Nga Tomorr TOPLICA
25 tetor 2007

                              KOSOVA LINDORE DHE ÇAMËRIA 

        KOSOVA LINDORE

          Krahina shqiptare e Kosovës Lindore është skaji më veri-lindor i Shqipërisë
Etnike dhe shtrihet në drejtimin veri-jug, duke filluar nga qyteti i Medvegjës, nëpër Bujanoc, vazhdon në Preshevë dhe mbaron në kufi me Maqedoninë. Në perëndim kufizohet me Kosovën, kursen ë lindje me komunën e Vrajës.  Gjatë gjithë historisë, qënga koha ilire e deri më sot kjo krahinë ka qenë dhe është e banuar me shumicë të popullsisë shqiptare. Pas mbarimit të Luftës II Botërore, me përdhunë është shkëputur nga Kosova dhe i është aneksuar Serbisë. Kosova Lindore është e banuar me rreth 100.000 banorë, prej të cilëve mbi 90% janë shqiptarë.

          Si në të gjitha trevat shqiptare, edhe në Kosovën Lindore pas shembjes së sistemit njëpartiak u formuan shumë parti politike, të cilat nuk i kanë sjellë deri më tani ndonjë dobi të madhe kësaj krahine. Nuk mund të quhet demokraci as atdhetarizëm, por është bajraktarizëm, karrierizëm, egoizëm e marrëzi formimi i 7-8 partive politike në tri komunat e vogla të Kosovës Lindore!

          Paria politika e Kosovës Lindore bëri edhe një gabim të madh politik, historik e kombëtar kur ia ndërroi emrin vendit nga Kosova Lindore në "Lugina e Preshevës", duke mohuar kështue edhe faktin se është pjesë e shkëputur me dhunë nga Kosova. Emërtimi i vendit Kosova Lindore filloi të përdoret menjëherë pas mbarimit të Luftës së Dytë Botërore kur Serbia e ndau këtë territor nga Kosova dhe ia bashkangjiti me dhunë ushtarako-policore shtetit serb. Dhe për të treguar se kjo krahinë ishte dhe është pjesë përbërse e Kosovës, banorët dhe politikanët kombëtarë, historianët dhe të tjerët e emërtuan vendin si Kosova Lindore. Sipas onomastikës, emri i vendit, i tokës, trevës apo krahinës është tapia e një vendi. Nuk ka dështim më të madh se të heqësh dorë nga emëri i vendit, që dëshmon tapinë e pronësisë historike dhe etnike, siç ka ndodhur dhe po ndodhë aktualisht me heqjen e emërit të vendit Kosovë Lindore dhe futjen e konceptit me kuptim gjeografik "Luginë", përkatësisht "Luginë e Preshevës”. Vetë emri Kosovë Lindore nënkupton se ky vend është pjesë integrale, por e shkëputur, e Kosovës dhe rrjedhimisht duhet të bashkohet me të.

          Por ajo që është edhe më paradoksale dhe që nuk do asnjë koment, është fakti se paria politike e Kosovës Lindore organizoi në mars 1992 një goxha Referendum, përmes të të cilit populli i kësaj ane u deklarua për Autonomi Politike e Territoriale me të drejtë bashkimi me Kosovën, kurse po në këtë dokument të këtij farë referendumi u hoq emri i vendit: Kosovë Lindore dhe u zëvendësua me emrin "Luginë e Preshevës"! Pra, hipokritët politikë të kësaj krahine në njërën anë deklarohen "për bashkim me Kosovën", kursen ë anën tjetër nuk duan ta quajnë veten Kosovarë dhe vendin e tyre Kosovë Lindore! Pra, de facto, janë kundër këtij bashkimi! Kjo është një demagogji e tejdukshme, një antishqiptarizëm i hapur dhe një veprimtari e dënueshme antikombëtare.

          Aspak më mirë nuk vepruan luftëtarët e lirisë të UÇPMB-së, të cilët e pranuan në heshtje këtë ndërrim emri të krahinës nga paria politike, duke mos e emruar Ushtrinë me emrin kombëtar: Ushtria Çlirimtare e Kosovës Lindore, por e emëruan me një vargan të tërë emrash e germash, si UÇPMB! Kjo vërteton shkurtpamësinë dhe mungesën e pjekurisë politike dhe kombëtare të këtyre luftëtarëve.

          Në këtë mënyrë, si paria politike, ashtu edhe paria ushtarake, hoqën dorë nga tapia për vendin e tyre dhe nga e drejta legjitime për bashkim natyror me Kosovën, sepse deri më 1992 ata ishin vetë Kosova, pjesë e trungut të Kosovës, me emër e mbiemër. Me vetëdije apo pa vetëdije ata e flakën tej konceptin dhe emrin Kosovë Lindore, emër i cili për dekada me rradhë kishte hyrë në Abetare, në librat shkollorë e studimorë, në librat e historisë, të etnografisë dhe gjeografisë.

          Koncepti gjeopolitik e antikombëtar “Lugina e Preshevës” do të përligjësohet veçanërisht me Marrëveshjen e Konçulit, më 12 maj 2001 dhe me rastin e formimit të të ashtuquajturit Këshillit Koordinues të Përfaqësuesve Politikë Shqiptarë të Luginës së Preshevës,  më 1 gusht 2002.

            Nga vetë përmbajtja e konceptit gjeopolitik  të mësipërm del qartë se shqiptarët, pikërisht bajraktarët e tyre në rend të parë, kanë hequr dorë nga argumenti i prekshëm i tapisë së vendit. Koncepti “Kosovë Lindore” ngërthente në vete këtë tapi të pronësisë, kurse koncepti “Lugina e Preshevës” nuk tregon përkatësinë e tapisë. Ajo mund t’i takojë, dhe do t’i takojë atij vendi dhe atij kombi që është më i forti. Duhet gjak tjetër që  t’i rikthehet  tapia e vendit amë, Kosovës, sepse liderët e saj politikë e luftarakë kanë hequr dorë nga tapia e saj historike dhe etnike kosovaro-shqiptare!

          Partitë politike të Kosovës Lindore zhvillojnë një politikë jo serioze. Ata herë e  njohin herë nuk e njohin si shtet të tyre Serbinë, herë dalin herë nuk dalin në zgjedhjet e shtetit serb! Është patriotike të mos e njohish Kushtetutën e Serbisë, por është papjekuri politike dhe paradoksale që të dalësh në zgjedhjet serbe të organizuara në bazë të po asaj Kushtetute! Disa parti shqiptare të Kosovës Lindore nuk kanë një politikë stabile dhe parimore kombëtare. Por për këtë akt ato nuk janë të vetme, sepse fajin kryesor e kanë  qendrat e politikës shqiptare: Tirana, Prishtina dhe Tetova, nga ku i morën instruksionet partitë politike të Kosovës Lindore që ato duhet të dalin në zgjedhjet e 21 janarit 2007 në Serbi! Edhe pse mbi gjysma e popullsisë shqiptare të Kosovës Lindore i bojkotoi këto zgjedhje, humbës dolën shqiptarët, sepse u thellua hendeku i përçarjes ndërmjet partive politike, si dhe brenda popullit shqiptar të krahinës.

          Ardhmëria e Kosovës Lindore është jetësimi i Autonomisë Politiko-Territoriale, brenda Serbisë, si fillim dhe pastaj bashkimi i kësaj Krahine Autonome me shtetin amë - Kosovën.

            ÇAMËRIA

          Thesprotia  ishte emri i vjetër i pjesës jugore të Shqipërisë me emrin  Çamëri.

Krahinë që përbën pjesën më jugore të trevave të banuara prej shqiptarëve. Shtrihet gjatë bregdetit Jon dhe në veri kufizohet me Republikën e Shqipërisë dhe me Maqedoninë. Në jug përfundon në qytetin e Prevezës, te gjiri i Artës.

                Thesprotët e vjetër i perkasin popullit Pellazg. Ishin të një gjaku dhe kishin të njejtën gjuhë me popullin e Kaonisë dhe të Mollosisë. Përveç thesprotëve në Çamërinë antike banonin edhe fiset tjera pellazgo-ilire si: Mollosët, Dodonët, Kaonët, Kasopianët, Efyrianët etj. Thesprotët (Çamët) për shumë kohë u qeverisën nga krerët e tyre dhe pastaj u pushtuan nga sundimtari i Mollosëve, Pirrua dhe më vonë iu aneksuan shtetit pellazgo-maqedonas të Lekës së Madh.

                Emri Çam lidhet me emrin antik të lumit Thyamis (Kalama) që e përshkon. Në kohën antike Çamëria ishte banuar prej fisit ilir të Thesprotëve. Historia e saj bën pjesë në historinë e Epirit antik. Më vonë kaloi nën sundimin e Romës dhe të Perandorisë Bizantine. Në fillim të shekullit XIII ishte pjesë e Despotatit të Epirit, kurse në gjysmën e dytë të shekullit XIV bënte pjesë në Despotatin shqiptar të Artës të prirë nga Gjin Bue Shpata, Pjetër Loshi, Gjon Zenebishi etj.

          Më 1449 Çamëria u pushtua nga Perandoria Osmane.  Në shekullin XV u bë shesh i luftës kundër vërshimit osman, nën udhëheqjen e feudalëve të familjes Zenebishi. Nën sundimin osman, Çamëria bënte pjesë në Sanxhakun e Delvinës si dhe të Janinës dhe u bë shesh i kryengritjeve anti-osmane në shekullin XVI e fillim të shekullit XVII.

                Në shekullin XVIII filloi islamizimi i një pjese të mirë të popullsisë. Një pjesë e popullsisë së Sulit dhe të Pargës, për t'i shpëtuar islamizimit, emigroi duke u vendosur në ishujt e Greqisë. Edhe në Çamëri u përforcua në shekullin XVIII pushteti ekonomik i feudalëve çifligarë vendas, të cilët u bënë faktorë politikë me rëndësi në luftën për pushtetin lokal, deri sa Çamëria ra nën sundimin e Ali Pashë Tepelenës, sundimtarit të Pashallëkut të Janinës. Në vitet 1820 - 1850 Çamëria u përfshi në kryengritjet e mëdha anti-osmane. Më 1854 dhe 1877 inkursionet e bandave të andartëve grekë u pritën me armë në dorë nga popullsia.

          Gjatë viteve l878-81, degët e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit në Çamëri morën pjesë në luftën e përgjithshme të popullit shqiptar për mbrojtjen e paprekshmërisë dhe tërësisë së trojeve amtare. Çështja Çame u ngrit me forcë në periudhën pas Kongresit të Berlinit (1878) kur u kërkua që Çamëria të coptohej dhe t'i kolonte Mbretërisë Greke. Forcat atdhetare pa dallime shoqërore e fetare nën udhëheqjen e Lidhjes së Prizrenit, si një trup i vetëm, u bënë ballë pretendimeve grabitqare greke si dhe Fuqive të Mëdha. Në luften për ruajtjen e tërësisë tokësore shqiptare u shqua biri i madh i Çamërisë Abedin Dino, politikan, diplomat dhe erudit i shquar i kombit shqiptar, i cili në krye të lëvizjes bëri të mundur që Çamëria për 35 vjet të mos bëhej pre e pretendimeve grabitqare.Gjatë kryengritjeve shqiptare të dhjetëvjeçarëve të parë të shekullit XX , Çamëria ka qenë fushë veprimi e çetave patriotike dhe e një vargu komitetesh kombëtare. Gjatë Luftës Ballkanike 1912-1913, në Çamëri vërshuan trupat greke. Në ndihmë të popullsisë vendase që kishte rrokur armët, nga qeveria e Vlorës u dërguan forca ushtarake, por me vendim të Konferencës së Ambasadorëve në Londër, më 1913, Çamëria iu aneksua shtetit grek.

          Pas Luftës së Parë Botërore (l9l4-l8), qeveritë e ndryshme greke shpërngulën me forcë me mijëra banorë të popullsisë shqiptare myslimane për në Turqi, me pretekstin se për shkak të fesë së tyre ishin "turq".  Qeveritë e ndryshme greke prej atëherë deri më sot, me metodat më mizore kryen masakra, spastrime etnikofetare, ndaluan shkollat në gjuhën shqipe dhe mohuan çdo të drejtë njerëzore, duke grabitur tokat me lloj - lloj menyrash dhe duke mbjellë terror psikologjik.

          Në mars të vitit 1913 u masakruan 72 intelektualë dhe personalitete të Çamërisë. Në vitet 20-të u shprnguleën me dhunë rreth 15.000 muslimanë çamë, duke i këmbyer me grekë të Anadollit. Në vitin 1940  ndanë nga familjet 6.000 burra nga 15 – 70 vjeç dhe i internuan në ishujt e Egjeut pa asnje shkak ku vdiqën nga torturat mbi 500 vetë.

                Në periudhën 27 qershor 1944 - 13 mars 1945 u krye spastrimi etnikofetar përfundimtar i mbi 50.000 shqiptarëve çamë të religjionit musliman nga trojet e tyre me gjenocid të pashembullt, ku humbën jetën rreth 9.000 vetë dhe vdiqën rrugëve për në Republikën e Shqipërisë, nga uria dhe sëmundjet, rreth 2400 të tjerë. Popullsia e Çamërisë ishte rreth 93 % shqiptare, ndërsa pjesa tjetër përbehej nga grupe të tilla si grekë, vllehë dhe romë etj.

                Në periudhën mes viteve1913-1944 gati 850.000 shqiptarë çamë janë dëbuar me dhunë në drejtim të Turqisë, Shqipërisë dhe vendeve tjera të Ballkanit dhe Europës.

          Qendrat e banuara kryesore të Çamërisë janë: Filati, Gumenica, Paramithia, Margëlliçi, Parga, Preveza, Arta, Janina, Kosturi, Konica, Florina, etj.

                Nga gjiri i populli shqiptar të Çamërisë kanë dalë figura të ndritura të kombit shqiptar si: Pirro i Epirit, Pjetër Losha, Gjin Bue Shpata, Gjon Zenebishi, Marko Boçari, Foto Xhavella, Luli Çapari, Osman Taka, Çelo Mezani,  Maksim Artioti, Muhamet Kyçyku, Hasan Tahsini, Abedin Dino, Elena Gjika (Dora D'lstria), Kolë Idromeno, Mitrush Kuteli (Dhimitër Pasko),... etj.

                Sot në Çamëri banojnë Arvanitët dhe Shqiptarët çamë ortodoksë, por pa të drejtë arsimi në gjuhën amtare, pa të drejta kombëtare dhe njerëzore dhe pa të drejtë të deklarimi të identitetit të tyre kombëtar. Kurse popullsia çame e besimit musliman u dëbua tërësisht në vitin 1945 nga ushtria shovenisto-fashiste e Greqisë.

          Fillimisht në Çamëri duhet të kthehen, të riatdhesohen Çamët e dëbuar me dhunë ushtarake, dhe t'u kthehen pronat e tyre të gjithë refugjatëve çamë dhe pastaj Çamërisë t'i njihet e drejta e Krahinës Autonome Politiko-Territoriale brenda Greqisë, me perspektivë për Referendum e Vetëvendosje demokratike dhe bashkim me Shqipërinë. / postuar për ereniku.net /24 tetor 2007/

ZARET U HODHËN…, AKSH EKZISTON

Më 3 tetor 2007, në Lajmet Qendrore të Radiotelevizionit të Kosovës (RTK), u paraqitën filmime të shkurtuara nga një Reportazh shumë më i gjatë i daljes në skenën politiko-ushtarake shqiptare të Armatës Kombëtare Shqiptare (AKSH).

Lajmi shumë shpejt mori dhenë. Disa reaguan, disa heshtën. Disa u gëzuan, disa u tmerruan. Disa u befasuan, disa u shqetësuan. Disa u aktivizuan, disa u neutralizuan. Disa u trimëruan, disa u frikësuan.

Reaguan kundër, por në mënyrë konstruktive, ashtu siç ua don interesi momental dhe ashtu siç ua kërkon pozita pushtetare që mbajnë: Kryetari i Kosovës – Fatmir Sejdiu, Kryeparlamentari Kolë Berisha, Kryeministri Agim Çeku, Ministri i Brendshëm Blerim Kuçi dhe ndonjë tjetër që unë ende nuk e kam dëgjuar apo parë në televizion. Këto reaguan kundër, por reaguan me takt dhe me demagogji njëkohësisht.

Reagoi edhe një partiçkë e vogël e Kosovës, që veten e quan Lëvizja Kombëtare për ”Çlirimin” e Kosovës (LKÇK), e cila reagoi me një ton sa nënçmues aq edhe mospërfillës, duke e konsideruar si diçka ”të parëndësishme” daljen publike të pjesëtarëve të Armatës Kombëtare Shqiptare. 

Reagoi edhe KFOR-i, duke u zotuar se do ta mbrojë “stabilitetin dhe paqën” në Kosovë dhe se nuk ka nevojë për forca tjera ushtarake në Kosovë përveç tij.

Deri tani bilanci i reagimit apo mosreagimit të pushtetarëve e politikanëve shqiptarë në Shqipërinë e Robëruar është ky: Pozita e Prishtinës u deklarua kundër. Opozita e Prishtinës heshti, ose e injoroi faktin. Pozita dhe opozita shqiptare e Shkupit heshti ose e injoroi ngjarjen. Heshtën edhe liderët shqiptarë të Kosovës Lindore dhe të Malësisë së Madhe.

Në Shqipërinë e Lirë (londineze) reagoi Kryeministri i Shqipërisë. Reagoi kundër AKSH-së, duke i quajtur ushtarët, luftëtarët e lirisë e të bashkimit kombëtarë, çlirimtarët e Shqipërisë Etnike hiç më pak se  "aventurierë"! 

Ish-Kryeministri ”socialist” i Shqipërisë, Pandeli Majko, reagoi kundër dhe reagoi shumë ashpër, antishqiptarisht e në mënyrë ofenduese, duke i quajtur pjesëtarët e AKSH-së, ushtarët e Shqipërisë Etnike - "njerëz me thasë në kokë"!

Për të tjera reagime në Tiranë nuk ka njohtime, por kjo nuk prish punë. Mjaftojnë këto reagime që të konkludojmë  se reagimet anti-AKSH ishin më të forta në Tiranë se në Prishtinë apo gjetiu.

Reagime të ndryshme sigurisht që do të ketë edhe në të ardhmen dhe vazhdimisht. Do të ketë reagime pro et contra (për dhe kundër) nga pushtetarë e jo pushtetarë, nga plotikanë e jo politikanë, nga intelektualë e krijues të ndryshëm, nga njerëz të thjeshtë e nga njerëz të ndërlikuar, nga miq e armiq të kombit tonë, por reagimi kryesor, relevant dhe vendimtar është dhe do të jetë reagimi dhe qëndrimi i popullit shqiptar ndaj AKSH-së, qëndrimi I kombit shqiptar ndaj vetvetes dhe ndaj lirisë e bashkimit të Shqipërisë Etnike.

Kombi shqiptar do të jetë ai që do ta vulosë të ardhmen e tij, të Atdheut të tij dhe fatin e AKSH-së. Të tjerat s’kanë rëndësi. AKSH nuk duhet të merret shumë me reagimet e pushtuesve sllavo-grekë dhe lakejve të tyre shqipfolës, antikombëtarë, antishqiptarë e mercenarë. Përgjigjja më e mirë ndaj tyre është vazhdimi i luftës çlirimtare, është bashkimi i popullit, është fitorja mbi robërinë, është liria e Shqipërisë Etnike. Me qentë që lehin gardhiqeve dhe me ujqërit që ulërijnë në dritë të Hënës AKSH-ja nuk duhet të merret aspak, sepse harxhon kohë dhe energji panevojë. Në luftë e sipër ata do të dërrmohen e asgjësohen vetvetiu.

Populli shqiptar i Kosovës ende nuk ka reaguar. Ai vetëm hesht dhe në heshtje e përkrah AKSH-në dhe i gëzohet jo vetëm daljes së saj publike, por edhe forcimit dhe rritjes së vazhdueshme të saj. Populli hesht, ai është si vullkani para shpërthimit. Populli do ta thotë fjalën e tij i fundit, por këtë herë do ta thotë rrast fjalën dhe vullnetin e tij për vetëvendosje dhe bashkim kombëtar të Shqipërisë Etnike.

Të njëjtin qëndrim, të përkrahjes në heshtje të AKSH-së, ka edhe populli shqiptar në Shqipërinë londineze, në Iliridë, në Kosovën Lindore, në Malësi të Madhe e anembanë Shqipërisë Etnike dhe në Diasporë.

Jo rastësisht rapsodi popullor këndoi e këndon vazhdimisht: “…sërish vjen Marsi e sërish vjen Stina…”, sepse urtësia e intuita popullore e di dhe e ndjen se liria nuk erdhi me ardhjen e KFOR-it dhe UNMIK-ut në Kosovë. Populli e di se amaneti i Adem Legjendarit dhe shokëve të tij ende nuk ka shkuar në vend, ende nuk është realizuar, sepse Kosova jo vetëm që nuk është e bashkuar me Shqipërinë, jo vetëm që nuk është shtet i pavarur, por çka është më tragjike, ajo ende është pjesë e Serbisë, e ndarë, me plagë të vjetra e të reja  dhe e qeverisur në emër të saj nga UNMIK-u!

Daljes së AKSH-së në skenë iu frikësuan liderët, qeveritarët, pushtetarët dhe politikanët anacionalë të të gjitha ngjyrave. Ata që folën dhe ata që heshtën. Pse vallë?

Sepse nuk e kanë ndërgjegjen e pastër. Sepse nuk kanë ndjenja dhe vetëdije kombëtare shqiptare. Sepse janë kundër bashkimit kombëtar, janë kundër vullnetit dhe vetëvendosjes së popullit, janë kundër bërjes së Shqipërisë Etnike! Dhe mbi të gjitha, ata reaguan instiktivisht, pa menduar, pa analizë, nga frika, sepse nuk e kanë popullin me vete. Se po ta kishin mbështetjen e popullit, atëherë nuk do të kishin nevojë aspak që të merren me AKSH-në, por do ta injoronin daljen e saj publike dhe do t'ia lenin policisë që të merret me atë çështje. Por jo, ata reaguan shpejtë dhe reaguan shumë ashpër e të frikësuar, duke e shndërruar paraqitjen e AKSH-së në një problem ”destabilizues”, ”kërcënues”, në një çështje politike dhe ushtarake.

Zaret u hodhën…, thotë një fjalë, më në fund AKSH-ja doli nga ”interneti”, siç shpreheshin deri dje gojëkëqinjtë, dhe u paraqit në dritë të Hënës. Nesër do të dalë edhe në dritë të Diellit, kurse pasnesër do të shndërisë në dritë të Lirisë dhe të Shqipërisë Etnike. Zaret u hodhën…,AKSH doli nga irealiteti në realitet, ajo ekziston.

Zaret u hodhën, ”loja” filloi, kthim prapa nuk ka. Pas kësaj paraqitjeje publike AKSH nuk mund të hy përsëri në ”internet”, por do të qëndrojë aty ku e ka vendin, aty ku ka qenë gjithmonë, që nga formimi i saj – në gjirin e popullit liridashës e atdhetar shqiptar. Do të qëndrojë në ballë të popullit për liri, vetëvendosje e bashkim kombëtar të Shqipërisë Etnike.

Zaret u hodhën, AKSH foli, AKSH u duk. Por vallë, ç’ishte kjo e folme dhe kjo e dukme? Improvizim apo Realitet?

Improvizimi është trillim, sajim, shpikje aty për aty për të dalë nga situata e papritshme. Improvizimi është gjindshmëri, aftësi, veprim i paplanifikuar që më parë, por që bëhet aty për aty për të dalë nga kriza momentale.

Improvizime, zakonisht, bëjnë aktorët në skenën e teatrit, të cilët kur harrojnë tekstin e dramës, dialogun apo monologun, ata aty për aty, pa u hetuar nga publiku, me mjeshtëri dhe pa belbëzuar, vazhdojnë aktrimin duke improvizuar, duke sajuar tekst të ri të vetin, por që i përshtatet motivit të aktit të dramës, tragjedisë apo komedisë që luhet në skenë.

Improvizimi është zotësi dhe aftësi krijuese e aktorit, politikanit, liderit, oratorit, ligjëruesit dhe të gjithë njerëzve, kur bëhet në kohën dhe në çastin e duhur, për të dalë nga situate e palakmueshme, e paparashikueshme. Improvizimi është njëfarë Plani B i të gjithë veprimtarëve artistik, politik e ushtarak.

Improvizimi është domosdoshmëri, por nuk është frytdhënës nëse shndërrohet në shprehi, sepse improvizimi nuk është art, nuk është politikë dhe nuk është plan strategjik ushtarak. Me improvizime konstante nuk bëhet art, nuk bëhet politikë,   nuk bëhet luftë dhe as nuk fitohet liria.

I mbetet AKSH-së që ta vërtetojë në të ardhmen e afërt se paraqitja e saj nuk ishte improvizim por realitet. Se nuk  ishte demagogji por defilim real atdhetar, luftarak e çlirimtar.

Vetëm koha dhe populli do ta vërtetojnë nëse dalja në publik e AKSH-së ishte Improvizim apo Realitet.

Megjithatë, zaret u hodhën…, këtej e tutje më nuk do të ketë gjumë mbi dafina, shpirtrat u trazuan, këmbanat ushtuan, ora filloi tik-takun e saj historik drejt Shqipërisë Etnike./postuar: 08 tetor 2007/

                 Bërja apo mosbërja e Shqipërisë Etnike, në rradhë të parë varet nga faktori i brendshëm politik, varet nga pjekuria politike e kombëtare e popullit shqiptar. Varet nga uniteti ynë i brendshëm, varet nga organizimi ynë politiko-ushtarak dhe nga vendosmëria e gatishmëria jonë për të luftuar deri në fund, me të gjitha mjetet, për ta çliruar dhe ribashkuar Shqipërinë Etnike.                   Mandej, në rradhë të dytë, por shumë i rëndësishëm, vendimtar po aq sa i pari, është edhe përkrahja, ndikimi dhe ndihma që do të na japë faktori i jashtëm politik për ta përfunduar e konsoliduar luftën dhe fitoren tonë për Shqipërinë Etnike.
 
                 Ashtu siç ia imponoi lufta e UÇK-së faktorit ndërkombëtar intervenimin e NATO-s kundër ushtrisë serbe, poashtu, në të ardhmen, ne duhet, me luftën tonë këmbëngulëse, t'ia imponojmë po këtij faktori politik të jashtëm që të intervenojë në Ballkan dhe> ta përkrahë e ta zgjidhë përfundimisht çështjen kombëtare shqiptare, me formimin dhe njohjen e Shtetit Kombëtar Shqiptar - Shqipërisë Etnike. 
                 Shqipërinë londineze, me gjithë luftërat e parreshtura çlirimtare të popullit shqiptar, e ndihmoi që të bëhet shtet Austro-Hungaria dhe e mbrojtën nga zhbërja (Traktati i fshehtë i Londrës i vitit 1915) disa vite më vonë SHBA-të me Presidentin Wilson. Ky është fakt historik. Kosovën e çliroi Amerika (SHBA) dhe Anglia përmes intervenimit dhe bombardimeve të NATO-s kundër Serbisë dhe UÇK-ja me luftën e saj heroike. Dhe sot janë po këta faktorë politik që formojnë dhe shformojnë shtete: SHBA, NATO dhe BE. Me bërjen e Kosovës Shtet do të zgjidhet një pjesë e çështjes sonë kombëtare, e cila do të jetë një shtytje e madhe për të ecur më shpejt e më lehtë përpara në zgjidhjen e tërësishme e përfundimtare të çështjes kombëtare shqiptare në Ballkan.
 
                 Prandaj politika shqiptare, gjithë forcat e organizuara legale e ilegale shqiptare, nuk duhet ta injorojnë këtë të vërtetë, nuk duhet që të sillen mosmirënjohës për ndihmën kolosale që kanë dhënë këta faktorë politik dhe aleatë të kombit tonë, në rradhë të parë për mbijetesën tonë dhe në rradhë të dytë edhe për bërjen shtet të Shqipërisë dhe të Kosovës.                   Atdhetarët, revolucionarët e luftëtarët shqiptarë anembanë Shqipërisë Etnike nuk janë të kënaqur fare me Kosovën e pavarur dhe me disa të drejta njerëzore, politike e kulturore që kanë fituar shqiptarët në Maqedoni, Serbi apo Mal të Zi, por ata janë të vetëdijshëm se realiteti i ri, i jashtëm, që u krijua nga viti 1990, nuk përputhet aspak me realitetin dhe mentalitetin e vjetër që ende dominon në mesin e popullit shqiptar në nivel mbarëkombëtar. 
                 Mentaliteti bizantino-otoman i principatave, feudeve e pashallëqeve ende dominon në mendjet e shqiptarëve kundrejt aspiratës dhe idealit për bërjen e Shqipërisë Etnike. Shqiptarët kanë të drejtë të mos jenë të kënaqur me sjelljen e faktorëve politik ndërkombëtarë ndaj çështjes shqiptare, por së pari ata duhet të jenë të pakënaqur me vetveten e tyre, sepse deri tani kanë bërë shumë pak për bërjen e Shqipërisë Etnike. Faktori politik i jashtëm, bashkësia ndërkombëtare, nuk mund të luftojë për Shqipërinë Etnike, këtë duhet ta bëjë vetë kombi shqiptar, me një zë dhe si një trup i vetëm. Kurse faktori i jashtëm dhe aleatët tanë mund vetëm të na përkrahin dhe ndihmojnë përanësh në luftën dhe rrugën tonë të ligjshme drejt Shqipërisë Etnike.
 
                 Ne duhet të kemi besimin se po këta aleatë natyrorë do të na ndihmojnë, kur të piqen kushtet, edhe për bërjen e Shqipërisë Etnike. Ata nuk deklarohen para kohe, por kur të vi momenti historik, ata do të reagojnë në stilin që vetëm ata e dinë. Nëse për një çast do ta  rikujtonim të kaluarën e pa shpresë dhe tragjike të kombit tonë këto 100 vitet e fundit dhe ndihmën direkte e indirekte që na kanë dhënë faktorët ndërkombëtarë antisllav, atëherë do të kuptonim më mirë të sotmen dhe të ardhmen tonë.                   Po ashtu, nëse do të bënim një analizë të gabimeve politike që bashkërisht i bëmë, të përçarjes dhe mosunitetit tonë, në të gjitha kthesat historike dhe në të gjitha hapësirat shqiptare, atëherë do të kuptonim se faktori ndërkombëtar, aleatët tanë natyrorë, megjithatë, na ndihmuan më shumë se sa e meritonim. Sepse në disa raste ata kanë bërë më shumë për ne, se sa ne për vetveten. Kush e njeh mirë historinë shqiptare, ballkanike dhe europiane e di mirë këtë gjë.
 
                 Të gjithë në rradhët e Shqiptarëve ankohen dhe hedhin "gur e dru" mbi ndërkombëtarët se nuk lejuan apo nuk lejojnë që populli shqiptar e posaçërisht ai i Kosovës të vetëvendosë për fatin e tij. Dhe të gjithë harrojnë, apo më saktë nuk janë të sinqertë dhe bëhen sikur harrojnë se, kombi shqiptar në tërësi dhe pjesët e tij në veçanti: në Kosovë, Iliridë, Malësi të Madhe e në Kosovën Lindore vetë e kanë fajin, sepse nuk kanë kërkuar me vendosmëri e me gjithë mend Vëtëvendosje dhe Bashkim Kombëtar. Ata kanë kërkuar herë republikë, herë shtet, herë autonomi e herë bashkim me Shqipëri.
Kurse klasa politike e Shqipërisë vetëm ka përkrahur teorikisht këto kërkesa të shqiptarëve jashtë saj dhe kurrë Kuvendi, Qeveria apo populli i saj nuk është deklaruar vetë se është për ribashkim kombëtar dhe për Shqipërinë Etnike.
 
                 Edhe ato deklarime që i kanë bërë deri më sot, kanë qenë me një gjysmë zëri dhe gjysmake. Të gjitha deklarimet dhe referendumet që kanë mbajtur Shqiptarët e Kosovës, Maqedonisë e Kosovës Lindore për do farë republikash e autonomish politiko-territoriale, më pastaj vetë i kanë braktisur ato ide dhe nuk kanë vepruar konform atyre vendimeve që kanë marrë.
 
                 Pastaj këto referendume e deklarata për shtete (të Kosovës), për republika autonome (të Iliridës), për autonomi politiko-territoriale (të Kosovës Lindore) nuk kanë pasur fare të bëjnë me të drejtën e Vetëvendosjes për Bashkim Kombëtar. Pra, Shqiptarët e Shqipërisë londineze apo Shqiptarët e Shqipërisë së robëruar Verilindore, kurrë këto 20 vitet e fundit nuk kanë kërkuar Vetëvendosje për Bashkim Kombëtar. Këtë e kanë kërkuar dhe e kërkojnë vetëm disa grupe dhe organizata herë ilegale e herë legale, të cilat nuk janë përfillur e përkrahur nga shumica dërrmuese e popullit shqiptar këtej e andej kufirit shqiptaro-shqiptar.
 
                 Prandaj është jo korrekte, joserioze dhe jo fitimprurëse që ne të rrijmë ditë e natë duke qarë e vajtuar se jemi për Vetëvendosje e Bashkim Kombëtar, por ja që Europa e bota nuk na lejojnë. Me luftën tonë për Vetëvendosje, për çlirim e ribashkim kombëtar, për bërjen e Shqipërisë Etnike ne do të kishim mundur që faktorit politik ndërkombëtar t'ia imponojmë zgjidhjen e çështjes sonë kombëtare, por një gjë të tillë Shqiptarët nuk e bëjnë, sepse kjo punë do sakrifica e flijime, kurse Shqiptarët ende nuk janë të gatshëm që t'i bëjnë këto sakrifica  në shkallë kombëtare, si një trup i vetëm, si komb. Kjo do të thotë se populli ynë ende nuk është në nivel të detyrave të tij, vetëdija kombëtare e të cilit ende nuk mjafton për përmbushjen e një vepre aq madhore, siç është ribashkimi kombëtar - bërja dhe formimi i Shqipërisë Etnike.  
                 Ende, mjerisht, ka shumë shqiptarë (ndoshta gjysma e kombit) që rrudhin krahët, ngrysin vetullat dhe thartojnë fytyrën kur ua përmend nevojën dhe domosdoshmërinë  për bërjen e Shqipërisë Etnike. Një realitet të këtillë ne ose e dimë e nuk e pranojmë, ose nuk e dimë. Por ama, të jemi të sigurt se këtë gjë faktorët relevantë ndërkombëtarë dhe aleatët tanë natyrorë e dinë. Nëse ne nuk e njohim vetëveten, të jemi të sigurt se të tjerët na njohin shumë mirë.
 
                 Shkurt e shqip, kombi shqiptar, deri më sot, e ka dëshmuar me vepra se ende nuk është i gatshëm të luftojë (me të gjitha mjetet) dhe ende nuk është i pjekur për të bërë Shqipërinë Etnike. Kur të jemi gati dhe kur të piqemi, atëherë gjërat do të ndryshojnë brenda ditës, kurse qëndrimi i faktorëve politik ndërkombëtar do të ndryshojë brenda natës në favor të zgjidhjes së Çështjes sonë Kombëtare.
 
                 Ta ndryshojmë vetveten, që të ndryshojnë edhe të tjerët. Atë që na takon që ta bëjmë ne për veten tonë, nuk duhet të presim që të na e bëjnë ndërkombëtarët. Parazitizmi është sëmundje nga e cila duhet të ruhemi. Dhe mbi të gjitha, liria fitohet e nuk dhurohet. Liria e sjellë në pjatë nga të tjerët, është gjysmëliri, çerekliri, gatiliri, liri e rrejshme…, është neokolonializëm ose robëri e re.

                 Pra, bashkëveprimi, ndërlidhja dhe bashkëpunimi ndërmjet faktorit të brendshëm politik shqiptar dhe faktorit të jashtëm politik ndërkombëtar do të jetë vendimtar për bërjen apo mosbërjen e Shqipërisë Etnike. /postuar: 11 shtator 2007/

Shkruan: Tomorr TOPLICA

LUFTËS I PRINË DHE LUFTËN E FITON - AI QË IA FILLON I PARI !
(Koment)

Shkaktar për të shkruar këtë Koment u bë Deklarata e Zëdhënësit Politik të FBKSH-së me titull: Rradhën e ka FBKSH dhe askush tjetër…, të datës: Tiranë 23 gusht 2007

Pajtohem me Deklaratën e FBKSH-së, por edhe nuk pajtohem. Pajtohem se shumë organizata e parti kanë gabuar dhe e kanë lënë luftën për bashkim kombëtar në mes të rrugës. Por nuk pajtohem me FBKSH-në se ata nuk kanë më të drejtë të vazhdojnë luftën për bashkim aty ku e kanë lënë. Pajtohem se askush nuk duhet ta pengojë e sabotojë luftën e FBKSH-së, por as FBKSH-ja nuk ka të drejtë që dikujt tjetër t'ia ndalojë organizimin dhe luftën për bashkim kombëtar.

Që në hyrje të Deklaratës Zëdhënsi Politik i FBKSH-së ankohet se këtij Fronti nuk i janë bashkangjitur ”forcat progresiste e atdhetare shqiptare”. Së pari ne nuk e dijmë cilat janë ato forca progresiste e atdhetare shqiptare. Së dyti ne nuk e dijmë a u ka bërë thirrje direkte për bashkëveprim, bashkëpunim, bashkim apo shkrirje FBKSH-ja me gojë, me shkrim apo me letra të hapura nga interneti. Së treti ne nuk e dijmë cilat kanë qenë kushtet që ka shtruar para këtyre forcave FBKSH-ja për bashkim-shkrirje në FBKSH, sepse bashkim pa kushte dhe pa interes reciprok nuk ka. Së katërti ne nuk e dijmë se FBKSH-ja me veprimtarinë e saj kombëtare a ka mundur që të fitojë besimin e këtyre ”forcave progresiste” që t’i bashkohen Frontit, qoftë me kushte, qoftë pakushte. Sidoqoftë e vërteta, edhe nëse këto ”forca progresiste e atdhetare shqiptare” nuk shprehin vullnetin e gatishmërinë që t’i bashkohen FBKSH-së, për shkaqet dhe arsyet që vetëm ata i dinë, atëherë kjo nuk i jep të drejtë FBKSH-së që t’i etiketojë ato, apo t’ua marrë të drejtën e veprimtarisë kombëtare sot, apo të luftës së armatosur nesër. Bashkimi luftarak bëhet me vullnet, me besim reciprok e bindje të plotë dhe jo me detyrim, me dhunë, me kërcënime e shantazhe. FBKSH-ja nuk ka nevojë që t’i lusë dhe as t’i presë forcat tjera të organizuara politiko-ushtarake që këto t’i bashkohen FBKSH-së, sepse ndoshta do të duhet të presë me dekada apo tërë jetën. FBKSH-ja, nëse është ajo që thotë se është, atëherë ajo duhet të veprojë e vetme e konkretisht dhe ta marrë situatën në duartë e veta, pa pritur që dikush apo disa t’i bashkohen këtij Fronti dhe AKSH-së. E kaluara e ka vërtetuar se forcat e organizuara patriotike e luftarake shqiptare jo vetëm që nuk i bashkon paqa, por nuk i bashkon as lufta. Kush ka kujtesë të freskët nga luftërat e viteve 1998-2001 e di mirë këtë mosbashkim tragjik të shqiptarëve!

Lufta çlirimtare nuk pyet për rradhë, siç shkruan në fund të Deklaratës Zëdhënësi Politik i FBKSH-së, kur shprehet se: ” Rradhën e ka Fronti për Bashkim Kombëtar Shqiptar (FBKSH) dhe askush tjetër. Të gjithë ata që kanë qenë në skenën politike para tri luftërave të fundit, si dhe të gjithë ata që kanë qenë në skenën politiko-ushtarake gjatë tri luftërave të fundit dhe në skenën politike pas tri luftërave dhe që jo vetëm kanë dështuar por edhe kanë penguar, sabotuar dhe dëmtuar çështjen madhore kombëtare të rrinë urtë e të mos pengojnë dhe sabotojnë FBKSH-në dhe strukturat e tij. Nëse nuk mund të na ndihmojnë, duke na ndenjur në krah,le të rrinë prapa krahëve tona dhe le të mos gabojnë të na dalin përpara që të na pengojnë e sabotojnë, sepse ndëshkimi dhe gjaku i dëshmorëve të kombit shqiptar ka më ndëshku shumë, shumë rëndë.”

Rradhën për luftë çlirimtare dhe për Shqipëri Etnike e ka Populli. Rradhën e kanë të gjithë ata shqiptarë, grupe, parti e ”ushtri” që kanë ndërgjegje të zhvilluar kombëtare dhe që nuk e durojnë më tej copëtimin e Shqipërisë Etnike. Rradha dhe e drejta për të luftuar për Atdhe nuk humb kurrë, pavarësisht se mund të kesh dështuar njëherë apo disa herë. Gabimet dhe dështimet janë për njerëz. Vetëm Zoti është i pagabueshëm. Vetëm tradhëtarët dhe spiunët nuk kanë të drejtë morale për të luftuar për Atdhe. Por vetëm morale, sepse të drejtë njerëzore e ligjore kanë të gjithë, pa përjashtim, të luftojnë për Atdhe me qëllim që Atdheut e popullit t’ia paguajnë dëmet që i kanë shkaktuar në një kohë tjetër. Ka plot raste në historinë tonë dhe atë botëroere që njerëz të caktuar kanë jetuar si agjentë, kanë luftuar si luanë dhe kanë rënë si heronj në luftë për çlirimin e atdheut të vet. Të kujtojmë këtu vetëm Mojsi Golemin e Dibrës, të cilit Skënderbeu ia fali tradhtinë, kurse Mojsiu si shpërblim për këtë falje mbinjerëzore të Gjergjit, luftoi pastaj me forca edhe më të shumëfishuara kundër armikut derisa u zu rob nga osmanllinjtë dhe vdiq si hero. Shembuj të këtillë ka sa të duash, por unë nuk do ta lodhë më tej lexuesin e nderuar me histori, sepse histori kemi lexuar të gjithë, por shumë pak janë ata liderë që kanë mësuar diçka nga historia jonë e bujshme, sepse jemi dëshmitarë okular se historia e dështimeve po na përsëritet përditë para hundëve tona dhe ne nuk po përmirësohemi e nuk ndërmarrim asgjë konkrete, por vetëm grindemi e sulmojmë njëri-tjetrin me një egërsi që do të na e kishte zili edhe armiku sllavo-grek!

Lufta për liri është një lloj gare në mes organizatave, grupeve, partive apo "ushtrive" shqiptare, sepse ajo njëherit është edhe luftë për pushtet pas luftës. Bajrakun, udhëheqjen e luftës e merr ai grup apo ajo "ushtri" që ia fillon e para luftës së armatosur konkretisht, në terren. Të tjerët pastaj munden vetëm t'i bashkangjiten kësaj lufte, por nuk munden t'i prijnë. Vetëm kujtoni fatin e FARK-ut të Bukoshit. UÇK-ja u ngritë e para në luftë dhe i takoi asaj që t'i prijë luftës, kurse FARK-u mbeti në bisht të luftës, sepse i kapi armët shumë vonë. Dhe t'ju kujtoj edhe atë se kur nisi lufta në Iliridë, UÇK(Kombëtare) ishte dy-tre hapa para AKSH-së, e nisi e para luftën dhe i priu asaj deri në fund, pavarësisht humbi apo fitoi. Kurse AKSH-ja filloi aksionet luftarake me një vonesë të madhe, kur veç u ndërpre lufta dhe u nënshkrua Marrëveshja e Ohrit.

Të kthehemi edhe më prapa në histori dhe të kujtojmë Luftën Nacionalçlirimtare në Shqipëri. Luftën e fituan partizanët sepse u treguan më të aftë në organizim, më guximtarë dhe nisën luftën të parët kundër nazifashizmit. Kurse ballistët jo vetëm që ia nisën më vonë, por nuk ia nisën fare luftës, ata vetëm bënin plane për pushtet pasi të kryhet lufta dhe e dijmë ku përfunduan.

Të vijmë pak më afër, në fillim të viteve ’90. Popullin e bëri për vete partia e parë e themeluar pas rënies së komunizmit në ish-Jugosllavi, Lidhja Demokratike e Kosovës, e themeluar në Dhjetor 1989. Sepse ishte e para parti legale demokratike. Popullin e bëri për vete dhe e udhëhoqi I.Rugova, sepse ishte i pari lider partie që pati guximin dhe vullnetin t’i prij asaj partie, kurse Rexhep Qosja nuk pati vullnetin t’i prij LKD-së dhe humbi, sepse kur atij iu kujtua se populli ka lider jo të aftë ishte shumë vonë dhe partia e tij LDB nuk fitoi asnjë mandat në zgjedhjet e lira parlamentare. As edhe një Adem Demaç nuk mundi ta eliminojë nga skena politike Ibrahim Rugovën, sepse ishte i vonuar. Pra, vonesa është nëna e dështimit dhe humbjes. Lideri i zgjuar duhet të kapë flamurin udhëheqës i pari, në kohën e duhur dhe në vendin e duhur.

E njëjta gjë do të ndodhë edhe në luftën e nesërme për bashkim kombëtar. Ajo "Ushtri", ai Front apo ajo Parti që do t'ia kërcasë e para luftës së armatosur për Liri e për Shqipëri Enike, ajo ushtri e parti do ta udhëheqë deri në fund këtë luftë, sepse do të jetë disa hapa përpara se ushtritë e partitë tjera që do të tentojnë të futen në luftë vetëm për të udhëhequr e për të marrë komandën e luftës. Kjo ka të bëjë me çështjen e organizimit. Organizatori më aktiv dhe më i zhdërvjelltë fiton. Por njëherit çështja e udhëheqjes së politikës dhe luftës ka të bëjë shumë edhe me  psikologjinë e popullit. Populli shkon vetëm pas atij që ia nis i pari luftës çlirimtare, sepse kështu i del nami (fama), bëhet idol, idhull, legjendar,… Populli përkrah ata më guximtarët që ia fillojnë të parët.

Këtu nuk kemi të bëjmë me karrierizëm, këtu kemi të bëjmë me aftësi organizative, mobilizuese dhe guxim. Cila "ushtri", front apo parti që i ka dhe do t'i ketë këto tri cilësi, ajo do të prij dhe do të fitojë përkrahjen e popullit. Mbaheni mend mirë këtë gjë. Vonesat paguhen me dështim dhe me mos përkrahje të popullit. E njëjta gjë do të ndodhë edhe në të ardhmen: Ai që do ta fillojë i pari luftën, ai do ta udhëheqë atë, pavarësisht a do të jetë fillimisht më pak në numër dhe më dobët finansiarisht apo në armatim se "ushtria" apo partia tjetër që nis luftën më vonë, sepse do të ketë përkrahjen e fortë të popullit. Këtë të vërtetë historike të mos e harrojë askush, as FBKSH-ja dhe AKSH-ja.

E vetmja TAPI për udhëheqje të luftës e të popullit, është vetë LUFTA e armatosur që një popull dhe një ushtri i bënë armikut pushtues.

Toplicë, 24 gusht 2007

P.S.
Siç del nga të gjitha shkrimet, deklaratat e komunikatat e FBKSH-së, kam ardhur në përfundim se Kryetari dhe Zëdhënësi Politik i FBKSH-së kanë Këshilltarë (nëse kanë) jo të zgjuar, jo largpamës, jo vizionarë dhe jo guximtarë! Fitorja është e vizionarëve dhe e guximtarëve.