarėt, tė paktėn,  do tė duhej tė trajtoheshin si element konstituiv shtetfomrues i “Maqedonisė”. Pėrkundrazi, me kushtetutėn  ekzistuese “maqedone” shqiptarėt janė tė privuar edhe nga njė e drejtė e atillė. Ja, ky ėshtė argumenti mė i qėndrueshėm, qė nė formė tė prerė e hudhė poshtė propozimin e “zgjidhjes mė tė mirė” tė kryeakademikut tė Tiranės, Ylli Popa, se shqiptarėt nuk duhet ta federalizojnė, pėrkatėsisht nuk  ta prishin atė shtet tė huaj, qė pėrbėn varrin antinjerėzor,  antiligjor dhe antidemokratik tė shqiptarėve tė “Maqedonisė”.

Prandaj, askush nuk ka tė drejtė morale, as ligjore (qoftė edhe kryeakademiku i ASHSH-sė, Ylli Popa), qė shqiptarėve, tė cilėt me shekuj jetojnė nė  truallin e tyre autokton tė Shqipėrisė Etnike, t’ua propozojė e as t’ua imponojė “zgjidhjen mė tė mirė”, qė ata , edhe nė nė shekullin XXI, tė jetojnė sė bashku me “maqedonėt” nė njė shtet tė pėrbashkėt “ maqedonas”, kur historikisht dhe botėrisht  dihet se ai shtet “maqedon”, ėshtė krijesė artificiale dhe e kontestueshme (si mbi bazėn nacionale, ashtu edhe mbi atė etnike dhe territoriale), politike qė daton nga hisotira dhe nga  praktika politiko-juridike dhe kushtetuese,  e fallsifikuar si nga Mbretėria Serbo-Kroato-Sllovene (1918), ashtu edhe nga ish-Republika Socialiste Federative e Jugosllavisė (1945) nė kurriz tė drejtės sė vetėvendosjes sė shqiptarėve nė trojet e tyre etnike, tė kolonizuara nga ana e Jugosllavisė-Serbisė sė Madhe (1912-1913; 1945-1990;1990-2007).

 Derisa tė figurojė emėrtimi i njė shteti qė quhet “Maqedoni”, ėshtė naive dhe idiotike tė mendohet, tė pohohet dhe tė shpresohet, se nė kuadrin e atij shteti, shqiptarėt do tė jenė tė barabartė me “maqedonėt”. Vetė nocioni “Maqedoni” tregon se kush ėshtė zot dhe titullar i atij shteti antishqiptar, tė ngulitur pa tė drejtė nė truallin antik tė Shqipėrisė Etnike.

 Kėtė tė vėrtetė nuk e pranojnė vetėm ata, tė cilėt janė nė anėn e mbrojtjes sė mbijetesės sė “shtetit sovran maqedon” nė kurriz tė kombit dhe tė territorit shqiptar. Nuk e pranojnė ata  pseudoshkencėtarė, pseudopolitikkanė, pseudodiplomatė, pseudopatriotė dhe pseudodemokratė, tė cilėt nė vend tė mbrojtjes sė intersit tė pėrgjithshėm dhe  jetik nacional tė shqiptarėve dhe tė Shqipėrisė Etnike, qe mė se 20 vjet zhvillojnė gara tė ethshme  pėr jetėsimin dhe pėr promovimin e intereave tė tyre karrieriste politike, duke sunduar nė forma tė ndryshme tė egra dhe ilegale si popullin, ashtu edhe shtetin, me tė vetmin qėllim qė, ata si individė, si grupe dhe si parti, tė prirur nga interesat e tyre individuale, grupore dhe partiake e idelogjike, tė mbizotėrinin mbi interesin e pėrgjithshėm nacional dhe shtetėror shqiptar.

Kjo gjendje dhe pozitė ligjore dhe kushtetuese ėshtė e pranishme edhe sot me ligjet dhe me Kushtetutėn nė fuqi tė “Maqedonisė”. Sipas dispozitave tė cilave, “maqedonėt” janė komb, kurse shqiptarėt trajtohen si minoritet. Fatkeqėsisht, sipas ligjeve dhe kushtetutės ekzistuese tė “Maqedonisė”, tė cilat i kanė votuar edhe shqiptarėt, si rrjedhim i politikės mashtruese dhe manipulese tė politikanėve dhe qeveritarėve shqiptarė nė qeverinė dhe nė parlamentin e “Maqedonisė”, “statusi minoritar” i tyre, ėshtė vulosur edhe nga ana e bashkėsisė ndėrkombėtare, nė saje tė Marrėveshjes sė Ohrit etj. “Meritėn” kryesore pėr kėtė e kanė Arben Xhaferi dhe Ali Ahmeti me partitė e tyre marionete tė qeverisė “maqedone”.

Pėr mua fare nuk ėshtė e habitshme, as befasuese se si kryetari i Akademisė sė Shkencave tė Shqipėrisė, Ylli Popa ka nxjerrė njė konkluzion tė kėtillė antishkencor dhe antikombėtar shqiptar, sepse kjo deklaratė e tij ka karakter spekulues politiko-propagandistik dhe diplomatik, qė atij, ndoshta, do t’i hyjė nė punė vetėm nė atė kuptim, qė tė mos i zbret “kalit” dhe  kolltukut tė tij tė mėtejmė  karrierist politik  nė Shqipėri. /postuar për ereniku.net/Mon, December 24, 2007 8:49 am/

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
11 dhjetor, 2007

                 TEZA “KOSOVO JE SRBIJA” NUK ËSHTË INTERES NACIONAL, POR INTERES KOLONIAL I SERBISË

   Pse Bill Klinton dhe Xhorxh W. Bush janë eliminuar nga  fushata më e re  fashistoide e qeverisë së Vojislav Koshtunicës, se “Kosova është Serbi”?                    

           *** Strumbullari  teoriko-praktik i politikës strategjike kolonialiste dhe gjenocidale i regjimit policor-militarist të Slobodan Milosheviqit për vrasjen  dhe për shfarosjen e shqiptarëve, si dhe për djegjen dhe  për riokupimin e Kosovës ka qenë teza antisemitise serbomadhe “KOSOVO JE SRBIJA”=”KOSOVA ËSHTË SERBI” (!)

 

           ***  Mirëpo,  si rrjedhim, kjo edhe ishte  arsyeja krysore pse  u bombardua Serbia nga Amerika dhe nga Aleanca Veriatlantike (NATO-ja) për ta çliruar dhe për ta shpëtuar Kosovën shqiptare nga  forcat terroriste paramilitare, militare dhe policore të Serbisë (24 Mars – 10 Qershor 1999).

 

Në lidhje me këtë realitet të hidhur, lind pyetja si ka qenë  e mundur që, edhe pas vetëvrasjes së  kryekriminelit serb, Slobodan Milosheviq, si dhe pas bombardimit të Serbisë së tij nga NATO-ja, (1999), tani, tetë vjet më pas, më 4 dhjetor 2007, “qeveria demokratike” e Serbisë me në krye Vojislav Koshtunicën dhe me ministrat e tij, siç janë: Vuk Jevremoviq, Bozhidar Xheliq, Slobodan Samarxhiq, së këndejmi edhe kryetari i Republikës së Serbisë, Boris Tadiq, prapë, madje në të njëjta forma kërcënuese  dhe ofenduese ndaj shqiptarëve dhe ndaj Amerikës, e pohojnë dhe e mbrojnë  tezën  projektuese  serbomadhe antishqiptare të ish-kryetarit dhe të heroit të tyre, Slobodan Milosheviq: “KOSOVO JE SRBIJA”(!)

   

           *** Përgjigjja e autorit: “Kosova je Albanija”-KOSOVA ËSHTË   SHQIPËRI! Kosova kurrë nuk ka qenë dhe, kurrë nuk do bëhet Serbi, as Shumadi! Këtë duhet ta dijnë të gjithë  serbomëdhenjtë dhe qeveria e tyre promillosheviqiste dhe proruse e Beogradit, sepse  nxjerrja  nga konteksti i drejtë i  citateve të  përdorura të shtetarëve të dalluar të Amerikës dhe të Evropës Perëndimore, nuk janë në përputhje me mbrojtjen e interesit dhe të sovranitetit  kolonial të Serbisë në Kosovë, por me interesin antikolonial çlirimtar kombëtar dhe shtetëror të Kosovës. Këtë ndërrim teze të Serbisë në kurriz të mohimit të së drejtës së vetëvendosjes së Kosovës (pavarësisht nga improvizimi dhe makutëria e pakufijshme e  “interesit nacional” të Serbisë, sipas “formulës legjendare” antishqiptare të Slobodan Milosheviqit dhe Kishës Ortodokse Serbe me në krye vladikën, Artemije Radosavleviq-“KOSOVO JE SRBIJA”), nuk ka asnjë gjasë minimale, që ta pranojnë as Amerika e as Evropa Perëndimore, me gjithë ilustrimin e saj me citate të vlefshme me karakter parësor dhe të rëndësishëm antologjik   për mbrojtjen dhe avancimin e vlerave të çmueshme demokratike dhe të  interesit nacional dhe shtëror të kombeve dhe të shteteve të theksuara.

 

 Përkundrazi, drejtazi dhe zhdrejtazi (si mbi bazën historike, morale, demokratike, kombëtare, ashtu edhe të  së drejtës ndërkombëtare), të gjitha ato citate  evro-amerikane , të shkruara në panot dhe në pllakatat e shpërndara në Beograd dhe në tërë Serbinë, në mbrojtje të “interesit nacional”, ato në thelb mund t’i referohen vetëm njohjes ndërkombëtare të pavarësisë, të  mbrojtjes dhe promovimit të interesit kombëtar dhe  shtetëror të Kosovës, sepse që nga viti 1912  e deri më 1999 ajo  ka qenë vetëm koloni ilegale e Serbisë. Asgjë më shumë, as më pak. Pra, citatet e  theksuara (nga ana e qeverisë së Beogradit në mbështetje të interesit kolonialist të Serbisë mbi Kosovën)  të presidentëve të Amerikës (Xhorxh Uashington, Abrahm Linkoln, Eduard Kenedi),të kryetarit të Francës, Sharl De Gol, të kryeministrit anglez, Uinston Çërçill, të kancelarit gjerman, Vili Brant, mund t’i referohen vetëm çlirimit antikolonial  dhe pavarësimit të Kosovës, jo kursesi  interesit   dhe  sovranitetit kolonial shekullor të Serbisë mbi Kosovën.

                      

Ky është një nga argumentet krysore pse  politika , propaganda , diplomacia, drejtësia e as shkenca e qeverisë së Serbisë e as serbët nuk kanë asnjë të drejtë morale, nacionale, profesionale as njerëzore që, në emër dhe, në favor të mbrojtjes së initeresit të tyre kolonial dhe hegjemonist shekullor,  të abuzojnë me  mendimet politiko-filozofike të shtetarëve   me famë botërore të Amerikës, të Britanisë së Madhe, të Francës dhe të Gjermanisë , siç janë : Xhorxh Uashington, Abraham Linkoln, Eduard Kenedy, Uinston Çërçill, Sharl de Gol dhe Vili Brant, sepse asnnjëri prej tyre nuk  kanë shprehur opinionet dhe vlerësimet e veta në  dobi të mbrojtjes së inteesit kolonial, por të interesit nacional dhe shtetëror.

 

Mirëpo, pavarësisht nga kjo e vërtetë,  marketingu dhe makineria politiko-propagandistike  subversive luftarake e  qeverisë së Beogradit, më 4 dhjetor 2007, me qëllim që ta mbrojë interesin kolonial 100-vjeçar mbi Kosovën, nxori me qindra, mijëra dhe miliona pllakata dhe afishe të ndryshme me citate të liderëve më të shquar amerikanë dhe evropianë, të cilët iu përkasin periudhave të ndryshme historiko-politike dhe shoqërore të Amerikës dhe të Evropës Perëndimore.

 

(A)      Mesazhi dhe përmbajtja e parullave të Beogradit

 

Të dyja këto komponente përbëjnë tërësinë e tezës së ndërruar falsifikatore, kuazishkencore dhe kuazipolitike, se “Kosova është Serbi”.  Sipas gjuhës së propagandës serbomadhe, kjo tezë duhet kuptuar se ka karakter imitues politik, diplomatik dhe paqesor amerikan dhe evroperëndimor, kurse historikisht dhe juridikisht ka karakter me përmbajtje origjinale ruse. Vërtet, në këtë pikëvështrim edhe qëndron absurditeti dhe kontradikta e mbrojtjes së “interesit nacional” serbo-rus në Kosovë, duke i keqpërdorur citatet margaritarë të thesarit  dhe të interesit vital kombëtar dhe shtetëror të Amerikës dhe të Evropës Perëndimore, me qëllim që të shtiren para botës  së civilizuar evro-perëndimore, se edhe serbomëdhenjtë  “dijnë” t’i çmojnë dhe t’i shfrytëzojnë për  ineteresat e tyre imperialiste vlerat historike, kulturore kombëtare dhe shtetërore të Amerikës dhe të Evropës demokratike Perëndimore, edhe pse për nga historia, kultura, religjioni, traditat dhe interesi  i përkasin  sferës  sllave të Rusisë dhe sllavëve, përkatësisht “ciganëve” të Jugut të Ballkanit, siç i ka quajtuar me të drejtë shkrimtari, akademiku dhe nobelisti kroat, Miroslav Kërlezha.

 

Prapavija  politike dhe propagandistike e huazimit dhe e  përdorimit në kontekstin negativ (për mbrojtjen e objektivave dhe të interesave kolonialiste  të Serbisë në dëm të Kosovës shqiptare) të citateve të shtetarëve të Amerikës (Xhorxh Uashington, Abraham Linkoln, Xhon Kenedi) dhe të Evropës Perëndimore (Uinston Çërçill, Sharl De Gol dhe Vili Brant), duke u  maskuar, duke u thirrur dhe, duke u arsyetuar rrejshëm në mbrojtjen e interesit nacional serb, është në funksion të mbrojtjes së doktrinës dhe praktikës së politikës kolonialiste serbe në Kosovë (1912-2007).

 

Pavarësisht nga synimi dhe qëllimi i fundit regresiv i politikës zyrtare të Beogradit, se Amerika dhe Evropa, duhet “të binden”  dhe të “gjejnë gjuhë të përbashkët” që, në vend të mbështetjes së pavarësisë së Kosovës, të mbështesin “interesin nacional” dhe “sovranitetin territorial dhe shtetëror” të Serbisë në Kosovë, kjo floskulë dhe, kjo  profkë e “pakripë” ka karakter të thellë mashtrues, provokativ dhe spekulativ si ndaj Uashingtonit, ashtu edhe ndaj  Londrës, Parisit dhe Berlinit, sepse Serbia kurrnjëherë në historinë e saj të derisotme nuk ka  qenë e mishëruar me idetë, me parimet, me  konceptet dhe me standardet e humanizmit, të demokracisë, të lirisë dhe të drejtësisë së Amerikës  dhe të Evropës së qytetëruar dhe përparimtare.

 

 Përkundrazi, praktika e saj e derisotme politike, nacionale, shtetërore dhe religjioze ka dëshmuar të kundërtën, morespektimin, mohimin dhe mosnjohjen  e këtyre vlerave të theksuara  universale të botës së civilizuar evro-perëndimore, sepse në vazhdimësinë e “mbijetesës” së saj të derisotme, në vend të përthithjes  dhe të konkretizimit të vlerave të theksuara të “hemisferës” Perëndimore, është ushqyerë me produkte toksikologjike të antivlerave të “hemisferës” Lindore ruso-sllave. Kështu që,  historikisht dhe tradicionalisht Serbia vetëm teorikisht i njeh vlerat civilizue dhe demokratike të Perëndimit. Ndërkaq, praktikisht, vetëm në raste të caktuara të  jashtëzakonshme, në rast rreziku të ndonjë “tërmeti” politik të shthurjes së  qenies së saj shtetërore me karakter “Lebensraum” , kuptohet me “lejen speciale” të Kishës Ortodokse Serbe, si dhe me miratimin e Rusisë cariste, ndonjë “paragraf a dispozitë” të sistemit të  demokracive perëndimore, i ka huazuar, modofikuar  dhe sanksionuar në ndërtimin e sistemeve të saj politike, juridike dhe kushtetuese, me qëllim që, shqiptarët dhe territoret e tyre autoktone, t’i mbajë përjetësisht në sundimin e suzerenitetit të saj kolonial dhe vasal.

 

Serbia nën drejtimin e Boris Tadiqit dhe Vojislav Koshtunicës [[duke mos devijuar nga  Projekti “Naçertania” i Ilia Grashaninit (1844) dhe nga Memorandumi i Akademisë së Shkencave dhe të Arteve të Serbisë të Slobodan Milosheviqit(1986), ku në këto të dyja programe kombëtare dhe shtetërore gjithëserbe me karakter të thellë dhe gjithëpërfshirës kolonialist antishqiptar, antikroat dhe antihungarez etj., është sanksionuar, edhe “mbrojtja e interesit nacional” të Serbisë së Madhe]], edhe sot, në fillimshkellin XXI(viti 2007), kështu, teorikisht dhe praktikisht po vepron edhe  në mohimin e drejtës së vetëvendosjes dhe të pavarësisë së Kosovës. Këtë politikë dhe praktikë kolonialiste ndaj Kosovës shqiptare, e provon edhe Kushtetuta më e re Serbisë (2006), sipas cilës “Kosova është pjesë integrale e territorit të Serbisë”.

 

Këtë kurs politik praktikues antishqiptar, antiamerikan dhe antievropian antidemokratik, anticivilizues dhe antipaqësor, Qeveria dhe Kisha Ortodokse Serbe, edhe pse janë në marrëdhënie armiqësore me Amerikën dhe me Evropën Perëndimore (nga shkaku se këto dy kontinente me arsye të bazueshme humane, demokratike, historike, politike dhe juridike, janë në mbështetje të plotë të lirisë, të demokracisë dhe të pavarësisë së Kosovës), tanimë, pas “bombardimit” të Planit paqësor për Kosovën të Marti Ahtisarit (mars,2007) dhe të shuttle diplomacisë së “Treshes” së BE-së, të drejtuar nga Volfgang Ishingeri (dhjetor, 2007), “duan të pajtohen” dhe të “gjejnë gjuhë të përbashkët”, qoftë edhe  “sa për sy e faqe”,në formë propagandistike  dhe diplomatike me Amerikën dhe me  Bashkimin Evropian, duke kërkuar ndihmë konkrete, që të mbështesin “interesin nacional” të Serbisë kolonialiste me moton dhe me patriotizmin e rrejshëm  religjoz kishtar, kombëtar dhe shtetëror  gjithëserb të Slobodan Milosheviqit: “KOSOVO JE SRBIJA”.

 

Si në kuptimin ushtarak, ashtu edhe në atë de facto dhe de jure, parulla me përmbajtje kolonialiste dhe gjenocidale antisemitiste serbe  “KOSOVO JE SRBIJA” nënkupton mobilizimin dhe thirrjen nën armë të të gjithë serbëve për të lënë kokën në Kosovën shqiptare.

 

Ja, kjo është “esenca e pajtimit” të Serbisë së sotme antidemorkatike me Amerikën dhe me Evropën Perëmdimore. Pikërisht, në këtë kuptim taktiko-strategjik të propagandës, të politikës dhe të diplomacisë kolonialiste të Serbisë ndaj gllabërimit të lirisë dhe të pavarësisë së Kosovës, “qeveritarët demokratë dhe paqësorë” të Republikës së Serbisë, tanimë  “u kanë dhënë shans” qarqeve zyrtare të Amerikës, të Britanisë së Madhe, të Francës dhe të Gjermanisë, që t’i ridefinojnë pikëpamjet, qëndrimet dhe vendimet e tyre politiko-diplomatike dhe strategjike në disfavor të mohimit të pavarësisë dhe të drejtës së vetëvendosjes.

 

(B)       “Jusitifikimi” i fushatës mediale propagandistike të Beogradit

në mbrojtjen e mitit historik, politik dhe nacioanal “Kosovo je Srbija”(!?)

 

Sipas kryementorëve, ideologëve, organizatorëve dhe konceptuesve të “fushatës mediale” me moton dhe me  “jusitfikimin” “Kosovo je Srbija-Kosova është Serbi” të Ministrisë për Kosovën dhe Metohinë të qeverisë së Serbisë, të drejtuar nga ministri i saj, Slobodan Samarxhiq, qëllimi kryesor i fushatës së theksuar është “ të ruhen, të mbrohen dhe të promovohen interesat dhe vlerat demokratike nacionale dhe territoriale të Serbisë demokratike, duke marrë për bazë vlerat e dëshmuara dhe të promovuara kahmot të demokracisë së Perëndimit.”(Politika,4.12.2007).

 

Për të pasur sukses fushata e theksuar “Kosovo je Serbija-Kosova është Serbi”, “regjisorët” dhe “vizionarët”  e saj me në krye mentorin e tyre të verbër politik dhe nacionalist serbomadh, Slobodan Samarxhiq, kanë zgjedhur deklaratat dhe fjalimet e  shtetarërve dhe të politikanëve të Amerikës (Xhorxh Uashington, Abraham Linkoln, Eduard Kenedi) dhe të Evropës: Uinston Çërçill, Sharl De Gol dhe Vili Brant, të cilët kanë meritat kryesore në fromimin, në ndërtimin, në ruajtjen dhe në mbrojtjen e interesave dhe të vlerave demokratike, kombëtare dhe shtetërore të vendeve të tyre) me të cilat i kanë ilustruar dhe “justifikuar” parullat e tyre “Kosovo je Srbija-Kosova është Serbi”.

 

Vërtet, është fakt dhe dëshmi e provuar se shtetarët dhe politikanët e theksuar të Amerikës dhe të Evropës “kanë pasur ndikim vendimtarë dhe se kanë qenë të pajisur me standardet e larta etike, politike, demokratike, pragmatike dhe vizionare” për krijimin dhe për mbrojtjen e interesave dhe të vlerave vitale të kombeve dhe të shteteve të tyre, por ato i kanë dëshmuar dhe jetësuar në praktikë, ndryshe nga “Serbia demokratike”, e cila është krijuar dhe mbrojtur në saje të agresioneve dhe të pushtimeve të saj kolonialiste dhe gjenocidale në kurriz të shqiptarëve dhe të territoreve indigjene të Shqipërisë Etnike, duke përfshirë edhe Kosovën e saj shqiptare.

 

Duke qenë se vlerat  dhe meritat e theksuara të shtetarëve dhe politikanëve të Amerikës dhe të Evropës kanë karakter progresiv, human, demokratik dhe paqësor për ruajtjen e interesit nacional dhe shtetëror, pse  në historinë e qenësisë shtetërore të qeverive të derisotme të Serbisë së Madhe, asnjëherë, nuk ka ndodhur që deklaratat dhe mesazhet e theksuara të tyre t’i kenë marrë parasysh si të vlefshme, duke i analizuar dhe peshuar gjithanshmërisht për  ta mbrojtur “interesin nacional” serb, para se t’i kenë zhvilluar  luftërat dhe agresionet e tyre  gjenocidale dhe kolonialiste  për t’i pushtuar dhe aneksuar territoret etnike shqiptare (Kosovën, Anamoravën dhe Iliridën) që nga viti 1912 e deri më sot.

(C)       Serbia po kërkon mbështetjen e Amerikës për pezullimin e pavarësisë së Kosovës, por duke i injoruar dhe, duke i anashkaluar  presidentët: Bill Klinton dhe Xhorxh W. Bush!?

 

Pse në  përmbajtjen e teksteve të billboardeve (stendave afishuese) “Kosova je Serbija”, krahas Xhorxh Uashingtonit, Ambraham Linkolnit dhe të Kendit, fashistët dhe  “demokratët” serbomëdhenj nuk i kanë cituar edhe deklaratat  e shtetarëve dhe të  politikanëve të dalluar të SHBA-së, të cilat, gjithashtu janë shprehje e vazhdimësisë së kultivimit të historisë, të politikës dhe të demokracisë, si dhe të ruajtjes, të mbrojtjes dhe të promovimit të interesit nacional dhe shtetëror të Amerikës së  Abraham Linkolnit, të Xhorxh Uashingtonit dhe Eduard Kenedi etj.

 

Arsyeja kryesore pse citatet e kryetarëve të SHBA-së, Bill Klinton dhe Xhorxh W. Bush nuk figurojnë në pllakatat e fushatës propagandistike mediale të qeverisë serbomadhe “Kosova je Srbija”, është se, si Bill Klintoni, ashtu edhe kryetari aktual i SHBA-së e kanë dëshmuar me vepër konkrete humanitare, ligjore dhe demokratike se “Kosovo is not Serbia”.

 

Si të kenë figuruar citatet dhe portretet e Bill Klintonit në  billboardet e rrejshme dhe manipuluese  të fushatës serbe “Kosovo je Srbija”, kur tërë bota e di se, së PARI, presidenti i SHBA-së, Bill Klinton, duke ndërhyrë ushtarakisht përmes NATO-s, e ndëshkoi “interesin nacional” dhe “vlerat demokratike” të Serbisë okupatore dhe gjenocidale, të demonstruara në Kosovë  në kohëzgjatje (1989-1999).

 

Si të ketë dominuar  portreti i Bill Klintonit në billboardet e fushatës fashiste të qeverisë së Serbisë “Kosovo je Srbija”, kur ai me plotë të drejtë pati deklaruar para tërë botës se “ We are upholding our values, protecting our  interests, and advancing the cause of peace. The Kosovo crisis  was a genocide in the heart of Europe that was testing our humanity. People are being  slaughtered at NATO-s doorstep. We are preventing another holocoust in Kosovo.” (Robert Jackson, The Global Convenant, Oxford,2000,p.281).

 

Gjithashtu, si të ketë mbizotëruar portreti i presidentit aktual të SHBA-së, Xhorxh W. Bush në billboardet e  fushatës së re fashiste të qeverisë së Serbisë “Kosovo je Srbija”, kur ky me ndërgjegjën më të lartë njerëzore, etike, patriotike, demokartike dhe paqësore, ashtu sikurse presidentët e mëparshëm të SHBA-së, Abraham Linkoln, Xhorxh Uashington, Harold Uilson, Xhon Kenedi dhe Bill Klinton, pati deklaruar vendosmërisht se “ All who live in tirany and  hopelesness can know: The United States will not ignore opperssors. When you stand for your liberty, we will stand with you.”(AP, 21.01.20050). Si ta ketë cituar Slobodan Samarxhiqi këtë citat të presidentit aktual të SHBA-së, Xhorxh W. Bush, kur ministria, qeveria dhe mbarë Serbia e tij  “ e ka mizën në vesh”, ende i mban nën sundimin e saj tiranik kolonialist, shqiptarët  e Anamoravës (Preshevë, Bujanoc, Medvegjë); myslimanët boshnjakë të sanxhakut të Kosovës (Jeni Pazar), hungarezët dhe kroatët në më se gjysmën e Vojvodinës hungareze dhe kroate etj.

 

Fundja, pavarësisht nga synimet, nga qëllimet dhe nga prapavija e ndyrë politike, propagandistike dhe diplomatike  të qeverisë së Serbisë në zhvillimin e fushatës së theksuar për mohimin e pavarësisë së Kosovës, garnitura aktuale e udhëheqjes së Serbisë me në krye presidentin e saj Boris Tadiq dhe me kryeministrin Vojislav Koshtunica, krahas citateve të vlefshme të   “presidentëve të preferuar” amerikanë, domosdoshmërisht, duhet  t’i çmojnë dhe t’i marrin parasysh me seriozitetin më të madh, edhe deklaratat e theksuara përmbajtësore të Bill Klintonit dhe të Xhorxh W. Bush, të cilat në fokus kanë mbrojtjen, avancimin dhe jetësimin  e ineteresave dhe të  vlerave universale të bashkësisë ndërkombërae siç janë liria, rendi, drejtësia, demokracia, siguria, paqja mirëqenia etj., interesa dhe vlera këto, të cilat i përkasin të gjithë popujve të botës, së këndejmi edhe shqiptarëve dhe Kosovës, përkatësisht Shqipërisë Etnike, e jo vetëm Serbisë dhe serbëve kolonialistë dhe imperialistë në Ballkan.
/ postuar për ereniku.net / Mon, December 10, 2007 12:18 pm /

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
09/10 dhjetor, 2007

 

         SERBIA-XHANDARI I BALLKANIT, PO DO LUFTË NË KOSOVË, POR DO TA HUMBAS EDHE BEOGRADIN!

 

                           *** Arsyeja kryesore pse Serbia ende po vazhdon këngën e vjetër të katandisjes dhe të “bërlykjes”  barbarike luftarake të kryekriminelit Slobodan Milosheviq  kundër Amerikës, Bashkimit Evropian dhe Kombeve të Bashkuara, duke e kundërshtuar dhe mohuar planin e tyre të përbashkët paqësor për njohjen e pavarësisë së Kosovës, është mosndëshkimi ligjor (sipas konventave ndërkombëtare që e ndalojnë dhe e dënojnë krimin e terrorit dhe të gjenocidit,  sipas së drejtës ndërkombëtare dhe sipas Kartës së Kombeve të Bashkuara), mosdhënia llogari për tre gjenocidet e kryera kundër kroatëve në Kroaci, kundër myslimanëve boshnjakë në Bosnjë dhe kundër shqiptarëve në Kosovë   para rendit dhe drejtësisë  ndërkombëtare, si dhe  rikthimi i saj antiligjor  dhe antidemokratik në Organizatën e Kombeve të Bashkuara (OKB) dhe në Organizatën për Siguri dhe Bashkëpunim të Evropës (OSBE).

 

Kjo është arsyeja kryesore pse edhe sot Serbia “ e  ka çuar bishtin përpjet”, po do luftë kundër shqiptarëve, kundër Amerikës, përkatësisht kundër tërë bashkësisë ndërkombëtare, sepse pa kurrfarë të drejte morale, ligjore dhe demokratike është rehabilituar dhe amnistuar nga ana e bashkësisë ndërkombëtare për tri  gjenocidet e theksuara kundër Kroacisë, Bosnjës dhe Kosovës, gjenocide këto, të cilat sipas së drejtës ndërkombëtare dhe konventave ndërkombëtare përbëjnë vepër penale ndërkombëtare.

 

Po të ishte vepruar ligjërisht në frymën e së drejtës dhe të drejtësisë ndërkombëtare, duke e kualifikuar dhe, duke e sanksionuar me kohë Serbinë për  krimet e terrorit dhe të gjenocidit të saj ndaj popujve dhe vendeve të theksuara (Kroacia, Bosnja dhe Kosova), sot (domethënë pas tetë vitesh të shkuara), as shqiptarët, as Amerika, as OKB-ja, as BE-ja e as OSBE-ja nuk do të kishin pasur kurrfarë problemi, as mosmarrëveshjeje me Serbinë e Slobodan Milosheviqit, përkatësisht të Boris Tadiqit (kryetar), të Vojislav Koshtunicës (kryeministër), të Vuk Jeremiqit (minister i Jashtëm), të Bozhidar Xheliqit (nënkryetar i qeverisë), të vladika Artemije Radosavleviqit (kryemësuesi dhe kryendihmësi i kryekriminelit Slobodan Milosheviq në vrasjen, në shpërnguljen, në deportimin e një million shqiptarëve nga Kosova, si dhe në djegjen e Kosovës gjatë vieteve 1989-1999).

                               

Pra, për të gjithë ata ekspertë, politikanë, diplomatë dhe shtetarë objektivë dhe realistë të bashkësisë ndërkombëtare, që janë të prirur dhe të  vendosur në mbrojtjen e parimit moral dhe ligjor me karakter njerëzor, kombëtar dhe ndërkombëtar, nuk është aq e vështirë dhe, aq  e komplikuar që të kuptohet dhe të deshifrohet “politika paqesore” e Serbisë së: Tadiqit, Koshtunicës, Jaremiqit, Xheliqit, Artemijes…etj. ndaj shqiptarëve, si dhe ndaj faktorëve ndërkombëtarë(SHBA, OKB, BE DHE NATO), të involvuar në zgjidhjen e statusit të Kosovës, sepse hudhja poshtë e “Planit  paqësor të Marti Ahtisarit për Kosovën, si dhe të gjitha versionet e propozimeve dhe të deklaratave zyrtare të Beogradit me parashenjë dhe me shenjë serbomadhe në adresë të ringjalljes dhe të rikthimit të sovranitetit kolonial të Serbisë në Kosovë, provojnë sheshit se Serbia po do luftë në Kosovë. Andaj, PSE të mos i plotësohet kjo dëshirë nga ana e bashkësisë ndërkombëtare! Pse Jo? – Serbia është përcaktuar për luftë kundër Kosovës, Amerikës, BE-së dhe OKB-së, pse mos ta ketë realizuar një synim të tillë vetëvrasës?

 

 Ndërkaq, Kosova, ndryshe nga Serbia kolonialiste dhe gjenocidale, në vend të luftës dhe të kërcënimeve luftarake absurde dhe të papranueshme serbomëdha, ka zgjedhur rrugën dhe opcionin e drejtë dhe të arsyeshëm: - po drejtësi, po do paqe, po do liri dhe pavarësi, pse mos t’i plotësohet kjo dëshirë plotësisht e jusitifikueshme mbi bazën historike, ligjore dhe demokratike ndërkombëtare?

 

Mirëpo, “demokratët”, “diplomatët” dhe shtetarët serbomëdhenj të “makinës drejtuese” të Serbisë, Tadiq-Koshtunica-Jeremiq-Xheliq së bashkë me garniturën e tyre në pushtet, duhet të mbajnë parasysh rrezikun e madh dhe me pasoja të paparashikuara se, nëse, kësaj radhe Serbisë së tyre i plotësohet një dëshirë e tillë carllazariste dhe millosheviqiste, epilogun e saj do ta “kremtojnë” edhe më fatalisht sesa humbjen e  “Betejes së Kosovës, më 1389), sepse, thjesht, do të pësojnë disfatë edhe më të thellë dhe më shkatërrimtare sesa në “Betejën e Kosovës”, për shkak se tani rrethanat politike kanë ndryshuar, nuk jemi në vitin 1396, as në vitet e shkuara të historisë së kohës së errët mesjetare, as  biznatine, as të kohës së re, 1842, 1844,1878, 1912-1913, 1919, 1945,  as të viteve 1989-1999 të kohës barbarike anticivilizuese të Slobodan Milosheviqit, por jemi  në vitin 2007 të shekullit XXI, ku Serbia as ligjërisht, as fizikisht nuk është e pranishme në Kosovë, por trupat paqësore ndërkombëtarë (UNMIK dhe KFOR). Prandaj, Serbia nuk ka as më të voglin shans që ta “reprizojë” luftën dhe agresionin gjenocidal të regjimit të Slobodan Milosheviqit për  shpërnguljen, për vrasjen dhe për shfarosjen e shqiptarëve dhe të djegjes së Kosovës (në mënyrë që Kosovën ta rikthejë në burgun e robërisë  100-vjeçare të sundimit dhe të sovranitetit të saj kolonial) sikurse gjatë dekadës së fundit të shekullit XX(1989-1999), sepse aty, përveç rezisnetcës së shqiptarëve, do të ballafaqohet edhe me forcat ushtarake të NATO-s, të Bashkimit Evropian dhe  të SHBA-së. Një luftë të tillë me tërë Evropën dhe me Amerikën si superfuqi botërore, Serbia nuk ka asnjë gjasë minimale që ta fitojë, pavarësisht se në çfarë shkalle dhe, në çfarë formash, do të ndihmohet nga Rusia e Vladimir Putinit.

Serbia “superfuqi” e Ballkanit?!

Një politikë, një shtet sikundër që është Serbia, kur nuk iu bindet fakteve, argumenteve, realiteteve dhe arsyes se është në rrugë të gabuar, atëherë, do të thotë se ajo politikë dhe ai shtet nuk do marrëveshje, nuk do paqe, as nuk do bashkëpunim me vendet e sistemit shtetëror të marrëdhënieve dhe të rendit ndërkombëtar. Atëherë shtrohet pyetja e arsyeshme pse bashkësia ndërkombëtare, duhet të humbas kohë dhe të shpenzojë energji të panevojshme politike, investime dhe mjete të konsiderueshme materiale dhe ekonomike që Serbinë me çdo kusht ta “disiplinojë” në rrugën e transicionit dhe të integrimit evroipian, kur ajo botërisht me shembuj konkret (kryeryja e tre gjenocideve kundër kroatëve, boshnjakëve myslimanë dhe shqiptarëve), siç është edhe mohimi i pavarësisë dhe i vetëvendosjes së Kosovës ka dëshmuar se nuk i plotëson kushtet minimale ligjore as demokratike, që të rikthehet as në strukturat përkatëse ekonomiko-politike dhe kulturore transicionale të BE-së së integruar, as në organiztat e tjera ndërkombëtare siç është Organizata e Kombeve të Bashkuara, Organizata për Siguri dhe Bashkëpunim e Evropës (OSBE).

 

Në historinë e sistemit të marrëdhënieve politike ndërkombëtare, shembuj të këtillë sikurse Serbia e dikurshme dhe e sotme, ishin edhe Gjermania nazifashiste e Adolf Hitlerit, si dhe në kohën më të re, shembulli i Irakut të Sadam Huseinit, të cilët, si pasojë e besimit dhe e bindjes në zotërimin dhe në mbizotërimin e  forcës dhe të “arsyes” militariste  veten e konsideronin si “triumfues” të vetëm dhe vendimtarë mbi politikën, mbi ligjet dhe mbi praktikën e bashkësisë ndërkombëtare. Mirëpo, me gjithë vizionin politik  dhe me praktikën e gabuar të zgjidhjes së problemeve ndërkombëtare jashtë frymës dhe rregullave paqësore të së drejtës ndërkombëtare, në shpërputhje me interesat dhe me bashkëpunimin paqësor si në kuptimin rajonal, ashtu edhe në atë më të gjerë në dimensione ndërkombëtare si Hitleri, ashtu edhe Sadami  u veteliminuan dhe u izoluan nga skena politike e bashkësisë ndërkombëtare. Një fat të tillë tragjik të Hitlerit dhe të Sadamit e përjetoi edhe Serbia gjenocidale e Slobdan Milosheviqit, e cila u bombardua nga Aleanca e Atlantikut Verior (NATO) më 24 mars 1999, si rrjedhim i kryerjes së pushtimit të Kosovës (1989-1999).

 

Shtrohet pyetja, pse dhe, deri kur Serbia, do të sillet kështu në mënyrë arrogante, cinike dhe shpërillëse (tamam, sikur ajo të ishte ndonjë “superfuqi” e Ballkanit), duke i nëpërkëmbur dhe, duke i shkelur në mënyrë flagrante (sikurse Adolf Hitleri) rregullat dhe normat e rendit pozitiv juridik ndërkombëtar të bashkësisë ndërkombëtare?  - Përgjigjja: - Derisa ajo të mos jetë demilitarizuar dhe të mos jetë dezintegruar si “superfuqi” koloniale ballkanike. Pra, derisa Serbia të ketë në dispozicion armatime dhe arsenal ushtarak (konvencional, kimik, biologjik etj.) enorm, ajo nuk do të distancohet, as  kurrë nuk do të heqë dorë nga politika dhe praktika e saj e derisotme kolonialiste dhe hegjemoniste në “konservimin”, në ripushtimin dhe në rigrabitjen e  territoreve të shqiptarëve të Shqipërisë Etnike, të territoreve të Kroacisë dhe të Hungarisë.

 

Fundja, luftës mos i shpëtoftë Serbia, sepse ende nuk i ka bilancuar “faturat” ndërkombëtare për kryerjen e tre gjenocideve të shkuara (1992-1999) kundër Kroacisë, Bosnjës dhe Kosovës. Mirëpo, kësaj radhe, politika dhe diplomacia drejtuese shtetërore e Serbisë (pavarësisht nga orkesi për ta ripushtuar dhe ricopëtuar Kosovën), duhet të mbajnë parasysh faktin se, shqiptarët kurrë më parë në historinë  e Kosovëst nuk kanë qenë më unikë, më të përgatitur, më të gatshëm, më të fuqishëm dhe më të vendosur për ta mbrojtur Kosovën së bashku me Amerikën, me NATO-n dhe me Bashkimin Evropian nga çdo sulm  eventual i Serbisë së mbështetur nga Rusia.

 

Gjithashtu, “interpretuesit specialistë” të së “drejtës ndërkombëtare serbo-ruse”,  që po thurin dhe po miratojnë  plane dhe aksione të fshehta luftarake kundër shqiptarëve dhe kundër Amerikës  për ta lënë kokën dhe  kockat e tyre  në Kosovën shqiptare, nuk duhet të harrojnë se krimet e gjenocidit të Serbisë,  të kryera në Kroaci, në Bosnjë dhe në Kosovë(1992-1999), sipas së drejtës ndërkombëtare nuk parashkruhen, pavarësisht se deri tani nuk janë sanksionuar nga ana e bashkësisë ndërkombëtare në “konton” e politikës dhe të praktikës kolektive shtetërore të Serbisë gjenocidale.

 

Masat ruso-serbomëdha dhe kundërmasat shqiptare amerikane

 

 *** Bozidar Xheliq (nënkryetar i qeverisë së Republikës së Serbisë),  “Do të marrim masa, por jo edhe  forcën, nëse Prishtna shpall  pavarësinë e njëanshme”.

                     

-Merrni “masa”, thurni plane e aksione, çfarë t’u diktojë paranoja juaj kolektive antishqiptare dhe antiamerikane, por mos harroni, se në Kosovë iu presin “kundërmasat” edhe më të ashpra, më katastrofike dhe më shkatërrimtare për Serbinë sesa me rastin e bombardimit 78-ditësh të saj (24.03.-10.06.1999) nga ana forcave ajrore luftarake të NATO-s.

 

 Mirëpo, mos harroni se me  ndërhyrjen e parë ushtarako-gjenocidale pushtuese të Serbisë fashistoide të Slobodan Milosheviqit, e keni humbur koloninë juaj-Kosovën. Ndërkaq, nëse pas shpalljes së pavarësisë së Kosovës, do të merrni yrysh që, për herën e dytë ta sulmoni ndonjë pjesë të saj, e keni të garantuar humbjen  dhe shkatërrimin total të Serbisë, sepse më nuk do t’iu jipet rasti (sikurse gjatë gjatë 78 ditëve të bomabrdimit luftarak të NATO-s), që të heqni valle nëpër kryesheshet dhe bulevardet e Beogradit, por shpëtimin do ta kërkoni nën gërmadhat e Kalamegdanit të Pashallukut turk, si” stehimore” të fundit të jurisdiksionit administrativ, territorial dhe shtetëror sovran.

 

-Se sa ju serbomëdhenjtë “nuk e njihni” gjuhën dhe  përdorimin e forcës, të agresioneve, të gjenocideve luftarake pushtuese në kurriz të shteteve dhe të popujve të theksuar fqinj;  sa jeni   “humanë”,  “demokratë”, “paqësorë”, “altruistë” dhe  të “pafajshëm”, në VEÇANTI ndaj shqiptarëve, këtë e ka provuar edhe historia tragjike dhe praktika e hollokausitit të juaj më se 100 vjeçar jo vetëm  në Kosovë, por edhe në Anamoravë (Preshevë, Bujanoc, Medvegjë, si dhe në  Kurshumli, në Bllacë, në Toplicë, në Vranjë deri në Nish, ku sot, veç toponimisë shqiptare, nuk e keni lënë në jetë asnjë shqiptar, si rrjedhim i shfarosjes dhe i shpërnguljes  masovike-kolektive nga ana e regjimeve  të derisotme të Serbisë imperialiste.

Në këtë kontekst, sesa ju serbët jeni “ të mëshirshëm”, “të sinqertë”, “demokratë”, “të civilizuar” dhe  “të ndërgjegjshëm” në kuptimin e përgjithshëm, këtë në mënyrën më origjinale dhe më plastike e ka portretizuar filozofi i shquar francez, Andre Glyksmann, duke nënvizuar se :”Kur serbët pohojnë se janë të pafajshëm, ata  shprehin racizmin e tyre në shkallën më të skajshme.”                     

                   

-Merrni “masa”, thurni plane e aksione, çfarë t’u diktojë paranoja juaj kolektive antishqiptare dhe antiamerikane, por mos harroni, se në Kosovë iu presin “kundërmasat” edhe më të ashpra, më katastrofike dhe më shkatërrimtare për Serbinë sesa me rastin e bombardimit 78-ditësh të saj (24.03.-10.06.1999) nga ana forcave ajrore luftarake të NATO-s.

 

 Mirëpo, mos harroni se me  ndërhyrjen e parë ushtarako-gjenocidale pushtuese të Serbisë fashistoide të Slobodan Milosheviqit, e keni humbur koloninë juaj-Kosovën. Ndërkaq, nëse pas shpalljes së pavarësisë së Kosovës, do të merrni yrysh që, për herën e dytë ta sulmoni ndonjë pjesë të saj, e keni të garantuar humbjen  dhe shkatërrimin total të Beogradit, edhe më keq sesa  më 6 prill 1941 nga makineria ushtarake e Hitlerit.

 

“Është e drejtë” e serbomëdhenjve që të marrin “YRYSHE TË REJA” kundër shqiptarëve në Kosovë (ashtu sikurse në rastin e infiltrimit të bandave terroriste paramilitare serbe në Brodecin shqiptar të Tetovës,ku në bashkëpunim me forcat policore fashiste “maqedone”  vranë 6 shqiptarë dhe plagosën dhjetra sish, më 7.XI,2007) sepse atë “të drejtë trashëguese” ua dikton psikopatologjia dhe mitologjia   e pashëruar politike dhe nacionaliste kolektive serbe “për ta mbrojtur” sovranitetin kolonial të Serbisë në Kosovë, sipas së “drejtës ndërkombëtare serbo-ruse”. Mirëpo, ato “dengje masash” nuk kanë të bëjnë me Kosovën shqiptare, sepse serbomëdhenjtë  për herën e fundit  janë “përshëndetur” me Kosovën, që  në   marsin e përgjakshëm të  vitit 1989, kur me tanke, me terror dhe me reprezalie, duke  vrarë shqiptarët, Kosovës ia “vodhën” autonominë, që e kishte sipas Kushtetutës së RSFJ-së së vitit 1974(sipas së cilës Kosova ishte pjesë konstituive e Federatës Jugosllave, jo e Republikës së Serbisë as de facto as de jure). E tash, pasi kanë kaluar pothuaj se 20 vjet, domethënë, kur e kanë parë gabimin e tyre politik të pakorrigjueshëm, pas kryerjes së  agresionit dhe të  terrorit gjenocidal mbi Kosovën dhe shqiptarët (1989-1999), “të njëjtën autonomi” duan t’ia rikthejnë Kosovës shqiptare, që në kuptimin politiko-juridik dhe kushtetues, do të thotë Kosova shqiptare prapë nën sovranitetitn e hekurt kolonial të Serbisë.

 

-Jo!-Jo, “komshi” kolonialistë dhe hegjemonistë të etshëm për gjak shqiptari dhe të të pangopur për gllabërimin e territoreve të Shqipërisë Etnike, kësaj here jeni në vonesë të madhe pothuajse dy dekada të plota! Vonë, shumë vonë “iu ka dalë  gjumi”, që të “gjeni gjuhë të përbashkët” me viktimat e gjenocidit juaj  çetniko-nazifashist. Gabimi juaj politik nacionalist gjithëserb  nuk ka më të përmirësuar, nuk ka kthim prapa “pojeo vuk magarca”. “Nema vise Janka na Kosovo”...Si e keni mbjellur ashtu edhe e keni korrur. Me  atë “autonomi” të Boris Tadiqit (kryetar) dhe të Voislav Koshtunicës(kryeministër), të propozuar për Kosovën shqiptare në agjendën e “treshes” së Grupit të Kontaktit të BE-së për Kosovën,  mund ta  shpërbleni në veçanti Kishën Ortodokse Serbe me në krye peshkopin Artemije Radosavleviq (e cila ishte fitili dhe flaka e zjarrvënies Kosovës dhe shqiptarëve)! Me atë “autonomi” mund ta dekoroni “postmortem” mesinë dhe heroin  juaj gjithëserb, Slobodan Milosheviqin, vrasësin e Kosovës dhe të shqiptarëve.

 

 Atë autonomi jugosllave dhe atë nostalgji serbomadhe mund ta ruani si të vetmin “suvenir” të mendjes dhe të veprës së juaj të “shëndoshë civilizuese”, që prodhoi dhe e provoi “hollokausitn modern” mbi shqiptarët, që i përket fundshekullit XX, me të cilën e tëmerruat tërë botën e civilizuar demokratike. Ajo është i vetmi ngushëllim për “demokracinë” (të cilën psikologjia dhe praktika serbomadhe nuk e ka njohur kurrë në historinë e saj të derisotme) dhe për “frytet konkrete” të universit politiko-nacionalist, shovinist, racist, fashist dhe të radikalizmit çetnik gjithëserb.”Ngushëllime”! Për humbjen e përgjithmonshme të kolonisë së juaj të dikurshme! Vërtet, e dhimbshme dhe e pakompensueshme është humbja e kolonisë së Kosovës, por kjo ka qenë e pashmangshme, sepse nuk ka qenë pjesë e ligjshme dhe e  natyrshme “trupit” territorial, etnik dhe shtetëror të Serbisë, por ind dhe gjak integral i trupit, i trurit dhe i zemrës së Shqipërisë Etnike.

 

Për këtë “fatkeqësi” të juaj, mos kërkoni llogari nga shqiptarët, sepse Kosova është e tyre, dhe se plotësisht janë të përgatitur me masat kundërmbrojtëse të çdo pëllëmbe të  territorit të saj, po qe se, në çfarëdo forme do të  kanoset Serbia e tadiqëve, e koshtuniqëve, e jeremiqëve, e xheliqëve dhe e artemiqëve shovinistë serbomëdhenj. Ne jemi të gatshëm për vetëmbrojtje jo vetëm të Kosovës, por edhe më gjerë.

 

Prandaj, si qeveria, ashtu edhe Kisha Ortodokse Serbe, duhet të jenë në dijeni për faktin se,  kurrë më parë në historinë  e Kosovës, shqiptarët nuk kanë qenë më unikë, më të përgatitur, më të gatshëm, më të fuqishëm dhe më të vendosur për ta mbrojtur Kosovën së bashku me Amerikën, me NATO-n dhe me Bashkimin Evropian nga çdo sulm  eventual i Serbisë së mbështetur nga Rusia. Këtë  fakt, duhet ta mbajnë parasysh të gjithë ata shtetarë, të gjitha  ato  banda paramilitare, që po thurin plane dhe aksione për ta lënë kokën dhe  kockat e tyre  në Kosovën shqiptare, si dhe të gjitha ato  haranga mercenare, paramilitare  çetniko-fashiste serbe, që kanë marrë pjesë ekspeditën ndëshkimore vrastare të shqiptarëve të afajshëm civilë në fshatin Brodec të Tetovës, më 7 nëntor 2007.

 

Ekziston rreziku (ndoshta) që Kosova  “të shndërrohet në ujë”, por as si atillë, kurrë më nuk do t’i takojë  Serbisë, por vetëm Shqipërisë Etnike dhe sferës së interesit politiko-strategjik dhe ushtarak të Amerikës dhe të aleatëve të saj të Evropës Perëndimore, e jo kursesi sferave të interesit të amalgamës dhe “frontit ortodoks” ruso-sllav në Ballkan.

 

Beogradi dhe të gjithë serbët, për humbjen e kolonisë së Kosovës, duhet të kërkojnë llogari, qërim hesapesh, duke përgatitur “masa, plane, aksione preventive” kundër atyre institucioneve dhe organeve shtetërore dhe politiko-shoqërore e kulturore serbe  me në krye drejtuesit e tyre çetniko-fashistë serbomëdhenj, që pa asnjë arsye e patën djegur Kosovën, duke kryer reprezalie dhe gjenocid të paparë mbi 2 milionë shqiptarë, të cilët u keqtrajtuan, u shpërngulën me dhunë mbi 1000000, si  dhe mbi 20000 prej tyre u vranë, kurse mbi 3000 sish janë zhdukur ku,  edhe sot e asaj dite nuk dihet asnje gjurmë për ta nga bandat barbare paramilitare, militare dhe policore të Serbisë gjakatare dhe gjenocidale të  Slobodan Milosheviqit, “kryearkitektit” dhe  kryevrasësit të Kosovës shqiptare.
// postuar për: ereniku.net / Fri, December 7, 2007 12:15 pm//

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof. Dr.Mehdi HYSENI
03 dhjetor 2007

                          NJOHJA E PAVARËSISË SË PLOTË  E KOSOVËS-FITORE DHE DËSHMI DIREKTE E DEMOKRACISË    DHE  E DREJTËSISË  AMERIKANE UNIVERSALE

 

*** “ Nëse nuk e kërkon atë çka të takon, as miku më i mirë  nuk ta vnon.” (Abdi Baleta)

*** Organizimi i REFERENDUMIT në Kosovë, varet nga politika zyrtare e Prishtinës, jo nga Uashingtoni  as nga Nju-Jorku.

 

Mirëpo, çfarë të bëjmë, politika zyrtare e Kosovës mendon dhe vepron ndryshe (ashtu si t’i fishkëllojnë të tjerët),  në vend të organizimit të REFERENDUMIT,  qeveria e Kosovës  është deklaruar se pas 10 Dhjetorit 2007, do të shpallë “pavarësinë e njëanshme”. GABIM! ZGJIDHJE GJYSMAKE KJO! GABIM! RECIDIV i së kaluarës së hidhur i mednimit dekadent egzistencialist politik shqiptar. Jemi mësuar  të  kënaqemi dhe të ushqehemi me “gjysma” të huaja, të cilat, qe më se 100 vjet po na duken  “më të ëmbla dhe më origjinale”, sepse janë prodhim  me ambalazh atraktiv të huaj. Ja, kjo është logjika e robit. Çdo gjë që është me parashenjjë dhe me “iteketë importuese” të huaj, është e kapshme për logjikën e molepsur politike shqiptare, kurse çdo propozim, çdo ide, çdo projekt dhe çdo prodhim që është me VLERË ORIGJINALE të përmbajtjes vendore shqiptare, është i papranueshëm, “joprofesional”, “apolitik”, “antidemorkatik”,  “antipluralist” dhe “antikozmopolit”, domethënë, është “jashtë kohe”, ashtu siç e kanë keqkuptuar, keqinterpretuar dhe, ashtu siç e kanë lënë  jashtë kohe, jashtë agjendës së tyre politike, diplomatike dhe juriidike ndërkombëtare të drejtën e vetëvendosjes së Kosovës.

 

Derisa jemi më gjendje, derisa jemi  të gatshëm dhe të vullnetshëm të shpallim, të mbrojmë  dhe të njohim një ‘GJYSMËPAVARËSI”, atëherë pse mos të bëhet e kundërta-shpallja dhe njohja e pavarësisë së plotë e Kosovës me REFRENDUM. Kjo është rruga më shkurtër, më drejtë, më objektive dhe më racionale si në kuptimin e  investimeve të deritashme ekonomike, politike, juridike, ashtu edhe të atyre humanitare dhe demokratike ndërkombëtare për mëvetësimin e Kosovës në cilësinë juridike ndërkombëtare.

                                      *              *              *

Që nga vitet e 90-ta të fundshekullit XX, në vazhdimësi  kam  nënvizuar faktin se çështja e Kosovës nuk është problem minoritar serb, por është problem kolonial serb, që nga viti 1912, i cili, si i tillë edhe kërkon  trajtim dhe zgjidhje antikoloniale në përputhje me të drejtën historike dhe me të drejtën ndërkombëtare të shqiptarëve  mbi Kosovën.

Kërkesat, mjetet dhe format e tjera  politike dhe diplomatike të deritashme si të faktorit shqiptar, ashtu edhe atij ndërkombëtar  pa asnjë arsye kanë anashkaluar trajtimin e çështjes së Kosovës si çështje koloniale. Si rrjedhim, edhe kanë dështuar  përpjekjet dhe “formulat” e deritashme të antidiplomacisë shqiptare dhe të diplomacisë ndërkombëtare  ngase janë shpërqëndruar nga “tema” e kolonializmit  serbomadh  në Kosovë, duke u fokusuar vetëm në trajtimin  “ e periferisë” së problemit të theksuar, ashtu si i konvenon  politikës  hegjemoniste dhe sovranitetit kolonial të Serbisë mbi Kosovën.

Një gabim i këtillë  i dyanshëm historiko-politik , diplomatik dhe juridik ka ndikuar dhe, fatkeqësisht, ende po ndikon negativisht në kontestimin e njohjes së drejtës së vetëvendosjes së Kosovës si subjekt juridik i së drejtës ndërkombëtare.

Pikërisht, pse politika dhe diplomacia e Prishtinës dhe e Tiranës, çështjen e Kosovës (as dje, as sot) nuk e kanë shtruar, as nuk e kanë trajtuar dhe, edhe sot, ende  nuk janë duke e shtruar, as duke e trajtuar si problem kolonial (1912-2007) para bashkësisë ndërkombëtare, Serbisë kolonialiste gjenocidale i kanë dhënë shansin historik që, edhe në fillim të shekullit XXI, ta mbrojë të drejtën e saj kolonialiste ilegale mbi Kosovën shqiptare.

Këtë gabim të pafalshëm  dhe iracional të politikës zyrtare të Prishtinës dhe të Tiranës, veç Serbisë kolonialiste dhe partnerëve të saj tradicionalë (Rusia, Greqia etj.), e kanë kapitalizuar edhe faktorët e tjerë  evro-ndërkombëtarë, të involvuar në zgjidhjen e problemit të Kosovës.  Mirëpo, në këtë rast nuk mund të fajësohet bashkësia ndërkombëtare, sepse ajo ende nuk ka marrë ndonjë kërkesë të tillë për shqyrtim nga pala shqiptare, ku thuhet se Kosova është problem kolonial 100-vjeçar.

Pra, si për mungesën e parashtrimit të  kërkesës së drejtë se Kosova është problem  kolonial, dhe jo minoritar, as decentralizues serbomadh, ashtu edhe  për zvarritjen, për ndërlikimin e panevojshëm, si dhe për kontestimin e së drejtës vetëvendosjes së Kosovës në planin ndërkombëtra, fajtor, dhe përgjegjës kryesorë është faktori politik shqiptar, sepse nuk ka pasur guxim, as vizion politik, diplomatik, as propagandistik (edhe pse faktet dhe argumentet historike janë në anën e shqiptarëve dhe të Kosovës) që problemin  kolonial të Kosovës, ta shtrojë dhe ta trajtojë me emër dhe mbiemër të vërtetë konkret=kolonializmi serbomadh, viktimë i të cilit është jo vetëm Kosova, por edhe Anamorava(Presheva, Bujanoci, Medvegja etj.).

Si shkak dhe pasojë e  politikës dhe e diplomacisë së gabuar miope shqiptare e boshtit  Prishtinë-Tiranë, është vënë në pikëpyetje e drejta e vetëvendosjes së Kosovës si antitezë  dhe argument i qëndrueshëm  historik dhe juridiko-ndërkombëtar i sundimit kolonial  100-vjeçar  të Serbisë së Madhe në Kosovë.

Për më tepër, “kursori i busullës”  së gabuar politike dhe diplomatike  shqiptare ka krijuar dilema dhe, ka vënë para aktit të kryer, edhe aleatët ndërkombëtarë të mbështetjes së pavarësisë së Kosovës. Këtë e provuan edhe formulat e deritashme eksperimentuese të zgjidhjes së statusit të Kosovës në kuadrin e “shuttle diplomacy” të Marti Ahtisarit dhe të “Treshes” së Grupit të Kontaktit të BE-së (Volfgang Ishinger, Frank Wisner dhe Aleksandar Harçenko), të cilat dështuan si “vesa para diellit të mëngjesit”.

Lind pyetja, çfarë  duhet të bëjmë  tani, pas  dështimeve të deritashme në planin  diplomatik evro-ndërkombëtar të zgjidhjes së statusit të Kosovës?

Për të dalë nga qorrsokaku i krijuar nga vetë “elitat politike” shqiptare të Prishtinës dhe të Tiranës, (të cilat kanë menduar dhe kanë vepruar keq qe më se 20 vjet rresht si politikisht, diplomatikisht, ashtu edhe juridikisht, duke ushqyer iluzione të shkreta se poroblemin kolonial të Kosovës, to t’ua  parashtrojë dhe, do t’ua zgjedhë si të tillë vetë bashkësia ndërkombëtare me pëlqimin e Serbisë dhe të Rusisë), ka ngelur vetëm NJË OPCION I LIGJSHËM DHE DEMOKRATIK- REFRENDUMI.

Për t’u mbyllur gojën përgjithmonë padrejtësisë  evropiane në krye me Rusinë, si  dhe sundimit kolonial shekullor të Serbisë së Madhe mbi Kosovën (1912-1999), Prishtina dhe Tirana zyrtare, urgjentisht dhe intensivisht nevojitet t’i harmonizojnë  pikëpamjet dhe qëndimret e tyre (deri tani të pabeshkërenduara dhe të paharmonizuara), që të merren vesh me Shtetet e Bashkuara të Amerikës, që sa më parë të jetë e mundur, të organizojnë mbajtjen e Referendumit në Kosovë, sepse ky është ÇELËSI i vetëm dhe i jusitifikueshëm   mbi bazën historike, juridike ndërkombëtare dhe demokratike të zgjidhjes së drejtë dhe përfundimtare të  problemit kolonial të Kosovës.

Ndryshe, po qe se vjen në shprehje shpallja e njëanshme e pavarësisë nga ana e qeverisë së Kosovës, do të krijojë probleme të mëdha dhe, të paparshikuara edhe për Kosovën, edhe për Shtetet e Bashkuara të Amerikës në Ballkan, sepse në këtë mënyrë, Rusia dhe Serbia me aleatët e tyre (për llogari të politikës dhe të praktikës së tyre kolonialiste dhe imperialiste), në emër  “të shkeljes” së rregullave, të parimeve dhe të  normave të së drejtës ndërkombëtare, si dhe të  dispozitave të Kartës së Kombeve të Bashkuara, do ta akuzojnë Amerikën si “akullthyese” të rendit pozitiv juridik ndërkombëtar, edhe pse në rastin konkret Rusia me në krye Vladimir Putinin është ajo, që, përmes mohimit të pavarësisë së Kosovës, po orvatet ta kthejë prapa “rrotën historike” të luftës së ftohtë (1948-1989) midis Amerikës dhe Rusisë.

Mirëpo, për t’iu dhënë fund manovrave të deritashme  kërcënuese dhe cinike  të diplomacisë dhe të politikës propagandistike serbo-ruse, të drejtuara kundër kursit pozitiv të SHBA-së për zgjidhjen e çështjes së Kosovës, si Prishtina, ashtu edhe Uashingtoni zyrtar, duhet të dakordohen  dhe të përqëndrohen në arritjen e marrëveshjes së përbashkët lidhur me aplikimin e  institutit të Referendumit për shpalljen e pavarësisë së Kosovës. Kjo e drejtë legjitime dhe legale, duhet t’i lejohet dhe t’i njihet popullit shqiptar si  shumicë dërrmuese indigjene (mbi 90%) në Kosovë.

Pse vetëm shqiptarët, në mënyrë të ligjshme dhe demokratike, të mos vendosin për fatin e tyre me REFERENDUM? Pse vetëm shqiptarët në Ballkan, të jenë PËRJASHTIM MORAL, LIGJOR DHE DEMOKRATIK në këtë kontekst?

Logjikisht, nëse shqiptarët nuk kanë të drejtë, që si formë ligjore institucionale  dhe demokratike të përdorin REFERENDUMIN, atëherë,  nga e  drejta ligjore për shpalljen dhe njohjen e “ pavarësisë së njëanshme”? – Kjo logjikë politike  e gabuar krijon dilema dhe paqartësi juridike në kuptimin e së drejtës ndërkombëtare, si dhe vë në dyshim të drejtën historike të shqiptarëve si titullarë të Kosovës.

Për t’i evituar këto gabime të politike dhe forma gjysmake juridike, së pari, qeveria e Kosovës, duhet të mbajë  parasysh faktin se shpallja e njëanshme e pavarësisë së Kosovës, nuk nënkupton zgjidhjen e drejtë përfundimtare të statusit të Kosovës, pavarësisht se atë do ta njohin Amerika dhe disa vende nga BE-ja,  gjë që, gjithësesi është për t’u përshëndetur një akt i tillë në mbështetje të Kosovës,  sepse është e drejtë legjitime  dhe sovrane e tyre. Mirëpo, meqë Amerika dhe shumica e shteteve të BE-së janë të gatshme për ta njohur “pavarësinë e njëanshme”, në rast se Rusia do të përdorë të drejtën e veto-s në kuadrin e Këshillit të Sigurimit të Kombeve të kundër pavarësisë së Kosovës, atëherë si diplomatiisht, ashtu edhe juridikisht, më kuptimplotë do të kishte qenë njohja e pavarësisë dhe e vetëvendosjes së Kosovës në bazë të rezultatit të  votave demokratike të REFERENDUMIT të organizuar në Kosovë, të cilin as Rusia e  as Serbia nuk do të kishin pasur kurrfarë kapaciteti juridik ndërkombëtar për ta hudhur poshtë si të tillë, sepse do të ishte në përputhje të plotë me  krirteret dhe me  parimet e Kartës së Kombeve të Bashkuara dhe normat e rregullat e së drejtës ndërkombëtare.
Së dyti, ekziston rreziku që, njohja unilaterale e pavarësisë së Kosovës, do të krijojë pengesa të mëdha dhe serioze në zvarritjen e zgjidhjes së problemit kolonial të shqiptarëve në “Maqedoni”, në Anamoravë (Preshevë, Bujanoc e Medvegjë), në Malësinë e Madhe të Mbishkodrës në Mal të Zi, si dhe të Çamërisë.

Ndërkaq, realizimi i  Referendumit, do të garantonte zgjidhjen e drejtë dhe përfundimtare të statusit të Kosovës, pavarësia e plotë e së cilës, pa dyshim, në perspektivë, do të hapte shtigje dhe mundësi të reja racionale, si  dhe do të përshpejtonte rrugën e zgjidhjes së çështjes kombëtare shqiptare në Ballkan, përkatësisht rikthimin  dhe ribashkimin e territoreve indigjene shqiptare në tërësinë e Shqipërisë Etnike. / postuar për: ereniku.net / Sun, December 2, 2007 11:18 pm /

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr. Mehdi HYSENI
27 nëntor 2007

  RIBASHKIMI I SHQIPËRISË ETNIKE MIDIS  REALIZMIT  RUS DHE UTOPIZMIT SHQIPTAR

Pavarësisht se kush e pohon të vërtetën, ajo është e pranueshme nga të gjithë ata që e mbrojnë dhe thirren në emër të saj, sepse ajo ka karakter  universal njerëzor.

 

*** Aleksandar B. Harçenko  politikisht më i sinqertë, më objektiv, më vizionar dhe më realist sesa Ismail Kadre, Alfred Moisiu dhe Sali Berisha, kur është fjala për procesin e  domosdoshëm dhe të pashmangshëm të ribashkimit të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike në Ballakan. Me gjithë përdorimin e gabueshëm të termit “Shqipëri e Madhe”, që është pjellë dhe produkt kuazi historik, politiko-prapagandistik dhe diplomatik shekullor  i Serbisë së Madhe dhe, në mbrojtje të konceptit të Serbisë së Madhe, sepse në asnjë aspekt dhe,  në asnjë kuptim nuk është i barasvlershëm, as sinonim i Shqipërisë Etnike. Deri më sot, në historinë e tyre, shqiptarët as teorikisht as praktikisht nuk e njohin “Shqipërinë e Madhe”.

 

*** Aleksandar Bocan-Harçenko, i deleguar i Rusisë në “Treshen” e Grupit të Kontaktit të BE-së për Kosovën, në intervistën dhënë gazetës serbe të Beogradit “Blic” të dates 26 nëntor 2007, ka deklaruar NJË TË VËRTETË TË MADHE (edhe për miqtë, edhe për oponentët e diplomacisë ruse) se “Nuk e përjashtoj mundësinë e krijimit të Shqipërisë së Madhe, pavarësisht se çfarë thuhet kundër bashkimit të territoreve shqiptare në dokumentin zyrtar të Grupit të Kontaktit”.

 

(A) Fenomenologjia e paradoksit antibashkim

 

Pparadoksin politik dhe kombëtar shqiptar: -Tanimë, e ka përgënjeshtruar në mënyrë flagrante edhe diploamti rusi Alakesandar Bocan-Harçenko, sepse në vend të mosbesimit dhe të  skepticizmit antibashkim të utopistëve politikanë shqiptarë, ai  e ka kuptuar dhe tërësisht i beson  procesit të ribashkimit të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, kurse “elita politiko-demokratike” zyrtare e Tiranës me në krye Alfred Moisiun (ish-kryetar) dhe me Sali Berishën(kryeministër aktual) është dekalruar kundër bashkimit të Kosovës me Shqipërinë, ashtu sikurse, edhe Ismail Kadare, para ca vitesh. Ky paradoks me përmbajtje ANTI- politiko-kombëtare dhe ANTI-diplomatike, “është justifikuar” me kërkesën prioritare të integrimit rajonal dhe evropian të gjysmë Shqipërisë së pavarur(1912). Mirëpo, me gjithë parashikimet, me iluzionet dhe me efektet e deritashme negative  të procesit  të integrimit të Shqipërisë në Bashkimin Evropian (BE), politikisht dhe diplomatikisht është e gabueshme teza strategjike e politikës së jashtme të Shqipërisë, së pari, bashkim me shtetet fqnije në rajon dhe në Evropë, e pastaj (ndoshta), edhe me gjysmën e Shqipërisë së kolonizuar(50%)?! Të menduarit dhe të vepruarit e këtillë në disfavor të injorimit të mëtejmë të ribashkimit të shqiptarëve dhe të territoreve me status kolonial serbosllav, është gabim katastrifik për interesin nacional gjithëkombëtar dhe shtetëror të Shqipërisë Etnike në Ballkan.

 

Një filozofi e tillë e  teorisë dhe e praktikës së të deritashme (pothuaj se 20-vjeçare) e politikës dhe e diplomacisë së Tiranës, është e papranueshme për interesin e përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror të Shqipërisë Etnike, sepse me “njërën këmbë” në BE, dhe me “tejtrën këmbë” nën:  Serbi, “Maqedoni”, Mal të Zi dhe Greqi, kjo do të thotë vetëmashtrim, vetëkapitullim dhe vetëkolonizim, pajtim dhe solidarizim me politikën pushtuese, grabitçare dhe kolonialiste dhe neokolonialiste të aksit serbosllav në dëm të zgjidhjes së problemit kolonial shqiptar në Ballkan.

 

. Ja, ky është thelbi i kontrastit politik dhe kombëtar i utopistëve dhe i utopizmit shqiptar antibashkim.

 

Mirëpo, një gjykim dhe deklarim i tillë politik është sa absurd aq edhe paradoksal, sepse është i menduar keq dhe, i shprehur praptë e gabimisht si në kuptimin e së veçantës, ashtu edhe  të së përgjithshmes, sepse poltikanët utopistë demagogë liberalë, së pari, do të duhej të ishin angazhuar në krijimin e paltformës së përbashkët politiko-strategjike shtetërore (Tiranë-Prishtinë-Tetovë), të aktualizuar dhe të  komanduar drejtëpërdrejt nga Tirana, duke shtruar  kërkesën imediate për RIBASHKIMIN E BRENDSHËM GJITHËSHQIPTAR në shkallë kombëtare dhe shetërore, e pastaj, si hap të dytë, të shtronin kërkesën reale dhe të justifikueshme për  integrimin në shkallë rajponale dhe evropiane.

 

Sipas parimit logjik, metodologjik, pedagogjik, politiko-filozofik, kombëtar dhe demokratik, kështu do duhej logjikuar, shprehur, angazhuar dhe vepruarkonkretisht, së pari,  integrimi përbrenda shqiptar, e pastaj integrimi me aleancat e tjera të jashtme rajonale, evropiane dhe ndërkombëtare. Jo, anasjelltas, së pari, duke filluar nga e largëta te e afërta?! Çfarë paradoksi ky?! Çfarë kërkese e mbrapshtë kjo?! – Së pari, integrim me të panjohurën, me të huajën, me irealen, me të pakapshmen, e pastaj me të njohurën, me realen, me arsyen dhe me të domosdoshmen?!

 

Pikërisht, një kërkesë e tillë  abstrakte, paradoksale dhe kontradiktore me interesin e përgjithën nacional dhe shtetëror gjithëshqiptar të Shqipërisë Etnike, ka ndikuar dhe, po ndikon negativisht  edhe në realcionet e sistemit shtetëror të marrëdhënieve ndërkombëtare, duke i vënë në dyshim dhe, duke krijuar dilema të panevojshme, edhe tek aktorët e bashkësisë ndërkombëtare, të cilët, ndër të tjera,  patën debatuar edhe variantin e “Qipros Dyshe” si paradigmë për zgjidhjen e statusit të Kosovës?! Mirëpo, fal ngulmës dhe vendimit të prerë të SHBA-së dhe të palës shqiptare, një “formulë e tillë qipriote”, e as “formulat” e tjera autonomiste “honkongiste” serbomëdha të Beogradit, nuk do të vijnë në shprehje, që të realizohen në praktikë, pos së drejtës së vetëvendosjes dhe të pavarësisë së Kosovës.

 

Vetëm njohja e plotë e pavarësisë së Kosovës, do të jetë ÇELËSI dhe hapi i parë  drejt realizimit  dhe konkretizimit të procesit, të aspiratës dhe të idealit realist shekullor të ribashkimit të shqiptarëve dhe të territoreve të Shqipërisë Etnike. Ndryshe, do të vijë në shprehje ajo,  që ne nuk e preferojmë, por që do jemi të detyrar ta përdorim, e ajo është e drejta e kryengritjes së përgjithshme për të ralizuar të drejtën historike dhe të drejtën e vetëvendosjes. Kuptohet, një të drejtë të tillë, do ta përdorim vetëm atëherë  pasi të jenë shteruar të të gjitha mjetet dhe mundësitë e zgjidhjes së konfliktit me mjete paqësore, në frymën e së drejtës ndërkombëtare dhe të Kartës së Kombeve të Bashkuar, si dhe  në marrëveshje  të ngushtë me Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe me aleatët e saj tradicionalë.

 

Pse armiqtë kolonialistë serbosllavë dhe mbështetësit e tyre me në krye Rusinë janë deklaruar dhe po veprojnë konkretisht dhe, në mënyrë intensive (sa botërisht, aq edhe fshehurazi përmes politikës, propagandës dhe diplomacisë së tyre) për të përfituar sa më shumë aleatë në anën e tyre për bllokimin e pavarësisë së Kosovës në favor të sovranitetit kolonial të Serbisë, kjo nuk është fare befasuese as e papritur, sepse historikisht dhe tradicionalisht, shekuj më parë, është e ditur se  Rusia ka meritat kryesore jo vetëm për mbështetjen e gjithanshme politike ,ekonomike, diplomatike dhe ushtarake, por edhe  për formimin e vetë shtetit të Serbisë së madhe në Ballkan.

 

Mirëpo, është absurd dhe i papranueshëm fakti se, si është e mundur që, politikanët dhe politikat utopiste liberaliste dhe kozmopolite shqiptare në krye me “mohikanët” e tyre, siç janë Alfred Moisiu(ish-kryetar),  Sali Berisha(kryeministër aktual), si dhe shkrimtari ynë me famë botërore, Ismail Kadare  janë deklaruar para opinionit publik kombëtar dhe ndërkombëtar, se nuk duan bashkim as me Kosovën e as me territoret e tjera të Shqipërisë së kolonizuar etnike (Ilirida, Çamëria, Malësia e Madhe e Mbishkodrës, Anamorava).

 

Këtë logjikë të varfër dhe naive të politikës së tyre simuluese dhe vardisëse në favor të mbështetjes së faktorit të jashtëm ndërkombëtar,(shumë e dëmshme për inetetresin jetik dhe të domosdoshëm të çështjes së ribashkimit gjithëkombëtar shqiptar brenda kufijve të Shqipërisë Etnike), e demanton jo vetëm krijimi i realiteteve dhe i rrethanave të reja gjeopolitike dhe gjeostrategjike në Ballkan, të cilat, në praktikë kanë krijuar mundësinë dhe kushtet reale, që të sensibilizohet dhe të riaktualizohet, edhe çështja e zgjidhjes kombëtare shqiptare në Ballkan, por edhe pikëpamjet dhe vizioni më i ri optimist i diplomatit rus, Aleksandar Bocan-Harçenko (anëtar i “treshes” së Grupit të Kontaktit të BE-së për Kosovën, i cili, me gjithë përdorimin e shprehjes së gabuar të termit “Shqipëri e Madhe”, me të drejtë dhe, në mënyrë realiste ka deklaruar në intervistën e tij, dhënë gazetës serbe  “Blic” të Beogradit se :” Plotësisht mund të paramendoj se, do të vijë deri te procesi i integrimit, pa marrë parasysh se  në  dokumentin e Grupit të Kontaktit është shkruar, se nuk do të lejohet procesi i bashkimit  të territoreve shqiptare. Ekzistojnë shumë shembuj, kur në dokumente janë shkruar variante të ndryshme, mirëpo, prakitika jetësore ka vërtetuar të kundërtën. Integrimi  i shqiptarëve, të cilët jetojnë në territoret e vendbanuara me këtë popull, do të zhvillohet gradualisht. Nuk them se ky proces, do bëhet shpejt, brenda një apo dy vitesh, por do bëhet patjetër. Diç e këtillë nuk mund të përjashtohet.”(Blic,26.11.2007-Intervistë dhënë gazetares, Tanja Trikiq).

 

Për habi tonën (sepse, në një mëmnyrë, diplomati rus, A. Harçenko na ka befasuar në kuptimin pozitiv të zbutjes së paragjykimeve tona të bazueshme, ngase  botërisht  “ e ka“ thyer kodin sekret” të politikës së jashtme dhe të diplomacisë tradicionale proserbe të Rusisë, duke  ua tha troç e pa dorëza miqve serbë, se është i pandalshëm  procesi i ribashkimit të shqiptarëve dhe i territoreve të tyre në Ballkan), Aleksandar B. Harçenko u dëshmua  më i sinqertë, më objektiv, më vizionar dhe më realist sesa Ismail Kadre, Alfred Moisiu dhe Sali Berisha, kur është fjala për procesin e ribashkimit të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike në Ballakan, edhe pse ai e ka përdorur gabimisht nocionin “Shqipëri e Madhe”, të fabrikuar dhe të servuar nga historiografia falsifikatore dhe politika propagandistike e Serbisë së Madhe. Mirëpo me gjithë këtë gabim, diplomati rus  e ka pohuar një të VËRTETË TË MADHE se, “bashkimi i shqiptarëve dhe i territoreve të tyre, është i pashmangshëm, edhe pse ai  nuk do bëhet brenda një apo dy vitesh, por do bëhet dhe, është i paevitueshëm.”(Blic,26.11.2007).

 

Të përfillet e drejta historike dhe Kushtetuta  për bashkim gjithëkombëtar shqiptar

 

- Ata që e shkelin dhe nuk e respektojnë Kushtetutën e Republikës së Shqipërisë në fuqi, të miratuar me referendum, më 22.11.1989 ku, ndër të tjera,  thuhet se : “ me aspiratën shekullore të popullit shqiptar për identitetin dhe bashkimin kombëtar…” (Kushtetuta e Republikës së Shqipërisë, “Pegi”, Tiranë, 2002, f.5)., moralisht, ligjërisht dhe, sipas kësaj Kushtetute nuk mund të ushtrojnë funksionin as të kryetarit e as të kryeministrit të shtetit.

 

Është turp që, ne vetë, ta kontestojmë, ta dënojmë, ta vëmë në pikëpyetje, ta  cilësojmë si utopi, si anakronizëm,  ta mohojmë dhe ta kundërshtojmë të drejtën dhe vullnetin e popullit shqiptar për pavarësi dhe për   ribashkim në një shtet të përbashkët-Shqipërinë Etnike, e në rastin konkret,  një diplomat rus, në mënyrë të sinqertë dhe realiste (përkundër aversionit serbomadh etnocentrist) të na vërë në dijeni se, gjendja faktike e shqiptarëve në terren imponon dhe kanë vënë në lëvizje procesin e pashmangshëm dhe kërkesn  e tyre të  drejtë dhe të ligjshme për ribashkim.

 

Në këtë kontekst, nuk duhet të jenë në vonesë as Tirana, as Prishtrina, as Tetova, as Presheva, as Ulqini, as Tuzi e as Çameria, por duhet t’i intensifikojnë dhe t’i harmonizojnë dhe t’i bashkërendojnë qëndirmet dhe pikëpamjet e tyre të këtij objektivi parësor historiko-politik kombëtar dhe atdhetar, me qëllim që t’iu bëjnë të qartë institucioneve dhe organizmave relevantë të bashkësisë ndërkombëtare se procesi i shkolonizimit dhe i  ribashkimit të shqiptarëve, është detyrë dhe objektivë prioritare strategjike e politikës së jashtme dhe e diplomacisë së Shqipërisë.

 

Tirana është në potez, duhet të deklarojë botërisht se pronë e kujt është Kosova, Ilirida, Anamorava, Malësia e Madhe e Mbishkodrës dhe Çamëria? Kush është titullar i ligjshëm i këtyre territoreve dhe i shqiptarëve, që përbëjnë 50% të territorit etnik shqiptar? – Po qe se heshtet kjo pyetje me peshë të rëndësishme historiko-politike, kombëtare dhe shtetërore për tërë Shqipërinë Etnike, atëherë, s’ka dilemë se, ne vetë, me gabimet tona në disfavor të ribashkimit,  do t’iu hapim rrugën dhe shtigjet e mundshme dhe të përshtatshme ringjalljes dhe riaktivizimit të doktrinave, të praktikave dhe të vendimeve të vjetra, të padrejta shekullore antishqiptare të  Kongresit të Berlinit (1878), të Konferencës së Ambasadorëve të Londrës (1912-1913), të Konferencës së Versajës (1919) etj., do të ngelim të ndarë, të ricop⌂tuar dhe të rikolonizuar nëpër “kënetat moçalike” të sundimit të egër kolonial serbosllav, sikurse këtu e 100 vjet më parë.
/ postuar për ereniku.net / Tue, November 27, 2007 8:23 am /

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
26 nëntor 2007

 

    RETORIKA NACIONALSHOVINISTE SERBOMADHE  NUK NJEH  AS DEMOKRACINË AS TË DREJTËN

 NDËRKOMBËTARE

 

- JO “AUTONOMI” TERRINË NËN SERBINË KOLONIALSITE DHE HEGJEMONISTE TË SLLOBODAN MILOSHEVIQIT-BORIS TADIQIT DHE TË VOJISLAV KOSHTUNICËS, POR PAVARËSI NËN DIELLIN E SHQIPËRISË ETNIKE

 

- TANDEMI TADIQ-KOSHTUNICA PO NDJEKIN KURSIN POLITIK  FATAL TË SLOBODAN MILOSHEVIT QË KOSOVËN SHQIPTARE SËRISH T’IA ANEKSOJNË SERBISË SIKURSE NË VITIN 1912-1989.

 

*** “Elita  politike serbe po ndjekë rrugën e Slobodan Milosheviqit” (Branko Kovaçeviq, B92,25.11.2007).

 

*** “Përderisa serbët nuk kuptojnë se ndodhën në tokën e huaj, ata kurrë nuk do të kenë marrëdhënie të mira ndërfqinjësore me shqiptarët në Ballkan.”/DimitrijeTucoviq/

 

Këtë mesazh objektiv me përmbajtje kapitale historiko-politike, etnike, etike , humane, paqësore dhe  demokratike të Dimitrije Tucoviqit, të vetmit demokrat të vërtetë serb që  ka pasur ndonjëherë Serbia, që nga themelimi i saj( deri më sot, para së gjithash, duhet ta mbajnë parasysh  “udhëheqja demokratike”  e Serbisë  me në krye Boris Tadiqin dhe me Vojislav Koshtunicën, si dhe i mbarë kombi serb, po qe se duan t’i dëshmojnë vlerat e tyre demokratike dhe civilizuese sikurse të gjithë popujt e tjerë të përparuar dhe demokratë në botë. Ndryshe, Serbia as serbët nuk kanë të drejtë të thirren në emër të mbrojtjes së drejtave, të lirive, të rendit, të drejtësisë dhe të demokracisë  evro-ndërkombëtare.

                     

Si Boris Tadiq (kryetar), ashtu edhe Vojislav Koshtunica (kryeministër) të Republikës së Serbisë, duhet ta dijnë  në hollësi, se  historikisht, Kosova kurrë nuk ka qenë pronë e Serbisë, por e Shqipërisë Etnike. Mirëpo, ata së bashku me serbomëdhenjtë, kursesi nuk po heqin dorë nga konceptet e tyre regresive, të gabuara dhe të falsifikuara, se “Kosova është tokë serbe”, edhe pse Dimtrije Tucoviqi  për këtë çështje i ka vënë në dijeni të gjithë serbët dhe qeverinë soldateske antishqiptare të Nikola Pashiqit (1914), se Kosova  është tokë shqiptare, jo serbe!

 

Lind pyetja, si mund të shpjegohet ky fenomen i paranojës kolektive serbe, kur në Kosovë, përveç minoritetit kolon serbomalazez dhe kishave e manastireve  të tij, të falsfikuara mbi themelet dhe mbi muret e kishave ilire katolike shqiptare, të cilat, pa të drejtë serbomëdhenjtë i kanë jetërsuar në emër të zanafillës, të kontinuitetit dhe të mbrojtjes së identitetit hisorik, kuluturor dhe religjoz të serbëve dhe malazezëve në Kosovë. Me gjithë këtë, shqiptarët nuk po kërkojnë që ta ndyrshojnë këtë gjendje faktike  në llogari të së vërtetës  dhe të së drejtës së tyre historike dhe trashëgimore. Le të mbesin ato “kisha dhe “manastire serbe”, ashtu siç janë, le të mbesin ata kolonistë pakicë ashtu si janë në Kosovë, por kjo, në asnjë mënyrë, nuk do të thotë se Kosova është pronë e tyre etnike, kombëtare dhe territoriale, sepse  është pronë dhe tapi historike, etnike, kombëtare, kulturore, territoriale dhe shtetërore e shqiptarëve dhe e Shqipërisë Etnike.

 

Kjo çështje është shumë e thjeshtë për t’u kuptuar dhe për t’u zgjidhur në favor të së drejtës historike dhe të së drejtës ndërkombëtare të Kosovës dhe të shqiptarëve. Sikur shqiptarët t’i kishin takuar mbi ndonjë bazë Serbisë, sigurisht se ata, edhe nuk kishin pasur arsye, që të shkëputen nga “shteti i tyre” serb. Sikur shqiptarët të kishin qenë pjesë e kombit  dhe e territorit serb, ata nuk i kishte kolonizuar, nuk i kishte djegur, nuk i kishte  plaçkitur, nuk i kishte dhunuar, nuk i kishte shfarosur, nuk i kishte  vrarë, nuk i kishte shpërngulur me dhunë dhe me terror  gjenocid Serbia që nga viti 1842  e deri më sot, në dekadën e parë shekullit XXI(viti 2007). Mirëpo, pikërisht pse  shqiptarët nuk kanë asgjë të përbashkët me Serbinë, as me serbët, (veç varësisë  vasale shekullore-elementit nënshtrues dhe shfrytëzues ekonomik, i cili historikisht, edhe sot, është shkaku kryesor pse Serbia e quan “pronë të veten” Kosovën, kuptohet në emër të mbrojtjes së “thesarit” kishtar ortodoks serbosllav) këta si element antiserb, edhe  janë terrorizuar dhe masakruar me qindra-mijëra herë nga ana e Serbisë dhe nga serbomëdhenjtë kolonialistë dhe militaristë.

 

“Autonomia e kushtëzuar dhe e afatizuar 20-vjeçare “ për Kosovën sipas kryetarit aktualtual të Serbisë, Boris Tadiq, për nga koncepti politiko-juridik dhe kushtetues nuk dallon nga “autonomia tanksite” e Slobodan Milosheviqit.

 

Për të ilustruar vazhdimësinë dhe “mbijetesën” e  paranojës etnocentriste dhe serbocentrizmin autodestruktiv të serbomëdhenjve dhe të politikës aktuale zyrtare të Beogradit ndaj Kosovës dhe bashkësisë ndërkombëtare, kur është fjala për zgjidhjen e problemit kolonial të Kosovës, ndër të tjera, është me interes për opinionin publik, që t’i pasqyrojmë edhe vlerësimet e kualifikuara dhe të peshuara politikisht, të Prof.Dr. Branko Kovaçeviqit, kryetar i Lëvizjes Evropiane dhe ish-ambasador i RSFJ-së në Uashington të SHBA-së.

 

Sipas ish-ambasadorit serb, Branko Kovaçeviq (njohës i mirë i diplomacisë ndërkombëtare),  edhe  pas shkuarjes nga skena politike  e Slobodan Milosheviqit, Serbia ende nuk është në gjendje për t’i kuptuar rrethanat dhe realitet e reja, të krijuara në Evropë dhe, më gjerë, në dimensione botërore, për shkak se “elita politike serbe po e ndjek rrugën e Slobodan Milosheviqit, i cili, në esencë ka qenë politikan i dobët, i cekët dhe i patalentuar ngase  i ka humbur të gjitha rastet e krijuara, si dhe i ka humbur të gjitha betejat. Gjithashtu, as sot e kësaj dite në Serbi  nuk po kuptohen marrëdhëniet ndërkombëtare, si rrjedhim i retorikës përndezëse  nacionaliste serbe, e cila është kundërproduktive për pozicionin tonë në botë.” (Shih: “B92,25.XI.2007).

 

Me gjithë faktin se, “letrat”  dhe “formulat” e Serbisë janë djeguar përsa i përket  zgjidhjes së statusit të Kosovës ngase shqiptarët nuk do të pranojnë asnjë kompromis politik me Serbinë,  përveç pavarësisë së Kosovës, Boris Tadiq (kryetar) dhe Vojislav Koshtunica (kryeministër), ashtu sikurse dikur Slobodan Milosheviqi(vrasësi i shqiptarëve dhe i Kosovës shqiptare) janë duke manipuluar me opnionin e tyre, si dhe me faktorët relevantë të bashkësisë ndërkombëtare (SHBA, OKB, BE), të involvuar në zgjidhjen e problemit kolonial 100-vjeçar, se  Serbia kurrë nuk do të pranojë kurrfarë  statusi a opcioni politiko-juridik ndërkombëtar që nënkupton pavarësinë e Kosovës.

 

Këtë qëndrim dhe pozicion negativ të politikës zyrtare të qeverisë së Serbisë,  antipavarësi Kosovës, tanimë, qe dy vjet radhazi (2005-2007) e kanë të qartë si Amerika, Kombet e Bashkuara  dhe Bashkimi Evropian, ashtu edhe pala negociuese shqiptare. Atëherë, me të drejtë shtrohet pyetja: - Deri kur, edhe sa vjet pala shqiptare dhe mediatorët e bashkësisë ndërkombëtare, duhet të humbasin kohën e çmueshme nëpër “takimet sterile”  të metropoleve të ndryshme të Evropës (Bruksel, Vjenë etj.) dhe në Nju-Jork të Amerikës me palën negociuese serbe për ta bindur atë që të japë pëlqimin për njohjen e pavarësisë së Kosovës?  Pse të lutet aq shumë Serbia kolonialiste (“si nëna fëmijën”), që të japë pëlqimin e saj për njohjen e pavarësisë së Kosovës, kur dihet se, në asnjë aspekt Kosova nuk i përket Serbisë, por Shqipërisë Etnike? Çfarë sovraniteti kërkon Serbia mbi Kosovën, kur Kosova qe nga viti 1912 ishte koloni ilegale, e pushtuar dhe e aneksuar me gjencoid nga ana e Serbisë dhe e aleatëve të saj të fuqive të mëdha të Evropës?

 

Duke qenë se Kosova sipas “historisë” dhe Kushtetutës së Serbisë  “qenka  territor serb”, atëherë,  pse kësaj t’i jipet “status special” nga Serbia, ashtu siç kanë propozuar Boris Tadiqi dhe Vojislav Koshtunica: “Autonomi thelbësore, të afatizuar 20-vjeçare, me klauzolë alternative, që pas kalimit të këtij afati, sërish të ulen në tryezën e bisedimeve me ndërmjetësuesit ndërkombëtarë për të gjetur ndonjë zgjidhje tjetër.” (B92, FoNet, Beta, 23.11.2007)!?

 

“Planet preventive” serbe  kundër pavarësisë së Kosovës?!

 

Qeveria dhe parlamenti i Serbisë me në krye Boris Tadiqin dhe Vojislav Koshtunicën, mund të përgatisin çfarëdo “plani preventiv” qoftë që është në iteres të mbrojtjes së Serbisë, por për Kosovën ato plane janë  vetëm “një shkronjë e vdekur në letër”, sepse Kosova nuk i përket Serbisë në asnjë kuptim qoftë territorial, administrativ apo qoftë juridik kushtetues dhe sovran, sepse Kosova u përket vetëm shqiptarëve (mbi 90%) dhe titullarit të tyre të ligjshëm-Shqipërisë Etnike.

 

Nëse  pas 10 Dhjetorit 2007, Kosova do të njihet si subjekt juridik ndërkombëtar nga ana e bashkësisë ndërkombëtare (qoftë në mënyrë të njëanshme apo të shumëanshme), reagimet politike të qeverisë serbe të Beogradit, do të kenë vetëm karakter  propagandistik “gjithëserb”sa për ta “mbajtur gjallë” frymën e  retorikës nacionalshoviniste dhe etnocentriste të paranojës kolektive serbe në funksion të  teorisë dhe të praktikës së politikës  së deritashme të regjimeve kolonialiste dhe gjenocidale të Serbisë së Madhe ndaj shkatërrimit të qenies shqiptare në Ballkan.

 

Pavarësisht nga përgatitja e planeve kërcënuese nga ana  e qeverisë dhe e parlamentit të Serbisë  për “bombardimin” e pavarësisë së Kosovës,  ato plane  janë të gjykuara të dështojnë, sepse nuk kanë kurrfarë baze ligjore justifikuese në favor të parandalimit të njohjes së drejtës së vetëvendosjes së Kosovës nga ana e bashkësisë ndërkombëtare, edhe sikur Kosova “të kishte qenë pjesë natyrale” e Serbisë, ajo më nuk ka kurrfarë shansi që ta rivendosë sovranitetin e saj kolonial mbi Kosovën, sepse e ka harxhuar atë “kredi”  si rrjedhim i kryerjes të më se 10 gjenocideve kolonizuese dhe pushtuese të Kosovës, si dhe të territoreve të tjera të Shqipërisë Etnike gjatë periudhës së perënduar  100-vjeçare (1912-2007).

 

E drejta ndërkombëtare në anën e pavarësisë së Kosovës shqiptare

 

Siç kemi shkruar dhe argumentuar pothuajse qe njëzet vjet rradhazi, po rinënvizojmë se, ekzistojnë dy faktorë thelbësorë pse Serbia nuk ka asnjë të drejtë që të pengojë, as të “pezullojë” në asnjë formë njohjen e subjektivitetit juridik ndërkombëtar të Kosovës. Së pari, Serbia nuk e gëzon të drejtën historike as ndërkombëtare mbi Kosovën, sepse këto dy të drejta u takojnë shqiptarëve dhe Shqipërisë Etnike, si titullarë të ligjshëm edhe të Kosovës. Së dyti, sipas së drejtës ndërkombëtare, edhe sikur Kosova “të kishte qenë pjesë territoriale dhe shtetërore” e Serbisë, kjo ligjërisht  i ka humbur të të gjitha drejtat e saj, që Kosovën shqiptare ta rikthejë nën sovranitetin e saj të dikurshëm shtetëror, sepse gjatë periudhës së shkuar 100-vjeçare, Serbia  ka kryerë krim gjenocidi mbi shqiptarët dhe mbi Kosovën, si dhe mbi viset e tjera të Shqiërisë Etnike.  Kështu që, ka humbur çdo të drejtë morale, ligjore , kushtetuese dhe ndërkombëtare, që të  jetë “titullar”  i Kosovës, i dhe i Anamoravës (Preshevë, Bujanoc, Medvegjës etj.).

 

Këto padrejtësi dhe mizori barbarike të pushtetit shtetëror kolonial serb, i provojnë edhe këto fakte: (1) Ushtrimi i organizuar dhe institucional i terrorit gjenocid shtetëror; (2) Shpërngulja me  dhunë, me vrasje dhe me terror indidual dhe kolektiv; (3) Djegia e shtëpive, e vendbanimeve, grabitja, vjedhja dhe plaçkitja e pasurisë së luajtshme dhe të paluajtshme e shqiptarëve; (4) Shkelja dhe mohimi i të drejtave dhe lirive elementare, si dhe privimi nga e drejta e jetës; (5) Shfrytëzimi ekonomik dhe i burimeve nëntokësore (ari, argjendi, zinku, plumbi, ferronikeli, magneziti, boksiti, thëngjilli etj.); (6) Ngarkesa dhe gjobitja me tagra dhe me taksa të pabërballueshme për shqiptarët; (7) Konfiskimi dhe uzurpimi i paligjshëm i pronave, i shtëpive, i vendbanimeve dhe i tokave më pjellore dhe më të begata, si dhe (8) Jetërsimi i tyre nga ana kolonëve serbomalazezë, të sjellë nga Serbia, nga Herecegovina dhe nga Mali i Zi.

 

Kur kihen parasysh të gjitha këto akte dhe vepra penale, antijerëzore, antihumane, antiligjore, antikushtetuese, antidemokratike dhe antindërkombëtare, të kryera mbi shqiptarët dhe  mbi Kosovën në mënyrën më barbarike, institucionale dhe koherente (1842-2007) nga ana e Serbisë militariste, jo vetëm qeveria e sotme serbe antishqiptare e tandemit Boris Tadiq-Vojislav Koshtunica, por asnjë qeveri dhe, asnjë  pushtet shtetëror në botë (si pjesë të sistemit shtetëror ndërkombëtar) nuk kanë të drejtë që  shqiptarët e Kosovës, edhe në këtë shekull (21), t’i shtypin, t’i shfrytëzojnë dhe t’i mbajnë “pengjë” dhe “plaçkë” të tyre koloniale, me qëllim që të ruajnë statusin e tyre të privilegjuar-suzerenitetin dhe sovranitetin kolonial, duke u thirrur rrejshëm në emër të “mbrojtjes” dhe  të “respektimit” të normave të drejtës ndërkombëtare, të paqes, të stabilitetit, të demokracisë dhe të sigurisë rajonale ballkanike dhe evropiane ndërkombëtare.

 

Pra, sipas normave dhe rregullave të së drejtës ndërkombëtare dhe të sistemit pozitiv juridik ndërkombëtar as Serbia e tandemit Tadiq-Koshtunica, nuk mund t’i detyrojë shqiptarët as me dhunë, as me kërcënime e shantazhe të ndryshme politiko-propagandistike, që me çdo kusht të bëhen pjesë e  territorit dhe e shtetit serb, sepse ata kanë shtetin dhe territorin e tyre që quhet Shqipëria Etnike./postuar për ereniku.net / Sun, November 25, 2007 12:02 pm /

 

---

URIME GJYSMËPAVARËSIA DHE POSHTË ANTIPAVARËSIA NJËSHEKULLORE!

Është e vërtetë e pamohueshme se 28 Nëntori i Vitit 1912 është Dita e Pavarësisë së Shqipërisë dhe e të gjithë shqiptarëve.

Është e vërtetë se këtë ditë të madhe historike në zemër, në mendje e kanë të gjithë shqiptarët kudo që ndodhen në botë dhe në atdhe.

Është e vërtetë se kjo Ditë ka qenë, është dhe do të jetë e pashlyer ndër të gjithë brezat shqiptarë.

Mirëpo, gjithashtu, është e vërtetë se gjatë 95 viteve të shkuara 28 Nëntorin-Ditën e Pavarësisë së Shqipërisë, në praktikë shqiptarët e kanë festuar në FORMA të ndryshme, sipas kushteve dhe rrethanave politike të diktuara dhe të imponuara të kohës.

Pse ky digresion, kur historikisht dihet se Dita e Pavarësisë (28.XI.1912) është festë e përbashkët për të gjithë shqiptarët në botë? � Sepse koha pothuajse 100-vjeçare ka dëshmuar se gjysma e territoreve dhe e shqiptarëve (50%) të Shqipërisë Etnike të kolonizuar nga serbo-malazezët, grekët dhe sllavomaqedonët, 28 Nëntorin 1912 e kanë festuar vetëm në mendje, në zemër, në shpirt dhe në mënyrë ilegale ngase ishin, dhe ende janë të shtypur, të copëtuar dhe të kolonizuar nga imperialistët sllavë të Ballkanit. Domethënë, në praktikë, ende nuk e kanë parë, as nuk e kanë shijuar lirinë dhe pavarësinë më se gjysma e kombit dhe e territorit etnik shqiptar, por ende janë pre koloniale-nën SAÇIN E KUQ të imperialistëve serbosllavë të Ballkanit.

Ky është dallimi që provon realitetin e hidhur dhe shpresën e pavdekshme të shqiptarëve se 28 Nëntori 1912-Dita e Pavarësisë është festë e përbashkët gjithëkombëtare shqiptare, por jo edhe e gjithë Shqipërisë Etnike, sepse gjysma e saj (Kosova, Aanamorava, Iirida, Çmeria, Malësia e Madhe e Mbishkodrës), që nga Shtatori i vitit 1912 e deri më sot-28 Nëntor 2007, është në varësi të egër të kolonializmit gjenocidal serbo-malzez, greko dhe sllavomaqedon.

Vëllezër dhe motra shqiptare kudo që ndodheni në botë,

GËZUAR 28 NENTORI-DITA E PAVARESISE SE GJYSMË SHQIPËRISË (50%), por mos harroni se GJYSMA TJETER E SHQIPËRISË ETNIKE (50%) ende ndodhet nën robërinë koloniale shekullore serbosllave, dhe praktikisht qe 95 vjet pas shumë sakrificave mbinjerëzore, lumenjve të gjakut, viktimave të panumërta martire dhe luftërave të shumta të përgjakura çlirimtare kombëtare antikolinialiste, me shpresën e pavdekshme, është duke pritur NËNTORIN E TRETË të çlirimit, të pavarësimit dhe të ribashkimit të saj me GJYSMË SHQIPËRINË E PAVARUR të ISMAIL QEMALIT.

Kush do t'i bashkojë këto dy gjysma të kombit dhe të atdhet shqiptar?
-Kuptohet, ata që e duan SKENDERBEUN, ISMAIL QEMALIN, ADEM DEMAÇIN dhe ADEM JASHARIN!

RROFTË RIBASHKIMI GJITHËKOMBËTAR SHQIPTAR!
RROFTË RIBASHKIMI I SHQIPËRISË ETNIKE!

Me dashuri dhe devotshmëri iu përgëzon dhe rikujton vëllazërisht dhe shqiptarisht,
Juaji,
Atdhe KOSOVA

/postuar për ereniku.net/ Sat, November 24, 2007 11:35 am /

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi  HYSENI

 23 nëntor 2007

 

    UNË QESHI KUR TË MË QESHET MUA DHE SHQIPËRISË SË RIBASHKUAR ETNIKE,
   JO KUR T’IU QESHET ARMIQVE TANË!

 

- E VËRTETA ËSHTË E HIDHUR, POR GJITHMONË ËSHTË AKTUALE DHE E DEMANTON "EUREKËN POZITIVE", PAVARËSISHT NGA NDËRRIMI I  STINËVE, I MOTEVE, I PARTNERËVE DHE I "PJATAVE MODERNE" TË SHOQËRISË KONSUMATORE.(Prof.Dr. MEHDI HYSENI). 

 

- VETËM INJORANTËT, TRADHTARËT, SHITËSIT DHE ARMIQTË E BRENDSHËM SHQIPFOLËS TË PAKOKË-ME“MYHYR DOVLETI” TURKOSHAK DHE SLLAVOBIZANTIN I URREJNË, MËSUESIT, ARSIMTARËT, PROFESORËT DHE AKADEMIKËT SHQIPTARË, QË JANË VËNË SHËRBIM TË RIBËRJES SË SHQIPËRISË SË BASHKUAR ETNIKE(!)

 

Në popull nuk thuhet kot: “Nëse është hangër pitja, tepsia ka mbetur”. Kush nuk i beson kësaj së VËRTETE filozofike realiste të popullit shqiptar të urtë, human, të zgjuar, trim, krenar, vizionar dhe liridashës (i cili, gjatë gjithë historisë së tij të derisotme mijëvjeçare, kurrë nuk e ka përkulur kurrizin dhe, kurrë nuk e ka ndalur luftën kundër “pitengrënësve” të huaj dhe të brendshëm), ai nuk di se ç’është  “pitja”, as se  ç’është përmbajtja “e  tepsisë”, që është rezistente edhe ndaj zjarrit , edhe ndaj  flakës, edhe ndaj  hirit, edhe ndaj  ujit, edhe  ndaj saçit të kuq të oxhqeve të blozuara nga tymrat e kohëve të ndryshme tragjike dhe të dhimbshme për fatin dhe ardhmërinë e kombit shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike në Ballkan.

 

Të gjithë ata që  e  kanë “halë në sy”, që e shpifin, e kundërshtojnë dhe e anatemojnë në format më  të ndyrshme autorin, për shkak të “mosguximit” të  “teprimit” të tij, të pohimit dhe të mbrojtjes së platformës kombëtare politiko-ushtarake dhe diplomatike antikoloniale të ribashkimit të Shqipërisë Etnike, ata drjetazi dhe zhdrejtazi janë oponentët, armiqtë dhe vrasësit kryesorë të  mohimit të vlerave të  ribashkimit të Shqipërisë Etnike. Ata janë aleatët dhe miqtë më besnikë të Serbisë, të Malit të Zi, të Greqisë, të “Maqedonisë” dhe të Rusisë . Ata janë me armiqtë tanë, në anën e kundërt të barrikadës. Ata nuk janë me neve, por kundër neve.

Ata që i urrejnë deri në armiqësi profesorët dhe akademikët shqiptarë, ata janë fara  më origjinale e amalgamës etnocentriste, raciste, fashiste, gjenocidale, kolonialiste dhe hegjemoniste e ideologjisë së projketeve shfarosëse dhe tëkurrëse antishiptare serbomëdha  të Jovan Cvijiqit, të Stevan Moleviqit, të Vuk Karaxhiqit, të Jovan Gjorgjeviqit, të Nikola Pashiqit, të Vasa Qubriloviqit, të Ivo Andriqit, të Dobrica Qosiqit, të Slobodan Milosheviqit, të Vojislav Sheshelit, të Vojislav Koshtunicës, të Boris Tadiqit dhe të Artemije Radosavleviqit etj. Ata janë me ata, jo me neve, as me  Shqipërinë e Ribashkuar.

Ata plangprishës pansllavë që, për interersa të tyre meskine, egosite, egocentriste dhe materiale, i urrejnë dhe, i nëpërkëmbin profesorët shqiptarë, ata nuk meritojnë liri, por burg dhe robëri të përjetshme nën saçin e kuq, nën dhurën dhe çekiçin e kovaçit  kolonialist shekullor serbosllav. Në vijimësinë e derisotme historike të kombit shqiptar, vetëm  armiqtë e shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, i kanë urrejtur, i kanë burgosur, i kanë izoluar, i kanë përndjekur, i kanë shpifur si “armiq” të popullit të vet, i kanë likuiduar dhe i kanë vrarë, për shkak se profesorët shqiptarë  i kanë penguar në realizimin e objektivave dhe  të projekteve të tyre me “temë” për shpërnguljen, për likuidimin, për shfarosjen dhe për konvertimin e shqiptarëve dhe të  gllabërimit të territoreve indigjene të Shqipërisë Etnike.

 

Ata që tentojnë të fshehin identitetin e vet dhe të vërtetën mbi ribashkimin e shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike, ata janë vetëmohues dhe armiq të vetëvetes, të Kombit dhe të Atdheut të tyre shqiptar.

 

Parimisht, vetëm ato krijesa njerëzore që janë të pacipë, shpirtmeskine, egoiste, egocentrike, të pandërgjegjshme, johumane dhe jodemokratike, nuk e pohojnë, nuk e  shkruajnë, nuk e pranojnë, nuk e dëshmojnë dhe, nuk e mbrojnë të vërtetën, sepse ajo ua zhbiron sytë dhe zemrën të së pavërtetës së tyre.

 

Vetëm  psikopatët e krisur dhe aventurierët e shitur të kohërave dhe të periudhave të ndryshme historiko-politike dhe shoqërore,  në vend të parimit dhe të së vërtetës shërbehen me ndërrimin e tezave dhe, me ndërrimin e partnerëve të tyre (sikurse “bukuroshet” e Trokaderos së Parisit, të Beogradit dhe të Moskës) sipas devizës hipokrite demagogjike dhe armiqësore “si është moti, ktheje gëzofin”. Në “stilin”  e propagandës së nëndheshme serbosllave të komprometimit dhe të likuidimit të kuadrove të  arsimuara shqiptare, të edukuara dhe të ngritura kombëtarisht dhe atdhetarisht, që pareshtur luftojnë për mbrojtjen e të drejtave  ligjore  të identitetit kombëtar shqiptar dhe të ribashkimit të Shqipërisë Etnike.

 

KONKLUZION

 

SA, DHE, NË ÇFARË FORME ETIKE,  EDUKATIVE,  HUMANITARE, DEMOKRATIKE, INSPIRUESE, MOBILIZUESE, PROFESIONALE, TË DREJTË, TË LIGJSHME DHE KOMBËTARE SHQIPTARE PROFESORI KA QENË I AFËRT DHE I MISHËRUAR NË MËNYRË OBJEKTIVE NË MBROJTJEN E INETERESIT JETIK, ÇLIRIMTAR KOMBËTAR ATDHETAR, ANTIKOLONIAL, POLITIK, DIPLOMATIK DHE USHTARAK TË UÇK-SË, TË UÇPBM-SË, TË UÇK-SË, TË FBKSH-SË-AKSH-SË, KËTË E PROVOJNË  TË GJITHA SHKRIMET E TIJ NË KËTË TEMË GJITHËKOMBËTARE SHQIPTARE DHE TË SHQIPËRISË ETNIKE, TË BOTUARA NË MASMEDIAT SHQIPTARE (1998-2007).

 

KËTË TË VËRTETË NUK E DIJNË VETËM ATA QË NUK I KANË LEXUAR DHE, NUK I KANË KUPTUAR SHKRIMET E THEKSUARA TË PROFESORIT.

 

 KËTË TË VËRTETË TË PAMOHUESHME  NUK E PRANOJNË VETËM “DERBEDERËT” DHE “STËRNIPËRIT E KAINIT, TEBDILË SI BARINJ” TË FAN S. NOLIT, TË UÇK-SË, TË UÇPBM-SË, TË UÇK-SË, TË FBKSH-AKSH-SË DHE TË RIBASHKIMIT TË SHQIPËRISË ETNIKE.

 

TË GJITHË ATA, QË NË FORMA DHE, ME MJETE TË NDRYSHME SABOTAZHI, SPIUNIMI, DEZINFORMIMI  TË PROPAGANDËS LUFTARAKE SUBVERSIVE  PANSLLAVE ANTIKOMBËTARE SHQIPTARE, QË PO LUFTOJNË PËR T’I FSHEHUR , PËR T’I BLOZUAR DHE PËR T’IU “VËNË KAPAK” MINIMIZIMI DHE KEQTRAJTIMI SHKRIMEVE  PUBLICISTIKO-SHKENCORE  TË PROFESORIT MBI TË VËRTETËN E TË GJITHA USHTRIVE TË THEKSUARA KOMBËTARE SHQIPTARE, BRENDA NJË KOHE SHUMË TË SHKURTËR TË KËTIJ SHEKULLI,  JO VETËM SE DO TË TURPËROHEN, DO TË ZHGËNJEHEN, POR EDHE DO TË VRITEN NGA REALITETI I SHQIPËRISË SË RIBASHKUAR ETNIKE, DUKE PËRFUNDUAR NË  PLEHUN DHE NË BËRLLOGUN E HISTORISË SERBOSLLAVE BIZANTINE PËR TË CILËN PO  LUFTOJNË, PO E MBROJNË, PO E NDEROJNË, PO E ÇMOJNË DUKE I KËNDUAR HYMNE LAVDIE DHE MIQËSIE  DHE, PO E DOJNË AQ SHUMË, SAQË PROFESORI DHE SHQIPËRIA  ETNIKE U ËSHTË BËRË HALË DHE THERRË NË SY DHE NË ZEMËRËN E TYRE SLLAVO-BIZANTINE.

 

                    *          *      

Unë qeshi, kur të më qeshet mua, domethënë kur të kam arsye pse të qeshem dhe, atëherë,  kur t’i qeshet popullit tim, atëherë, kur  AI do  të jetë  i lirë, i pavarur, i ribashkuar dhe sovran në Shqipërinë e Ribashkuar Etnike Sovrane dhe të Pavarur, e jo (sipas recetave kërcënuese dhe prepotente të politikanëve, të demokratëve dhe atdhetarëve trabantë defetistë të falimentuar, përkatësisht  të shpifësve dhe të armiqve të mi dhe, të Ribashkimit të Shqipërisë Etnike) kur të  zgërdhihen dhe, kur të qeshen me ironi, me  sarkazëm  dhe me cinizëm tiranët dhe armiqtë e brendshëm dhe të jashtëm të tij, si dhe të të gjitha  formacioneve të theksuara politiko-ushtarake kombëtare dhe antikoloniale  shqiptare (UÇK, UÇPBM, UÇK, FBKSH-AKSH).

 

Pikësëpari, për ta përgënjeshtruar dhe, për ta  hudhur poshtë botërisht dhe në formë të prerë agjitacionin propagandistik antinjerëzor dhe antikombëtar të një “Sage” rrencash, mashtruesish dhe manipuluesish ordinerë, e cila qe sa vite me radhë po shërbehet dhe po ushqehet me gënjeshtra  dhe me shpifje të “kuzhinës” serbosllave, duke tentuar të strehohet  “nën hijen e kaqave” të “thellësisë së padukshme” të “RRETHIT TË SHTATË”  të PURGATORIT TË DANTE ALIGIERITI”, së bashku me  “ sagat”  e tjera, të dëshmuara vrastare esadiste dhe fashiste serbosllave po orvatet ta gënjejë dhe ta dezinformojë si FBKSH-AKSH-NË, ashtu edhe mbarë opinion publik shqiptar, se autori (ashtu sikurse ka vepruar dikur Ibrahim Rugova me UÇK-në) “nuk po ka guxim t’ia përmendë emrin FBKSH-AKSH-së”!!!

 

KY ËSHTË DIÇ MË TEPËR SE AMORALITET DHE MORALIZIM KOMBËTAR! KJO ËSHTË DIÇ MË SHUMË SE GËNJESHTËR! KJO ËSHTË DIÇ MË SHUMË SE PROVOKIM! KJO ËSHTË DIÇ MË SHUMË SE OFENDIM! KJO ËSHTË DIÇ MË SHUMË SE IDIOTIZËM! KJO ËSHTË DIÇ MË SHUMË SE PABESI! KJO ËSHTË DIÇ MË SHUMË SE TRADHTI, QË VËRTET, RIDËSHMON DHE RIKUJTON THËNIEN APOSTROFUESE TË HIDHUR DHE TË GUXIMSHME TË AVNI RRUSTEMIT SE: “TRADHTIA I LIDHË TRADHTARËT.”

 

Deri kur do t’i “shkojë kungulli mbi ujë” kësaj “LIDHJEJE TË PAVDEKSHME”, atë mund ta dijë vetëm Zoti i Madhërueshëm, si  dhe Mendja e Ndritur dhe Fuqia e Pathyeshme e Popullit Liridashës dhe Atdhedashës Shqiptar, i cili asnjëherë në historinë e tij të derisotme nuk e ka amnistuar tradhtinë dhe tradhtarët, por i ka “shpërblyerë” sipas “meritës” së tyre.

 

Këtë fakt të rëndësishëm duhet ta mbajnë parasysh të të gjithë armiqtë e hapur dhe pseudonimus, të cilat janë quar peshë dhe, po ulurijnë si “bushtrat e qartura” për sjelljen e kobit të zi autorit dhe FBKSH-AKSH-së, përkatësisht të Ribashkimit të Shqipërisë Etnike.

 

Çfarë kulmi i hipokrizisë së organizuar të nëndheshme!  Çfarë turpi! Çfarë rrene e kulluar kjo! Kujt dhe, për çfarë qëllimesh po zhvillohet kjo fushatë e nëndheshme propagandistike antishqiptare, duke i shfrytëzuar dhe, duke  i manipuluar  disa agjentura masmediale të pavarura filosllave?! – Kur tërë opinioni i brendshëm dhe i jashtëm e di të kundërtën e kësaj shpifjeje dhe tradhtie  esadiste dhe fashiste primitive, që po zhvillohet në formë fushate sipas “modelit spastrues” dhe diferencues së shërbimeve sekrete dhe të agjenturave të gestapos naziste çetnike të regjimit gjenocidal të Slobodan Milosheviqit dhe të Kishës Ortodokse Serbe të Vladikës Artemije Radosavleviq nëpër disa “bunkera të pavarur elektronikë” me “shenjë akraballëku” për të “ngrirë” statusin e publikimit të shkriemve të mia, që janë në shërbim të mbrojtjes dhe të zbardhjes të së vërtetës së çlirimit, të lirisë, të pavarësisë dhe të ribashkimit të gjithë kombit shqiptar dhe Shqipërisë Etnike. Mirëpo, kot e kanë të gjitha ato mbeturina  dhe fundërrina të rafinuara dhe të dështuara politike, antinjerëzore dhe antikombëtare, sepse “honxhobonxhot” e Mihal Gramenos, “sahanlëpirësit” e Kristo Floqit dhe “feridët” e Fan S. Nolit nuk kanë kurrfarë mendje të shëndoshë, as kurrfarë fuqie të tillë, që ta vrasin, ta armiqësojnë dhe ta “ngrijnë” zërin e arsyes së vërtetë dhe kushtrimin e fuqishëm  patriotik, kombëtar dhe atdhetar, politik dhe diplomatik të autorit në mbrojtjen e së vërtetës mbi FBKSH-AKSH-NË, që janë në fuksion të përbashkët dhe parësorë të çlirimit, të mëvetësimit dhe të  Ribashkimit të Shqipërisë Etnike!

 

 Në këtë kontekst, autori pat shkruar dhe dokumentuar me fakte dhe me argumente shkencore (të bazuara në normat dhe në rregullat e së drejtës ndërkombëtare, të së drejtës humanitare ndërkombëtare, të së drejtës së vetëvendosjes, të së drejtës së luftës dhe të së drejtës historike të kombit shqiptar mbi Shqipërinë Etnike), se AKSH-ja nuk është kurrfarë organizate terrosite, ashtu siç e pati “kualifikuar” kryeshefi  i UNMIK-UT, Mihael Shtajneri, më 2003. Përveç  M. Shtajnerit dhe shërbimeve serkrete të zbulimit, të kundërzbulimit  dhe policore të Serbisë dhe të “Maqedonisë” dhe veglave të tyre shqipfolëse, askush tjetër, deri më sot, AKSH-në nuk e ka kualifikuar si “organizatë terroriste”, sepse ajo, as de facto, as de jure nuk është kurrfarë krijese terroriste, por ushtri me program dhe me vizion antikolonial çlirimtar kombëtar të trojeve etnike shqiptare. Është ANTITEZË E POLITIKËS DHE E PRAKTIKËS KOLONIALISTE DHE HEGJEMONISTE SERBOSLLAVE NË TERRITORET INDIGJENE TË SHQIPËRISË ETNIKE.

 

Për më tepër, këtë e dëshmon edhe fakti i rëndësishèm se AKSH-ja nuk ndodhet në “listen e zezë” të organizatave terrosite ndërkombëtare, të shpallur nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës, po në të njëjtin vit (2003), pavarësisht nga dëshira dhe akuzat  e paqëndrueshme të pandeli majkove , që atë ta fusin  në “kryeskemën” e terrorizmit ndërkombëtar. Mirëpo, kjo nuk do bëhet kurrë, sepse pjesëtarët e AKSH-së nuk janë terroristë, por çlirimtarë kombëtarë, të organizuar nën një komandë dhe strukturë ushtarake të njësuar, të drejtuar nga truri politiko-kombëtar, i njohur me emrin dhe me veprimtarinë e tij-Fronti për Bashkimin Kombëtar Shqiptar (FBKSH).

 

Pra, çdo aleancë tradhtie  që po vepron në “prapavijën reserve” të serbosllavëve, me qëllim të fundit që t’i sofistikojë dhe mohojë faktet dhe argumentet e autorit në favor të mbrojtjes së FBKSH-AKSH-së, përkatësisht të ribashkimit të Shqipërisë Etnike, është e gjykuar të dështojë, mos sot, nesër, sepse faktet dhe argument flasin dhe e mbrojnë vetë të vërtetën e shkruar nga ana e autorit në  llogari dhe në favor të zgjimit të ndërgjegjës gjithëkombëtare politike, demokratike dhe atdhetare shqiptare,  të sensibilizimit dhe të afirmimit të FBKSH-AKSH-së, përkatësisht të Ribashkimit të Shqipërisë Etnike si në shkallën kombëtare, ashtu edhe në atë ndërkombëtare.

 

Kjo është e vërteta, që do të triumfojë mbi çdo lidhje, mbi çdo grup, mbi çdo klan dhe mbi çdo aleancë serbosllave, që me metodat, me veprimet me “makinerinë teknike” propagandistike shpifëse të nëndheshme të errësirës mesjetare, të inkuizicionit dhe të fashizmit çetniko-fashist të  Serbisë gjenocidale të Slobodan Milosheviqit, po orvatet ta heshtë, ta plagosë dhe ta vrasë këtë të VËRTETË, të pohuar, të shkruar dhe të mbrojtur qindra-mijëra herë nga ana e auorit. Mirëpo, këtë të VËRTETË nuk ka fuqi, as armë, as propagandë serbo-sllave, që mund ta murkullojë dhe ta demantojë asnjë “lidhje” dhe asnjë “pakt” i provokatorëve, i tradhtarëve,  i sabotuesve dhe i minuesve të brendshëm dhe të jashtëm të FBKSH-së dhe të AKSH-së, përkatësisht të ribashkimit të Shqipërisë Etnike,  sepse ajo ka marrë dhenë, jeton dhe është mishëruar me popullin liridashës shqiptar. Atë nuk ka forcë që ta vrasë askush.

 

Shqipëria  Etnike nuk është “quiz” as “horoskop” !

 

Ribashkimi i Shqipërisë Etnike nuk është kurrfarë “quizi”, as kurrfarë “horoskopi”, ashtu siç kanë filluar ta tallin, ta akuzojnë dhe ta  anatemojnë [[ si “Shqipëri të Madhe”]]  të gjithë miopët, utopsitët, daltonistët, diletantët, simuluesit, urrjetësit, neofashistët, neokolonilaistët dhe hegjemonistët-armiqtë e saj serbosllavë së bashku me shërbëtorët dhe me bashkëpunëtorët e tyre shqipfolës dhe të huaj, por është realitet, domosdoshmëri e pashmangshme, që kërkon vetëm  NJË FLAMUR TË GJERGJ KASTRIOTIT-SKËNDERBEUT për të gjithë shqiptarët në botë.

 

Para së gjithash,  pse është aktuale dhe “temë e nxehtë”, që sfidon jo vetëm politikat, diplomacitë e brishta dhe dështuese shqiptare, por gjithë kombin shqiptar në të gjitha hapësirat e Shqipërisë Etnike dhe në diasporë, si dhe zgjon kureshtjen dhe interesimin e politikës dhe të diplomacisë së bashkësisë ndërkombëtare. Kështu që,  autori nuk ka çka  të thotë, as  të shtojë më shumë sesa atë që e ka thënë dhe, që e ka mbrojtur me ngulmë dhe me argumente të pamohueshme para pesë vjetësh në favor të mbështetjes së FBKSH-së-AKSH-së, përkatësisht në favor të çështjes së ribashkimit kombëtar shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike në Ballkan.

 

Autori atë çka e ka vlerësuar pozitivisht  para pesë vjetësh, e pohon dhe e mbron edhe sot, pa ndryshime dhe pa plotësime në asnjë segment të Platformës së kombëtare politike të FBKSH-së. Të njëjtat vlerësime dhe konstatime në adresë dhe, për llogari të kauzës së përgjithshme kombëtare shqiptare,  nuk ka nevojë, as arsye që t’i përsërit ngase mbarë opinioni publik shqiptar tanimë qe pesë (5) vitet e shkuara është në dijeni për to. Kjo është e padiskutueshme. Kjo është e tëra.

 

Prandaj,  për të gjithë armiqtë e brendshëm dhe të jashtëm të autorit,   mesazhi i këtij shkrimi shqip është vetëm në mbrojtjen e interesit të përgjitshëm të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike. Është në funksion të riaktivizimit dhe të  rindërgjegjësimit të të gjithë potencialit njerëzor, kombëtar,  politik, diplomatik, financiar, ekonomik, tregtar, ushtarak dhe shpirtëror shoqëror shqiptar për mëkëmbjen dhe për  mbështetjen e gjithmbarshme  dhe me KONSENSUS të RIBASHKIMIT TË SHQIPËRISË ETNIKE.

 

Ndryshe, edhe në këtë shekull (XXI), do jemi të gjykuar të ballafaqohemi me  “mbështjelljen e zorrëve nëpërkombë”-ANTIVLERAT, tanimë, të identifikuara si armiqtë më barbarë dhe më  të rrezikshëm për ardhmërinë dhe për përparimin e përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror të shqiptarëve në Ballkan.

Poshtë injoranca shqipfolëse, sepse ajo është njësoj e rrezikshme sikurse armiku shekullor barbarik serbosllav për vlerat shqiptare dhe për Shqipërinë Etnike. Kush nuk e beson këtë, do ta heqë  “në lukurën” e vet./postuar për:  ereniku.net / Thu, November 22, 2007 12:57 pm /

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
20 nëntor 2007

TË PEZULLOHEN  “LOJËRAT E PAKUFIJSHME” TË   KOLONIALISTËVE SERBOMëDHENJ KUNDËR AMERIKËS, EVROPËS DHE KUNDËR KOSOVËS SHQIPTARE

 

*** Serbia me ndihmën dhe me nxitjen e Rusisë (“Ariut Rus”) po do rikthimin e  Kosovës së Shqipërisë Etnike në ish-rezervatin e saj kolonial 100-vjeçar, jo kurrfarë kompromisi, as kurrfarë pajtimi me shqiptarët, as kurrfarë marrëveshjeje politike dhe  paqësore me bashkësinë ndërkombëtare (Amerika, OKB, BE, NATO).

      

Të gjitha  propozimet opcionale të deritashme  për zgjidhjen e statusit përfundimtar të Kosovës, të sugjeruara nga  OKB-ja (Plani i Marti Ahtisarit) dhe nga “Treshja” e Grupit të Kontaktit të Bashkimit Evropian (Volfgang Ishinger), krerët  udhëheqës të Serbisë (Boris Tadiq, kryetar) dhe Vojislav Koshtunica (kryeministër)  i kanë hudhur poshtë in set terms, gjithnjë, duke llogaritur në mbështetjen politiko-diplomatike dhe ushtarake të Rusisë.

 

Injorimi dhe refuzimi i këtillë  i  projektplaneve të mediatorëve ndërkombëtarë, provon sheshit se Serbia e mbështetur dhe e “trimëruar” nga Rusia e Vladimir Putinit,  që nga fillimi i bisedimeve me palën shqiptare lidhur me statusin e Kosovës në Vjenë (2005-2006) nën drejtimin e Marti Ahtisarit  dhe, tani  të Volfgang Ishinger(2007), është duke e luajtur rolin e arbitrit diktues ndërkombëtar, e jo të palës  negociatore të varur nga  ndihma dhe shërbimet e vullnetit të mirë të mediatorëve  specialë të bashkësisë ndërkombëtare (SHBA, OKB, BE).

 

Në vend se pala negociuese serbe, të marrë në konsideratë propozimet e theksuara të mediatorëve  ndërkombëtarë, kjo me propozimet e saj të qoroditura, arrogante  dhe iracionale “me lëndën” e propagandës , të politikës dhe të diplomacisë kolonialiste antishqiptare  së qeverive të Serbisë së Nikola Pashiqit (1903-1921) dhe të Slobodan Milosheviqit(1989-2000), në formë  diktati dhe ultimatimi i kërcënon jo vetëm shqiptarët, por edhe Amerikën dhe Evropën Perëndimore se, nëse e njohin e pavarësinë  e Kosovës,  do t’i “izolojë”, duke i prerë marrëdhëniet diplomatike me to?!

 

Po qe se vihet deri te vetizolimi i Serbisë, dihet se kush do të jetë humbës. Mirëpo, në atë rast, më së shumti do të pësonte humbësi-Serbia, jo shtetet e bashkësisë ndërkombëtare, të cilat, do ta njihnin pavarësinë e Kosovës.

 

Çfarë  ironie dhe sarkazmi politik paranoid ky?! – Nëse Kosova  fiton subjketivitetin e saj juridik ndërkombëtar nga ana bashkësisë ndërkombëtar, Serbia   “do t’ua mbyllë dyert” të të gjitha atyre shteteve, që do ta ndërmerrnin një akt të tillë  të njohjes ndërkombëtare të pavarësisë së Kosovës?! – Një kërcënim i këtillë  paralajmërues i qarqeve zyrtare të Serbisë kolonialiste  në disfavor të arritjes së komppromisit politik me palën shqipatre, dëshmon qartë  faktin se, politika serbe ende nuk ka bërë asnjë hap progresiv demokratik dhe paqësor, ndryshe nga politika   gjenocidale agresive, regresive dhe pushtuese e Serbisë së Slobodan Milosheviqit, kur është fjala për pajtimin me shqiptarët e dëmtuar dhe me faktorët  relevantë të bashkësisë ndërkombëtare siç janë SHBA-ja, OKB-ja dhe BE-ja. Përkundrazi,  ajo po përdorë të njëjtat “instrumente-rekuizita” të politikës kolonizuese dhe agresive serbomadhe të regjimit policor-militarist të Serbisë së Slobodan Miloshevqit, duke mos pranuar asnjë draft propozues të bashkësisë ndërkombëtare për arritjen e kompromisit politik për zgjidhjen e statusit  të Kosovës me mjete dhe me rrugë paqësore.

 

Ky kontinuitet i  kursit të gabuar dhe fatal  të politikës  propagandistike dhe të  diplomacisë arrogante iracionale dhe nacionalshoviniste të qarqeve zyrtare drejtuese të Serbisë, është argumenti më ilustrativ  që dëshmon maksimën vlerësuese  politike  racionale (të cilën e ka provuar historia e deritashme e marrëdhënive shqiptare – serbe) se  Serbia dhe serbët as sot, në fillim të shekullit XXI (tetë vjet pas kryerjes së gjenocidit serb në Kosovë, më 1999), nuk kanë ndërruar  logjikën dhe praktikën e politikës së tyre  militariste dhe kolonialiste ndaj  Kosovës dhe shqiptarëve në Ballkan, as  kursin e politikës dhe të diplomacisë së tyre aventuriere  armiqësore dhe averisve ndaj Amerikës, ndaj NATO-s, as ndaj Bashkimit Evropian. Në vend që të gjejë gjuhë të përbashkët kompromisi dhe pajtimi me Amerikën dhe me Evropën Perëndimore, Serbia e Boris Tadiqit dhe e Vojislav Koshtunicës, ashtu sikurse ajo e Slobodan Milosheviqit, ( me vullnet vetizolimi) shpëtimin e saj është duke e kërkuar vetëm në “ kapelën e ngrohtë” të “Ariut Rus” të Vladimir Putinit.

 

Ndërkaq, në anën tjetër, duke u shtirur dhe, duke simuluar në skajshmëri, sipas kësaj  “arithmetike” politiko-propagandistike dhe diplomatike ruso-serbe,  Serbia  “demorkatike”, e drejtuar nga tandemi Boris Tadiq dhe Vojislav Koshtunica,  “po ia kënda” që të hyjë  në  të gjitha strukturat e BE-së si dhe në NATO, por kursesi nuk është e gatshme, as e vullnetshme që të përshëndetet  nga politika dhe praktika e sundimit të saj kolonial 100-vjeçar mbi Kosovën e Shqipërisë Etnike. Ky “është kompromisi” i Serbisë?! – Me ç do kusht, të futet në Evropën  Perëndimore Demokratike, në NATO dhe, me tendencë të fundit që,ta përfitojë edhe Amerikën në anën e saj ( për t’i zoluar dhe defaktorizuar  shqiptarët dhe Shqipërinë si faktor politik relevant në Ballkan),  por me Kosovën si “pjesë integrale të territorit të saj”?!

 

Sa më sipër si pala shqiptare, ashtu edhe Amerika së bashku me Kombet  e Bashkuara dhe me Bashkimin Evrpopian, mund të  zhvillojnë bisedime me Serbinë  për statusin e Kosovës (sa t’ua do qejfi dhe, sa t’i mbajë shpresa, durimi dhe vullneti i fortë se me mjete paqësore dhe demokratike, do ta detyrojnë që, Serbia të nënshkruajë kapitullimin e politikës së saj kolonialiste antiligjore, antihumane dhe antidemokratike) se “do t’i bindin” serbomëdhenjtë e Beogradit që të pajtohen me njohjen e pavarësisë së Kosovës), por ato nuk do të përfundojnë as më 10 DHJETOR 2007, e as  në fund të shekullit XXI, si rrjedhim i “lojërave të pakufijshme”  përçmuese skandaloze ( në lloagri të palës shqiptare dhe të diplomacisë ndërkombëtare)  të kolonializmit  dhe  të hegjemonizmit serbomadh të Serbisë në  Kosovë dhe në hapësirat e tjera të Shqipërisë Etnike ( Presheva, Bujanoci, Medvegja etj..., që i përkasin Anamoravës e jo  kurrfarë “lugu” e as lugine”, të trilluar nga disa “analistë” të mjerë shqipfolës të “lugës” dhe të Gruzhës së Shumadisë , të cilët “analizojnë” dhe “bëjnë bilance” për llogari të serbomëdhnjeve dhe të Serbisë së Madhe.

 

 Ata “analistë” për hir të  interesit të xhepave të tyre  komercialë  dhe të  mosprerjes  së lidhjeve tregtare, ekonomike dhe të rujatjes së privilegjeve të tjera me Serbinë, ata nëpër gazetat dhe mjetet  e tyre  informative agjenurore “të pavarura”, kuptohet për të mos i bastarduar “toponimet serbe” në tokën etnike shqiptare,të krijuar me gjakun, me djegjen e shtëpive dhe të vendbanimeve  kolektive,  me viktimat e shpërngulura dhe të terrorizuara (1842-2007), shpifin terma vulgare dhe qoroditëse toponimie, sikurse “Lugina e Preshevës”?!“Luga e Preshevës”?!

 

 Edhe tandemi Tadiq-Koshtunica me kërcënimet dhe me ultimatumet e tyre  Amerikës dhe Evropës Perëndimore, ashtu  sikurse Slobodan Milosheviqi po përgatiten që ta vetizolojnë Serbinë, në emër dhe, për hir të mbrojtjes së sovranitetit kolonial të Serbisë në Kosovë, në shpërputhje me të drejtën historike dhe me të drejtën ndërkombëtare të shqiptarëve mbi Kosovën e Shqipërisë Etnike.

 

Për të realizuar një objektiv të tillë absurd dhe iracional antidiplomatik ,veç kundërmasave të tjera, si përgjigje negative bashkësisë ndërkombëtare), kryetari dhe kryeminstri i Serbisë, Boris Tadiq dhe Vojislav Koshtunica, që tani  kanë përgatitur “planin preventiv diplomatik”  për  tërheqjen e ambasadorëve  serbë nga ato vende, të cilat, eventualisht do ta njihnin pavarësinë e Kosovës.

 

Në lidhje me këtë, në mjetet e informimit serb të Beogradit, thuhet se “ Për këtë çështje është arritur pëlqimi  i të gjithëve në shkallën më të lartë të pushtetit shtetëror serb ku  edhe kryetari Boris Tadiq dhe kryeministri Vojislav Koshtunica konsiderojnë se tërheqja e ambasadorëve serbë, do të jetë hapi i parë konkret, nëse, eventualisht ndonjë shtet do ta njohë pavarësinë e Kosovës.”(www.press.com, 18.11.2007).

Fundja, se çfarë “masash kundërpërgjegjëse” do të marrë Serbia kundër Amerikës, kundër Evropës Perëndimore dhe kundër shqiptarëve,ajo  është çështje e brendshme e saj, jo e shqiptarëve, as Kosovës e as e bashkësisë ndërkombëtare, kryesorja është që Shtetet e Bashkuara të Amerikës, BE-ja, dhe NATO-ja, të mos bëjnë asnjë koncesion politik në favor të kërcënimeve dhe të  utimatumeve të Serbisë, kur është fjala për njohjen e pavarësisë së Kosovës.

Duhet të mbajmë parasysh  faktin se, të  gjitha propozimet dhe sugjerimet e deritashme dyvjeçare  me përmbajtje kërcënuese, arrogante dhe cinike të “diplomacisë preventive” të Serbisë kanë vetëm një objektiv të fundit-uljen e pazarit të pavarësisë së Kosovës në llogari të rujatjes dhe të vulosjes me çdo kusht të sovranitetit kolonial të Serbisë mbi Kosovën shqiptare.

Me një fjalë, si pala shqiptare, ashtu edhe  Amerika dhe Bashkimi Evropian, pas datës 10 Dhetor 2007, nuk kanë asnjë arsye dhe, kurrfarë interesi që ta lusin Serbinë për dhëninen e pëlqimit të saj për njohjen e pavarësisë Kosovës, por atë duhet t’ia imponojnë me çdp kusht, pavarësisht se çfarë potezi diplomatik, do të marrë “ariu rus” i Vladimir Putinit, i cili përmes kundërshtimit dhe mohimit të pavarësisë së Kosovës, si dhe të interesave strategjike të Amerikës  dhe të aleatëve të saj në Ballkan,  po synon ngritjen dhe faktorizimin e tij në “piramidën” e marrëdhënieve politike ndërkombëtare si pandan i Shteteve të Bashkuara të Amerikës, ashtu siç ishte dikur Bashkimi Sovjetik  gjatë periudhës së sistemit bipolar të marrëdhënieve politike ndërkombëtare(1948-1989).

Pas 10 Dhjetorit 2007, Serbisë “demokratike” të Boris Tadiqit dhe të Vojislav Koshtunicës, duhet t’i jepet “leksioni” historik përfundimtar  nga ana e bashkësisë ndërkombëtare (Amerika, OKB, BE dhe NATO), duke i njohur pavarësinë  dhe vetëvendosjen e plotë Kosovës,  në përputhje me normat e së drejtës ndërkombëtare, të dispozitave  të Kartës së OKB-së (Kaptina I, Neni 1, Pikat  1 dhe 2), të Aktit Përfundimtar të Helsinkit 1975( Kreu VIII. Barazia e të drejtave  të popujve dhe e drejta e popujve  për vetëvendosje), Rezoluta 1514(XV),14.12.1960 për njohjen e së drejtës së vetëvendosjes dhe të pavarësisë popujve të kolonizuar dhe të nënshtruar, të miratuar nga Asambleja e Kombeve të Bashkuara, si dhe të hjith rezolutat dhe konventat e tjera ndërkombëtare që i referohen të së drejtës së vetëvendosjes, që nga përfundmi i Luftës së Dytë Botërore e deri më sot, në dekadën e parë të shekullit XXI,  në rastin e njohjes së pavarësisë dhe të vetëvendosjes së Timorit Lindor (20.05.2002).

Ndryshe, negociatat antishqiptare, antievroperëndimore dhe antiamerikane  me Serbinë  lidhur me pyetjen se, pronë e kujt  është Kosova, do të zgjasin edhe në shekullin 22. Veç të tjerash, këtë  konstatim tonin parashikues, e provon edhe  “formula autonomiste” e Hong  Kongut, e propozuar nga kolonialistët negociatorë serbomëdhenj të Beogradit për “zgjidhjen” e statusit të Kosovës nën tutelen e “Serbisë kineze”, që synon rikthimin e sferës së  influencës dhe të interesit strategjik të Rusisë në Ballkan.//postuar për ereniku.net //Mon, November 19, 2007 3:36 pm //

---

BAROMETRI DIPLOMATIK
  Prof.Dr. Mehdi HYSENI
  12 nëntor 2007 DJE SLLUPÇANI, KONDOVA, TANUSHA, SHIPKOVICA, SOT BRODECI, E NESËR?

• Filozofia spekuluese politike nuk është substitut i lirisë dhe i pavarësisë së asnjë populli në botë. Andaj as i çlirimit, as i pavarësimit e as ribashkimit të kombit shqiptar në Ballkan. Përkundrazi, është instrumenti më lukrativ dhe më perfid i stimulimit dhe i “mbijetesës” së shtypjes, së shfrytëzimit dhe të tiranisë së hegjemonizmit dhe të imperializmit sllav në Ballkan (në kuptimin e ngushtë).

• Rasti i Brodecit, ku më 7 nëntor 2007 u vranë 6 dhe u plagosën 12 shqiptarë nga forcat speciale policore të “qeverisë maqedone”, është edhe një dëshmi më tepër se shqiptarët në “Maqedoni”, edhe në dekadën e parë shekullit XXI, ende janë vetëm “monedhë kusuri” dhe “material konsumi” të “mënysë ditore” të politikës “maqedone” dhe shqiptare (PDSH dhe BDI).

Historia e derisotme e bashkësisë ndërkombëtare ka provuar se, politika e gabuar dhe e dështuar ka shkaktuar vatra të krizës dhe luftërave tragjike në dimensione rajonale dhe botërore. Si rrjedhim, kështu, po ndodh sot, edhe me shpërthimin e vatrave të krizës dhe të konflikteve të armatosura në hapësirat e Shqipërisë Etnike në Ballkan.

Për fat të keq tonin, këtë e provoi edhe rasti i Brodecit, ku më 7 nëntor 2007 u vranë 6 dhe u plagosën 12 shqiptarë nga forcat speciale policore të “qeverisë maqedone”, është edhe një dëshmi më tepër se shqiptarët në “Maqedoni”, edhe në dekadën e parë shekullit XXI, ende janë vetëm “monedhë kusuri” dhe “material konsumi” të “mënysë ditore” të politikës “maqedone” dhe shqiptare (PDSH dhe BDI).

Nuk ka dyshim se, e dhimbshme dhe tragjike është edhe rasti i vrasjes dhe i plagosjes së shqiptarëve nga sulmi terrorizues ushtarko-policor i bashkëqytetarëve tanë të Brodecit të Malësisë së Tetovës, ku nga plumbat dhe granatat e okupatorit sllavobullgar gjetën vdekjen 6, u plagosën 12 , u arrestuan dhe u burgosën dhjetra shqiptarë. Mirëpo, këtë “incident” të armatosur dhe terrorizim shkatërrues të popullatës dhe të Brodecit shqiptar nga ana forcave speciale të “qeverisë maqedone” e bën edhe më të dhimbshëm , edhe më tragjik statusi i pazgjidhur politko-kombëtar, juridiko-kushtetues dhe social i shqiptarëve në “MaqedonI” që nga pavarësimi i kësaj republike sllavobullgare nga ish-Jugosllavia (Serbia e Madhe e Titos, e Rankoviqit, e Llazar Kolishevskit, e Kërste Cërvenkovskit, e Kiro Gligorovit ..., etj.) në fillim të dekadës së fundme të shekullit XX.

Me gjithë pohimet dhe trajtesat e deritashme të masmediave të ndryshme të Shkupit zyrtar të “Maqedonisë”, si dhe të atyre ballkanike sllave, nuk mund të merren të sakta dhe objketive, se Brodeci ishte vetëm viktimë e ”përleshjes dhe e qërimit të hesapeve të disa grupeve të armatosura paramilitare shqiptare që, për qëllim të fundit kanë destabilizimin e Maqedonisë”. Problemi është shumë më i thellë dhe më kompleks sesa një vlerësim i tillë tendencioz fragmentar politiko-propagandistik antishqiptar i “shpjegimit” të rastit të Brodecit të përgjakur më 7 Nëntor 2007.

Edhe Brodeci me viktimat e tij të fundit, nuk mund të shikohet si “rast i izoluar”, që ka të bëjë vetëm me mosmarrëveshjet dhe me qërimin e hesapeve shqiptare-shqiptare, por, para së gjithash, është i ndërlidhur me gjendjen e mjerueshme politiko-ekonomike dhe demokratike, si dhe me statusin e përgjithshëm të shqiptarëve në “Maqedoni”, në veçanti pas nënshkrimit të “Marrëveshjes së Ohrit”, si rrjedhim i arritjes së kompromisit politik midis Arben Xhaferit, Ymer Ymerit dhe Ali Ahmetit dhe “qeverisë maqedone” në dëm të së drejtave dhe lirive politike, kombëtare, ligjore, kushtetuese dhe ndërkombëtare të popullit shqiptar në “Maqedoni”.

Shkaku kryesor pse ka ndodhur sot “rasti Brodec” dhe, për fatkeqësinë tonë të mëtjeme gjithëkombëtare, nuk përjashtohet mundësia që, nesër të ndodhë, edhe ndonjë një brodec tjetër me përmasa edhe më tragjike se Brodeci, se Slupçani, se Tanusha, se Kondova e djeshme, është politika e gabuar shqiptare në “Maqedoni”, e cila,kryesisht është sajesë e kryeliderëve të PDSH-së dhe të BDI-së.

Jo filozofë devijantë, por politikanë dhe luftëtarë të urtë dhe vizionarë

Filozofët dekadentë utopistë, neoliberlilistë dhe antirealistë shqiptarë, as të huaj, nuk ndihmojnë në zgjidhjen e çështjes së pazgjidhur koloniale shqiptare dhe të Shqipërisë Etnike në Ballkan.

Përkundrazi, ata me idetë, me konceptet dhe me “filozofinë” e tyre spekuluese, të ndërgjegjës dhe të etikës së kalbur njerëzore, profesionale, nacionale dhe ndërkombëtare atë e bëjnë edhe më konfuze, edhe më të errët dhe më të mjegullueshme dhe, gjithnjë të pazgjidhur, me qëllim që ta ndërtojnë kultin dhe “identitetin” e tyre “filozofik” për të arritur “kompromis politik” me “qeverinë maqedone” për të shtypur dhe shuar në gjak çdo përpjekje, çdo iniciativë dhe çdo kontribut në favor të politikës dhe të luftës antikoloniale shqiptare jo vetëm në “Maqedoni”, por në të gjitha territoret e copëtuara dhe të kolonizuara të gjysmës së Shqipërisë Etnike(Kosovë, Anamoravë, Malësi e Madhe e Mbishkodrës, Iliridë dhe Çamëri).

Parimisht dhe objektivisht për të arritur objektivin e realizimit të drejtës së drejtës historike dhe të vetëvendosjes, kombit shqiptar në Ballkan, nuk i nevojitet kurrfarë “kalibri” filozofësh të politikanëve dhe të luftëtarëve të dështuar apo të vonuar, sepse të gjithë ata “filozofinë e shkrirë” të tyre, verbërazi dhe, për qëllime përfituese dhe karrieriste politike për të qëndruar sa më gjatë në “pushtetin shtetëror maqedon” e kanë investuar dhe shpenzuar në “konton” e politikës së tyre tregtare antikombëtare shqiptare.

Në vend se, “elitat politike” shqiptare në “Maqedoni”, të përfitonin nga krijimi i rrethnave dhe i realiteteve të reja politike, strategjike, ekonomike, demokratike dhe integruese në Evropën Juglindore, së këndjemi, duke i ndjekur edhe paradigmat e tilla pozitive progresive edhe në “Ballkanin sllav”, ato dështuan në formimin e vetëdijes nacionale dhe nacionaliste demokratike të shqiptarëve, kur është fjala për mbrojtjen e interersit të përgjitshëm kombëtar dhe shtetëror të shqiptarëve në Ballkan.

Si shkak dhe pasojë e një logjike të tillë të sëmurë filozofike utopiste dhe ekzistencialiste, kryeliderët e PDSH-së dhe BDI-së, morën “rrugën e politikës së dreqit”, duke u rreshtuar në kampin e politikës dhe të praktikës së “qeverisë maqedone” për të zhvilluar veprimtari të përbashkët politike antishqiptare.

Këtë kurs negativ të “filozofisë politike” ekzistencialiste dhe dekadente të kryeliderëve Xhaferi – Ahmeti, e provoi edhe aktiviteti i tyre i njësuar dhe i përbashkët në kuadrin e “qeverisë maqedone”, e cila, e mbështetur drejtazi dhe zhdrejtazi nga kryeliderët e theksuar dhe nga ministart e tyre të tipit “zylo” ose “zero” krejt njësoj, në kontinuitet është duke zhvilluar veprimtari shtetërore terroriste kundër kombit shqiptar në “Maqedoni”, që ka për qëllim të parë dhe të fundit: kontestimin dhe mohimin e së drejtës historike, të së drejtës së vetëvendosjes, si dhe legjitimitetin e legalitetin e brendshëm dhe ndërkombëtar në krijimin e shtetit të vet sovran.

Kohëve të fundit, si rasti i Brodecit, ashtu edhe rasti i përdhosjes së flamurit kombëtar shqiptar nga qarqet nacionalshoviniste dhe fashsite bullgaromëdha zyrtare “maqedone”,na detyrojnë që t’ i përsërisim konstatimet dhe vlerësimet tona, të pasqyruara, para shtatë vitesh (duke marrë parasysh luftën e UCK-së së vitit 2001, ndërprerja e së cilës ishte fatale si për viktimat shqiptare, ashtu edhe për fatin e statusit të ardhshëm politik, juridik, kushtetues, kombëtar dhe ndërkombëtar të popullit shqiptar në “Maqedoni”) se arritja e “Marrëveshjes së Prizrenit”(19 Maj 2001) midis kryeliderëve politiko-ushtarakë (Arbër Xhaferi, Ymer Ymeri me “uniformë” civile-politike dhe Ali Ahmeti me uniformë ushtarake) ishte hapi i parë i tradhtisë ndaj të së drejtës historike, kombëtare dhe të vendosjes së popullit shqiptar në “Maqedoni”, kurse hapi i dytë i tradhtisë dhe i mashtrimit, po ashtu, në planin kombëtar dhe ndërkombëtar ishte përfundimi i “Marrëveshjes së Ohrit”, më 13 Gusht 2001.

Pse këto akte të theksuara politike (të nënshkruara nga ana e liderëve të thekasuar “politikë” dhe “filozofikë” “vetëmashtrues”) i quajmë “akte tradhtie”, sepse në brendinë e tyre përmbajtësore nuk kanë sanksionuar klauzolën ligjore juridiko-kushtetuese kombëtare dhe ndërkombëtare se populli shqiptar gëzon të drejtën e vetëvendosjes dhe të sovranitetit, ashtu sikurse “populli maqedon”, i cili as de facto, as de jure, as historikisht nuk gëzon një të drejtë të tillë, sepse është kolonizues dhe okupator i përkohshëm në truallin etnik shqiptar në “Maqedoni”, përkatësisht të Shqipërisë Etnike.

Pikërisht, në saje të marrëveshjeve të theksuara, të nënshkruara nga pala kapitulluese politiko-ushtarake antishqiptare, popullit shqiptar mbi 50% në “Maqedoni” (edhe pse është autokton në shtëpinë e tij, edhe pse është komb në numër më të madh sesa “sllavomaqedonët, edhe pse e gëzon të drejtën historike dhe të drejtën e vetëvendosjes, që të ketë shtetin e vet kombëtar, jo të jetë “shtesë bashkëdyzuese” e konglomertatit “kombëtar-shtetëror” sllavomaqedon) në sy të tërë botës demokratike dhe përparimtare, jo vetëm se iu mohua e drejta historike, e drejta sovrane dhe e drejta e vetëvendosjes, por ai, me Kushtetutën, me ligjet e “Maqedonisë dhe me marrëveshjet e theksuara “humane dhe juridike ndërkombëtare”(participues, mbështetës dhe nënshkrues të së cilave janë edhe politikanët, ushtarakët dhe demokratët e theksuar shqiptarë), por u përjashtua krejtësisht nga kushtetuta ekzistuese e “Maqedonisë” si komb shtetërformues.

Konvertimi i kombit shqiptar në “Maqedoni” në “pakicë kombëtare”, është një nga argumentet kryesore të politikës tradhtuese dhe dështuese antikombëtare shqiptare të kryeliderëve të theksuar fatkeqë, të cilët për interesa të tyre të ngushta karrieriste personale, grupore, ideologjike dhe partiake, me vetëdije të plotë të “filozofisë” së tyre politiko-ushtarake, sakrifikuan të drejtën e vetëvendosjes së kombit shqiptar në “Maqedoni”.

S’ka dyshim se, një politikë dhe praktikë e tillë revanshiste dhe vandaliste e tradhtuese e “ elitës politiko-filozofike” Xhaferi-Ymeri-Ahmeti me dëmet dhe me pasojat e saj antikombëtare dhe antindërkombëtare, ende po ndikon negativisht në nxitjen e përçarjes, të mosmarrëveshjeve dhe të mosunitetit të popullit shqiptar në “Maqedoni”.

Sa më sipër, këto janë shkaqet dhe pasojat kryesore, pse, edhe sot, shqiptarët indigjenë në “Maqedoni” kanë statusin e “pakicës kombëtare dhe trajtohen si qytetarë të “rendit të dytë” sipas ligjeve dhe Kushtetutës raciste, segreguese dhe aparteide në fuqi të “shtetit maqedon”.

Këto janë arsyet kryesore pse kombi shqiptar është i pakënaqur me statusin politiko-ekonomik, demokratik, juridiko-kushtetues dhe ndërkombëtar në “Maqedoni”. Në këtë kontekst, duhet të shikohen thellësisht edhe Sllupçani, edhe Tanusha, edhe Kondova, edhe Shipkovica dhe, së fundi, edhe Brodeci, sepse nesër do të jetë shumë vonë. – Alternativa e së keqes, e tradhtisë, e mashtrimit dhe e shfrytëzimit nga “politikanët filozofë” të theksuar, është arritja, vendosja dhe mbrojtja me çdo kusht: e lirisë, e rendit, e drejtësisë, e demokracisë dhe e pavarësisë së qenies kombëtare dhe shtetërore të shqiptarëve jo vetëm në “Maqedoni”, por në mbarë trevat e Shqipërisë Etnike në Ballkan.

Në “Maqedoni”, do të keqë qetësi, paqe, siguri, koekzistencë, demokraci, plutralizëm, bashkëpunim dhe stabilitet ndërnacional, vetëm, po qe se, që tani krijohen kushtet politike për ndryshimin me procedurë të shkrutër të kushtetutës në fuqi dhe, në vcend të saj, të hartohet një kushtetutë e re, ku shqiptarët, do të jenë komb i barabartë me atë “maqedon”. Domethënë, ashtu si kam sugjeruar këtu e shtatë vjet më parë, për t’u arritur ndonjë kompromis i mirfilltë dhe objektiv politik ndërmjet palës shqiptare dhe asaj “maqedone”, si faktori politik shqiptar,ashtu edhe ai ndërkombëtar, para së gjithash dhe, në mënyrë urgjente, duhet të shqyrtojnë çështjen e federalizimit të “Maqedonisë”. Ndryshe, nëse nuk realizohet kjo kërkesë minimale e kombit shqiptar, në “Maqedoni”, gjendja politike dhe e sigurisë, jo vetëm se do të vazhdojë me brishtësitë dhe me paradokset e saj të deritashme politike, por ekziston rreziku real, se brenda një kohe të shkurtër, do të vijë në shprehje dekompozimi total i kësaj republike artificiale jugosllave-serbosllave, si pasojë e diskriminimit dhe e mohimit të drejtës së vetëvendosjes së popullit shqiptar në “Maqedoni”.

Nëse, brenda një afati shumë të shkurtër nuk vjen në shprehje federalizimi i “Maqedonisë”, atëherë, shqiptarët e asaj republike kanë plotësisht të drejtë morale, historike, legjitime dhe juridike ndërkombëtare që të ushtrojnë kërkesën për bashkimin me Kosovën dhe me Shqipërinë. Tjetër alternativë dhe zgjidhje politike nuk ka për shqiptarët në "Maqedoni" ose federalizim pa kusht, ose bashkim me Kosovën dhe me Shqipërinë Mëmë.

---

BAROMETRI DIPLOMATIK
  Prof.Dr. Mehdi HYSENI
  08 nëntor 2007

 KOSOVA  SIPAS MODELIT  TË ALGJERISË, JO TË HONG-KONGUT, JO!

 

*** Në Vjenë, më 5.XI. 2007 në takimin me “Treshen” e Grupit të Kontaktit  të BE-së për Kosovën (Volfgang Ishinger, Frank Wisner dhe Aleksandër Harçebko), Boris Tadiq (kryetar) dhe Vojislav Koshtunica (kryeministër) të Republikës së Serbisë, propozuan “formulën e re” të  “ Hong-Kongut serb”, që statusi kolonial i Kosovës, të “ngrihet” edhe për nja 55 vjet të ardhshme të shekullit XXI në favor të sundimit të egër kolonialist të Serbisë së Madhe?!  – Ja, ky është “kompromisi historiko-juridik ndërkombëtar” i Beogradit për “zgjidhjen” e” çështjes koloniale të Kosovës, “me rrugë dhe me dialog paqësor” me shqiptarët dhe me bashkësinë ndërkombëtare?! – Kush pranon të nënshkruajë një “kompromis” të tillë me serbomëdhenjtë regresivë, do të vritet nga realiteti progresiv  i botës së sotme të  qytetëruar dhe demokratike.

*** Kontestimi i së drejtës së vetëvendosjes  për krijimin e shtetit të pavarur të Kosovës shqiptare nga ana e Serbisë kolonialiste gjenocidale, është krim, dhunë dhe shkelje flagrante e rregullave dhe e normave të së drejtës ndërkombëtare dhe të Kartës së OKB-së.

*** Një shtet që nuk ka ushtrinë e vet dhe, që  është nën sovranitetin e huaj vasal dhe kolonial, ai edhe nuk është shtet as de jure, as de facto.

   Trysnisa dhe “lojërat e pakufijshme” të propagandës politike dhe diplomatike që po zhvillohen kundër pavarësisë së Kosovës, duke kërkuar dhe propozuar formula dhe modele të çuditshme dhe të papranueshme për “zgjidhjen” e statusit politik të Kosovës, janë prova më se  të qarta se kursi  i politikës zyrtare të Serbisë ndaj Kosovës, nuk ka pësuar kurrfarë metamorfoze nga ai i Slobodan Milosheviqit.

 

   Këtë kontinuitet të politikës antidemokratike dhe antipavarësi Kosovës së regjimit të Slobodan Milosheviqit, e dëshmoi edhe takimi i fundit në Vejnë, më 5 Nëntor 2007, ku tandemi Boris Tadiq (kryetar) dhe Vojislav Koshtunica (kryeministër) të Republikës së Serbisë “Treshes” së Grupit të Kontaktit për Kosovën (Volfgang Ishinger, Frak Wisner, Aleksandër Harçenko) dhe palës shqiptare negociuese ua propozuan “modelin e Hong-Kongut”  për” zgjidhjen” e statusit të Kosovës.

 

   Këtë konstatim tonin e kanë dëshmuar të gjitha takimet e deritashme të palës serbe me palën shqiptare në kuadrin e zhvillimit të bisedimeve të tyre nën patronazhin e shuttle diplomacisë së OKB-së, të drejtuar nga Marti Ahtisari në Vjenë dhe, më pas (me të hudhur poshtë Planin e tij për Kosovën) nën drejtimin e “treshes” evro-ndërkombëtare (Vofgang Ishinger, Frank Wisner dhe Aleksandar Harçenko).

 

   Autoritetet e politikës zyrtare të Beogradit (Boris Tadiq, kryetar, dhe Vojislav Koshtunica, kryeministër, së bashku me ministrat e tyre Vuk Jeremiq dhe Slobodan Samarxhiq), janë fokusuar në “rehabilitimin autonomist” të Kosovës të ish-kryetarit të tyre Slobodan Milosheviq. Në  vend se të angazhohen përnjëmendë në zgjidhjen e statusit të Kosovës, garnitura e theksuar zyrtare e Serbisë, edhe pa Slobodan Milosheviqin, po ushtron trysni, duke e blerë kohën, duke e vënë në tallje dhe, duke  e nënçmuar angazhimin dhe përpjekjet serioze të Amerikës, të OKB-së dhe të BE-së për zgjidhjen e statusit të Kosovës.

 

    Një tolerancë dhe durim të tillë të bashkësisë ndërkombëtare dhe të shqiptarëve, Serbia është duke e keqpërdorur dhe, duke e keqinterpretuar në “stilin diplomatik”  dhe “demokratik” të Slobodan Milosheviqit, me qëllim që, para botës t’i jusitifikojë tezat e ndërruara të kuazishkencës historike dhe të politikës serbomadhe, se gjoja   “Kosova është serbe”, ashtu sikurse Hong-Kongu që është i Kinës. Edhe kjo tezë  e ndërruar serbe, është fallso se nuk ka kurrfarë mbështetje historike, as juridike ngaqë, në rastin konkret Serbia  për Kosovën nuk është njësoj, sikurse që është Kina për Hong-Kongun.

 

    Ky ndërrim teze nuk vjen në konsiderim për arritjen e ndonjë kompromisi politik me Serbinë nga shkaku se historikisht Kosova është e Shqipërisë, ashtu sikurse Honkongu që është pjesë e territorit të Kinës. Pra, serbomëdhnejtë Tadiq, Koshtunica, Jeremiq, Samarxhiq etj., duhet ta kenë të qartë se, në këtë rast Shqipëria e ka të drejtën dhe tapinë historike mbi Kosovën, ashtu sikurse Kina mbi Honkongun, jo Serbia në asnjë mënyrë, sepse Serbia në këtë rast nuk është Kina, por Britrania e Madhe kolonialiste, e cila më se 55 vjet HonG-Kongun e ka pasur koloni të saj(1842-1997).

 

    Në këtë vështrim, mund të bëhet vetëm ky krahasim i bazueshëm i HonG-Kongut me Kosovën, të cilat të dyja këto vende gjatë historisë së tyre të hidhur kishin të njëjtin status kolonial, Hong-Kongu 55 vjet koloni e Britanisë së Madhe, kurse Kosova 100 vjet koloni e Serbisë së Madhe (1878-1999). Ky është i vetmi paralelizëm real që mund të tërhiqet dhe, që mund të mirret  si argument i qëndrueshëm për zgjidhjen e drejtë dhe afatgjatë të statusit të Kosovës.

 

    Meqë serbomëdhenjtë  ende jetojnë dhe veprojnë si robër të verbër të ndërrimit të tezave të histriografisë së tyre falsifikatore, viktimë e së cilave ishte edhe kryekrimineli Slobodan Milosheviq për shkak se, “Kosovën e konsideronte tokë serbe”, këta, mund ta propozojnë “modelin” e Hong-Kongut për arritjen e kompromisit historik me palën shqiptare, por vetëm duke marrë për bazë vitin 1997, kur Britania e Madhe në mënyrë të vullnetshme dhe paqësore Honkongun ia dorëzoi Kinës-titullarit  natyror, të ligjshëm  dhe sovran të tij.

 

    Po qe se “ekipi shpëtimtar” i Serbisë (Boris, Tadiq, Vojisllav Koshtunica, Vuk Jeremiq, Slobodan Samarxhiq), i cili po zhvillon bisedime me palën shqiptare dhe me mediatorët ndërkombëtarë (Ishinger, Uisner dhe Harqenko), vërtet, duan të pajtohen me shqiptarët dhe me bashkësinë ndërkombëtare, duhet të veprojnë njësoj sikurse Britania e Madhe më 1997, Kosovën t’ia dorëzojnë Shqipërisë, e cila është pronari dhe titullari i vetëm legjitim, legal dhe sovran i saj.

 

    Ndryshe, Serbia duhet të pajtohet me faktet historike dhe me realitetin e sotëm se më nuk ka kurrfarë gjase për të rikthyer sovranitetin kolonial në Kosovë, sepse gjatë 100-vjeçarit të shkuar, tanimë  e ka konsumuar tërë “kredinë” dhe pushtetin kolonial mbi Kosovën shqiptare.

 

    Në këtë sens, Serbia, as serbët nuk kanëë asnjë të drejtë morale, juridike dhe historike, që nga bashkësia ndërkombëtare (as nga Amerika, as nga Evropa as nga OKB-ja) të kërkojnë “ngrirjen” e mëtejme të statusit kolonial të Kosovës, sepse ai si tillë ka përfunduar më 12 qershor 1999, kur Kosova në saje të Rezolutës 1244 vihet nën administrimin juridik ndërkombëtar.

 

Modeli i Algjerisë (1962)

 

    Po qe se qarqet drejtuese serbe duan kompromis historik me shqiptarët, patjetër duhet t’i braktisin formulat e vjetra të sundimit kolonial dhe gjenocidal të Serbisë mbi Kosovën. Në vend të tyre, duhet  të shërbehehen me paradigmat progresive dhe demokratike, që çojnë në lirimin e Serbisë nga hipoteka e kolonializmit dhe  hegjemonizmit të derisotëm serbomadh  ndaj Kosovës.

 

    Prandaj, nëse Serbia me çdo kusht do kompromis  real  me shqiptarët dhe,  synon hyrjen në BE-në e integruar ekonomike, politike dhe demokratike, atëherë, ajo është e detyruar që, paraprakisht ta zgjidhë problemin kolonial të Kosovës,si dhe të Kosovës Lindore(Preshevë, Bujanoc dhe Medvegjë).

 

    Për arritjen e një objektivi të këtillë racional, që do të ishte në interes të politikës nacionale dhe shtetërore të Serbisë për t’u integruar në Evropën demokratike, dhe, për të gjetur gjuhë të përbashkët paqësore me shqiptarët e Kosovës, “makina drejtuese”  qeveritare e Beogradit, e drejtuar nga Boris Tadiq (kryetar), Vojislav Koshtunica (kryeministër), Vuk Jeremiq(ministër i Jashtëm) dhe Slobodan Samarxhiq (ministër për çështje të Serbisë me Kosovën), që tash,  duhet të ndërrojë kursin e marshrutës së “aeroplanit politik” të saj, në vend të Honkongut, duhet të “aterojë” për Algjeri, sepse, vetëm atje mund ta gjejë formulën reale dhe të gatshme  të Gjeneralit, përkatësisht të ish- presidentit të Francës, Charles de Gaulle, e cila është e kapshme  për zgjidhjen e statusit të Kosovës.

 

   Realisht, modeli i Algjerisë është në interes të dyanshëm të palëve negociuese serbo-shqiptare, sepse në vend të “zgjidhjes kalimtare” dhe “zgjidhjes shpëtimtare”, ashtu siç po i konvenon politikës kolonialiste të Serbisë  modeli i Hong-Gongut kolonialist britanik ,(që Kosovën  edhe më tejë ta shfrytëzojë si koloni të vetën), do të vinte në shprehje  zgjidhja e drejtë përfundimtare e statusit të Kosovës, ashtu sikurse zgjdhja e statusit nacional, shtetëror dhe juridik ndërkombëtar e Algjerisë në saje të përfundimit të Marrëveshjeve të Evijanit në Mars të vitit 1962, të nënshkruara nga presidenti i Republikës së Pestë Frënge, gjenerali Chales de Gaulle, i cili i ka meritat kryesore historiko-politike dhe diplomatike për njohjen e pavarësisë së Algjerisë, përkatësisht për lirimin e Francës nga barra dhe hipoteka e politikës kolonialiste jo vetëm në Afrikën Frankofone , por edhe në Indokinë.

 

    Këtë shembull të politikës dhe të diplomacisë  racionale, largpamëse dhe paqësore të Chales de Gaull-it, duhet ta ndjekë, edhe Boris Tadiq me “kamarilën” e tij drejtuese  për zgjidhjen sa më të ngutshme të statusit të Kosovës, jo të kthehet më se gjysmë shekulli prapa, duke marrë si shmebull “baltën e gjallë” të Honkongut kolonial britanik (1842) dhe “Naçertaninë” e Ilia Garashaninit (1844) sipas së cilës në vijimësinë historike është krijuar dhe zgjeruar Serbia e Madhe në kurriz të territoreve etnike të Kroacisë, të Hungarisë dhe të Shqipërisë Etnike.

 

    Mirëpo, duke qenë se në  Serbi deri tani, ende nuk ekziston asnjë një Charles de Gaulle, është humbje kohe e dhimbshme dhe e pakompensueshme, që të “harxhohet frymë” duke biseduar me ta qoftë në shkallë rajonale, evropiane apo ndërkombëtare për zgjidhjen e statusit të Kosovës, sepse ata në mënyrë paqësore dhe me dialog të arsyeshëm, kurrë nuk do të heqin dorë nga Kosova, sepse  edhe sipas Kushtetutës më të re të tyre të vitit 2006, Neni 182 “Kosova është pjesë e Serbisë”.

 

     Si rrjedhim, duke mos humbur  më kohën e çmueshme, bashkësia ndërkombëtare, duke marrë për bazë modelin e Algjerisë (jo në asnjë mënyrë të Hong-Kongut, ashtu siç kanë propozuar Boris Tadiq dhe Vojislav Koshtunica në Takimin e Vjenës, më 5.11.200), duhet t’ia imponojë Serbisë njohjen e pavarësinë e Kosovës, sepse vetëm kjo është rruga më drejtë dhe zgjidhja e vetme  e ligjshme, e pranueshme dhe demokratike për të dy palët në konflikt.

 

    Thjesht, të gjitha propozimet dhe “modelet” e deritashme të Serbisë lidhur me zgjidhjen e statusit të Kosovës janë me përmbajtje destruktive, sepse në mënyrë antihistorike, ilegale dhe antidemokratike mbështesin sovranitetin kolonial të Serbisë mbi Kosovën. Kjo është arsyeja kryesore pse do të dështojnë edhe “bishtbisedimet” 120-ditëshe të palës serbo – shqiptare nën drejtimine “treshes” evro-ndërkombëtare (V. Ishinger, F. Uisner dhe A. Harçenko) në Vjenë, në Bruksel, në Nju-Jork apo gjetkë.

 

    Dëshira e shkretë dhe manovrat e politikës propagandistike dhe luftarake të Serbisë për ta “ngrirë” statusin kolonial të Kosovë sipas “modelit të Hong-Kongut”, edhe për  50 apo 100 vjet të ardhshme mund të jenë të “realizueshme” dhe të barasvelrshme vetëm me statusin e tashëm politik dhe metafizik të Slobodan Milosheviqit në Pozharevac.

 

     Pavarëisht nga gënjeshtrat, sondazhet dhe nga  simulimet e politikës dhe të diplomacisë serbe me në krye “trion” Tadiq-Koshtunica-Jeremiq, se pavarësia e Kosovës “do ta destabilizojë Ballkanin”, Amerika, OKB, BE dhe NATO sa më parë të jetë e mundur,, duhet ta njohin pavarësinë e Kosovës, sepse çdo opcion tjetër, veërtet, do të çojë në përflakjen  dhe në konfliketet e reja të armatosura në Ballkan, si dhe në destabilizimin e paqes dhe të sigurisë në Evropë.

 

    Çdo dialog, eventualisht, i ardhshëm me palën serbe, do të jetë absurd dhe iracional, përderisa Serbia konsideron se “Kosova është territor i saj.” Prandaj, për të mos humbur kohë dhe, për të mos u shteruar nëpër “takimet e pa fre” me serbomëdhenjtë e Beogradit, është domosdoshme që bashkësia ndërkombëtare, t’ia imponojë Serbisë pavarësinë e Kosovës, sepse mjaft, 100 vjet “ e ka kullotur” si tokë të shkretë dhe të pa Zot, Në këtë pikëvështrim, Serbia kolonialiste ia ka tejkaluar, edhe  Hong-Kongut kolonial britanik.

 

    Në kontekst, me arsye dhe, me të drejtë shtrohet pyetja, kur një Angli e Tony Blair-it dhe një Francë e Dë Golit, si superfuqi  të Evropës((në krahasim me Serbinë dhe me krejt Ballkanin), në mënyrë paqësore kanë hequr dorë nga sistemi kolonial i tyre mbi Honkongun dhe mbi Algjerinë, atëherë, kush qenka ajo Serbi (“supefuqi ballkanike”) që me dialog paqësor, me angazhimin dhe me  ndërmjetësimin e Evropës dhe të Amerikës, nuk pranon të heqë dorë nga e drejta e saj ilegale, antihistorike dhe antidemokratike që përbëjnë bazamentin e sovranitetit kolonial qindravjeçar të saj  mbi Kosovën shqiptare (1878-1999)?!//versioni me i ri, postuar për: ereniku.net - më 07 nëntor 2007/nëora:10:53 am//

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr. Mehdi HYSENI
04 nëntor, 2007

RIBASHKIMI I SHQIPËRISË ETNIKE  ËSHTË ÇËSHTJE GJITHËSHQIPTARE

 *** O, akademikë, doktora, magjistra, politikanë dhe diplomatë shqiptarë, të mos mashtrohemi dhe, të mos jetojmë me ëndërra dhe me iluzione të shkreta, duke pritur dhe, duke shpresuar se lirinë, pavarësinë dhe ribashkimin e gjysmës së kolonizuar të Shqipërisë Etnike (50%), do ta sjellin “dukatlinjtë” dhe “marrangozët” më të pasur të kohës dhe të shoqërisë konsumtare, të cilët për “kapuçin e madh” të tyre, në emër të “bashkimit rajonal” të shqiptarëve, me qëllim që vetëm ata, të dalin në plan të parë të shqiptarizmës, po veprojnë njësoj sikurse politika obskurantiste dhe kolonialiste serbo-sllave gjatë shekujve të kaluar, duke zbatuar të njëjtën medologji politiko-financiare të “Naçertanisë” (1844) së Ilia Garashaninit për blerjen (me ndonjë asht-honorar të zgjebosur) e intelektualëve më të arsimuar  kroatë dhe shqiptarë, me qëllim që t’i   heshtnin dhe, t’i detyronin, që të “lehnin” në llogari dhe për interesa të përçarjes, të copëtimit dhe të sundimit colonial të kroatëve dhe të shqiptarëve në Ballkan.

 

*** - JO mashtrim! JO hipokrizi etike, profesionale,shkencore, politike, diplomatike dhe kombëtare për të vjelur ndonjë honorar të zgjebosur nga “agjenturat e pavarme” dezinformative “shqiptare”, si dhe nga “kullakët”  dhe “gangsterët” e shoqërisë sonë konsumatore. JO, argatshti për të afirmuar kultin e individit dhe të grupeve më të pasura latifundiste shqitare, pavarësisht nga emërtimi i platfomave të tyre “politik-okombëtare” për “bashkimin” e  shqiptarëve në “dimensione të përbotshme”. Jo përçarje, JO shpifje, JO sabotim, JO heshtje, por rindërgjegjësim, vigjilencë, guxim, seriozitet, këmbëngulje dhe vendosmëri të patradnur për ringjalljen e AMANETIT TË PAVDEKSHËM dhe të FITORES SË RIBASHKIMIT TË SKËNDERBEUT DHE TË ABDYL FRASHËRIT.

 

 ****Ribashkimi i shqiptarëve në shtetin e tyre kombëtar në Ballkan, nuk është artikull “ i ngrirjes së thellë” frigoriferi i asnjë “kafshe politike” të Aristotelit, e  as i ndonjë politike makiaveliste qoftë në kuptimin e brendshëm a të jashtëm të  konceptit të tij.

 

S’ka dyshim se kjo pyetje është e vjetër sa edhe vetë gjeneza e shqiptarëve në Ballkan. Mirëpo, rrënjët e saj datojnë që nga zhvillimi dhe fitoret e kryengritjeve dhe të luftërave çlirimtare kombëtare të popullit shqiptar me në krye heroin kombëtar legjendar të pavdekshëm Gjergj Kastrioti-Skënderbeu kundër sundimit shekullor të Perandorisë Osmane.

 

Historikisht, Skënderbeu (heroi, trimi, luftëtari, diplomati dhe strategu ynë gjithëkombëtar shqiptar dhe i Shqipërisë Etnike) është i pari që hodhi idenë e pavdekshme të bashkimit të kombit shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike.  Kjo nuk ishte vetëm ide, por njëkohësisht dhe vepër konkrete e tij, e cila u kurorëzua  me bashkimin e të gjithë princërve të njohur shqiptarë në “Kuvendin e Lezhës, më 2 Mars 1444”.

 

Ky është një nga argumentet e parrëxueshme dhe të pamohueshme se ideja  dhe aspirata shekullore e shqiptarëve për bashkimin e tyre si komb dhe si shtet nuk ka qenë, nuk është dhe, dot nuk do të jetë utopi, as “ëndërrë e shkretë”, ashtu si po trumbetojnë sot me paturpësinë  dhe, me injorancën më të madhe politika defetiste dhe disfatiste zyrtare shqiptare në Ballkan (Tiranë, Prishtinë, Shkup, Tetovë etj.).

 

Realisht, deri më sot në historinë e kombit shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike, vetëm Skënderbeu i ka bashkuar shqiptarët në Kuvendin historik kombëtar të Lezhës legjendare, më 1444. Andaj, edhe sot, në fillimshekullin XXI, SKËNDERBEU ka  meritat më të mëdha për  idenë dhe për  veprën e konkrete të bashkimit kombëtar shqiptar.

 

Ndërkaq, prej vdekjes së Skënderbeut e deri më sot, të gjitha luftërat dhe  përpjekjet  tona për bashkim kanë ngelur  vetëm PËRPJEKJE dhe LUFTËRA TË PAKURORÊZUARA  për BASHKIM.

 

 Kështu flet historia, kjo është FATKEQËSIA jonë gjithëkombëtare. Shkaku kryesor i kësaj FATKEQËSIE është PËRÇARJA-SHKYERJA TRAGJIKE  PËRBRENDA VETËKOMBIT DHE  SHTETIT ETNIK SHQIPTAR, si rrjedhim i interesave egoiste, grupore, mahallore, proviniciale primitive dhe ekstremiste të bajraktarëve, të “goxhobashëve”, të grupeve, të partive, të ideologjive dhe të politikave të ndryshme antishqiptare.

 

Pra, sa i përket “grafikut avancues” konkret të çështjes së ribashkimit, ende jemi, po atje në Lezhën Kuvendare të Bashkimit të Gjergj Kastriotit-Skënderbeut (2.III.19444), si dhe në Prizrenin e lashtë historik, në Kuvendin e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit (1878).

 

Nolens volens ja, kjo është “EUREKA” e DERISOTME E  RIBASHKIMIT KOMBËTAR DHE SHTETËR SHQIPTAR NË BALLKAN.

 

Mbijetesa e formulës fataliste “Divede et impera”
 

Ribashkimin nuk mund ta bëjnë ata, që në forma të ndryshme tregtare, mashtruese, injorante, spekuluese, shpifëse, përçarëse, prepotente, grupore, fshehurazi dhe haptazi e sabotojnë dhe e luftojnë ribashkimin në emër dhe, “për llogari” të ribashkimit dhe të patriotizmit kombëtar shqiptar.

 

 Si theksuam më sipër, çështja e ribashkimit  kombëtar dhe shtetëror, nuk zë fill në shekullin XX, as nuk është “produkt i ri ” politik, kombëtar patriotik, nacionalist, demokratik, as teoriko-shkencor  i filllimshekullit XXI, por është vetëm përpjekje për riaktualizimin e tij në dimensione kombëtare dhe ndërkombëtare, që asnjë lider, asnjë parti, asnjë politikan, asnjë ushtarak, asnjë diplomat, asnjë shkencëtar, asnjë tregtar e asnjë kovaç…, etj., nuk  e ka të drejtën e monopolizimit, të tjetërsimit, të keqtrajtimit dhe të shantazhimit të tij qoftë për interesa të mjera individuale apo grupore, pasurore, karrieriste dhe bajraktariste…etj., sepse RIBASHKIMI ËSHTË ÇËSHTJE  E SHENJTË DHE E PËRBASHKËT E GJITHË KOMBIT SHQIPTAR ANEMBANË SHQIPÊRISË ETNIKE.

 

Të jemi të sinqertë, të vetëdijshëm, modestë, të qartë, objektivë dhe vizionarë se, ÇËSHTJA E RIBASHKIMIT ËSHTË ÇËSHTJE,  E DREJTË DHE TAPI LIGJORE   E TË GJITHË SHQIPTARËVE, e jo vetëm e disa  “KRUZHOKEVE”, e disa grupeve, e disa lidhjeve, e disa partive, e disa  klubeve, e disa shoqatave, e disa politikave, e disa  tregtive, e disa bixhozeve, e disa diplomacive, e disa biznismenëve, e disa prepotentëve, e disa analistëve, e disa masemdiave, e disa doktorëve të shkencës,  e disa instituteve, e disa akademive shkencore, të gjitha këto “të pavarura”,  secila, funksionon “krejtësisht në mënyrë të pavarur” KOKË MË VETE  DHE, PËR VEÇANTINË E TYRE EGOCENTRIKE “ INFORMATIVO-SHKENCORE”, jo assesi në formë ekipore, në saje të ndonjë PLATFORME TË PËRBASHKËT strategjike, politike, kombëtare, as shkencore, por sipas  formulës  arakaike “qejf për veti dhe tym për shtëpi”.

 

Ja, ky është suksesi ynë i përbashkët “pilitiko-shkencor modern”  në sfondin e unitetit gjithëkombëtar shqiptar.

 

Derisa të jemi  alergjikë, të rezervuar, të inatosur dhe, derisa ta urrejmë njëri-tjetrin deri në  armiqësi, askush prej  “elitave politiko-shkencore” nuk mund të “rrahë gjoks” se kanë kontribuar aq shumë, dhe se janë duke dhënë maksimumin e tyre në  konkretizimin e zgjidhjes së çështje koloniale shqiptare në Ballkan. Këtë konstatim tonin e provon edhe gjendja reale në terren, ku 50% e popullsisë dhe e territorit të Shqipërisë Etnike ende ndodhën nën zgjedhën dhe vargonjtë e përgjakshëm tiranikë të kolonializmit dhe të hegjemonizmit serbo-grek-malazez-“maqedon”-sllav.

 

Derisa të jemi të copëtuar dhe të shkyerë në dhjetra parti, lëvizje, fronte, lidhje, kongrese, konferenca dhe në disa politika  e diplomaci të elitave të ndryshme, koncepte këto që, në esencë nuk e njohin njëra-tjetrën, edhe pse deklarativisht kanë “një emërues të përbashkët”, kur është fjala për zgjidhjen, për mbrojtjen dhe  për avancimin e çështjes kombëtare shqiptare në Ballkan, çështja e RIBASHKIMIT të Shqipërisë Etnike, do të  mbetet pezull  dhe e pazgjidhur, sikurse këtu e 100 vjet të shkuara.

 

Ja, ky është  bilanci i deritashëm  “ i suksesit”  tonë të  përbashkët “pilitiko-shkencor modern”  në sfondin e unitetit gjithëkombëtar shqiptar: "njëri thumbit, tjetri patkoit"(!?)

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
01 nëntor 2007
 

KOSOVA VETËM SHTET I PAVARUR, JO “ZONË E LIRË TREGTARE” AS E SLLOVENISË E AS E SERBISË GJENOCIDALE!
 

*** Janez Jansha (kryeministër actual i Sllovenisë) ka deklaruar se “Njohja e njëanshme unilaterale e pavarësisë së Kosovës nga ana e faktorëve  relevantë ndërkombëtarë, do të shkaktonte sfidë të madhe për unitetin e BE-së, si dhe do të rrezikonte tërë rajonin.”(B92, Beta, 29.10.2007).

*** Slovenia nuk e mbështetë pavarësinë e Kosovës për shkak të sentimetit tradicional hisotriko-politik dhe miqësor me Serbinë e madhe çetniko-fashiste-partizane-socialiste (1918-1990).
 

Ata që kanë njohuri të mjaftueshme për traditën dhe për marrëdhëniet miqësore të Sllovenisë me Serbinë, nuk e kanë të vështirë që ta kuptojnë dhe interpretojnë kursin e politikës së njësuar serbo-sllovene kundër pavarësisë së Kosovës.
 

Historikisht, që nga Mbretëria Serbo-Kroato-Sllovene Jugosllave (1918-1941), nga Jugosllavia e Titos (1943) deri më 1989 me ardhjen në pushtet të Slobodan Milosheviqit, Sllovenia tradicionalisht  ka pasur marrëdhënie të shkëlqyera politike, diplomatike, ekonomike, tregtare, miqësore dhe martesore me Serbinë.
 

Simetria e historisë tradicionale çetniko-partizane  serbo-sllovene
 

Është i pranueshëm fakti se, në historinë e Jugosllavisë së dytë (1943-1990) për sllovenët flitet më tepër në kontekstin ideologjik dhe ushtarak të pjesëmarrjes dhe të  kontributit të tyre në Luftën Nacional Çlirimtare(LNÇ). Ndërkaq, fare pak  flitet se ata kanë pasur lidhje të forta miqësore ideologjike dhe ushtarake, dhe se kanë qenë të rreshtuar edhe në formacionet e ndryshme  çetniko-serbe të kryeçetnikut, Drazha Mihailoviq, gjatë Luftës së Dytë Botërore (1941-1945).
 

Shtrohet pyetja pse historia dhe politika e popujve të Jugosllavisë e ka heshtur këtë fakt? – Sepse në krye të shtetit të RFPJ-së, më pas të RSFJ-së kanë qenë kuadrot më me ndikim të Sllovenisë me në krye Eduard Kardeli.
 

Mirëpo, ja, pas gjysmë shekulli (pas 66 vitesh), pas shkatërrimit të RSFJ-së, lidhjen, miqësinë dhe sentimentin tradicional serbo-slloven, e nxori në sipërfaqe edhe  libri më i ri historik, me titull: “ Çetnikët sllovenë”, botuar më 18.10.2006 nga shtëpia botuese “Filip Vishnjiq” e Beogradit. Ndërkaq, promovimi i saj është bërë në mars të vitit 2007 në Beograd.
 

I njëjti libër me përmbajtje çetnike sllovene-serbe, por me titull” Garda e bardhë”, më parë është botuar në gjuhën sllovene në Lubjanë, më 2006, ku në promovimin e saj në qershor po të njëjtit vit ka marrë pjesë edhe  çetniku slloven(kapiten) , Urosh Shushtariq.
 

Për bashkëpunimin e ngushtë dhe kontributin e jashtëzakonshëm të çetnikëve sllovenë në anën e  “Lëvizjes Çetnike” të Drazha Mihailoviqit(1941-1945), para do kohe, qeveria e Serbisë e  ka dekoruar me medalen e artë  çetnike “Ravnagorska spomenica” çetnikun slloven, Urosh Shushtariq(kapiten), nënkryetar i shoqatës çetnike në Slloveni “Çiça Drazho” (“Xha Draxha”).

 

Edhe pse Sllovenia nuk kufizohet me Serbinë, por me Kroacinë, kjo gjithmonë ka qenë më e afërt dhe, ka pasur marrëdhënie  shumë më të mira me Serbinë, sesa me Kroacinë si fqnijë të parë si në aspektin e gjetjes së gjuhës, të pikëpamjeve, ashtu edhe të qëndrimeve të përbashkëta lidhur me organizimin politik, ekonomik, diplomatik, ideologjik dhe juridik  si në kuadrin e Jugosllavisë së parë mbretërore, ashtu edhe të Jugosllavisë së dytë socialiste.
 

Në veçanti, gjatë dyzetvjeçarit (1945-1990) të ish-RSFJ-së, Sllovenia ka qenë një nga republikat më të favorizuara dhe më të zhvilluara të Jugosllavisë, si rrjedhim i “fronzimit” dhe i uzurpimit të pozitave dhe të funksioneve më të larta, me më përgjegjësi dhe, më të rëndësishme të hierarkisë së pushtetit shtetëror të kuadrove politike dhe diplomatike me në krye Eduard Kardelin, i cili ka qenë kreatori numër 1 i hartimit të ligjeve dhe të kushtetutave “pluraliste”  të Jugosllavisë së Titos.

Ndonëse, as në Jugosllavinë Mbretërore (SKS) e as në Jugosllavinë e dytë, të ashtuquajtur socialiste, të cilat de  facto dhe de jure për nga përmbjatja e tyre, të dyjat ishin Serbia e Madhe, ku  politika sllovene ka qenë njësoj negative dhe armiqësore ndaj të drejtave dhe lirive të shqiptarëve si në Kosovë, ashtu edhe në viset e tjera shqiptare në Jugosllavi.

Këtë e provon edhe fakti historik i formimit të republikave të Jugosllavisë, së këndjemi, edhe  i Republikës së Sllovenisë, e cila, edhe pse për nga numri i banorëve të saj ishte  dukshëm më i vogël sesa numri i shqiptarëve në Kosovës, ajo ia arriti që të ketë shtetin vet  nacional, kurse shqiptarët ngelën “pakicë etnike” dhe e rikolonizuar nën Serbi dhe nën Jugosllavi (1912- 1999), edhe pse ishin në shtëpinë e tyre, të quajtur Shqipëria Etnike.
 

Diplomacia  proserbe e  Janez Janshës(!?)
 

Kryeministri  i Sllovenisë, Janez Jansha, sikurse kryeministri i Serbisë, Vojislav Koshtunica, Kosovën e pavarur e konsideron “rrezik për rajonin dhe për  ndarjen e BE-së”!?

Përkundrazi, mosnjohja e pavarësisë Kosovës, do ta kërcënonte paqen, sigurinë dhe stabilitetin e Ballkanit dhe të Evropës. Së këndejmi, do t’ia mbyllë te dyert edhe plasmanit dhe shitjes së mallrave të Sllovenisë në Kosovë.
 

Politika dhe diplomacia e qeverisë së kryeministrit Janez Jansha, duhet ta ketë të dijtur se që nga 12 Qershori i vitit 1999, në Kosovë nuk e bëjnë politikën kurorëzuese  vëllezërit siamezë serbo-sllovenë(1918-1990), por vetë shqiptarët në bashkëpunim të ngushtë me përfaqësuesit e bashkësisë ndërkombëtare me në krye Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
 

Pra, gjithësesi, edhe premieri aktual i qeverisë sllovene Janez Jansha, sikurse kryetari i mëpashëm I sllovenisë,  Milan Kuçan, duhet ta mbajë parasysh faktin se ka përfunduar përgjithmonë “muaji i mjaltit” serbo-slloven nën parullën dhe praktikën “pluraliste” të Edurad Kardelit dhe të  Aleksandër Rankoviqit për ta shtypur dhe për ta shfrytëzuar Kosovën si “zonë të lirë tregtare” për qëllimet dhe leverditë e tyre të proteksionizmit ekonomik dhe të  politikës së tyre të njësuar neokolonialiste dhe hegjemoniste.
 

Kryeministri slloven, Janez Jansha, mund të ketë apeluar  Bashkimin Evropian(BE), Slloveninë dhe Serbinë, vetëm, në rast se është i gatshëm për të ripërtëritur “zonën e lirë” slloveno-serbe çetnike “Prej Lubjanës deri në Ravna Gorë” të Serbisë. JO, kursesi në Kosovë, se Kosova kurrë më në historinë e saj nuk do të jetë “zonë e lirë” e sferës ndikuese kolonialiste dhe imperialiste serbo-sllovene-ruse, por vetëm shtetit i lirë, demeokratik dhe i pavarur në zemër të Ballkanit.
 

 Nëse qeveria sllovene me në krye Janez Janshën e saj nuk e njeh pavarësinë e Kosovës, “lidhjet e bardha” integruese me serbomëdhnejtë çetniko-fashistë, si dhe “teknikën e  bardhë” mund t’i ketë kultivuar dhe, mund t’i ketë plasuar vetëm në “zonat e lira” të Serbisë së Drazha Mihaloviqit dhe të Slobodan Milosheviqit, jo në Kosovën shqiptare të Adem  Demaçit dhe të Adem Jasharit etj.
 

Sllovenia e kryeministrit Janez Jansha  mund të kërkojë edhe tërë ishullin e Savudrisë dhe Istrën e Kroacisë. Serbia, mund të ëndërrojë edhe më tej zgjerimin e  kufijve të Serbisë së Madhe të Ilija Grashaninit, të Dobrica Qosiqit, të Slobodan Milosheviqit dhe të Vojisllav Koshtunicës (1844-2007), mirëpo, Kosova shqiptare nuk do ta fut “kokën në zallë”, duke pritur që, fatin e saj ta ketë zgjedhur Aleanca serbo-sllovene e boshtit Lubjanë-Beograd, ashtu sikurse në   vitin 1918 dhe 1945 të historisë së hidhur  dhe tragjike të Kosovës, përkatësisht të Shqipërisë Etnike.
 

Tanimë, Kosova ka marrë rrugën e saj drejt pavarësisë së sigurt në saje të luftërave të saj të derisotme  çlirimtare kombëtare dhe antikoloniale (1878-1999), të së drejtës së saj historike dhe të së drejtës ndërkombëtare.
 

Pavarësisht nga ushtrimi i trysnisë së propagandës, i politikës dhe i diplomacisë serbomadhe të Beogradit me aleatët e saj (qoftë edhe me Lubjanën proserbe), të drejtën e vetëvendosjes së popllit shqiptar (mbi 90%) për të krijuar shtetin e vet të pavarur, nuk mund t’ia privojë askush në mënyrë ligjore dhe, mbi bazën historike, sepse Kosova dhe shqiptarët i përkasin Shqipërisë Etnike, jo Serbisë, as Sllovenisë-copës së dikurshme të Jugosllavisë Mbretërore (SKS) dhe të RSFJ-së.
 

Po qe se ndodhë që, e drejta e vetëvendosjes t’i mohohet Kosovës, për shkak të arritjes së ndonjë kompromisi, ashtu si i konvenon  Serbisë kolonialiste gjenocidale, atëherë, de facto dhe de jure, do të vije në shprehje ushtrimi i terrorizmit shtetëror me përmasa ndërkombëtare mbi të drejtën ndërkombëtare dhe mbi rendin pozitiv juridik ndërkombëtar.

Çfarë kompromisi racional dhe demokratik mund të pres bashkësia ndërkombëtare për zgjidhjen e drejtë të statusit të Kosovës, kur Serbia “e re demokratike”, është “për demokraci”, është “e gatshme” për të hyrë në Evropën e Bashkuar demokratike, mirëpo, në anën tjetër, ua mohon të drejtën legjitime dhe legale shumicës dërrmuese shqiptare (mbi 90%), që të shprehin vullnetin e tyre politik në mënyrë ligjore dhe demokratike-referendum për krijimin e shtetit të tyre kombëtar.

Ja, kjo është “demokracia universale” e Serbisë së Madhe, të cilën, në të njëjtën mënyrë e mbështetë edhe deklarata e theksuar kryeministrit slloven, Janez Jansha. Vetëm shqiptarët në Kosovë nuk kanë të drejtë, të krijojnë dhe të jetojnë në shtetin e vet, por janë të detyruar të jetojnë nën kthetrat e Serbisë së Madhe kolonialiste. Ja, kjo është Serbia “ e re-demokratike”, e cila po përdorë të gjitha mjetet politiko-propagandistike dhe diplomatike, duke kërkuar ndihmë dhe bashkëpunim, madje edhe nga Sllovenia “demorkatike” e Janez Janshës, që të futë kokën në BE, por kursesi të distancohet nga kursi i politikës gjenocidale të Serbisë së tandemit Milosheviq-Sheshel, që nënkupton dhe kupton koherencën e mos heqjes dorë nga sovraniteti kolonial i Serbisë së Madhe mbi Kosovën./postuar për: ereniku.net tetor 31 2007/

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI,
31 tetor 2007

ANARKIA ME KONSENSUS ËSHTË VRASËSE E DEMOKRACISË

 

 ***  De facto dhe de jure Kosova ka institucionet e saj, por në praktikë, ato janë dëshmuar  si disfunksionale në përmbushjen e  objektivave dhe të detyrimeve të tyre ndaj të drejtave, lirive  dhe interesave jetike të qytetarit dhe, ndaj demokracisë, në tërësi.

*** Për bojkotimin e zgjedhjeve të 17 Nëntorit 2007, ekzisojnë 101 arsye. Mirëpo, nuk është e sigurt se,  tani, është momenti më oportun për tërheqjen e një potezi të tillë politik në favor të ndryshimit të status quo-s në Kosovë, duke qenë se, në planin ndërkombëtar janë në zhvillim e sipër negociatat  për zgjidhjen e statusit të saj, do jetë shtet i pavarur apo sërish njësi koloniale e Serbisë gjenocidale. Kjo është e vetmja arsye pse duhet të bëhen zgjedhjet e ardhshme në Kosovë, të cilat nuk do të kenë karakter afatgjatë katërvjeçar, nëse ndryshohet statusi  i Kosovës në aspektin juridik ndërkombëtar.

*** Edhe nëse zgjedhjet e Nëntorit të bojkotohen nga elektorati përkatës, kjo prapë,  nuk do të thotë se, do të vijnë në shprehje forcat dhe subjektet politike, të cilat, vërtet, e meritojnë ta drejtojnë popullin dhe shtetin, sepse ato nuk do ta kenë mbështetjen e duhur të faktorit ndërkombëtar, të pranishëm në Kosovë. Si rrjedhim, ekziston rreziku që, një akt i tillë bojkotues, më parë do çonte në anarki sesa në demokraci. - Sepse , kur  njeriu mësohet  të jetojë me të keqen,  humbas vetitë dhe aftësitë perceptuese për ta çmuar dhe, për ta dalluar të mirën nga e keqja dhe, për ta përqafuar të vërtetën, në vend të së pavërtetës.

*** Well, democracy is good but our current political  situation  and preparation for forthcoming elections in November17 of this year in Kosova is bed and anxious, and there must be found  a better way to go together in  future democratic elections, not  at all to boycott ones because that means return in anarchical  chaos and total war between  different parties and factions. That eventual  interior anarchy and war  would be in favor of the Serbian colonial sovereignty and military strategy only, not Albanians and  Kosova.  In that case Albanians in Kosova would have lost their foreign  allies as are  the United States of America, NATO, the United Nations, European Union etc.  

                         *       *          *

Duhet të mbajmë parasysh faktin se,  në asnjë rend shoqëror, nuk mund të evitohen të metat dhe gabimet e bëra politike, duke përdorur format dhe mjetet e anarkisë që shpiejnë në kaos dhe në luftë totale, sepse ato nuk ndihmojnë në ndryshimin e status quo-s, por atë e bëjnë edhe më të mprehetë, më konfuze, më kaotike dhe më dramatike atë që,  pa dyshim çojnë në konfrontimin  dhe në luftën frontale “të gjiithë kundër të gjithëve”. Domethënë anarkia dhe anarkistët së bashku me totalitarizimin dhe totalitaristët  kanë një synim  të përbashkët, që me çdo kusht të shkaktojnë kaos çorganizues me përmasa të luftës fashiste dhe të fashizmit, që shpie në luftën totale kundër çdo sistemi a rendi demokratik të një shoqërie.

 

Nëse qytetari me përqindje  mbimesatare të njohurive të tij nuk është në gjendje që të bëjë dallimin midis anarkisë, fashizmit, diktaturës, totalitarizimit, lirisë, drejtësisë, demokracisë dhe paqes, atëherë, krejtësisht është  e qartë se ai nuk është në gjendje që të kuptojë as përkufizimin e nocionit të  lirisë dhe të demokracisë.

 

Prania e fenoment të mosnjohjes së vlerave dhe të parimeve të demokracisë, është argument i mjaftueshëm  dhe me bazë se shkarja në anarki nuk është e rastësishme, por para së gjithash është çështje e ndërlidhur me stadin e traditës, të vetëdijes, të kulturës dhe të arsimimit të qytetarit.

 

Participimi, të kuptuarit dhe realizimi i të drejtave dhe i fryteve të demokracisë varet nga vetë qytetari, po qe se ai, në saje të traditës, të shkallës së vetëdijes dhe të arsimimit të tij, është në gjendje që t’i kuptojë drejt konceptin e demokracisë dhe, konceptet e tjera antidemorkatike, atëherë, ai në jetën e përditshme të tij, do të ballafaqohet me armiqtë e tij, përkatësisht të demokracisë, siç janë anarkia dhe diktatura, që janë një nga anët më të errëta të lirisë, të demokracisë dhe të drejtësisë.

 

Veç këtyre faktorëve të theksuar, demokracia mund të rrezikohet, të dhunohet dhe të vritet, edhe nga format e kamufluara dhe perfide  të pushtetit sundes autokratik, anarkist dhe autoritar, të drejtuar dhe të personifikuar nga grupe të ndryshme të individëve, të cilët përmes formave dhe veprimeve autoritare, antidemorkatike dhe anti-institucionale, luftojnë që t’i ndryshojnë, përkatësisht t’i përmbysin pushtetin dhe institucionet  demokratike të një vendi.

 

Pro et contra bojkotit

 

Në demokraci secili e ka të garantuar lirinë e shprehjes së mendimit dhe të fjalës së vet të lirë. Ndryshe, ndërgjegjja, kuentisenca dhe parimi i demokracisë nuk e njeh “standardin” e njëmendësisë totalitare, diktatin, ultimatumin, anarkinë, absolutizimin etj., armë këto të rrezikshme dhe anticivilizuese, që me çdo kusht synojnë vrasjen e saj pa pardon.

 

Prandaj, edhe kur është fjala për zgjedhjet e ardhshme të Nëntorit në Kosovë, secili qytetar e gëzon të drejtën e fjalës dhe të opinionit të tij të lirë dhe të pacenueshëm se, duhet  të organizohen apo të bojkotohen ato.

 

Në këtë kontekst, edhe ata individë, edhe ato asosciacione, edhe ato subjekte të ndryshme politike dhe jopolitike, që janë deklaruar se duhet “bojkotuar” zgjedhjet e 17 Nëntorit 2007 në Kosovë,  nuk mund të gjykohen në asnjë mënyrë për vlerësimin e  kërkesës së tyre të tillë politike, sepse është në përputhje të plotë me parimin dhe me normat e demokracisë, e cila është mbrotjen e shprehjes se mendimit dhe të fjalës së lirë të tyre.

 

Gjithashtu, nuk mund të gjykohen as individët apo subjketet e tjera politike dhe jopolitike, të cilët janë deklaruar se zgjedhjet e 17 nëntorit 2007, duhet të organizohen në Kosovë. Në këtë kuptim, si  ata që janë për “bojkotim”, ashtu edhe ata që janë kundër “bojkotimit”  e gëzojnë të njëjtën të drejtë demokratike.

 

Kjo nuk është e diskutueshme, por janë për diskutim të vëmendshëm, të peshuar gjithanshmërisht dhe me gjakftohtësinë më të madhe këto dy çështje: (1) Pse të bojkotohen  zgjedhjet e ardhshme?; dhe (2) A ka apo jo  Kosova institucione legale? Këto dy çështje janë të ndërlidhura me njëra-tjetrën, por në kuptimin negativ politik të përmbajtjes së tyre, që e përjashtojnë njëra-tjetrën.

 

Së pari, duhet të argumentojmë me fakte se, a ka  apo jo  Kosova institucionet të veta legale. Përgjigja kësaj pyetjeje është pozitive. Këtë e di jo vetëm populli shqiptar në Kosovë, por edhe mbarë bashkësia ndërkombëtare se, Kosova ka institucioent e saj legale dhe legjitime, siç janë parlamenti, qeveria dhe kryetari i Kosovës, të cilat gjatë shtatëvjeçarit të shkuar, populli i ka votuar dhe i ka zgjedhur në saje të votës së lirë dhe demokratike në zgjedhjet e  lira  dhe paqësore në Kosovë. Këtë të vërtetë nuk mund ta hudhë poshtë asnjë politikë, asnjë politikan, asnjë jurist dhe asnjë demorkat, pavarësisht nga përcaktimi dhe interesat e programeve dhe platformave të tyre me përmbajtje politike, diplomatike, ekonomike, tregtare, kombëtare dhe ndërkombëtare, sepse institucionet e Kosovës ekzistojnë sit ë tilla.

Këto argumente janë të pamohueshme, Kosova ka institucionet e saj legale dhe legjitime. Sesa ato kanë qenë në funksion të zgjidhjes së kërkesave të zgjedhësve të tyre; sesa ato e kanë jusifitikuar besimin dhe votën e lirë dhe demokratike të popullit dhe se, sesa ato  janë me përmbajtje të njëmendtë humane, demokratike dhe kombëtare kjo është çështje tjetër, që kërkon shpjegim të saktë  teoriko-shkencor. Ky nuk mund të jetë shkaku politik, as ligjor për kontestimin e tyre, duke i cilësuar si “institucione inekzistente”, kur këto ekzistojnë dhe funksiojnë si të tilla në kuadrin e qeverisjes së administrates ndërkombëtare (UNMIK) që nga fundi vitit 1999.

 

Qeveria, parlamenti dhe kryetari  i Kosovës de jure dhe de facto janë institucione me kompetenca dhe me autorizime legale, sepse këto populli i ka votuar qe disa herë radhazi. Sikur Kosova të mos kishte këto institucione ekzistuese, sigurisht se, edhe sot do të ishte nën sundimin dhe nën administrimin e egër antishqiptar të institucioneve të Serbisë.

 

Mirëpo, pikërisht, pse Kosova ka institucionet e veta ligjore dhe demokratike, Serbia  së bashku me Rusinë etj., janë hedhur në offensive të ethshme që, me çdo kusht Kosovën ta zhveshin nga institucionet e saj ekzistuese, me qëllim që atë rikthejnë nën tutelën juridike dhe politike të sovranitetit colonial të Serbisë në Kosovë.

 

Pra, edhe pse këto institucione kanë karakter të përkohshëm, këto ekzistojnë si të tilla dhe, ligjërisht nuk mund t’i injorojë askush. Titullarët dhe përfaqësuesit e tyre mund të ndërrohen, por vetëm në mënyrë legale me votën e lirë të popullit në zgjedhje të lira dhe demokratike.

 

Meqë Kosova ka institucionet, atëherë pse bojkoti?

 

Sipas opinionit tonë, kërkesa për bojkotimin e zgjedhjeve të 17 Nëntorit 2007, është shprehje e revoltës reale, sepse institucionet ekzistuese të Kosovës (qeveria, parlamenti dhe kryetari) gjatë mandateve të tyre të deritashme nuk e kanë justifikuar besimin e dhënë të popullit ngase deri tash nuk kanë treguar rezultatet e tyre të duhura as në drejtimin e politikës, as të diplimacisë, as të ekonomisë, as të zhvillimit, as të avancimit, as  të drejtësisë, as të punësimit, as të shëndetësisë, as të  demokracisë e as të përshpejtimit të pavarësisë së Kosovës, kur është fjala për sigurimin e ekzistencës normale dhe, të mirëqenies së të gjithë qytetarëve të Kosovës. Mbi këtë bazë është i qëndrueshëm dhe i justifikueshëm rivendikimi për bojkotimin e zgjedhjeve të Nëntorit të këtij viti.

 

Pra, jemi dëshmitarë të drejtpërdrejtë se të gjitha këto gabime dhe të meta janë produkt i institucioneve  ekzistuese të Kosovës (qeveria, parlamenti dhe kryetari). Mirëpo, kjo  në asnjë mënyrë nuk nënkupoton “inekzistencën” e tyre, por de facto dhe de jure vërteton të kundërtën.

 

Për ata që merren vesh në politikë dhe, në mbrojtjen e interesit të përgjithshëm të popullit, në këtë rast, edhe të Kosovës, bojkotimi është kërkesë dhe apel i justifikueshëm si shkak dhe pasojë e gjenerimit të të metave dhe të gabimeve të deritashme shtatëvjeçare të institucioneve ekzistuese të Kosovës (Qeveria, Parlamenti dhe Kryetari), e jo, kursesi INEKZISTENCA e tyre.

 

Ndryshe, nëse de facto dhe de jure  nuk ekzisojnë këto institucione të Kosovës, atëherë shtrohen këto pyetje: (a) Kush i shkaktoi këto të meta dhe gabime?; (b) Kush do të mbajë përgjegjësi  morale, materiale, ligjore, politike, kombëtare dhe demokratike për to? – Sigurisht se populli jo, por vetë institucionet e theksuara ekzistuese të Kosovës.

 

Alternativa e bojkotit– Anarkia apo demokracia? – E para e sigurt, kurse e dyta  një pikëpyetje e madhe!

Supozohet se, zgjedhjet e ardhshme të 17 Nëntorit, do të bojkotohen me arsye. Atëherë, çfarë situate dhe, çfarë rrethanash faktike do të krijoheshin në Kosovë? Do të përsëriten  zgjedhjet? Po, nëse dështon edhe xhiroja e dytë e tyre, atëherë, pa dyshim se do të vijë në shprehje  shuarja e institucioneve ekzistuese (qeveria, parlamenti, kryetari). Pra, vetëm  në rast se arrihet bojkotimi i suksesshem i zgjedhjeve të theksuara, atëherë, do të mund të nxirrnim konkluzionin e vlefshëm se “Kosova nuk ka institucione legale, as legjitime”.

 

Prapë shtrohet pyetja serioze, çka pas bojkotit?  Kush dhe, si do t’i krijojë institucionet e reja legale dhe legjitime në Kosovë (qeverinë, parlamentin, kryetarin)? Do të vijë në shprehje anarkia dhe kaosi total, apo do të triumfojë arsyeja dhe demokracia? Në rrethana të tilla në të cilat gjendet Kosova, ekziston rreziku, që më parë të vijë në shprehje anarkia dhe anarkistët, sesa demokracia dhe demokratët. Ekziston rreziku potencial që të vihet deri te “ settle accounts” ndërmjet fraksioneve të ndryshme klanore, partiake, ideologjike, mahallore, krahinore dhe bajraktariste, se kush më parë do  t’i “hipë kalit të Trojes” në emër dhe, në llogari të lirisë, të patriotizmit, të demokracisë dhe të  pavarësisë të Kosovës.

 

Me një fjalë, nëse bojkotohen zgjedhjet  e Nëntorit, ekziston rreziku që, Kosova të përjetojë më të keqen-“baltën e gjallë”, përkatësisht katarzën anarkike, sepse, askush nuk mund të garantojë se,  atje  nuk do të manifestohet politika e ushtrimit të dhunës dhe të forcës, jo e arsyes, gjë që kjo do të shpiente vetëm në ujërat e turbullta dhe të pafund të anarkisë nga  e cila, do të përfitonin vetëm armiqtë e lirisë dhe të pavarësisë së Kosovës si në planin e brendshëm , ashtu edhe në atë jashtëm.

 

Duke qenë se Kosova ndodhet në udhëkryqin historik të saj, të jetë e pavarur apo sërish të rikthehet nën sovranitetin colonial të Serbisë dhe të aleatëve të saj, bojkotimi i zgjedhjeve të Nëntorit, do të krijonte edhe një problem, edhe një rrezik më tepër për fatin e zgjidhjes së statusit politiko-juridik të Kosovës në sfondin kombëtar dhe  ndërkombëtar.

Me gjithë të metat e deritashme të institucioneve ekzistuese të Kosovës, me qëllim që ta mbrojmë atë që ka mbetur për të mbrojtur, për ta  parandaluar më të keqen për ne dhe, për Kosovën, opinioni im është për ose shtyrja për më vonë e zgjedhjeve të ardhshme të Nëntorit.

 

Mirëpo, kjo nuk do të thotë që, votën prapë (sikur këtu e shtatë vjet më parë) t’ua hedhim atyre  politikanëve dhe atyre partive të dështuara, të cilat popullin dhe Kosovën e kanë sjellë në këtë gjendje të mjerueshme ekonomike, politike dhe sociale, ku mbi 50% janë të papunë, pa mbrojtje shëndetësore, pa  strehë mbi kokë etj., por duhet t’i votojmë ata individë dhe parti, të cilat me veprimtarinë e tyre të deritashme  kanë dëshmuar se janë me popullin dhe për popullin.

 

Edhe kësaj radhe, jo bojkotim, por t’ i zgjedhim më të mirët (ata, të cilët, të paktën mbi 50% e kanë dëshmuar veten me punën dhe me sjelljen e tyre se janë në shërbim të mbrojtjes së interesave vitale të popullit dhe të Kosovës), ata që e meritojnë ta drejtojnë popullin dhe Kosovën në rrugën e lirisë, të  pavarësisë, të demokracisë, të drejtësisë, të barazisë, të zhvillimit, të përparimit, të mirëqenies  dhe të prosperitetit të saj për çdo qytetar të saj, pa dallim. 

 

Vota t’u jipet, lirisë, drejtësisë dhe pavarësisë, jo korrupsionit, jo hajnisë, jo plaçkitjes, jo shfrytëzimit, jo tradhtisë, jo mashtrimit, domethënë të votohen vetëm ata individë që nuk kanë asnjë lidhje (tregtare, ekonomike, politike, diplomatike) me Serbinë kolonilaiste dhe gjenocidale.

 

 Pra, të mos votohen “tuxharët”, “politikanët” dhe “diplomatët” tregtarë të Serbisë, të cilët si në kohë lufte, ashtu edhe në kohë  paqeje, janë pasuruar dhe, po pasurohen në mënyrë të skajshme në kurriz të gjakut dhe të djersës së popullit, duke e rrjepur atë deri në palcë, kurse  vetë e kanë zgjedhur “rrugën e shenjtë” po kalojnë jetë të ëmbël, të pabrenga, idilike dhe luksoze në pallatet dhe në oborret e tyre mbretërore,  si sulltanë dhe baronë të vërtetë, kurse popullin e kanë  sjellë buzë gremines kolektive, duke e përbuzur si “tepricë teknologjike” pa bukë, pa  ujë, pa rrymë, pa përkujdesje mjekësore, pa strehë mbi kokë, pa papunë, të varfëruar me strajcë në krah si brenda, ashtu edhe jashtë Kosovës.

 

Të mos harrojmë se, jo vetëm pas çlirimit, por edhe gjatë okupimit të Kosovës (1991- 2007), krylideristët me partitë e tyre, popullin e njohin vetëm për hir të blerjes së votes së tyre, për asgjë tjetër. Ky është “humanizimi” dhe “demokracia” e tyre në veprim ndaj qytetarit, të cilin për t’u pasuruar  dhe për të sunduar vetë, atë e kanë shndërruar në “plaçkë” tregu dhe në artikull konsumi.

 

Fundja, nëse nuk ka asnjë individ as parti që e meriton votën e e lirë dhe demokratike të zgjedhësve, atëherë kuptohet se zgjedhjet e ardhshme të 17 Nëntorit, do të bojkotohen dhe, do të pësojnë fiasko nga populli, sepse vetëm ai është barometri vlerësues më i saktë, që do të marrë vendimin meritor, të dilet apo jo në zgjedhjet e ardhshme.

 

Ndryshe, kalkulimet politike të llogarisë lideriste dhe të liderizmit mund të çojnë në përfundime të gabuara dhe të pakorrigjueshme, sepse, derisa në Kosovë janë të pranishme forcat e huaja ndërkombëtare paqësore, edhe po qe se vihet deri te realizimi i aktit të bojkotit, është e vështirë të parashikohet ndonjë  kthesë revolucionare në përmbysjen e institucioneve të korruptuara ekzistuese mbase  ato nuk janë “specialitet izolues” i politikës së partnerizmit evro-ndërkombëtar.

 

Për të mos u keqkuptuar me të vërtetën dhe me realizmin politik, të krijuar në Kosovë,  edhe kësaj here, në zgjedhjet e ardhshme të 17 Nëntorit, elektorati shqiptar, do të duhej t’i jipte shansin e fundit demokracisë, paqes, sigurisë dhe stabilitetit, jo anarkisë me consensus, e cila po përgatitet në Kosovë dhe në Serbi për të përmbysur çdo gjë që është ndërtuar në Kosovë, këtu e tetë vjet më parë.

 

Nëse Kosova rrëshqet në anarki, atëherë pavarësia e saj, do të jetë vetëm një ëndërrë e shkretë-utopi për të gjithë ne. Në atë rast, prapë do të jetë në avantazh politika kolonialiste dhe imperialiste e Serbisë dhe e Rusisë jo vetëm ndaj çështjes së Kosovës, por edhe  ndaj zgjidhjes së çështjes së përgjithshme kombëtare shqiptare në Ballkan.

 

Motivi dhe shtytja krysore pse, do të duhej t’u themi pro zgjedhjeve të ardhshme, është statusi i Kosovës, i cili, pikërisht pritet të definohet gjatë dy muajve të ardhshëm (nëntor dhe dhjetor)  nga ana e bashkësisë ndërkombëtare.

 

Me pjesëmarrjen në zgjedhje, do t’ua  prisnim rrugën dhe, do t’ua mbyllnim të gjitha shtigjet politikës propagandistike luftarake dhe diplomacisë manovruese tregtare të Serbisë dhe të aleatëve të saj, të cilët, tanimë i kanë bërë të gjitha përgatitjet e nevojshme, që të ndërhyjnë në Kosovë për të krijuar gjendje amullie dhe anarki për t’i përçarë shqiptarët mes veti dhe, për t’i konfrontuar ata  me  faktorët e pranishëm ndërkombëtarë në Kosovë.

 

Pa dyshim se, realizimi i një synimi të tillë, do të çonte në anarki dhe në luftën totale në Kosovë “të gjithë kundër të gjithëve”, jo në luftën e drejtë dhe të justifikueshme “një për të gjithë dhe, të gjithë për një.”

 

Sido që të jetë, e moralshme, e obligueshme dhe demokratike  është shprehja e opinionit tonë për ose kundër zgjedhjeve të theksuara. Mirëpo, meghithëkëtë, populli e ka fjalën e fundit. Ai është në potez të zgjidhjes së kësaj çështjeje sa jetike, aq edhe me pasoja të paparashikuara për ardhmërinë e Kosovës.

Fundja, nëse së shpejti,  Kosovës nuk i njihet statusi i shtetësisë dhe i pavarësisë sipas së drejtës së vetëvendosjes, bojkotimi do të jetë i pashmangshëm në kuptimin bipolar, që do të përfshijë jo vetëm faktorin e brendshëm drejtues politik, por edhe faktorin e jashtëm ndërkombëtar.

 

Pra, të presim dhe të durojmë edhe dy muaj (duke qenë se kemi duruar qe 100 vjet nën saçin e skuqur të terrorit dhe të gjenocidit kolonial të Serbisë dhe të kuislingëve fashistë të saj), sepse për bojkot dhe për aplikimin e formave të tjera në dobi të lirisë, të drejtësisë dhe të pavarësisë së Kosovës, nuk do të jemi në vonesë.

 

Mirëpo, pavarësisht nga opinionet tona,  populli e ka fjalën vendimtare, t’u thotë PO ose JO zgjedhjeve të 17 Nëntorit 2007.

---

BAROMETRI DIPLOMATIK
        Prof.Dr. Mehdi HYSENI
        28 tetor 2007

         KOSOVA NUK ËSHTË “SPECIFIKUM”I SË DREJTËS NDËRKOMBËTARE, POR PROBLEM KOLONIAL NDËRKOMBËTAR

*** “Një i marrë, një injorant e hedh gurin në lumë, e njëqind njerëz të tjerë të urtë nuk mund ta nxjerrin atë  nga uji”.(Fjalë e urtë e popullit).

 

*** Po të ishte përfshirë instituti i REFERENDUMIT në ndonjë fjali të paragrafëve të Marrëveshjes së Rambujesë (Mars 18, 1999 ),tanimë Kosova do të ishte e pavarur.

 

Natyrisht, as në kupmtimin e përgjithshëm, as në atë veçantë, politika nuk është e barasvlershme me të drejtën dhe me drejtësinë. Mirëpo, politika është ajo që influencon, harton, miraton dhe ekzekuton vendimet e saj mbi krijimin e ligjit, mbi krjimin e normave dhe rregullave të së drejtës dhe drejtësisë qoftë në sfondin e kombëtares, ashtu edhe të ndërkombëtares.

 

Këtë raport të politikës dhe të së drejtës e drejtësisë, e ka provuar historia dhe praktika e derisotme e ndërtimit të rendeve dhe të sistemeve të ndryshme  juridike dhe politiko-shoqërore të bashkësisë ndërkombëtare.

 

Mbi këtë parim janë janë formuar edhe organiztat e ndryshme ndërkombëtare, si: Lidhja e Kombeve (1919) dhe Oranizata e Kombeve të Bashkuara (1945). Siç dihet e para ka dështuar, si rrjedhim i mosefektivitetit të saj në zgjidhjen e konflikteve dhe të problemeve ndërkombërare. Ndërkaq, e dyta ka historikun e saj më të gjatë dhe më të suksesshëm të veprimit  në arenën e marrëdhënieve politike ndërkombëtare, sepse  në vend të politikës kërcënuese nga pozita dhe, nga përdorimi i forcës, problemet i ka zgjidhur me mjete dhe me rrugë paqësore në përputhje me objektivat dhe me parimet e Kartës së Organizatës së Kombeve të Bashkuara.

 

Këtë sukses të OKB-së e dëshmon edhe fakti se, pas përfundiit të Luftës Botërore (Maj 1945 – Tetor 2007) e deri në ditët e sotme të dekadës së parë të shekullit XXI, afro 100 vende dhe popuj( të Afrikës, të Azisë, të Amerikës Latine, të Evropës dhe të Ballkanit etj.)  kanë fituar lirinë dhe pavarësinë nga perandoritë dhe sistemet ndryshme kolonialiste dhe imperialiste. Përjashtim  janë vetëm shqiptarët dhe Shqipëria Etnike në Ballkan, që edhe pas zhdukjes së kolonializmit në kontinentet e tjera, të theksuara të botës, çështja kombëtare dhe shtetërore shqiptare në Ballkan ende ka ngelur e hapur-në “mëshirën” e sovraniteteve dhe sundimeve absolute të kolonializmit dhe imperializmit  serbosllav (Serbia, Greqia, Mali i Zi, “Maqedonia”).

 

Asimetria e së drejtës së vetëvendosjes   dhe e sovranitetit kolonial

 

Pa marrë parasysh “reformimin” e OKB-së nga periudha  mandatore e Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së Butros Gali, se “Koha e sovraniteteve absolute ka perënduar”, që në kuptimin juridik  të së drejtës humanitare ndërkombëtare, të së drejtës ndërkombëtare publike, të së drejtes demokratike dhe, të Rendit të Ri Botëror, do thotë se ka marrë fund, është varrosur  koha e sovranitetit kolonial e shteteve kolonialiste dhe imperialiste në dimensione botërore në favor të njohjes, të respektimit dhe të mbrojtjes së lirive dhe të drejtave të njeriut, përkatësisht të së drejtës së vetëvendosjes, e cila është bazamenti krysor për saknsionimin dhe për shthurjen definitive të “sovraniteteve absolute kolonialiste” kudo në botë.

 

Ky ky standard dhe ky parim i reformës noveluese të OKB-së, duhet të përfillet edhe në rastin e  sanksionimit ndëshkues ligjor të sovranitetit kolonial të Serbisë kolonialiste dhe imperialiste mbi Kosovën, Preshevën, Bujanocin dhe Medvegjën shqiptare.

 

Pavarësisht nga spekulimet teorike dhe praktike të politikës dhe të diplomacisë së grupeve dhe të ekspertëve ndërkombëtarë  të qendrave të vendosjes se, “Kosova është specifikum i së drejtës ndërkombëtare”, ky konstatim është i paqëndrueshëm dhe i papranueshëm për parimet dhe qëllimet e së  Kartës së OKB-së, për të  drejtën ndërkombëtare dhe për normat dhe për standardet e Rendit të Ri Botëror.

 

Pikësëpari, kjo qasje politike  se “Kosova është specifikum” bie ndesh  me “Platformën reformuese” të OKB-së se, “Koha e sovraniteteve absolute ka perënduar”(?!) – Si ka kaluar  ajo “kohë e sovraniteteve absolute”, kur Kosova dhe gjysma tjetër e Shqipërisë Etnike në Ballkan ende  ndodhen nën sovranitetin kolonial të Serbisë, të Greqisë, të Malit të Zi dhe të “Maqedonisë” ?! – Çfarë “specifikumi” është ky, kur mbi tre milionë shqiptarë me territoret e tyre etnike mbi 50% ende janë koloni absolute e shteteve të theksua serbosllave?!

 

Kosova, as pjesët e tjera të kolonizuara të Shqipërisë Etnike nuk  përbëjnë kurrfarë “specifikuimi” për drejtësinë ndërkombëtare, por janë problem kolonial 100-vjeçarë, që patjetër kërkon zgjidhje në përputhje dhe, në frymën e së drejtës ndërkombëtare dhe të Kartës së Kombeve të Bashkuara, sipas të cilave ndalohet  dhe, është e dënueshme çdo forme e kolonializmit dhe e terrorit gjenocidal të shteteve kolonialiste dhe hegjemoniste mbi popujt dhe vendet e shtypura dhe të kolonizuara, siç është edhe rasti i shqiptarëve në Ballkan.

 

Me  “specifikume politike” nuk mund të zgjidhet problemi kolonial i shqiptarëve as në Kosovë, as në viset e tjera të Shqipërisë Etnike, por vetëm me njohjen dhe me legalizimin e së drejtës së vetëvendosjes, e drejtë kjo, e cila përbën   bazën  e vlefshme jurdiko-ligjiore të parimeve dhe të normave të së drjetës ndërkombëtare, si dhe të dispozitave të Kartës së Kombeve të Bashkuara.

 

           Mashtrimi i Hashim Thaçit në Rambuje është akt

           i gabuar diplomatiko-historik i Veton Surroit (!)

 

Sidomos specialistët realistë dhe objketivë të së drejtës ndërkombëtare publike, me të drejtë shtrojnë pyetjen se si është e mundur që Kosova të kualifikohet si “specifikum juridik”, kur ajo historikisht, që nga viti  1913 është problem kolonial në zemër të Evropës? – Në pikëvështrim, aktorët e bashkësisë ndërkombëtare, të involvuar në “zgjidhjen” e çështjes së Kosovës, edhe kanë bërë gabimin më të madh, duke filluar që nga Marrëveshja e Rambujesë në Francë (Mars 1999), ku në asnjë paragraf të përmbajtjes së saj nuk është sanksionuar instituti i referendumit për Kosovën. Për këtë fajin dhe përgjegjësinë më të madhe e bartë Veton Surroi, sepse ky , në një moment të caktuar, gjatë debatimit të kësaj Marrëveshjeje, pa prezencën e Hashim Thaçit, në emër të grupit rambuist shqiptar, ka shfrytëzuar rastin për dhënien e “vizës pro” akceptimit të Marrëvesjes së Rambujesë, hendikepi kryesor juridik i së cilës është mos sanksionimi i institutit të referendumit për zgjidhjen e statusit politiko-juridik të Kosovës.

 

Edhe pse Hashim Thaçi nuk është pajtuar me versionin e hartuar të deklaratës (as në shqip, as në anglisht) për arritjen e  Marrëveshjes së Rambujesë, ja, se si diplomacia antireferendum Kosovës(që do të thotë mohim i së drejtës demorkatike për vetëvendosjen e Kosovës) e Veton Surroit e ka mashtruar Hashim Thaçin dhe tërë delegacionin shqiptar  në “takimin historik” të Rambujesë: “Finally Surroi said they could finish the job only if Thaçi were persuaded  to leave the room for a few minutes. Our lawyer , Jim O’Brien, figured the best way to lure Thaçi away was  to tell him Jamie Rubin needed to see him.So Jim and Thaçi went looking for Jamie whom they couldn’t  find because he was briefing the press. Finally  Jamie arrived and went off with Thaçi, seeking to distruct him with talk of movies and Hollywood. But after they had gone only a short way, Surroi said he had finished  the statement and now needed Thaçi back. So Jim grabbed Thaçi and steered him toward the office, while Jamie complained, “Hey, I barely lit my cigarette.” Once in the office, Thaçi tried  again to modify the text, but Surroi would have none of it. The statement, signed by Surroi, was delivered  to the Contact Group foreign ministers, and Jamie announced it publicly.” (Shih: Madeleine Albright –Madam Secretary a Memoir, “Hyperion”, New York, 2003, f.514-515).

 

Për këtë “mashtrim çasti” nuk mund të fajësohet  as ish-sekretarja shtetërore Madeleine Albright, as administrata amerikane, sepse qëllimi kryesor i tyre ka qenë që përmes kësaj Marrëveshjeje sa më parë të jetë e mundur, të pezullohet  lufta e Serbisë së Slobodan Milosheviqit në Kosovë, gjë që këtë akt pozitiv të diplomacisë së SHBA-së në mbrojtjen e shqiptarëve të Kosovës nga agresioni luftarak gjenocidal i Serbisë, më pas e provoi edhe ndërhyrja ushtarake e NATO-s, e cila brenda 78 ditësh bombardimi të pozicioneve  dhe të objektivave ushtarke të Serbisë, e detyroi regjimin militar, paramilitar dhe policor të Slobodan Milosheviqit të tërhiqet nga Kosova.

 

Pra, për të metat dhe për dobësitë juridike të Marrëveshjes së Rambujesë, në asnjë mënyrë nuk mund të fajësohet diplomacia e Amerikës me në krye ish-Sekretaren e shtetit, Madeleine Olbright, por përgjegjësinë kryesore e mban   antidiplomacia  e Veton Surroit, e cila në mungesë të njohurisë së drejtës  historike kombëtare shqiptare dhe, të së drejtës ndërkombëtare publike, nuk ka qenë në gjendje që ta bindë palën mediatore amerikane që, institutin e referendumit ta sanksionojë në ndonjërin nga paragrafët e Marrëveshjes së Rambujesë, duke e përcaktuar edhe afatin e zbatimit të tij brenda fazës transitore të mandatit jurdik ndërkombëtar të OKB-së në Kosovë.

 

Një potez i këtillë  antidiplomatik dhe antijuridik i palës negociuese shqiptare  me në krye Veton Surroin (duke përjashtuar Hashim Thaçin) ka ndikuar dhe, ende është duke ndikuar negativisht në zvarritjen e zgjidhjes së statusit të Kosovës(12.06.1999- tetor 2007).

 

Një gabim i tillë diplomacisë miope është reflektuar negativisht edhe në rastin e hartimit dhe të miratimit të Rezolutës 1244 të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, sepse, sikurse në Marrëveshjen e Rambujesë në Paris, ashtu edhe në “lëndën” juridiko-ndërkombëtare të kësaj Rezolute nuk është parashikuar  organizimi i referendumit në favor të shprehjes së vullnetit demorkatik dhe të lirë të popullit shqiptar (mbi 90%) në Kosovë.

 

Mirëpo, në vend të sanksionimit të institutit të referendumit, “sepcialistët” e hartimit të saj kanë futur “klauzolën juridike” se “Kosova është provincë e Jugosllavisë, përkatësisht e Serbisë”.

 

Me gjithë bërjen e këtyre gabimeve fatale në disfavor të së drejtës së popullit shqiptar, që vullentin e tij historik, ligjor dhe demorkatik, ta shprehë përmes institucionit të referendumit, “elita politiko-diploamtike” shqiptare e Kosovës, edhe pas nëntë vitesh, kursesi nuk është në gjendje, që t’i korrigjojë dhe t’i shohë gabimet e tilla. Përkundrazi, ajo ende po vazhdon  me  përsëritjen e  gabimeve  të tilla antihistorike, antijuridike, antidiplomatike në dëm të së drejtës së vetëvendosjes  së Kosovës.

 

Përderisa nuk vjen në shprehje organizimi i referndumit në Kosovë, në kuptimin e njëmendtë të së drejtës ndërkombëtare publike dhe të Kartës së OKB-së, kjo, thjesht, do të thotë se, si “elita politiko-diplomatike” shqiptare e Kosovës, ashtu edhe faktorët e caktuar të bashkësisë ndërkombëtare, i kanë shpallur luftë të së drejtës historike dhe juridike kombëtare dhe ndërkombëtare popullit shqiptar të Kosovës.

 

Mirëpo, nëse kjo luftë përmbyllet në favor të sovranitetit absolut kolonial të Serbisë (duke injoruar të drejtën e vetëvendosjes së Kosovës shqiptare), duke e shpërblyerë atë me sintagmën politiko-propagandistike se “Kosova është specifikum” për të drejtën ndërkombëtare, atëherë  një gabim i këtillë fatal, do sjellë jo vetëm bankrotimin  e “formulave aktuale” të “decentralistëve” të “elitës politiko-diplomatike” shqiptare nën “stafetën” e Veton Surroit dhe të grupeve të ndryshme të kontaktit për Kosovën, por edhe erozionin definitiv të Organizatës (reformuese” të Kombeve të Bashkuara.

 

Në mënyrë që, të mos e përjetojë të njëjtën kataklizmë-  shthurjen katastrofike,sikurse dikur në historinë e marrëdhënieve politike ndërkombëtare, (Lidhja e Kombeve, të cilës grushtin vdekjeprurës ia pat dhënë “specifikumi legal” i politikës dhe i diplomacisë antisemitiste dhe gjenocidale të Gjermanisë nazifashiste të Adolf Hitlerit),  Organizata e Kombeve të Bashkuara  sine qua non duhet ta fitojë luftën mbi sovranitetin absolut kolonial të Serbisë në Kosovë, në përputhje me dispozitat e Kartës së saj dhe me normat dhe me parimet e së drejtës ndërkombëtare, të cilat, pa asnjë përjashtim juridik, favorizojnë  të drejtën historike dhe  të drejtën e vetëvendosjes së popullit shqiptar në Kosovë.

 

Ndryshe, të gjitha format dhe trajtesat e deritashme lidhur me zgjidhjen e statusit të Kosovës (përmes grupeve të ndryshme  të shuttle diplomacisë manovruese serbo-shqiptare dhe evro-ndërkombëtare në kërkimin e formulës “alla kompromis” me Serbinë)   si “specifikum juridik” i së drejtës ndërkombëtare, do të jenë vetëm në interes direkt të mbrojtjes, të fuqizimit dhe të legalizimit të mëtejmë të sovranitetit kolonial absolut të Serbisë mbi Kosovën shqiptare./postuar për ereniku.net 26 tetor 2007/

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
         20 tetor 2007

NË KOSOVË NUK DO TË KETË LUFTË

*** Shqiptarët në Kosovë nuk duan luftë, por vetëm      pavarësi dhe miqësi të përjteshme me Amerikën.

 

*** Kush e fillon  luftën në Kosovë, do të zhgënjehet, do të digjet dhe, do të pësojë disfatë,  edhe më keq sesa Serbia kolonialiste gjenocidale e Slobodan Milosheviqit, sepse kësaj here, Kosova shqiptare nuk është “mish për top”, mbase është nën mbrojtjen direkte dhe indirekte të Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe të aleatëve të saj të Evropës Perëndimore-NATO-s, përkatësisht të Bashkësisë ndërkombëtare.

 

*** Një hap të tillë të katandisur, do ta mirrte sërish vetëm tandemi Slobo-Sheshel dhe, asnjeri  tjetër  normal në botë.

 

Pa marrë parasysh faktin se kohëve të fundit po shtohet numri i oponentëve dhe i armiqve të pavarësisë së Kosovës, populli shqiptar i Kosovës nuk ka asnjë arsye që të bierë nën ndikimin e propagandave të ndryshme subveresive dhe të luftës së ftohtë speciale, as në  defetizëm  e as të humbas durimin dhe besimin se, Kosova nuk do ta fitojë pavarësinë e saj.  Përkundrazi, tanimë,  pavarësia e Kosovës është çështje kryer. Çështje e kryer, sepse kjo më nuk varet as prej Rusisë as prej Serbisë e as prej Shqipërisë, por vetëm prej Amerikës. Këtë, do të duhej ta dinin të të gjithë armiqtë e pavarësisë së Kosovës.

 

Kësaj të vërtete nuk duan t’i binden dhe t’i besojnë vetëm Serbia dhe serbomëdhenjtë, si dhe kolaborcaionistët e tyre shqipfolës, të cilët e kanë humbur luftën pushtuese në Kosovë, si rrjedhim i politikës dhe i praktikës së gjenocidit të tyre, të kryer në Kosovë nën drejtimin e ish-kreyetarit të tyre të vetëvrarë, Slobodan Milosheviq.

 

Shtrohet pyetja si mund të konsiderohet çështje e kryer pavarësia e Kosovës, kur ende vazhdojnë negociatat suplementare të “kalendarit 120-ditor” të grupeve negocuese serbo – shqiptare nën patronazhin e  emisarëve ndërkombëtarë të Bashkimit Evropian (Volfgang Ishinger), të SHBA-së (Frank Uisner) dhe të Rusisë (Harçenko)? – Shumë thjesht, sepse fati i saj është në duar të sigurta të Amerikës dhe të aleatëve të saj tradicionalë të Evropës Perëndimore, sepse qe nëntë vjet rresht kanë investuar që Kosova ta fitojë lirinë dhe pavarësinë e saj. Kjo është e rëndësishmja  për ne, pavarësisht nga shantazhet dhe obstruksionet e diplomacisë së alencës sllave (Rusi, Serbi, Greqi, Qipro), e cila  si në Nju-Jork, në Bruksel, në Moskë, në Beograd, në Athinë dhe në Nikozi po e kërcënon Amerikën se, do ta neutralizojë në njohjen e pavarësisë së Kosovës. Mirëpo, realisht,  (me gjithë kapacitetin e arsenalit ushtarak konvencional dhe bërthamor të  Rusisë) kjo aleancë serbosllave nuk ka prioritet, as  fuqi  të mjaftueshme as ushtarake, as luftarake, as politike, as diplomatike e as ekonomike, që ta bllokojë Amerikën dhe aleatët e saj në njohjen e statusit të pavarësisë së Kosovës.

 

Pse Amerika  është  në mbështetje të pavarësisë së Kosovës?

 

Arsyet dhe motivet politike dhe strategjike për këtë pozicionim zyrtar të SHBA-së në anën e mbështetjes së pavarësisë së Kosovës  janë të shumta. Mirëpo, ne do të  përqëndrohemi vetëm në disa  prej tyre që kanë karakter dhe  prioritet urgjent dhe afatgjatë për zgjidhjen e krizës së Kosovës në kuptimin e gjerë të sigurisë së marrëdhënieve ndërkombëtare.

 

Së pari, Kosova është problem i lashtë kolonial  qindravjeçar evropian(1912-2007). Së dyti, çështja e pazgjidhur koloniale e Kosovës është çështje e sigurisë së Evropës. Së këndejmi,  në kuptim të gjerë, problemi i Kosovës është i ndërlidhur  ngusht  dhe, në mënyrë thelbësore edhe me marrëdhëniet e sigurisë dhe të stabilitetit jo vetëm në Evropë, por edhe në dimensione më të gjera të marrëdhënieve politike ndërkombëtare të Evropës. Në këtë kontekst, Amerika ka legjitimitetin dhe përgjegjësinë e plotë që, me të gjitha mjetet politike dhe diplomatike, të ndikojë pozitivisht në ruajtjen e paqes dhe të sigurisë në Evropë ngase kjo ka të bëjë me sigurinë dhe me paqen e përbotshme.

Derisa Amerika dhe NATO-ja janë të pranishme në Kosovë, ata, të cilët, do ta provokojnë luftën atje, do të pësojnë humbje më katastrofike, edhe  sesa regjimi militarist dhe gjenocidal i Serbisë së Slobodan Milosheviqit dhe, sesa  regjimi  i Sadam Huseinit në Irak,  më 1991 dhe më 2003.  Këtë fakt  relevant, duhet ta mbajnë parasysh të gjithë, sepse Kosova është nën mbrojtjen direkte juridike, diplomatike dhe ushtarake të bashkësisë ndërkombëtare.

 

Pra, kush të fillojë konflitkin e armatosur në Kosovë, do të thotë ai, ata ose ato janë në konfrontim direkt luftarak me tërë bashkësinë ndërkombëtare. Nëse Serbia e ka atë fuqi dhe kapacitet të  arsenalit  ushtarak dhe luftarak,  si dhe të faktorit njeri,  duke e gënjyerë veten (sikurse dikur S. Milosheviqi dhe Sadam Huseini) dhe popullin e saj, se do të ngadhnjejë mbi Amerikën, Evropën dhe NATO-n, atëherë, le të urdhërojë, le të hidhet në veprim, ashtu sikurse dikur harangat e saj paramilitare, militare dhe policore (fundërrinat e regjimit gjenocidal, të cilat edhe sot kanë ngelur të pagjykuara nga Tribunali Ndërkombëtar i Hagës) të Slobodan Milosheviqit. Mirëpo, para se të marrin një vendim të tillë tragjik për popullin dhe për shtetin e tyre, duhet të mos harrojnë faktin se, kësaj radhe, do t’i paguajnë të  gjitha “borxhet” e Slobodan Milosheviqit, të kryera mbi popullin shqiptar dhe mbi Kosovën.

 

Po qe se Serbia  i shpall luftë Amerikës, Evropës dhe NATO-s, me qëllim që, të rikthejë sovranitetin e saj kolonial mbi Kosovën, kësaj radhe, do të ballafaqohet drejtpërdrejt edhe me luftën e trupave tokësore, jo vetëm me  bombardimin luftarak nga ajri të forcave luftarake të koalicionit të bashkësisë ndërkombëtare, ashtu, sikurse më 24 mars 1999.

 

Me gjithë mobilizimin e fshehtë luftarak, si dhe me  gjithë propagandimin e hapur të politikës së forcës dhe të strategjisë së frikësimit të qarqeve  politiko-diplomatike dhe ushtarake të Serbisë drejtuar në adresë të  Amerikës, të NATO-s dhe të shqiptarëve në Kosovë, ne nuk kemi arsye që të  ndjehemi të shqetësuar, as të frikësuar e as të bëjmë  panik ( mirëpo, kjo, assesi  nuk nënkupton se ne duhet të flejmë qetas sikurse gjatë viteve 1990-1999, kur  “politika” rugoviste ëndërronte paqen, e ne ishim me të dy këmbët në luftë. Edhe pse këtu e nëntë vjet të shkuara, rrethanat kanë ndryshuar në Kosovë, kjo nuk do të thotë se shqiptarët në Kosovë janë të përgjumur, dhe se ushqehen me shpresa dhe me premtime të kota të politikës antipavarësi), si rrjedhim i trysnisë së vazhdueshme të propagandës kolonialiste serbomadhe mbase kurrë më parë në historinë e Kosovës shqiptarët nuk kanë  kanë qenë më  të përgatitur dhe më të fuqishëm, edhe në aspektin luftarak, në rast  shpërthimi të ndonjë lufte  të re nga ana e Serbisë  për ta pushtuar Kosovën.

 

Një kosntatim i tillë  fare nuk është arbitrar dhe iracional, por tejet objektiv dhe real, sepse, shqiptarët dhe Kosova, për herë të parë në historinë e derisotme të tyre kanë në mbështetje të gjithanshme një superfuqi botërore-Shtetet e Bashkuara të Amerikës së bashku me aleatët e saj tradicionalë të Evropës Perëndimore. Ky është fakti dhe argumenti kryesor që hudh poshtë çdo “teori kalkuluese” se “në Kosovë do të ketë luftë”. Përkundrazi, derisa Amerika dhe NATO-ja të nodhen në Kosovë, luftën mund ta shohin ëndërr vetëm ata “që ia kanë marrë vetes inati” dhe Serbia e serbomëdhnjtë gjenocidalë, të cilët e kanë humbur luftën po nga Amerika dhe NATO-ja, që nga data historike e 24 Marsit 1999.

 

Pse Serbia propagandon “luftë të re” në Kosovë?

 

Prapavija e  propagandës luftarake e Serbisë nuk është në funksion të mobilizimit, as të përgatitjes e as të thirrjes  së popullit serb për të marshuar në një luftë të re invaduese në Kosovë, sepse serbomëdhenjtë  nuk kanë harruar se,  para nëntë vitesh e kanë humbur një luftë në Kosovë pikërisht nga Amerika dhe NATO-ja. Kështu që, tani nuk kanë asnjë predispozitë reale, që prapë të hyjnë në një luftë të re me Amerikën dhe me NATO-n për ta  rikthyer Kosovën në “rezervatin” kolonial të Serbisë së Madhe. Si qarqet drejtuese të Beogradit, ashtu edhe populli serb janë të vetëdijshëm se, çdo luftë e re  kundër Kosovës, mund të jetë “varreza kolektive” e tyre. Kjo është arsyeja kryesore  pse Serbia nuk guxon, të ndërmarrë asnjë hap agresioni të ri luftarak kundër Kosovës.

 

Atëherë lind pyetja, pse e gjithë kjo propagandë luftarake e Beogradit se në “Kosovë do të ketë luftë”? – Përgjigjja është kjo: - Sepse, qëllimi i saj kryesor dhe i fundit është që të krijojë mosbesim, pasiguri, konfuzion dhe panik në opinionin shqiptar në Kosovë, në mënyrë që, drejtpërdrejt t’i përçajë mes veti shqiptarët, në formacione të ndryshme politike dhe ushtarake, si dhe me çdo kusht t’i konfrontojë  me Amerikën, me NATO-n dhe me BE-në, para se të arrihet zgjidhja përfundimtare e statusit të Kosovës.

 

Ky është objektivi dhe lufta kryesore e strategjisë dhe e taktikës frikësuese e  Serbisë që, haptazi dhe fshehurazi është duke e zhvilluar  kundër pavarësisë së Kosovës. Mirëpo, ne, sikurse deri tash, duhet ta  djegim çdo “letër” të këtillë provokuese të Serbisë se “në Kosovë do të ketë luftë” ndërmjet shqiptarëve dhe forcave paqësore mbrojtëse të bashkësisë ndërkombëtare (Amerika, NATO, OKB, BE, OSBE etj.).

 

Sipas të të gjithë parametrave realë në terren dhe në sfondin e diplomacisë së faktorëve relevantë të qendrave të vendosjes së politikës ndërkombëtare, në Kosovë nuk mund të ketë kurrfarë lufte të re nga ana e Serbisë, sepse ajo në asnjë aspekt nuk është në gjendje për t’u konfrontuar me bashkësinë ndërkombëtare ngase humbjen e ka të sigurt.

 

Mirëpo, në rast se Serbia provokon ndonjë “luftë të re” në Kosovë, shqiptarët e Kosovës nuk duhet të nxitojnë për të marrë ndonjë hap të gabueshëm dhe të parakohshëm (ashtu si po kërkon dhe, si po fantazon Serbia militariste, që shqiptarët t’i armiqësojë me Amerikën dhe me NATO-n në mënyrë që, më pas interesin e politikës së saj kolonialiste, ta konvertojë dhe ta materializojë në interesin e përgjithshëm të politikës paqësore ndërkombëtare) në aspektin ushtarak, as luftarak kundër Serbisë, para se të dakordohen  dhe të sqarohen drejt dhe në hollësira nga Amerika dhe NATO-ja, sepse këta janë dy faktorë vendimtarë të ligjshëm, që do t’i japin përgjigjen e merituar Serbisë, nëse ajo tenton për të invaduar ushtarakisht Kosovën.

 

Thjesht, nëse do të shpërthejë lufta nga ana e Serbisë, në vijën e parë të zjarrit, do të jenë KFOR-i-NATO-ja, Amerika, BE-ja, domethënë bashkësia ndërkombëtare, ndërsa faktori ushtark shqiptar, do të jetë në prapavijë të forcave të theksuara luftarake ndërkombëtare. Ky do të duhej të jetë prioriteti, obligimi dhe përgjegjësia e diplomacisë ushtarake shqiptare, sepse Kosova që nga 12 qershori 1999 (sipas Rezolutës 1244 të KS të Kombeve të Bashkuara), është çështje ndërkombëtare (jo çështje e brendshme as e Serbisë kolonialiste, as e Shqipërisë paqësore) nën jurisdiksionin sovran të bashkësisë ndërkombëtare.

Ky status momental  juridiko-ndërkombëtar i Kosovës, nuk duhet të injorohet nga faktori politko-diplomatik dhe ushtarak shqiptar, sepese Kosova është nën mbrojtjen e drejtpërdrejtë të bashkësisë ndërkombëtare (Amerika, NATO, OKB, BE).

Pra, pavarësisht nga propaganda luftarake dhe subversive antishqiptare e Serbisë dhe e aleatëve të saj,   faktori shqiptar në Kosovë, duhet të aktivizohet, të mobilizohet dhe të hidhet në veprim  luftarak, vetëm në marrëveshje dhe, në bashkëpunim të ngushtë me përfaqësuesit përkatës të institucioneve ndërkombëtare në Kosovë(KFOR-NATO). Ndryshe, do t’i  “zgjatet jeta”  propagandës dhe strategjisë  luftarake  të Serbisë  në llogari të konfrontimit të  faktorit ushtarak shqiptar me  faktorët e pranishëm ndërkombëtarë në Kosovë.

---

ESE POLITIKE

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
                    17 tetor 2007

     KUSH JANË ARMIQTË E DEMOKRACISË?(3)

***Krahas robërisë së huaj, armiqtë më të egër, më sadistë, më të dëmshëm, më iracionalë dhe, më të rrezikshëm të demokracisë janë armiqtë e brendshëm-drejtuesit-regjimet marionette dhe të korruptuara të një populli.

Sikurse njeriu, ashtu edhe demokracia ka miqtë dhe  armiqtë e saj. Një nga armiqtë më potencialë të demokracisë është vetë njeriu, si njësi e bashkësisë njerëzore.  Ky relacion është i njohur që nga koha antike, kur filozofët grekë  me të drejtë nxorën përundimin e tyre shkencor se njeriu në bashkësinë njerëzore nuk është asgjë tjetër veçëse një  njësi  e saj, që do të thotë se vetë njeriu është bashkësia, e bashkësia është vetë njeriu.

 

 Në këtë formë, edhe është  zhvilluar sistemi i marrëdhënieve ndërmjet njerëzve në bashkësinë shoqërore. Kjo është arsyeja kryesore pse në  zhvilimin e derisotëm të bashkësisë njerëzore, vazhdimisht shtrohet çështja e pozitës, e kërkesave, e obligimeve,  e të drejtave, e përgjegjësisë dhe e identifikimit të interesave të njeriut në kuadrin e saj. Ky lloj i organizimit të bashkësisë njerëzore është zhvilluar përmes sistemit politik dhe formave sunduese të tij.

 

Prandaj, s� ka dilemë se një nga format më oportune për regullimin dhe për zhvillimin progresiv të marrëdhënive të ndërsjella të njeriut dhe të bashkësisë, është demokracia, si forma më parësore dhe më racionale  për qytetërimin dhe për  përparimin e gjithanshëm të njerëzimit. Mirëpo, kjo formë e organizimit të demokracisë nuk bëhet vetëm përmes sistemit politik me përgjegjësi të veçanta, por edhe përmes obligimeve dhe përgjegjësisë së bashkësisë shoqërore ndaj individit.

 

Pra, demokracia, është forma  më e mirë dhe, më e kapshme  e rregullimit dhe e organizimit të marrëdhënieve  reciproke  ndërmjet njerëzve në jetën e përbashkët shoqërore, ku gërshetohen kërkesat, obligimet, përgjegjësitë, të drejtat  dhe liritë individuale dhe shoqërore brenda suazave të bashkësisë shoqërore.

 

Demokracia shpreh marrëdhëniet e njerëzve në jetën e përditshme të bashkësisë shoqërore, duke u bazuar në besimin e ndërsjellë, në përfilljen e interesave, në lirinë e punës dhe të krijimtarisë etj.

 

Mirëpo, kjo formë demokratike e organizimit të marrëdhënieve reciproke të individit dhe të bashkësisë shoqërore, në favor të interesit të tyre të përbashkët nuk mund të bëhet përmes formave të sistemit politik të korruptuar, të dekretuar dhe të personalizuar të individëve burokratë dhe paranoidë politikë, të instaluar në pushtetin shtetëror, sepse ata nuk  e njohin këtë standard dhe parim të demokracisë. Në vend se të veprojnë në përfilljen dhe në mbrojtjen e interesit të përgjithshëm të individit- bashkësisë shoqërore, ata demokracinë e përdorin si maskën më të leverdishme  për realizimin e interesave të tyre parciale materiale dhe karrieriste, klanore, grupore dhe partiake e ideologjike, me qëllim që të mbisundojnë mbi vlerat, mbi demokracinë dhe mbi lirinë e idividit dhe të bashkësisë shoqërore.

 

Paradigmat  negative të shtetarëve dhe të politikanëve të tillë (ashtu sikurse ata të �elitave politike� sunduese në hapësirat shqiptare në Ballkan) janë armiqtë më të rrezikshëm të demokracisë. Ata, në vend të  ndërtimit, të mbrojtjes dhe të avancimit të vlerave të lirisë, të demokracisë, dhe të drejtësisë  kanë legalizuar format dhe mekanizmat e sundimit të  anarkisë dhe të  korrupsionit, të cilat, pa dyshim kanë  shkaktuar varfërinë, papunësinë, pazhivillueshmërinë ekonomike, sëmundjet e ndryshme, urinë, krimin e organizuar, plaçkitjen, vjedhjen, uzurpimin dhe shfrytëzimin e djerësës dhe të pasurisë së popullit.

 

Të gjithë këta armiqë të demokracisë janë asgjësuesit më fatalë të vlerave dhe të mirave materiale të njeriut-bashkësisë shqërore ngase në këtë mënyrë shpiejnë në  anarki, në kaos, në mjerim dhe në krijimin e diferencimin e klasave shoqërore.

 

I gjithë ky spektër i armiqëve të lirisë dhe të demokracisë, është  bazamenti  i pathyeshëm betonarme i krijimit, i instalimit dhe i sundimit të regjimeve: autokratike, autoritare, totalitare, despotike, diktatoriale, absolutiste, plutokratike, aristokratike, oligrakike, tiranike dhe sulltanistike etj.

 

Kjo formë �hibride�  e sundimit të egër dhe antidemokratik të individit dhe të kolektivitetit, është e pranishme edhe në �qendrat e vendosjes� së politikës shqiptare në Ballkan. Si rrjedhim, ky, edhe është shkaku kryesor i gjendjes së mjerueshme dhe robëruese të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike në Ballkan.

 

Ndërgjegjja dhe përgjegjësia

 

Evitimi i këtyre dukurive shëmtuese antidemokratike, anithumane, antinjerëzore (korrupsioni  dhe barësitë e tij) mund të bëhet vetëm nëse vjen në shprehje ndërgjegjja e lartë njerëzore dhe përgjegjësia e titullarëve, përkatësisht e drejtuesve të shtetit ndaj qytetarëve, përkatësisht popullit të tyre. Vetëm në këtë mënyrë mund të parandalohet korrupsioni dhe abuzimi i  pushtetit. Kjo është rruga më e shkurtër dhe më e sigurt e ndërtimit dhe e vendosjes së shtetit juridik, që garanton  efektshmërinë e respektimit dhe të mbrojtjes  së lirive dhe të drejtave të njeriut, rendin, drejtësinë dhe demokracinë për të gjithë, jo vetëm për titullarët dhe për drejtuesisht e pushtetit shtetërorë, ashtu siç po ndodhë në Tiranë, në Prishtinë, në Shkup dhe në Tetovë etj./postuar për: ereniku.net/16 tetor 2007/

---

ESE POLITIKE

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
16 tetor 2007

         DEMOKRACIA ËSHTË PRODUKT I LIRISË, JO I ROBËRISË! (2)

                 * Demokracia nuk e sjell lirinë, as drejtësinë, por liria dhe drejtësia e sjellin demokracinë dhe demokratizimin e një rendi a sistemi politiko-shoqëror të vendit.

      Të gjithë, duhet të kemi parasysh faktin se, demokracia nuk është e rezervuar për popuj, për klasa, për raca, për religjione dhe për  besime të veçanta, por është parim dhe vlerë universale qu iu përket të të gjitha qenieve njerëzore njësoj, pa dallim, kudo në planetin njerëzor. Kështu, do të duhej ta  kenë kuptuar edhe politikat, partitë, grupet e interesit politik dhe ekonomik, qeveritë, parlamentet, kishat, xhamitë, teqet dhe  të  gjithë titullarët e tyre në të gjitha hapësirat e Shqipërisë Etnike.

     Ndryshe, çdo devijim nga përmbajtja e këtij standardi dhe parimi universal nuk ka të bëjë me demokracinë, por me antidemokracinë  që quhet anaraki, kaos dhe fund i një rendi a sistemi politkko-shoqëror.

     Pothuajse qe  dy dekda(1990-2007) “elitat” politike e shkencore, në veçanti “zhurnalizmi i verdhë” dhe komerical janë  hedhur në garën e ethshme, që t’i hyjnë në thelb zbërthimit teorik se, ç’do të thotë termi demokraci.  Mirëpo, në këtë kuptim kanë dështuar ngase praktika e deritashme 20-vjeçare i ka demantuar “zbulimet” dhe “interpretimet moderne” teorike të  “demokracisë” së tyre ngase nuk  përputhen me praktikën robëruese kolonialiste 100-vjeçare të shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike në Ballkan.

    Sidomos pas përfundimit të luftës së ftohtë (1990) është shkruar shumë për demokracinë si institucion dhe vlerë universale e botës së qytetëruar. Mirëpo, në praktikë, sidomos në disa vende të Evropës Lindore, së këndejmi, posaçërisht në Ballkan, një demokraci e mirëfilltë në praktikë, ende nuk ka dhënë frytet e saj në kuptimin e universales, për shkak se, ende nuk janë plotësuar parakushtet themelore, që ajo të vihet në jetë si vlerë dhe si fryt konkret, si rrejdhim direkt dhe indirekt i vazhdimësisë së politikës dhe i praktikës gjenocidale të fashizmit dhe neofashiozimit kolonialist serbomadh, grekomadh, “bullgaromadh” dhe malazezomadh  ortodoks ndaj shteteve fqinje të tyre, në radhë parë ndaj shqiptarëve, të cilët ende i mbajnë si “plaçkë” koloniale, të copëtuar në rezervatet e tyre moçalike shekullore.

    Në këtë vështrim ia vlen të theksojmë edhe mosjetësimin e demokracisë në hapësirat e Shqipërisë Etnike në Ballkan. Vonesa dhe “hendikepi” i demokracisë perëndimore në Shqipërinë Etnike, para së gjithash, kanë për shkak dhe për pasojë moszjgidhjen e problemit kolonial të shqiptarëve në Ballkan. Kjo është pengesa kryesore pse në sfondin shqiptar ende nuk ka ardhur në shprehje standardizimi dhe ushtrimi i demokracisë  në praktikën e jetës së përditshme të shqiptarëve as në gjysmën Shqipërinë e lirë (1912).

     Ndërkaq,  për gjysmën e Shqipërisë tjetër, as që mund të bëhet fjalë se ajo është në rrugën e demokracisë dhe të demokratizimit të proklamuar deklarativ. – Sepse, ende, edhe pas 100 vitesh, është “ e sëmurë” dhe, po ballfaqohet egërisht nga verdhëza koloniale e Serbisë, e Greqisë, e “Maqedonisë” dhe e Malit të Zi.

     Domethënë, asnjë nga territoret dhe popullësia shqiptare e gjysmë Shqipërisë Etnike (të kolonizuar nga “merimanga” sllavo-bizantine) ende nuk e kanë fituar lirinë dhe pavarësinë antikoloniale nga hegjemonistët dhe imperialistët e theksuar sllavë të Ballkanit.

    Pavarësisht  nga citimet enorme  të Zhan Bodenit, të Tomas Hobsit, Zhan Zh. Rusoit, Platonit, Arsitotelit, Grociusit, të Aleks Tokuilit..., etj. nga ana e disa  “demokratëve” dhe “politikanëve” debutantë, se si ata  e kanë kuptuar dhe interpretuar përkufizimin e  nocionit të demokracisë, ne shqiptarët në praktikë, ende nuk jemi duke parë, as duke shijuar frutet e para të demokracisë perëndimore, sepse ende jemi të ngulfatur dhe të mbështjellur në “ambalazhin” kolonial të “merimangës sllavo-bizantine.

    Pra, shqiptarët as gjysmë Shqipëria Etnike (50%), ende nuk e ka fituar LIRINË, as PAVARËSINË nga tutela e shteteve kolonialiste fqinje sllave. Kështu që, kjo gjendje dhe status  politik dhe juridik i shqiptarëve në Ballkan e përjashton interpretimin dhe rinterpretimin e përkufizimit të autorëve klasikë dhe modernë se “demokracia e sjell lirinë, drejtësinë dhe prosperitetin e një populli”. Përkundrazi, liria, pavarësia dhe drejtësia e sjellin në praktikë demokracinë dhe demokratizimin e një populli. Ky është kusht dhe premisë thelbësore, edhe për sendërtimin e demokracisë, të drejtësisë, të prosperititetit dhe të integrimit të shqiptarëve me popujt e Ballkanit dhe, me popujt e tjerë të Evropës së integruar.

     Spekulimi dhe simulimi “bizar” me konceptet e tejkaluara politike dhe juridike ndërkombëtare, si dhe “recitimi” i tyre vend e pa vend lidhur me aplikimin  e demokracisë  në Ballkan, është në shpërputhje flagrante me konceptet e lirisë, të drejtësisë dhe të zhvillimit të shqiptarëve mbase mbi 50% e tyre  vetëm teorikisht e di se çfarë do të thotë nocioni demokraci. Ndërkaq, praktikisht “e dijnë” vetëm sunduesit e tyre neokolonialistë dhe imperialistë serbosllavë.

       S’ka demokraci, pa liri!

     Së pari, kombit shqiptar  dhe Shqipërisë Etnike në Ballkan, duhet t’i sigurohet dhe, t’i njihet liria, pavarësia dhe drejtësia, pastaj demokracia dhe integrimi me popujt e tjerë.

     Sa ia vlen të krekosemi “shkencërisht” se kemi njohuri të mjaftueshme teorike për demokracinë, për lirinë dhe për drejtësinë, kur PRAKTIKISHT populli shqiptar në Ballkan, edhe në fillim të shekullit XXI ndodhet nën çizmen e huaj robëruese të kolonializimit, të neokolonializmit, të fashizimit dhe të neofashizmit sllavo-bizantin.

    Nëse objektivi ynë është demokracia, atëherë, përgjigja e saj është liria, jo anasjelltas.  Ky interpretim i shkurtër thelbësor provon qartazi se koncepti i demokracisë është i ndërlidhur  dhe i kushtëzuar nga krijimi dhe realizimi i konceptit të lirisë dhe të pavarësisë së popujve.

Në ato vende, (ashtu siç është rasti konkret i gjysmë Shqipërisë Etnike në Ballkan), ku sundon  tirania, shfyrtëzimi ekonomik dhe kolonial, si dhe mohimi i së drejtës së vetëvendosjes së popujve, nuk mund të pohohet se rendi i tyre ka karakter demokratik , të drejtësisë, të lirisë dhe të barazisë, por  të shytpjes dhe  të robërisë, që përbëjnë fundamentin e regresit të  shoqërisë.

     Prandaj, ndryshe nga tezat e shtruara mbrapsht për qëllime të  mbrojtjes së koherencës  dhe të kontinuitetit të sundimit kolonial dhe neokolonial në dimensione rajonale dhe globale, demokracia nuk mund të ndërtohet, as të jetësohet as si vlerë e as si standard i përsosur dhe i dobishëm i botës së qytetëruar, nëse  ndonjë popull i mohohet liria dhe pavarësia, ashtu siç po veprohet me popullin shqiptar në Ballkan, të cilit, edhe pas 100 vjetësh  “stazh” nën sundimin kolonial të Serbisë, të Greqisë dhe të Malit të Zi, edhe sot, në dekadën e parë të shekullit XXI nuk po i njihet liria dhe pavarësia as nga ana e kolonialistëve imperilaistë serbosllavë, as nga ana e bashkësisë ndërkombëtare. Mirëpo, në vend  se kombit shqiptar në Ballkan, t’i njihen liria dhe pavarësia sipas së drejtës së tij historike dhe juridike ndërkombëtare, po thurën dhe po ndërthuren plane dhe projekte të ndryshme “demokratike-humane” se si ai,  edhe në këtë shekull, të lihet në “mëshirën”  dhe varësinë e sundimit kolonial dhe gjenocidal të sllaveve të Jugut të Ballkanit. Në këtë vështrim, krahas armiqve tradicioanalë shekullorë serbosllavë, meritat më të mëdha i kanë  politikat  e varura dhe të ndërvarura antikombëtare shqiptare me  kryeqendrën e tyre  të vendosjes në Tiranë./ postuar për erniku.net ./..15 tetor 2007 /

---

Ese politike
Prof.Dr.Mehdi Hyseni
15 tetor 2007

                                 ANTIDEMOKRACIA

 * Pa liri, drejtësi dhe përgjegjësi, demokracia është vetëm një nocion abstrakt doktrinar.

Instituti i demokracisë nuk është kurrfarë standardi i automatozuar politik, që “brenda natës” t’i japë rezultatet e efektshme positive në një shoqëri të caktuar. Gjithashtu, koncepti i demokracisë nuk është  “çelës elektrik”,  që  mund të kyçet dhe të shkyçet sipas dëshirave dhe interesave të ndryshme të konsumatorëve individual a gruporë (privatë a shtetërorë)  të tij, por, para së gjithash, është detyrim dhe përgjegjësi si në kuptimin e veçantë, ashtu edhe në atë të përgjithshëm të përkufizimit të nocionit të tij.

 

Demokracia nuk nënkupton diskriminimin, mohimin, uzurpimin dhe shpërfilljen e të  drejtave dhe të   lirive elementare të individit dhe të kolektivitetit.

 

Demokracia nuk nënkupton krijimin dhe diferencimin e klasave në një shoqëri (në të pasura dhe në të varfëra). Demokracia nuk është pronë private, as mall tregu privat as shoqëror i askujt qoftë edhe i klasës më të lartë politike në pushtet, e cila në emër të demokracisë e vjedhë, e plaçkitë, e shfrytëzon dhe e keqtrajton shumicën dërrmuese të popullit.

 

Nuk quhet demokraci, nëse në një sistem a rend shoqëror mbisundon korrupsioni, krimi i organizuar, mashtrimi, amoraliteti, moszhvillimi ekonomik, shfrytëzimi i njeriut ndaj njeriut, shkurtimi i të drejtave për t’u edukuar, arsimuar dhe mjekuar gratis në institucionet dhe në entet përkatëse. Përkundrazi, të gjithë këta negativizma janë armiqtë më të rrezikshëm dhe më vdekjeprurës të demokracisë.

 

Një shtet i cili ka parlamentin dhe qeverinë  demokratike, nuk do të thotë se përmbajtja e tij poliko-shtetërore ka karakter demokratik (pavarësisht nga lejimi i  shprehjes së mendimit dhe të fjalës së lirë, si dhe  nga numri i deputetëve dhe i ministrave të tij, të cilët vetëm  teorikisht, në bazë planeve dhe të projekteve me “shkronja demokratike”, thirren në mbrojtjen dhe në avancimin e standardeve dhe të vlerave demokratike), nëse në  të  mbretëron papunësia mbi 50%, varfëria mbi 50%,  mbyllja e vendeve të punës mbi 50%, shfrytëzimi i klasës punëtore mbi 90%,  ekzodi permanent i popullësisë, ku mbi një milion shqiptarë e kanë braktisur Shipërinë gjatë dy dekadave të shkuara (1990-2007).

 

Kjo krizë ciklike më së shumti e ka goditur klasën punëtore dhe  shtresat e varfëra të popullsisë shqiptare, si rrjedhim i krijimit dhe i funksionimit të mekanizmave shtetërorë “private” dhe partiakë antidemokratikë dhe antihumanë, si instrumenti më efektiv  i sundimit të klasës së re borgjeze në pushtet.

 

 Për më tepër, një gjendje e këtillë drastike e mosjetimit në praktikë të demokracisë së mirëfilltë  si për individin, ashtu edhe për kolektivitetin në tërësi, provon se shteti po bëhet gjithnjë më i  pavarur, më i pakufizuar dhe më i pakontrolluar në ushtrimin e autorizimeve dhe të kompenecave të tij politike, jurdike dhe ekzekutive. Ndërkaq, individi dhe kolektiviteti po bëhen  gjithnjë më të varfër, më të  varur dhe më të “gozhduar” në sistemin dhe në pushtetitn e tij dominues. Në këtë mënyrë antidemorkatike liritë dhe të drejtat e njeriut janë bërë pronë e paluajtshme nënshtruese  të  sundimit dhe të mbizotërimit të grupeve të ndryshme në pushtet.

 

Me gjithë  parimet dhe standardet e proklamuara të demokracisë, kjo  formë sundimit antidemokratik dhe antihuman provon sheshit se liritë dhe të drejtat themelore e demokratike të njeriut janë normuar dhe sanksionuar në sistemin e dominimit të shtetit të proklamuar demokratik. Në kuptimin politiko-filozofik dhe pragmatik, kjo do të thotë se, njeriu prapë ka ngelur në cilësinë e robit, kurse shteti prapë ka  statusin  e lirisë dhe të  mëvetësisë së vet ngaqë atë e trajton si “artikull konsumi” dhe  plotësisht të varur.

 

 Ja, kjo është kuintesenca  e antidemokracisë. Në vend të  realizimit të drejtave   dhe të lirive politike të njeriut, të barazisë para ligjit, të garantimit të punës, të pasurisë, të sigurisë personale dhe kolektive, të mos sanksionimit të shprehjes së mednimit dhe të fjalës së lirë së individit, po ballafaqhemi me manifestimin e dallimit ndërmjet shtresave shoqërore, me politokracinë, me autokracinë, me despotizmin, me oligrakinë, me neofashizmin, me melitarizmin etj.

 

Të gjitha këto elemente negative të tërësisë së antidemokracisë janë të ndërlidhura me sistemin politik, i cili në essence është shprehje e veprimit direkt arbitrar i qarqeve sunduese në pushtet, e autokratizimit, si dhe e tendencës së terrorizmit shtetëror. Kjo po manifestohet në raportin privat dhe publik të shtetit dhe të qytetarëve, në marrëdhëniet e grupeve dhe të partive të ndryshme  në luftën për pushtet.

 

Kjo simbiozë  dhe ndërlidhuri e elementeve negative të sistemit politik dhe shtetëror, janë armiqtë më të rrezikshëm të ndërtimit dhe të vënies në veprim të demokracisë. / postuar per ereniku.net...14 tetor 2007 /

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
08 tetor 2007

        PROSTESTA STUDENTORE NË PRISHTINË, E PRANUESHME DHE DEMOKRATIKE

        *** Kundër ricopëtimit dhe rikolonizimit “modern”të Kosovës, PROTESTËN STUDENTORE në Prishtinë, më 10 TETOR 2007, duhet ta mbështet mbarë populli shqiptar i Kosovës, për t’i treguar Serbisë kolonialiste, UNMIK-ut dhe, gjithë botës  (me gjithë kërcënimet, kushtëzimet dhe ultimatumet e tyre antipavarësi), se kurrë nuk do të pranojmë “vjedhjen”-tjetërsimin e asnjë pëllëmbe të territorit indigjen të Kosovës, e as kthimin e Serbisë kolonialiste dhe militariste në Kosovën shqiptare.

 

                  (1) Profesorët të jenë në mbështetje të gjithmbarshme  të PROTESTËS së  studentëve të tyre liridashës dhe vizioanrë!

 

              Nëse mësimdhënësit  e studentëve  të kësaj PROTESTE, e kontestojnë dhe nuk e mbështesin këtë PROTESTË (në çfarëdo forme qoftë, fizike dhe, duke e injoruar përmes apeleve të tyre propagandistike antishqiptare, të publikuara nëpër masmedia të ndyrshme shqiptare dhe të huaja), ata sheshit janë kundër inetresit të përgjithshëm të studentëve, kundër interesit të përgjithshëm të popullit shqiptar, kundër  intefresit të përgjithshëm të pavarësisë dhe të vetëvendosjes së Kosovës. Si rrjedhim, ata, edhe nuk e meritojnë dhe, realisht nuk mund të jenë pedagogë, as profesorë të tyre, sepse  drejtazi dhe tërthorazi ata synojnë të mbrojnë interesin e tyre personal karrierist  sipas “kodeve specifike institucionale”  të koniunkturës ideologjiko-politike, klanore dhe partiake në dëm të interesit të përgjithshëm të pavarësisë dhe të demokracisë së Kosovës.

                Protesta paqësore është akt i ligjshëm dhe demokratik, pavarësisht nga mbretërimi i kushteve dhe i rrethanave politike në vend. Vetëm në kohë lufte, protestat janë inekzistente. Këtë duhet ta kenë të ditur disa pedagogë të Univeristetit të Prishtinës, të cilët “dyzashi” janë vetëpronocuar në disa masmedia kundër protesës së paralajmëruar nga ana e studentëve të tyre.

              Së këndjemi, duke qenë se Kosova nuk është në luftë, por në kohë paqeje, atëherë, është plotësisht racionale dhe e justifikueshme, edhe PROTESTA DEMOKRATIKE KOMBËTARE e studentëve shqiptarë e datës 10 TETOR 2007, që do të mbahet në platon e Fakultit Filologjik të Universitetit të Prishtinës.

               Veset dhe gabimet egoiste  apolitike dhe antikombëtare të demokratëve teveçelë “decentralistë”, nënshkrues  të copëtimit të territorit të Kosovës shqiptare, po  mundohen t’i korrigjojnë  rinia studentore, si dhe Lëvizja Vetëvendosje përparimtare shqiptare e Kosovës, edhe pse në vonesë të madhe (mirëpo, të kuptohemi, jo për fajin dhe  neglizhencën e tyre, por për fajin dhe për shkurtpamësinë e “elitës politike” në pushtet pa shtet).

              Tani, për të shpëtuar atë që mund të shpëtohet, nuk na ka mbetur tjetër ( (ngaqë ndodhemi para aktit fait a compli), veçse të përfillim dhe, të veprojmë  në “stilin” e thënies ngushëlluese dhe shpresuese popullore “më mirë vonë se kurrë”, edhe pse, sidomos  në politikë,  deviza  “nesër, gjithmonë është vonë”. Mirëpo, për këtë vonesë tetëvjeçare të moszgjidhjes së statusit të Kosovës, përgjegjës dhe fajtorë kryesorë janë titullarët dhe bartësit kryesorë të politikës zyrtare të Kosovës, sepse në plan të parë kanë pasur përfitimin material  si në kuptimin  individual, ashtu edhe në atë grupor dhe partiak, duke mos u shkëputur nga politika tregtare, ekonomike dhe politike e Serbisë, e jo  mbrojtjen dhe avancimin e interesit të përgjithshëm të shqiptarëve, as të Kosovës. 

             Thjesht, mosprerja e lidhjeve të hapta dhe të fshehta e bashkëpunimit ekonomiko-tregtar dhe politik me Serbinë e klasës sunduese politike shqiptare në Prishtinë, ka ndikuar negativisht dhe tragjikisht në zvarritjen e moszgjidhjes së statusit të Kosovës. Natyrisht, një status quo e tillë i ka konvenuar  dhe, shkuar për shtati edhe  politikës së UNMIK-ut, i cili në misionin e tij tetëvjeçar  ka falimentuar totalisht në zgjidhjen e statusit  juridiko-politik  të Kosovës. Këtë vlerësim tonin lidhur me dështimin e UNMIK-ut në Kosovë, tanimë e provon edhe fakti se, brenda një kohe shumë të shkurtër, atë do ta zëvendësojë misioni  ndërkombëtar  i Bashkimit Evropian (BE).                                

 

             (2)  Në mbrojtje të Kosovës, jo të dështuesve politikë dhe të  eksploatuesve të pamëshirshëm ekonomikë e tregtarë të Kosovës. Vota le t’iu hidhet atyre, që me vepër e kanë dëshmuar se donë dhe e mbrojnë interesin e përgjithshëm të Kosovës, jo atyre, të cilët qe 8 vjet të zeza e kanë shfrytëzuar dhe, e kanë shndërruar në lypsarë e skamnor popullin shqiptar të Kosovës.
               

                    Mjerisht, qe tetë vjet të zeza dhe skamnore  populli shqiptar i Kosovës, është duke u ballafaquar me filozofinë teorike dhe praktike të dështimit, të manipulimit, të mashtrimit dhe të shfrytëzimit të pamëshirshëm, me  administrimin  dhe me  politikën e dobët  të garniturave të ndryshme udhëheqëse shqiptare në Kosovë (2000-2007), të cilat, të etshme për pushtet, për karrierë dhe për biznes personal, grupor dhe partiak që të pasurohen sa më shumë në kurriz të popullit, që të qëndrojnë sa më gjatë në  pushtet (në qeveri dhe në parlament etj.), këtu e shtatë vjet të shkuara “harruan” se  kishte ngelur “limbo” statusi i pazgjidhur të Kosovës(!)

                     Pavarësisht se, tanimë, Kosova ndodhet në kushte dhe në  rrethana të tjera politike nga ato të vitit 1997, kjo nuk do të thotë se  “është jashtëkohe” organizimi i protestës  paqësore  të studentëve të Universitetit të Prishtinës ( i  organizuar nga Unioni i Studentëve Shqiptarë), që do të bëhet  më 10 Teteor 2007, para Fakultetit Filolkogjik në kryeqytetin e Kosovës, me moton “ Të gjithë kundër copëtimit të Kosovës dhe në mbështetje të pavarësisë së Kosovës” (www.shqipëria e bashkuar.org).

                  Pse dhe, kujt i pengon kjo protestë paqësore dhe me karakter demokratik kombëtar dhe ndërkombër? Pse dhe, kush po e  quan këtë protestë të “panevojshme”? Pse dhe, kush po e quan këtë protestë “jashtëkohe”? Pse “nuk është koha” e mbajtjes së saj? –  Krahas të tjerëve, a nuk jemi edhe ne profesorët dëshmitarë dhe viktima të drejtpërdrejta të politikës  së brishtë dhe dështake të qeverive të deritashme të Kosovës (2000-2007)  si në planin e brendshëm, ashtu edhe në atë të jashtëm të mbrojtjes së interesit të përgjithëm kombëtar dhe shtetëror?

                   Organizimi i kësaj proteste studentore në shenjë të mbrojtjes me çdo kusht të sovranitetit territorial dhe kombëtar të Kosovës shqiptare, edhe pse me vonesë të madhe (pikërisht për shkak të mbretëriit të rrethanave konfuze politike, si rrjedhojë e drejtpërdrejtë e  karrierizmit materialist, të tregtimit të fshehtë dhe të haptë të interesave të përgjithshme nacionale dhe shtetërore në favor të interesit egoist personal, grupor, partiak dhe armiqër, duke mos hequr dorë nga bashkëpunimi pothuajse 20-vjeçarë i kolaboracionistëve shqipfolës me regjimet gjenocidale të Serbisë: Slobodan Milosheviq, Zoran Gjingjiq, Nebojsha Çoviq, Vojislav Koshtunica, Boris Tadiq, Vuk Drashkoviq, Vuk Jeremiq, Artemije Radosavleviq...etj.), është plotësisht i bazueshëm, i pranueshëm dhe i justifikueshëm si në aspektin  aspektin moral, kombëtar, atdhetar, politik, demokratik, ashtu edhe në atë ligjor  dhe paqësor ndërkombëtar.

                Paralajmërimi i mbajtës së protestës studentore në Prishtinë, më 10 Tetor 2007, i frikëson dhe i tensionon vetëm  ato klane dhe “struktura” individësh qoftë në pushtet, qoftë jashtë pushtetit ( “politikanë”, “biznesmenë”, burokratë, karrieristë, oportunist, pedagogët demagogë, sektaristë, anarkistë, oligarkistë, teknokratë etj.), të cilat qe 20 vjet, e sidomos gjatë tetë viteve të fundit janë mësuar që të kalojnë jetë të pabrenga idilike nëpër kolltuqet e buta, të improtuara dhe të “rezervuara” nga regjimet e ndryshme të Serbisë, për meritat e jashtëzkanoshme të vazhdimësisë së miqësisë dhe profitit ekonmomik dhe tregtar me Serbinë. Pra, të gjithë ata individë privatë dhe zyrtarë (në qeveri, në parlament, në institucione dhe në organe të ndryshme të Kosovës) të kësaj “nomenklature” që, për hir të rujatjes së posteve politike pushtetore dhe, të  biznisit të tyre me Serbinë, kuptohet sheshit se iu frikësohen jo vetëm protestës së ardhshme të studnetëve shqiptarë, me temë kundër  “copëtimit territorial të Kosovës dhe mbrojtjes së pavarësisë së Kosovës”, por  e  kanë “halë në sy”, çdo protestë që organizohet në Prishtinë etj., në mbrojtje të interesit të përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror.

                   Një alergji dhe frikë e tillë nga tubimet paqësore demokratike në Kosovë, është e kuptueshme , por jo kursesi e justifikueshme, sepse plaçkmenëve (apo kullakëve-biznesmenë të ashtuquajtur) politikë dhe ekonomikë, si dhe  “kariatidat” e tyre, të strehuara, duke “mrizuar”  qe 8 vite nëpër poste të sigurta  në kuadrin e Universitetit të Prishtinës, të organeve dhe të institucineve arsimore, ekonomike, politike, policore, gjyqësore, tregtare, të ministrive,  të qeverisë dhe të parlamentit të Kosovës, natyrisht se, do t’iu pengojë PROTESTA SRTUDENTORE E 10 TETORIT 2007, sepse nuk është në përkrahje të interesave të tyre hibride komplementare, por në mbështetjen direkte të MBROJTJES së SOVRANITETIT TERRITORIAL DHE KOMBËTAR të KOSOVËS SHQIPTARE./postuar:07 tetor 2007/

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

 Prof.Dr.Mehdi HYSENI
 06 tetor 2007   

“AUTONOMIA” E KOSOVËS: NË SIMETRINË E FORMULË SERBE JEREMIQ-MILOSHEVIQ

           

        ***Autonominë e propozuar për Kosovën, “Trojka” Boris Tadiq, Vojislav Koshtunica,Vuk Jeremiq e kreut drejtues të Serbisë, mund t’ia njohë pakicës vëllehe(rumune) në Pozharevac të S. Milosheviqit, jo shqiptarëve mbi 90% në Kosovë, të cilët nuk kanë asgjë të përbashkët me Serbinë kolonialiste fqnije, por me truallin dhe  me shtëpinë e  tyre pellazgo-ilire-shqiptare, që quhet Shqipëria Etnike.

                  

Takimi i  i ardhshëm i palëve negociuese shqiptare – serbe në Bruksel të Belgjikës, më 14 tetor 2007, do të jetë “shumë interesant” mbase ministri i Jashtëm i Serbisë, Vuk Jeremiq ka bërë të ditur para opinionit publik se, si “pikë  e parë”  e itinerarit të atij sesioni nën monitorimin e Treshes (Ishinger, Uisner dhe Harçenko) evrondërkombëtare, do të jetë “propozimi i Serbisë për njohjen e autonomisë thelbësore Kosovës(95%), e cila “vetëm 5%”, do të jetë në sovranitetitin dhe integritetin territgorial të Serbisë.”(Beta, B92, 3.10.2007).

 

S’ka dilemë se ky propozim i qeverisë së Serbisë, do të riaktualizohet në kuadrin e negociatave gjatë takimit të ardhshëm në selinë e BE-së në Bruksel. Mirëpo, sa minuta do të diskutohet për të  nga palët pjesëmarrëse, kjo  varet nga  kryemediatori ndërkombëtar, Volfgang Ishinger dhe nga vetë  përfaqësuesit e palës shqiptare ngase “formula” e tillë serbe e Beogradit, nuk do të duhej të pranohej si pikë e parë, as e fundit e  shqyrtimit të rendit të ditës së mbledhjes së 14 tetorit në Bruksel, sepse realisht nuk ka të bëjë me zgjidhjen e statusit të Kosovës në planin ndërkombëtar, por kuentisenca e asaj “autonomie” nënkupton rikthimin e Kosovës shqiptare nën sovranitetin kolonial të Serbisë.

 

Formula e theksuar e ministrit të Jashtëm Jeremiq për “autonominë” e Kosovës për nga përmbajtja e saj juridiko-kushtetuese dhe politike është e barasvlershme me atë të kryekriminelit Slobodan Milosheviq, sepse edhe ai, 8 vjet më parë (veç instrumenteve dhe mejeteve politiko-propagandistike  subversive antishqiptare, pat përdorur tërë arsenalin dhe makinerinë luftarake, të trashëguar nga ish-RSFJ-ja kundër shqiptarëve në Kosovë, duke i përndjekur, duke i masakruar, duke i terrorizuar, duke i burgosur, duke i vrarë dhe duke i djegur fizikisht dhe materialisht etj.) e ripushtoi dhe e rikolonizoi Kosovën vetëm për vetëm për ta mbajtur atë nën hudhrën, çekiqin  dhe saçin e skuqur 100-vjeçar të sovranitetit kolonial dhe të tërësisë territoriale të Serbisë.

 

Prandaj, duhet ta kenë pasur të qartë edhe Treshja drejtuese e Serbisë (Boris Tadiq, Vojislav Koshtunica dhe ministri i tyre i Jashtëm, Vuk Jeveremoviq se autonomia e Kosovës është varrosur  qysh më 1989  nga tanket ushtarake dhe policore të regjimit gjenocidal të Serbisë së Slobodan Milosheviqit. Kështu që, në këtë “temë” antihistorike, antijuridike, antidemokratike, antipaqësore dhe  anticivilizuese,  Amerika, BE-ja dhe pala shqiptare nuk do të duhej të fokusoheshin fare, sepse ka karakter regresiv, që synon të na  kthej sërish në “baltën e gjallë” të politikës së forcës dhe të gjenocidit të regjimit terrorist dhe hegjemonist të Serbisë së Slobodan Miloshevqit. Kjo është një nga arsyet kryesore pse  propozimi serb për “njohjen e autonomisë” Kosovës, nuk do të duhej të ishte  as “pikë” parashtrimi, e as objekt debatimi, jo vetëm në konfefrencën e ardhme të 14 tetorit 2007, por në asnjë takim të ardhshëm ngase “autonomia thelbësore” serbe e Vuk Jevremoviqit nuk ka të bëjë fare me konceptin dhe me strategjinë e bashkësisë ndërkombëtare (SHBA, OKB, BE) paqësore për njohjen e pavarësisë së Kosovës, por siç theksuam më sipër, ka të bëjë me kthimin e Kosovës  brenda kufijve sovranë dhe territorailë të Serbisë kolonialiste të Slobodan Milosheviqit.

 

Pavarësisht nga “pendimi” dhe “zemërgjerësia” e serbomëdhenjve të regjimit të sotëm “demokratik” të Beogradit kjo, dhe çdo formulë tjetër e autonomisë, e propozuar nga kushdo qoftë, është çështje  e tejkaluar dhe e papranueshme për Kosovën shqiptare, sepse ajo, pas ndërkombëtarizimit të statusit të saj gjatë tetëvjetshit të shkuar (sipas Rezolutës 1244 të KS të KB-së), de facto as de jure nuk i përket sovranitetit, as territorit integral të Serbisë kolonialiste.

 

Edhe pse nuk jemi në dijeni për “hollësirat” spekuluese juridiko-kushtetuese dhe politike të propozimit të theksuar të Beogradit, nuk është aspak e vështirë të supozohet se cila është esenca e tij përmbajtësore, të cilën  e kemi shumë të qartë dhe, tejet të kuptueshme (këtu e 100 vjet më parë, sepse ajo “autonomi thelbësore”/95%/ i referohet  “minortetit” shqiptar, edhe pse tërë bota e di (veç Serbisë) se në Kosovë nuk ka minoritet shqiptar, por ka  shumicë dërrmuese shqiptare indigjene (mbi 90%), që historikisht, me shekuj i përket Shqipërisë Etnike, jo Serbisë së madhe kolonialiste.

 

Ja se si, këtë formulë “autonomiste” për “pakicën” shqiptare mbi 90% në Kosovë e ka “jusitfikuar” edhe kryeministri Vojislav Koshtunica në Asamblenë Parlamentare të Këshillit Evropian, bërë në Strasbur, më 2 tetor 2007: “ Deri më tash, askush nuk na ka thënë  pse është i gabueshëm propozimi ynë dhe, pse Kosova duhet të fitojë pavarësinë? Cilat janë ato argumente që mund ta kontestojnë propozimin e Beogradit për statusin e pakicës më të favorizuar?” (Beta, B92, Po aty).

 

Përgjigjja: - Sepse as Amerika, as KS i KB-së, as BE, si faktorët më relevantë bashkësisë ndërkombëtare, nuk janë të obliguar mbi asnjë bazë politike, juridike a diplomatike dhe, nuk kanë asnjë arsye valide që, qeverisë së Koshtunicës, as kryetarit e as ministrave të  Serbisë, t’iu japin kurrfarë llogarie, as  kurrfarë përgjigjeje valide lidhur me “propozimin autonomist”, të “rezervuar” për Kosovën, sepse atë e konsumuar dhe, e ka marrë me vete në varrin e tij  në Pozharevac, Slobodan Milosheviqi.

 

Pra, përgjigjen pro et kontra “autonomisë” dhe “pavarësisë” së Kosovës, “Trojka” Tadiq-Koshtunica-Jeremiq, duhet ta kërkojë vetëm te “mesija” i tyre “Sllobo-slloboda”(!) në Pozharevac; vetëm në Graçanicë të Artemije Radosavleviqit; në Kishën Ortodokse Serbe dhe në “Memorabdumin 1986” të: Dobrica Qosiqit, Milorad Ekmeçiqit, Vasilije Krestiqit, Dushan Tabakoviqit, Mateja Beçkoviqit…, etj. të Akademisë së Shkencave dhe të Arteve të Serbisë në Beograd, jo në Wasgington, as në Nju-Jork, as në Bruksel e as në Vjenë.

 

Ky “propozim i ri” i qeverisë së Serbisë  për njohjen e “autonomisë  pakicës” shqiptare në Kosovë, është antitezë e njohjes së “pavarësisë së mbikëqyrur” të draftit të Amerikës, të OKB-së dhe të BE-së, kështu që nuk është në funksion, as nuk ka të bëjë me  konstatimin “juridik justifikues” të kryeministrit serb, Vojislav Koshtnica, të paraqitur në sesionin  e theksduar të KE-së në Starsbur se, nëse Amerika, BE-ja, OKB-ja dhe NATO-ja, do ta mbështenin  propozimin e Beogradit që Kosovës t’i njihej “autonomia”, (jo pavarësia), atëherë, kësisoj, sipas tij: “ do të mbrohej e drejta dhe drejtësia, Karta e KB-së, Rendi i Ri Botëror, si dhe vlerat demokratike evropiane.” (Beta, B92, po aty).

 

Përkundrazi, po qe se Kosovës i imponohet çdo opcion  tjetër politik, veç njohjes së pavarësisë së plotë në përputhje me parimet dhe me normat e së drejtës ndërkombëtare dhe të Kartës së Kombeve të Bashkuara, atëherë, s’ka dyshim se, do  të vinte në  shprehje cenimi flagrant I këtyre vlerave, të sanksionuara në sistemin pozitiv juridik ndërkombëtar.

 

Vetëm një gabim i tillë  fatali bashkësisë ndërkombëtare, do të mund të shkaktonte reprizën e “autonomisë tankiste” të Serbisë në Kosovë, e cila do të kishte përmasa tragjike jo vetëm për Kosovën dhe për Serbinë, por për mbarë Ballkanin.

---

BAROMETRI DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
02 tetor 2007
 

JO “DEMOKRACI ESKAVATORI”, POR DEMOKRACI   DIREKTE AMERIKANE EVRO-PERËNDIMORE !
 

“Dituria ka vlerë. Padituria është e mjerë”.

 ( Nga Rilindësi ynë, Zaim Brahimaj,1900,“KJ”,Gusht 2006)

 

 *** Nuk është koha e restaurimit të ideologjisë së komunizmit të Enver Hoxhës, as e “realsocializmit internacional” sovjetik-rus. Nuk është koha e fashizmit dhe e neofashizmit, të shpifur në forma të ndryshme propagandistike të Sali Berishës në Shqipëri, as në Ballkan,  por është koha e zhvillimit dhe e demokratizimit  sipas standardeve vlerore të Amerikës dhe të Evropës Perëndimore.Është era e kompjuterizimit dhe e integrimit ekonomik, demokratik dhe paqësor në përmasa globale të botës.

 

*** Po qe se këtë realitet  të botës së sotme e kuptojmë dhe e interpretojmë ndryshe (sipas klisheve të ndryshme  të inetresave të ngushta personale, familiare, klanore,  partiake dhe të “biznesit ditor” të karrieristëve kulltukofagë dhe të magnatëve të rinj shqiptarë), atëherë, ekziston rreziku që, si elita shkencore, ashtu edhe elita politike shqiptare, të jenë të gjykuara që, tërë jetën e tyre të merren merren me fenomenin e “eskavatorit demokratik” Sali Berisha.

 

*** Derisa të ushqehemi me produkte të “mënysë ditore” të politikës antihumane dhe antidemokratike; derisa  të jetojmë me iluzionin dhe me shpresat e kota të PËRÇARJES dhe të POLARIZIMIT ideologjiko-partiak politik të “demokracisë eskavatore” të Sali Berishës, do të jemi vetëm objekt testues  dhe, eksperiment dyshues i  pafinalizuar afatgjatë i  demokracisë së mirëfilltë evro-perëndimore dhe i  Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Si rrjedhim, në krahasim me popujt e tjerë ballkanikë, prapë, do të jemi në vonesë, jo vetëm me reformat  demokratike dhe ekonomike, por, mbi të gjitha, edhe me zgjidhjen e çështjes kombëtare shqiptare në Ballkan, pa zëdhidhjen e së cilës demokracia, paqja dhe stabiliteti rajonal, do të ngelin të brishta dhe të pasigurta. Ky është problemi kyç për ekzistencën dhe për  perspektivën e sotme dhe të nesërme të 7 milionë shqiptarëve në Ballkan dhe në diasporë, jo varri i Enver Hoxhës,  e as varrezat e heronjve të tjerë të  Luftës Antifasjiste Nacionalçlirimtare të Shqipërisë (1944-1985).

 

Për t’u mos u  keqkuptuar dhe keqinterpretuar nga opinioni publik kombëtar dhe ndërkombëtar, shqyrtimi i objektit të këtij punimi, është i imponuar për hir të pasqyrimit objektiv dhe real të së vërtetës historike mbi Enver Hoxhën (ish-kryetar i RPSSH), se ai nuk ishte fashist, as  gestapo, as nazist, as nacionalsocialist, por ai ishte antifashist dhe komunist. Ai me luftën e tij antifashiste nacionalçlirimitare, vetëm si i tillë ka hyrë në historinë kombëtare dhe ndërkombëtare, jo assesi si “fashist”, ashtu si e ka intirguar dhe shpifur për së vdekuri, mjeku personal dhe “eskavatori demokratik” zhvarrosës i tij, Sali Berisha. Ky akt nuk ka asnjë primesë të realizimit të konceptit të demorkacisë, por  ka karakter dëshmues vandalist dhe primitiv para tërë botës së civilizuar dhe të përparuar demokratike.

 

Të gjithë ata që kanë qenë të dënuar nga sistemi komunist i  pushtetit popullor ( siç ishte Pjetër Arbnori etj.) kanë të drejtë ta kritikojnë (por me bazë, me argumente të qëndrueshme dhe të jusitifikueshme, jo me vulgarizma, me ofendime, me shpifje, me etiketime  armiqësore antishqiptare, me shantazhe e kurtha të kurdisura politiko-propagandistike etj.) Enver  Hoxhën dhe sistemin e pushtetit të tij shtetëror, por jo edhe  komunistët e sëmurë Sali Berisha dhe Ismail Kadare, të cilët kanë qenë PËRFITUESIT më besnikë dhe më të privilegjuar të tij. Këtij  dyshi komunist, si dhe  nostaligjkëve të tjerë të fazhizmit  të Hitlerit dhe të Duçe Musolinit, askush nuk duhet t’iu besojë se janë konvertuar në demokratë. Madje,  as pohimet  dhe shkrimet e tyre t’i marrë si serioze dhe të sakta, sepse ato janë në funksion të “larjes së gjynaheve” të tyre 40-vjeçare si komunistët më të dëgjuar, më të favorizuar, më të dashur dhe më të çmuar të “Babait” të tyre, Enver Hoxha. Shumë filozofi e thjeshtë është kjo: -“melezëve”(komunisto-demokratë”, të dëshmuar siç janë Sali Berisha dhe Ismail Kadare, nuk duhet besuar, kur është fjala për të metat dhe gabimet e sistemit komunist të Enver Hoxhës, sepse këta me  “notën negative” të tyre në llogari të Enver Hoxhës, po duan ta bindin Evropën Perëndimore demokratike dhe, në veçanti Amerikën demokratike, se ata nuk kanë pasur asnjë ”lidhje intime” komuniste dhe socialiste me Enver Hoxhën, por tani “ janë konvertuar” në demokratët më të mëdhenj të botës(!) Përkundrazi. Ata janë që,  edhe kanë qenë dikur, vetëm “gëzofin” e kanë veshur “sipas motit” për hir të vjeljes së interesave të tyre personale, familiare, klanore dhe partiake, që të fitojnë sa më shumë në kurriz të fatkeqësisë dhe të mjerimit të popullit, në kurriz të  demokracisë së re, në kurriz të Amerikës, në kurriz të Evropës Perëndimore, me qëllim  të degradimit, të sofistikimit dhe të shpërfytyrimit të së vërtetës së  biografisë së tyre komuniste dhe, mbi të gjitha, ineteresi i tyre jetik është bastardimi i historisë së periudhës antifashiste nacionalçlirimitare me në krye protagonistët e saj të rënë dëshmorë dhe të gjallë.

 

- RIBASHKIM, JO RINDARJE NË “STILIN” DIVIDE ET IMPERA!                    *        

 

Hëpërhë, dhe,  në afat të gjatë, temë mbi tema dhe, deytrë mbi detyra për të gjithë ne, duhet të jetë : “Ribashkimi dhe çlirimi antikolonial   kombëtar i shqiptarëve dhe i Shqipërisë Etnike në Ballkan”.  Mirëpo, duhet të mbajmë parasysh faktin se, jetësimi i këtij Projkekti afatgjatë gjithëkombëtar shqiptar, do të vijë në shprehje, po qe se plotësohen këto dy kushte thelebësore dhe parësore: (A) Pajtimi dhe bashkimi me konsensus i të gjithë shqiptarëve dhe, (B) Mbështetja direkte e Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Ndryshe, ideja, koncepti dhe procesi i ribashkimit, do të ngelin po atje,  ku edhe ka filluar ndërtimi dhe inicimi i këtij Projekti  gjithëkombëtar shqiptar, në Prizrenin historik të Lidhjes Shqiptare të Prizrenit (1878).

 

- JO më me tema 20-vjeçare bjerrakohe dhe jashtë kohe- “mbijetësore”  e Sali Berishës: “Enveri si  Hitleri”(TanMarket,18.09.2007), por punë, bukë, ujë, dritë, liri, barazi, drejtësi, siguri, zhvillim dhe mireqenie të përgjithshme eknomike dhe demokratike. Ky imperativ kombëtar, shoqëror dhe shtetëror mund të arrihet vetëm atëherë kur  etika, ligji dhe demokracia triumfojnë mbi çdo lloj ideologjie politike me parashenjë dhe me përmbajtje antidemokratike, antikombëtare shqiptare.

 

ANTITEZA

 

Të gjithë shqiptarët, duhet të distancohen nga “ cirku”’ politik dhe demokratik Sali Berisha , sepse në rend dite nuk është tema e preferuar 20-vjeçare e tij: “Enver Hoxha”, as komunizmi, as socializmi, as diktatura, as totalitarizimi ortodoks sovjetik, as nazifashizmi me “panlat” e tij të dikurshme, por, para së gjithash, është ekzistenca, zhvillimi ekonomik, teniko-teknologjik, informativ, edukativo-arsimor, kulturor dhe shkencor, liria, pavarësia, barazia, drejtësia, siguria, paqja dhe demokracia. Pra, duhet të ndjekim shembullin e zhvillitmit, të lirisë, të pavarësisë, të paqes dhe të përparimit, vlera këto të qëndrueshme  dhe të pranueshme të  Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe të Evropës Perëndimore.

 

Për hir të pasqyrimit të së vërtetës historiko-politike dhe diplomatike kombëtare dhe ndërkombëtare, mund të thuhet dhe, në realitet, Enveri ishte si Stalini, si Lenini, si Engelsi dhe si Marksi, por jo, kursesi si Hitleri, as si Musolini e as si Sali Berisha, i cili, edhe në këtë rast konkret, në vend  të së vërtetës, shërbehet me gënjeshtra, me spekulime dhe me mashtrime të pakufijshme ( duke ëndërruar: herë “profitin” e demokracisë perëndimore, herë humanizmin komercial të fundamentalizmit islamik, herë recidivat ushqyese ideologjike, të perënduara që nga  vitet e fundit të shekullit XX(1990).   Tërë bota e di se Enver Hoxha ishte komunist, jo fashist, në asnjë mënyrë. Kjo shpifje dhe rrenë ordinere e politikës propagandistike  e Sali Berishës nuk mund t’i atribuohet Enver Hoxhës, sepse faktet dhe argumentet historike, politike dhe diplomatike flasin se, i tërë opinioni ndërkombëtar  atë e ka njohur dhe e ka  vlerësuar si revolucionar dhe si komunist, jo si fashist, ashtu si e ka cilësuar pa të drejtë dhe në mënyrë të gabuar e tendenceioze mjeku i tij i drejtpërdrejtë Dr. Sali Berisha (kryeministër aktual i qeverisë së Republikës së Shqipërisë).

 

Nëse, për hir të “mbijetesës” së fashizmit dhe mbështetësve të tij, Enver Hoxhën e quajmë “fashist”, atëherë nuk flasim për  periudhën historiko-politike e shtetërore të Enver Hoxhës, as  për sistemin shtetëror komunist të Shqipërisë socialiste(1944-1985), por flasim konkretisht për  nazifashizmin dhe, për bartësit e tij kryesorë (Hilerin-Musolinin), si dhe për kolaboracionizmin që ka qenë në shërbim të okupatorit fashist në Shqipëri (1939-1944).

 

Nuk është koha e debatimit për Enverin, as për Hitlerin (sepse për ta ka debatuar dhe, do të debatojë historia dhe historianët), por është koha e flijimit, e  rindërgjegjësimit, e ribashkimit gjithëkombëtar dhe, e rindërkombëtarizimit të zgjidhjes së Nyjës koloniale 100-vjeçare shqiptare në Ballkan.

 

 Pra, koha jonë e tashme, është ribashkimi, çlirimi dhe pavarësimi i  gjysmë Shqipërisë etnike nga vargonjtë e kolonializmit shekullor serbosllav, në përputhje me Platëformën strategjike, të njësuar gjithëkombëtare dhe shtetërore shqipatre, e cila, para së gjithash, duhet të jetë kompatibile me interesat politiko-strategjike, ekonomike, diplomatike dhe ushtarake afatgjata të Shteteve të Bashkuara në Ballkan.Çdo orientim dhe përcaktim tjetër shpie në konfuzion, në polarizim, në regres dhe në stagnim si në kuptimin e së veçantës, ashtu edhe asaj të së përgjithshmes të zgjidhjes së drejtë dhe përfundimtare të çështjes koloniale shqiptare në Ballkan.

 

 Ajo kohë ka perënduar. Prandaj, as për mua e as për mbarë popullin shqiptar, temat e Sali Berishës për Enverin dhe për Hitlerin nuk janë për diskutim në  kuadrin e itinerarit të zgjidhjes problemeve aktuale të shqiptarëve në Ballkan), por është koha, se si të dalin shqiptarët dhe Shqipëria Etnike nga skëterra 100-vjeçare e shtypjes, e tiranisë dhe e kolonializmit serbo-grek-malazez dhe “maqedon”. Kjo është tema e nxehtë që kërkon ndërtimin e një strategjie dhe konsensusi të përbashkët gjithëkombëtar shqiptar; që (derisa, në një mënyrë, ende e kemi situatën politike nën kontroll) kërkon  përgjigje dhe sqarime imediate nga Sali Berisha, përkatësisht nga Tirana zyrtare, nga Prishtina, nga Tetova, nga Presheva, nga Ulqini dhe nga  Preveza, se çfarë duhet të bëjnë shqiptarët dhe Shqipëria  në këtë çast vendimtar historik

 

Filozofia apolitike  dhe antidemokratike e “eskavatorit demokratik”!

 

Ky krahasim politiko-propagandistik i Sali Berishës nuk është i qëndrueshëm në asnjë aspekt, që karakterizon figurën dhe  veprën  kombëtare dhe shtetërore të Enver Hoxhës, por është me bazë armiqësore  ideologjike dhe partiake, që është në funksion të “dëshmisë” se  komunisti i papërmirësuar, Sali Berisha, tanimë, këtu e dy dekada, është “distancuar” nga ideologjia dhe nga politika e sistemit komunist të Shqipërisë së Enver Hoxhës. Përkundrazi, Sali Berisha jo vetëm se ka ngelur komunist  i pareformuar, por në mënyrë aparente po synon të ecën drejt recidivave të ideologjisë së  fashizmit dhde neofashizmit.

 

Këtë e provon edhe komparacioni i tij  provokues dhe diletant se “Enveri ishte si Hitleri”. Këtë “përkufizim të qëlluar” e ka lënë të mangët ngase  ka “harruar” që, Enverin ta “krahasojë” edhe me  Duçe Musolinin fashist. Mirëpo, Enverin nuk e ka krahasuar me duçen mbase kuisingët e tij shqipfolës i ka shpallur “heronj”,  duke i degraduar  dhe zhvarrosur heronjtë dhe dëshmorët e Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare.

 

Pra, sipas logjikës së “arkitektit” të “demokracisë së varrit”, Enveri është krahasuar me Hitlerin, me qëllim të fundit që, në emër të demokracisë dhe të kombëtares, ta rehabilitojë periudhën e nazifashizimit dhe të kolaboracionizmit shqiptar në Shqipëri. Kjo tendencë negative  dhe antidemokratike shihet nga “aeroplani”. Këtë nuk e shohin dhe, nuk duan ta kuptojnë vetëm fashistët dhe neofashistët, sepse kjo tezë fataliste dhe shpifëse e Sali Berishës, është në favor të rehablitimit dhe të amnistimit të tyre.

 

Çfarë krahasimi absurd, të cilit nuk do t’i besonte as Slobodan Milosheviqi, as Adolf Hitleri e as Benito Musolini, sepse ata janë të pazëvendësueshëm dhe të papërsëritshëm në kuptimin  e negtaves së humanizimit njerëzor, të lirisë, të  rendit, të drejtësisë, të barazisë, të koekzistencës, të bashkëpunimit, të integrimit, të demokracisë dhe të paqes së përbotshme.

 

Thjesht, po të kishte qenë “Enveri si Hitleri”, Shqiperia nuk do kishte figuruar në hartën e Ballkanit, por do të njihej vetëm si një “shprehje gjeogrfike” e Otto V. Bizmarkut.

 

Politikisht, historikisht, moralisht dhe shkencërisht, për hir të pohimit dhe të zbardhjes  së vërtetës historike, Enveri Hoxha mund të krahasohet me Stalinin, me Lenin, me Engelsin dhe me Marksin, por jo, kursesi, edhe me Duçen, me Hitlerin dhe me “bishtat” e tyre kolaboracionistë. Këtë krahasim  të rremë, shpifës dhe vulgar, nuk do ta bënin as vetë Hitleri, as Musolini, sepse Enveri Hoxha nuk ishte aleatit i tyre, por i boshtit të koalicionit antihitlerian  ndërkombëtar.

 

Mund të supozohet se Enver Hoxha ishte  diktator (sepse e gjithë “superstruktura” e periudhës së realsocializmit komunist drejtohej nga diktatura e titullarëve të saj), por Hitler dhe Musolin nazifashist, jo, kursesi, pavarësisht nga qëllimet dhe nga planet e errëta dhe regresive të “demokracisë së varrit” të Sali Berishës, i cili dështimet dhe gabimet e tij 20-vjeçare po orvatet t’i murkullojë në mënyrën më përfedie, antinjerëzore, antidemokratike dhe antishqiptare, duke e kritikuar “fashizmin” e Enver Hoxhës?!?!

 

Kjo është rruga më e gabuar e kursit politik të Sali Berishës, sepse nuk ka kurrfarë lidhjeje me konceptin e demokracisë evro-perëndimore, as me atë amerikane, por thjesht ka të bëjë me politikën propagandistike ditore për të spekuluar, mashtruar dhe përfituar në llogari të demokracisë evropiane dhe amerikane. Kjo politikë shtirëse dhe sterile e “demorkacisë” së Sali Berishës ende nuk ka marrë “notën kaluese” as nga Evropa Perëndimore e as nga Amerika, sepse gjatë 20-vjeçarit të shkuar asgjë nuk është punuar në favor të  zhvillimit dhe të avancimit të reformave demokratike dhe ekonomike në Shqipëri, përpos lulëzimit të krimit të organizuar, plaçkitjes dhe vjedhjes së popullit,sikurse që ishte rasti i piramidave “demorkatike”, korrupsionit, papunësisë rreth 50%, ekzodit sistematik të mbi 1 milion njerëzve, analfabetizimit, sëmundjeve të ndryshme ...etj. Të gjitha këto probleme të sedimentuara dhe të paszgjidhura qe 20 vjet, përbëjnë vetëm thelbin e antidemoracisë dhe të antihumanizmit si në kuptimin e ngushtë, ashtu edhe në atë gjerë.

 

Sali Barisha si dhe “garda mafioze” e partisë së tij, duhet ta mbajnë parasysh faktin  sikurse “kulhuvallahin” e tyre të Ligës Arabe (që Berisha me kokë është atje, e me këmbë në Amerikë, duke e gënjyerë Amerikën si “demokrat i madh”, por jo, është e kundta,  sa do t’i shkojë kungulli mbi ujë, do të shohim, edhe nga rezultat e diplomacisë së Ambasadës së tij në Republikën Islamike të Afganistanit etj.), se implementimi dhe zhvillimi i demokracisë së mirfilltë direkte në Shqipëri nuk mund të bëhet, as të dëshmohet si e tillë, duke thyer përmendore, gurë të varreve, dhe duke i zhvarrosur heronjtë kombit sikurse në rastin e heroit kombëtar e shtetëror, Enver Hoxha dhe luftëtarëve të tjerë, të cilët i përkasin historisë kombëtare dhe shtetërore të periudhës dyzetvjeçare (1944-1985). Me koncepte ideologjike dhe me veprime praktike të fashizmit dhe të nazifashizmit, demorkacia perëndimore nuk mund të ndërtohet as në Shqipëri, as kurrkund në botë.

 

-Sa herë duhet t’ia përkujtojmë faktin  e rëndësishëm dhe të pashmangshëm, kryeministrit fatalist, Sali Berisha se nuk është koha (domethënë, nuk është në interesin e përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror shqiptar) e apeleve, as e kërkesave të tij bizare  qeveritare dhe partiake me temë në hapjen e luftës dhe të qërimit të hesapeve mbi baza ideologjike dhe partiake...Por është koha shumë e vonuar (më se një shekull), që të arrijmë KONSENSUSIN mbi gjuhën e pajtimit, të veprimit dhe të bashkimit mbi të gjitha bazat dhe mbi të gjitha segmentet e strategjisë së njësuar dhe të përhershme në favor të mbrojtjes së interesave kombëtare dhe shtetërore në të gjitha hapësirat e Shqipërisë Etnike.

 

 Është koha e pavarësimit të Kosovës, përkatësisht e zgjidhjes së çështjes kombëtare shqiptare në Ballkan, e jo  “koha pranverore” e “restaurimit” të varreve dhe të varrezave të dëshmorëve të kombit, për të dëshmuar para botës së civilizuar përparimtare dhe demokratike, se në çfarë rruge të “demokratizimit” ka hyrë Shqipëria e Sali Berishës përmes “demokracisë së varrit” e Sali Berishës, si i vetmi “ shembull pozitiv” i demokracisë së derisotme në botë!? Përkundrazi, ky është  shembulli më i shemtuar dhe më vandal i kompremetimit dhe i bastardimit të demokracisë në botë. Kush e ndjek shembullin e “demokracisë së varrit” të Sali Berishës, kurrë nuk do ta shuajë etjen për pajtim, për bashkim, për liri,  për pavarësi, për zhvillim, për përparim, për integrim (as në planin e brendshëm gjithëkombëtar shqiptar, as në atë të jashtëm evro-ndërkombëtar global), për demokraci, as për paqe dhe mirëqenie të lumtur në kuadrin e vlerave të përbashkëta progresive  dhe civilizuese të njerëzimit sipas Rendit të Ri Botëror (1989-2007).

 

Shqipëria e sotme është më etur se kurrë në historinë e saj të derisotme për ujë, për bukë, për ajër të pastër,  për dritë, për vende të reja pune, për ambient të dekontaminuar ideologjik, edukativo-arsimor dhe kulturor kombëtar shqiptar, si dhe për  një zhvillim shumë më intesiv dhe, më të gjithmbarshëm ekonomiko-politik dhe demokratik etj. Vetëm rezultatet e arritura mbi këtë bazë, do të mund të flaknin  praktikisht çdo tendencë ideologjike me karakter antidemokratik, antikombëtar, antizhvillimor dhe antiprogresiv.

 

Fenomenologjia e ideve, e koncepteve, e propozimeve, e kërkesave dhe e veprimeve konkrete politike dhe praktike, të gabuara, të derisotme të krymenistrit aktual të Shqipërisë, Sali Berisha për t’i bërë gjyq, përkatësisht për ta flakuar nga historia nacionalçlirimtare më se 40-vjeçare ish-kryetarin e RPSSH, Enver Hoxha, është jo vetëm paradoksale dhe absurde, por edhe e papranueshme për historinë kombëtare shqiptare dhe botërore, sepse ajo periudhë dyzetvjeçare personifikohet dhe identifikohet me emrin dhe me veprën e tij antifashiste, revolucionare, kombëtare dhe shtetërore shqiptare.

 

Edhe sa shekuj, do ta shpifim, do ta urrejmë, do ta  burgosim, do ta vrajmë, do ta gjykojmë njëri-tjetrin dhe, do ta mohojmë vetëvetën për hir të interesave tregtare dhe mafioze të sundimtarëve dhe të pushtuesve të  brendshëm dhe huaj? Deri kur do të punojmë dhe do të luftojmë për armiqtë e shqiptarëve dhe të Shqipërisë Etnike?

 

“ O, shqiptarë të mjerë,

Q’u ka marrë koka erë,

E luftoni për të tjerë...”

(Andon Zako Çajupi)

 

Në çastin kur po shkruaja në temën “ndarja e Kosovës sipas recetave serbe”, ndërkohë, më mori në telefon  një shoku im  nga Tirana me qëndrim të përhershëm në Boston të Massachusettsit. Në bisedë e sipër, ai më sugjeroi që të shfletoj edhe faqen shqiptare në internet, të quajtur tanmarket. Ashtu veprova. Pasi mbaruam bisedën, hapa www.tanmarket (në anglisht dhe në shqip). Ndër artikujt e publikuar në faqen e parë të këtij sajti elektronik shqiptar, ndesha edhe në artikullin “Berisha kërkon gjyq për Enver Hoxhën”, të publikuar më 18 shtator 2007.

 

Enver Hoxhës (sipas veprës së tij jetësore, nacionale, politike dhe shtetërore), gjyq, mund t’i bëjë vetëm historia, e jo as politika, as partia, as policia e “skavatorit demokratik” e Sali Berishës! Enver Hoxhës mund t’i bëjë gjyq vetëm populli  i ti, si dhe shkenca e mirëfilltë objektive gjithëshqiptare, jo individët, grupet, partitë, mafiozët e ndryshëm,  anarkistët, kolaboracionistët apo fashistët  vjetër apo  të rinj.  Gjykimit të popullit dhe të historisë askush nuk ka mundur t’i ikën, prandaj, as Enver Hoxha e as Sali Berisha me “eskavatorin demokratik” të tij nuk kanë  sesi t’i ikin  këtij parimi dialektik të historisë kombëtare dhe shtetërore.

 

 

Sali Berisha nuk mund t’i bëjë gjyq askujt, sepse ai e dogji Shqipërinë më 1997, vetëm për  të qëndruar në pushtet me çdo kusht së bashku me “sagën e forsjatëve” të tij bashibuzokë, të cilët në krye me “Mohikanin” e tyre, në shenjë hakmarrjeje të gjakut, të djerësës dhe të sakrificave të popullit për ndërtimin dhe zhvillimin e vendit, i patën prerë edhe drunjtë nëpër male, patën shkatërruar dhe mbyllur uzina e kombinate, miniera, sistemin e bonfikimit,...serra të perimeve, pemishte, vreshta etj..., duke shkatërruar pothuajse gjithë  infrasturkturën  e vendit, duke lënë tokën djerrinë, duke marrë në sy ikjen nëpër vende të huaja, duke menduar dhe, duke ushqyer iluzione të shkreta, se të huajt, do të vinin për ta zhvilluar dhe modernizuar ekonominë, bujqësinë, fabrikat e ndryshme etj.Mirëpo, qe 20 vjet, si pasojë e “demokracisë së varrit” të Sali Berishës, Shqipëria mori rrugën e tatpjetës, duke ngelur një nga vendet më të pazhvilluara në botë, pikërisht duke falenderuar antidemokracisë, korrupsionit dhe krimit të organizuar të sistemit shtetëror të Sali Berishës.

 

Kush duhet të japë përgjegjësi para popullit dhe para drejtësisë së shtetit, për këtë mund të vendos dhe, është legjitim vetëm populli shqiptar, askush tjetër, qoftë edhe  Sali Berisha si kryeministër aktual!

 

E thjeshtë, për gabimet e sistemit komunist të Enver Hoxhës, nuk jep llogari Sali Berisha. Mirëpo, as për gabimet 20-vjeçare, si dhe për abuzimin  e fondeve financiare dhe investuese të Evropës dhe të Amerikës, përkatësisht të bashkësisë ndërkombëtare  të Sali Berishës nuk mund të fajësohet dhe, të japë llogari kufoma e zhvarrosur e Enver Hoxhës.

 

Tanimë, ka ardhur koha që Sali Berisha, duhet të jetë ngopur me para, me biznes, me karrierizëm,  me gënjeshtra, me improvizime, me shpifje, me spekulime, me shfrytëzimin dhe me varfërimin e popullit. Mjaft më me mashtrime, me tradhti, me vandalizma, me ndërrimin e tezave të së vërtetës për dëshmuar se, vetëm ti  je “një nga demorkatët më të merituar” të fundshekullit XX dhe fillimshekullit XXI.

 

Në të vërtetë, Sali Berisha nuk është as hija e demokracisë, as hija e lirisë, as hija e  shpresës, as hija e sigurisë, as hija e paqes, as hija e stabilitetit , as hija e prosperitetit dhe e ardhmërisë së Shqipërisë, as e 7 milionë shqiptarëve në Ballkan, por ai, vërtet është  STAGNIMI: terrina, muzgu, mjegulla,  breshëri, termeti, fatkeqësia dhe tragjedia e Shqipërisë,  mbase deri më sot (1990-2007) asgjë të mirë dhe të dobishme nuk ka bërë  për shqiptarët, as për Shqipërinë, përpos: (A) zhvarrosjes së kufomave të Enver Hoxhës dhe të bashkëluftëtarëve të tij nga varrezat e dëshmorëve; (B) Djegjes së Shqipërisë më 1997; (C) Shpërnguljes së mbi 1 milion shqiptarëve në shtetet fqinje, në Evropë dhe në botë; (Ç) Shkatërrimit dhe varfërimit të Shqipërisë; (D) Papunësisë së afro 50% dhe (Dh) Përzënies jashtë dhe diferncimit të egër të profesorëve, të doktorëve dhe të kuadrove të tjera nga fushat e ndryshme shkencore, politike diplomatike etj.

 

Ky regres dhe, kjo strategji primitive antishqiptare, përnjëmendë është merita e Sali Berishës, që nuk kanë asnjë lidhje me ABC-në e reformave demokratike në Shqipëri dhe me përparimin e saj të sotëm, as të nesërm, por vetëm  me “demokracinë e varreve”, me “demokracinë e xhepit” mafioz dhe me interesat e ngushta të partisë së tij; vetëm me injorancën, me vandalizmin dhe me primitivizmin politik provincial grupor, partiak, ideologjik mafioz dhe anticivilizues.

 

Pavarësisht nga inciativa dhe kontributi i tij direkt për aplikimin e “standardit” barbarik serbomadh në Shqipëri, në emër të “demokracisë zhvarrosëse”, ka ardhur koha e fundit, se në këtë mënyrë antidemokratike, antinjerëzore dhe antihumane, më Sali Berrisha as “garda shpëtimtare” e tij, nuk mund ta dëshmojë demokracinë e deklaruar vetëm në letër dhe, duke thyer gurë të varreve dhe busta të heronjve, të cilët e kanë çliruar, ndërtuar dhe mbrojtur më se 40 vjet Shqipërinë me gjak, me djersë, me nder, me dinjitet, me  trimëri, me krenari, duke mos lejuar që, asnjëherë, të nëpërkëmbet sovraniteti, liria,  pavarësia dhe siguria e saj nga armiqtë fqinj serbosllavë. Pavarësisht nga “agitprop-alergjia” e dikurshme dhe e sotshme e armiqve të Shqipërisë për ta shndërruar atë në “terra nullius”, interesat e saj nacionale dhe shtetërore ngelën të paprekura për dyzet vjet me radhë. Meritë e kujt ishte kjo, mos e Sali Berishës, assesi jo, por e kryetarit të RPSSH-së, Enver Hoxha dhe e popullit shqiptar patriot e liridashës, i cili me vetëdije dhe me ndërgjegje të lartë kombëtare patriotike dhe shtetërore dijti ta çmojë dhe ta mbrojë me konsekuencë lirinë dhe pavarësinë e tij gjatë periudhës së pushtetit popullor në Shqipëri (1944-1985).

 

Vërtet, ndoshta,  një ditë, do të bëhet një gjyq kombëtar, por ky do bëhet për Sali Berishën dhe për mafiozët e nomklaturës së tij “demokratike”, e jo për Enver Hoxhën, sepse ai e ka çliruar Shqipërinë nga robëria dhe pushtimi fashist, e ka ndërtuar dhe e ka mbrojtur me konsekuencë pavarësinë dhe sovranitetin e saj për dyzet vjet rresht(1944-1985), kurse Sali Berisha me “eskavatorin demokratik” të viqidolit të tij, në çdo segment e ka gjunjëzuar Shqipërinë, duke e shndërruar atë në “një konsumator permanent” të vjeljes së  ndihmave h umanitare dhe ekonomike ndërkombëtare.

 

Bilanci i gabimeve të Sali Berishës (ende nuk është përfunduar)

 

Vërtet, nuk është më koha e Nikolla Pashiqit dhe e Ahmet Zogut për të tregtuar me tokat shqiptare, sikurse në rastin e shitjes së Shën Naumit, të Pogradecit dhe të Vërmoshit, por jetojmë në një kohë edhe më të mjegullt dhe më të pasigurt për ekzistencën, për perspektivën dhe për ardhmërinë e kombit shqiptar (sepse politika dhe titullarët e saj të Tiranës qe 20 vjet radhazi, madje, edhe sot, po merren me të kaluarën, jo me të sotmen, e cila do të duhej të ishte bazament i së nesërmes sonë të ndritshme dhe të përparuar) , kur politika e jashtme dhe diplomacia e Shqipërisë së Sali Berishës, është bërë  njësoj (apo edhe më shumë) e rrezikshme dhe më e dëmshme për interesat kombëtare dhe shtetërore të Shqipërisë Etnike, sesa ajo e Ahmet Zogut.

 

Mirëpo, pas viteve të 90-ta të shekullit XX, Sali Berisha  bëri gabime edhe më të rënda dhe, madje të pakorrigjueshme, kur është fjala për cenimin  e interesave kombëtare dhe shtetërore të Shqipërisë Etnike. Gabimi numër 1, pasqyrohet në faktin se ai, ia  bëri “teslim” Çamerinë dhe Epirin Greqisë, duke e njohur zyrtarisht sovranitetin e saj territorial  dhe administrativ shtetëror mbi territorin  etnik shqiptar. Gabimi numër 2,  është njohja e  “Maqedonisë” mbi territorin autokton shqiptar (Shkup, Kumanovë, Dibër, Tetovë, Strugë, Ohër, Gostivar, Kërçovë, Manastir etj.). Gabimi numër 3 i Sali Berishës, është njohja e Malit të Zi mbi  territorin dhe popullsinë indigjene të Malësisë së Madhe të Mbishkodrës. Gabimi “më i butë” numër 4 i politikës së Sali Berishës, u bë në rastin e Kosovës, për shkak se Shqipëria atë nuk e mori  në mbrojtje nga gjenocidi i Serbisë së Slobodan Milosheviqi(1998-1999).

 

Shikuar realisht, bilanci i gabimeve, i shitjes dhe i tradhtisë së Sali Berishës në “konton” e tregtimit të tokave shqiptare të Shqipërisë Etnike, është edhe më dratsik sesa ai i Ahmet Zogut ngase “demorkati” Sali Berisha konfirmoi zyrtarisht të drejtën historike dhe legjitimitetin e sovranitetit kolonial të Greqisë, të “Maqedonisë”, të Serbisë dhe të Malit të Zi mbi  territoret dhe popullatën shqiptare të Shqipërisë Etnike.

 

 Më nuk parapëlqehet që të vazhdohet kursi i politikës dhe i “eskavatorit demokratik” të gabuar i Sali Berishës, duke kërkuar “demokraci” në varre (sepse demokracia nuk ndodhet në varre, në botën e amshimit dhe të mistereve të nëntokës, por ajo ndodhet  në  botën reale  të njerëzimit. Nuk është abstrakte,  nuk është  “produkt i finalizuar”, nuk prodhohet dhe nuk shitet nga asnjë firmë në botë, por ajo duhet ndërtuar  nga vetë ne, duke e ndjekur shembullin konkret të botës së civilizuar demokratike, ashtu siç e kanë ndërtuar dhe zhvilluar me qindra vjet Amerika dhe Evropa Perëndimore), në përpjekje të dëshmisë së “jetësimit” të demokracisë, duke tardhtuar interesat kombëtare dhe shtetërore të kombit shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike, si dhe interesat e aleatëve dhe të  partnerëve ndërkombëtarë siç janë Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe të Evropës së Bashkuar Perëndimore.

/postuar: 30 shtator 2007 /

---

BAROMETRI  DIPLOMATIK

Prof.Dr.Mehdi HYSENI
04 shtator 2007

HISTORIA NUK NDRYSHOHET, POLITIKA PO!

* “Rishkrimi” i historisë së Shqipërisë “ sipas motit, ktheje gëzofin”, ashtu si ka deklaruar botërisht kryeministri Sali Berisha, është një ofendim dhe provokim i rëndë për shqiptarët dhe për  Shqipërinë Etnike.

* Ndryshe nga propozimi i theksuar i Sali Berishës, unë konsideroj se të të gjithë shkencëtarët shqiparë, ashtu edhe institucionet përkatëse shkencore shqiptare, duhet të jenë mbështetur (moralisht, financiarisht, kombëtarisht dhe politikisht nga qeveria shqiptare), që të shkruajnë  historinë e hollokaustit serbo-malazez-grek biznatin  mbi shqiptarët dhe Shqipërinë Etnike, duke përfshirë në veçanti shekujt XIX, XX dhe fillimshekullin XXI.

* Historia ndërtohet, nuk shkruhet me porosi, as me apele  politiko-propagandistike dhe me moralizime kombëtare të Sali Berishës, drejtuar historianëve shqiptarë, që të “rishkruajnë një histori të re”, ku në faqen e parë të saj, do ta  kornizonin portretin fatalist të ish-kryetarit të Republikës së Shqipërisë, Sali Berisha.

* Nëse komitët dhe kaçakët shqiptarë “nuk kanë asnjë vlerë”, siç ka pohuar kryeministri Sali Berisha, atëherë, vërtet, mund të vijë në pikëpyetje e vërteta historike e  Shqipërisë së vitit 1912 dhe, të  shkruhet “një histori e re” sipas kutit dhe  gërshërëve të “rrobaqepësit  allaturka”, Sali Berisha. Këtë “histori të re” të Sali Berishës, me padurim dhe me kënaqësinë më të madhe, do ta përqafonte historia dhe politika falsifikatore serbe, greke, malazeze, bullgare mbase këto janë shkaktarët kryesorë për falsafikimin e historisë kombëtare dhe të Shqipërisë në Ballkan.

*  Mirëpo, kjo përpjekje sa është absurde, qesharake dhe e kotë, është edhe e pakapshme, sepse politikanët e tipit Sali Berisha nuk mund ta ndryshojnë historinë kombëtare shqiptare, të asnjë periudhe, pavarësisht se cilët kanë qenë kryeprotagonistët e tyre.                        

                                     *   *   *

Me gjithë provokimin e rrezikshëm  dhe të panevojshëm  politiko-propagandistik  dhe antikombëtar të Sali Berishës, se në historinë kombëtare shtetëroree të Shqipërisë, Midhat Frashërin e paskanë zëvendësuar “komitët dhe kaçakët e pa vlerë”, kjo  tezë është diletante dhe e paqëndrueshme si në aspektin historik, ashtu edhe në kombëtar, sepse  askush nga komitët dhe nga kaçakët e asnjë etape historike nuk ia ka zënë vendin Midhat Frashërit në historinë kombëtare, por as  Midhat Frashëri nuk ua ka  zërë vendin  baballarëve të tij kaçakë  me vlerë emblematike kombëtare shqiptare, siç ishin  Idriz Seferi, Azem Bejta, Isa Boletini,  Bajram Curri e shumë të tjerë të gjeneratës së tyre.

 

Gjithashtu, as Sali Berisha nuk mund ‘ua zërë vendin në historinë kombëtare  as “komitëve dhe kaçakëve”, as midhat frashërëve, e  as   Enver Hoxhës dhe bashkëluftëtarëve të tij, të cilët kanë luftuar heorikisht kundër sundimit të huaj për ta çliruar dhe pavarësuar Shqipërinë nga nazifashizmi dhe bandat e tij reaksionare  nazifashiste, të cilat i kanë  luftuar jo vetëm populli liridashës shqiptar, por mbarë Koalicioni Antihitlerian Ndërkombëtar në krye me Amerikën dhe me Rusinë.

 

 Këtë histori Sali Berisha nuk mund ta ndryshojë, sepse është pjesë e pandashme e luftës antifashiste e historisë botërore. Thjesht, shprehur në stilin popullor “qejf për veti, e tim për shpi” historia e luftës nacionalçlirimtare e Shqipërisë, mund të kritikohet në forma të ndryshme, ashtu si i përgjigjet “politikës ditore” të Sali Berishës, por jo edhe  të ndryshohet, të shlyhet, apo në rastin më të skajshëm të “rishkruhet” për së dyti si “hisatori e re”. Mund të ndryshohet politika dhe sistemet, por jo edhe historia e një kombi, e një shteti, pavarësisht nëse ajo histori ka qenë me karakter antik, feudal, kapitalist, socialist, komunist, totalitar etj.

 

Këto ligje dialektike të historisë, tanimë i dijnë edhe nxënësit e klasave të pesta të shkollës fillore, e lere më nxënësit e shkollave të mesme dhe studentët e fakultetit se, historia e kohëve të shkuara që nga krijimi i shoqërisë njerëzore  e deri më sot mund të diskutohet, të kritikohet dhe të vlerësohet në kuptimin pozitiv apo negativ të saj, mirëpo, ajo, assesi nuk mund të ndryshohet duke e “rishkruar” dhe “retushuar” , ashtu siç i  ka apeluar historianët shqiptarë, kryeministri i qeverisë së Republikës së Shqipërisë, Sali Berisha.

 

Paradoksi  absurd politik kombëtar dhe shtetëror

 

Kontradikta dhe paradoksi etik, politik dhe kombëtar Sali Berisha, pothuajse qe dy dekada (1990-2007) ka lënë gjurmë negative të pashlyeshme në sfondin e historisë dhe të interesit të përgjithshëm kombëtar shqiptar dhe të Shqipërisë Etnike, sepse përveç ruajtjes së statusit të tij të privilegjuar në parti dhe në pushtet, për shqiptarët dhe për Shqipërinë e 1912-së nuk ka bërë asnjë  të mirë, në mënyrë që ajo të dalë nga katastrofa e varfërisë, e mjerimit ekonomik, e papunësisë, e ekzodit permanent pothuajse 20-vjeçar, e as të zgjidhë ndonjë problem ekzsitues të shqiptarëve të kolonizuar në hapësirat e  Shqipërisë Etnike (Kosovë, Anamoravë, Iliridë, Çamëri dhe Malësi të Madhe të Mbishkodrës).

 

Pse e quajmë Sali Berishën kontradiktë dhe paradoks të fundshekullit XX dhe të fillimshekullit XXI, sepse atij i mungon etika dhe vetëdija kombëtare, si dhe aftësia profesionale politike për ta kuptuar, interpretuar, mbrojtur dhe për ta zbatuar drejt dhe, në mënyrë objektive interesin e përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror të Shqipërisë Etnike.

 

Është e domosdoshme që të rikujtojmë Sali Berishën dhe “biznismenët demokratë” të tij të kohës konsumatore,  se historia mund të “rishkruhet”, ashtu siç është shprehur Sali Berisha me kërkesën e tij absurde  në opinion publik për realizimin e qëllimeve  dhe interesave  të ndryshme promovuese, profitabile karrieriste, komericale, politike, ideologjike, partiake dhe pushtetore të  PD-së dhe të aleatëve të tij si në kuptimin e brendshëm, ashtu edhe në atë të jashtëm. Mirëpo, ajo histori me bazë politiko-propagandistike dhe tregtare lukrative “si është moti ktheje gëzofin”, në asnjë segment dhe, në asnjë mënyrë nuk mund t’i ndryshojë ngjarjet dhe rrjedhat e kohëve dhe të periudhave të ndryshme, të shkuara as të historisë shqiptare, e as të historisë botërore.

 

Këtë fakt, duhet ta kenë mbajtur parasysh edhe kryeministri Sali Berisha edhe “instruktorët” e “autoshkollës” së tij politike, demokratike dhe kombëtare të Shqipërisë cunguar(1912