Për një Kongres Kombëtar

Shkruan: Dr. Korab R. Sejdiu
kush është Korabi
Unifikimi thonë bën forcën. Shqiptarët gjatë historisë së tyre e panë një unifikim total vetëm në kohën e Skënderbeut, që për këtë arsye përballoi stuhitë osmane për një çerek shekulli. Suksesi i Skënderbeut flet për vetveten. Përveç gjatë asaj kohe, shqiptarët shpesh kanë humbur sepse nuk kanë qenë të gatshëm të abdikojnë fuqinë personale për një të mirë të popullit. Shembujt janë tepër të shumtë për t'i numëruar, duke filluar nga kohët ilire e deri më së voni me degëzimin e LDK së. Prandaj edhe kemi qenë të ndarë me shekuj në një shoqëri fisnore apo klanore, e jo të bashkuar si një komb - për atë edhe kemi qenë të shtypur. Falë asaj, sot jetojmë të ndarë në gjashtë shtete a jo nën një kulm.
E them atë që të tregoj se tash është koha më e rëndësishme që interesat personale të lihen prapa dhe të mendohet në aspektin makro dhe afatgjatë. Kombi ynë ka nevojë jetike për unitet kombëtar që të konservon këtë pak territor që na ka mbetur. Falë gabimeve trashanike, sot gjendemi pranë edhe një humbjeje tjetër territoriale. Të gjithë jemi të vetëdijshëm se negociatorët tanë kanë gabuar që nga fillimi. Pavarësia e Kosovës është dashtë të jetë një koncesion, e jo kërkesë e parë - është dashtë të jetë mesi ku takohen dy palët, e jo pozita fillestare e palës sonë. Për këtë arsye, sot në prag të negociatave të reja 120 ditëshe po flitet për ndarjen e Kosovës si koncesion, realitet të cilin negociatorët tanë nuk po e kuptojnë. Është e mundur që këta zëra të bëhen edhe më të fuqishëm gjatë negociatave të 120 ditëve të ardhshme. Ne nuk guxojmë ta pranojmë një gjë të tillë për hir të bashkëpunimit me ndërkombëtarët dhe gjetjes së një zgjidhje të shpejtë.
Që të kundërvihet çdo zgjidhjeje që përbën copëtimin e Kosovës dhe të na kthehet sado pak fuqia negociuese, është paraqitur nevoja që të mbahet një Kongres Kombëtar që do të mbledhë reprezentuesit e shqiptarëve nga të gjitha trojet. Ky nuk do të ishte Kongres për shpalljen e unifikimit të Shqipërisë etnike. Larg asaj! Qëllimi i tij do të ishte që t'i tregojë botës, e sidomos Europës, se shqiptarët për herë të parë do t'i vendosin interesat kombëtare para interesave personale. Ky Kongres do të tregojë se mbrojtja e territoreve dhe kombit tonë ka më tepër rëndësi për ne sesa bashkëpunimi me të huajt, anëtarësimi në NATO dhe BE, apo investimet e huaja. Në fakt, ky do të jetë një Kongres që do t'i tregojë botës prioritetet e kombit shqipëtar, nga të cilat vetëprezervimi si komb radhitet i pari.
Pas debatit, ky Kongres Kombëtar do të aprovonte një rezolutë në të cilën do të parashtroheshin disa vendime që kanë të bëjnë me mbijetesën kombëtare. Disa sygjerime do të ishin:
Përqëndrimin e të gjitha trojeve shqiptare që të inkuadrohen në organizatat euro atlantike;
Vendosmërinë e shqiptarëve të jenë faktor stabiliteti ekonomik dhe politik ne Ballkanin Perëndimor;
Pajtimi se Flamuri dhe Himni i Shqipërise janë Flamur dhe Himn i tërë shqiptarëve;
Se, në këtë moment historik, Kosova dhe udhëheqja e saj kanë përkrahjen e plotë dhe të pakushtëzuar të të gjithë shqiptarëve anembanë botës;
Insistimin kombëtar që çdo ndryshim i kufijve në Ballkan në baza etnike do ta ndezë dhe legjitimojë kërkesën e Shqipërisë që t'i kthehen tokat e aneksuara (lexo okupuara) në vitin 1912;
Shkelja e të drejtave njerëzore të shqiptarëve jashtë vendeve ku janë shumicë do të konsiderohet shkelje e të drejtave të gjithë shqiptarëve dhe do t'i cenojë marrëdhëniet e atij vendi me te gjitha vendet qe popullohen nga shqiptarët;
Një Kongres i Gjuhës do të mbahet çdo vit me qëllim që ta konservojë gjuhën unike shqipe;
Arsimimi i ahqiptarëve kudo që ndodhen do të jetë interes primar kombëtar.
Kjo listë natyrisht se nuk është e plotë, mirëpo do të ishte një fillim i mirë. Besoj se një mbledhje e tillë kombëtare gjatë ketij 120 ditëshit të ardhshëm negociator do t'i eliminonte të gjitha mendimet e huaja edhe për një aneksim të trojeve tona dhe përdhunimin e mëtejshëm të kombit tonë. Përveç kësaj, do të tregonte për një vendosmëri të shqiptarëve që më në fund t'i tregojnë botës se ata janë unikë në mbrojtjen e të drejtave të tyre - që më në fund ata janë NJE.
(Autori është Doktor i Jurisprudencës, i shkolluar në SHBA. Ka qenë Ndihmësgjykatës në Gjyqin Suprem të New Jersey it dhe në Gjyqin Kancelar të shtetit Delaware. Aktualisht është avokat në një ndër firmat më prestigjioze të avokaturës në qytetin Philadelphia).

Bush Perqafime me qytetaret e Fushe-Krujes

Bush Perqafime me qytetaret e Fushe-Krujes

Momente shume emocionuese, ndoshta me emocionueset e takimit te sotem ne Shqiperi. I liruar nga veshja e tij zyrtare presidenti amerikan Bush ka hequr dore nga protokolli ne oren e fundit te vizites ne token shqiptare, duke u futur ne mes te turmes se njerezve qe e kane pritur me brohoritje, dhe eshte perqafuar perzemersisht me ta dhe me pas u ka dhuruar puthje me dore.

Presidenti Bush ne viziten disa minuteshe ne Fushe Kruje, qendroi ne nje bar-restorant, ku u takua me nje grup biznesmenesh. Bush duke falenderuar nga afer te gjithe qytetaret e Fushkrujes te cilet I kane bere nje pritje spektakolare presidentit amerikan.

Shume entuziast presidenti Bush ka shtrenguar duart, eshte perqafuar e nuk ka ngurruar te beje edhe foto, madje ka dhene edhe autografin e tij nje qytetari. Pronari i njerit prej lokaleve ne Fushe Kruje ka patur gjate kesaj dite te vecante klinetin e tij me te rralle, presidentin Bush i cili ka qendruar per disa minuta ne kete lokal presidenti Bush gjate vizites ne Fushe Kruje eshte nderuar me titullin qytetar nderi i ketij qyteti ndersa ka vizituar nje projekt te fondacionit prestigjoz USAID ne Fushe Kruje.

Mes kersherise se qytetareve, Bush shume miqesisht eshte takuar dhe ka biseduar me disa biznesmene te zones te cilet jane fitues te projekteve amerikane ne vendin tone.
Kjo ishte ndalesa e fundit e Presidentit te SHBA-se ne viziten e tij ne Shqiperi, vizite e cila nisi ne oren 09:40 (marrë nga: 24 -0rë)

Epistemologjia është teoria filozofike e njohjes shkëncore. Ajo tenton të reflektojë sa përputhet hulumtimi i teorive shkëncore me realitetin, nëse ekziston apo jo njohje objektive e realitetit dhe çfare mjete duhen ndjekur për të dhënë rezultate sa më të sakta...
Në dallim me matematikën, fizikën, biologjinë, “shkencat e shpirtit” dhe në veçanti shkencat që kanë të bëjnë me shoqërinë nuk mund të arrijnë në rezultate të sakta verifikuese, sepse realiteti shoqëror është shumë kompleks dhe nuk ekziston një zgjidhje përgjithësisht e vlefshme, ashtu siç kërkoi në fillim pozitivizmi i Auguste Comte apo variantët e tij më moderne, siç është racionalizmi politik. Ky orientim shkëncor modern beson ”në argumentimet teknike dhe mënyrat e veprimit të racionit […] Cilësia që racioni e merr parasysh për vetën është ajo e inxhinierit, një inxhinier të cilit shpirti i ndodhet në mënyrë të përhershme nën kontrollin e teknikës së përshtatshme” (Okënshot). Politika që bazohet në këtë lloj mendimi epistemologjik është politikë e përkryerjes dhe uniformitetit. Çfarë nuk mund ajo të kuptojë është se, teknika nuk mund të jetë adekuate me realitetin, se nuk ka një zgjidhje unike universale për çdo tip problemi. Rrethanat specifike duhen marrë në konsideratë. Në rast të kundërt, “teknika” lind përbindësha utopikë që hanë jeta të shumta njerëzore, shkatërrojnë shoqërinë globale apo harmoninë politike ndërkombëtare.
Pikërisht mendimi politik aktual evropian gjendet bukur shumë kohë në një kurth të tillë. Dallojmë dy mënyra të gabueshme veprimi në mbarëvajtjen (menaxhimin) e situatës në Ballkan:
1) trajtimi sipas politikës së “ekuilibrit të forcave” të rajonit, pa marrë parasysh realitetin historik dhe politik, specifika të tij. Kjo ka shkaktuar tragjedinë e “ligjërimit” të pushtimit dhe kolonizimit sllavo-grek mbi trojet dhe popullin shqiptar me anë të Konferencës së Ambasadorëve të Londrës. Dhënia e Kosovës historike, Serbisë (kliko mbi foto për pamje të plotë) dhe Çamërinë Greqisë, ka paraqitur për momentin një “zgjidhje kompromisi” midis blloqeve të kundërta evropiane (blloku gjermano-austriak dhe blloku francezo-rus). Ata nuk kanë marrë parasysh të drejtat legjitime të popullit shqiptar dhe vendimin mbarëkombëtar të Kuvendit të Vlorës.
Si në të kaluarën, edhe sot, i njëjti ekuilibër i forcave po funksionon kur vjen fjala për “përcaktimin e statusit të Kosovës”. Mendimi politik evropian dëshiron të “mbajë status kuon e rajonit”: Kosova të këtë “sovranitet të kushtëzuar” (ashtu siç pohon një raport i fundit i Këshillit Evropian, siç raporton RTK-ja), gjë që nënkupton “më shumë autonomi, më pak pavarësi”, nën pushtimin dhe kolonizimin e Serbisë, një republikë boshnjake brenda saj dhe zëvendësimin e UNMIK-ut me EUMIK. <br>

Kufijtë në Ballkan është dashur nga Evropa të ndryshohen vetëm në të mirën e putrave ekspansioniste të ariut rus apo të dhelprës serbe, kurse kur është fjala për ribashkimin e Shqipërisë, ata gjejnë miliona “arsye” përse “nuk duhet” apo “nuk kemi leje”. Këto “gabime” nuk janë të pa qëllimshme, siç nuk është i rastësishëm bashkimi i dy Gjermanive apo krijimi i Malit të Zi.
Të gjitha shtetet pjesëmarrëse në Luftën e Parë dhe të Dytë Botërore nuk kanë pësuar ndryshime shumë të mëdha, siç ka pësuar Shqipëria Etnike në ato kohëra.
E pse vallë kjo të ndodhë mu me një shtet i cili as më pak as më shumë, nuk ka kërkuar të pushtojë treva të huaja, por vetëm është mbrojtur? Pse kancerit të Ballkanit (projektit utopik sllavo-grek), i jepet përparësi dhe i jepet e drejtë të zmadhohet në dëm të tokave edhe ashtu të copëtuara të kombit tonë, ndërsa në anën tjetër kërkojnë që Kosova të heshtë dhe të jetë kënaqur me atë fasadë të quajtur “pavarësi”, me kokën nën Serbi. Shihet qartë se Evropa vazhdon të thellojë “gabimin” që ka bërë apo më mirë të themi qëllimin e saj, që të shkatërrojë shtete që kalojnë apo i afrohen madhësisë së saj dhe i pengon që një popull i shumëvuajtur si shqiptarët të lirohen dhe të ribashkohen në shtetin e tyre të dikurshëm, Shqipërinë e Bashkuar dhe brenda kufijve të saj.
2) trajtimi i rajonit sipas “teorisë së integrimeve”, që nënkupton krijimin e “Ballkanit Perëndimor” (bllok unik i shteteve ballkanike) dhe hyrjen më pas të tij brenda Bashkimit Evropian. Mendimi politik evropian nuk është në gjendje të kuptojë se nëse në Evropën perëndimore konfliktet u zgjodhën me anë të integrimeve, në “skajin” e saj Ballkanin, ka një situatë të ndryshme prej asaj të konflikteve etnike nga Evropa perëndimore: trojet shqiptare mbahen ende të pushtuara dhe të kolonizuara. Pra, çështja shqiptare është çështje koloniale, që ndryshon nga konflikti i dikurshëm gjermano-francez mbi Alsacinë e Lorenën. Nëse Evropa përpiqet të zgjedhë problemet në të njëjtën mënyrë si “në dhomën e vetë”, nëpërmjet bashkëveprimit dhe integrimit të kundërshtarëve në një sistem të përbashkët ekonomik dhe të vlerave (siç është sot Bashkimi Evropian), kjo teknikë nuk i përputhet realitetit në Ballkan. Kjo teknikë është favorizuese e planeve serbomëdha, është nxitëse e hegjemonizmit dhe ekspansionizmit të shteteve koloniale Serbia, Greqia, IRJM-ja dhe Mali i Zi që ditën deklarohen për “mirëbesim”, “multietnicitet” dhe “integrim në BE, ndërsa natën kurdisin si mos më keq planë për mbajtjen nën pushtim dhe kolonizim të trojeve shqiptare dhe për gëlltitjen e gjysmë shtetit shqiptar.

S’ka teori të integrimeve që mund të implementohet në Ballkan pa përfundimin e çështjes koloniale shqiptare! Për situatën specifike duhet zgjidhje specifike: vetëvendosja e tërë popullit shqiptar. Kjo është në frymën e globalizmit përparimtar dhe harmonisë së marëdhënieve ndërkombëtare që sjellin paqe, miqësi e bashkëpunim me dobi reciproke mës popujve që dallon nga globalizmi i mafisë politike e klasike që më vete mbart globalizmin e klaneve kriminale me jaka të bardha ndaj vendeve të varfëra, me globalizmin e hajnave, narkomanisë e të prostitucionit si dhe të dukurive të tjera negative.
Çelësi i hapjes së rrugës së zhvillimeve pozitive, për të bllokuar "inxhinierinë" e epistemologjisë politike racionaliste specifike të globalizimit dhe të dukurive kriminale, ndodhet në zgjidhjen reale të çështjes koloniale shqiptare. Dhe kjo duhet të ndodhë shumë shpejt, sepse rreziqet që po na kanosen janë të mëdha.
Torbjorn Solstrom, i dërguari i Solanës, "është cituar të ketë deklaruar para gazetarëve se bashkësia ndërkombëtare do të qëndrojë në Kosovë përgjithmonë, sepse Bashkimi Evropian nuk ka strategji dalëse nga Kosova, duke shtuar se do të ndërrojë vetëm natyra e pranisë ndërkombëtare do të ndryshojë" (Radio Kosova e Lirë, 21 dhjetor 2006). Kjo do të thotë se BE ka hequr dorë nga dërgimi i një misioni vetëm të tij dhe të pranisë ushtarake të BE-së, pasi që kanë paralajmërime se mund të ndahen keq. Por ata po duan të shfrytëzojnë emrin e NATO-s për të fshehur misionin e vet të invadimit dhe okupimit ushtarak të Kosovës, sikur që janë fshehur pas emrit të UNMIK-ut që shtatë vite. Ata paralajmëruan se "...forcat e NATO-s do të kalojnë nëpër Serbi për të ardhur në Kosovë...".

Prapavija e kësaj është e qartë. NATO nuk do të duhej kurrë të vijë nëpër territorin serb, asnjëherë, sepse do të merrej në shënjeshtër si ushtri serbe. Para kësaj BE-ja duke e dërguar ushtrinë e vetë në emër të NATO-s nëpër Serbi, e dinë se në Kosovë do të hasë në rezistencë të armatosur dhe me këtë dëshiron të inskenojë situatën që "shqiptarët janë kundër NATO-s", që pastaj të legjitimohet dhuna ndaj shqiptarve. BE-ja dëshiron të krijojë një situatë artificiale se Kosova është kundër NATO-s, dhe kështu të bindë edhe amerikanët se ata nuk duhet më të përkrahin shqiptarët. Pra, qëllimi përfundimtar është që të bindet SHBA-ja që të tërhiqet nga kjo pjesë e jugut të Evropës dhe pastaj Serbia, Greqia, IRJM-ja dhe Mali i Zi të vazhdojnë terrorin shtetëror dhe politikën e tyre, për asimilimin e shqiptarve në kuadrin e "Ballkanit Perëndimor" dhe më pas të BE-së...
Kjo është "matematika" e racionalizmit politik së Evropës së kryesuar nga qarqe serbofile dhe grekofile të ndikuara (shantazuara) ekonomikisht nga Rusia! Por në raport me çështjen shqiptare, Evropa po bie çdo hërë në rolin e “Çirakut Shtrigan” të Goethe-s që konsideronte se e ka më lehtë të dredhet duke bërë një yshtje se sa të mbartë ujin, kovë me kovë, deri në mbushjen e vozës që e urdhëronte zotin e tij, magjistarin. Pasi tregoi yshtjen, kovat nisin të mbushin vetë vozën derisa uji i tejkalonte skajet e tij dhe çiraku vetëm atëherë kuptoi se ai nuk e di aspak formulën magjike për të bërë kovat të pushojnë nga rruga e sjelljes së ujit…
Ashtu që kini kujdes, ju, zyrtarë të Evropës, se po “ta hani” Ballkanin për shkak të teknikave “yshtëse” me të cilin po ushqeni përbindëshin pansllavist, jo vetëm se nuk krijoni paqe dhe stabilitet në rajon, por të njëjtin fat do ta keni edhe ju! /Rumani, 22 Dhjetor 2006/

U skuqën IPVQ-të dhe UNMIK-u
E marte 28 Nëntor 2006
Websit-i i Levizjes Vetëvendosja (kliko): FOTO GALERI - Demonstratat e 28 Nëntorit 2006 Prishtinë - Pamje !